<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-04.cj-20080212.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="ECRT11996NLA.0700096101.case.xml"><NO.CASE>T-387/94</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>61994A0387</NO.CELEX><NO.SEQ>0014.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST>965</PAGE.FIRST><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST>1008</PAGE.LAST><PAGE.TOTAL>44</PAGE.TOTAL><AUTHOR>T</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><LEFT>ARREST VAN <DATE ISO="19960918">18.9.1996</DATE> — ZAAK T-387/94</LEFT><RIGHT>ASIA MOTOR FRANCE E. A. / COMMISSIE</RIGHT></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Arrest van het Gerecht</HT> (Vierde kamer — uitgebreid)</P><P><DATE ISO="19960918">18 september 1996</DATE><NOTE NOTE.ID="E0001" NUMBERING="STAR"><P>Proccstaal: Frans.</P></NOTE></P></TI></TITLE><JUDGMENT.INIT><P>In zaak T-387/94,</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">Asia Motor France SA,</HT> gevestigd te Livange (Luxemburg),</P><PARTY.STATUS><HT TYPE="BOLD">J.-M. Cesbron,</HT> handelaar, handel drijvende onder de naam JMC Automobiles, wonende te Livange (Luxemburg),</PARTY.STATUS></PLAINTIFS><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">Monin Automobiles SA,</HT> gevestigd te Bourg-de-Péage (Frankrijk),</P><P><HT TYPE="BOLD">Europe Auto Service (EAS) SA,</HT> gevestigd te Livange (Luxemburg),</P><P><HT TYPE="BOLD">Somaco SARL,</HT> gevestigd te Fort-de-France (Frankrijk),</P><P>vertegenwoordigd door J.-C. Fourgoux, advocaat te Parijs, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten kantore van P. Schütz, advocaat aldaar, Rue Beatrix de Bourbon 4,</P><PARTY.STATUS>verzoekers,</PARTY.STATUS></PLAINTIFS><?PAGE NO="II-966"?><AGAINST>tegen</AGAINST><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">Commissie van de Europese Gemeenschappen,</HT> vertegenwoordigd door B.J. Drijber, lid van haar juridische dienst, als gemachtigde, bijgestaan door H. Lehman, advocaat te Parijs, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij C. Gómez de la Cruz, lid van haar juridische dienst, Centre Wagner, Kirchberg,</P><PARTY.STATUS>verweerster,</PARTY.STATUS></DEFENDANTS></PARTIES><P>betreffende, in de eerste plaats, een verzoek om nietigverklaring van de beschikking van de Commissie van <DATE ISO="19941013">13 oktober 1994</DATE> houdende afwijzing van de door verzoekers ingediende klachten ter zake van beweerdelijk met artikel 85 EEG-Verdrag strijdige kartelpraktijken, en, in de tweede plaats, een vordering tot vergoeding van de schade die verzoekers stellen te hebben geleden door de manier waarop de Commissie hun klachten heeft behandeld,</P><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>wijst</P><P>HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG (Vierde kamer — uitgebreid),</P><P>samengesteld als volgt: K. Lenaerts, kamerpresident, R. Garcia-Valdecasas, P. Lindh, J. Azizi en J. D. Cooke, rechters,</P><P>griffier: B. Pastor, hoofdadministrateur</P></PREAMBLE.INIT><GR.VISA><VISA>gezien de stukken en na de mondelinge behandeling op <DATE ISO="19960320">20 maart 1996</DATE>,</VISA></GR.VISA><?PAGE NO="II-967"?><PREAMBLE.FINAL><P>het navolgende</P></PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Arrest</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>De aan het geschil ten grondslag liggende feiten</P></TI></TITLE><NP><NO.P>1</NO.P><TXT>Verzoekers houden zich bezig met de invoer en de handel in Frankrijk van voertuigen van Japanse merken die in andere Lid-Staten van de Gemeenschap, zoals België en Luxemburg, in het vrije verkeer zijn gebracht.</TXT></NP><NP><NO.P>2</NO.P><TXT>Van oordeel, dat hij het slachtoffer was van een ongeoorloofde mededingingsregeling van vijf importeurs van Japanse auto's in Frankrijk, te weten Sidat Toyota France, Mazda France Motors, Honda France, Mitsubishi Sonauto en Richard Nissan SA, diende een van de betrokken ondernemingen, te weten J.-M. Cesbron, op <DATE ISO="19851118">18 november 1985</DATE> bij de Commissie een klacht in wegens schending van de artikelen 30 en 85 EEG-Verdrag (hierna: <QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="201E"/>Verdrag<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="201D"/>). Op <DATE ISO="19881129">29 november 1988</DATE> werd op grond van artikel 85 van het Verdrag een nieuwe klacht tegen deze vijf importeurs ingediend, nu door vier van de vijf verzoekers (J.-M. Cesbron, Asia Motor France SA, Monin Automobiles SA en EAS SA).</TXT></NP><NP><NO.P>3</NO.P><TXT>In deze laatste klacht betoogden klagers, zakelijk weergegeven, dat de vijf bovengenoemde importeurs van Japanse auto's zich jegens de Franse administratie hadden verbonden, op de Franse binnenlandse markt niet meer auto's te verkopen dan 3 % van het aantal voertuigen dat in het daaraan voorafgaande kalenderjaar op het gehele Franse grondgebied in de kentekenregistratie was opgenomen. Deze importeurs zouden hebben afgesproken, dit quotum onderling te verdelen volgens vooraf vastgestelde regels, die elke andere onderneming die in Frankrijk Japanse auto's van andere merken wilde distribueren dan die welke werden gedistribueerd door de partijen bij de beweerde mededingingsregeling, uitsloten.</TXT></NP><?PAGE NO="II-968"?><NP><NO.P>4</NO.P><TXT>Ook betoogden verzoekers in deze klacht, dat, als tegenprestatie voor die zelfbeperking, de Franse administratie het aantal belemmeringen van het vrije verkeer van Japanse auto's van andere merken dan de vijf merken die werden gedistribueerd door de importeurs die partij bij de beweerde mededingingsregeling waren, hadden uitgebreid. Allereerst zou voor parallel ingevoerde auto's een van de gewone regeling afwijkende registratieprocedure zijn ingevoerd. Deze auto's zouden als tweedehandse voertuigen worden beschouwd en derhalve aan een dubbele technische controle worden onderworpen. Voorts zou aan de rijkswacht instructie zijn gegeven om de kopers van Japanse auto's die met een buitenlandse nummerplaat rijden, te vervolgen. Ten slotte zou op bedrijfsvoertuigen, waarvoor nochtans een lager BTW-tarief geldt dan voor particuliere auto's, bij invoer in Frankrijk een verhoogd BTW-tarief worden toegepast, dat eerst daarna tot het normale tarief zou worden teruggebracht, met alle nadelige gevolgen die dit voor de dealer jegens zijn koper meebrengt.</TXT></NP><NP><NO.P>5</NO.P><TXT>Bij brief van <DATE ISO="19890609">9 juni 1989</DATE> verzocht de Commissie de betrokken importeurs om inlichtingen op grond van artikel 11, lid 1, van verordening nr. 17 van de Raad van <DATE ISO="19620206">6 februari 1962</DATE>, Eerste verordening over de toepassing van de artikelen 85 en 86 van het Verdrag (PB 1962, blz. 204, hierna: <QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="201E"/>verordening nr. 17<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="201D"/>). Bij brief van <DATE ISO="19890720">20 juli 1989</DATE> gaf het directoraatgeneraal industrie van het Franse Ministerie van Industrie en Ruimtelijke ordening genoemde importeurs de instructie, niet te antwoorden op één van de vragen van de Commissie, en wel als volgt:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="201E"/>U hebt mij een brief van de Commissie van <DATE ISO="19890609">9 juni 1989</DATE> ter kennisneming doen toekomen. In die brief vraagt de Commissie u, inlichtingen te verstrekken over het beleid van de Franse overheid ten aanzien van de invoer van Japanse voertuigen. U bent niet bevoegd in de plaats van de overheid aan de Commissie antwoord te geven.<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="201D"/></P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>6</NO.P><TXT>Onder deze omstandigheden vroegen de diensten van de Commissie bij brief van <DATE ISO="19891016">16 oktober 1989</DATE> inlichtingen aan de Franse autoriteiten. Op <DATE ISO="19891128">28 november 1989</DATE> antwoordden de Franse autoriteiten via hun permanente vertegenwoordiging bij de<?PAGE NO="II-969"?> Europese Gemeenschappen op dit verzoek om inlichtingen en daarbij betoogden zij in hoofdzaak, dat <QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="201E"/>de vragen over het gedrag van de in het schrijven van de Commissie genoemde ondernemingen, voor zover dit gedrag bepaald wordt door de door de overheid gewenste regeling, in deze context (...) niet relevant zijn: die ondernemingen beschikken namelijk over geen enkele autonomie bij de uitvoering van die regeling<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="201D"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>7</NO.P><TXT>Daar de Commissie hun niets liet weten, verzochten de vier betrokken verzoekers haar bij brief van <DATE ISO="19891121">21 november 1989</DATE>, haar standpunt over de ingediende klachten te bepalen. Toen de Commissie in haar stilzwijgen volhardde, hebben de vier betrokken ondernemingen op <DATE ISO="19900320">20 maart 1990</DATE> een beroep wegens nalaten en tot schadevergoeding bij het Hof van Justitie ingesteld. Bij beschikking van <DATE ISO="19900523">23 mei 1990</DATE> (zaak <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-72/90" YEAR="1990" PAGE.ECR="I-2181">C-72/90, Asia Motor France, Jurispr. 1990, blz. I-2181</REF.DOC.ECR>) heeft het Hof het beroep wegens nalaten en tot schadevergoeding niet-ontvankelijk verklaard, voor zover het betrekking had op het nalaten van de Commissie met betrekking tot de gestelde schending van artikel 30 van het Verdrag, en het naar het Gerecht verwezen, voor zover het betrekking had op het nalaten van de Commissie met betrekking tot de gestelde schending van artikel 85 van het Verdrag en de daaruit voortvloeiende aansprakelijkheid.</TXT></NP><NP><NO.P>8</NO.P><TXT>Intussen had de directeurgeneraal van het directoraatgeneraal Concurrentie van de Commissie de vier betrokken partijen bij brief van <DATE ISO="19900508">8 mei 1990</DATE> overeenkomstig artikel 6 van verordening nr. 99/63/EEG van de Commissie van <DATE ISO="19630725">25 juli 1963</DATE> over het horen van belanghebbenden en derden overeenkomstig artikel 19, leden 1 en 2, van verordening nr. 17 van de Raad (PB 1963, blz. 2268, hierna: <QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="201E"/>verordening nr. 99/63<QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="201D"/>) meegedeeld, dat de Commissie niet voornemens was gevolg te geven aan hun klachten, en had hij hen uitgenodigd hun eventuele opmerkingen dienaangaande in te dienen. Op <DATE ISO="19900629">29 juni 1990</DATE> hebben die partijen hun opmerkingen aan de Commissie doen toekomen en daarin hebben zij wederom verklaard, dat hun klachten gegrond waren.</TXT></NP><NP><NO.P>9</NO.P><TXT>Onder deze omstandigheden heeft het Gerecht bij arrest van <DATE ISO="19920918">18 september 1992</DATE> (zaak <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="T-28/90" YEAR="1992" PAGE.ECR="II-2285">T-28/90, Asia Motor France e. a., Jurispr. 1992, blz. II-2285</REF.DOC.ECR>) geoordeeld, dat niet behoefde te worden beslist op de conclusies van het verzoekschrift die op artikel 175 van het Verdrag waren gebaseerd. Voor het overige heeft het Gerecht verzoekers' vordering tot schadevergoeding niet-ontvankelijk verklaard.</TXT></NP><?PAGE NO="II-970"?><NP><NO.P>10</NO.P><TXT>Op <DATE ISO="19900605">5 juni 1990</DATE> diende de vennootschap Somaco eveneens een klacht in bij de Commissie. Deze was gericht tegen de praktijken van de vennootschappen CCIE, SIGAM, SAVA, SIDA en Auto GM, alle gevestigd te Lamentin (Martinique), concessiehouders van respectievelijk de merken Toyota, Nissan, Mazda, Honda en Mitsubishi en importeurs van die merken op dat eiland. Deze op de artikelen 30 en 85 van het Verdrag gebaseerde klacht was tevens gericht tegen de praktijken van de Franse administratie, op grond dat die ten doel hadden de parallelimport door klaagster van voertuigen van bepaalde Japanse merken en van het Koreaanse merk Hyundai te beletten.</TXT></NP><NP><NO.P>11</NO.P><TXT>Bij brief van <DATE ISO="19900809">9 augustus 1990</DATE> liet de Commissie, verwijzend naar haar brief van <DATE ISO="19900508">8 mei 1990</DATE> aan de vier andere verzoekers, Somaco weten, dat zij niet voornemens was gevolg te geven aan haar klacht, en nodigde zij haar overeenkomstig artikel 6 van verordening nr. 99/63 uit, haar opmerkingen in te dienen. Bij brief van <DATE ISO="19900928">28 september 1990</DATE> verklaarde Somaco wederom, dat haar klacht gegrond was.</TXT></NP><NP><NO.P>12</NO.P><TXT>Bij brief van <DATE ISO="19911205">5 december 1991</DATE>, ondertekend door het met mededingingszaken belaste lid, deed de Commissie de vijf verzoekers een beschikking toekomen, waarbij de op <DATE ISO="19851118">18 november 1985</DATE>, <DATE ISO="19881129">29 november 1988</DATE> en <DATE ISO="19900605">5 juni 1990</DATE> ingediende klachten werden afgewezen.</TXT></NP><NP><NO.P>13</NO.P><TXT>Deze afwijzing was op twee gronden gebaseerd. Volgens de eerste afwijzingsgrond vormde de gedraging van de vijf aangeklaagde importeurs een integrerend onderdeel van het beleid van de Franse overheid ter zake van de invoer van Japanse auto's in Frankrijk. In het kader van dit beleid stelde de overheid niet alleen het totale aantal voertuigen vast dat jaarlijks in Frankrijk werd toegelaten, maar bepaalde zij ook, hoe dat aantal werd verdeeld. Volgens de tweede afwijzingsgrond bestond er geen verband tussen het belang van verzoekers en de gestelde inbreuk, daar de eventuele toepassing van artikel 85 niet kon leiden tot het verhelpen van de situatie waarvan verzoekers zich het slachtoffer achtten. (De integrale tekst van de<?PAGE NO="II-971"?