<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-04.cj-20080212.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="ECRCJ1981ELA.0800263901.case.xml"><NO.CASE>60/81</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>61981J0060</NO.CELEX><NO.SEQ>0005.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST>2640</PAGE.FIRST><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST>2656</PAGE.LAST><PAGE.TOTAL>17</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><LEFT>ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ <DATE ISO="19811111">11. 11. 1981</DATE> — ΥΠΟΘΕΣΗ 60/81</LEFT><RIGHT>IBM / ΕΠΙΤΡΟΠΗ</RIGHT></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><IE/></P></TI></TITLE><JUDGMENT.INIT><P>Στην υπόθεση 60/81</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P>International Business Machines Corporation, Armonk, New York 10504, 'Ηνωμένες Πολιτείες τῆς Ἀμερικής, εκπροσωπουμενη ἀπό τους Jeremy Lever, Queen's Counsel τοῦ δικηγορικοί) συλλόγου 'Αγγλίας καί Ουαλίας, David Edward, Queen's Counsel τοῦ δικηγορικοῦ συλλόγου Σκωτίας, John Swift, Queen's Counsel τοῦ δικηγορικοῦ συλλόγου 'Αγγλίας καί Ουαλίας, Christopher Bellamy καί Nicholas Forwood, barristers τοῦ δικηγορικοῦ συλλόγου 'Αγγλίας καί Ουαλίας καί Andrew Soundy τοῦ γραφείου Ashurst, Morris, Crisp &amp; Co., Solicitor παρά τῶ Ἀνωτάτω Δικαστήριο τῆς 'Αγγλίας καί τῆς Ουαλίας, μέ τόπο επιδόσεων στό Λουξεμβοῦργο τά γραφεῖα τῆς International Business Machines of Belgium SA, 8 Boulevard Royal,</P><PARTY.STATUS>προσφεύγουσα,</PARTY.STATUS></PLAINTIFS><AGAINST>κατά</AGAINST><DEFENDANTS><P>ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ τῶν Ευρωπαϊκών ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ, ἐκπροσωπούμενης ἀπό τόν John Temple Lang, νομικό σύμβουλο, καί τόν Götz zur Hausen, μέλος τῆς νομικής υπηρεσίας, μέ ἀντίκλητο στό Λουξεμβοῦργο τόν Oreste Montako, μέλος τῆς νομικής υπηρεσίας τῆς 'Επιτροπής, κτίριο Jean Monnet, Kirchberg,</P><PARTY.STATUS>καθ' ης,</PARTY.STATUS></DEFENDANTS><P>καί</P><?PAGE NO="2641"?><INTERVENERS><P>Memorex SA, Chaussée de la Hulpe 178, 1170 Βρυξέλλες, εκπροσωπουμενης ἀπό τους Ivo Van Bael καί Jean-François Bellis, δικηγόρους Βρυξελλῶν, μέ ἀντικλήτους στό Λουξεμβοῦργο τους δικηγόρους Elvinger καί Hoss, 15 Côte d'Eich,</P><P>παρεμβαινούσης,</P></INTERVENERS></PARTIES><P>πού έχει ὡς ἀντικείμενο τήν ἀκύρωση τῆς ἀποφάσεως περί κινήσεως τῆς διαδικασίας στόν τομέα τοῦ ἀνταγωνισμοί), καθώς καί τῆς γνωστοποιήσεως αιτιάσεων,</P><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ</P><P>συγκείμενο ἀπό τους J. Mertens de Wilmars, πρόεδρο, G. Bosco καί A. Touffait, προέδρους τμήματος, Mackenzie Stuart, Τ. Koopmans, U. Everling καί F. Grévisse, δικαστές,</P><P>γενικός εἰσαγγελεύς: Sir Gordon Slynn</P><P>γραμματεύς: A. Van Houtte</P></PREAMBLE.INIT><PREAMBLE.FINAL><P>εκδίδει τήν ἀκόλουθη</P></PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>ΑΠΟΦΑΣΗ</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Περιστατικά</P></TI></TITLE><P>Τά πραγματικά περιστατικά τῆς υποθέσεως, ἡ διεξαγωγή τῆς διαδικασίας, τά αιτήματα, οἱ ισχυρισμοί καί τά επιχειρήματα των διαδίκων έχουν συνοπτικῶς ὡς έξῆς:</P><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>I —</NO.P><TXT>Πραγματικά περιστατικά</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Ή 'Επιτροπή, στην ὁποία εἶχαν καταγγείλει τήν προσφεύγουσα ὁρισμένοι ἀνταγωνιστές της, διεξάγει ἀπό ἀρκετῶν ἐτῶν έρευνα πού άφορᾶ τήν εμπορική πρακτική της προσφευγούσης καί τῶν θυγατρικῶν της μέ σκοπό νά διαπιστώσει ἄν ἡ ἐν λόγω πρακτική συνιστᾶ ἡ ὄχι κατάχρηση δεσποζούσης θέσεως ἐπί τῆς ἀγορᾶς κατά τήν ἔwοιa τοῦ ἄρθρου 86 τῆς συνθήκης ΕΟΚ.</TXT><P>Μέ επιστολή τῆς <DATE ISO="19801219">19ης Δεκεμβρίου 1980</DATE>, υπογεγραμμένη ἀπό τόν γενικό διευθυντή ἀνταγωνισμοί), ἡ προσφεύγουσα ἐπληροφορήθη ὅτι ἡ 'Επιτροπή εἶχε κινήσει κατ' αὐτῆς διαδικασία βάσει τοῦ ἄρθρου 3 τοῦ<?PAGE NO="2642"?> κανονισμοί) 17 τοῦ Συμβουλίου τῆς <DATE ISO="19620206">6ης Φεβρουαρίου 1962</DATE>, πρώτου κανονισμοί) ἐφαρμογής τῶν άρθρων 85 καί 86 τῆς συνθήκης (ΕΕ εἰδ. ἔκδ. 08/01, σ. 25) καί ὅτι εἶχε την πρόθεση νά λάβει ἀπόφαση πού άφορα παραβάσεις τοῦ ἄρθρου 86 τῆς συνθήκης ΕΟΚ. Στην 'ίδια ἐπιστολή εἶχε επισυναφθεί ἡ προβλεπομένη στό άρθρο 19 τοῦ κανονισμοί) 17 γνωστοποίηση αιτιάσεων. Ταυτόχρονα ἡ προσφεύγουσα ἐκαλεῖτο νά ἀπαντήσει σέ αυτήν εγγράφως, τῆς ἀνεκοινώθη δέ ὅτι θά εἶχε μεταγενεστέρως τήν ευχέρεια νά εκθέσει προφορικῶς τίς ἀπόψεις τῆς κατά τήν διάρκεια ἀκροάσεως.</P><P>Ἀπό τήν γνωστοποίηση αιτιάσεων προκύπτει ὅτι ἡ 'Επιτροπή εἶναι τῆς γνώμης ὅτι ή προσφεύγουσα κατέχει δεσπόζουσα θέση ὅσον άφορᾶ τήν προμήθεια τῶν κεντρικών μονάδων ἐπεξεργασίας καί τῶν βασικῶν software γιά τά συστήματα ἠλεκτρονικών υπολογιστών IBM τύπου 360 καί 370, ἐλέγχοντας, έτσι, τήν λειτουργία καί τήν συντήρηση τῶν ἐν λόγω μονάδων, καί ὅτι κατεχράσθη τῆς θέσεως αυτής εις βάρος άλλων κατασκευαστών, οἱ όποιοι προσφέρουν προϊόντα ειδικώς κατασκευασμένα γιά νά δύνανται νά χρησιμοποιηθούν στά ἀνωτέρω συστήματα ηλεκτρονικών υπολογιστών, μέσω εμπορικής πρακτικής, ή όποια συνίσταται στό ὅτι:</P><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>προμηθεύει ἕνα προϊόν μαζί μέ ἕνα άλλο σέ ενιαία τιμή ἡ προμηθεύει ἕνα προϊόν, τό όποιο συνδέεται ὁλικώς μέ ἕνα άλλο, σέ ἑνιαία τιμή (<QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="00AB"/>bundling<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="00BB"/>), δηλαδή ειδικώς τό βασικό software καί τήν κυρία μνήμη ἀποθηκεύσεως γιά τίς κεντρικές τῆς μονάδες επεξεργασίας,</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>ἀρνείται, κατά τήν ἀναγγελία νέων προϊόντων, νά ἀποκαλύψει τίς λεπτομέρειες οιασδήποτε τροποποιήσεως τοῦ ενδιαμέσου λειτουργικού προγράμματος (<QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="00AB"/>interface<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="00BB"/>) ἡ ἐφ' ὅσον τίς ἀποκαλύψει, δέν προβαίνει στην ἀποκάλυψη πρό τῆς παραδόσεως στόν πρώτο καταναλωτή,</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>γ)</NO.P><TXT>ἀρνείται νά προμηθεύει ὁρισμένα πολύτιμα softwares στους χρήστες συστημάτων ηλεκτρονικών υπολογιστών IBM, έκτός ἄν τά ἐν λόγω softwares χρησιμοποιούνται μέ μία κεντρική μονάδα επεξεργασίας κατασκευασμένη ἀπό τήν IBM.