<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-599/20</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62020CC0599</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2022:46">EU:C:2022:46</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>19</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>19</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Opinia N. Emiliou – Sprawa C‑599/20</HT></P><P><HT TYPE="SC">Baltic Master</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Opinia rzecznika generalnego</HT></P><P><HT TYPE="UC">Nicholasa Emiliou</HT></P><P>przedstawiona w dniu <DATE ISO="20220120">20 stycznia 2022 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Język oryginału: angielski.</P></NOTE></P></TI><STI><P>Sprawa C‑599/20</P><P>UAB <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>Baltic Master<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/></P><P>przeciwko</P><P>Muitinės departamentas prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos</P><P>przy udziale:</P><P>Vilniaus teritorinė muitinė</P><P><HT TYPE="NORMAL">[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (najwyższy sąd administracyjny Litwy)]</HT></P></STI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Odesłanie prejudycjalne</KEYWORD><KEYWORD>Unia celna</KEYWORD><KEYWORD>Wspólnotowy kodeks celny</KEYWORD><KEYWORD>Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 29 ust. 1 lit. d)</KEYWORD><KEYWORD>Określanie wartości celnej</KEYWORD><KEYWORD>Pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>osób powiązanych<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/></KEYWORD><KEYWORD>Kontrola de facto</KEYWORD><KEYWORD>Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 143 ust. 1 lit. b), e) i f)</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 181a</KEYWORD><KEYWORD>Pozycja TARIC</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wprowadzenie</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>W swoim przełomowym dziele pt. <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>Bogactwo narodów<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/> Adam Smith napisał, że cła <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>stosowane są od niepamiętnych czasów<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>A. Smith, <HT TYPE="ITALIC">An Inquiry into the Nature and Causes of the Wealth of Nations</HT>, 1776, Book V, Chapter II, Part II; wydanie polskie A. Smith, <HT TYPE="ITALIC">Badania nad naturą i przyczynami bogactwa narodów</HT>, 1954.</P></NOTE>. Sugeruje się bowiem, że cła na przywóz lub wywóz towarów są tak stare jak sam handel. Niemniej jednak początków współczesnych ceł często doszukuje się w hellenistycznej Grecji, mianowicie w podarunkach, które zagraniczni kupcy mieli wręczać greckim władcom w zamian za ochronę i preferencyjne traktowanie w transakcjach handlowych między nimi<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P>Zobacz H. Asakura, <HT TYPE="ITALIC">World History of the Customs and Tariffs</HT>, World Customs Organization, 2003, s. 19–20; H-M. Wolffgang, Emerging Issues In European Customs Law, <HT TYPE="ITALIC">World Customs Journal</HT>, Vol. 1, No. 1, 2007, s. 3, 4.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Z reguły większości ceł przypisywano <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>konkretne stawki<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>, określone w odniesieniu do pozycji lub wagi. Jednakże obecnie w większości jurysdykcji cła są nakładane głównie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>ad valorem<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>, co oznacza, że towary przywożone lub wywożone są opodatkowane na podstawie ich wartości pieniężnej. W takim przypadku ustalanie wartości celnej – a więc metodyka stosowana do określenia wartości towarów – staje się kluczową kwestią zarówno dla organów celnych, jak i dla przedsiębiorstw deklarujących wartość towarów tym organom.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="2"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Ze względu na swoje znaczenie dla handlu światowego ustalanie wartości celnej jest przedmiotem wielu porozumień międzynarodowych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>Jednym z takich porozumień jest na przykład Porozumienie w sprawie stosowania artykułu VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (lub porozumienie WTO w sprawie ustalania wartości celnej). Na ten temat, w ujęciu ogólnym, S. Rosenow, B.J. O’Shea, <HT TYPE="ITALIC">A</HT> <HT TYPE="ITALIC">Handbook on the WTO Customs Valuation Agreement</HT>, World Trade Organization i Cambridge University Press, 2010.