T-293/2162021TJ0293EU:T:2022:34500011144T

Wyrok z dnia 8.6.2022 r. – Sprawa T‑293/21 [Fragmenty]

Muschaweck/EUIPO – Conze (UM)

<TI><P><HT TYPE="UC">Wyrok Sądu</HT> (szósta izba)</P><P>z dnia <DATE ISO="20220608">8 czerwca 2022 r.</DATE><NOTE NUMBERING="STAR" TYPE="FOOTNOTE" NOTE.ID="E0001" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Język postępowania: niemiecki.</P></NOTE></P></TI>Znak towarowy Unii EuropejskiejPostępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znakuSłowny unijny znak towarowy UMRzeczywiste używanie znaku towarowegoUżywanie za zgodą właścicielaUżywanie w formie, w jakiej znak towarowy jest zarejestrowanyArtykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001]Reprezentacja właściciela znaku towarowegoDowody używania przedstawione w wyznaczonym terminie

W sprawie T‑293/21

Ulrike Muschaweck, zamieszkała w Monachium (Niemcy), którą reprezentował adwokat C. Konle,

strona skarżąca,przeciwko

Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), który reprezentowała D. Walicka, w charakterze pełnomocnika,

strona pozwana,

w której drugą stroną w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO, występującą przed Sądem w charakterze interwenienta, był

Joachim Conze, zamieszkały w Monachium, którego reprezentował adwokat H. Bolte,

mającej za przedmiot skargę na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 marca 2021 r. (sprawa R 2260/2019‑2), dotyczącą postępowania w sprawie wygaśnięcia prawa do znaku między U. Muschaweck a J. Conzem,

SĄD (szósta izba),

w składzie: A. Marcoulli (sprawozdawczyni), prezes, J. Schwarcz i C. Iliopoulos, sędziowie,

sekretarz: E. Coulon,

uwzględniając pisemny etap postępowania,uwzględniwszy, że w terminie trzech tygodni od dnia powiadomienia stron o zakończeniu pisemnego etapu postępowania nie wpłynął wniosek stron o wyznaczenie rozprawy, i postanowiwszy, na podstawie art. 106 § 3 regulaminu postępowania przed Sądem, orzec w przedmiocie skargi bez przeprowadzenia ustnego etapu postępowania,wydaje następujący<TI><P><HT TYPE="BOLD">Wyrok<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NOTE.ID="E0002" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Poniżej zostały odtworzone jedynie te punkty wyroku, których publikację Sąd uznał za wskazaną.</P></NOTE></HT></P></TI><STI><P>[…]</P></STI><TI><P><HT TYPE="BOLD">Żądania stron</HT></P></TI>14Skarżąca wnosi do Sądu w istocie o:

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i decyzji Wydziału Unieważnień z dnia 6 sierpnia 2019 r. w zakresie, w jakim wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku został oddalony w odniesieniu do usług wskazanych w pkt 11 powyżej;

uwzględnienie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku w całości;

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

15EUIPO i interwenient wnoszą do Sądu o:

oddalenie skargi;

obciążenie skarżącej kosztami postępowania.