</TXT></NP></ITEM></LIST></P><P>Ή ἐν λόγω πρακτική, τήν ὁποία ἡ προσφεύγουσα ἀκολουθεί σταθερώς ἐπί τῆς παγκοσμίου ἀγοράς, ἀπετέλεσε καί, ἐν μέρει, ἀποτελεί ἀντικείμενο δικών στίς 'Ηνωμένες Πολιτείες.</P></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Μέ ἐπιστολή ὑπό ημερομηνία <DATE ISO="19810128">28 'Ιανουαρίου 1981</DATE> ἡ προσφεύγουσα ἐζήτησε ἀπό τήν 'Επιτροπή νά τῆς παράσχει λεπτομέρειες ἐν ἀναφορά πρός τίς πράξεις τῆς 'Επιτροπής, μέ τίς όποιες επετράπη ἡ κίνηση τῆς διαδικασίας καί ἡ κοινοποίηση τῆς γνωστοποιήσεως αιτιάσεων, καθώς καί νά τῆς ἀποστείλει ἀντίγραφα τῶν σχετικών μέ τίς ἐν λόγω πράξεις σημαντικών εγγράφων.</TXT><P>Μέ επιστολή τῆς <DATE ISO="19810203">3ης Φεβρουαρίου 1981</DATE>, υπογεγραμμένη ἀπό τόν διευθυντή τῆς διευθύνσεως ΙV Β, ἡ 'Επιτροπή ἠρνήθη νά παράσχει τά ἀνωτέρω στοιχεῖα, διευκρινίζοντας ὅτι επρόκειτο περί εσωτερικών ἀποφάσεων, οἱ όποιες δέν θά ἀνεκοινώνοντο έκτός τῆς 'Επιτροπής.</P><P>Μέ επιστολή ὑπό ημερομηνία <DATE ISO="19810220">20 Φεβρουαρίου 1981</DATE>, ἡ προσφεύγουσα ἐπληροφόρησε τήν 'Επιτροπή ὅτι κατά τήν γνώμη τῆς ή διοικητική διαδικασία έπασχε ἀπό πολλών απόψεων. Ἐζήτησε, συνεπώς, ἀπό τήν 'Επιτροπή νά ἀνακαλέσει τήν γνωστοποίηση αιτιάσεων καί νά τερματίσει τήν διαδικασία ή, επικουρικώς, νά ἀπαντήσει σέ ὁρισμένο ἀριθμό ερωτημάτων τόσο γενικών ὅσο καί ειδικών, περιεχομένων στην ἐν λόγω επιστολή καί τά όποια ἀπέβλεπαν στην διευκρίνιση τῆς θέσεως τῆς 'Επιτροπής καθώς καί στό νά πεισθεί ἡ 'Επιτροπή νά μή ἀσκήσει τό δικαίωμα, τοῦ ὁποίου ἐπεφυλάχθη νά διατυπώσει μεταγενεστέρως άλλες αιτιάσεις.</P><?PAGE NO="2643"?><P>Σέ ἀπάντηση τῆς ανωτέρω επιστολῆς καί μετά την άσκηση τῆς παρούσης προσφυγῆς, ή 'Επιτροπή μέ την ἀπό <DATE ISO="19810413">13ης 'Απριλίου 1981</DATE> επιστολή, ἀφ' ενός ἠρνήθη νά κάνει δεκτά τά αιτήματα τῆς προσφευγούσης καί, ἀφ' έτερου, τῆς παρείχε ὁρισμένες πληροφορίες ἐξ άλλου, εἶχε επανειλημμένως παρατείνει τήν δοθείσα προθεσμία γιά τήν γραπτή ἀπάντηση στην γνωστοποίηση αιτιάσεων, τελευταίως δέ μέχρι τῆς <DATE ISO="19810831">31ης Αυγούστου 1981</DATE>.</P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>II —</NO.P><TXT>Αιτήματα καί διαδικασία</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Στίς <DATE ISO="19810318">18 Μαρτίου 1981</DATE>, ἡ προσφεύγουσα ἤσκησε τήν παρούσα προσφυγή μέ τήν ὁποία ζητεί ἀπό τό Δικαστήριο:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>(1)</NO.P><TXT>νά κηρύξει άκυρες:</TXT><P><LIST TYPE="roman"><ITEM><NP><NO.P>ι)</NO.P><TXT>τήν πράξη ἤ τίς πράξεις τῆς 'Επιτροπής μέ τίς όποιες:</TXT><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>ἐκινήθη ἡ διαδικασία κατά της IBM κατ' εφαρμογή τοῦ άρθρου 3 τοῦ κανονισμοί) 17 τοῦ Συμβουλίου</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>απεστάλη καί/ἤ ἐκοινοποιήθη ή γνωστοποίηση αἰτιάσεων στην προσφεύγουσα καί/ἤ</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>ιι)</NO.P><TXT>τήν 'ίδια τήν γνωστοποίηση αἰτιάσεων κατά τό μέτρο πού συνιστά αυτή καθ' αυτή πράξη τῆς 'Επιτροπής</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>(2)</NO.P><TXT>νά καταδικάσει τήν 'Επιτροπή στά δικαστικά έξοδα.</TXT></NP></ITEM></LIST></P><P>Ή ὑπό κρίση προσφυγή στηρίζεται σέ τρεις λόγους, οἱ όποιοι συνοψίζονται ἐν συντομία ὡς ἀκολούθως:</P><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>Ή 'Επιτροπή παρέλειψε νά συμμορφωθεί πρός τά ελάχιστα κατά νόμο κριτήρια πού ἀπαιτούνται γιά τήν γνωστοποίηση αἰτιάσεων. Ή γνωστοποίηση αἰτιάσεων δέν εἶναι σαφής καί περιέχει οὐσιώδεις ελλείψεις, ἡ 'Επιτροπή δέν δικαιούται νά επιφυλαχθεί τοῦ δικαιώματος νά προβάλει περαιτέρω αιτιάσεις καί ἡ προθεσμία πού καθωρίσθη πρός ἀπάντηση δέν εἶναι εύλογος. Κατά συνέπεια, ἡ γνωστοποίηση αἰτιάσεων ἀντιβαίνει πρός τίς θεμελιώδεις ἀρχές πού ἀφορούν τά δικαιώματα ἀμύνης.</P></ITEM><ITEM><P>Ή δυνάμει τοῦ ἄρθρου 86 έναρξη τῆς διαδικασίας συνιστά παράνομη άσκηση των εξουσιών τῆς Ἐπιτροπῆς. Οἱ πράξεις, πού ἀποτελούν τό ἀντικείμενο τῆς προσφυγῆς, δέν ελήφθησαν μέ ἀπόφαση ὅλων τῶν 'Επιτρόπων ενεργούντων συλλογικῶς, ἐνῶ δέν υπήρχε εξουσιοδότηση, ἡ ὁποία, ἐν πάση περιπτώσει, δέν ἠδύνατο νά υπάρχει νομίμως χωρίς δημοσίευση ἡ νομότυπη κοινοποίηση.</P></ITEM><ITEM><P>Δεδομένου ὅτι ἡ ἐπικρινομένη συμπεριφορά τῆς προσφευγούσης ἀκολουθείται κυρίως έκτός τῆς Κοινότητος καί ἀποτελεί ἀντικείμενο δικῶν στίς Ἡνωμένες Πολιτείες ἡ 'Επιτροπή ὤφειλε, ἀπό τήν ἀρχή, νά λάβει ὑπ' ὄψη τῆς τίς ἀρχές τοῦ διεθνούς δικαίου πού ἐφαρμόζονται ἐν προκειμένω, δηλαδή τήν ἀρχή τῆς ἀβροφροσύνης (comity) καί τῆς μή επεμβάσεως στίς εσωτερικές υποθέσεις τῶν Ἡνωμένων Πολιτειών, οἱ όποιες ἀποκλείουν τήν άσκηση κοινοτικής ἀρμοδιότητος.</P></ITEM></LIST></P><P>Μέ χωριστό δικόγραφο, τό όποιο ἐπρωτοκολλήθη στην γραμματεία τοῦ Δικαστηρίου στίς <DATE ISO="19810410">10 'Απριλίου 1981</DATE>, ἡ 'Επιτροπή προέβαλε ένσταση απαραδέκτου τῆς παρούσης προσφυγής, σύμφωνα μέ τό άρθρο 91 παράγραφος 1 τοῦ κανονισμοῦ διαδικασίας, μέ τήν ὁποία ζητεῖ ἀπό τό Δικαστήριο:</P><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>νά κρίνει τήν προσφυγή ἀπαράδεκτη καί</P></ITEM><ITEM><P>νά καταδικάσει τήν προσφεύγουσα στά δικαστικά έξοδα.</P></ITEM></LIST></P><?PAGE NO="2644"?><P>Μέ διάταξη τοῦ Δικαστηρίου τῆς <DATE ISO="19810513">13ης Μαΐου 1981</DATE>, ἐγένετο δεκτή ἡ παρέμβαση της επιχειρήσεως Memorex SA, ἡ ὁποία εἶχε υποβάλει καταγγελία ενώπιον τῆς 'Επιτροπής κατά τήν διοικητική διαδικασία. Ή παρεμβαίνουσα μέ τίς ἀναφερόμενες στό παραδεκτό τῆς προσφυγής παρατηρήσεις της ζητεί ἀπό τό Δικαστήριο:</P><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>νά κρίνει τήν προσφυγή ἀπαράδεκτη</P><P>καί</P></ITEM><ITEM><P>νά καταδικάσει τήν προσφεύγουσα στά δικαστικά έξοδα, συμπεριλαμβανομένων τῶν ἐξόδων τῆς παρεμβάσεως.</P></ITEM></LIST></P></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Συγχρόνως μέ τήν κυρία προσφυγή, ή προσφεύγουσα ὑπέβαλε, μέ χωριστό δικόγραφο, αίτηση κατ' εφαρμογή τοῦ άρθρου 91 παράγραφος 1 τοῦ κανονισμοῦ διαδικασίας, μέ τήν ὁποία ζητεί ἀπό τό Δικαστήριο νά εκδώσει διάταξη μέ τήν ὁποία:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>(1)</NO.P><TXT>νά διατάσσει τήν 'Επιτροπή νά παράσχει λεπτομέρειες ἐπί τῶν πράξεων της, μέ τίς όποιες επετράπη:</TXT><P><LIST TYPE="roman"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>ἡ κίνηση τῆς διαδικασίας</TXT><P>καί</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>ἡ κοινοποίηση τῆς γνωστοποιήσεως αιτιάσεων καθώς καί νά προσκομίσει ἀντίγραφα τῶν πρακτικών ή άλλων σημαντικών έγγράφων, τά όποια ἀναφέρονται στίς ἐν λόγω πράξεις καί</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>(2)</NO.P><TXT>νά καταδικάσει τήν 'Επιτροπή στά δικαστικά έξοδα στά όποια υπεβλήθη καί τά όποια συνδέονται μέ τήν ἀνωτέρω αίτηση.