> twee in de beschikking van <DATE ISO="19911205">5 december 1991</DATE> gegeven afwijzingsgronden is in de in casu bestreden beschikking overgenomen; zie hieronder r. o. 24.)</TXT></NP><NP><NO.P>14</NO.P><TXT>Tegen de beschikking van <DATE ISO="19911205">5 december 1991</DATE> werd een beroep tot nietigverklaring ingesteld dat op <DATE ISO="19920204">4 februari 1992</DATE> bij de griffie van het Gerecht binnenkwam.</TXT></NP><NP><NO.P>15</NO.P><TXT>Bij arrest van <DATE ISO="19930629">29 juni 1993</DATE> (zaak <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="T-7/92" YEAR="1993" PAGE.ECR="II-669">T-7/92, Asia Motor France e. a., Jurispr. 1993, blz. II-669</REF.DOC.ECR>; hierna: <QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="201E"/>Asia Motor France II<QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="201D"/>) verklaarde het Gerecht de beschikking van <DATE ISO="19911205">5 december 1991</DATE> nietig, voor zover deze betrekking had op artikel 85 van het Verdrag, aangezien, in de eerste plaats, de eerste afwijzingsgrond op een onjuiste beoordeling, feitelijk en rechtens, van de aan de beoordeling van de Commissie onderworpen gegevens berustte, en, in de tweede plaats, de tweede afwijzingsgrond een dwaling ten aanzien van het recht bevatte.</TXT></NP><NP><NO.P>16</NO.P><TXT>Na dit arrest richtte de Commissie op <DATE ISO="19930825">25 augustus 1993</DATE> op grond van artikel 11, lid 1, van verordening nr. 17 verzoeken om inlichtingen tot de Franse autoriteiten en tot de concessiehouders op Martinique tegen wie de klacht van de vennootschap Somaco van <DATE ISO="19900605">5 juni 1990</DATE> was gericht. Met die verzoeken wenste zij inzonderheid een verklaring te verkrijgen voor de in het oog springende tegenstrijdigheden tussen de door de Franse autoriteiten verschafte inlichtingen, enerzijds, en de door verzoekers overgelegde en door het Gerecht bij zijn onderzoek van de eerste afwijzingsgrond van de beschikking van <DATE ISO="19911205">5 december 1991</DATE> onderzochte documenten, anderzijds.</TXT></NP><NP><NO.P>17</NO.P><TXT>Op <DATE ISO="19931019">19 oktober 1993</DATE> zonden verzoekers de Commissie een aanmaningsbrief overeenkomstig artikel 175 van het Verdrag.</TXT></NP><?PAGE NO="II-972"?><NP><NO.P>18</NO.P><TXT>De concessiehouders op Martinique antwoordden in de loop van oktober 1993 op het verzoek om inlichtingen van de Commissie. Vier van hen legden ter ondersteuning van hun verklaringen kopieën over van documenten, waaruit huns inziens bleek, dat de op hun merken toegepaste invoerquota door de administratie waren toegewezen en niet uit een onderlinge mededingingsregeling voortvloeiden.</TXT></NP><NP><NO.P>19</NO.P><TXT>De Franse autoriteiten antwoordden bij brief van <DATE ISO="19931111">11 november 1993</DATE> op het verzoek om inlichtingen.</TXT></NP><NP><NO.P>20</NO.P><TXT>Op <DATE ISO="19940110">10 januari 1994</DATE> zond de Commissie verzoekers een mededeling uit hoofde van artikel 6 van verordening nr. 99/63. Zij deed hun eveneens een kopie toekomen van de antwoorden op de verzoeken om inlichtingen en stelde hen in de gelegenheid de aan haar overgelegde bewijsstukken in te zien.</TXT></NP><NP><NO.P>21</NO.P><TXT>Bij brief van <DATE ISO="19940309">9 maart 1994</DATE> dienden verzoekers hun opmerkingen in met betrekking tot de brief die de Commissie hun op <DATE ISO="19940110">10 januari 1994</DATE> had gezonden.</TXT></NP><NP><NO.P>22</NO.P><TXT>Op <DATE ISO="19940802">2 augustus 1994</DATE> zonden verzoeksters de Commissie een nieuwe aanmaningsbrief.</TXT></NP><NP><NO.P>23</NO.P><TXT>Bij brief van <DATE ISO="19941013">13 oktober 1994</DATE>, ondertekend door het met mededingingszaken belaste lid, deed de Commissie de vijf verzoekers een nieuwe beschikking toekomen, waarbij hun klachten werden afgewezen (hierna: <QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="201E"/>bestreden beschikking<QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="201D"/>). In deze beschikking wordt enkel de eerste in de beschikking van <DATE ISO="19911205">5 december 1991</DATE> gegeven afwijzingsgrond overgenomen.</TXT></NP><?PAGE NO="II-973"?><NP><NO.P>24</NO.P><TXT>De bestreden beschikking luidt als volgt:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0008" REF.END="QE0008" CODE="201E"/>Ik verwijs naar de volgende klachten:</P><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Klachten ingediend door J.-M. Cesbron (JMC Automobiles, te Luxemburg), Asia Motor France (te Luxemburg), Monin Automobiles (te Bourg-de-Péage) en EAS (te Luxemburg):</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>op <DATE ISO="19851118">18 november 1985</DATE>, op grond van artikel 30 van het Verdrag, tegen aan de Franse administratie toe te rekenen praktijken;</P></ITEM><ITEM><P>op <DATE ISO="19881129">29 november 1988</DATE>, op grond van artikel 85 van het Verdrag, tegen praktijken van de Franse importeurs van de vijf Japanse merken Toyota, Honda, Nissan, Mazda en Mitsubishi, waarbij tevens de Franse Staat op grond van artikel 30 in geding werd gebracht;</P></ITEM></LIST></P><P>op grond dat die praktijken erop gericht waren te beletten, dat klagers voertuigen — voornamelijk van de merken Isuzu, Daihatsu, Suzuki en Subaru — die in andere Lid-Staten en met name in België en het Groothertogdom Luxemburg in het vrije verkeer zijn gebracht, in Frankrijk parallel invoeren.</P></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Klacht ingediend op <DATE ISO="19900605">5 juni 1990</DATE> door de vennootschap Somaca te Lamentin, op grond van zowel de artikelen 30 en 36 als artikel 85 van het Verdrag, tegen praktijken van de vennootschappen CCIE, SIGAM, SAVA, SIDA en Auto GM, alle te Lamentin, concessiehouders van respectievelijk de Japanse merken Toyota, Nissan, Mazda, Honda en Mitsubishi en importeurs van voertuigen van die merken op het eiland Martinique, en tevens gericht tegen praktijken van de Franse Staat, op grond dat die praktijken erop gericht waren te beletten, dat klaagster voertuigen van die merken en van het Koreaanse merk Hyundai parallel invoert.</TXT><?PAGE NO="II-974"?><P>Om de hierna vermelde redenen, en gezien de opmerkingen in uw brief van <DATE ISO="19940309">9 maart 1994</DATE>, heeft de Commissie besloten haar afwijzende beschikking, die u bij brief van <DATE ISO="19911205">5 december 1991</DATE> is meegedeeld, te handhaven. Ik breng in herinnering, dat deze afwijzing was gebaseerd op de kenmerken van de situatie ten tijde van de door u genoemde feiten. De betrokken kenmerken en de door de Commissie daaruit getrokken conclusies, werden in haar afwijzende beschikking samengevat als volgt:</P><P><QUOT.S LEVEL="2"><LIST TYPE="DASH"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0009" REF.END="QE0009" CODE="201A"/>—</NO.P><TXT>Wat de eventuele toepassing van artikel 85 betreft, hebben de door de diensten van de Commissie verrichte onderzoeken uitgewezen, dat de gedragingen van de vijf betrokken importeurs een integrerend onderdeel zijn van het beleid van de Franse overheid ter zake van de invoer van Japanse auto's in Frankrijk. Dienaangaande moet in herinnering worden gebracht, dat deze invoer het voorwerp is van een binnenlandse regeling. In het kader van deze regeling stelt de Franse overheid niet alleen het totale aantal voertuigen vast dat jaarlijks in Frankrijk wordt toegelaten, maar bepaalt zij ook, hoe dat aantal wordt verdeeld, met name door dit aantal uitsluitend te reserveren voor de importeurs op wie de klachten betrekking hebben. De Franse autoriteiten hebben de Commissie in deze zin bericht bij nota van <DATE ISO="19891128">28 november 1989</DATE>, waarin wordt geschreven dat het gedrag van de vijf importeurs <QUOT.START ID="QS0010" REF.END="QE0010" CODE="201E"/>bepaald wordt door de door de overheid gewenste regeling<QUOT.END ID="QE0010" REF.START="QS0010" CODE="201D"/> en dat de importeurs <QUOT.START ID="QS0011" REF.END="QE0011" CODE="201E"/>(...) over geen enkele autonomie (beschikken) bij de uitvoering van die regeling<QUOT.END ID="QE0011" REF.START="QS0011" CODE="201D"/>. Deze importeurs beschikken in deze zaak derhalve over geen enkele speelruimte.</TXT><P>Gezien de hierboven weergegeven bevindingen is de Commissie van mening, dat er geen verband bestaat tussen uw belang en de gestelde inbreuk op artikel 85, daar de eventuele toepassing van artikel 85 niet kan leiden tot het verhelpen van de situatie waarvan u zich het slachtoffer acht. De vaststelling van het totale aantal door de overheid valt namelijk niet onder artikel 85, terwijl de toepassing van deze bepaling op de verdeling er niet toe kan leiden dat uw vennootschap als importeur wordt erkend. Enerzijds valt moeilijk in te zien, hoe u als deelnemer zou kunnen worden toegelaten tot een verdeling die u zelf als ongeoorloofde mededingingsregeling hebt aangemerkt. Anderzijds laat de nationale regeling niet toe, zoals hierboven is opgemerkt, dat andere dan de vijf betrokken importeurs bij de verdeelsleutel worden betrokken. Onder deze omstandigheden zou het vaststellen van een inbreuk op artikel 85 niets veranderen aan uw positie ten opzichte van de betrokken importeurs.</P><?PAGE NO="II-975"?><P>De belemmering van het handelsverkeer tussen Lid-Staten, die eventueel zou kunnen voortvloeien uit de onmogelijkheid Koreaanse auto's van het merk Hyundai in Frankrijk in te voeren, moet als niet-merkbaar worden beschouwd, vanwege de zwakke positie van dat merk binnen de Gemeenschap.</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>—</NO.P><TXT>De eventuele toepassing van artikel 30 moet worden afgewezen bij gebreke van communautair openbaar belang, gezien de gemeenschappelijke handelspolitiek.<QUOT.END ID="QE0009" REF.START="QS0009" CODE="2019"/></TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P><P>Bij arrest van <DATE ISO="19930629">29 juni 1993</DATE> heeft het Gerecht van eerste aanleg bovenbedoelde beschikking nietig verklaard, voor zover zij betrekking heeft op artikel 85 van het Verdrag. Het Gerecht had twijfels over de conclusies waartoe de Commissie hoofdzakelijk op basis van uit het departement Martinique afkomstige documenten was gekomen. Los van hun context leken deze documenten immers in tegenspraak met het standpunt van de Commissie, dat er tussen de betrokken importeurs niet voldoende onderlinge afstemming in de zin van artikel 85 was. Derhalve hadden de nieuwe verzoeken om inlichtingen die op grond van artikel 11 van verordening nr. 17 zowel tot de Franse autoriteiten als tot de importeurs op Martinique waren gericht, betrekking op deze documenten en op deze in het oog springende tegenstrijdigheid, en op de kantoren van de Commissie heeft u van de antwoorden op deze verzoeken kennis kunnen nemen. U heeft eveneens schriftelijke opmerkingen kunnen indienen over deze antwoorden en over de conclusies die de Commissie hieraan wilde verbinden. Deze waren in de overeenkomstig artikel 6 van verordening nr. 99 gedane mededeling van <DATE ISO="19940110">10 januari 1994</DATE> onder woorden gebracht als volgt:</P><P><QUOT.S LEVEL="2"><P><QUOT.START ID="QS0012" REF.END="QE0012" CODE="201A"/>Uit onderzoek van de antwoorden blijkt, dat de Franse autoriteiten reeds in 1977 op het hele grondgebied van de Franse Republiek — maar specifiek in het departement Martinique — een overheidsregeling voor de invoer van voertuigen uit derde landen hadden ingevoerd in het kader van de handelspolitiek ter zake van motorvoertuigen, die toentertijd op nationaal niveau werd gevoerd. In deze context heeft het Ministerie van Industrie te Parijs vijf importeurs erkend als alleenvertegenwoordigers van respectievelijk de merken Honda, Toyota, Mazda, Mitsubishi en Nissan. Ieder van hen ontving als zodanig jaarlijks van het Ministerie mededeling van het maximumaantal voertuigen van zijn merk dat mocht worden ingevoerd en het aldus van overheidswege toegestane aantal was voor het Franse<?PAGE NO="II-976"?> moederland beperkt tot 3 % van de markt en voor het departement Martinique tot 15 %. De vijf betrokken importeurs werd opgedragen om, te beginnen in 1981, de vertegenwoordiger van hetzelfde merk op Martinique — die was aangewezen door de betrokken Japanse fabrikant — jaarlijks mee te delen, hoeveel voertuigen van dat merk in dit departement mochten worden verkocht, en hem precies hetzelfde aantal registratieformulieren toe te sturen. Uit de stukken blijkt, dat het gemiddelde penetratiepercentage van de vijf betrokken merken op Martinique, dat vóór de instelling van deze invoerregeling rond 30 % bedroeg, geleidelijk was teruggelopen tot ongeveer 15 % in 1984, en dat alle verzet van de belanghebbenden, die zich benadeeld achtten door deze verplichte verlaging van hun omzet, op niets was uitgelopen.</P><P>Tegen deze achtergrond werd inderdaad op <DATE ISO="19871019">19 oktober 1987</DATE> op Martinique een bijeenkomst gehouden, die heeft geleid tot een verslag dat vergezeld ging van een <QUOT.START ID="QS0013" REF.END="QE0013" CODE="201E"/>protocol van overeenstemming<QUOT.END ID="QE0013" REF.START="QS0013" CODE="201D"/>. Deze stukken zijn aan het Gerecht overgelegd als houdende verband met de zaak ten gronde. In feite was deze bijeenkomst evenwel belegd door de prefect en handelde zij uitsluitend over het nevenprobleem van de modaliteiten van de door de administratie geëiste <QUOT.START ID="QS0014" REF.END="QE0014" CODE="201E"/>restitutie<QUOT.END ID="QE0014" REF.START="QS0014" CODE="201D"/> door de vennootschap CCIE, de lokale vertegenwoordiger van Toyota, van 487 voertuigen die deze sinds 1982 te veel had verkocht vergeleken met het aantal dat zij mocht invoeren. Tot eind 1986 had CCIE haar verkopen immers niet verminderd. Derhalve was de aanleiding voor de bijeenkomst en het protocol te vinden in de modaliteiten van deze restitutie en niet in de modaliteiten van de verdeling van de lokale markt: een veel te abrupte restitutie van deze 487 voertuigen door CCIE zou immers waarschijnlijk tot ontslagen in deze onderneming hebben geleid.