</P></NOTE>. W prawodawstwie Unii – które transponuje odpowiednie instrumenty międzynarodowe – stosuje się metodę ad valorem. W związku z tym również w Unii Europejskiej, wraz z pochodzeniem i klasyfikacją, ustalanie wartości celnej towarów stanowi podstawę do określenia należności celnych importerów, które zazwyczaj oblicza się jako procent wartości celnej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>Niniejsze postępowanie wywodzi się ze sprawy, w której organy celne powzięły wątpliwość co do prawdziwości zgłoszenia dotyczącego klasyfikacji i wartości niektórych towarów przywożonych do Unii Europejskiej. Postępowanie to daje Trybunałowi możliwość przedstawienia pewnych wyjaśnień dotyczących okoliczności, w których organy celne mogą, w celu ustalenia stosowanych należności celnych, nie brać pod uwagę wartości towarów zadeklarowanej przez importera i stosować inne metody jej określenia.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">A.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo Unii</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>Artykuł 29 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia <DATE ISO="19921012">12 października 1992 r.</DATE> ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="302" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1992">Dz.U. 1992, L 302, s. 1</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>, obowiązującego w czasie istotnym dla okoliczności faktycznych sprawy<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Rozporządzenie nr 2913/92 straciło moc obowiązującą w dniu <DATE ISO="20160430">30 kwietnia 2016 r.</DATE>, ponieważ zostało uchylone i zastąpione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 450/2008 z dnia <DATE ISO="20080423">23 kwietnia 2008 r.</DATE> ustanawiającym Wspólnotowy kodeks celny (zmodernizowany kodeks celny) (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="145" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2008">Dz.U. 2008, L 145, s. 1</REF.DOC.OJ>). To ostatnie rozporządzenie uchylono natomiast i zastąpiono rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia <DATE ISO="20131009">9 października 2013 r.</DATE> ustanawiającym Unijny kodeks celny (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="269" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2013">Dz.U. 2013, L 269, s. 1</REF.DOC.OJ>), które obowiązuje obecnie.</P></NOTE>, stanowił:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="029.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>1.</NO.PARAG><ALINEA><P>Wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, wtedy gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty, ustalana, o ile jest to konieczne, na podstawie art. 32 i 33, pod warunkiem że:</P><P>[…]</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>d)</NO.P><TXT>kupujący i sprzedawca nie są ze sobą powiązani lub też, w przypadkach gdy są powiązani, wartość transakcyjna może, zgodnie z ust. 2, być zaakceptowana na potrzeby celne.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="029.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>Przy ustalaniu, czy wartość transakcyjna jest do zaakceptowania dla celów stosowania ust. 1, fakt, iż kupujący i sprzedawca są ze sobą powiązani, nie stanowi sam w sobie wystarczającej podstawy do niezaakceptowania wartości transakcyjnej. Gdy okaże się to konieczne, okoliczności dotyczące sprzedaży bada się, a wartość transakcyjną akceptuje, pod warunkiem że powiązanie nie wpłynęło na cenę. Jeżeli na podstawie informacji uzyskanych od zgłaszającego lub z innych źródeł organy celne mają powody, aby uznać, że<?PAGE NO="3"?> powiązanie wpłynęło na cenę, powody takie podaje się zgłaszającemu i zapewnia mu możliwość ustosunkowania się do nich. Na żądanie zgłaszającego informacja o takich powodach zostaje przedstawiona w formie pisemnej.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>W przypadku transakcji między osobami powiązanymi wartość transakcyjna jest akceptowana, a towary wyceniane zgodnie z ust. 1, o ile zgłaszający udowodni, że taka wartość jest zbliżona do jednej z występujących w tym samym lub w zbliżonym czasie:</TXT><P>[…]</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>Kryteria określone w lit. b) stosuje się z inicjatywy zgłaszającego tylko do celów porównawczych. Wartość zastępcza nie może być ustalana na mocy przepisu tej litery<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Artykuł 30 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 2913/92 stanowił:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="030.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Jeżeli wartość celna nie może zostać ustalona na podstawie art. 29, ustala się ją, stosując w kolejności lit. a), b), c) i d) ustępu 2, aż do pierwszej litery, na podstawie której będzie mogła zostać ustalona, z wyjątkiem przypadku, gdy porządek stosowania lit. c) i d) zostanie zmieniony na wniosek zgłaszającego; to jest tylko wtedy, gdy taka wartość celna nie może zostać ustalona na podstawie konkretnej litery, to znaczy, że mogą być zastosowane przepisy następnej litery według kolejności ustalonej zgodnie z tym ustępem.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="030.