</TXT></NP></ITEM></LIST></P><P>Πρός ὑποστήριξη τῆς ἐν λόγω αιτιάσεως, ή προσφεύγουσα επικαλείται τό άρθρο 21 τοῦ 'Οργανισμοῦ τοῦ Δικαστηρίου τῆς Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητος καί τό άρθρο 45 παράγραφος 2 τοῦ κανονισμοί) διαδικασίας, ισχυριζόμενη ὅτι, ἐφ' ὅσον ή 'Επιτροπή δεν παρέχει τά στοιχεία πού τῆς ἐζητήθησαν ὡς ἀνωτέρω, ἡ προσφεύγουσα</P><P>ἀδυνατεί κατ' οὐσίαν νά προβάλει βάσιμα επιχειρήματα ὅσον ἀφορᾶ τό κύρος τῶν ἐν λόγω πράξεων καί τό Δικαστήριο δέν είναι σέ θέση νά ἀσκήσει τίς δυνάμει τοῦ άρθρου 173 τῆς συνθήκης ΕΟΚ εξουσίες έλεγχου.</P><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>Ἡ 'Επιτροπή, ἀπαντώντας στην ἐν λόγω αἴτηση, ἐζήτησε ἀπό τό Δικαστήριο:</P><P>νά ἀπορρίψει τήν αίτηση περί παροχής λεπτομερειών, καί</P></ITEM><ITEM><P>νά καταδικάσει τήν προσφεύγουσα στά δικαστικά έξοδα.</P></ITEM></LIST></P><P>Πρός υποστήριξη τῶν αιτημάτων της, ή Ἐπιτροπή ισχυρίζεται ὅτι ἡ προσφεύγουσα δέν δύναται νά ζητεί τήν προσκόμιση ἐγγράφων, πού ἀναφέρονται σέ θέματα ουσίας τῆς κυρίας προσφυγής, έκτός τοῦ πλαισίου τῆς κυρίας δίκης, πρίν μάλιστα γίνει παραδεκτή ἡ κυρία προσφυγή καί ὅτι οἱ διατάξεις πού επικαλείται ἡ προσφεύγουσα ἀναφέρονται σέ άλλες περιστάσεις καί, συνεπώς, δέν δύνανται νά στηρίξουν ἕνα τέτοιο αίτημα.</P></NP><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Στίς <DATE ISO="19800529">29 Μαΐου 1980</DATE>, ἡ προσφεύγουσα υπέβαλε αίτηση περί λήψεως ἀσφαλιστικών μέτρων, δυνάμει τοῦ ἄρθρου 83 τοῦ κανονισμοί) διαδικασίας, μέ τήν ὁποία ἐζήτει τήν αναστολή τῆς διοικητικής διαδικασίας τῆς Ἐπιτροπῆς καί τῆς εφαρμογής τῶν προσβαλλομενων πράξεων ἡ τήν λήψη άλλων προσωρινών μέτρων πού θά ἐκρίνοντο ἀναγκαία.</TXT><P>Ό πρόεδρος τοῦ Δικαστηρίου, μέ διάταξη της <DATE ISO="19810707">7ης 'Ιουλίου 1981</DATE>, ἀπέρριψε τήν αἴτηση περί λήψεως ἀσφαλιστικών μέτρων καί ἐπεφυλάχθη ὡς πρός τά δικαστικά έξοδα, συμπεριλαμβανομένων καί τῶν εξόδων τῆς παρεμβάσεως.</P></NP><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>Ή έγγραφη διαδικασία ἐπί τῆς ενστάσεως περί ἀπαραδέκτου διεξήχθη κανονικώς.</TXT><P>Τό Δικαστήριο, μετ' ἀκρόαση τοῦ γενικοῦ εισαγγελέως, ἀπεφάσισε τήν έναρξη τῆς προφορικής διαδικασίας ἐπί τοῦ παραδεκτού<?PAGE NO="2645"?> τῆς προσφυγῆς, χωρίς προηγούμενη διεξαγωγή ἀποδείξεων.</P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>III —</NO.P><TXT>Ἐπιχειρήματα τῶν διαδίκων ἐπί τοῦ παραδεκτοῦ τῆς προσφυγής</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Ή προσφεύγουσα, στό δικόγραφο τῆς προσφυγής, Ισχυρίζεται ὅτι οἱ πράξεις τῆς Ἐπιτροπής, κατά τῶν ὁποίων στρέφεται ή προσφυγή συνιστοῦν ἀποφάσεις κατά τήν έννοια τοῦ ἄρθρου 173 τῆς συνθήκης ΕΟΚ, διότι πρόκειται περί πράξεων τῆς 'Επιτροπής οἱ όποιες επιφέρουν έννομα ἀποτελέσματα. Ή προσφεύγουσα στηρίζει τόν ισχυρισμό τῆς στίς ἀποφάσεις τοῦ Δικαστηρίου τῆς <DATE ISO="19710331">31ης Μαρτίου 1971</DATE> στήν ὑπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="22/70" YEAR="1971" PAGE.ECR="263">22/70 ('Επιτροπή κατά Συμβουλίου ECR 1971, σ. 263)</REF.DOC.ECR> καί τῆς <DATE ISO="19670315">15ης Μαρτίου 1967</DATE> στίς υποθέσεις <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="8/66—11/66" YEAR="1967" PAGE.ECR="75">8 έως 11/66 <HT TYPE="ITALIC">(Cimenteries</HT> κατά <HT TYPE="ITALIC">'Επιτροπῆς,</HT> ECR 1967, σ. 75</REF.DOC.ECR>).</TXT><P>Ἡ γνωστοποίηση αιτιάσεων ἀποκρυσταλλώνει καί καθορίζει τήν ὁριστική θέση τῆς Ἐπιτροπῆς έναντι τῶν ενδιαφερομένων επιχειρήσεων, καθώς καί τήν δεσμεύει σέ μία θέση, ἀπό τήν ὁποία δέν δύναται νομίμως νά ἀποστεῖ. Περαιτέρω, ἡ ἀνακοίνωση αιτιάσεων συνιστά μία <HT TYPE="ITALIC">conditio sine qua non</HT> τῆς εξουσίας τῆς Ἐπιτροπῆς νά επιβάλει πρόστιμο ἡ χρηματική ποινή ἡ νά ἐπιτάσσει τήν παύση μιᾶς παραβάσεως. 'Επιφέρει μία μεταβολή τῆς έννόμου καταστάσεως τῆς ενδιαφερόμενης επιχειρήσεως, ὑπό τήν έννοια ὅτι ἡ τελευταία ὑπο-χρεοῦται πλέον νά ἀπαντήσει σέ μία κατηγορία καί νά ἀμυνθεί εντός προθεσμίας, τήν ὁποία τάσσει ἡ 'Επιτροπή. Δυνάμει τῆς γνωστοποιήσεως αιτιάσεων, δύναται νά επιβληθεί ἀπ' ευθείας πρόστιμο ἡ χρηματική ποινή στην επιχείρηση ἡ νά υποχρεωθεί αυτή νά παύσει τήν παράβαση, ἄν δέν προβεί σέ καμμία ενέργεια πρός άμυνα της.</P><P>Ἐπί πλέον, ἡ κίνηση τῆς διαδικασίας καί ή κοινοποίηση τῆς γνωστοποιήσεως αιτιάσεων έχουν ὡς έννομο ἀποτέλεσμα, δυνάμει τοῦ ἄρθρου 9 παράγραφος 3 τοῦ κανονισμοῦ 17 ὅτι οἱ ἀρχές τῶν Κρατών μελών παύουν νά εἶναι ἁρμόδιες γιά τήν εφαρμογή τῶν ἄρθρων 85 καί 86 τῆς συνθήκης ΕΟΚ, ἡ δέ κοινοποίηση διακόπτει τήν παραγραφή δυνάμει τοῦ κανονισμοῦ 2988/74 τοῦ Συμβουλίου τῆς <DATE ISO="19741126">26ης Νοεμβρίου 1974</DATE> περί παραγραφής τοῦ δικαιώματος διώξεως καί ἐκτελέσεως των ἀποφάσεων στους τομείς τοῦ δικαίου τῶν μεταφορών καί τοῦ ἀνταγωνισμοῦ τῆς Εὐρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητος (ΕΕ Ν 319, ειδ. ἔκδ. 07/001, σ. 241).</P><P>Ὁ δικαστικός έλεγχος τῶν επιδίκων πράξεων, πρό τοῦ σταδίου τῆς ἐκδόσεως τῆς τελικής ἀποφάσεως, εγγυᾶται τήν τήρηση τῶν άρχων τῆς χρηστής διοικήσεως καί τοῦ δικαιώματος ἀκροάσεως, μειώνει δέ τους κινδύνους ἀκυρώσεως τῆς τελικής ἀποφάσεως λόγω διαδικαστικοῦ ελαττώματος.</P></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Πρός ὑποστήριξη τῆς ενστάσεως περί ἀπαραδέκτου, ἡ <HT TYPE="ITALIC">'Επιτροπή</HT> ισχυρίζεται ὅτι ή έναρξη τῆς διοικητικής διαδικασίας καί ή γνωστοποίηση αιτιάσεων συνιστούν προπαρασκευαστικές καί προσωρινές διαδικαστικές πράξεις καί, συνεπώς, δέν υπόκεινται σέ προσφυγή βάσει τοῦ ἄρθρου 173 τῆς συνθήκης ΕΟΚ.</TXT><P>Τό κοινοτικό δίκαιο περί ἀνταγωνισμοῦ, καθώς καί οἱ γνωστές στην 'Επιτροπή εθνικές διαδικασίες, διακρίνουν μεταξύ τῶν ἀποφάσεων, οἱ όποιες δύνανται νά προσβληθούν βάσει τοῦ ἄρθρου 173 καί τῶν διαδικαστικών πράξεων, οἱ όποιες, αυτές καθ' εαυτές, δέν δύνανται νά προσβληθούν. "Αν τέτοιες διαδικαστικές πράξεις ελήφθησαν ἡ ἐφηρμόσθησαν ἀντι-κανονικῶς, ἡ μόνη δυνατή γιά τήν ενδιαφερόμενη επιχείρηση ενέργεια εἶναι ή ἀμφισβήτηση τοῦ κύρους τῆς ἀποφάσεως<?PAGE NO="2646"?