<TI><P><HT TYPE="BOLD">Co do prawa</HT></P></TI><STI><P>[…]</P></STI><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego opóźnienia w złożeniu uwag przez gabinet lekarski HUMJC do Wydziału Unieważnień</HT></HT></P></TI><STI><P>[…]</P></STI>38W tym względzie z orzecznictwa wynika, że wytyczne dotyczące rozpatrywania spraw przez EUIPO, mimo iż nie mają mocy wiążącej, stanowią źródło odniesienia do praktyki EUIPO w dziedzinie znaków towarowych [wyrok z dnia 18 września 2015 r., Federación Nacional de Cafeteros de Colombia/OHIM – Hautrive (COLOMBIANO HOUSE), T‑387/13, niepublikowany, EU:T:2015:647, pkt 45].39Wytyczne te stanowią zbiór wzorców postępowania, do których EUIPO samo pragnie się stosować, w związku z czym przy założeniu, że są one zgodne z przepisami prawnymi wyższej rangi, stanowią one formę samoograniczenia się EUIPO poprzez dostosowanie się do reguł, które samo sobie narzuciło (zob. wyrok z dnia 18 września 2015 r., COLOMBIANO HOUSE, T‑387/13, niepublikowany, EU:T:2015:647, pkt 46 i przytoczone tam orzecznictwo).40Uściśliwszy powyższe, należy zauważyć, że pkt 4.3 wytycznych dotyczących rozpatrywania spraw przez EUIPO przewiduje, iż w przypadku gdy wniosek o przedłużenie możliwego do przedłużenia terminu został złożony przed upływem tego terminu, lecz nie został przyjęty, zainteresowanej stronie należy zapewnić co najmniej jeden dodatkowy dzień na dotrzymanie terminu, nawet jeśli wniosek o przedłużenie wpłynął ostatniego dnia przed upływem terminu. W celu zachowania skuteczności (effet utile) pkt 4.3 wytycznych EUIPO należy uznać, że nowy termin zostaje przyznany od dnia, w którym instancja EUIPO rozpatrująca wniosek o przedłużenie terminu przekazuje swoją odpowiedź.41W niniejszej zaś sprawie, po pierwsze, termin, o którego przedłużenie po raz drugi wnosił gabinet lekarski HUMJC, jest terminem możliwym do przedłużenia. Zgodnie bowiem z pkt 4.3 wytycznych EUIPO, drugi wniosek o przedłużenie tego samego terminu zostanie odrzucony, chyba że strona ubiegająca się o przedłużenie może wyjaśnić i uzasadnić wyjątkowe okoliczności, które uniemożliwiły jej wykonanie wymaganej czynności w poprzednich dwóch terminach (tj. w pierwotnym terminie wraz z pierwszym jego przedłużeniem) oraz nadal uniemożliwiają jej wykonanie tej czynności, przez co potrzebuje więcej czasu.42Po drugie, z akt sprawy wynika, że drugi wniosek o przedłużenie terminu na przedstawienie dowodów używania spornego znaku towarowego został złożony przez gabinet lekarski HUMJC w ostatnim dniu przed upływem wspomnianego terminu.43Po trzecie, skarżąca, która w swoich pismach powołuje się na pkt 4.3 wytycznych EUIPO, w żaden sposób nie twierdzi, że jest on sprzeczny z przepisem prawa wyższej rangi. Nie wydaje się ponadto, by przyznanie w istocie ze względów słuszności co najmniej jednego dodatkowego dnia terminu w następstwie wniosku o przedłużenie terminu złożonego w ostatnim dniu tego terminu naruszało taki przepis.44W konsekwencji, bez konieczności orzekania w przedmiocie zasadności podstaw uzasadnienia odpowiedzi Wydziału Unieważnień z dnia 15 stycznia 2018 r., wystarczy stwierdzić, że Wydział Unieważnień nie mógł w odpowiedzi na drugi wniosek o przedłużenie terminu na przedstawienie dowodów używania spornego znaku towarowego ograniczyć się do odrzucenia tego wniosku, lecz powinien był zgodnie z wytycznymi dotyczącymi rozpatrywania spraw przez EUIPO wyznaczyć dodatkowy termin biegnący od dnia powiadomienia o swej odpowiedzi, co też uczynił. W konsekwencji, ponieważ zakwestionowane dowody zostały przedstawione pomiędzy złożeniem drugiego wniosku o przedłużenie terminu na przedstawienie dowodów używania spornego znaku towarowego a odpowiedzią Wydziału Unieważnień z dnia 15 stycznia 2018 r., dowodów tych nie można było w żadnym razie uznać za przedstawione z opóźnieniem. W rezultacie ani Wydział Unieważnień, ani Izba Odwoławcza nie popełniły błędu, uwzględniając wspomniane dowody przy badaniu używania spornego znaku towarowego.

[…]

Z powyższych względów

SĄD (szósta izba)

orzeka, co następuje:

1)Skarga zostaje oddalona.2)Ulrike Muschaweck zostaje obciążona kosztami postępowania.

Marcoulli

Schwarcz

Iliopoulos

Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 8 czerwca 2022 r.

Podpisy