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA><P>Wartością celną ustalaną na podstawie niniejszego artykułu jest:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>wartość transakcyjna identycznych towarów sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub w zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>wartość transakcyjna podobnych towarów sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub w zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna;</TXT><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>.</P></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Z kolei art. 31 ust. 1 rozporządzenia nr 2913/92 miał następujące brzmienie:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>Jeżeli wartość celna przywożonych towarów nie może być ustalona na podstawie art. 29 i 30, jest ona ustalana na podstawie danych dostępnych we Wspólnocie, z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami:</P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r.,</P></ITEM><ITEM><P>artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r.,</P></ITEM></LIST><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>przepisów niniejszego rozdziału<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>.</P></ITEM></LIST></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="4"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Przepisy wykonawcze</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Tytuł V rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia <DATE ISO="19930702">2 lipca 1993 r.</DATE> ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="253" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1993">Dz.U. 1993, L 253, s. 1</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>, obowiązującego w czasie istotnym dla okoliczności faktycznych sprawy<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Rozporządzenie to uchylono rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2016/481 z dnia <DATE ISO="20160401">1 kwietnia 2016 r.</DATE> uchylającym rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="087" PAGE.FIRST="24" DATE.PUB="2016">Dz.U. 2016, L 87, s. 24</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, dotyczył <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>Wartości celnej<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>. Artykuł 142 ust. 1 rozporządzenia nr 2454/93 stanowił:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>Do celów niniejszego tytułu:</P><P>[…]</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT><QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>towary identyczne<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="00AB" ID="QE0012"/> oznaczają towary wyprodukowane w tym samym kraju, takie same pod każdym względem, włączając cechy fizyczne, jakość i renomę. Niewielkie różnice w wyglądzie nie wykluczają ich uznania za towary identyczne, odpowiadające pod innymi względami definicji;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>d)</NO.P><TXT><QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>towary podobne<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="00AB" ID="QE0013"/> oznaczają towary wyprodukowane w tym samym kraju, które nie będąc podobnymi pod każdym względem, posiadają podobne cechy i podobny skład materiałowy, co pozwala im pełnić te same funkcje i być towarami handlowo zamiennymi; jakość towarów, ich renoma i posiadanie znaku handlowego zaliczają się do czynników, które należy uwzględniać przy ustalaniu, czy towary są podobne;</TXT><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>.</P></NP></ITEM></LIST></ALINEA></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>Artykuł 143 ust. 1 rozporządzenia nr 2454/93 stanowił:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="143.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>1.</NO.PARAG><ALINEA><P>Do celów stosowania przepisów tytułu II rozdziału 3 kodeksu i przepisów niniejszego tytułu osoby uważa się za powiązane tylko wtedy, gdy:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>jedna jest urzędnikiem lub dyrektorem w firmie drugiej osoby;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>są one prawnie uznanymi wspólnikami w działalności gospodarczej;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>są one pracodawcą i pracobiorcą;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>d)</NO.P><TXT>jedna z osób bezpośrednio lub pośrednio dysponuje prawami głosu lub udziałem w kapitale zakładowym wynoszącym co najmniej 5% wszystkich praw głosu lub co najmniej 5% kapitału zakładowego drugiej osoby;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>e)</NO.P><TXT>jedna z osób bezpośrednio lub pośrednio kontroluje drugą;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>f)</NO.P><TXT>obie znajdują się pod bezpośrednią lub pośrednią kontrolą trzeciej osoby;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>g)</NO.P><TXT>wspólnie kontrolują, bezpośrednio lub pośrednio, trzecią osobę;</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="5"?