> πού ἐλήφθη ἀπό την 'Επιτροπή κατά τό πέρας τῆς ἐν λόγω διαδικασίας. Ή άποψη τῆς προσφευγούσης θά ἐκώλυε τήν κανονική εξέλιξη τῆς διαδικασίας τῆς 'Επιτροπής, διότι καμμία διοικητική διαδικασία δέν δύναται νά ἔλθει εἰς πέρας, αν ἀποτελεί συνεχῶς ἀντικείμενο αιτήσεων γιά διεξαγωγή δικαστικού έλεγχου σέ κάθε μιά ἀπό τίς φάσεις της. Ή διάκριση τοῦ κοινοτικού δικαίου μεταξύ ἀποφάσεων, οι όποιες δύνανται νά προσβληθούν βάσει τοῦ άρθρου 173 καί διαδικαστικῶν πράξεων εἶναι, ἐξ άλλου, υπέρ τῶν επιχειρήσεων, διότι, ἄν δέν υπήρχε ἡ ἐν λόγω διάκριση, οἱ επιχειρήσεις θά ἐξηναγκάζοντο ἤ νά προσβάλουν κάθε διαδικαστική πράξη ἀντίθετη πρός αυτές ἡ θά ἐδεσμεύοντο ἀπό αυτή, θά ὑπεβάλλοντο δέ σέ σημαντικές επιβαρύνσεις προκειμένου νά ἀμυνθούν κατά τήν διάρκεια τῆς διοικητικής διαδικασίας. 'Υπό τό φῶς τῆς ἐν λόγω διακρίσεως, οἱ προσβαλλόμενες στην ὑπό κρίση υπόθεση πράξεις συνιστούν ἁπλώς στάδια τῆς διοικητικής διαδικασίας πού υπάγονται στην διακριτική διοικητική εξουσία τῆς 'Επιτροπής, πού τό Δικαστήριο δέν πρέπει νά ελέγξει καί στά όποια δέν πρέπει νά παρέμβει πρό τῆς λήψεως τῆς τελικής ἀποφάσεως.</P><P>Ό κανονισμός 17 τοῦ Συμβουλίου καί ὁ κανονισμός 99/63 τῆς Ἐπιτροπῆς τῆς <DATE ISO="19630725">25ης 'Ιουλίου 1963</DATE> περί τῶν ἀκροάσεων πού προβλέπονται στό άρθρο 19 παράγραφοι 1 καί 2 τοῦ κανονισμοῦ 17 τοῦ Συμβουλίου (ΕΕ εἰδ. ἔκδ. 08/001, σ. 37), δέν περιέχουν καμμία ένδειξη πού νά επιτρέπει τήν άποψη ὅτι ἡ κίνηση τῆς διαδικασίας καί ή γνωστοποίηση αιτιάσεων λογίζονται ως ἀποφάσεις, οἱ όποιες δύνανται νά ἀποτελέσουν ἀντικείμενο δικαστικής προσφυγής.</P><P>Τά προσβαλλόμενα μέτρα διακρίνονται, ἰδίως, ἀπό τήν γνωστοποίηση τοῦ ἀποτελέσματος τῆς προκαταρκτικής εξετάσεως μιᾶς συμπράξεως, βάσει τοῦ ἄρθρου 15 παράγραφος 6 τοῦ κανονισμοῦ 17. Κανείς ἀπό τους λόγους, οἱ όποιοι ὡδήγησαν τό Δικαστήριο στην προαναφερθείσα ἀπόφαση τῆς <DATE ISO="19670315">15ης Μαρτίου 1967</DATE>, στην υπόθεση <HT TYPE="ITALIC">Cimenteries,</HT> νά θεωρήσει μία τέτοια γνωστοποίηση ὡς ἀπόφαση, δέν συντρέχει ἐδῶ. Εἰδικώτερα, ούτε ἡ κίνηση τῆς διαδικασίας ούτε ἡ γνωστοποίηση αιτιάσεων στερούν τήν ἐν λόγω επιχείρηση τῆς προστασίας ἡ τήν φέρουν σέ μία κατάσταση, κατά τήν ὁποία πρέπει νά ἐπιλέξει μεταξύ τῆς ουσιώδους μεταβολής τῆς συμπεριφοράς τῆς καί τοῦ κινδύνου ἐπιβολής προστίμου. Οἱ πράξεις αυτές δέν συνιστοῦν τό έσχατο πέρας μιᾶς ειδικής διαδικασίας καί δέν ἀπαιτοῦν κατά νόμο ἐγγυήσεις γιά τήν προστασία τῆς επιχειρήσεως.</P><P>Ὅσον άφορᾶ τίς συνέπειες πού επιφέρει ή κίνηση τῆς διαδικασίας, δυνάμει τοῦ άρθρου 9 παράγραφος 3 τοῦ κανονισμού 17, πρόκειται περί συνεπειών ἐπί τῶν ἁρμοδιοτήτων τῶν εθνικών ἀρχων, καί ὄχι ἐπί τῆς ιδίας τῆς ἐπιχειρήσεως, ἡ ὁποία επωφελείται ἀπό αυτές, διότι έτσι προστατεύεται ἀπό τόν κίνδυνο παραλλήλων διαδικασιών.</P><P>Ή Ἐπιτροπή ὀφείλει πάντοτε νά επανεξετάζει τήν υπόθεση ἀφοῦ λάβει ἀπάντηση στην γνωστοποίηση αἰτιάσεων καί <HT TYPE="ITALIC">'έχει</HT> τήν ευχέρεια νά ἀποστείλει μία δεύτερη γνωστοποίηση, νά διευκρινίσει ἡ συμπληρώσει τήν πρώτη. Κατά συνέπεια ἡ <QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="00AB"/>ἀποκρυστάλλωση<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="00BB"/> πού επιφέρει ἡ γνωστοποίηση αἰτιάσεων δέν δικαιολογεί τήν δυνατότητα ἀπ' ευθείας προσβολής της. Τό δικαίωμα τῆς επιχειρήσεως νά επικρίνει τήν γνωστοποίηση αιτιάσεων προστατεύεται καλλίτερα καί ἀποτελεσματικότερα μέ τό δικαίωμα προσβολής τῆς τελικής ἀποφάσεως, διότι μόνο στό στάδιο αυτό δύναται κανείς νά εκτιμήσει τίς ἐνδεχόμενες ελλείψεις τῆς γνωστοποιήσεως αἰτιάσεων, χωρίς νά προσφύγει σέ εικασίες ὅσον άφορᾶ τήν μελλοντική εξέλιξη τῆς διαδικασίας.</P><?PAGE NO="2647"?><P>Τό γεγονός ὅτι διακόπτεται ἡ παραγραφή δέν δύναται νά ληφθεί ὑπ' ὄψη. Τό ἐπιχείρημα τῆς προσφευγούσης συνεπάγεται ὅτι κάθε πράξη πού ἀποβλέπει στην ἔρευνα μιᾶς παραβάσεως, δύναται νά αποτελέσει ἀντικείμενο προσφυγής.</P><P>Ή άποψη τῆς προσφευγούσης ἐπί τοῦ παραδεκτού, ἡ ὁποία δέν ευρίσκει κανένα έρεισμα στό δίκαιο περί ἀνταγωνισμού των Κρατῶν μελῶν, θά εἶχε ἀναποφεύκτως σοβαρά καί ἀνεπιθύμητα ἀποτελέσματα, διότι κατ' αυτόν τόν τρόπο τό Δικαστήριο θά ἐπελαμβάνετο, στό πλαίσιο κάθε διαδικασίας πού κινείται βάσει τοῦ κανονισμοῦ 17, μεγάλου ἀριθμοῦ προσφυγών κατά διαδικαστικών πράξεων καί, συνεπώς, θά ὑπεχρεοῦτο, ήδη στό στάδιο αὐτό, νά εξετάζει επιχειρήματα ἐπί τῆς ουσίας τῆς ὑποθέσεως.</P></NP><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Τά επιχειρήματα, πού εκθέτει ἡ <HT TYPE="ITALIC">προσφεύγουσα</HT> στίς παρατηρήσεις τῆς ἐπό τῆς ενστάσεως ἀπαραδέκτου, στηρίζονται στην άποψη ὅτι λόγω τῶν χαρακτηριστικών τους, ἡ κίνηση τῆς διαδικασίας καί ή γνωστοποίηση αιτιάσεων συνιστούν ἀποφάσεις, οἱ όποιες δύνανται νά ἀποτελέσουν ἀντικείμενο προσφυγής βάσει τοῦ ἄρθρου 173 τῆς συνθήκης ΕΟΚ.</TXT><P>Κατά τήν νομολογία τοῦ Δικαστηρίου, μία πράξη δύναται νά ἀκυρωθεί, ὅταν έχει έννομα ἡ πραγματικά γιά τόν προσφεύγοντα ἀποτελέσματα, τα ὁποῖα, πρός τό συμφέρον τῆς ὀρθής ἀπονομής δικαιοσύνης ἀπαιτοῦν τόν έλεγχο τῆς ἐν λόγω πράξεως. Οἱ ἐν λόγω πράξεις πληροῦν τίς ἀνωτέρω προϋποθέσεις. Ή νομική φύση τῆς κινήσεως τῆς διαδικασίας καί τῆς γνωστοποιήσεως αιτιάσεων εμφανίζει ὅλα τά χαρακτηριστικά μιᾶς ἀποφάσεως. Ή διαδικασία κινείται μέ ρητή ἀπόφαση τῆς 'Επιτροπής, ή ὁποία συνιστᾶ εξουσιαστική πράξη τῆς τελευταίας, ἡ δέ γνωστοποίηση σημαίνει τό πέρας, μέ πράξη εξουσιαστική πού καθορίζει τήν θέση τῆς 'Επιτροπής, τῆς εσωτερικής διοικητικής φάσεως τῆς προκαταρκτικής ἐρεύνης. Τό ἀποτέλεσμα αυτό ἐπιβεβαιώνεται ἀπό τίς έννομες καί πρακτικές συνέπειες τῶν ἐν λόγω πράξεων. Ή προσφεύγουσα υποβάλλει τίς ἀνωτέρω συνέπειες σέ λεπτομερή ἀνάλυση, προκειμένου νά ενισχύσει τήν άποψη της, ἡ ὁποία εξετέθη ήδη στό δικόγραφο τῆς προσφυγής, ὅτι οἱ πράξεις αυτές, λόγω τῶν ἐννομων ἀποτελεσμάτων τους, εἶναι ἀποφάσεις ὑπό τήν έννοια τοῦ ἄρθρου 173.</P><P>Ἡ γνωστοποίηση αιτιάσεων, ἰδίως, συγκεντρώνει ὅλες τίς προϋποθέσεις πού καθώ-ρισε ἡ προαναφερθείσα ἀπόφαση τοῦ Δικαστηρίου στην υπόθεση <HT TYPE="ITALIC">Cimenteries.</HT> Τερματίζει ένα πρώτο στάδιο τῆς διαδικασίας, έχει ὡς συνέπεια τήν εξαφάνιση τῆς τεκμαιρωμένης καλής πίστεως τῆς προσφευγούσης, ἡ ὁποία πρό τῆς γνωστοποιήσεως αιτιάσεων δέν εἶχε λόγο νά πιστεύει ὅτι ἡ ἐπικρινομένη συμπεριφορά δύναται νά συνιστά παράβαση τοῦ ἄρθρου 86 τῆς συνθήκης ΕΟΚ, καί θέτει τήν προσφεύγουσα ενώπιον τοῦ διλήμματος εἴτε νά τροποποιήσει τήν εμπορική τῆς πρακτική εἴτε νά διατρέξει σοβαρό κίνδυνο επιβολής προστίμου.