<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>T-466/20</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62020TJ0466</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2021:574">EU:T:2021:574</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>18</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>18</PAGE.TOTAL><AUTHOR>T</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Wyrok z dnia <DATE ISO="20210915">15.9.2021 r.</DATE> – Sprawa T‑466/20</HT></P><P><HT TYPE="SC">LF/Komisja</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Wyrok Sądu</HT> (czwarta izba)</P><P>z dnia <DATE ISO="20210915">15 września 2021 r.</DATE><NOTE NUMBERING="STAR" TYPE="FOOTNOTE" NOTE.ID="E0001"><P>Język postępowania: francuski.</P></NOTE></P></TI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Służba publiczna</KEYWORD><KEYWORD>Członek personelu kontraktowego</KEYWORD><KEYWORD>Wynagrodzenie</KEYWORD><KEYWORD>Dodatek zagraniczny</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego</KEYWORD><KEYWORD>Odmowa przyznania dodatku zagranicznego</KEYWORD><KEYWORD>Zwykłe miejsce zamieszkania</KEYWORD><KEYWORD>Obowiązki wykonywane w organizacji międzynarodowej mającej siedzibę w państwie zatrudnienia</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><JUDGMENT.INIT><P>W sprawie T‑466/20,</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">LF</HT>, którego reprezentuje adwokat S. Orlandi,</P><PARTY.STATUS>strona skarżąca,</PARTY.STATUS></PLAINTIFS><AGAINST>przeciwko</AGAINST><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">Komisji Europejskej</HT>, którą reprezentują T. Bohr i A.-C. Simon, w charakterze pełnomocników,</P><PARTY.STATUS>strona pozwana,</PARTY.STATUS></DEFENDANTS></PARTIES><P>mającej za przedmiot skargę na podstawie art. 270 TFUE zmierzającą do stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych (PMO) Komisji z dnia <DATE ISO="20190911">11 września 2019 r.</DATE>, na mocy której Komisja odmówiła przyznania skarżącemu dodatku zagranicznego,</P><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>SĄD (czwarta izba),</P><P>w składzie: S. Gervasoni, prezes, P. Nihoul (sprawozdawca) i R. Frendo, sędziowie,</P><P>sekretarz: M. Marescaux, administrator,</P></PREAMBLE.INIT><GR.VISA><VISA>uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu <DATE ISO="20210423">23 kwietnia 2021 r.</DATE>,</VISA></GR.VISA><PREAMBLE.FINAL>wydaje następujący</PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><?PAGE NO="2"?><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Wyrok</HT></P></TI></TITLE></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1</NO.P><TXT>Artykuł 69 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0001" ID="QS0001"/>regulaminem pracowniczym<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>), mający zastosowanie na zasadzie analogii do członków personelu kontraktowego na podstawie art. 20 ust. 2 i art. 92 Warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (zwanych dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0002" ID="QS0002"/>WZIP<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>), stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0003" ID="QS0003"/>Dodatek zagraniczny równy jest 16% sumy wynagrodzenia podstawowego, dodatku na gospodarstwo domowe oraz dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu, do których uprawniony jest urzędnik. Dodatek zagraniczny wynosi nie mniej niż 538,87 EUR miesięcznie<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2</NO.P><TXT>Artykuł 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego, mający również zastosowanie na zasadzie analogii do członków personelu kontraktowego na podstawie art. 21 i art. 92 WZIP, ma następujące brzmienie:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="004.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0004" ID="QS0004"/>1.</NO.PARAG><ALINEA><P>Dodatek zagraniczny w wysokości równej 16% całkowitej kwoty wynagrodzenia podstawowego powiększonej o dodatek na gospodarstwo domowe oraz dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu wypłacany na rzecz urzędnika jest przyznawany:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>urzędnikom:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>którzy nie są oraz nigdy nie byli obywatelami państwa, na terytorium którego znajduje się ich miejsce zatrudnienia, oraz</P></ITEM><ITEM><P>którzy w okresie pięciu lat, kończącym się sześć miesięcy przed wstąpieniem do służby, nie prowadzili swojej głównej działalności zawodowej ani nie posiadali stałego miejsca zamieszkania na europejskim terytorium tego państwa. Do celów niniejszego przepisu nie są brane pod uwagę sytuacje wynikające z pracy wykonywanej dla innego państwa lub dla organizacji międzynarodowej;</P></ITEM></LIST></P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>urzędnikom, którzy są lub byli obywatelami państwa, na którego terytorium znajduje się ich miejsce zatrudnienia, którzy jednak przez okres 10 lat kończący się w dniu wstąpienia przez nich do służby posiadali stałe miejsce zamieszkania poza europejskim terytorium tego państwa z przyczyn innych niż wykonywanie obowiązków w służbie państwowej lub na rzecz organizacji międzynarodowej.</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>.</P></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Okoliczności powstania sporu</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3</NO.P><TXT>Skarżący, LF, jest obywatelem belgijskim, urodzonym w Belgii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4</NO.P><TXT>W 1982 r. w wieku czterech lat LF przeprowadził się wraz ze swoją rodziną do Francji, gdzie ukończył studia i pracował do dnia <DATE ISO="20130331">31 marca 2013 r.</DATE>, z wyjątkiem okresu od dnia <DATE ISO="20020601">1 czerwca 2002 r.</DATE> do dnia <DATE ISO="20030531">31 maja 2003 r.</DATE>, w którym pracował w Peru na rzecz francuskiego ministerstwa spraw zagranicznych.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="3"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5</NO.P><TXT>Od dnia <DATE ISO="20090401">1 kwietnia 2009 r.</DATE> do dnia <DATE ISO="20130330">30 marca 2013 r.</DATE> LF pracował w ministère de l’Écologie, du Développement durable et de l’Énergie (francuskim ministerstwie ds. ekologii, zrównoważonego rozwoju i energii) w Paryżu (Francja), a w okresie od dnia 1 kwietnia do dnia <DATE ISO="20130430">30 kwietnia 2013 r.</DATE> był zarejestrowany jako osoba poszukująca pracy we Francji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20130501">1 maja 2013 r.</DATE> rozpoczął on służbę w Komisji Europejskiej w Brukseli (Belgia) w charakterze członka personelu kontraktowego należącego do grupy funkcyjnej IV w Dyrekcji Generalnej (DG) ds. Badań Naukowych i Innowacji, a następnie w Dyrekcji Generalnej (DG) ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich na podstawie umowy o pracę na czas określony, wielokrotnie przedłużanej bez przerw. Ta umowa wygasła w dniu <DATE ISO="20190430">30 kwietnia 2019 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7</NO.P><TXT>Podczas tego całego okresu skarżący otrzymywał dodatek zagraniczny na podstawie art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego, ze względu na belgijskie obywatelstwo i nieobecność na terytorium belgijskim przez okres dziesięciu lat przed jego zatrudnieniem w Komisji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8</NO.P><TXT>W 2014 r. skarżący zawarł związek małżeński w Belgii z obywatelką francuską, z którą ma dwoje dzieci, urodzonych w Brukseli w 2015 r. i 2017 r. Małżonka skarżącego, prowadząca działalność na własny rachunek we Francji, pracowała w Belgii na podstawie umowy na czas nieokreślony. Z informacji przedstawionych przez skarżącego na rozprawie i odnotowanych w protokole z rozprawy wynika, że małżonka skarżącego ma rezydencję podatkową w Belgii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20181120">20 listopada 2018 r.</DATE> Komisja opublikowała ogłoszenie o konkursie wewnętrznym COM/03/AD/18, otwartym dla członków personelu kontraktowego, mającym na celu nabór urzędników w grupie zaszeregowania AD 6. Skarżący zgłosił swoją kandydaturę w tym konkursie, a jego nazwisko zostało wpisane na listę laureatów w dniu <DATE ISO="20191203">3 grudnia 2019 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10</NO.P><TXT>Ponadto w dniu <DATE ISO="20190125">25 stycznia 2019 r.</DATE> skarżący zgłosił swoją kandydaturę po opublikowaniu w dniu <DATE ISO="20190107">7 stycznia 2019 r.</DATE> ogłoszenia o wolnym stanowisku międzyagencyjnym REA/INTER-CA/2018/PA/A-B/FGIV/09, mającym na celu nabór członków personelu kontraktowego w grupie funkcyjnej IV w Europejskiej Agencji Wykonawczej ds. Badań Naukowych (REA). Zgodnie z tym ogłoszeniem o wolnym stanowisku w postępowaniu mogli wziąć udział jedynie członkowie personelu kontraktowego zatrudnieni w instytucji Unii Europejskiej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11</NO.P><TXT>W maju 2019 r. skarżący zwrócił się do REA z zapytaniem dotyczącym wyników tego naboru. W dniu <DATE ISO="20190516">16 maja 2019 r.