><ITEM><NP><NO.P>h)</NO.P><TXT>są członkami rodziny. Za członków rodziny uważa się wyłącznie osoby pozostające ze sobą w którymkolwiek z wymienionych poniżej stosunków:</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>.</P></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>Artykuł 181a rozporządzenia nr 2454/93 stanowił:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="181.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Jeżeli, zgodnie z procedurą ustanowioną w ust. 2, organy celne mają uzasadnione wątpliwości, że [czy] zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 kodeksu, nie muszą ustalać wartości celnej przywożonych towarów z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="181.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Jeżeli organy celne mają wątpliwości określone w ust. 1, mogą zażądać, zgodnie z art. 178 ust. 4, przedstawienia uzupełniających informacji. Jeżeli wątpliwości te pozostają, organy celne przed podjęciem ostatecznej decyzji powiadamiają daną osobę na piśmie, o ile się o to zwróciła, o powodach tych wątpliwości i zapewnią jej odpowiednią możliwość udzielenia odpowiedzi. Ostateczna decyzja wraz uzasadnieniem przekazywana jest zainteresowanemu na piśmie<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>Załącznik 23 do rozporządzenia nr 2454/93, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>Uwagi interpretacyjne dotyczące wartości celnej<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>, zawiera uwagi interpretacyjne w odniesieniu między innymi do art. 29 ust. 2 i 3 oraz art. 31 ust. 1 rozporządzenia nr 2913/92, a także art. 143 ust. 1 lit. e) rozporządzenia nr 2454/93.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Uwagi interpretacyjne odnoszące się do art. 29 ust. 2 miały brzmienie:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="029.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Ustęp 2 lit. a) i b) przewiduje różne sposoby stwierdzania akceptowalności wartości transakcyjnej.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="029.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Ustęp 2 lit. a) przewiduje, że w przypadku gdy kupujący i sprzedający są ze sobą powiązani, okoliczności związane ze sprzedażą są badane i wartość transakcyjna jest akceptowana jako wartość celna, pod warunkiem że powiązanie nie wpłynęło na cenę. Nie należy przy tym rozumieć, że okoliczności sprzedaży powinny być badane we wszystkich przypadkach, gdy kupujący i sprzedający są powiązani. Badanie takie będzie wymagane tylko wówczas, gdy są wątpliwości co do akceptowalności ceny. Jeżeli organy celne nie mają wątpliwości co do akceptowalności ceny, powinna ona zostać przyjęta bez domagania się dodatkowych informacji od zgłaszającego […].</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="029.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Jeżeli organy celne nie mogą zaakceptować wartości transakcyjnej bez dalszego badania sprawy, to powinny umożliwić zgłaszającemu przedłożenie wszystkich innych szczegółowych informacji, które mogą być niezbędne dla zbadania okoliczności sprzedaży. W tym kontekście organy celne powinny być przygotowane do zbadania odpowiednich aspektów transakcji, włączając w to sposób organizacji przez kupującego i sprzedającego ich stosunków handlowych i sposób, w jaki dana cena została osiągnięta, w celu ustalenia, czy powiązanie wpłynęło na cenę. Tam, gdzie można wykazać, że kupujący i sprzedający, mimo iż są powiązani w rozumieniu art. 143 niniejszego rozporządzenia, kupują i sprzedają jeden od drugiego jak gdyby nie byli ze sobą powiązani, wskazywałoby to, że powiązanie nie miało wpływu na cenę […]<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>Uwagi interpretacyjne odnoszące się do art. 31 ust. 1 stanowiły:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="031.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Wartość celna ustalona na podstawie przepisów art. 31 ust. 1 powinna być w możliwie największym stopniu oparta na uprzednio ustalonych wartościach celnych.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="031.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Na mocy art. 31 ust. 1 powinny być stosowane metody ustanowione w art. 29 i [art.] 30 ust. 2, jednakże rozsądna elastyczność w stosowaniu takich metod będzie zgodna z celami i przepisami art. 31 ust. 1.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="031.