</P><P>Περαιτέρω, ἡ προσφεύγουσα τονίζει ὅτι δέν επιζητεί νά επιτύχει μία δήλωση ἀρχής ἐπί τοῦ παραδεκτοῦ τῶν προσφυγών στό πλαίσιο τῶν διοικητικών διαδικασιών βάσει τοῦ κανονισμοῦ 17, άλλα ὅτι ή παρούσα προσφυγή εἶναι παραδεκτή λόγω τῶν ειδικών καί ἴσως μοναδικών συνθηκών τῆς υποθέσεως.</P><P>Λόγω τῆς εἰδικῆς φύσεως τῆς υποθέσεως, τό παραδεκτό τῆς παρούσης προσφυγής δέν δύναται νά κριθεί χωρίς εξέταση τῆς ουσίας τῆς υποθέσεως. 'Εν ὄψει τῆς φύσεως τῶν επικαλουμένων λόγων καί τῶν επιπτώσεων τους γιά τό σύνολο τῆς διεθνοῦς καί κοινοτικής έννομου τάξεως, τά θέματα πού ἀνέκυψαν ἐμπίπτουν σαφώς στην άμεση δικαιοδοσία τοῦ Δικαστηρίου καί πρέπει νά ἐπιλυθοῦν τώρα. Τό κεντρικό σημείο τῆς κυρίας προσφυγής εἶναι ὅτι ἡ διοικητική διαδικασία τῆς Ἐπιτροπῆς ήταν <HT TYPE="ITALIC">ab initio</HT><?PAGE NO="2648"?> ελαττωματική καί ὅτι κάθε συνέχιση τῆς διαδικασίας αυτής εἶναι παράνομη. Ἡ προσφυγή αποβλέπει στην αναγνώριση τοῦ γεγονότος ὅτι οἱ προσβαλλόμενες πράξεις ελήφθησαν, κατά παράβαση τοῦ διεθνούς δικαίου, ἀπό πρόσωπα μή νομίμως εξουσιοδοτημένα νά ενεργούν γιά λογαριασμό τῆς 'Επιτροπής, καθώς καί στην προστασία τοῦ συμφέροντος τῆς προσφευγούσης νά μή υποχρεωθεί νά ἀμυνθεί κατά τήν διάρκεια μιᾶς ἐξ ὁλοκλήρου παρανόμου διαδικασίας. Ὑπό τίς ἀνωτέρω συνθήκες, μεταγενέστερη ἀκύρωση τῆς τελικής ἀποφάσεως τῆς 'Επιτροπής δέν ἀρκεῖ γιά νά παράσχει ἀποτελεσματική προστασία στην προσφεύγουσα, πρέπει δέ νά εἶναι δυνατή ἡ άσκηση προσφυγής, ἡ ὁποία νά επιτρέπει τόν πρόωρο δικαστικό έλεγχο.</P><P>Πρός υποστήριξη τῆς ἀπόψεως τῆς ἡ προσφεύγουσα ἀναφέρεται σέ γνωμοδότηση τοῦ καθηγητοῦ Messen, κατά τόν όποιο ὁ κανόνας τῆς μή επεμβάσεως κατά τό εθιμικό διεθνές δίκαιο, τό όποιο έχει ἀπ' ευθείας εφαρμογή στό κοινοτικό δίκαιο καί οἱ επιχειρήσεις δύνανται νά ἐπικαλεσθούν, ἀντιτίθεται στην λήψη ἐκ μέρους κράτους μέτρων κατ' εφαρμογή τῶν δικῶν του κανόνων περί ἀνταγωνισμοί), ὅταν τά μέτρα αυτά επηρεάζουν ουσιαστικῶς τά συμφέροντα ξένου κράτους καί ὅταν τά συμφέροντα αυτά ὑπερέχουν εκείνων τοῦ κράτους πού προτίθεται νά λάβει τά μέτρα. Μέ τήν κίνηση καί συνέχιση τῆς διοικητικής διαδικασίες, ἡ 'Επιτροπή έχει, κατά τήν ἀνωτέρω γνωμοδότηση, παραβιάσει τόν κανόνα τῆς μή ἐπεμβάσεως. Τό κοινοτικό δίκαιο καί οἱ κανόνες τοῦ διεθνούς δικαίου ἀπαιτοῦν τήν υποβολή τῶν ἐν λόγω πράξεων σέ πρόωρο δικαστικό ἔλεγχο, προκειμένου νά προσδιορισθεί ἄν παραβιάζουν τόν κανόνα τῆς μή επεμβάσεως, ὁ όποιος ἀποτελεῖ κανόνα κατανομής ἁρμοδιότητος ὑπό τήν έννοια τοῦ ἄρθρου 173 της συνθήκης ΕΟΚ. Ή ἀπόφαση περί κοινοποιήσεως τῆς γνωστοποιήσεως αιτιάσεων πρέπει, ἐπί πλέον, νά θεωρηθεί ὡς έμμεση άρνηση εφαρμογής τοῦ κανόνος τῆς μή επεμβάσεως καί συνιστά, ως ἐκ τούτου, ἀπό-φαση κατά τῆς ὁποίας χωρεί προσφυγή βάσει τοῦ ἄρθρου 173.</P><P>Περαιτέρω, ἡ προσφεύγουσα ἀναφέρεται, προς ὑποστήριξη τῶν επιχειρημάτων της, σέ σειρά γνωμοδοτήσεων καί σχολίων ἐπί τῶν δικαίων τῶν Κρατών μελών, ἀπό τά όποια ισχυρίζεται ὅτι συνάγεται ἡ ύπαρξη μιᾶς κοινής ἀρχής σέ ὅλα τά συστήματα δικαίου, κατά τήν ὁποία εἶναι δυνατός ένας <HT TYPE="ITALIC">in limine</HT> δικαστικός έλεγχος σέ πρόωρο στάδιο ὑπό διαφορετικές μορφές καί ὑπό περιστάσεις ὅπως αυτές τῆς παρούσης υποθέσεως, όταν τό ἀπαιτούν τά συμφέροντα τῆς ὀρθής ἀπονομής τῆς δικαιοσύνης, ιδιαιτέρως δέ ὅταν τίθενται θέματα αρμοδιότητος ἡ δικαιοδοσίας. Μία εξέταση τῆς νομολογίας τοῦ Δικαστηρίου πού άφορᾶ τίς υπαλληλικές υποθέσεις δείχνει επίσης ὅτι ὑπό ὁρισμένες προϋποθέσεις καί γιά ὁρισμένους λόγους οι προπαρασκευαστικές πράξεις δύνανται νά ἀποτελέσουν ἀντικείμενο προσφυγής καί ὅτι ἡ ἀρχή τοῦ προώρου δικαστικοί) έλεγχου ἀναγνωρίζεται στό κοινοτικό δίκαιο.</P></NP><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>Ή <HT TYPE="ITALIC">παρεμβαίνονσα,</HT> στίς παρατηρήσεις της περί τοῦ παραδεκτοί), υποστηρίζει ὅτι ή προσφυγή εἶναι προδήλως ἀπαράδεκτη διότι δεν συγκεντρώνει τίς προϋποθέσεις πού καθόρισε ἡ νομολογία κατ' εφαρμογή τοῦ ἄρθρου 173 τῆς συνθήκης ΕΟΚ, δεδομένου ὅτι οἱ προσβαλλόμενες πράξεις δέν παράγουν έννομες συνέπειες, οἱ όποιες δύνανται νά θίξουν τά ἀτομικά συμφέροντα τῆς προσφευγούσης, δέν συνιστούν δέ τήν κατάληξη ειδικής διαδικασίας τῆς Ἐπιτροπής.</TXT><P>Ή γνωστοποίηση αιτιάσεων δέν έχει περισσότερο τόν χαρακτήρα ἀποφάσεως, ὑπό τήν έννοια τοῦ ἄρθρου 173 τῆς συνθήκης ΕΟΚ, ἀπό τήν αιτιολογημένη γνώμη τῆς<?PAGE NO="2649"?> 'Επιτροπής στό πλαίσιο τῆς βάσει τοῦ ἄρθρου 169 τῆς συνθήκης ΕΟΚ διαδικασίας.</P><P>Ή ἀναφορά τῆς προσφευγούσης στην νομολογία τοῦ Δικαστηρίου πού άφορᾶ τίς υπαλληλικές προσφυγές εἶναι ἄστοχη, διότι οἱ σχετικοί κανόνες τοῦ ἄρθρου 179 τῆς συνθήκης καί τοῦ κανονισμοί) περί καθορισμοί) τῆς υπηρεσιακής καταστάσεως των υπαλλήλων εἶναι διαφορετικοί. Επίσης, οἱ γνωμοδοτήσεις σχετικά μέ τά δίκαια των Κρατῶν μελῶν, οἱ όποιες, ἐξ άλλου, διετυπώθησαν κατά τρόπο μεροληπτικό, δέν είναι πρόσφορες. 'Αντιθέτως, ἡ προσφεύγουσα παρέλειψε νά επιστήσει τήν προσοχή τοῦ Δικαστηρίου ἐπί τῆς ἀποφάσεως τῆς 15ης Δεκεμβρίου τοῦ Ἀνωτάτου Δικαστηρίου τῶν 'Ηνωμένων Πολιτειών τῆς 'Αμερικής στην υπόθεση Federal Trade Commission κατά Standard Oil Company of California, 101 S. Ct. 488, κατά τήν ὁποία πράξεις παρόμοιες τῶν επιδίκων στην ὑπό κρίση υπόθεση δέν δύνανται νά ἀποτελέσουν ἀντικείμενο δικαστικοῦ έλεγχου στό πλαίσιο τῆς διαδικασίας στόν τομέα τοῦ ἀνταγωνισμοί) στίς 'Ηνωμένες Πολιτείες.</P><P>'Εν συμπεράσματι, ἡ παρεμβαίνουσα έχει τήν γνώμη ὅτι ἡ προσφυγή πρέπει νά ἀπορριφθεί μέ διάταξη ὡς προδήλως ἀπαρά-δεκτη κατ' εφαρμογή τοῦ ἄρθρου 92 παράγραφος 1 τοῦ κανονισμού διαδικασίας. Πρόκειται γιά μία χωρίς προηγούμενο παρελκυστική τακτική καί γιά μία προσπάθεια χρησιμοποιήσεως τῶν κανόνων διαδικασίας, προκειμένου νά παραταθεί καί νά επιβραδυνθεί ἡ διαδικασία τῆς 'Επιτροπής, πού θέτει ἐν ἀμφιβόλω τήν ἀξιοπιστία καί τήν ἀποτελεσματικότητα τοῦ κοινοτικού δικαίου στόν τομέα τοῦ ἀνταγωνισμού καί προκαλεί σοβαρές ζημίες στην παρεμβαίνουσα λόγω τῆς καθυστερήσεως τῆς διαδικασίας.</P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>IV —</NO.P><TXT>Προφορική διαδικασία</TXT></NP></TI></TITLE><P>Ἡ 'Επιτροπή τῶν Εὐρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη ἀπό τόν John Temple Lang, νομικό σύμβουλο, ἡ προσφεύγουσα, εκπροσωπούμενη ἀπό τόν Jeremy Lever, Queen's Counsel τοῦ δικηγορικοί) συλλόγου 'Αγγλίας καί Οὐαλλίας, καί ἡ παρεμβαίνουσα, εκπροσωπούμενη ἀπό τόν Ivo Van Bael, δικηγόρο Βρυξελλών, ἀνέπτυξαν προφορικώς τίς παρατηρήσεις τους ἐπί τῆς ενστάσεως ἀπαραδέκτου κατά τήν συνεδρίαση τῆς <DATE ISO="19810916">16ης Σεπτεμβρίου 1981</DATE>.