</DATE> REA odpowiedziała, że decyzja w jego sprawie jeszcze nie została podjęta. Skarżący został poproszony o <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0005" ID="QS0005"/>cierpliwość i zaangażowanie<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12</NO.P><TXT>Wiadomością elektroniczną z dnia <DATE ISO="20190607">7 czerwca 2019 r.</DATE> REA przesłała skarżącemu ofertę zatrudnienia na stanowisku członka personelu kontraktowego od dnia <DATE ISO="20190901">1 września 2019 r.</DATE>, na okres jednego roku, z możliwością przedłużenia. Skarżący zaakceptował tę propozycję w dniu <DATE ISO="20190611">11 czerwca 2019 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13</NO.P><TXT>W okresie od dnia <DATE ISO="20190501">1 maja 2019 r.</DATE> do dnia <DATE ISO="20190831">31 sierpnia 2019 r.</DATE> skarżący był zarejestrowany jako osoba poszukująca pracy w Belgii, przy czym przysługujące mu dodatki były wypłacane przez Unię. Ponadto skarżący nadal był objęty wspólnym systemem ubezpieczenia chorobowego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20190901">1 września 2019 r.</DATE> skarżący rozpoczął służbę w REA.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="4"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20190911">11 września 2019 r.</DATE> Urząd Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych (PMO) Komisji wydał decyzję odmawiającą przyznania skarżącemu dodatku zagranicznego (zwaną dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0006" ID="QS0006"/>zaskarżoną decyzją<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20191209">9 grudnia 2019 r.</DATE> skarżący złożył zażalenie do Komisji na zaskarżoną decyzję. Zażalenie to zostało oddalone decyzją z dnia <DATE ISO="20200407">7 kwietnia 2020 r.</DATE>, doręczoną dnia następnego, ze względu na to, że skarżący nie spełnia warunków przewidzianych w art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17</NO.P><TXT>W oparciu o wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180713">13 lipca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Quadri di Cardano/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑273/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2018:480">EU:T:2018:480</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) Komisja uznała, że nie można zneutralizować okresu od dnia <DATE ISO="20130501">1 maja 2013 r.</DATE> do dnia <DATE ISO="20190430">30 kwietnia 2019 r.</DATE>, w którym skarżący pracował w Komisji, lecz okres ten powinien zostać uwzględniony do celów ustalenia zwykłego miejsca zamieszkania pracownika, ze względu na domniemanie, że okoliczność ta stanowi przeszkodę w wytworzeniu trwałych więzi między nim a państwem zatrudnienia. Komisja dodała, że zważywszy na sformułowane w orzecznictwie kryteria dotyczące zwykłego miejsca zamieszkania, a mianowicie działalność zawodową i więzy osobiste skarżącego, związki z Francją, na które powoływał się skarżący, nie mogą podważyć jego faktycznego zwykłego miejsca zamieszkania w Belgii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18</NO.P><TXT>Odnośnie do okresu czterech miesięcy od dnia <DATE ISO="20190430">30 kwietnia 2019 r.</DATE>, czyli daty wygaśnięcia umowy zawartej z Komisją, do dnia <DATE ISO="20190901">1 września 2019 r.</DATE>, kiedy skarżący został zatrudniony w REA, Komisja podkreśliła, że skarżący utrzymał miejsce zamieszkania w Belgii wraz ze swoją małżonką i dziećmi, w tym samym mieszkaniu, które zajmował dotychczas, z zamiarem pozostania tam.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20200317">17 marca 2020 r.</DATE>, wskutek pomyślnego przejścia konkursu wewnętrznego COM/03/AD/18 zorganizowanego przez Komisję, skarżący został powołany na urzędnika w tej instytucji ze skutkiem od dnia <DATE ISO="20200416">16 kwietnia 2020 r.</DATE> Komisja również odmówiła mu przyznania dodatku zagranicznego. Ta decyzja jest przedmiotem innej skargi wniesionej do Sądu przez skarżącego, zarejestrowanej pod numerem T‑178/21.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Postępowanie i żądania stron</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20</NO.P><TXT>Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu <DATE ISO="20200720">20 lipca 2020 r.</DATE> skarżący wniósł niniejszą skargę. Komisja złożyła odpowiedź na skargę w dniu <DATE ISO="20201023">23 października 2020 r.</DATE> W piśmie z dnia <DATE ISO="20201125">25 listopada 2020 r.</DATE> skarżący zrezygnował ze złożenia repliki.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21</NO.P><TXT>Pismem z dnia <DATE ISO="20200731">31 lipca 2020 r.</DATE> skarżący wniósł o utajnienie tożsamości na podstawie art. 66 regulaminu postępowania przed Sądem. Postanowieniem z dnia <DATE ISO="20200914">14 września 2020 r.</DATE> Sąd uwzględnił wniosek skarżącego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22</NO.P><TXT>Na wniosek sędziego sprawozdawcy Sąd (czwarta izba) postanowił otworzyć ustny etap postępowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23</NO.P><TXT>W piśmie z dnia <DATE ISO="20210303">3 marca 2021 r.</DATE> na podstawie art. 89 regulaminu postępowania Sąd zadał stronom pytania dotyczące między innymi orzecznictwa mającego ich zdaniem zastosowanie w niniejszej sprawie. Strony odpowiedziały na te pytania w wyznaczonym terminie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24</NO.P><TXT>Na rozprawie w dniu <DATE ISO="20210423">23 kwietnia 2021 r.</DATE> zostały wysłuchane wystąpienia stron i ich odpowiedzi na pytania zadane przez Sąd, w szczególności w przedmiocie tego orzecznictwa.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="5"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25</NO.P><TXT>Skarżący wnosi do Sądu o:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;</P></ITEM><ITEM><P>obciążenie Komisji kosztami postępowania.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26</NO.P><TXT>Komisja wnosi do Sądu o:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>oddalenie skargi;</P></ITEM><ITEM><P>obciążenie skarżącego kosztami postępowania.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Co do prawa</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Uwagi wstępne</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27</NO.P><TXT>Artykuł 2 ust. 2 regulaminu pracowniczego stanowi, że jedna lub więcej instytucji może zlecić wykonanie niektórych lub wszystkich uprawnień powierzonych organowi powołującemu, innych niż podejmowanie decyzji odnoszących się do powołań, awansów czy przenoszenia urzędników, innej instytucji lub organowi międzyinstytucjonalnemu. Ponadto zgodnie z art. 91a regulaminu pracowniczego skargi w dziedzinach, w których zastosowano art. 2 ust. 2, są skierowane przeciwko instytucji delegującego organu powołującego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28</NO.P><TXT>Na mocy art. 6 i art. 117 WZIP art. 2 ust. 2 i art. 91a regulaminu pracowniczego mają zastosowanie na zasadzie analogii do organów uprawnionych do zawierania umów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29</NO.P><TXT>Decyzją 2003/522/WE z dnia <DATE ISO="20021106">6 listopada 2002 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="183" PAGE.FIRST="30" DATE.PUB="2003">Dz.U. 2003, L 183, s. 30</REF.DOC.OJ>) Komisja utworzyła PMO.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20181212">12 grudnia 2018 r.</DATE> REA zawarła, zgodnie z art. 2 ust. 2 regulaminu pracowniczego oraz art. 6 i art. 117 WZIP, umowę o świadczenie usług z PMO, z której wynika, że PMO określa indywidualne prawa personelu kontraktowego REA, w szczególności prawa wynikające z art. 69 regulaminu pracowniczego i jego załącznika VII (część II B sekcja E rzeczonej umowy o świadczenie usług). Zgodnie z art. 5 ust. 1 części II A umowy o świadczenie usług w przypadku gdy REA zleca PMO wykonanie uprawnień powierzonych organowi powołującemu lub organowi uprawnionemu do zawierania umów, skargi wnoszone na podstawie art. 91 regulaminu pracowniczego muszą być kierowane przeciwko Komisji, zgodnie z art. 91a regulaminu pracowniczego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie istnieją zatem uzasadnione podstawy do skierowania skargi przeciwko Komisji.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie jedynego zarzutu, dotyczącego naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32</NO.P><TXT>Skarżący uważa, że odmawiając mu przyznania dodatku zagranicznego, PMO naruszyło art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33</NO.P><TXT>Komisja kwestionuje ten zarzut.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34</NO.P><TXT>W tym względzie należy wskazać, że warunki przyznania dodatku zagranicznego są określone w art. 4 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego, mającego zastosowanie na zasadzie analogii do członków personelu kontraktowego na mocy art. 20 ust. 2 oraz art. 21 i art. 92 WZIP.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35</NO.P><TXT>Przepis ten rozróżnia dwa przypadki, zależne od przynależności państwowej danego urzędnika.