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA><P>Poniżej podane są niektóre przykłady rozsądnej elastyczności:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">towary identyczne</HT> – wymóg, że towary identyczne powinny zostać wywiezione w tym samym lub przybliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość, może być interpretowany elastycznie; przywożone towary identyczne, produkowane w kraju innym niż kraj wywozu towarów, dla których ustalana jest wartość, mogą być również podstawą ustalania wartości celnej; można stosować wartości celne identycznych przywożonych towarów ustalone już na podstawie przepisów art. 30 ust. 2 lit. c) i d);</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">towary podobne</HT> – wymóg, iż towary podobne powinny zostać wywiezione w tym samym lub przybliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna, może być interpretowany elastycznie; przywożone towary podobne, produkowane w kraju innym niż kraj wywozu towarów, dla których ustalana jest wartość celna, mogą być również podstawą ustalania wartości celnej; można stosować wartości celne podobnych przywożonych towarów ustalone już na podstawie przepisów art. 30 ust. 2 lit. c) i d);</TXT><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/>.</P></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>Uwagi interpretacyjne w odniesieniu do art. 143 ust. 1 lit. e) rozporządzenia nr 2454/93 miały brzmienie:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>Jedna osoba kontroluje drugą, w przypadku gdy ta pierwsza jest w stanie sprawować prawną lub faktyczną kontrolę nad czynnościami tej drugiej osoby<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">B.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo krajowe</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Punkt 12 zasad stosowania rozporządzenia nr 2913/92 i rozporządzenia nr 2454/93 w Republice Litewskiej, zatwierdzonych uchwałą nr 1332 rządu Republiki Litewskiej z dnia <DATE ISO="20041027">27 października 2004 r.</DATE>, ma brzmienie:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>Przy stosowaniu metod ustalania wartości celnej na podstawie wartości transakcyjnej towarów identycznych lub podobnych i art. 31 Wspólnotowego kodeksu celnego organy celne wykorzystują dane dotyczące wartości celnej towarów zgromadzone w bazie danych służącej określaniu wartości towarów na potrzeby celne, która jest prowadzona przez departament celny. Procedurę regulującą wybór danych z tej bazy danych, wykorzystywanie tych danych i wydawanie formalnych decyzji w przedmiocie ustalenia wartości celnej towarów w oparciu o dane zgromadzone we wskazanej bazie danych określa dyrektor generalny departamentu celnego<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/>.</P></QUOT.S></NP.ECR><?PAGE NO="7"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>Punkt 7 zasad regulujących kontrolę określania wartości celnej przywożonych towarów, zatwierdzonych zarządzeniem nr 1B 431 dyrektora departamentu celnego przy ministerstwie finansów Republiki Litewskiej z dnia <DATE ISO="20040428">28 kwietnia 2004 r.</DATE> (zwanych dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>zasadami departamentu celnego<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/>) stanowi:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>Funkcjonariusze służb celnych korzystają z bazy danych służącej określaniu wartości celnej towarów na potrzeby celne, która ma zostać utworzona zgodnie z procedurą określoną przez departament celny w następujących celach:</P><P>7.1. w celu porównania wartości celnej przywożonych towarów i wartości celnej dotychczas przywożonych towarów oraz zweryfikowania rzeczywistej wartości celnej towarów;</P><P>7.2. w celu wybrania informacji dotyczących wartości i cen towarów na potrzeby stosowania innych metod określania wartości celnej lub na potrzeby obliczenia wysokości ewentualnej dodatkowej gwarancji lub ewentualnego dodatkowego zabezpieczenia<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/>.</P></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Z kolei pkt 24 zasad departamentu celnego stanowi:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>W razie przyjęcia decyzji, o której mowa w pkt 20.4 zasad [departamentu celnego] (w sprawie zastosowania metody ustalania wartości celnej na podstawie wartości transakcyjnej towarów identycznych lub podobnych), obowiązkowo stosuje się art. 150 przepisów służących wykonaniu Wspólnotowego kodeksu celnego. Jeżeli spełnienie wymogów określonych w art. 150 przepisów służących wykonaniu Wspólnotowego kodeksu celnego podczas odprawy celnej jest niemożliwe, wartość celną towarów ustala się zgodnie z art. 31 Wspólnotowego kodeksu celnego (metoda nr 6). Przy ustalaniu wartości celnej towarów za pomocą metody nr 6 stosowana cena towarów ma być zbliżona do ceny towarów identycznych lub podobnych. Zezwala się jednak na bardziej elastyczne stosowanie wymogów określonych dla tych metod (na przykład wymóg <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>90 dni<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="00AB" ID="QE0024"/> może być stosowany bardziej elastycznie; towary mogą też być wytworzone w kraju innym niż kraj pochodzenia towarów, dla których ustalana jest wartość celna; można zastosować ceny stosowane w kraju wywozu i tak dalej)<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/>.