</P><P>Ὁ γενικός εἰσαγγελεύς ἀνέπτυξε τίς προτάσεις του κατά τήν συνεδρίαση τῆς <DATE ISO="19810930">30ής Σεπτεμβρίου 1981</DATE>.</P></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Σκεπτικό</P></TI></TITLE><NP><NO.P>1</NO.P><TXT>Μέ δικόγραφο, πού κατέθεσε στην γραμματεία τοῦ Δικαστηρίου στίς <DATE ISO="19810318">18 Μαρτίου 1981</DATE>, ἡ εταιρία International Business Machines Corporation (IBM), τά κεντρικά γραφεία τῆς ὁποίας εἶναι στό Armonk Νέας Ὑόρκης στίς 'Ηνωμένες Πολιτείες τῆς 'Αμερικής, ἤσκησε, δυνάμει τοῦ ἄρθρου 173 παράγραφος 2 της συνθήκης ΕΟΚ, προσφυγή, μέ τήν ὁποία ζητείται ἡ ἀκύρωση τῆς πράξεως ἡ τῶν πράξεων τῆς 'Επιτροπής, οἱ όποιες ἐκοινοποιήθησαν στην IBM μέ επιστολή τῆς <DATE ISO="19801219">19ης Δεκεμβρίου 1980</DATE> καί μέ τίς όποιες ἐκινήθη ἡ διαδικασία κατά τῆς IBM, κατ' εφαρμογή τοῦ ἄρθρου 3 τοῦ κανονισμοί) 17 τοῦ Συμβουλίου τῆς <DATE ISO="19620206">6ης Φεβρουαρίου 1962</DATE> πρώτου κανονισμοῦ ἐφαρμογής τῶν άρθρων 85 καί 86 τῆς συνθήκης (ΕΕ εἰδ. ἔκδ. 08/001, σ. 25) καί ἐκοινοποιήθη ἡ γνωστοποίηση αιτιάσεων στην IBM ἤ ἡ ἀκύρωση τῆς ἰδιας τῆς γνωστοποιήσεως αιτιάσεων.</TXT></NP><?PAGE NO="2650"?><NP><NO.P>2</NO.P><TXT>Ή ἐν λόγω επιστολή, υπογεγραμμένη ἀπό τόν γενικό διευθυντή ανταγωνισμοῦ τῆς Ἐπιτροπής, ἀπεστάλη στην IBM μετά ἀπό έρευνα, ἡ ὁποία διεξάγεται ἐπί ἀρκετά έτη ἀπό τίς υπηρεσίες τῆς Ἐπιτροπῆς σχετικά μέ τήν εμπορική πρακτική της IBM καί τῶν θυγατρικῶν της, προκειμένου νά διαπιστωθεί ἄν ἡ πρακτική αυτή συνιστᾶ ἤ ὄχι κατάχρηση δεσποζούσης θέσεως ἐπί τῆς σχετικής ἀγορᾶς, κατά τήν ἔννοια τοῦ ἄρθρου 86 τῆς συνθήκης ΕΟΚ. Μέ τήν ἀνωτέρω επιστολή, ή IBM ἐπληροφορήθη ὅτι ἡ 'Επιτροπή εκίνησε κατ' αυτής τήν βάσει τοῦ άρθρου 3 τοῦ κανονισμοί) 17 τοῦ Συμβουλίου διαδικασία καί ὅτι επρόκειτο νά λάβει ἀπόφαση σχετικά μέ παραβάσεις τοῦ ἄρθρου 86. Ή IBM έλαβε, μαζί μέ τήν επιστολή, τήν γνωστοποίηση αιτιάσεων βάσει τοῦ ἄρθρου 2 τοῦ κανονισμοί) (ΕΟΚ) 99/63 τῆς Ἐπιτροπῆς τῆς <DATE ISO="19630725">25ης 'Ιουλίου 1963</DATE> περί τῶν ἀκροάσεων πού προβλέπονται στό άρθρο 19 παράγραφοι 1 καί 2 τοῦ κανονισμοῦ 17 τοῦ Συμβουλίου (ΕΕ εἰδ. ἔκδ. 08/001, σ. 37). Ὁ γενικός διευθυντής ἀνταγωνισμοί) τῆς ἐζήτησε νά ἀπαντήσει εγγράφως εντός ταχθείσης προθεσμίας, διευκρινίζοντας ὅτι θα εἶχε μεταγενεστέρως τήν δυνατότητα νά εκθέσει προφορικῶς τίς ἀπόψεις τῆς κατά τήν διάρκεια ἀκροάσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>3</NO.P><TXT>Ή IBM ἐθεώρησε ὅτι οἱ πράξεις πού τῆς ἐκοινοποιήθησαν μέ τήν επιστολή τῆς <DATE ISO="19801219">19ης Δεκεμβρίου 1980</DATE> ἐβαρύνοντο μέ ἀρκετά ελαττώματα, καί ἐζήτησε ἀπό τήν 'Επιτροπή νά ἀνακαλέσει τήν γνωστοποίηση αιτιάσεων καί νά τερματίσει τήν διαδικασία. Δεδομένου ὅτι ἡ 'Επιτροπή δέν έκανε δεκτή τήν ἀνωτέρω αἴτηση, ή IBM ἤσκησε τήν ὑπό κρίση προσφυγή, μέ τήν ὁποία ζητεί τήν ἀκύρωση τῶν ἐν λόγω πράξεων.</TXT></NP><NP><NO.P>4</NO.P><TXT>Πρός υποστήριξη τῆς προσφυγής της, ἡ IBM ισχυρίζεται ὅτι τά προσβαλλόμενα μέτρα δέν πληρούν τίς ελάχιστες κατά νόμο προϋποθέσεις πού ἀπαιτοῦνται γιά τήν λήψη τέτοιων μέτρων, καί ὅτι τό ελλιπές περιεχόμενο τῆς γνωστοποιήσεως αιτιάσεων, ἡ ἀνεπάρκεια τῶν ταχθεισῶν προθεσμιών καί ἡ επιφύλαξη τῆς Ἐπιτροπής νά διατυπώσει μεταγενεστέρως κι άλλες αιτιάσεις δέν επέτρεψαν στην IBM νά ἀμυνθεί. 'Επί πλέον, ἡ IBM θεωρεί ὅτι τά προσβαλλόμενα μέτρα συνιστούν παράνομη άσκηση τῶν εξουσιών τῆς 'Επιτροπής, διότι δέν ἀπετέλεσαν ἀντικείμενο ἀποφάσεως ὅλων τῶν μελών τῆς Ἐπιτροπῆς ενεργούντων συλλο-γικῶς, ἐνῶ δέν υπήρχε ἀντίστοιχη εξουσιοδότηση καί διότι, ἐν πάση περιπτώσει, δέν ἠδύνατο κατά νόμον νά υπάρχει εξουσιοδότηση χωρίς δημοσίευση ἡ νομότυπη κοινοποίηση. Τέλος, ἡ IBM επιμένει στην άποψη ὅτι τά προσβαλλόμενα μέτρα παραβιάζουν τους κανόνες τοῦ διεθνοῦς δικαίου περί ἀβροφροσύνης (Comity) καί περί μή επεμβάσεως, τους ὁποίους ἡ 'Επιτροπή ὤφειλε νά λάβει ὑπ' ὄψη πρίν λάβει τά ἐν λόγω μέτρα, δεδομένου ὅτι ἡ ἐπικρινομένη συμπεριφορά<?PAGE NO="2651"?> της IBM ἀκολουθείται ουσιαστικώς έκτός τῆς Κοινότητος καί, ἰδίως, στίς 'Ηνωμένες Πολιτείες τῆς 'Αμερικῆς, ὅπού ἀποτελεί επίσης ἀντικείμενο δικῶν.</TXT></NP><NP><NO.P>5</NO.P><TXT>Ή Ἐπιτροπή, υποστηριζόμενη ἀπό την παρεμβαίνουσα Memorex SA προέβαλε ένσταση ἀπαραδέκτου ὑπό την έννοια τοῦ ἄρθρου 91 παράγραφος 1 τοῦ κανονισμοί) διαδικασίας. Τό Δικαστήριο ἀπεφάσισε νά κρίνει τήν ἐν λόγω ένσταση ἀπαραδέκτου χωρίς νά εισέλθει στην ουσία τῆς υποθέσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>6</NO.P><TXT>Προς υποστήριξη τῆς ἀνωτέρω ενστάσεως, ἡ 'Επιτροπή καί ἡ παρεμβαίνουσα Memorex SA ισχυρίζονται ὅτι τά ἐν λόγω μέτρα εἶναι διαδικαστικές ενέργειες, μέ τίς όποιες ἡ 'Επιτροπή εκφράζει μία γνώμη πού δύναται νά μεταβάλει, καί ως προπαρασκευαστικές ἐν σχέσει μέ τήν τελική ἀπόφαση πού πρόκειται νά ληφθεί ἀπό τήν 'Επιτροπή κατά τό πέρας τῆς διαδικασίας, δέν συνιστούν ἀποφάσεις, κατά τῶν ὁποίων χωρεί προσφυγή, βάσει τοῦ ἄρθρου 173 τῆς συνθήκης ΕΟΚ.</TXT></NP><NP><NO.P>7</NO.P><TXT>Ή IBM διατείνεται ὅτι ἡ κίνηση τῆς διαδικασίας καί ἡ γνωστοποίηση αιτιάσεων συνιστοῦν ἀποφάσεις κατά τήν έννοια τοῦ ἄρθρου 173 τῆς συνθήκης ΕΟΚ, λόγω της νομικής τους φύσεως καί τῶν ἀποτελεσμάτων πού παράγουν, καί ὅτι, συνεπώς, τέτοια μέτρα δύνανται νά ἀποτελέσουν ἀντικείμενο προσφυγής.</TXT></NP><NP><NO.P>8</NO.P><TXT>Κατά τό άρθρο 173 τῆς συνθήκης, προσφυγή ἀκυρώσεως χωρεῖ κατά τῶν πράξεων τοῦ Συμβουλίου καί τῆς Ἐπιτροπῆς έκτός τῶν συστάσεων ἤ τῶν γνωμών. Ή ἐν λόγω προσφυγή έχει ὡς σκοπό νά ἐξασφαλίσει, σύμφωνα μέ τίς διατάξεις τοῦ ἄρθρου 164, τήν τήρηση τοῦ δικαίου κατά τήν ερμηνεία καί τήν εφαρμογή τῆς συνθήκης, θά ήταν δέ ἀντίθετη πρός τόν σκοπό αυτό μία συσταλτική ερμηνεία τῶν προϋποθέσεων παραδεκτοῦ τῆς προσφυγής, ἡ ὁποία θά περιώριζε τό πεδίο εφαρμογής τῆς μόνο στίς κατηγορίες τῶν πράξεων πού ἀναφέρονται στό άρθρο 189.</TXT></NP><NP><NO.P>9</NO.P><TXT>Συνεπώς, προκειμένου νά διαπιστωθεί ἄν τά ἐν λόγω μέτρα συνιστοῦν πράξεις κατά τήν έννοια τοῦ ἄρθρου 173, εἶναι ἀναγκαίο νά εξετασθεί ἡ ουσία τους. Σύμφωνα μέ τήν παγία νομολογία τοῦ Δικαστηρίου, συνιστά πράξη ἡ ἀπόφαση, ή ὁποία δύναται νά ἀποτελέσει ἀντικείμενο προσφυγής ἀκυρώσεως κατά τήν έννοια τοῦ ἄρθρου 173, κάθε μέτρο τοῦ ὁποίου τά έννομα ἀποτελέσματα εἶναι δεσμευτικά καί ικανά νά επηρεάσουν τά συμφέροντα τοῦ προσφεύγοντος, μεταβάλλοντας κατά τρόπο σαφή τήν νομική του θέση. 'Αντιθέτως, ἡ μορφή ὑπό τήν ὁποία οἱ ἐν λόγω πράξεις ἡ αποφάσεις λαμβάνονται εἶναι, κατ' ἀρχήν, ἀδιάφορη ὅσον άφορᾶ τήν δυνατότητα προσβολής τους μέ προσφυγή ἀκυρώσεως.