</P><P>In deze omstandigheden kunnen het verslag van deze bijeenkomst van <DATE ISO="19871019">19 oktober 1987</DATE> en het <QUOT.START ID="QS0015" REF.END="QE0015" CODE="201E"/>protocol van overeenstemming<QUOT.END ID="QE0015" REF.START="QS0015" CODE="201D"/>, waarnaar de klagers verwijzen en die door het Gerecht zijn aangehaald, aanleiding geven tot verwarring wanneer zij uit hun context worden gelicht. Maar wanneer zij in hun juiste context worden geplaatst, doen zij niet af aan het exclusieve overheidskarakter, niet alleen van de invoerregeling die in de onderhavige zaak in feite centraal staat, maar ook van de<?PAGE NO="II-977"?> modaliteiten ervan die door de klacht van Asia Motor uitdrukkelijk in geding zijn gebracht. Dit geldt ook voor het schrijven van het Ministerie van Industrie van <DATE ISO="19870701">1 juli 1987</DATE> en het vonnis van <DATE ISO="19900316">16 maart 1990</DATE>, die door het Gerecht ter ondersteuning worden genoemd:</P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>het eerste bevestigt enkel de <QUOT.START ID="QS0016" REF.END="QE0016" CODE="201E"/>feitelijke exclusiviteit<QUOT.END ID="QE0016" REF.START="QS0016" CODE="201D"/> die door een overheidsregeling tot stand is gebracht en de onwil van de belanghebbenden — die uiteindelijk zonder meer tot orde werden geroepen, zoals in het geval van CCIE —; de uitdrukking <QUOT.START ID="QS0017" REF.END="QE0017" CODE="201E"/>het Ministerie van Industrie kan een dergelijk verzoek niet inwilligen<QUOT.END ID="QE0017" REF.START="QS0017" CODE="201D"/> laat hoe dan ook aan duidelijkheid niets te wensen over;</P></ITEM><ITEM><P>het tweede veronderstelt weliswaar een mededingingsregeling, doch levert geen bewijskrachtige of zelfs maar relevante elementen, feitelijk of rechtens, daarvoor: inzonderheid gaan de overwegingen uit van het geval dat er, anders dan in de zaak waarom het hier gaat, een mededingingsregeling bestaat vóórdat de overheidsinstanties in actie komen; het is hoe dan ook slechts een vonnis tot schorsing van de behandeling van de zaak.</P></ITEM></LIST><P>Bijgevolg is afdoende gebleken, dat de betrokken importeurs, en inzonderheid die op Martinique, bij de uitvoering van de betrokken invoerregeling over geen enkele speelruimte beschikten. Er is in elk geval ook gebleken, dat de stelling, dat er sprake is van een mededingingsregeling tot verdeling van de markt, door twee omstandigheden wordt weersproken: in de eerste plaats was de toelating per type gereserveerd voor de vijf voornoemde merken, niet door toedoen van de importeurs, maar omdat andere merken of andere importeurs niet officieel waren erkend; in de tweede plaats konden de betrokken vennootschappen geen belang hebben bij een invoercontrole die hun markt met 50 % deed inkrimpen.<QUOT.END ID="QE0012" REF.START="QS0012" CODE="2019"/></P></QUOT.S></P><P>Uw nieuwe schriftelijke opmerkingen, die mij bij uw schrijven van <DATE ISO="19940309">9 maart 1994</DATE> hebben bereikt, doen niets af aan de conclusies van de Commissie met betrekking tot het overheidskarakter van de betrokken invoerregeling en het ontbreken van speelruimte voor de importeurs bij het verdelen van de markt, waardoor uw cliënten geen toegang tot de Franse markt kregen. Intussen heeft echter ook de Conseil de la concurrence te Parijs bij besluit nr. 94-D-05 van <DATE ISO="19940118">18 januari 1994</DATE> in dezelfde zaak geconcludeerd, dat er sprake is van een <QUOT.START ID="QS0018" REF.END="QE0018" CODE="201A"/>door de overheid gevoerd contigenteringsbeleid<QUOT.END ID="QE0018" REF.START="QS0018" CODE="2019"/>. De Conseil de la concurrence zegt in het tweede deel van zijn<?PAGE NO="II-978"?> besluit en met betrekking tot de modaliteiten van de verdeling van de markt tussen de importeurs op Martinique, over het door u genoemde <QUOT.START ID="QS0019" REF.END="QE0019" CODE="201A"/>protocol van overeenstemming<QUOT.END ID="QE0019" REF.START="QS0019" CODE="2019"/>, dat op <DATE ISO="19871108">8 november 1987</DATE> is ondertekend, onder andere het volgende:</P><P><QUOT.S LEVEL="2"><P><QUOT.START ID="QS0020" REF.END="QE0020" CODE="201A"/>Ten gronde:</P><P>De invoerquota:</P><P>Al kon het op <DATE ISO="19871108">8 november 1987</DATE> door de concessiehouders ondertekende protocol een aanwijzing voor een autonome handelwijze van deze ondernemingen zijn, het is gesloten in overeenstemming met richtsnoeren die zijn gegeven door onder meer een technisch adviseur van het kabinet van de minister van Overzeese departementen en gebiedsdelen, de directeur Overzeese economische, sociale en culturele aangelegenheden van het Ministerie van Overzeese departementen en gebiedsdelen en de onderdirecteur van de dienst kapitaalgoederen van het Ministerie van Industrie tijdens de bijeenkomst van <DATE ISO="19871019">19 oktober 1987</DATE> op het Ministerie van Overzeese departementen en gebiedsdelen, en deze aanwijzing werd niet bevestigd door voldoende bewijselementen voor het bestaan van praktijken, die deze ondernemingen onafhankelijk van maatregelen van de prefectuur van Martinique zouden hebben toegepast.<QUOT.END ID="QE0020" REF.START="QS0020" CODE="2019"/></P></QUOT.S></P><P>In deze omstandigheden blijft de Commissie, in dezelfde bewoordingen als hierboven weergegeven, bij haar afwijzing van de bij haar op <DATE ISO="19851118">18 november 1985</DATE> en <DATE ISO="19881129">29 november 1988</DATE> namens de ondernemingen JMC Automobiles, Asia Motor, Monin Automobiles en EAS, en op <DATE ISO="19900605">5 juni 1990</DATE> namens de vennootschap Somaco ingediende verzoeken, voor zover deze verzoeken strekten tot vaststelling van een mededingingsregeling in de zin van artikel 85.<QUOT.END ID="QE0008" REF.START="QS0008" CODE="201D"/></P></NP></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Het procesverloop en de conclusies van partijen</P></TI></TITLE><NP><NO.P>25</NO.P><TXT>In deze omstandigheden hebben verzoekers bij op <DATE ISO="19941212">12 december 1994</DATE> ter griffie van het Gerecht neergelegd verzoekschrift het onderhavige beroep ingesteld.</TXT></NP><?PAGE NO="II-979"?><NP><NO.P>26</NO.P><TXT>Op rapport van de rechterrapporteur heeft het Gerecht (Vierde kamer — uitgebreid) besloten, tot de mondeling behandeling over te gaan en overeenkomstig artikel 64 van het Reglement voor de procesvoering maatregelen tot organisatie van de procesgang te treffen. Het heeft verweerster verzocht, bepaalde documenten over te leggen en bepaalde vragen te beantwoorden. Verweerster heeft binnen de gestelde termijn aan deze verzoeken voldaan.</TXT></NP><NP><NO.P>27</NO.P><TXT>Ter terechtzitting van <DATE ISO="19960320">20 maart 1996</DATE> zijn partijen gehoord in hun pleidooien en in hun antwoorden op de mondelinge vragen van het Gerecht.</TXT></NP><NP><NO.P>28</NO.P><TXT>Verzoekers concluderen dat het het Gerecht behage:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>vast te stellen dat de gelaakte mededingingsregelingen inbreuk maken op artikel 85 van het Verdrag;</P></ITEM><ITEM><P>vast te stellen dat de diensten van de Commissie geen uitvoering hebben gegeven aan het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van <DATE ISO="19930629">29 juni 1993</DATE> en nalatig zijn gebleven in de zin van artikel 176 van het Verdrag;</P></ITEM><ITEM><P>krachtens artikel 173 van het Verdrag de beschikking van de Commissie van <DATE ISO="19941013">13 oktober 1994</DATE> nietig te verklaren;</P></ITEM><ITEM><P>de Europese Gemeenschap krachtens de artikelen 178 en 215 van het Verdrag te veroordelen tot vergoeding van de door de instellingen aan de klagers berokkende schade en bijgevolg de vergoeding te bepalen op het bedrag van de rente op de voet van 9,75 % over het bedrag waarop de schade is begroot, vanaf de beschikking tot seponering van <DATE ISO="19911205">5 december 1991</DATE> tot aan de uitspraak van het arrest;</P></ITEM><?PAGE NO="II-980"?><ITEM><P>de Commissie te verwijzen in alle kosten, zowel die van de onderhavige procedure als die welke zijn gevallen op de procedure waarin het Gerecht van eerste aanleg op <DATE ISO="19930629">29 juni 1993</DATE> arrest heeft gewezen.</P></ITEM></LIST></P></NP><NP><NO.P>29</NO.P><TXT>De Commissie concludeert dat het het Gerecht behage:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>verzoekers' beroep tot nietigverklaring, wegens nalaten en wegens aansprakelijkheid te verwerpen;</P></ITEM><ITEM><P>verzoekers in de kosten te verwijzen.</P></ITEM></LIST></P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>De omvang van het beroep</P></TI></TITLE><NP><NO.P>30</NO.P><TXT>Het verzoekschrift bestaat formeel uit drie delen. In het eerste deel, met het opschrift <QUOT.START ID="QS0021" REF.END="QE0021" CODE="201E"/>beroep wegens nalaten<QUOT.END ID="QE0021" REF.START="QS0021" CODE="201D"/>, voeren verzoekers een betoog met betrekking tot de uitvoering van het arrest Asia Motor France II, aan het slot waarvan zij concluderen, dat <QUOT.START ID="QS0022" REF.END="QE0022" CODE="201E"/>de houding van de diensten van de Commissie een nalaten in de zin van artikel 176 van het Verdrag vormt, omdat de weigering om het arrest van het Gerecht uit te voeren duidelijk en ongerechtvaardigd is<QUOT.END ID="QE0022" REF.START="QS0022" CODE="201D"/>. In het tweede deel van het verzoekschrift worden de middelen en argumenten ter ondersteuning van de vordering tot nietigverklaring uiteengezet, en in het derde deel de argumenten ter ondersteuning van de vordering tot schadevergoeding.</TXT></NP><NP><NO.P>31</NO.P><TXT>Ter terechtzitting heeft de raadsman van verzoekers in antwoord op een specifieke vraag van het Gerecht beklemtoond, dat het eerste deel van het verzoekschrift moest worden beschouwd als een beroep wegens nalaten <QUOT.START ID="QS0023" REF.END="QE0023" CODE="201E"/>op grond van de artikelen 175 en 176 EG-Verdrag<QUOT.END ID="QE0023" REF.START="QS0023" CODE="201D"/>, en niet als een aan schending van artikel 176 van het Verdrag ontleend middel tot nietigverklaring.</TXT></NP><?PAGE NO="II-981"?><NP><NO.P>32</NO.P><TXT>Met betrekking tot het eerste onderdeel van verzoekers' conclusies zij eraan herinnerd, dat de gemeenschapsrechter niet bevoegd is om op vraag van een verzoeker uitspraak te doen over de verenigbaarheid van gedragingen van natuurlijke of rechtspersonen met de verdragsbepalingen (arrest Gerecht van <DATE ISO="19960109">9 januari 1996</DATE>, zaak <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="T-575/93" YEAR="1996" PAGE.ECR="II-1">T-575/93, Koelman, Jurispr. 1996, blz. II-1, r. o. 30</REF.DOC.ECR>). Bijgevolg dient verzoekers' vordering tot vaststelling door het Gerecht, <QUOT.START ID="QS0024" REF.END="QE0024" CODE="201E"/>dat de gelaakte mededingingsregelingen inbreuk maken op artikel 85 van het Verdrag<QUOT.END ID="QE0024" REF.START="QS0024" CODE="201D"/>, niet-ontvankelijk te worden verklaard.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>De vordering wegens nalaten</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Argumenten van partijen</P></TI></TITLE><NP><NO.P>33</NO.P><TXT>Verzoeksters brengen in herinnering, dat volgens artikel 176 van het Verdrag de instelling wier handeling door het Gerecht nietig is verklaard, gehouden is de maatregelen te nemen die nodig zijn ter uitvoering van het arrest houdende nietigverklaring. Dit betekent, dat de instelling niet alleen het dictum van het arrest houdende nietigverklaring moet naleven, maar ook de rechtsoverwegingen die daartoe hebben geleid, en dat zij inzonderheid bij de vaststelling van een handeling die de nietig verklaarde handeling moet vervangen, de maatregelen moet treffen die nodig zijn om te voorkomen, dat de onwettigheid die is vastgesteld in de rechtsoverwegingen van het arrest houdende nietigverklaring, wordt herhaald (arrest Hof van <DATE ISO="19880426">26 april 1988</DATE>, gevoegde zaken <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="97/86+99/86+193/86+215/86" YEAR="1988" PAGE.ECR="2181">97/86, 99/86, 193/86 en 215/86, Asteris e. a., Jurispr. 1988, blz. 2181</REF.DOC.ECR>).</TXT></NP><NP><NO.P>34</NO.P><TXT>Volgens verzoekers is de bestreden beschikking in strijd met artikel 176 van het Verdrag, doordat zij de door het Gerecht in het arrest Asia Motor France II vastgestelde dwalingen ten aanzien van de feiten en ten aanzien van het recht herhaalt; tot staving van deze stelling voeren zij drie argumenten aan. In de eerste plaats heeft de Commissie geweigerd, de bewijskracht van de door het Gerecht in de rechtsoverwegingen 39 tot en met 53 van het arrest Asia Motor France II onderzochte documenten te erkennen. In de tweede plaats heeft de Commissie geen nieuwe elementen aangevoerd op grond waarvan het gerechtvaardigd was de eerste grond van de beschikking van <DATE ISO="19911205">5 december 1991</DATE> over te nemen. Ten slotte heeft de Commissie aan het hierboven genoemde besluit van de Franse Conseil de la concurrence van <DATE ISO="19940118">18 januari 1994</DATE> een niet-gerechtvaardigde bewijskracht toegekend.</TXT></NP><?PAGE NO="II-982"?><NP><NO.P>35</NO.P><TXT>Ter terechtzitting stelden verzoekers, dat uit het arrest Asteris (reeds aangehaald) blijkt, dat het beroep wegens nalaten de juiste weg is om op te komen tegen een schending van artikel 176 als die welke in casu wordt gesteld.