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36</NO.P><TXT>Pierwszy przypadek, uregulowany w art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego, dotyczy sytuacji, w której urzędnicy <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0007" ID="QS0007"/>nie są oraz nigdy nie byli obywatelami państwa, na terytorium którego znajduje się ich miejsce zatrudnienia<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>. W takim przypadku dodatek zagraniczny jest przyznawany pod warunkiem, że dany urzędnik lub pracownik, w okresie pięciu lat, kończącym się sześć miesięcy przed wstąpieniem do służby, nie posiadał zwykłego miejsca zamieszkania lub nie prowadził swojej głównej działalności zawodowej na europejskim terytorium państwa zatrudnienia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37</NO.P><TXT>Drugi przypadek, uregulowany w art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego, dotyczy urzędników, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0008" ID="QS0008"/>którzy są lub byli obywatelami państwa, na którego terytorium znajduje się ich miejsce zatrudnienia<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>. W takim przypadku przyznanie dodatku zagranicznego jest uzależnione od warunków, które w dwóch aspektach są bardziej rygorystyczne od warunków przewidzianych w art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38</NO.P><TXT>Owe warunki są następujące.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39</NO.P><TXT>Po pierwsze, dziesięcioletni okres odniesienia dla urzędników posiadających obywatelstwo państwa zatrudnienia, podczas gdy w przypadku urzędników nieposiadających obywatelstwa państwa zatrudnienia okres ten wynosi pięć lat (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20070711">11 lipca 2007 r.</DATE>, <NAME.CASE>B/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>F‑7/06</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2007:129">EU:F:2007:129</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40</NO.P><TXT>Po drugie, utrzymanie w państwie zatrudnienia zwykłego miejsca zamieszkania, chociażby przez bardzo krótki czas, w trakcie dziesięcioletniego okresu odniesienia wystarczy do utraty lub odmowy przyznania dodatku zagranicznego (zob. podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19760217">17 lutego 1976 r.</DATE>, <NAME.CASE>Delvaux/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>42/75</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1976:21">EU:C:1976:21</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0006">6</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0011">11</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180713">13 lipca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Quadri di Cardano/Komisja</NAME.CASE> <NO.CASE>T‑273/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2018:480">EU:T:2018:480</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0047">47</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20201005">5 października 2020 r.</DATE>, <NAME.CASE>Brown/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑18/19</NO.CASE>, odwołanie w toku, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2020:465">EU:T:2020:465</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0112">112</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), podczas gdy w odniesieniu do urzędników niebędących obywatelami państwa swego miejsca zatrudnienia utrata lub odmowa przyznania dodatku zagranicznego ma miejsce jedynie w wypadku, gdy mieli oni zwykłe miejsce zamieszkania w państwie swego przyszłego miejsca zatrudnienia przez cały pięcioletni okres odniesienia (zob. podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19951214">14 grudnia 1995 r.</DATE>, <NAME.CASE>Diamantaras/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑72/94</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:1995:212">EU:T:1995:212</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150227">27 lutego 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>EKES/Achab</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑430/13 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2015:122">EU:T:2015:122</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0054">54</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżący, który posiada obywatelstwo państwa zatrudnienia (Belgia), wchodzi w zakres drugiego przypadku, a zatem art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego. W związku z tym skarżący podlega rygorystycznym warunkom wskazanym w pkt 39 i 40 powyżej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42</NO.P><TXT>Zgodnie z orzecznictwem do urzędnika lub pracownika, który ubiega się o dodatek zagraniczny, należy udowodnienie, że spełnia warunki jego przyznania poprzez wykazanie, iż utrzymał zwykłe miejsce zamieszkania poza państwem zatrudnienia przez cały okres odniesienia (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20000927">27 września 2000 r.</DATE>, <NAME.CASE>Lemaître/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑317/99</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2000:218">EU:T:2000:218</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0050">50</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="7"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie wyznaczenia okresu odniesienia</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43</NO.P><TXT>Niniejsza skarga jest skierowana przeciwko decyzji, na mocy której PMO odmówiło przyznania skarżącemu dodatku zagranicznego z tego powodu, że nie wykazał on, iż miał zwykłe miejsce zamieszkania poza Belgią przez cały dziesięcioletni okres odniesienia, wbrew temu, czego wymaga art. 4 ust. 1 lit b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego w odniesieniu do urzędników, którzy są lub byli obywatelami państwa, na którego terytorium znajduje się ich miejsce zatrudnienia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44</NO.P><TXT>Do celów stosowania tego przepisu należy wyznaczyć okres odniesienia, który należy uwzględnić.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45</NO.P><TXT>Zgodnie z rzeczonym przepisem okres ten kończy się w dniu wstąpienia przez urzędnika lub pracownika do służby w danej instytucji lub agencji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie skarżący wstąpił do służby w REA w dniu <DATE ISO="20190901">1 września 2019 r.</DATE>, tak więc dziesięcioletni okres odniesienia zakończył się w dniu <DATE ISO="20190831">31 sierpnia 2019 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47</NO.P><TXT>Okres ten zatem powinien rozpocząć się w zasadzie w dniu <DATE ISO="20090901">1 września 2009 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48</NO.P><TXT>Jednak art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego wyklucza uwzględnienie okresów, w których urzędnik posiadał stałe miejsce zamieszkania poza terytorium państwa zatrudnienia w celu wykonywania obowiązków w służbie państwowej lub na rzecz organizacji międzynarodowej (zob. pkt 2 powyżej).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49</NO.P><TXT>Dlatego w takim przypadku, aby określić początek okresu odniesienia, należy wziąć pod uwagę te okresy poprzez ich <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0009" ID="QS0009"/>neutralizację<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>, co powoduje podobne przedłużenie okresów odniesienia (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140925">25 września 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>Grazyte/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑86/13 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2014:815">EU:T:2014:815</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0051">51</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie skarżący w okresie od dnia <DATE ISO="20090901">1 września 2009 r.</DATE> do dnia <DATE ISO="20130330">30 marca 2013 r.</DATE>, czyli przez okres trzech lat i siedmiu miesięcy, pracował we Francji w ministerstwie ds. ekologii, zrównoważonego rozwoju i energii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51</NO.P><TXT>Ponieważ ta działalność była wykonywana na rzecz państwa położonego poza państwem zatrudnienia, okres odniesienia powinien być przedłużony do dnia <DATE ISO="20060201">1 lutego 2006 r.</DATE>, zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52</NO.P><TXT>Ponadto skarżący pracował jako członek personelu kontraktowego w Komisji od dnia <DATE ISO="20130501">1 maja 2013 r.</DATE> do dnia <DATE ISO="20190430">30 kwietnia 2019 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53</NO.P><TXT>Jednakże okres odniesienia nie powinien być w związku z tym wydłużony, gdyż w odróżnieniu od tego, co zostało stwierdzone w odniesieniu do okresów, w których obowiązki były wykonywane poza państwem zatrudnienia, wyżej wymieniony przepis w ogóle nie przewiduje <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0010" ID="QS0010"/>neutralizacji<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/> w odniesieniu do okresów, w których urzędnik wykonywał obowiązki w służbie państwowej lub na rzecz organizacji międzynarodowej w tym państwie zatrudnienia (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180713">13 lipca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Quadri di Cardano/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑273/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2018:480">EU:T:2018:480</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0060">60</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0062">62</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54</NO.P><TXT>W związku z powyższym należy uznać, że okres odniesienia rozciąga się w niniejszym wypadku od dnia <DATE ISO="20060201">1 lutego 2006 r.