</TXT></NP><?PAGE NO="2652"?><NP><NO.P>10</NO.P><TXT>Όταν πρόκειται γιά πράξεις ἤ ἀποφάσεις, πού λαμβάνονται κατόπιν διαδικασίας, ἡ ὁποία περιλαμβάνει περισσότερα στάδια, ιδίως ἐφ' ὅσον ἀποτελούν κατάληξη μιας εσωτερικής διαδικασίας, ἀπό την ἴδια νομολογία συνάγεται σαφῶς ὅτι, κατ' ἀρχήν, συνιστᾶ πράξη προσβλητή μόνο τό μέτρο, τό όποιο καθορίζει ὁριστικώς την θέση τῆς Ἐπιτροπῆς ἡ τοῦ Συμβουλίου κατά τό πέρας τῆς ἐν λόγω διαδικασίας καί ὄχι τό ενδιάμεσο μέτρο, σκοπός τοῦ ὁποίου εἶναι ή προετοιμασία τῆς τελικής ἀποφάσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>11</NO.P><TXT>Τό πράγμα θά είχε διαφορετικά μόνον ἄν οἱ πράξεις ἡ οἱ ἀποφάσεις πού ελήφθησαν κατά τήν διάρκεια προπαρασκευαστικής διαδικασίας, ὄχι μόνον συγκεντρώνουν τά ἀνωτέρω περιγραφέντα νομικά χαρακτηριστικά, άλλά ἐπί πλέον συνιστοῦν οἱ ίδιες τό πέρας μιας ειδικής διαδικασίας διαφορετικής ἀπό εκείνη, ἡ ὁποία έχει ως προορισμό νά επιτρέπει στην 'Επιτροπή ἡ στο Συμβούλιο νά λαμβάνουν ἀπόφαση ἐπί τῆς ουσίας τῆς υποθέσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>12</NO.P><TXT>Περαιτέρω, πρέπει νά σημειωθεί ὅτι ἄν καί τά μέτρα σαφώς προπαρασκευαστικοῦ χαρακτήρος δέν δύνανται νά ἀποτελέσουν ἀντικείμενο προσφυγής ἀκυρώσεως, εἶναι ἐν τούτοις δυνατή ἡ επίκληση τῶν ενδεχομένων παρανομιών πού τά βαρύνουν πρός υποστήριξη προσφυγής, ἡ ὁποία στρέφεται κατά τῆς τελικής πράξεως, τῆς ὁποίας ἀποτελοῦν προπαρασκευαστικές πράξεις.</TXT></NP><NP><NO.P>13</NO.P><TXT>Τά ἀποτελέσματα καί ἡ νομική φύση τῆς κινήσεως τῆς διοικητικής διαδικασίας κατ' ἐφαρμογή τῶν διατάξεων τοῦ κανονισμού 17 καί ἡ προβλεπομένη στό άρθρο 2 τοῦ κανονισμοῦ 99/63 γνωστοποίηση αιτιάσεων, πρέπει νά εξετασθούν ὑπό τό φῶς τῆς λειτουργίας τῶν πράξεων αυτών στό πλαίσιο τῆς διοικητικής διαδικασίας τῆς Ἐπιτροπῆς στον τομέα τοῦ ἀνταγωνισμοῦ, οἱ λεπτομέρειες εφαρμογής τῆς ὁποίας καθωρίσθησαν μέ τους ἀνωτέρω κανονισμούς.</TXT></NP><NP><NO.P>14</NO.P><TXT>Ή ἐν λόγω διαδικασία ἐθεσπίσθη μέ τόν σκοπό νά επιτρέπει στίς ενδιαφερόμενες επιχειρήσεις νά γνωστοποιούν τίς ἀπόψεις τους καί νά παρέχουν στην 'Επιτροπή τίς πληρέστερες κατά τό δυνατόν πληροφορίες, πρίν εκείνη λάβει μία ἀπόφαση, ἡ ὁποία επηρεάζει τά συμφέροντα τῶν επιχειρήσεων. 'Αποβλέπει στην δημιουργία διαδικαστικών εγγυήσεων πρός όφελος τῶν τελευταίων καί, ὅπως συνάγεται ἀπό τήν ενδέκατη αιτιολογική σκέψη τοῦ κανονισμοῦ 17, στην διασφάλιση τοῦ δικαιώματος ἀκροάσεως τῶν επιχειρήσεων ἀπό τήν Επιτροπή.</TXT></NP><NP><NO.P>15</NO.P><TXT>Γιά τόν λόγο αυτό, σύμφωνα μέ τό άρθρο 19 παράγραφος 1 τοῦ κανονισμοῦ 17 καί πρός τόν σκοπό εγγυήσεως τοῦ σεβασμού τῶν δικαιωμάτων ἀμύνης, είναι ἀπαραίτητο νά διασφαλισθεί στην ενδιαφερόμένη επιχείρηση τό δικαίωμα νά υποβάλει παρατηρήσεις κατά τό πέρας τῆς ἐρεύνης ἐπί τοῦ συνόλου τῶν αιτιάσεων πού ἡ 'Επιτροπή προτίθεται νά προβάλει κατ' αὐτῆς στην ἀπόφαση της<?PAGE NO="2653"?> καί, ὡς ἐκ τούτου, νά τῆς γνωστοποιήσει τίς ἐν λόγω αιτιάσεις μέ τό προβλεπόμενο στό άρθρο 2 τοῦ κανονισμοί) 99/63 έγγραφο. Γιά τόν 'ίδιο λόγο, επίσης, καί προκειμένου νά ἀρθεῖ ενδεχόμενη ἀμφιβολία ὅσον άφορα την κατάσταση της ενδιαφερόμενης επιχειρήσεως ἀπό ἀπόψεως διαδικασίας, ἡ κίνηση τῆς διαδικασίας κατ' εφαρμογή τῶν προαναφερθεισῶν διατάξεων χαρακτηρίζεται σαφῶς ἀπό μία πράξη δηλωτική τῆς προθέσεως πρός λήψη ἀποφάσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>16</NO.P><TXT>Προς υποστήριξη τοῦ ἰσχυρισμοῦ της, κατά τόν όποιο ἡ προσφυγή τῆς εἶναι παραδεκτή, ἡ ΙΒΜ εκθέτει ὁρισμένες συνέπειες πού επιφέρει ἡ κίνηση τῆς διαδικασίας καί ἡ γνωστοποίηση αιτιάσεων.</TXT></NP><NP><NO.P>17</NO.P><TXT>'Ορισμένες ἀπό τίς ἐν λόγω συνέπειες δέν υπερβαίνουν τίς συνήθεις συνέπειες οιασδήποτε διαδικαστικής πράξεως καί δέν επηρεάζουν, έκτός ἀπό διαδικαστικής ἀπόψεως, τήν νομική θέση τῆς ἐνδιαφερόμενης επιχειρήσεως. Αυτή εἶναι ἰδίως ἡ περίπτωση τῆς διακοπής τῆς παραγραφής, πού προκαλείται τόσο ἀπό τήν κίνηση τῆς διαδικασίας ὅσο καί ἀπό τήν γνωστοποίηση αιτιάσεων, δυνάμει τοῦ κανονισμοί) 2988/74 τοῦ Συμβουλίου τῆς <DATE ISO="19741126">26ης Νοεμβρίου 1974</DATE> περί παραγραφής τοῦ δικαιώματος διώξεως καί εκτελέσεως τῶν ἀποφάσεων στους τομείς τοῦ δικαίου τῶν μεταφορών καί τοῦ ἀνταγωνισμοῦ τῆς Εὐρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητος (ΕΕ εἰδ. ἔκδ. 07/001, σ. 241). Τό αυτό ἰσχύει επίσης ως πρός τό γεγονός ὅτι οἱ ἐν λόγω πράξεις εἶναι ἀναγκαία στάδια, ἀπό τά όποια πρέπει νά διέλθει ἡ Ἐπιτροπή δυνάμει τῶν διατάξεων τοῦ κανονισμοῦ 17, πρίν δυνηθεί νά επιβάλει στην ενδιαφερόμενη επιχείρηση πρόστιμο ἡ χρηματική ποινή καί ως πρός τό γεγονός ὅτι οἱ πράξεις αυτές δημιουργοῦν, στην ενδιαφερομενη ἐπιχείρηση, τήν υποχρέωση νά ἀμυνθεί στό πλαίσιο μιᾶς διοικητικής διαδικασίας.</TXT></NP><NP><NO.P>18</NO.P><TXT>Οἱ άλλες συνέπειες πού προβάλλει ἡ ΙΒΜ δέν θίγουν τά συμφέροντα τῆς ενδιαφερόμενης επιχειρήσεως. Μία τέτοια συνέπεια εἶναι τό γεγονός ὅτι ή κίνηση διαδικασίας δυνάμει τοῦ ἄρθρου 9 παράγραφος 3 τοῦ κανονισμοῦ 17 τερματίζει τήν ἁρμοδιότητα τῶν άρχων τῶν Κρατῶν μελών, συνέπεια ἡ ὁποία, εξ άλλου, δέν επήλθε ἐν προκειμένω λόγω ἀπουσίας κάθε εθνικής διαδικασίας καί ἡ ὁποία συνίσταται κατ' οὐσίαν στην προστασία τῆς ενδιαφερόμενης επιχειρήσεως ἀπό παράλληλες διώξεις ἐκ μέρους τῶν ἀρχῶν τῶν Κρατών μελών. Μία άλλη τέτοια συνέπεια εἶναι τό γεγονός ὅτι ἡ γνωστοποίηση αιτιάσεων ¡ἀναγνωρίζεται ὡς ἀποκρυσταλλώνουσα τήν θέση τῆς 'Επιτροπής, πράγμα πού σημαίνει κατ' οὐσίαν ὅτι ἡ 'Επιτροπή κωλύεται, σύμφωνα μέ τό άρθρο 4 τοῦ κανονισμοῦ 99/63, νά προβάλει μέ τήν ἀπόφαση της, ελλείψει νέας γνωστοποιήσεως αιτιάσεων, άλλες αιτιάσεις έκτός ἀπό εκείνες ἐπί τῶν ὁποίων ἡ ἐπιχείρηση<?PAGE NO="2654"?> εἶχε την ευκαιρία νά γνωστοποιήσει τίς ἀπόψεις της, χωρίς, ἐν τούτοις, νά ἀπαγορεύεται στην Ἐπιτροπή νά ἀνακαλέσει τίς αιτιάσεις καί νά τροποποιήσει τήν θέση τῆς υπέρ τῆς επιχειρήσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>19</NO.P><TXT>Ή γνωστοποίηση αιτιάσεων δέν δημιουργεί στην ενδιαφερόμενη επιχείρηση τήν υποχρέωση νά μεταβάλει ἡ νά επανεξετάσει τήν εμπορική τῆς πρακτική καί δέν έχει ὡς ἀποτέλεσμα νά τῆς στερήσει τήν προστασία τήν ὁποία ἀπελάμβανε προηγουμένως έναντι τῆς επιβολής προστίμου, ὅπως εἶναι ἡ περίπτωση τῆς ἀνακοινώσεως, μέ τήν ὁποία ἡ 'Επιτροπή πληροφορεί μία επιχείρηση, δυνάμει τοῦ άρθρου 15 παράγραφος 6 τοῦ κανονισμοῦ 17 περί τοῦ ἀποτελέσματος τῆς προκαταρκτικής εξετάσεως μιᾶς συμφωνίας, πού ἐκοινοποίησε ἡ ἐν λόγω επιχείρηση. 