</TXT></NP><NP><NO.P>36</NO.P><TXT>De Commissie antwoordt, zakelijk weergegeven, dat zij haar standpunt ten aanzien van de door haar beoogde uitvoering van het arrest Asia Motor France II heeft bepaald door de bestreden beschikking te geven, en dat deze beschikking voldoet aan de vereisten van artikel 176 van het Verdrag.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Beoordeling door het Gerecht</P></TI></TITLE><NP><NO.P>37</NO.P><TXT>Vooraf zij eraan herinnerd, dat het Gerecht de argumenten van verzoekers slechts kan onderzoeken binnen het kader van de in hun verzoekschrift geformuleerde conclusies. Dienaangaande verklaren verzoekers, dat de conclusies waarin zij stellen dat het arrest Asia Motor France II niet op de juiste wijze is uitgevoerd, aldus moeten worden begrepen, dat daarin een nalaten in de zin van artikel 175 van het Verdrag aan de orde wordt gesteld.</TXT></NP><NP><NO.P>38</NO.P><TXT>Artikel 175 van het Verdrag doelt op een nalaten door niet een besluit te nemen of een standpunt te bepalen, en niet op het verrichten van een andere handeling dan die welke de betrokkenen wensten of noodzakelijk achtten (arrest Hof van <DATE ISO="19881215">15 december 1988</DATE>, gevoegde zaken 1<REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="166/86+220/86" YEAR="1988" PAGE.ECR="6473">66/86 en 220/86, Irish Cement Ltd, Jurispr. 1988, blz. 6473, r. o. 17</REF.DOC.ECR>).</TXT></NP><NP><NO.P>39</NO.P><TXT>In casu heeft de Commissie, door de bestreden beschikking ter vervanging van de nietig verklaarde handeling te geven, duidelijk en definitief haar standpunt bepaald ten aanzien van de uitvoering van het arrest Asia Motor France II.</TXT></NP><?PAGE NO="II-983"?><NP><NO.P>40</NO.P><TXT>Gelet op verzoekers' argument zij erop gewezen, dat blijkens het arrest Asteris (reeds aangehaald) het beroep wegens nalaten weliswaar de juiste weg is voor het aan de orde brengen van een geschilpunt over de vraag of de instelling, naast vervanging van de nietig verklaarde handeling, ook verplicht was andere maatregelen te treffen met betrekking tot andere handelingen waarvan oorspronkelijk geen nietigverklaring was gevorderd (r. o. 22-24), doch dat dit niet het geval is wanneer het er enkel om gaat, de wettigheid van de handeling die is vastgesteld ter vervanging van de nietig verklaarde handeling, te betwisten. Een dergelijk geschilpunt moet worden opgeworpen in het kader van een beroep tot nietigverklaring op grond van artikel 173 van het Verdrag.</TXT></NP><NP><NO.P>41</NO.P><TXT>Uit al het voorgaande volgt, dat de vordering wegens nalaten niet-ontvankelijk moet worden verklaard.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>De vordering tot nietigverklaring</P></TI></TITLE><NP><NO.P>42</NO.P><TXT>Verzoekers voeren ter ondersteuning van hun vordering tot nietigverklaring twee middelen aan, te weten kennelijk onjuiste beoordeling en ontoereikende motivering.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Inleidende opmerkingen</P></TI></TITLE><NP><NO.P>43</NO.P><TXT>Er zij aan herinnerd, dat in de door J.-M. Cesbron, Asia Motor France, Monin Automobiles en EAS ingediende klachten in wezen twee grieven waren geformuleerd. De eerste had betrekking op het bestaan van een mededingingsregeling tussen de importeurs in Frankrijk van vijf Japanse automerken (Toyota, Honda, Mazda, Mitsubishi en Nissan) en de Franse administratie, op grond waarvan de eerste hun invoer op de Franse markt zouden beperken als tegenprestatie voor een verbintenis van de Franse autoriteiten om het wagenpark aan auto's van oorsprong uit Japan uitsluitend voor hen te reserveren. De tweede grief had betrekking op het bestaan van een mededingingsregeling tussen dezelfde ondernemingen om het aldus vastgestelde quotum onderling te verdelen. Voor zover de klacht van Somaco betrekking heeft op de toepassing van artikel 85 van het Verdrag, was zij in de<?PAGE NO="II-984"?> eerste plaats gericht tegen het bestaan van een tussen de concessiehouders van voertuigen van dezelfde vijf Japanse merken op Martinique gesloten mededingingsregeling die tot doel had, de toegang van concessiehouders van andere Japanse en Koreaanse merken tot de markt te verhinderen, en in de tweede plaats tegen het bestaan van een tussen de concessiehouders van de vijf genoemde Japanse merken gesloten mededingingsregeling om een door de Franse administratie vastgesteld invoerquotum onder elkaar te verdelen.</TXT></NP><NP><NO.P>44</NO.P><TXT>In de bestreden beschikking heeft de Commissie de verschillende klachten in wezen afgewezen op grond, dat de betrokken importeurs/concessiehouders <QUOT.START ID="QS0025" REF.END="QE0025" CODE="201E"/>over geen enkele speelruimte beschikten bij de uitvoering van de<QUOT.END ID="QE0025" REF.START="QS0025" CODE="201D"/> in de klachten aan de orde gestelde <QUOT.START ID="QS0026" REF.END="QE0026" CODE="201E"/>invoerregeling<QUOT.END ID="QE0026" REF.START="QS0026" CODE="201D"/>, die een <QUOT.START ID="QS0027" REF.END="QE0027" CODE="201E"/>exclusief overheidskarakter<QUOT.END ID="QE0027" REF.START="QS0027" CODE="201D"/> had. Volgens de bestreden beschikking wordt de stelling, dat er sprake is van een mededingingsregeling tot verdeling van de markt, ook <QUOT.START ID="QS0028" REF.END="QE0028" CODE="201E"/>door twee omstandigheden weersproken: in de eerste plaats was de toelating per type gereserveerd voor de vijf merken (van de betrokken Japanse voertuigen), niet door toedoen van de importeurs ervan, maar omdat andere merken of andere importeurs niet officieel waren erkend; in de tweede plaats konden de betrokken vennootschappen geen belang hebben bij een invoercontrole die hun markt met 50 % deed inkrimpen<QUOT.END ID="QE0028" REF.START="QS0028" CODE="201D"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>45</NO.P><TXT>Hieruit kan worden afgeleid, dat de Commissie de klachten heeft afgewezen wegens het ontbreken van een mededingingsregeling in de zin van artikel 85, lid 1, van het Verdrag, op grond dat de gelaakte gedraging door de overheid aan de betrokken ondernemingen was opgelegd en geen commerciële keuze weerspiegelde.</TXT></NP><NP><NO.P>46</NO.P><TXT>Het is weliswaar vaste rechtspraak, dat de Commissie, behalve in het geval waarin het voorwerp van de klacht tot haar uitsluitende bevoegdheden behoort, niet verplicht is zich uit te spreken over het bestaan van een in een klacht gelaakte inbreuk<?PAGE NO="II-985"?> op artikel 85 van het Verdrag (arrest Hof van <DATE ISO="19791018">18 oktober 1979</DATE>, zaak <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="125/78" YEAR="1979" PAGE.ECR="3173">125/78, GEMA, Jurispr. 1979, biz. 3173, r. o. 17</REF.DOC.ECR>; arresten Gerecht van <DATE ISO="19920918">18 september 1992</DATE>, zaak <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="T-24/90" YEAR="1992" PAGE.ECR="II-2223">T-24/90, Automec, Jurispr. 1992, blz. II-2223</REF.DOC.ECR>, r. o. 75 en 76, <DATE ISO="19921118">18 november 1992</DATE>, zaak <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="T-16/91" YEAR="1992" PAGE.ECR="II-2417">T-16/91, Rendo e. a., Jurispr. 1992, blz. II-2417, r. o. 98</REF.DOC.ECR>, en <DATE ISO="19950627">27 juni 1995</DATE>, zaak <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="T-l86/94" YEAR="1995" PAGE.ECR="II-1753">T-186/94, Guérin Automobiles, Jurispr. 1995, blz. II-1753, r. o. 23</REF.DOC.ECR>, en het arrest Koelman, reeds aangehaald, r. o. 39). Wanneer de Commissie evenwel een klacht afwijst op grond dat er geen sprake is van een inbreuk op de mededingingsregels van het Verdrag, dient zij in haar afwijzingsbeschikking de feiten en overwegingen uiteen te zetten waarop die conclusie is gebaseerd. In dat geval dient bij het rechterlijk toezicht te worden nagegaan, of de feiten juist zijn weergegeven en of er geen sprake is van een kennelijk onjuiste beoordeling van de feiten, van misbruik van bevoegdheid dan wel van dwalingen ten aanzien van het recht (arresten Hof van <DATE ISO="19871117">17 november 1987</DATE>, gevoegde zaken <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="142/84+156/84" YEAR="1987" PAGE.ECR="4487">142/84 en 156/84, BAT en Reynolds, Jurispr. 1987, blz. 4487</REF.DOC.ECR>, en <DATE ISO="19930615">15 juni 1993</DATE>, zaak <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-225/91" YEAR="1993" PAGE.ECR="I-3203">C-225/91, Matra, Jurispr. 1993, blz. I-3203, r. o. 23 en 25</REF.DOC.ECR>, en het arrest Asia Motor France II, reeds aangehaald, r. o. 33).</TXT></NP><NP><NO.P>47</NO.P><TXT>De twee door verzoekers ter ondersteuning van hun vordering tot nietigverklaring aangevoerde middelen dienen in het licht van deze overwegingen te worden onderzocht.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Het middel inzake kennelijk onjuiste beoordeling</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>Argumenten van partijen</P></TI></TITLE><NP><NO.P>48</NO.P><TXT>Volgens verzoekers kleeft aan de bestreden beschikking dezelfde kennelijke beoordelingsfout als aan de beschikking van <DATE ISO="19911205">5 december 1991</DATE>. De afwijzingsgrond van de bestreden beschikking is niets meer dan een herhaling van de eerste afwijzingsgrond van de beschikking van <DATE ISO="19911205">5 december 1991</DATE>. In het arrest Asia Motor France II heeft het Gerecht geoordeeld, dat deze eerste afwijzingsgrond op een kennelijke beoordelingsfout berustte en de Commissie heeft geen nieuwe gegevens aangevoerd op grond waarvan zou kunnen worden geconcludeerd, dat zulks in casu niet het geval is.</TXT></NP><?PAGE NO="II-986"?><NP><NO.P>49</NO.P><TXT>Om in weerwil van de duidelijke bewoordingen van het arrest Asia Motor France II de bestreden beschikking te geven, moest de Commissie bovendien enkele van de door het Gerecht in dit arrest onderzochte stukken denatureren door daaraan een betekenis toe te kennen die ze niet hadden.</TXT></NP><NP><NO.P>50</NO.P><TXT>De Commissie antwoordt hierop, dat de bestreden beschikking niet als een eenvoudige <QUOT.START ID="QS0029" REF.END="QE0029" CODE="201E"/>herhaling<QUOT.END ID="QE0029" REF.START="QS0029" CODE="201D"/> van de beschikking van <DATE ISO="19911205">5 december 1991</DATE> kan worden beschouwd, maar een nieuwe beschikking is, die is gegeven op basis van nieuwe gegevens die na de eerste beschikking aan het licht zijn gekomen, waaronder inzonderheid de antwoorden op de nieuwe verzoeken om inlichtingen. Deze nieuwe beschikking is gebaseerd op feiten die worden bevestigd door nieuwe bewij selementen, die de concessiehouders op Martinique in antwoord op de verzoeken om inlichtingen te harer kennis hebben gebracht.</TXT></NP><NP><NO.P>51</NO.P><TXT>Volgens de Commissie blijkt uit de antwoorden op de nieuwe verzoeken om inlichtingen, dat de Franse administratie in 1977 in het Franse moederland een regeling tot beperking van de invoer van Japanse voertuigen had ingevoerd, in het kader waarvan zij de betrokken importeurs elk jaar meedeelde, hoeveel voertuigen zij mochten invoeren. Ofschoon de toepassing van die regeling op geen enkele wetsbepaling was gebaseerd en slechts mondeling was besproken, kan uit het hele administratieve kader worden afgeleid, dat de importeurs de facto geen mogelijkheid hebben gehad om voorbij te gaan aan de instructies van de administratie, die zij als echte bevelen beschouwden. Zij verwijst in dit verband in het bijzonder naar de pressiemogelijkheden waarover de administratie beschikte; deze kon de erkende importeurs immers uitsluiten van de regeling van de toelating per type voor nieuwe modellen of kon hun zelfs hun status van erkend importeur ontnemen.</TXT></NP><NP><NO.P>52</NO.P><TXT>Uit de overgelegde stukken blijkt eveneens, dat een soortgelijke, maar niet identieke, regeling in 1982 op Martinique was ingevoerd om de invoer in dit departement te beperken. Evenals in het Franse moederland werden de marktaandelen van de concessiehouders van de vijf betrokken merken op het tijdstip van invoering van de regeling bevroren. Uit de door de concessiehouders overgelegde stukken<?PAGE NO="II-987"?> blijkt, dat deze van de importeurs slechts zoveel gelijkvormigheidscertificaten hebben gekregen als met de door de administratie vastgestelde quota overeenkwam. Voor de afgifte van deze documenten, die zijn voorgeschreven voor het in het verkeer brengen van een voertuig, zijn bij uitsluiting de erkende importeurs bevoegd.</TXT></NP><NP><NO.P>53</NO.P><TXT>Wat meer in het bijzonder het verslag van een interministeriële bijeenkomst en het protocol van overeenstemming betreft, die door het Gerecht in de rechtsoverwegingen 39 tot en met 44 van het arrest Asia Motor France II zijn onderzocht, blijkt uit de antwoorden op de verzoeken om inlichtingen en uit de tot staving van deze antwoorden overgelegde documenten, dat de bijeenkomst en het protocol van overeenstemming in de eerste plaats tot doel hadden, het aantal waarmee Toyota het quotum had overschreden, te doen terugvloeien naar de concurrenten van Toyota naar evenredigheid van hun respectieve aandelen in de sinds 1982 verrichte verdeling, en, in de tweede plaats, in een breder perspectief de regels voor de toekomst vast te stellen om de administratie in staat te stellen van de importeurs formele, schriftelijke verbintenissen te verkrijgen. Voorts wordt in het akkoord de sinds 1982 toegepaste verdeelsleutel gehandhaafd; het enige nieuwe element zijn de modaliteiten tot regularisatie van de quotumoverschrijding waaraan de concessiehouder van Toyota zich schuldig had gemaakt.</TXT></NP><NP><NO.P>54</NO.P><TXT>De concessiehouder van Toyota had het quotum overschreden door voorlopige kentekenplaten af te geven voor voertuigen waarvoor hij niet kon verwachten gelijkvormigheidscertificaten te krijgen.