</DATE> do dnia <DATE ISO="20190831">31 sierpnia 2019 r.</DATE></TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="8"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie określenia zwykłego miejsca zamieszkania skarżącego w okresie od dnia <DATE ISO="20130501">1 maja 2013 r.</DATE> do dnia <DATE ISO="20190831">31 sierpnia 2019 r.</DATE></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55</NO.P><TXT>Bezsporne jest, że od dnia <DATE ISO="20060201">1 lutego 2006 r.</DATE> do dnia <DATE ISO="20130430">30 kwietnia 2013 r.</DATE>, czyli do dnia poprzedzającego rozpoczęcie przez niego pracy w Komisji w charakterze członka personelu kontraktowego, skarżący posiadał zwykłe miejsce zamieszkania we Francji, a zatem poza państwem zatrudnienia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56</NO.P><TXT>Rozstrzygnięcie sporu wymaga natomiast ustalenia, czy zwykłe miejsce zamieszkania skarżącego zostało przeniesione do Belgii po dniu <DATE ISO="20130501">1 maja 2013 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57</NO.P><TXT>W toku dyskusji strony podzieliły okres odniesienia na dwie części, odpowiadające:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>po pierwsze, okresowi, w którym skarżący pracował w Komisji na podstawie umowy (od dnia <DATE ISO="20130501">1 maja 2013 r.</DATE> do dnia <DATE ISO="20190430">30 kwietnia 2019 r.</DATE>);</P></ITEM><ITEM><P>po drugie, okresowi rozciągającemu się od wygaśnięcia umowy skarżącego z Komisją do początku jego służby w REA (od dnia <DATE ISO="20190501">1 maja 2019 r.</DATE> do dnia <DATE ISO="20190831">31 sierpnia 2019 r.</DATE>).</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58</NO.P><TXT>W pismach procesowych strony skupiły swoją uwagę na tym drugim okresie, dążąc do określenia państwa, w którym wtedy skarżący ustanowił zwykłe miejsce zamieszkania. W tym zakresie Komisja stwierdziła w szczególności, jak wskazała w zaskarżonej decyzji, że owo miejsce zamieszkania znajdowało się w Belgii, ponieważ skarżący nadał mieszkał w Brukseli w mieszkaniu, które zajmował dotychczas, ze swoją małżonką i dziećmi, oraz że zarejestrował się tam jako osoba poszukująca pracy. Skarżący podniósł natomiast, że nie przeprowadził się do Francji, ponieważ oczekiwał na odpowiedź po zgłoszeniach swojej kandydatury, które złożył do REA i do Komisji, kiedy był jeszcze zatrudniony w charakterze członka personelu kontraktowego w Komisji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59</NO.P><TXT>Argumenty te opierają się na takich czynnikach jak okoliczność, że po zakończeniu stosunku umownego z Komisją skarżący nadal mieszkał w tym samym miejscu, co oznacza, że obu okresów wskazanych w pkt 57 powyżej nie należy badać odrębnie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60</NO.P><TXT>Przed Sądem strony stwierdzają, że takie odrębne badanie jest jednak wymagane przez orzecznictwo. I tak skarżący wskazuje w pkt 31 skargi, że można założyć, iż obowiązki, które wykonywał na rzecz Komisji w okresie od dnia <DATE ISO="20130501">1 maja 2013 r.</DATE> do dnia <DATE ISO="20190430">30 kwietnia 2019 r.</DATE>, stanowiły przeszkodę w wytworzeniu trwałych więzi z Belgią. W kolejnym punkcie skarżący podkreśla on, że przez cały ten okres jego obecność w Belgii była związana wyłącznie z wykonywaną przez niego pracą. Takie stanowisko wynika jego zdaniem z wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180713">13 lipca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Quadri di Cardano/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑273/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2018:480">EU:T:2018:480</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61</NO.P><TXT>W odpowiedzi na powyższy argument Komisja na podstawie tego samego orzecznictwa stwierdza w pkt 21 odpowiedzi na skargę, że nie można uznać, iż skarżący miał zwykłe miejsce zamieszkania w Belgii przez okres sześciu lat zatrudnienia w Komisji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62</NO.P><TXT>Wspomniana instytucja w odpowiedzi na pytanie Sądu twierdzi jednak, że wynikające z wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180713">13 lipca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Quadri di Cardano/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑273/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2018:480">EU:T:2018:480</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0063">63</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>) domniemanie, iż wykonywanie obowiązków na rzecz organizacji międzynarodowej stanowi przeszkodę w wytworzeniu trwałych więzi między zainteresowaną osobą a państwem zatrudnienia, musi zostać uchylone z chwilą zakończenia wykonywania przez tę osobę<?PAGE NO="9"?> obowiązków na rzecz organizacji międzynarodowej, wobec czego od tej chwili przy ustalaniu zwykłego miejsca zamieszkania nie można już pominąć związków między tą osobą a państwem zatrudnienia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63</NO.P><TXT>Biorąc pod uwagę te rozbieżności i różnice, należy wyjaśnić, w jakim zakresie, w przypadku takiej osoby jak skarżący, zatrudnionej przez instytucję lub agencję posiadającą siedzibę w państwie jej obywatelstwa, świadczenie pracy na rzecz organizacji międzynarodowej w państwie zatrudnienia może zostać uwzględnione do celów określenia jej zwykłego miejsca zamieszkania w okresie odniesienia.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>–</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie skutków wynikających ze świadczenia pracy przez osobę na rzecz organizacji międzynarodowej w państwie zatrudnienia, którego jest ona obywatelem</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64</NO.P><TXT>Dla celów zbadania trudności podnoszonych przez strony należy przypomnieć, że zgodnie z wykładnią zawartą w orzecznictwie art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego przewiduje w odniesieniu do urzędników lub pracowników, którzy są lub byli obywatelami państwa, na którego terytorium znajduje się ich miejsce zatrudnienia, iż okres wykonywania przez nich obowiązków w służbie państwa lub organizacji międzynarodowej poza państwem zatrudnienia nie może zostać uwzględniony do celów obliczenia okresu odniesienia i musi zostać zneutralizowany (zob. pkt 48 i 49 powyżej).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65</NO.P><TXT>Jak wynika z jego brzmienia, wyżej wymieniony przepis nie zawiera natomiast podobnej zasady w odniesieniu do świadczenia pracy na rzecz organizacji międzynarodowej posiadającej siedzibę w państwie zatrudnienia, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66</NO.P><TXT>Zgodnie z wyrokiem z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180713">13 lipca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Quadri di Cardano/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑273/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2018:480">EU:T:2018:480</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0063">63</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>) należy jednak do celów ustalenia zwykłego miejsca zamieszkania skarżącego uwzględnić wykonywanie obowiązków na rzecz organizacji międzynarodowej, a to ze względu na domniemanie, że okoliczność ta stanowi przeszkodę w wytworzeniu przez niego trwałych więzi z państwem zatrudnienia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67</NO.P><TXT>Rzeczywiście w niektórych wypadkach możliwe jest, że wykonywanie obowiązków w organizacji międzynarodowej nie ułatwia stworzenia takich więzi, a nawet uniemożliwia ich stworzenie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68</NO.P><TXT>Tymczasem dla celów określenia zwykłego miejsca zamieszkania Sąd wskazał w tym samym wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180713">13 lipca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Quadri di Cardano/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑273/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2018:480">EU:T:2018:480</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0084">84</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0093">93</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), że skarżący mieszkał wraz z rodziną w państwie zatrudnienia w okresie odniesienia, w szczególności w trakcie świadczenia przez niego pracy w instytucjach lub agencjach unijnych, a zatem w organizacji międzynarodowej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69</NO.P><TXT>Analizując okoliczności rzeczonej sprawy, Sąd stwierdził, pomimo domniemania przedstawionego w pkt 66 powyżej, że w tej sprawie Komisja słusznie ustaliła, iż w okresie odniesienia zwykłe miejsce zamieszkania skarżącego znajdowało się w państwie zatrudnienia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70</NO.P><TXT>Określenie zwykłego miejsca zamieszkania jest bowiem zadaniem, które powinno opierać się na badaniu okoliczności faktycznych polegającym na analizie więzi osobistych i zawodowych, które zostały stworzone przez danego urzędnika lub pracownika.