'Ενώ ἡ γνωστοποίηση αιτιάσεων δύναται νά ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα τό νά καθίστᾶ προσεκτική τήν ενδιαφερομένη ἐπιχείρηση γιά τόν πραγματικό κίνδυνο πού διατρέχει νά τῆς επιβάλει πρόστιμο ἡ 'Επιτροπή, αὐτό συνιστᾶ ἁπλῶς πραγματική καί ὄχι έννομη συνέπεια, τήν ὁποία προορίζεται νά επιφέρει ἡ γνωστοποίηση αιτιάσεων.</TXT></NP><NP><NO.P>20</NO.P><TXT>Προσφυγή ἀκυρώσεως, στρεφόμενη κατά τῆς κινήσεως τῆς διαδικασίας καί κατά τῆς γνωστοποιήσεως αιτιάσεων, θά ἠδύνατο νά υποχρεώσει τό Δικαστήριο νά κρίνει ἐπί ζητημάτων, γιά τά όποια ἡ Ἐπιτροπή δέν εἶχε ἀκόμη τήν δυνατότητα νά ἀποφανθεί καί, συνεπῶς, νά έχει ὡς ἀποτέλεσμα τήν επίσπευση της συζητήσεως ἐπί τῆς ουσίας καί τήν σύγχυση τῶν δύο διαφορετικών φάσεων της διαδικασίας, διοικητικής καί δικαστικής. Κατά συνέπεια, δέν συμβιβάζεται μέ τό σύστημα κατανομής τῶν ἁρμοδιοτήτων μεταξύ τῆς Ἐπιτροπῆς καί τοῦ Δικαστηρίου, καί τῶν μέσων παροχής έννόμου προστασίας πού προβλέπονται στην συνθήκη, καθώς καί μέ τίς ἀπαιτήσεις ὀρθής ἀπονομής τῆς δικαιοσύνης καί κανονικής διεξαγωγής τῆς διοικητικής διαδικασίας ενώπιον τῆς 'Επιτροπής.</TXT></NP><NP><NO.P>21</NO.P><TXT>Ἀπό τά ἀνωτέρω έπεται ὅτι οὔτε ἡ κίνηση τῆς διαδικασίας οὔτε ἡ γνωστοποίηση αιτιάσεων δύνανται νά θεωρηθούν, λόγω τῆς φύσεως τους καί τῶν έννόμων ἀποτελεσμάτων τους, ὡς ἀποφάσεις ὑπό τήν έννοια τοῦ ἄρθρου 173 τῆς συνθήκης ΕΟΚ, κατά τῶν ὁποίων χωρεί προσφυγή ἀκυρώσεως. Στό πλαίσιο τῆς διοικητικής διαδικασίας, ὅπως αυτή ἐθεσπίσθη μέ τους κανονισμούς 17 καί 99/63, συνιστοῦν διαδικαστικές πράξεις, προπαρασκευαστικές σέ σχέση μέ τήν ἀπόφαση, ἡ οποία ἀποτελεί τήν κατάληξη τους.</TXT></NP><NP><NO.P>22</NO.P><TXT>Πρός υποστήριξη τοῦ ἰσχυρισμοῦ τῆς κατά τόν όποιον ἡ προσφυγή τῆς εἶναι παραδεκτή, ἡ IBM ἀναφέρεται περαιτέρω στίς ειδικές περιστάσεις τῆς ὑποθέσεως<?PAGE NO="2655"?> καί στην φύση καί στίς επιπτώσεις τῶν ισχυρισμών πού προέβαλε ἐπί τῆς ουσίας, ισχυριζόμενη ὅτι ὁ δικαστικός έλεγχος σέ πρόωρο στάδιο, πρέπει νά είναι εφικτός στην παρούσα υπόθεση, τόσο κατ' εφαρμογή τῶν άρχων τοῦ διεθνοῦς δικαίου σέ μιά τέτοια περίπτωση ὅσο καί δυνάμει τῶν γενικών άρχων πού ἀπορρέουν ἀπό τά δίκαια τῶν Κρατών μελῶν. Ή ὑπό κρίση προσφυγή <HT TYPE="ITALIC">ἔχει</HT> πράγματι ως ἀντικείμενο νά ἀποδείξει ὅτι ἡ διοικητική διαδικασία ήταν ἐξ ἀρχής παντελώς παράνομη δυνάμει τῶν κανόνων τοῦ κοινοτικοῦ καί τοῦ διε-θνοῦς δικαίου, πού ἀφοροῦν ιδίως τήν αρμοδιότητα κινήσεως τέτοιων διαδικασιών. Ή συνέχιση τῆς ἐν λόγω διοικητικής διαδικασίας εἶναι παράνομη καί ή δυνατότης νά επιτύχει μεταγενεστέρως ἀκύρωση τῆς τελικής ἀποφάσεως δέν εἶναι επαρκής γιά νά εξασφαλίσει στην IBM ἀποτελεσματική έννομη προστασία.</TXT></NP><NP><NO.P>23</NO.P><TXT>Δέν εἶναι ἀναγκαίο γιά τίς ἀνάγκες τῆς ὑπό κρίση υποθέσεως νά κριθεί τό ζήτημα κατά πόσον, σέ εξαιρετικές περιστάσεις καί ὅταν πρόκειται γιά μέτρα πού στεροῦνται ἀκόμη καί κάθε ἐπιφάσεως νομιμότητος, ὁ δικαστικός έλεγχος σέ πρόωρο στάδιο, ὅπως τόν ἐννοεῖ ἡ IBM, δύναται νά θεωρηθεί ὅτι συμβιβάζεται μέ τό σύστημα μέσων παροχής έννόμου προστασίας πού προβλέπεται ἀπό τήν συνθήκη, διότι οἱ περιστάσεις πού επικαλείται ἐν προκειμένω ἡ προσφεύγουσα δέν δύνανται, ἐν πάση περιπτώσει, νά δικαιολογήσουν τό παραδεκτό μιᾶς τέτοιας προσφυγής.</TXT></NP><NP><NO.P>24</NO.P><TXT>Ἐξ άλλου, στην παρούσα υπόθεση δέν εἶναι ἀναγκαῖο, προκειμένου νά διασφαλισθεῖ στην IBM ἀποτελεσματική έννομη προστασία, νά υπαχθούν σέ άμεσο έλεγχο οἱ προσβαλλόμενες πράξεις. "Αν, κατά τό πέρας τῆς διοικητικής διαδικασίας καί μετά ἀπό εξέταση τῶν παρατηρήσεων πού ἡ IBM δύναται νά υποβάλει στό πλαίσιο αυτό, ἡ Ἐπιτροπή λάβει ἀπόφαση, ἡ ὁποία θίγει τά συμφέροντα της IBM, τότε ἡ ἀπόφαση αυτή θα υπόκειται, δυνάμει τοῦ ἄρθρου 173 τῆς συνθήκης ΕΟΚ, σέ δικαστικό έλεγχο στό πλαίσιο τοῦ ὁποίου θά δύναται ἡ IBM νά προβάλλει κάθε πρόσφορο ισχυρισμό. Θά εναπόκειται, τότε, στό Δικαστήριο νά εκτιμήσει ἄν διεπράχθη οιαδήποτε παρανομία κατά τήν διάρκεια τῆς διοικητικής διαδικασίας καί σέ καταφατική περίπτωση ἄν αυτή εἶναι ικανή νά επηρεάσει τήν νομιμότητα τῆς ἀποφάσεως πού έλαβε ἡ 'Επιτροπή κατά τό πέρας της διοικητικής διαδικασίας.</TXT></NP><NP><NO.P>25</NO.P><TXT>Συνεπώς, ἡ προσφυγή πρέπει νά ἀπορριφθεί ὡς ἀπαράδεκτος.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>'Επί τῶν δικαστικών εξόδων</P></TI></TITLE><NP><NO.P>26</NO.P><TXT>Κατά τό άρθρο 69 παράγραφος 2 τοῦ κανονισμοῦ διαδικασίας, ὁ ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, ἐφ᾽ ὅσον υπήρχε σχετικό αίτημα.<?PAGE NO="2656"?> Δεδομένου ὅτι ἡ IBM ἡττήθη, πρέπει νά καταδικασθεί στά δικαστικά έξοδα, συμπεριλαμβανομένων τῶν εξόδων τῆς παρεμβαινούσης Memorex SA. Ή καταδίκη στά δικαστικά έξοδα πρέπει νά περιλάβει, έκτός τῶν δικαστικών εξόδων πού προεκλήθησαν στην κυρία δίκη, τά έξοδα πού προεκλήθησαν κατόπιν της αιτήσεως τῆς IBM περί λήψεως ἀσφαλιστικῶν μέτρων καί γιά τά όποια έγινε ἐπιφύλαξη στην διάταξη τῆς <DATE ISO="19810707">7ης 'Ιουλίου 1981</DATE> τοῦ προέδρου τοῦ Δικαστηρίου, καθώς καί τά έξοδα πού προεκλήθησαν κατόπιν τῆς αιτήσεως τῆς IBM περί γνωστοποιήσεως ὁρισμένων στοιχείων καί έγγραφων πού ἀφοροῦν τήν κίνηση της διαδικασίας ἀπό τήν 'Επιτροπή, αἴτηση ἡ ὁποία κατέστη ἄνευ ἀντικειμένου λόγω τῆς ἀπορρίψεως τῆς κυρίας προσφυγής.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO><P>Διά ταῦτα</P><P>ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ</P><P>κρίνει καί ἀποφασίζει:</P></INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Ἀπορρίπτει τήν προσφυγή ὡς ἀπαράδεκτη.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Καταδικάζει τήν προσφεύγουσα στά δικαστικά έξοδα, συμπεριλαμβανομένων τῶν ἐξόδων τῆς παρεμβαινούσης Memorex SA, καθώς καί τῶν εξόδων πού προεκλήθησαν κατόπιν τῶν αιτήσεων τῆς IBM, μέ τίς ὁποιες ἐζητεῖτο ἡ λήψη ἀσφαλιστικῶν μέτρων καί ἡ γνωστοποίηση ὁρισμένων στοιχείων καί ἐγγράφων πού ἀφοροῦν τήν κίνηση τῆς διαδικασίας ἀπό τήν 'Επιτροπή.</TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><P>Mertens de Wilmars</P><P>Bosco</P><P>Touffait</P><P>Mackenzie Stuart</P><P>Koopmans</P><P>Everling</P><P>Grévisse</P><P>Ἐδημοσιεύθη σέ δημοσία συνεδρίαση στό Λουξεμβοῦργο στίς <DATE ISO="19811111">11 Νοεμβρίου 1981</DATE>.</P><SIGNATORY><P>Ὁ γραμματεύς</P><P>Α. Van Houtte</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Ὁ πρόεδρος</P><P>J. Mertens de Wilmars</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>