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>Beoordeling door het Gerecht</P></TI></TITLE><NP><NO.P>55</NO.P><TXT>Er zij om te beginnen aan herinnerd, dat de Commissie verzoekers' klachten reeds in een beschikking van <DATE ISO="19911205">5 december 1991</DATE> had afgewezen, onder meer op grond dat de marktdeelnemers op wie deze klachten betrekking hadden, niet over autonomie<?PAGE NO="II-988"?> beschikten. In zijn arrest Asia Motor France II stelde het Gerecht vast, dat de beschikking, voor zover zij op deze afwijzingsgrond was gebaseerd, <QUOT.START ID="QS0030" REF.END="QE0030" CODE="201E"/>een kennelijk onjuiste beoordeling van de feiten<QUOT.END ID="QE0030" REF.START="QS0030" CODE="201D"/> bevatte, die ertoe had geleid, dat de Commissie <QUOT.START ID="QS0031" REF.END="QE0031" CODE="201E"/>een dwaling ten aanzien van het recht met betrekking tot de toepasselijkheid van artikel 85 van het Verdrag op de gedragingen van de betrokken marktdeelnemers<QUOT.END ID="QE0031" REF.START="QS0031" CODE="201D"/> had begaan (r. o. 55). Het Gerecht was tot deze slotsom gekomen, nadat het eerst twee documenten had onderzocht die betrekking hadden op de invoer op Martinique van Japanse auto's en door klagers gedurende de administratieve procedure voor de Commissie waren overgelegd. Het ging om een verslag van een interministeriële bijeenkomst van <DATE ISO="19871019">19 oktober 1987</DATE> en het aan dit verslag gehechte <QUOT.START ID="QS0032" REF.END="QE0032" CODE="201E"/>protocol van overeenstemming<QUOT.END ID="QE0032" REF.START="QS0032" CODE="201D"/>. Nadat het Gerecht eerst had vastgesteld, dat deze elementen van het dossier <QUOT.START ID="QS0033" REF.END="QE0033" CODE="201E"/>op het eerste gezicht een belangrijke aanwijzing vormen<QUOT.END ID="QE0033" REF.START="QS0033" CODE="201D"/>, dat de betrokken marktdeelnemers <QUOT.START ID="QS0034" REF.END="QE0034" CODE="201E"/>over een reële autonomie beschikken<QUOT.END ID="QE0034" REF.START="QS0034" CODE="201D"/> (arrest Asia Motor France II, r. o. 44), onderzocht het vervolgens de motivering van de beschikking van <DATE ISO="19911205">5 december 1991</DATE>, voor zover daarbij niet alleen de klacht van Somaco van <DATE ISO="19900605">5 juni 1990</DATE> met betrekking tot het bestaan van een mededingingsregeling tussen de concessiehouders op Martinique, maar ook de door de andere verzoekers op <DATE ISO="19851118">18 november 1985</DATE> en <DATE ISO="19881129">29 november 1988</DATE> ingediende klachten met betrekking tot het bestaan van een mededingingsregeling tussen de importeurs in het Franse moederland, waren afgewezen. Na onderzoek van twee andere documenten, te weten een schrijven van het Ministerie van Industrie, Post en Telecommunicatie en Toerisme van <DATE ISO="19870701">1 juli 1987</DATE> en een vonnis van het Tribunal de commerce te Parijs van <DATE ISO="19900316">16 maart 1990</DATE>, concludeerde het Gerecht, dat de verschillende stukken van het dossier geen steun boden aan de conclusie, dat de marktdeelnemers in het Franse moederland en op Martinique, op wie de verschillende klachten betrekking hadden, over geen enkele autonomie of <QUOT.START ID="QS0035" REF.END="QE0035" CODE="201E"/>speelruimte<QUOT.END ID="QE0035" REF.START="QS0035" CODE="201D"/> beschikten (r. o. 55).</TXT></NP><NP><NO.P>56</NO.P><TXT>Nadat het Gerecht bij zijn arrest Asia Motor France II de beschikking van <DATE ISO="19911205">5 december 1991</DATE> nietig had verklaard, heeft de Commissie het onderzoek van de klachten voortgezet door maatregelen van instructie te treffen. Dienaangaande wordt in de bestreden beschikking gesteld, dat <QUOT.START ID="QS0036" REF.END="QE0036" CODE="201E"/>het Gerecht twijfels had over de conclusies waartoe de Commissie hoofdzakelijk op basis van uit het departement Martinique afkomstige documenten was gekomen (...) Derhalve hadden de nieuwe verzoeken om inlichtingen die op grond van artikel 11 van verordening nr. 17 zowel tot de Franse autoriteiten als tot de importeurs op Martinique waren gericht, betrekking op deze documentent...).<QUOT.END ID="QE0036" REF.START="QS0036" CODE="201D"/></TXT></NP><?PAGE NO="II-989"?><NP><NO.P>57</NO.P><TXT>In de bestreden beschikking heeft de Commissie gesteld, dat uit het onderzoek van de antwoorden op de verzoeken om inlichtingen <QUOT.START ID="QS0037" REF.END="QE0037" CODE="201E"/>blijkt, dat de Franse autoriteiten reeds in 1977 op het hele grondgebied van de Franse Republiek —maar specifiek in het departement Martinique — een overheidsregeling voor de invoer van voertuigen uit derde landen hadden ingevoerd in het kader van de handelspolitiek ter zake van motorvoertuigen, die toentertijd op nationaal niveau werd gevoerd<QUOT.END ID="QE0037" REF.START="QS0037" CODE="201D"/>. Voorts is zij tot de slotsom gekomen, dat <QUOT.START ID="QS0038" REF.END="QE0038" CODE="201E"/>afdoende (is) gebleken, dat de betrokken importeurs, en inzonderheid die op Martinique, bij de uitvoering van de betrokken invoerregeling over geen enkele speelruimte beschikten<QUOT.END ID="QE0038" REF.START="QS0038" CODE="201D"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>58</NO.P><TXT>Om de wettigheid van deze afwijzingsgrond te toetsen, zal het Gerecht de gedraging die wordt gelaakt in de klachten van <DATE ISO="19851118">18 november 1985</DATE> en <DATE ISO="19881129">29 november 1988</DATE> met betrekking tot de invoer in het Franse moederland, enerzijds, en de gedraging die wordt gelaakt in de klacht van <DATE ISO="19900605">5 juni 1990</DATE> met betrekking tot de invoer op Martinique, anderzijds, afzonderlijk onderzoeken.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><P>De kUchten vanJ.-M. Cesbron van <DATE ISO="19851118">18 november 1985</DATE> en van J.-M. Cesbron, Asia Motor France, Monin Automobiles en EAS van <DATE ISO="19881129">29 november 1988</DATE> tegen de importeurs in het Franse moederland</P></TI></TITLE><NP><NO.P>59</NO.P><TXT>De betrokken klachten hebben betrekking op het bestaan van een mededingingsregeling tussen de importeurs van auto's van de Japanse merken Toyota, Honda, Nissan, Mazda en Mitsubishi in Frankrijk en de Franse administratie, waarbij de importeurs voor Frankrijk van de genoemde merken zouden hebben ingestemd met een beperking van hun gezamenlijk aandeel op de binnenlandse Franse automarkt tot 3 % als tegenprestatie voor een verbintenis van de Franse autoriteiten om het wagenpark aan auto's van oorsprong uit Japan uitsluitend voor hen te reserveren, enerzijds, en het bestaan van een mededingingsregeling tussen de betrokken ondernemingen om hun gezamenlijk marktaandeel onderling te verdelen, anderzijds.</TXT></NP><?PAGE NO="II-990"?><NP><NO.P>60</NO.P><TXT>Eerst moet worden nagegaan, of de afwijzingsgrond, dat de importeurs <QUOT.START ID="QS0039" REF.END="QE0039" CODE="201E"/>bij de toepassing van de betrokken invoerregeling over geen enkele autonomie beschikten<QUOT.END ID="QE0039" REF.START="QS0039" CODE="201D"/>, gegrond is. Zelfs indien de gedraging van een onderneming niet onder artikel 85, lid 1, van het Verdrag zou vallen, omdat de onderneming geen autonomie bezit (arrest Hof van <DATE ISO="19751216">16 december 1975</DATE>, gevoegde zaken <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="40/73—48/73+50/73+54/73+55/73+56/73+111/73+113/73+114/73" YEAR="1975" PAGE.ECR="1663">40/73 tot 48/73, 50/73, 54/73, 55/73, 56/73, 111/73, 113/73 en 114/73, Suiker Unie e. a., Jurispr. 1975, blz. 1663, r. o. 36-73</REF.DOC.ECR>), betekent dit evenwel niet, dat elke door de nationale overheid wenselijk geachte of gestuurde gedraging buiten de werkingssfeer van deze bepaling valt. Wanneer derhalve een overheidsmaatregel de elementen van een tussen de marktdeelnemers van een sector tot stand gekomen mededingingsregeling overneemt of wordt vastgesteld na overleg met en met instemming van de betrokken marktdeelnemers, kunnen deze marktdeelnemers zich niet op de dwingende aard van de regeling beroepen om zich aan de toepassing van artikel 85, lid 1, te onttrekken (zie inzonderheid arresten Hof van <DATE ISO="19850130">30 januari 1985</DATE>, zaak <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="123/83" YEAR="1985" PAGE.ECR="391">123/83, BNIC, Jurispr. 1985, blz. 391, r. o. 19-23</REF.DOC.ECR>, <DATE ISO="19860430">30 april 1986</DATE>, gevoegde zaken <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="209/84—213/84" YEAR="1986" PAGE.ECR="1425">209/84-213/84, Asjes e. a., Jurispr. 1986, blz. 1425, r. o. 77</REF.DOC.ECR>, en <DATE ISO="19871001">1 oktober 1987</DATE>, zaak <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="11/85" YEAR="1987" PAGE.ECR="3801">311/85, WR, Jurispr. 1987, blz. 3801, r. o. 24</REF.DOC.ECR>).</TXT></NP><NP><NO.P>61</NO.P><TXT>Wanneer daarentegen een dwingende bestuursrechtelijke bepaling die van invloed kan zijn op de mededinging binnen de gemeenschappelijke markt en het handelsverkeer tussen Lid-Staten ongunstig kan beïnvloeden, geen verband houdt met een in artikel 85, lid 1, van het Verdrag bedoelde gedraging van ondernemingen, valt de naleving van een dergelijke bepaling door ondernemingen op zichzelf niet binnen de werkingssfeer van artikel 85, lid 1 (zie arresten Hof van <DATE ISO="19931117">17 november 1993</DATE>, zaak <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-2/91" YEAR="1993" PAGE.ECR="5791">C-2/91, Meng, Jurispr. 1993, blz. I-5791, r. o. 22</REF.DOC.ECR>, en zaak <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-245/91" YEAR="1993" PAGE.ECR="I-5851">C-245/91, Ohra Schadeverzekeringen, Jurispr. 1993, blz. I-5851, r. o. 15</REF.DOC.ECR>). In een dergelijk geval missen de marktdeelnemers namelijk de door artikel 85, lid 1, van het Verdrag vereiste speelruimte.</TXT></NP><NP><NO.P>62</NO.P><TXT>In casu hebben de Franse autoriteiten in hun antwoord van <DATE ISO="19931111">11 november 1993</DATE> op het verzoek om inlichtingen van de Commissie van <DATE ISO="19930825">25 augustus 1993</DATE> bevestigd, dat zij in 1977 hadden besloten, maatregelen te treffen om het marktaandeel van Japanse voertuigen te beperken tot 3 % van de markt in het moederland, en dat zij in die context hadden besloten, de toegestane invoer te verdelen tussen de vijf erkende importeurs die toentertijd op de markt actief waren, met inachtneming van de marktaandelen die dezen op dat tijdstip bezaten, en geen nieuwe importeurs<?PAGE NO="II-991"?> van Japanse merken te erkennen. Voor de toepassing van dit beleid stelden zij iedere importeur elk jaar in kennis van het exacte aantal voertuigen dat met zijn quotum overeenkwam en instrueerden zij hem, niet meer auto's in te voeren.</TXT></NP><NP><NO.P>63</NO.P><TXT>Met inaanmerkingneming van de hierboven in de rechtsoverwegingen 60 en 61 genoemde beginselen moet worden onderzocht, of de bestreden beschikking de conclusie toelaat, dat de Franse autoriteiten de ondernemingen tegen wie de klachten zijn gericht, deze invoerregeling in dier voege hebben opgelegd, dat deze laatsten over geen enkele speelruimte meer beschikten.</TXT></NP><NP><NO.P>64</NO.P><TXT>Om te beginnen moet worden vastgesteld, dat de Franse autoriteiten zelf hebben bevestigd, dat de in de klachten gelaakte handelwijze de importeurs van Japanse auto's in het Franse moederland door geen enkele bepaling van Frans recht werd voorgeschreven. Deze autoriteiten hebben namelijk in hun antwoord op het verzoek van <DATE ISO="19930825">25 augustus 1993</DATE> gesteld, dat de <QUOT.START ID="QS0040" REF.END="QE0040" CODE="201E"/>door Frankrijk ingevoerde regeling van toezicht op de invoer van Japanse voertuigen slechts mondeling was besproken<QUOT.END ID="QE0040" REF.START="QS0040" CODE="201D"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>65</NO.P><TXT>Aangezien er geen sprake is van een dwingende bestuursrechtelijke bepaling die de gelaakte handelwijze voorschrijft, kan de Commissie de klachten enkel dan op grond van gebrek aan autonomie van de betrokken ondernemingen afwijzen, indien uit objectieve, relevante en overeenstemmende aanwijzingen blijkt, dat de nationale autoriteiten hun deze handelwijze eenzijdig hebben opgelegd door onweerstaanbare druk uit te oefenen, bij voorbeeld door te dreigen met overheidsmaatregelen die hun aanzienlijke verliezen zouden kunnen berokkenen.</TXT></NP><NP><NO.P>66</NO.P><TXT>Gebleken is evenwel, dat de Commissie aan haar bestreden beschikking, voor zover deze betrekking heeft op de klachten betreffende de invoer van Japanse voertuigen in het Franse moederland, dezelfde elementen ten grondslag heeft gelegd als die waarmee zij in haar eerdere beschikking van <DATE ISO="19911205">5 december 1991</DATE> de conclusie heeft geschraagd, dat de betrokken marktdeelnemers over geen enkele autonomie of <QUOT.START ID="QS0041" REF.END="QE0041" CODE="201E"/>speelruimte<QUOT.END ID="QE0041" REF.START="QS0041" CODE="201D"/> beschikten. Derhalve hebben de elementen die de Commissie in<?PAGE NO="II-992"?> haar verweerschrift (punten 12-17) en haar dupliek (punten 8-10) als <QUOT.START ID="QS0042" REF.END="QE0042" CODE="201E"/>nieuwe elementen<QUOT.END ID="QE0042" REF.START="QS0042" CODE="201D"/> heeft aangemerkt, enkel betrekking op de situatie op Martinique. Bovendien hebben de Franse autoriteiten in hun antwoord op het nieuwe verzoek om inlichtingen slechts een algemene beschrijving van de werking van de regeling tot beperking van de invoer gegeven en hebben zij inzonderheid geen enkel element aangedragen tot staving of toelichting van de verklaring, dat de betrokken importeurs, die alleen maar uitvoering hebben gegeven aan maatregelen die uit overheidsbesluiten voortvloeien, zonder over een speelruimte te beschikken, niets kan worden verweten.