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71</NO.P><TXT>W tej analizie okoliczności faktycznych większą rolę odgrywa domniemanie, na którym opiera się art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego, zgodnie z którym obywatelstwo danej osoby stanowi poważną przesłankę istnienia licznych i ścisłych więzi między tą osobą a państwem tego obywatelstwa (zob. wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20201005">5 października 2020 r.</DATE>, <NAME.CASE>Brown/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑18/19</NO.CASE>, odwołanie w toku, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2020:465">EU:T:2020:465</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0082">82</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72</NO.P><TXT>Ostatecznie, w świetle przedstawionych okoliczności, wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180713">13 lipca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Quadri di Cardano/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑273/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2018:480">EU:T:2018:480</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) należy interpretować w ten sposób, że wskazuje on, iż świadczenie pracy na rzecz organizacji międzynarodowej posiadającej siedzibę w państwie zatrudnienia może być brane pod uwagę przy ustalaniu zwykłego miejsca zamieszkania urzędnika lub pracownika, który jest lub był obywatelem tego państwa w trakcie okresu odniesienia, na podstawie art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego, nawet jeśli nie można go interpretować w ten sposób, że samo świadczenie pracy oznacza stworzenie więzi z tym państwem.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73</NO.P><TXT>Ponadto w celu określenia zwykłego miejsca zamieszkania skarżącego w niniejszej sprawie nie można wyciągnąć żadnego wniosku z wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140925">25 września 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>Grazyte/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑86/13 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2014:815">EU:T:2014:815</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), dotyczącego obywatelki litewskiej, która nabyła obywatelstwo włoskie i która została zatrudniona w Europejskim Instytucie ds. Równości Kobiet i Mężczyzn (EIGE), organizacji mającej siedzibę w Wilnie (Litwa).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74</NO.P><TXT>Rozpatrywane sytuacje są bowiem odmienne, ponieważ członek personelu kontraktowego w tamtej sprawie wykonywał obowiązki w organizacji międzynarodowej poza państwem zatrudnienia, podczas gdy w niniejszej sprawie obowiązki były wykonywane w organizacji międzynarodowej mającej siedzibę w państwie zatrudnienia. Różnicy tej nie można lekceważyć, ponieważ celem realizowanym przez art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego jest zapewnienie instytucjom, organom i organizacjom unijnym możliwie jak największego zróżnicowania rekrutowanych pracowników pod względem pochodzenia i przynależności państwowej.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>–</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie okoliczności faktycznych służących określeniu zwykłego miejsca zamieszkania skarżącego w okresie odniesienia</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75</NO.P><TXT>Po wyjaśnieniu w ten sposób przepisów mających zastosowanie, należy zbadać, jak wskazuje skarżący, czy Komisja mogła uznać, że skarżący przeniósł zwykłe miejsce zamieszkania do Belgii w trakcie okresu odniesienia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76</NO.P><TXT>W tym celu należy zastosować zasadę przeprowadzania dowodu przypomnianą w pkt 42 powyżej, zgodnie z którą urzędnik lub pracownik, który ubiega się o dodatek zagraniczny, jest zobowiązany udowodnić, że spełnia warunki ustanowione w art. 4 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77</NO.P><TXT>W drugim przypadku, opisanym w pkt 37 powyżej, wspomniany przepis wymaga od danego urzędnika wykazania, że posiadał zwykłe miejsce zamieszkania poza państwem swojego zatrudnienia, którego jest obywatelem, nieprzerwanie przez cały okres odniesienia określony w rzeczonym przepisie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78</NO.P><TXT>Zgodnie z orzecznictwem zwykłym miejscem zamieszkania jest miejsce, które zainteresowany wskazał jako stały lub główny ośrodek swoich interesów z zamiarem nadania mu trwałego charakteru, przy czym pojęcie miejsca zamieszkania oznacza, pomijając kwestię fizycznego<?PAGE NO="11"?> przebywania w pewnym miejscu, zamiar nadania tej okoliczności ciągłości wynikającej z ustalonego trybu życia i utrzymywania zwykłych stosunków społecznych (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20070516">16 maja 2007 r.</DATE>, <NAME.CASE>F/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑324/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2007:140">EU:T:2007:140</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79</NO.P><TXT>W celu określenia zwykłego miejsca zamieszkania należy uwzględnić obiektywne okoliczności faktyczne dotyczące sfery życia osobistego i zawodowego zainteresowanego (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180713">13 lipca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Quadri di Cardano/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑273/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2018:480">EU:T:2018:480</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0087">87</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0088">88</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie bezsporne jest, że w okresie od dnia <DATE ISO="20130501">1 maja 2013 r.</DATE> do dnia <DATE ISO="20190831">31 sierpnia 2019 r.</DATE>:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>skarżący mieszkał nieprzerwanie w Belgii;</P></ITEM><ITEM><P>w 2014 r. dołączyła do niego jego małżonka;</P></ITEM><ITEM><P>skarżący zawarł związek małżeński;</P></ITEM><ITEM><P>małżonka skarżącego pracowała w Belgii na podstawie umowy na czas nieokreślony;</P></ITEM><ITEM><P>tam urodziło się ich dwoje dzieci;</P></ITEM><ITEM><P>dzieci chodziły tam jedno do przedszkola, a drugie do żłobka.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81</NO.P><TXT>W tym kontekście Komisja stwierdziła w odpowiedzi na zażalenie, że zważywszy na kryteria sformułowane w orzecznictwie, w szczególności działalność zawodową i więzi osobiste, należy uznać, iż zwykłe miejsce zamieszkania skarżącego znajdowało się w Belgii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0082"><NO.P>82</NO.P><TXT>Z kolei skarżący w celu wykazania, że mimo okoliczności przedstawionych powyżej, jego zwykłym miejscem zamieszkania pozostała Francja i nie przeniósł się do Belgii przez cały okres odniesienia, podkreśla następujące okoliczności:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>we Francji mieszkał w okresie dzieciństwa, studiował, a następnie pracował w tym państwie i miał możliwość włączenia się do postępowania kwalifikacyjnego dla pracowników służby publicznej;</P></ITEM><ITEM><P>jego rodzice oraz bracia i siostry mieszkają we Francji i tam poznał swoją małżonkę, która ma obywatelstwo francuskie;</P></ITEM><ITEM><P>nabył nieruchomość we Francji przed wyjazdem do Belgii i zachował ją przez cały okres wykonywania pracy w Komisji bez wynajmowania; zachował również we Francji numer telefonu komórkowego i konto bankowe;</P></ITEM><ITEM><P>przez cały okres służby w Komisji pracował wyłącznie na podstawie umowy na czas określony z możliwością przedłużenia, której łączny czas trwania nie mógł przekroczyć sześciu lat i która w związku z tym pozostawiała go w niepewnej sytuacji zawodowej; ponadto w tym samym okresie korzystał z dodatku zagranicznego.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0083"><NO.P>83</NO.P><TXT>W tym względzie należy wskazać, że okoliczności przedstawione w ten sposób przez skarżącego świadczą o tym, że nawiązał bliskie więzi we Francji, co sam podkreśla.