Żądania stron

14

Skarżąca wnosi do Sądu w istocie o:

–

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i decyzji Wydziału Unieważnień z dnia 6 sierpnia 2019 r. w zakresie, w jakim wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku został oddalony w odniesieniu do usług wskazanych w pkt 11 powyżej;

–

uwzględnienie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku w całości;

–

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

15

EUIPO i interwenient wnoszą do Sądu o:

–

oddalenie skargi;

–

obciążenie skarżącej kosztami postępowania.

Co do prawa

W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego opóźnienia w złożeniu uwag przez gabinet lekarski HUMJC do Wydziału Unieważnień

38

W tym względzie z orzecznictwa wynika, że wytyczne dotyczące rozpatrywania spraw przez EUIPO, mimo iż nie mają mocy wiążącej, stanowią źródło odniesienia do praktyki EUIPO w dziedzinie znaków towarowych [wyrok z dnia 18 września 2015 r., Federación Nacional de Cafeteros de Colombia/OHIM – Hautrive (COLOMBIANO HOUSE), T‑387/13, niepublikowany, EU:T:2015:647, pkt 45].

39

Wytyczne te stanowią zbiór wzorców postępowania, do których EUIPO samo pragnie się stosować, w związku z czym przy założeniu, że są one zgodne z przepisami prawnymi wyższej rangi, stanowią one formę samoograniczenia się EUIPO poprzez dostosowanie się do reguł, które samo sobie narzuciło (zob. wyrok z dnia 18 września 2015 r., COLOMBIANO HOUSE, T‑387/13, niepublikowany, EU:T:2015:647, pkt 46 i przytoczone tam orzecznictwo).

40

Uściśliwszy powyższe, należy zauważyć, że pkt 4.3 wytycznych dotyczących rozpatrywania spraw przez EUIPO przewiduje, iż w przypadku gdy wniosek o przedłużenie możliwego do przedłużenia terminu został złożony przed upływem tego terminu, lecz nie został przyjęty, zainteresowanej stronie należy zapewnić co najmniej jeden dodatkowy dzień na dotrzymanie terminu, nawet jeśli wniosek o przedłużenie wpłynął ostatniego dnia przed upływem terminu. W celu zachowania skuteczności (effet utile) pkt 4.3 wytycznych EUIPO należy uznać, że nowy termin zostaje przyznany od dnia, w którym instancja EUIPO rozpatrująca wniosek o przedłużenie terminu przekazuje swoją odpowiedź.

41

W niniejszej zaś sprawie, po pierwsze, termin, o którego przedłużenie po raz drugi wnosił gabinet lekarski HUMJC, jest terminem możliwym do przedłużenia. Zgodnie bowiem z pkt 4.3 wytycznych EUIPO, drugi wniosek o przedłużenie tego samego terminu zostanie odrzucony, chyba że strona ubiegająca się o przedłużenie może wyjaśnić i uzasadnić „wyjątkowe okoliczności”, które uniemożliwiły jej wykonanie wymaganej czynności w poprzednich dwóch terminach (tj. w pierwotnym terminie wraz z pierwszym jego przedłużeniem) oraz nadal uniemożliwiają jej wykonanie tej czynności, przez co potrzebuje więcej czasu.

42

Po drugie, z akt sprawy wynika, że drugi wniosek o przedłużenie terminu na przedstawienie dowodów używania spornego znaku towarowego został złożony przez gabinet lekarski HUMJC w ostatnim dniu przed upływem wspomnianego terminu.

43

Po trzecie, skarżąca, która w swoich pismach powołuje się na pkt 4.3 wytycznych EUIPO, w żaden sposób nie twierdzi, że jest on sprzeczny z przepisem prawa wyższej rangi. Nie wydaje się ponadto, by przyznanie w istocie ze względów słuszności co najmniej jednego dodatkowego dnia terminu w następstwie wniosku o przedłużenie terminu złożonego w ostatnim dniu tego terminu naruszało taki przepis.

44

W konsekwencji, bez konieczności orzekania w przedmiocie zasadności podstaw uzasadnienia odpowiedzi Wydziału Unieważnień z dnia 15 stycznia 2018 r., wystarczy stwierdzić, że Wydział Unieważnień nie mógł w odpowiedzi na drugi wniosek o przedłużenie terminu na przedstawienie dowodów używania spornego znaku towarowego ograniczyć się do odrzucenia tego wniosku, lecz powinien był zgodnie z wytycznymi dotyczącymi rozpatrywania spraw przez EUIPO wyznaczyć dodatkowy termin biegnący od dnia powiadomienia o swej odpowiedzi, co też uczynił. W konsekwencji, ponieważ zakwestionowane dowody zostały przedstawione pomiędzy złożeniem drugiego wniosku o przedłużenie terminu na przedstawienie dowodów używania spornego znaku towarowego a odpowiedzią Wydziału Unieważnień z dnia 15 stycznia 2018 r., dowodów tych nie można było w żadnym razie uznać za przedstawione z opóźnieniem. W rezultacie ani Wydział Unieważnień, ani Izba Odwoławcza nie popełniły błędu, uwzględniając wspomniane dowody przy badaniu używania spornego znaku towarowego.

1)

Skarga zostaje oddalona.

2)

Ulrike Muschaweck zostaje obciążona kosztami postępowania.