</TXT></NP><NP><NO.P>67</NO.P><TXT>In zijn arrest Asia Motor France II (r. o. 55) overwoog het Gerecht evenwel, op basis van de elementen van het dossier die de Commissie had bijeengebracht tijdens de administratieve procedure die tot de beschikking van <DATE ISO="19911205">5 december 1991</DATE> heeft geleid, enerzijds, en van de elementen die de partijen tijdens de procedure voor het Gerecht in die zaak hadden aangedragen, anderzijds, dat de conclusie van de Commissie, dat de importeurs van voertuigen van Japanse merken in het Franse moederland en op Martinique bij de uitvoering van de invoerregeling over geen enkele speelruimte beschikten, op een kennelijk onjuiste beoordeling van de feiten berustte.</TXT></NP><NP><NO.P>68</NO.P><TXT>De Commissie heeft voor het Gerecht weliswaar verklaard, dat de Franse administratie indirecte druk op de importeurs had kunnen uitoefenen door hun erkenning in te trekken of door hen uit te sluiten van de regeling van de toelating per type voor nieuwe modellen. Geen element van het dossier laat evenwel de conclusie toe, dat dergelijke druk inderdaad op de importeurs is uitgeoefend, en deze kwestie is tijdens de administratieve procedure noch bij de Franse autoriteiten, noch bij de importeurs in het Franse moederland nagegaan. Bijgevolg kon de Commissie zonder een dergelijk onderzoek niet concluderen, dat dergelijke druk inderdaad door de Franse autoriteiten is uitgeoefend.</TXT></NP><NP><NO.P>69</NO.P><TXT>Voorts heeft de Commissie ter terechtzitting opgemerkt, dat het besluit van de administratie om geen andere Japanse merken dan die van de vijf betrokken importeurs te erkennen, een integrerend onderdeel van de ingevoerde regeling is en kan<?PAGE NO="II-993"?> worden beschouwd als de <QUOT.START ID="QS0043" REF.END="QE0043" CODE="201E"/>tegenprestatie<QUOT.END ID="QE0043" REF.START="QS0043" CODE="201D"/> voor de aanvaarding door de importeurs van het door de administratie wenselijk geachte beleid, hetgeen op het eerste gezicht het bestaan van door de Franse autoriteiten uitgeoefende onweerstaanbare druk lijkt uit te sluiten. Dit wordt overigens bevestigd door de brief van het Ministerie van Industrie, Post en Telecommunicatie en Toerisme van <DATE ISO="19870701">1 juli 1987</DATE> (bijlage 27 bij het verzoekschrift), volgens welke de parallelinvoer van Japanse voertuigen de feitelijke exclusiviteit, die de vijf in het Franse moederland erkende importeurs <QUOT.START ID="QS0044" REF.END="QE0044" CODE="201E"/>als tegenprestatie voor hun zelfbeperking<QUOT.END ID="QE0044" REF.START="QS0044" CODE="201D"/> is verleend, geleidelijk dreigt aan te tasten. In deze brief heet het eveneens, dat deze <QUOT.START ID="QS0045" REF.END="QE0045" CODE="201E"/>ontwikkeling (...) er snel toe kan leiden, dat de erkende importeurs het gehele stelsel van zelfbeperking ter discussie zullen stellen<QUOT.END ID="QE0045" REF.START="QS0045" CODE="201D"/>. Dat het voor de marktdeelnemers mogelijk was de invoerregeling voor Japanse auto's in het Franse moederland ter discussie te stellen, wijst er evenwel op, dat deze marktdeelnemers bij de uitvoering van de betrokken invoerregeling niet van elke autonomie waren verstoken.</TXT></NP><NP><NO.P>70</NO.P><TXT>Derhalve moet worden geconcludeerd, dat gelet op de vaststelling die het Gerecht in rechtsoverweging 55 van zijn arrest Asia Motor France II heeft gedaan, de bestreden beschikking bij gebreke van nieuwe elementen betreffende de in het Franse moederland toepasselijke invoerregeling, niet berust op objectieve, relevante en overeenstemmende aanwijzingen waaruit blijkt dat de Franse autoriteiten eenzijdig onweerstaanbare druk hebben uitgeoefend op de betrokken ondernemingen om deze ertoe te brengen de in de klachten gelaakte handelwijze te volgen.</TXT></NP><NP><NO.P>71</NO.P><TXT>Uit al het voorgaande volgt, dat de Commissie de feiten kennelijk onjuist heeft beoordeeld toen zij op grond van de haar ter beschikking staande elementen oordeelde, dat de handelwijze van de in het Franse moederland erkende importeurs zo weinig autonoom was, dat zij daarom niet binnen de werkingssfeer van artikel 85, lid 1, van het Verdrag viel. Bij gebreke van bewijzen voor het bestaan van onweerstaanbare druk als beschreven in rechtsoverweging 65 hierboven, waardoor de importeurs zouden zijn gedwongen een beperking van hun invoer te aanvaarden, dient de handelwijze van de importeurs die zich richten naar de wensen van de Franse administratie, daarbij rekening houdend met alle relevante gevaren en voordelen, als de uitoefening van een commerciële keuze te worden beschouwd.</TXT></NP><?PAGE NO="II-994"?><NP><NO.P>72</NO.P><TXT>Mitsdien moet de bestreden beschikking nietig worden verklaard, voor zover daarbij de klachten van J.-M. Cesbron van <DATE ISO="19851118">18 november 1985</DATE> en van J.-M. Cesbron, Asia Motor France, Monin Automobiles en EAS van <DATE ISO="19881129">29 november 1988</DATE> zijn afgewezen.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><P>De klacht van Somaco van <DATE ISO="19900605">5 juni 1990</DATE> tegen de concessiehouders op Martinique</P></TI></TITLE><NP><NO.P>73</NO.P><TXT>Blijkens die klacht werd Somaco in juni 1988 opgericht om op Martinique Japanse en Koreaanse voertuigen van de merken Daihatsu, Isuzu, Hyundai, Suzuki en Subaru in te voeren. In haar klacht stelt Somaco, dat zij het slachtoffer is van een ongeoorloofde mededingingsregeling tussen de concessiehouders van de Japanse merken Toyota, Honda, Mazda, Mitsubishi en Nissan, <QUOT.START ID="QS0046" REF.END="QE0046" CODE="201E"/>die door de Franse administratie wordt gedekt en ertoe strekt, de toegang van Japanse en Koreaanse voertuigen tot de markt op Martinique tot vijf Japanse merken te beperken<QUOT.END ID="QE0046" REF.START="QS0046" CODE="201D"/>. Verder stelt zij, dat diezelfde concessiehouders <QUOT.START ID="QS0047" REF.END="QE0047" CODE="201E"/>de markt, die door de administratie is vastgesteld op 15 % van het aantal registraties, onderling verdelen ten koste van de vennootschap Somaco, die van deze markt is uitgesloten<QUOT.END ID="QE0047" REF.START="QS0047" CODE="201D"/>. Tot staving van haar klacht legde zij twee documenten over, te weten het verslag van een interministeriële bijeenkomst van <DATE ISO="19871019">19 oktober 1987</DATE> en het aan dit verslag gehechte <QUOT.START ID="QS0048" REF.END="QE0048" CODE="201E"/>protocol van overeenstemming<QUOT.END ID="QE0048" REF.START="QS0048" CODE="201D"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>74</NO.P><TXT>Om te beginnen zij opgemerkt, dat verzoekers de bestreden beschikking niet aanvechten voor zover daarbij de grief, dat het onmogelijk zou zijn Koreaanse voertuigen van het merk Hyundai op Martinique in te voeren, wordt afgewezen wegens het ontbreken van gemeenschapsbelang.</TXT></NP><NP><NO.P>75</NO.P><TXT>Met betrekking tot de invoer van Japanse auto's in Frankrijk, waartoe het departement Martinique behoort, hebben de Franse autoriteiten in hun antwoord van <DATE ISO="19931111">11 november 1993</DATE> op het verzoek om inlichtingen van de Commissie van <DATE ISO="19930825">25 augustus 1993</DATE> verklaard, dat slechts de vijf importeurs van de merken Toyota, Honda, Mitsubishi, Mazda en Nissan in Frankrijk zijn erkend. Het gaat om de in<?PAGE NO="II-995"?> rechtsoverweging 2 van het onderhavige arrest genoemde importeurs, tegen wie de klachten van <DATE ISO="19851118">18 november 1985</DATE> en <DATE ISO="19881129">29 november 1988</DATE> zijn gericht.</TXT></NP><NP><NO.P>76</NO.P><TXT>Verzoekers betwisten niet, dat slechts deze vijf importeurs, die de vijf genoemde merken vertegenwoordigen, door de Franse administratie zijn erkend. Vaststaat overigens, dat deze erkende importeurs bij uitsluiting bevoegd zijn voor de afgifte van gelijkvormigheidscertificaten aan de concessiehouders op Martinique, en dat de verkrijging van een gelijkvormigheidscertificaat een noodzakelijke voorwaarde is voor de registratie van een ingevoerd voertuig op Martinique.</TXT></NP><NP><NO.P>77</NO.P><TXT>Derhalve staat de in de rechtsoverwegingen 74 en 75 van het onderhavige arrest beschreven regeling — los van de vraag of zij eenzijdig door de Franse autoriteiten is opgelegd, dan wel berust op een tussen de vijf erkende importeurs en de Franse autoriteiten gesloten overeenkomst — eraan in de weg, dat de vennootschappen die in Frankrijk (in het moederland en op Martinique) andere Japanse auto's dan auto's van de merken Toyota, Honda, Mazda, Mitsubishi en Nissan willen invoeren, toegang krijgen tot de markt. Dat de vennootschap Somaco op Martinique geen auto's van de merken Daihatsu, Isuzu, Suzuki en Subaru kan verhandelen, vloeit derhalve in geen geval voort uit het bestaan van een eventuele mededingingsregeling tussen de in de klacht bedoelde concessiehouders op Martinique.</TXT></NP><NP><NO.P>78</NO.P><TXT>Voorts heeft de Commissie in haar bestreden beschikking de in de klacht aangevoerde grieven onderzocht, hoewel uit het voorafgaande volgt, dat zij zich had kunnen afvragen, welk belang de vennootschap Somaco bij de vaststelling van de gestelde inbreuk heeft. Zo heeft de Commissie na de nietigverklaring van de beschikking van <DATE ISO="19911205">5 december 1991</DATE> een nieuw onderzoek ingeleid (zie r. o. 16 hierboven). Na onderzoek van de antwoorden op de verzoeken om inlichtingen die zij tot de Franse autoriteiten en tot de concessiehouders op Martinique had gericht, en van de door verzoekers overeenkomstig artikel 6 van verordening nr. 99/63 ingediende opmerkingen over de mededeling van de Commissie van <DATE ISO="19940110">10 januari 1994</DATE>,<?PAGE NO="II-996"?> heeft de Commissie deze klacht afgewezen, onder meer op grond dat de concessiehouders bij de uitvoering van de betrokken invoerregeling geen autonomie bezaten.</TXT></NP><NP><NO.P>79</NO.P><TXT>In zijn arrest Asia Motor France II heeft het Gerecht vastgesteld, dat deze afwijzingsgrond was gebaseerd op een kennelijk onjuiste beoordeling van de feiten (r. o. 55). Derhalve moet worden nagegaan, of de nieuwe gegevens die zijn verkregen tijdens het onderzoek dat is ingesteld na de nietigverklaring door het Gerecht van de beschikking van de Commissie van <DATE ISO="19911205">5 december 1991</DATE>, een nieuw licht kunnen werpen op de documenten waaraan het Gerecht, na een eerste onderzoek, in zijn arrest Asia Motor France II een grote bewijskracht aangaande het waarschijnlijke bestaan van een wilsovereenstemming had toegekend.</TXT></NP><NP><NO.P>80</NO.P><TXT>Bij zijn onderzoek van de gegrondheid van deze reden voor afwijzing van de klacht stelt het Gerecht om te beginnen vast, dat de in de klacht gelaakte handelwijze de concessiehouders van Japanse auto's op Martinique door geen enkele bepaling was voorgeschreven.</TXT></NP><NP><NO.P>81</NO.P><TXT>Vervolgens moet worden nagegaan, of uit objectieve, relevante en overeenstemmende aanwijzingen blijkt, dat de nationale autoriteiten eenzijdig onweerstaanbare druk hebben uitgeoefend op de betrokken concessiehouders om deze ertoe te brengen de in de klacht gelaakte handelwijze te volgen.</TXT></NP><NP><NO.P>82</NO.P><TXT>Bij het onderzoek van de door de Commissie in haar verweerschrift (punten 12-17) en haar dupliek (punten 8-10) als <QUOT.START ID="QS0049" REF.END="QE0049" CODE="201E"/>nieuwe gegevens<QUOT.END ID="QE0049" REF.START="QS0049" CODE="201D"/> aangemerkte gegevens, wijst het Gerecht in de eerste plaats op een brief van <DATE ISO="19820819">19 augustus 1982</DATE> van de staatssecretaris van de minister voor Overzeese departementen en gebiedsdelen aan de voorzitter van de organisatie van importeurs van buitenlandse voertuigen Antillen-Guyana, waarin wordt bevestigd, dat de Franse administratie, om het penetratiepercentage van voertuigen van Japanse merken op de markt van de overzeese departementen te verlagen, aldaar in 1982 een soortgelijke, doch niet identieke regeling als in het Franse moederland had ingevoerd. In deze brief heet het, dat<?PAGE NO="II-997"?> <QUOT.START ID="QS0050" REF.END="QE0050" CODE="201E"/>gezien het specifieke karakter van deze departementen en de hoge verkoopcijfers in 1980 en 1981, het aandeel van Japanse merken (...) in een eerste fase, voor 1982, zou moeten worden teruggebracht tot 15 %<QUOT.END ID="QE0050" REF.START="QS0050" CODE="201D"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>83</NO.P><TXT>Bovendien blijkt, dat de invoer van Japanse auto's op Martinique, althans tot 1991, was beperkt tot 15 % van het totale aantal in dit departement geregistreerde voertuigen. Bij wijze van voorbeeld kunnen worden genoemd een brief van de prefectuur van de regio Martinique van <DATE ISO="19871229">29 december 1987</DATE> (bijlage 3.1 bij de dupliek) en een brief van deze instantie aan de concessiehouder van Mazda van januari 1991 (bijlage 3.2 bij de dupliek), waarin melding wordt gemaakt van dit plafond van 15 %.</TXT></NP><NP><NO.P>84</NO.P><TXT>Het Gerecht stelt vervolgens vast, dat uit de stukken van het dossier, en inzonderheid uit de brief van de staatssecretaris van de minister voor Overzeese departementen en gebiedsdelen van <DATE ISO="19820819">19 augustus 1982</DATE> blijkt, dat het quotum van 15 % van de op Martinique geregistreerde voertuigen door de Franse autoriteiten eenzijdig aan de lokale importeurs is opgelegd. Dit punt werd zelfs niet betwist in de klacht van Somaco, waar wordt gesproken van een door de Franse administratie op 15 % vastgesteld quotum. Dat de concessiehouders geen autonomie bezitten, wordt voorts geschraagd door het feit, dat de beperking van de invoer van Japanse auto's tot 15 % van de markt op Martinique de markt van de concessiehouders met 50 % deed inkrimpen. Het wordt immers niet betwist, dat het penetratiepercentage van Japanse auto's op Martinique vóór de invoering van de gelaakte invoerregeling rond 30 % bedroeg.