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="12"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0084"><NO.P>84</NO.P><TXT>Jednak takie więzy same w sobie nie oznaczają, że skarżący faktycznie zachował zwykłe miejsce zamieszkania w tym państwie w okresie odniesienia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0085"><NO.P>85</NO.P><TXT>Po pierwsze, zwykłe miejsce zamieszkania skarżącego nie może bowiem być zlokalizowane we Francji z tego powodu, że mieszkał, studiował i pracował w tym państwie na początku kariery zawodowej, przed rozpoczęciem okresu odniesienia. Okoliczność, że skarżący zamieszkiwał w określonym państwie i że był tam zaangażowany w działania odpowiednie do jego wieku w tamtym czasie, stanowi część jego osobistego doświadczenia, ale sama w sobie nie oznacza, że tam zachował zwykłe miejsce zamieszkania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0086"><NO.P>86</NO.P><TXT>Po drugie, to samo dotyczy okoliczności, że bliscy skarżącego mieszkają we Francji. Ta okoliczność nie wskazuje, iż skarżący nie stworzył trwałych więzi poza tym państwem. W tym względzie należy zauważyć, że więzi pokrewieństwa nie muszą odgrywać decydującej roli dla określenia zwykłego miejsca zamieszkania osoby, która założyła własną rodzinę. Nie negując znaczenia tych więzi, okoliczność że urzędnik lub pracownik zamieszkuje z małżonką i dziećmi w określonym państwie i że członkowie tej rodziny są zaangażowani w działania odpowiadające ich etapowi życia (praca, szkoła/przedszkole, żłobek), może mieć znaczenie w przypadku określenia zwykłego miejsca zamieszkania w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. b) regulaminu pracowniczego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0087"><NO.P>87</NO.P><TXT>Wprawdzie skarżący twierdzi, że poznał swoją małżonkę we Francji, jednak okoliczność ta nie przeszkodziła jej w przyjeździe w dniu <DATE ISO="20140825">25 sierpnia 2014 r.</DATE> do skarżącego do Brukseli, jak sam wskazał, aby tam założyć rodzinę, wiążąc się umową o pracę na czas nieokreślony i ustanawiając w tym państwie swoją rezydencję podatkową. W przestrzeni, w której którym obywatele Unii mogą przemieszczać się według własnego uznania, a dyskryminacja ze względu na przynależność państwową jest zabroniona, obywatelstwo małżonki urzędnika lub pracownika nie może być decydujące dla określenia jego zwykłego miejsca zamieszkania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0088"><NO.P>88</NO.P><TXT>W tej kwestii w odpowiedzi na pytanie Sądu skarżący dodał, że chociaż jego małżonka dołączyła do niego w Brukseli w 2014 r., czyli ponad rok po rozpoczęciu przez niego służby w Komisji, to nie dlatego, że postanowili utworzyć w Belgii główne centrum swoich interesów życiowych, ale ponieważ małżonka skarżącego była w trzecim miesiącu ciąży i chciała pozostać przy swoim mężu przez cały okres ciąży. Poza tym małżonka skarżącego zachowała swoją spółkę we Francji, której działalność była zawieszona przez całą pozostałą część okresu odniesienia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0089"><NO.P>89</NO.P><TXT>W tym względzie należy wskazać, że podkreślając tę okoliczność, skarżący wyjaśnia osobiste powody, które skłoniły jego małżonkę do dołączenia do niego w Brukseli w 2014 r. W świetle orzecznictwa takiego rodzaju względy nie mogą zostać wzięte pod uwagę dla określenia zwykłego miejsca zamieszkania zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego. Zgodnie z orzecznictwem Sąd nie może bowiem wypowiadać się w przedmiocie subiektywnych przyczyn, które skłoniły daną osobę do osiedlenia się ze swoją rodziną w określonym państwie (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140925">25 września 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>Grazyte/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑86/13 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2014:815">EU:T:2014:815</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0056">56</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0057">57</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0090"><NO.P>90</NO.P><TXT>Po trzecie, materialne przesłanki podkreślone przez skarżącego również nie pozwalają na uznanie, że jego zwykłym miejscem zamieszkania przez cały okres odniesienia pozostała Francja. I tak zachowanie nieruchomości w tym państwie nie dowodzi zamiaru ustanowienia tam stałego lub zwykłego centrum jego interesów życiowych. Wspomniana nieruchomość w pobliżu miejsca zamieszkania jego rodziców oraz braci i sióstr mogła stanowić inwestycję lub drugie miejsce zamieszkania, przeznaczone na pobyt rodziny skarżącego w czasie weekendów i wakacji. W tym<?PAGE NO="13"?> względzie znamienne jest, że położona w Compiègne (Francja) nieruchomość, o której mowa, nie została zgłoszona przez skarżącego jako jego miejsce zamieszkania w czasie, gdy rozpoczynał służbę w Komisji w 2013 r.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0091"><NO.P>91</NO.P><TXT>Podobnie nie ma znaczenia okoliczność posiadania numeru telefonu komórkowego i konta bankowego we Francji (zob. podobne wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20191128">28 listopada 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Wywiał‑Prząda/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑592/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2019:820">EU:T:2019:820</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0065">65</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Skarżący mógł również posiadać numer telefonu komórkowego w Belgii lub uznać, że w związku ze zniesieniem opłat za połączenia międzynarodowe taniej będzie zachować abonament u francuskiego operatora. Ponadto skarżący posiadał konto bankowe w Belgii. W tym względzie należy zauważyć, że dokumenty przedłożone przez skarżącego w celu wykazania dokonywania płatności z tytułu opłat autostradowych we Francji wskazują w rozpatrywanym okresie płatności kartą przypisaną do rachunku otwartego w belgijskim banku.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0092"><NO.P>92</NO.P><TXT>Po czwarte, okoliczność wykonywania pracy w Komisji na podstawie umowy na czas określony nie wyklucza możliwości uznania, nawet jeżeli wspominana umowa nie mogła zostać przedłużona po upływie sześciu lat, że skarżący osiedlił się w Brukseli z zamiarem pozostania. Dowodem na to jest fakt, że po zakończeniu tej umowy skarżący poszukiwał pracy w instytucjach unijnych w Belgii, a nie we Francji, i tam zarejestrował się jako poszukujący pracy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0093"><NO.P>93</NO.P><TXT>Ponadto okoliczność, że skarżący pobierał dodatek zagraniczny w trakcie wykonywania pracy w Komisji, nie ma znaczenia dla oceny prawa skarżącego do dodatku zagranicznego w okresie jego zatrudnienia w REA. Z art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego wynika bowiem, że prawo to powinno być badane w momencie rozpoczęcia służby. Ponieważ od zakończenia umowy z Komisją do rozpoczęcia służby w REA upłynął okres czterech miesięcy, prawo do dodatku zagranicznego powinno było zostać ponownie zbadane w momencie rozpoczęcia przez skarżącego służby w tej agencji (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180713">13 lipca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Quadri di Cardano/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑273/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2018:480">EU:T:2018:480</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0112">112</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0094"><NO.P>94</NO.P><TXT>W odniesieniu do okresu po dniu <DATE ISO="20190430">30 kwietnia 2019 r.</DATE> skarżący podkreśla, że pozostał w Belgii do dnia <DATE ISO="20190831">31 sierpnia 2019 r.</DATE> tylko dlatego, iż jego umowa z Komisją dobiegała końca oraz oczekiwał na wyniki postępowań w sprawie naborów organizowanych przez Komisję i REA, w których wziął udział w czasie wykonywania tej umowy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0095"><NO.P>95</NO.P><TXT>Na poparcie tej argumentacji skarżący wyjaśnia, że w dniu <DATE ISO="20190516">16 maja 2019 r.</DATE>, to znaczy dwa tygodnie po wygaśnięciu tej umowy z Komisją, otrzymał od REA obiecującą wiadomość, dającą nadzieję na otrzymanie tam zatrudnienia, a propozycję od tej agencji otrzymał w dniu <DATE ISO="20190607">7 czerwca 2019 r.</DATE>, to znaczy sześć tygodni po wygaśnięciu umowy z Komisją. W ten sposób bardzo szybko zyskał pewność, że będzie mógł nadal wykonywać swoją pracę zawodową w agencji unijnej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0096"><NO.P>96</NO.P><TXT>W tych okolicznościach, z uwagi na krótki okres dzielący go od rozpoczęcia służby w REA, który dodatkowo w znacznej mierze pokrywał się z okresem letnich wakacji, skarżący uznał za zbędną przeprowadzkę z rodziną do Francji, chociaż zachował tam zwykłe miejsce zamieszkania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0097"><NO.P>97</NO.P><TXT>Z kolei Komisja uważa, że w okresie czterech miesięcy od dnia 1 maja do dnia <DATE ISO="20190831">31 sierpnia 2019 r.</DATE> skarżący miał zwykłe miejsce zamieszkania w Belgii. Skarżący nie wykazał bowiem, że w trakcie tego okresu miał zwykłe miejsce zamieszkania poza tym państwem. Ponadto wyraził on swój zamiar nadania temu miejscu zamieszkania ciągłości wynikającej z ustalonego trybu życia, pozostając w tym samym mieszkaniu ze swoją małżonką, która również pracowała w Belgii, i ze swoimi dziećmi, które uczęszczały, odpowiednio, do przedszkola i do żłobka. Wreszcie skarżący zdecydował, że zarejestruje się jako osoba poszukująca pracy w Belgii i tam poszuka zatrudnienia.