</P></QUOT.S></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Okoliczności faktyczne, postępowanie główne i pytania prejudycjalne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>W latach 2009–2012 skarżąca w postępowaniu głównym (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>Baltic Master<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/> UAB) przywoziła na Litwę różne ilości towarów pochodzących z Malezji, zakupywanych od spółki <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>Gus Group LLC<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/>. Towary te opisywano w zgłoszeniach celnych jako klimatyzatory lub części do klimatyzatorów i deklarowano pod różnymi kodami<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Według Baltic Master kody te były następujące: <FT TYPE="TARIC">8415200090</FT>, <FT TYPE="TARIC">8415820090</FT> i <FT TYPE="TARIC">8415101000</FT>.</P></NOTE> TARIC<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Termin TARIC oznacza <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>zintegrowaną taryfę Unii Europejskiej<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/>: zob. art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia <DATE ISO="19870723">23 lipca 1987 r.</DATE> w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="256" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1987">Dz.U. 1987, L 256, s. 1</REF.DOC.OJ>), z późniejszymi zmianami.</P></NOTE>, ze wskazaniem masy całkowitej owych części w kilogramach. W tych zgłoszeniach skarżąca podawała jako wartość celną spornych towarów ich wartość transakcyjną, czyli cenę widniejącą na fakturach wystawianych skarżącej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>Po przeprowadzeniu kilku kontroli dotyczących prowadzonej przez skarżącą działalności w zakresie przywozu rzeczonych towarów Vilniaus teritorinė muitinė (regionalny organ celny w Wilnie) stwierdził, że towary należało opisać jako <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>części do klimatyzatorów<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/> i zgłosić pod innym kodem TARIC<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Kod <FT TYPE="TARIC">8415900090</FT>.</P></NOTE>. Regionalny organ celny w Wilnie uznał także, że nie można<?PAGE NO="8"?> zaakceptować wartości transakcyjnej podanej w zgłoszeniach – ponieważ skarżącą i sprzedawcę należy traktować jako osoby powiązane na potrzeby ustalenia wartości celnej – oraz że wartość spornych towarów nie może być ustalona przy użyciu którejkolwiek z metod wskazanych w art. 29 i 30 rozporządzenia nr 2913/92.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Stosownie do tego regionalny organ celny w Wilnie ustalił wartość celną towarów zgodnie z art. 31 rozporządzenia nr 2913/92 i oparł się w tym zakresie na danych dostępnych w systemie informacji celnej służącym określaniu wartości towarów na potrzeby celne (zwanym dalej również <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>bazą danych PREMI<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/>). W szczególności organy litewskie określiły wartość celną towarów przywożonych przez skarżącą, wykorzystując dane na temat transakcji obejmujących towary przywożone przez inne przedsiębiorstwo od tego samego producenta, pod tym samym oznaczeniem i kodem TARIC. Był to jedyny przypadek wywozu z Malezji pod tym samym kodem TARIC zarejestrowany w krajowej bazie danych PREMI w 2010 r. Organy celne zastosowały wartość transakcyjną z tego przypadku do wartości towarów zgłoszonych przez skarżącą w latach 2009–2011.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>Skarżąca odwołała się od decyzji regionalnego organu celnego w Wilnie do Muitinės departamentas prie Lietuvos Respublikos Vyriausybės (departamentu celnego przy ministerstwie finansów Republiki Litewskiej). Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącą departament celny utrzymał w mocy decyzję regionalnego organu celnego w Wilnie. Skarżąca odwołała się od decyzji departamentu celnego do Mokestinių ginčų komisja prie Lietuvos Respublikos Vyriausybės (komisji ds. sporów podatkowych przy rządzie Republiki Litewskiej). Ten organ utrzymał w mocy sporną decyzję departamentu celnego przy ministerstwie finansów Republiki Litewskiej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>Skarżąca wniosła skargę na decyzję komisji ds. sporów podatkowych przy rządzie Republiki Litewskiej do Vilniaus apygardos administracinis teismas (okręgowego sądu administracyjnego w Wilnie, Litwa), a ponadto wniosła o skierowanie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w przedmiocie wykładni niektórych przepisów rozporządzenia nr 2913/92 oraz rozporządzenia wykonawczego nr 2454/93.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>Vilniaus apygardos administracinis teismas (okręgowy sąd administracyjny w Wilnie) oddalił skargę skarżącej. Po rozpoznaniu środka odwoławczego wniesionego przez skarżącą Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (najwyższy sąd administracyjny Litwy) utrzymał w mocy wyrok wydany w pierwszej instancji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>W następstwie wyroku Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, w którym stwierdzono, że sądy Republiki Litewskiej nie przedstawiły wystarczającego uzasadnienia, gdy odmówiły skierowania wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, a tym samym naruszyły art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Wyrok ETPC z dnia <DATE ISO="20190416">16 kwietnia 2019 r.