</TXT></NP><NP><NO.P>85</NO.P><TXT>Uit de door de Commissie overgelegde stukken blijkt voorts, dat de overheidsinstanties tijdens dezelfde periode het quotum van 15 % hebben verdeeld tussen de merken die worden vertegenwoordigd door de vijf concessiehouders tegen wie de klacht was gericht. De in de punten 13-16 van het verweerschrift en in punt 12 van de dupliek genoemde documenten staven de vaststelling van de Commissie, dat de verdeling van het quotum tussen de concessiehouders op Martinique niet het resultaat was van overleg tussen deze ondernemingen, in voorkomend geval met steun van de Franse autoriteiten, maar door deze autoriteiten, in het bijzonder door het directoraat mechanische industrie (DIMME) van het Ministerie van Industrie, op<?PAGE NO="II-998"?> voorstel van de prefect van de regio Martinique, eenzijdig aan de concessiehouders is opgelegd. Dat de individuele quota voor elke concessiehouder door de overheid zijn vastgesteld, blijkt ook uit de brief van <DATE ISO="19860903">3 september 1986</DATE> van de concessiehouder van Nissan aan de prefect van Martinique (bijlage 1.6 bij de dupliek), waarin deze concessiehouder zich erover beklaagt, dat <QUOT.START ID="QS0051" REF.END="QE0051" CODE="201E"/>het (hem) toegekende quotum veel te laag is en (zijn) onderneming niet in staat stelt zich normaal te ontwikkelen, te meer daar het voortdurend wordt verlaagd<QUOT.END ID="QE0051" REF.START="QS0051" CODE="201D"/>. Indien de concessiehouders de markt op Martinique onder elkaar hadden verdeeld, zou de concessiehouder van Nissan zich immers rechtstreeks tot de andere concessiehouders hebben gewend om verhoging van zijn quotum te verkrijgen, en niet tot de overheid.</TXT></NP><NP><NO.P>86</NO.P><TXT>Het Gerecht stelt vervolgens vast, dat de ondoordringbaarheid van de aldus door de overheid ingevoerde regeling werd verzekerd door het feit, dat de vijf erkende importeurs van Japanse auto's in het Franse moederland, overeenkomstig de instructies van de nationale autoriteiten, de concessiehouder van <QUOT.START ID="QS0052" REF.END="QE0052" CODE="201E"/>hun<QUOT.END ID="QE0052" REF.START="QS0052" CODE="201D"/> merk op Martinique slechts een aantal gelijkvormigheidscertificaten stuurden dat precies overeenkwam met het door het DIMME voor deze concessiehouder vastgestelde quotum. Dit wordt overigens bevestigd door de brief van de staatssecretaris van de minister voor Overzeese departementen en gebiedsdelen van <DATE ISO="19820819">19 augustus 1982</DATE>, volgens welke <QUOT.START ID="QS0053" REF.END="QE0053" CODE="201E"/>de geraamde verkoopcijfers van elk merk door het Ministerie van Onderzoek en Industrie worden meegedeeld aan de importeurs in het moederland, die zich ertoe verbinden de lokale importeurs te voorzien van het overeenkomstige aantal certificaten om registratie van de voertuigen mogelijk te maken<QUOT.END ID="QE0053" REF.START="QS0053" CODE="201D"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>87</NO.P><TXT>Gelet op het feit, dat de erkende importeurs van de vijf Japanse merken bij uitsluiting bevoegd zijn voor de afgifte van gelijkvormigheidscertificaten aan de concessiehouders op Martinique, en dat de verkrijging van een gelijkvormigheidscertificaat een noodzakelijke voorwaarde is voor de registratie van een ingevoerd voertuig op Martinique, konden de concessiehouders op Martinique niet anders dan de consequenties van de tussen de erkende importeurs en de Franse autoriteiten tot stand gekomen overeenkomst te aanvaarden.</TXT></NP><?PAGE NO="II-999"?><NP><NO.P>88</NO.P><TXT>Uit het voorgaande volgt, dat de conclusie van de Commissie, dat de concessiehouders op Martinique tegen -wie de klacht van Somaco was gericht, <QUOT.START ID="QS0054" REF.END="QE0054" CODE="201E"/>bij de uitvoering van de betrokken invoerregeling over geen enkele autonomie beschikten<QUOT.END ID="QE0054" REF.START="QS0054" CODE="201D"/>, op het eerste gezicht op objectieve, relevante en overeenstemmende aanwijzingen berust.</TXT></NP><NP><NO.P>89</NO.P><TXT>Vervolgens moet worden nagegaan, of verzoekers <QUOT.START ID="QS0055" REF.END="QE0055" CODE="201E"/>tegenstrijdige<QUOT.END ID="QE0055" REF.START="QS0055" CODE="201D"/> gegevens hebben aangedragen, waaruit zou blijken dat de concessiehouders van Japanse auto's over enige speelruimte beschikten bij de verdeling van het door de Franse autoriteiten op 15 % bepaalde quotum voor de invoer van Japanse auto's op Martinique.</TXT></NP><NP><NO.P>90</NO.P><TXT>Verzoekers beroepen zich in de eerste plaats op het verslag van de interministeriële bijeenkomst van <DATE ISO="19871019">19 oktober 1987</DATE> en op het aan dit verslag gehechte <QUOT.START ID="QS0056" REF.END="QE0056" CODE="201E"/>protocol van overeenstemming <QUOT.END ID="QE0056" REF.START="QS0056" CODE="201D"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>91</NO.P><TXT>De bewoordingen zelf van deze documenten laten uitschijnen, dat de concessiehouders van Japanse voertuigen tegen wie de klacht was gericht, een mededingingsregeling waren aangegaan tot verdeling van het door de Franse administratie vastgestelde quotum van 15 %. Op basis van de bewoordingen van deze documenten had het Gerecht in zijn arrest Asia Motor France II (r. o. 44) geconcludeerd, dat deze documenten <QUOT.START ID="QS0057" REF.END="QE0057" CODE="201E"/>op het eerste gezicht een belangrijke aanwijzing vormen<QUOT.END ID="QE0057" REF.START="QS0057" CODE="201D"/>, dat de betrokken marktdeelnemers <QUOT.START ID="QS0058" REF.END="QE0058" CODE="201E"/>over een reële autonomie beschikken<QUOT.END ID="QE0058" REF.START="QS0058" CODE="201D"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>92</NO.P><TXT>In haar bestreden beschikking verklaart de Commissie evenwel, dat in het licht van de nieuwe gegevens die te harer kennis zijn gebracht in het kader van het onderzoek dat zij heeft verricht na de uitspraak van het arrest Asia Motor France II, het verslag van de interministeriële bijeenkomst van <DATE ISO="19871019">19 oktober 1987</DATE> en het daaraan gehechte <QUOT.START ID="QS0059" REF.END="QE0059" CODE="201E"/>protocol van overeenstemming<QUOT.END ID="QE0059" REF.START="QS0059" CODE="201D"/>, in hun juiste context geplaatst, niet afdoen aan het exclusieve overheidskarakter van de invoerregeling. Daartoe stelt<?PAGE NO="II-1000"?> zij, dat de bijeenkomst van <DATE ISO="19871019">19 oktober 1987</DATE>, die door de prefect was belegd, <QUOT.START ID="QS0060" REF.END="QE0060" CODE="201E"/>uitsluitend handelde over het nevenprobleem van de modaliteiten van de door de administratie geëiste <QUOT.START ID="QS0061" REF.END="QE0061" CODE="201A"/>restitutie<QUOT.END ID="QE0061" REF.START="QS0061" CODE="2019"/> door de vennootschap CCIE, de lokale vertegenwoordiger van Toyota, van 487 voertuigen die deze sinds 1982 te veel had verkocht, vergeleken met het aantal dat zij mocht invoeren<QUOT.END ID="QE0060" REF.START="QS0060" CODE="201D"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>93</NO.P><TXT>Het Gerecht stelt vast, dat de concessiehouder van het merk Toyota op Martinique tussen 1982 en 1986 het hem toegekende quotum aanzienlijk had overschreden (zie inzonderheid bijlagen 3.2 en 3.6 bij de dupliek). De overschrijding van het quotum wordt door verzoekers overigens niet betwist. Partijen zijn het er ook over eens, dat deze concessiehouder in staat was meer voertuigen dan zijn jaarlijkse quotum te verkopen door de voertuigen boven zijn quotum door middel van voorlopige kentekenplaten (<QUOT.START ID="QS0062" REF.END="QE0062" CODE="201E"/>WW<QUOT.END ID="QE0062" REF.START="QS0062" CODE="201D"/>-platen) te registreren.</TXT></NP><NP><NO.P>94</NO.P><TXT>Uit de stukken van het dossier blijkt eveneens, dat de Franse autoriteiten, nadat zij hadden vastgesteld dat de concessiehouder van het merk Toyota misbruik maakte van de regeling van voorlopige registratie, uiterlijk in maart 1987 hebben besloten de afgifte van de voorlopige (WW-)registratiebewijzen voortaan in mindering te brengen op het aan elk merk toegekende quotum [zie inzonderheid de brieven van de prefectuur van de regio Martinique van <DATE ISO="19870311">11 maart 1987</DATE> aan de concessiehouder van het merk Mitsubishi (waarvan een passage is aangehaald in het antwoord van de Commissie van <DATE ISO="19951123">23 november 1995</DATE> op de vragen van het Gerecht) en aan de concessiehouder van het merk Mazda (bijlage 2.2 bij de dupliek)].</TXT></NP><NP><NO.P>95</NO.P><TXT>Met betrekking tot het wegwerken van de quotumoverschrijding die de concessiehouder van het merk Toyota tussen 1982 en 1986 had kunnen realiseren door misbruik te maken van de regeling van voorlopige registratie, is het Gerecht van oordeel, dat de Commissie redelijkerwijze heeft kunnen concluderen, dat de op initiatief van de prefect van de regio Martinique (bijlage 3.7 bij de dupliek) georganiseerde bijeenkomst van <DATE ISO="19871019">19 oktober 1987</DATE> eveneens een uiting was van de wil van de overheid om naleving van de door haar eenzijdig opgelegde invoerregeling af te dwingen. In het protocol van overeenstemming wordt weliswaar gesproken van een plafond van 15 % en van een verdeelsleutel voor die 15 %, doch dit betekent niet noodzakelijkerwijs, dat de concessiehouders een mededingingsregeling zijn aangegaan die onder artikel 85, lid 1, van het Verdrag valt. De tijdens het nieuwe<?PAGE NO="II-1001"?> onderzoek aan het licht gekomen stukken ondersteunen immers de stelling, dat de concessiehouders het noodzakelijk achtten, het door de overheid sinds 1982 eenzijdig opgelegde, ongeschreven invoerbeleid te <QUOT.START ID="QS0063" REF.END="QE0063" CODE="201E"/>codificeren<QUOT.END ID="QE0063" REF.START="QS0063" CODE="201D"/>, om in de toekomst problemen als die met de concessiehouder van het merk Toyota te voorkomen.</TXT></NP><NP><NO.P>96</NO.P><TXT>Bijgevolg hebben verzoekers, die zich enkel op de bewoordingen van het verslag van de interministeriële bijeenkomst van <DATE ISO="19871019">19 oktober 1987</DATE> en van het daaraan gehechte <QUOT.START ID="QS0064" REF.END="QE0064" CODE="201E"/>protocol van overeenstemming<QUOT.END ID="QE0064" REF.START="QS0064" CODE="201D"/> baseren om aan te tonen dat inbreuk is gemaakt op artikel 85, niet het bewijs geleverd, dat de Commissie de feiten kennelijk onjuist heeft beoordeeld toen zij in haar bestreden beschikking concludeerde, dat deze documenten, in hun juiste context geplaatst, niet afdoen aan het exclusieve overheidskarakter van de invoerregeling.</TXT></NP><NP><NO.P>97</NO.P><TXT>Vervolgens moet worden vastgesteld, dat geen enkel ander door verzoekers aangevoerd document de stelling van de Commissie, dat de concessiehouders op Martinique <QUOT.START ID="QS0065" REF.END="QE0065" CODE="201E"/>bij de uitvoering van de betrokken invoerregeling over geen enkele autonomie beschikten<QUOT.END ID="QE0065" REF.START="QS0065" CODE="201D"/>, aan het wankelen kan brengen.</TXT></NP><NP><NO.P>98</NO.P><TXT>Zo stelt het Gerecht met betrekking tot de brief van het Ministerie van Industrie, Post en Telecommunicatie en Toerisme van <DATE ISO="19870701">1 juli 1987</DATE> (bijlage 27 bij het verzoekschrift) vast, dat dit document weliswaar relevant is voor het onderzoek van de grieven die worden aangevoerd in de klachten tegen de importeurs van Japanse auto's in het Franse moederland, doch geen enkele aanwijzing bevat omtrent de op Martinique toepasselijke invoerregeling.</TXT></NP><NP><NO.P>99</NO.P><TXT>Wat de andere in het verzoekschrift genoemde documenten betreft, zoals het verslag van de bijeenkomst van de Conseil général van Martinique van <DATE ISO="19830127">27 januari 1983</DATE> of de verklaring van de directeurgeneraal van Sigam, de concessiehouder van het merk Nissan, van <DATE ISO="19910226">26 februari 1991</DATE>, hebben sommige van de aangehaalde passages uitsluitend betrekking op de verhouding tussen de overheid en de importeurs in het Franse moederland. De brief die de organisatie van importeurs van buitenlandse voertuigen Antillen-Guyana in januari 1981 aan de president van de Franse Republiek heeft gestuurd, maakt melding van de ongerustheid van de lokale importeurs over het voornemen van de overheid om een invoerquotum vast te stellen, en toont derhalve niet aan, dat er sprake is van een mededingingsregeling<?PAGE NO="II-1002"?