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="14"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0098"><NO.P>98</NO.P><TXT>W tym względzie należy zauważyć, że okoliczności podkreślone przez skarżącego w odniesieniu do okresu po wykonywaniu przez niego pracy w Komisji nie podważają analizy przedstawionej w pkt 80–93 powyżej, po przeprowadzeniu której zostało stwierdzone, że w trakcie okresu odniesienia obejmującego okres wykonywania przez skarżącego pracy w Komisji skarżący ustanowił zwykłe miejsce zamieszkania w Belgii, w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego, to znaczy w państwie zatrudnienia, które jest również państwem jego obywatelstwa.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0099"><NO.P>99</NO.P><TXT>Wspomniane okoliczności w żaden sposób nie podważają stanowiska, zgodnie z którym skarżący ustanowił zwykłe miejsce zamieszkania w Belgii w okresie od <DATE ISO="20130501">1 maja 2013 r.</DATE> do <DATE ISO="20190831">31 sierpnia 2019 r.</DATE>, a raczej, przeciwnie, potwierdzają je, poprzez wykazanie, że skarżący szukał pracy w Belgii, pokazując w ten sposób swój zamiar pozostania w tym państwie, a nie we Francji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0100"><NO.P>100</NO.P><TXT>Z tej analizy okoliczności faktycznych wynika, że dowody powołane przez skarżącego, rozpatrywane łącznie lub osobno, nie mają wpływu na zasadność dokonanej przez Komisję oceny w przedmiocie miejsca, w którym skarżący ustanowił zwykłe miejsce zamieszkania w okresie odniesienia: okoliczność zamieszkiwania z małżonką i dziećmi w Belgii, gdzie wszyscy byli zaangażowani w działania odpowiadające ich etapowi życia, dowodzi, że zwykłe miejsce zamieszkania skarżącego znajdowało się w tym państwie, na co wskazała Komisja.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0101"><NO.P>101</NO.P><TXT>Orzeczenie Sądu byłoby takie samo, gdyby – jak utrzymuje skarżący – należało założyć, że praca wykonywana w Komisji w okresie od <DATE ISO="20130501">1 maja 2013 r.</DATE> do <DATE ISO="20190430">30 kwietnia 2019 r.</DATE> stała na przeszkodzie ustanowieniu trwałych więzi z Belgią.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0102"><NO.P>102</NO.P><TXT>W takim przypadku należałoby bowiem uznać, tak jak to uczyniła Komisja, że okoliczność pozostania przez skarżącego z małżonką i dziećmi w Belgii po wygaśnięciu umowy zawartej z tą instytucją i zarejestrowania się tam jako osoba poszukująca pracy, nawet na bardzo krótki czasu, wystarczy do wykazania, że jego zwykłe miejsce zamieszkania znajdowało się w tym państwie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0103"><NO.P>103</NO.P><TXT>W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem okoliczność utrzymania miejsca zamieszkania w państwie zatrudnienia nawet na krótko w dziesięcioletnim okresie odniesienia wystarczy do spowodowania utraty lub odmowy przyznania dodatku zagranicznego (zob. pkt 40 powyżej).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0104"><NO.P>104</NO.P><TXT>Gdyby zatem istniało domniemanie, na które powołuje się skarżący, okazałoby się ono nieskuteczne, gdyż nie zmieniłoby oceny dokonanej przez Komisję w zaskarżonej decyzji, ponieważ przedstawione przez nią okoliczności są wystarczające do stwierdzenia, że miejsce zwykłego zamieszkania skarżącego było przez część okresu odniesienia zlokalizowane w Belgii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0105"><NO.P>105</NO.P><TXT>Podsumowując: ponieważ do osoby ubiegającej się o dodatek zagraniczny należy udowodnienie braku trwałych więzi w państwie zatrudnienia (zob. pkt 42 powyżej), należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, że posiadał zwykłe miejsce zamieszkania poza Belgią przez cały okres odniesienia.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>–</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie porównania sytuacji skarżącego w niniejszej sprawie z sytuacją strony skarżącej w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia <DATE ISO="20180713">13 lipca 2018 r.</DATE>, Quadri di Cardano/Komisja (T‑273/17)</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0106"><NO.P>106</NO.P><TXT>Skarżący podnosi, że wbrew twierdzeniom Komisji jego sytuacja różni się od sytuacji strony skarżącej w sprawie, w której zapadł wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180713">13 lipca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Quadri di Cardano/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑273/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2018:480">EU:T:2018:480</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), cytowany przez Komisję w zaskarżonej decyzji. W przeciwieństwie do<?PAGE NO="15"?> niego, skarżący we wspomnianej sprawie zawarł bowiem związek małżeński z obywatelką belgijską, studiował, mieszkał i pracował w Belgii przez cały okres odniesienia, przez część tego okresu pracował na rzecz Komisji na podstawie umowy o pracę tymczasową, a zatem na rzecz spółki belgijskiej, i wcześniej niezgodnie z prawem korzystał z dodatku zagranicznego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0107"><NO.P>107</NO.P><TXT>Komisja kwestionuje tę argumentację.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0108"><NO.P>108</NO.P><TXT>W tym względzie należy przypomnieć, że w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180713">13 lipca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Quadri di Cardano/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑273/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2018:480">EU:T:2018:480</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0091">91</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>) Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji, na mocy której skarżącemu odmówiono przyznania dodatku zagranicznego, o którym mowa w art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego, przy rozpoczęciu przez niego służby na rzecz agencji unijnej mającej siedzibę w Brukseli.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0109"><NO.P>109</NO.P><TXT>Wspomniana decyzja została wydana ze względu na to, że w rzeczonej sprawie skarżący był obywatelem belgijskim, zamieszkiwał nieprzerwanie w Brukseli w całym dziesięcioletnim okresie odniesienia, zawarł w Belgii związek małżeński z obywatelką belgijską, z którą ma troje dzieci, urodzonych w Brukseli, oraz był w tym państwie zatrudniony w sektorze prywatnym w przerwie pomiędzy dwoma umowami zawartymi z instytucjami Unii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0110"><NO.P>110</NO.P><TXT>Wbrew twierdzeniom skarżącego jego sytuacja jest podobna do sytuacji strony skarżącej w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180713">13 lipca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Quadri di Cardano/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑273/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2018:480">EU:T:2018:480</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), ponieważ obaj mają obywatelstwo belgijskie, mieszkali w Brukseli przez cały okres odniesienia lub jego część, zawarli tam związek małżeński, tam urodziły się ich dzieci, tam pracowali na podstawie umów o pracę na czas określony w instytucjach i agencjach unijnych i tam przebywali w okresie pomiędzy dwoma takimi umowami.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0111"><NO.P>111</NO.P><TXT>Prawdą jest, że w sprawie, w której zapadł wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180713">13 lipca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Quadri di Cardano/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑273/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2018:480">EU:T:2018:480</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), skarżący poznał swoją małżonkę, będącą obywatelką belgijską, w Belgii, podczas gdy w niniejszej sprawie skarżący poznał swoją małżonkę, będącą obywatelką francuską, we Francji przed wyjazdem do pracy w Komisji. Jednakże w obu przypadkach zainteresowani mieszkali ze swoimi małżonkami i dziećmi przez cały okres odniesienia lub jego znaczną część w państwie zatrudnienia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0112"><NO.P>112</NO.P><TXT>Prawdą jest również, że w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180713">13 lipca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Quadri di Cardano/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑273/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2018:480">EU:T:2018:480</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) skarżący w okresie pomiędzy dwoma umowami zawartymi z Unią pracował na rzecz belgijskich agencji pracy tymczasowej, podczas gdy w niniejszej sprawie skarżący zarejestrował się jako osoba poszukująca pracy w Belgii. Różnica ta nie ma jednak znaczenia dla określenia zwykłego miejsca zamieszkania skarżącego. Sąd Unii nie może bowiem powiązać skutków prawnych w odniesieniu do dodatku zagranicznego z podjętą przez pracownika decyzją o zarejestrowaniu się w tym samym państwie jako osoba poszukująca pracy (jak skarżący w niniejszej sprawie) lub o wykonywaniu pracy na rzecz danej instytucji Unii za pośrednictwem agencji pracy tymczasowej, ponieważ decyzje te mogą być podyktowane względami subiektywnymi, należącymi do sfery życia prywatnego, i z tego powodu nie mogą zostać uwzględnione dla celów stosowania art. 4 ust. 1 lit. b) regulaminu pracowniczego (zob. pkt 89 powyżej).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0113"><NO.P>113</NO.P><TXT>Nie ma również znaczenia okoliczność, że w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180713">13 lipca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Quadri di Cardano/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑273/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2018:480">EU:T:2018:480</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) skarżący wcześniej korzystał niezgodnie z prawem z dodatku zagranicznego. Jak bowiem zostało orzeczone w pkt 112 tego wyroku, z uwagi na brak ciągłości różnych umów zawieranych pomiędzy skarżącym<?PAGE NO="16"?> a instytucjami i organami Unii ustalenia prawa do dodatku zagranicznego należy dokonywać ponownie przy każdym wstąpieniu zainteresowanego do służby. Tym samym okoliczność wcześniejszego korzystania bezprawnie z zasiłku zagranicznego nie może mieć wpływu na decyzje, które będą następnie wydawane w przedmiocie tego dodatku dla danego urzędnika lub pracownika. W tych okolicznościach Sąd nie dostrzega, w jaki sposób powyższa okoliczność miałaby stanowić argument w ramach oceny przeprowadzanej przez organ powołujący w innym przypadku.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0114"><NO.P>114</NO.P><TXT>Ten argument powinien zatem zostać oddalony.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>–</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie skutków, które zdaniem skarżącego wynikałyby ze stanowiska przyjętego przez Komisję</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0115"><NO.P>115</NO.P><TXT>Skarżący uważa, że przyjęte przez Komisję stanowisko odmawiające mu dodatku zagranicznego może doprowadzić do skutków niekorzystnych dla Unii i jej urzędników lub pracowników. Na poparcie swojego stanowiska skarżący przedstawia cztery następujące argumenty:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>wystarczy, że Komisja odroczy według własnego uznania rozpoczęcie służby przez pracownika, który zgodnie z prawem korzystał z dodatku zagranicznego w ramach poprzedniej umowy, aby pozbawić go tego dodatku;</P></ITEM><ITEM><P>pracownicy będą nakłaniani do ponoszenia kosztów przeprowadzki do innego państwa, aby nadal otrzymywać dodatek zagraniczny, do którego nabyli prawo w trakcie poprzedniego zatrudnienia, wówczas gdy przyjęli już ofertę zatrudnienia w agencji mającej siedzibę w tym samym miejscu, którego początek przypada za kilka miesięcy;</P></ITEM><ITEM><P>art. 27 regulaminu pracowniczego, zgodnie z którym podczas rekrutacji urzędników do służby należy uwzględniać jak najszerszy zasięg geograficzny, zostanie naruszony, ponieważ zatrudnieni na podstawie umów na czas określony pracownicy, którzy nabyli doświadczenie w instytucjach unijnych, zrezygnują być może z dalszego wykonywania pracy w tych instytucjach, aby powrócić do swoich państw pochodzenia;</P></ITEM><ITEM><P>kontekst, w jakim został opracowany art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego, zmienił się diametralnie z upływem czasu; obecnie trudniejsze jest zatrudnienie się od początku w instytucjach unijnych w charakterze urzędnika.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0116"><NO.P>116</NO.P><TXT>Komisja kwestionuje tę argumentację.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0117"><NO.P>117</NO.P><TXT>Komisja uważa, że Sąd powinien odpowiedzieć w następujący sposób.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0118"><NO.P>118</NO.P><TXT>Dwa pierwsze argumenty opierają się na przesłance, że skarżący nie mógł ustanowić trwałych więzi z państwem zatrudnienia w okresie wykonywania pracy w Komisji jako członek personelu kontraktowego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0119"><NO.P>119</NO.P><TXT>Tymczasem z pkt 75–93 powyżej wynika, że skarżący przeniósł zwykłe miejsce zamieszkania do Belgii w pewnym momencie w trakcie wykonywania pracy na rzecz Komisji.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="17"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0120"><NO.P>120</NO.P><TXT>Skoro zatem należy uznać, że skarżący ustanowił zwykłe miejsce zamieszkania w Belgii w okresie, w którym wykonywał obowiązki w służbie Komisji, nie mógłby on ubiegać się o dodatek zagraniczny, nawet gdyby ponownie osiedlił się we Francji w okresie pomiędzy 1 maja a <DATE ISO="20190831">31 sierpnia 2019 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0121"><NO.P>121</NO.P><TXT>W tych okolicznościach nie ma uzasadnienia, aby instytucja lub agencja unijna odraczała w podobnych przypadkach rozpoczęcie służby przez pracownika, który zgodnie z prawem korzystał z dodatku zagranicznego w ramach poprzedniej umowy, w celu pozbawienia go tego dodatku.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0122"><NO.P>122</NO.P><TXT>W każdym wypadku instytucja lub agencja postępująca w ten sposób wyłącznie w tym celu naruszyłaby obowiązek dbałości, którym musi się kierować przy podejmowaniu decyzji. Obowiązek ten wymaga w szczególności, by przy podejmowaniu decyzji w sprawie sytuacji danego urzędnika instytucja lub agencja brały pod uwagę wszystkie okoliczności mogące wpłynąć na tę decyzję, przy czym powinny mieć na względzie nie tylko interes służby, ale również interes danego urzędnika lub pracownika (zob. podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19800528">28 maja 1980 r.</DATE>, <NAME.CASE>Kuhner/Komisja</NAME.CASE>, sprawy połączone <NO.CASE>33/79 i 75/79</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1980:139">EU:C:1980:139</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0022">22</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19940629">29 czerwca 1994 r.</DATE>, <NAME.CASE>Klinke/Trybunał Sprawiedliwości</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑298/93 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1994:273">EU:C:1994:273</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0038">38</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0123"><NO.P>123</NO.P><TXT>Podobnie bezcelowe byłoby w przypadku tego pracownika ponoszenie kosztów przeprowadzki do innego państwa, aby nadal otrzymywać dodatek, do którego nabył prawo przy poprzednim zatrudnieniu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0124"><NO.P>124</NO.P><TXT>Jeśli chodzi o trzeci argument powołany przez skarżącego, należy wskazać, że ze względów wskazanych w odniesieniu do pierwszych dwóch argumentów nie istnieje ryzyko, iż pracownicy, którzy nabyli doświadczenie w tych instytucjach lub agencjach, po przerwie pomiędzy dwoma umowami zrezygnują z kontynuowania swojej kariery wyłącznie z tego względu, że w ramach nowego zatrudnienia straciliby prawo do dodatku zagranicznego. W każdym razie art. 4 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego ma na celu zapewnienie międzynarodowego charakteru tych instytucji. Należy zatem odrzucić również ten argument.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0125"><NO.P>125</NO.P><TXT>To samo dotyczy również czwartego argumentu skarżącego. Przy założeniu, że zmiany stwierdzone w czasie zatrudnienia urzędników zostaną udowodnione, nie mają one wpływu na stosowanie przepisów, których zgodność z prawem nie jest kwestionowana, ponieważ sąd Unii nie ma kompetencji do zmiany z własnej inicjatywy warunków, na jakich należny jest dodatek zagraniczny.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0126"><NO.P>126</NO.P><TXT>Tym samym należy odrzucić argumenty skarżącego wymienione w pkt 115 powyżej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0127"><NO.P>127</NO.P><TXT>W świetle ogółu powyższych rozważań należy uznać, że skarżący nie wykazał posiadania zwykłego miejsca zamieszkania poza państwem zatrudnienia przez cały okres odniesienia w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0128"><NO.P>128</NO.P><TXT>W związku z powyższym należy oddalić jedyny zarzut skargi, a w konsekwencji skargę w całości.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie kosztów</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0129"><NO.P>129</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="18"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0130"><NO.P>130</NO.P><TXT>Ponieważ skarżący przegrał sprawę, należy zgodnie z żądaniami Komisji obciążyć go jego własnymi kosztami oraz kosztami postępowania poniesionymi przez Komisję.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO><P>Z powyższych względów,</P><P>SĄD (czwarta izba)</P><P>orzeka, co następuje:</P></INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">1)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Skarga zostaje oddalona.</HT></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">2)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">LF zostaje obciążony, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.</HT></TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><SIGNATORY><P>Gervasoni</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Nihoul</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Frendo</P></SIGNATORY><P>Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu <DATE ISO="20210915">15 września 2021 r.</DATE></P><SIGNATORY><P>Podpisy</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>