> tussen de concessiehouders tot verdeling van het quotum, dat op dat moment nog niet was vastgesteld. Andere documenten, zoals het verslag van de bijeenkomst van <DATE ISO="19871001">1 oktober 1987</DATE> op de prefectuur van Martinique en het telexbericht van de prefect van Martinique van <DATE ISO="19870922">22 september 1987</DATE>, hebben betrekking op de kwestie van de overschrijding door de concessiehouder van het merk Toyota van het hem toegekende quotum. Deze kwestie werd weliswaar <QUOT.START ID="QS0066" REF.END="QE0066" CODE="201E"/>besproken (...) met de concessiehouders<QUOT.END ID="QE0066" REF.START="QS0066" CODE="201D"/> (telexbericht van de prefect van Martinique van <DATE ISO="19870922">22 september 1987</DATE>), doch hieruit volgt niet, dat deze concessiehouders een mededingingsregeling waren aangegaan die onder artikel 85 van het Verdrag valt. Het in het verslag van de bijeenkomst van <DATE ISO="19871001">1 oktober 1987</DATE> geformuleerde voorstel voor de oplossing van het probleem van de overschrijding van het quotum — welk voorstel de <QUOT.START ID="QS0067" REF.END="QE0067" CODE="201E"/>goedkeuring van alle concessiehouders<QUOT.END ID="QE0067" REF.START="QS0067" CODE="201D"/> had gekregen— werd noch in het verslag van de bijeenkomst van <DATE ISO="19871019">19 oktober 1987</DATE>, noch in het daarop betrekking hebbende <QUOT.START ID="QS0068" REF.END="QE0068" CODE="201E"/>protocol van overeenstemming<QUOT.END ID="QE0068" REF.START="QS0068" CODE="201D"/> opgenomen. Dit schraagt de stelling, dat de overheid zelf niet alleen het quotum van 15 % voor Martinique en de verdeling van dit quotum onder de concessiehouders heeft vastgesteld, maar ook de regeling voor het wegwerken van de overschrijding van het quotum door de concessiehouder van het merk Toyota eenzijdig heeft opgelegd. Dat de overheid onweerstaanbare druk heeft uitgeoefend, blijkt overigens eveneens uit het uittreksel uit het telexbericht van de concessiehouder van Mazda aan de heren Géraud en Archambault (niet overgelegd en niet gedateerd document, uittreksel op blz. 29 van het verzoekschrift). De door verzoekers aangehaalde passage toont immers aan, dat de op Martinique toegepaste invoerregeling niet op een akkoord tussen concessiehouders berust, maar door de overheid eenzijdig is opgelegd.</TXT></NP><NP><NO.P>100</NO.P><TXT>Uit het voorgaande volgt, dat het middel inzake kennelijk onjuiste beoordeling van de feiten ongegrond is, voor zover het betrekking heeft op de beslissing van de Commissie om de klacht van Somaco van <DATE ISO="19900605">5 juni 1990</DATE> af te wijzen.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Het middel inzake ontoereikende motivering</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>Argumenten van partijen</P></TI></TITLE><NP><NO.P>101</NO.P><TXT>Volgens verzoekers is de bestreden beschikking ontoereikend gemotiveerd, in de eerste plaats omdat zij niet aangeeft, waarom de eerste afwijzingsgrond van de<?PAGE NO="II-1003"?> beschikking van <DATE ISO="19911205">5 december 1991</DATE> ondanks het arrest Asia Motor France II wordt overgenomen, en in de tweede plaats omdat zij niet antwoordt op de argumenten die verzoekers ter ondersteuning van hun klachten hadden aangevoerd, in het bijzonder die welke zij hadden aangevoerd in hun opmerkingen over de brief die de Commissie hun op <DATE ISO="19940110">10 januari 1994</DATE> uit hoofde van artikel 6 van verordening nr. 99/63 had gezonden.</TXT></NP><NP><NO.P>102</NO.P><TXT>De Commissie antwoordt hierop, dat in de bestreden beschikking duidelijk wordt uiteengezet waarom zij heeft geconcludeerd tot afwijzing van de klachten. Het is niet noodzakelijk, dat in een beschikking tot afwijzing van een klacht wordt ingegaan op elk argument dat door klagers wordt aangevoerd; de Commissie kan volstaan met een uiteenzetting van de feiten en overwegingen die in het bestek van haar beschikking van wezenlijk belang zijn (arrest BAT en Reynolds, reeds aangehaald).</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>Beoordeling door het Gerecht</P></TI></TITLE><NP><NO.P>103</NO.P><TXT>Het is vaste rechtspraak, dat de geadresseerde uit de motivering van een bezwarend besluit moet kunnen opmaken waarom de maatregel is genomen, zodat hij in voorkomend geval zijn rechten kan doen gelden en kan nagaan of de beslissing al dan niet gegrond is, en de gemeenschapsrechter in staat is zijn toezicht uit te oefenen (zie onder meer arrest Asia Motor France II, r. o. 30).</TXT></NP><NP><NO.P>104</NO.P><TXT>Dienaangaande is de Commissie, zoals het Gerecht in het arrest Asia Motor France II (r. o. 31) in herinnering heeft gebracht, niet verplicht in de motivering van de beschikkingen die zij voor de toepassing van de mededingingsregels geeft, haar standpunt te bepalen met betrekking tot alle argumenten die de belanghebbenden tot staving van hun verzoek aanvoeren, doch kan zij volstaan met een uiteenzetting van de feiten en rechtsoverwegingen die in het bestek van haar beschikking van wezenlijk belang zijn.</TXT></NP><?PAGE NO="II-1004"?><NP><NO.P>105</NO.P><TXT>Het Gerecht herinnert eraan, dat in de bestreden beschikking de klachten werden afgewezen op grond dat de importeurs en concessiehouders tegen wie deze klachten waren gericht, <QUOT.START ID="QS0069" REF.END="QE0069" CODE="201E"/>over geen enkele speelruimte beschikten bij de uitvoering van de invoerregeling<QUOT.END ID="QE0069" REF.START="QS0069" CODE="201D"/>, die een <QUOT.START ID="QS0070" REF.END="QE0070" CODE="201E"/>exclusief overheidskarakter<QUOT.END ID="QE0070" REF.START="QS0070" CODE="201D"/> had. De bestreden beschikking noemt de elementen waarop deze standpuntbepaling is gebaseerd, zodat verzoekers de gegrondheid van de beschikking konden betwisten en het Gerecht is staat was de wettigheid ervan na te gaan. Bijgevolg moet het middel inzake ontoereikende motivering worden afgewezen.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>De vordering tot schadevergoeding</P></TI></TITLE><NP><NO.P>106</NO.P><TXT>Het Gerecht wijst erop, dat volgens artikel 19 van 's Hofs Statuut-EEG en artikel 44, lid 1, sub c, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht elk verzoekschrift het voorwerp van het geschil en een summiere uiteenzetting van de aangevoerde middelen moet bevatten. Deze aanduiding moet voldoende duidelijk en nauwkeurig zijn om de verweerder in staat te stellen zijn verweer voor te bereiden, en om het Gerecht in staat te stellen, in voorkomend geval zonder nadere gegevens, uitspraak te doen op het beroep. Om de rechtszekerheid en een goede rechtsbedeling te waarborgen, wordt voor de ontvankelijkheid van een beroep geëist, dat de wezenlijke elementen, feitelijk en rechtens, waarop het beroep is gebaseerd, op zijn minst summier, maar coherent en begrijpelijk zijn weergegeven in de tekst van het verzoekschrift zelf (zie bij voorbeeld beschikking Gerecht van <DATE ISO="19931129">29 november 1993</DATE>, zaak <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="T-56/92" YEAR="1993" PAGE.ECR="II-1267">T-56/92, Koelman, Jurispr. 1993, blz. II-1267, r. o. 21</REF.DOC.ECR>).</TXT></NP><NP><NO.P>107</NO.P><TXT>Volgens de rechtspraak moet, om aan dit vereiste te voldoen, een beroep tot vergoeding van de door een gemeenschapsinstelling veroorzaakte schade bevatten: de gegevens die het mogelijk maken te bepalen welke gedraging verzoeker aan de instelling verwijt, de redenen waarom verzoeker meent dat er tussen die gedraging en de gestelde schade een oorzakelijk verband bestaat, en de aard en de omvang van die schade (arrest Gerecht van <DATE ISO="19900710">10 juli 1990</DATE>, zaak <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="64/89" YEAR="1990" PAGE.ECR="II-367">T-64/89, Automec, Jurispr. 1990, blz. II-367, r. o. 73</REF.DOC.ECR>).</TXT></NP><?PAGE NO="II-1005"?><NP><NO.P>108</NO.P><TXT>Uit de rechtspraak blijkt eveneens, dat een onvoldoende bepaald verzoekschrift niet-ontvankelijk moet worden verklaard, en dat een schending van artikel 19 van 's Hofs Statuut-EEG en van artikel 44, lid 1, sub c, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht tot de middelen van niet-ontvankelijkheid behoort die het Gerecht overeenkomstig artikel 113 van dat reglement voor de procesvoering in iedere stand van het geding ambtshalve in behandeling kan nemen (arrest Automee, reeds aangehaald, r. o. 73 en 74).</TXT></NP><NP><NO.P>109</NO.P><TXT>In casu hebben verzoekers in hun verzoekschrift tot staving van hun vordering tot schadevergoeding het volgende argument aangevoerd, dat in zijn geheel luidt als volgt:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0071" REF.END="QE0071" CODE="201E"/>De klagende ondernemingen maken onderscheid tussen de schade die is toe te schrijven aan de gedraging van de ondernemingen die partij zijn bij de mededingingsregeling, en van de Franse regering, en de schade waarvoor de Commissie rechtstreeks aansprakelijk is.</P><P>De schade die de ondernemingen tot heden als gevolg van de mededingingsregeling hebben geleden, kan worden geraamd op:</P><P><TBL NO.SEQ="001" COLS="2"><CORPUS><ROW><CELL COL="1">Asia Motor France:</CELL><CELL COL="2"><FT TYPE="NUMBER">259552000</FT> ECU</CELL></ROW><ROW><CELL COL="1">J.-M. Cesbron:</CELL><CELL COL="2"><FT TYPE="NUMBER">244292000</FT> ECU</CELL></ROW><ROW><CELL COL="1">Monin Automobiles:</CELL><CELL COL="2"><FT TYPE="NUMBER">82231000</FT> ECU</CELL></ROW><ROW><CELL COL="1">EAS:</CELL><CELL COL="2"><FT TYPE="NUMBER">76177000</FT> ECU</CELL></ROW><ROW><CELL COL="1">Somaco:</CELL><CELL COL="2"><FT TYPE="NUMBER">2153500</FT> ECU</CELL></ROW></CORPUS></TBL></P><?PAGE NO="II-1006"?><P>De schade, vermeerderd met de wettelijke rente, waarvoor de Commissie wegens de vertragingen en de onwettige beschikkingen aansprakelijk is, kan in redelijkheid worden geraamd op de rente die de Gemeenschap doorgaans op deze bedragen toepast (9,75 %) over de periode tussen de beschikking tot seponering van <DATE ISO="19911205">5 december 1991</DATE> en de datum van de uitspraak van het arrest.<QUOT.END ID="QE0071" REF.START="QS0071" CODE="201D"/></P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>110</NO.P><TXT>Dit betoog van verzoekers noch het in zijn geheel beschouwde verzoekschrift maakt het mogelijk, met de vereiste mate van duidelijkheid en nauwkeurigheid te bepalen, welk onrechtmatig gedrag de Commissie wordt verweten, of wat de aard van de gestelde geleden schade is.</TXT></NP><NP><NO.P>111</NO.P><TXT>Bijgevolg moet de vordering tot schadevergoeding niet-ontvankelijk worden verklaard.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Conclusie</P></TI></TITLE><NP><NO.P>112</NO.P><TXT>Uit al het voorgaande volgt, dat de bestreden beschikking nietig moet worden verklaard voor zover daarbij de klachten van J.-M. Cesbron van <DATE ISO="19851118">18 november 1985</DATE> en van J.-M. Cesbron, Asia Motor France, Monin Automobiles en EAS van <DATE ISO="19881129">29 november 1988</DATE> zijn afgewezen, en dat het beroep voor het overige moet worden verworpen.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Kosten</P></TI></TITLE><NP><NO.P>113</NO.P><TXT>Verzoekers vorderen, dat de Commissie zowel in de kosten van de onderhavige procedure wordt verwezen als in die van de procedure welke heeft geleid tot het arrest Asia Motor France II.</TXT></NP><?PAGE NO="II-1007"?><NP><NO.P>114</NO.P><TXT>Volgens artikel 87, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering wordt ten aanzien vaņ de proceskosten beslist in het arrest of de beschikking waardoor een einde komt aan het geding. Bijgevolg kan het Gerecht in het onderhavige arrest enkel beslissen over de kosten van de onderhavige procedure. Mitsdien moet het onderdeel van de conclusies van verzoekers strekkende tot verwijzing van de Commissie in de kosten van de procedure die tot het arrest Asia Motor France II heeft geleid, worden afgewezen.</TXT></NP><NP><NO.P>115</NO.P><TXT>Ingevolge artikel 87, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering wordt de in het ongelijk gestelde partij in de kosten verwezen, voor zover zulks is gevorderd. Volgens lid 3 van dit artikel kan het Gerecht evenwel de proceskosten over de partijen verdelen, indien zij onderscheidenlijk op een of meer punten in het ongelijk worden gesteld. Aangezien verzoekers gedeeltelijk in het gelijk zijn gesteld en beide partijen hebben gevorderd dat de wederpartij in de kosten wordt verwezen, is het Gerecht van oordeel, dat aan de omstandigheden van de zaak recht wordt gedaan door te beslissen dat de Commissie haar eigen kosten alsmede de helft van de kosten van verzoekers zal dragen.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO><P>HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG (Vierde kamer — uitgebreid),</P><P>rechtdoende:</P></INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Verklaart de vordering tot vaststelling door het Gerecht van het bestaan van een inbreuk niet-ontvankelijk.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Verklaart de vordering wegens nalaten niet-ontvankelijk.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Verklaart de litigieuze beschikking nietig, voor zover daarbij de klacht van J.-M. Cesbron van <DATE ISO="19851118">18 november 1985</DATE> en de klacht van J.-M. Cesbron, Asia Motor France, Monin Automobiles en EAS van <DATE ISO="19881129">29 november 1988</DATE> zijn afgewezen.</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="II-1008"?><ITEM><NP><NO.P>4)</NO.P><TXT>Verklaart de vordering tot nietigverklaring ongegrond voor het overige.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>5)</NO.P><TXT>Verklaart de vordering tot schadevergoeding niet-ontvankelijk.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>6)</NO.P><TXT>Verklaart de vordering tot verwijzing van de Commissie in de kosten van de procedure die tot het arrest van het Gerecht van <DATE ISO="19930629">29 juni 1993</DATE> in zaak <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="T-7/92" YEAR="1993" PAGE.ECR="II-669">T-7/92 (Asia Motor France e. a., Jurispr. 1993, blz. II-669</REF.DOC.ECR>) heeft geleid, ongegrond.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>7)</NO.P><TXT>Verstaat dat de Commissie haar eigen kosten alsmede de helft van de kosten van verzoekers zal dragen.</TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><P>Lenaerts</P><P>Garcia-Valdecasas</P><P>Lindh</P><P>Azizi</P><P>Cooke</P><P>Uitgesproken ter openbare terechtzitting te Luxemburg op <DATE ISO="19960918">18 september 1996</DATE>.</P><SIGNATORY><P>De griffier</P><P>H. Jung</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>De president van de Vierde kamer</P><P>K. Lenaerts</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>