</DATE> w sprawie Baltic Master Ltd. przeciwko Litwie, CE:ECHR:2019:0416JUD005509216.</P></NOTE>, Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (najwyższy sąd administracyjny Litwy) wznowił postępowanie administracyjne. Jednakże<?PAGE NO="9"?> powziąwszy wątpliwość co do prawidłowej wykładni odpowiednich przepisów prawa Unii, sąd ten postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału Sprawiedliwości z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>1.</NO.P><TXT>Czy art. 29 ust. 1 lit. d) [rozporządzenia nr 2913/92] i art. 143 ust. 1 lit. b), e) lub f) [rozporządzenia nr 2454/93] należy interpretować w ten sposób, że kupującego i sprzedawcę uznaje się za osoby powiązane w przypadkach, w których – tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie – w braku dokumentów (oficjalnych danych) świadczących o tym, że są oni wspólnikami w działalności gospodarczej lub że zachodzi sytuacja kontroli, okoliczności towarzyszące zawarciu transakcji są jednak, zgodnie z obiektywnymi przesłankami, charakterystyczne nie dla wykonywania działalności gospodarczej na zwykłych warunkach, lecz dla sytuacji, w których (1) istnieją szczególnie bliskie stosunki handlowe oparte na wysokim poziomie wzajemnego zaufania między stronami transakcji lub (2) jedna ze stron transakcji kontroluje drugą stronę transakcji lub obie strony transakcji znajdują się pod kontrolą osoby trzeciej?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Czy art. 31 ust. 1 [rozporządzenia nr 2913/92] należy interpretować w ten sposób, że zabrania on ustalenia wartości celnej na podstawie zawartej w krajowej bazie danych informacji dotyczącej jednej wartości celnej towarów, które mają to samo pochodzenie i które, mimo że nie są podobne w rozumieniu art. 142 ust. 1 lit. d) [rozporządzenia nr 2454/93], są objęte tą samą pozycją TARIC?<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>Uwagi na piśmie przedstawiły: Baltic Master, rządy czeski, estoński, hiszpański, francuski i litewski, a także Komisja Europejska. Wspomniane strony, jak również rząd niderlandzki, przedstawiły także argumenty ustnie podczas rozprawy, która odbyła się w dniu <DATE ISO="20211117">17 listopada 2021 r.</DATE></TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">IV.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Analiza</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">A.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie pytania pierwszego</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>Poprzez swoje pytanie pierwsze sąd odsyłający zmierza do ustalenia, czy art. 29 ust. 1 lit. d) rozporządzenia nr 2913/92 i art. 143 ust. 1 lit. b), e) lub f) rozporządzenia nr 2454/93 należy interpretować w ten sposób, że kupującego i sprzedawcę uznaje się za <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>osoby powiązane<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/> w przypadkach, w których – pomimo braku dowodów, iż są oni wspólnikami w działalności gospodarczej lub iż zachodzi sytuacja kontroli – okoliczności towarzyszące zawarciu transakcji nie wskazują na wykonywanie działalności gospodarczej na zwykłych warunkach, lecz na istnienie szczególnie bliskich stosunków handlowych lub kontroli de facto między tymi osobami.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>Aby udzielić odpowiedzi sądowi odsyłającemu, przypomnę najpierw podstawowe założenia unijnego systemu ustalania wartości celnej (część 1). Następnie odniosę się do kwestii interpretacyjnych podniesionych przez sąd odsyłający i zasugeruję, w jaki sposób opisane powyżej ramy mogą być stosowane w sprawach takich jak będąca przedmiotem postępowania głównego (część 2).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Unijny system ustalania wartości celnej</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>Na wstępie warto przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przepisy Unii dotyczące ustalania wartości celnej mają na celu <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0032" REF.END="QE0032"/>ustanowienie sprawiedliwego, jednolitego i bezstronnego systemu, wykluczającego stosowanie arbitralnych lub fikcyjnych wartości celnych<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131212">12 grudnia 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Christodoulou i in</NAME.CASE>. (<NO.CASE>C‑116/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:825">EU:C:2013:825</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>. W art. 29 ust. 1 rozporządzenia nr 2913/92 ustanowiono zasadę, zgodnie z którą wartością celną towarów jest ich <HT TYPE="ITALIC">wartość transakcyjna</HT>, czyli cena faktycznie zapłacona lub należna, w razie potrzeby skorygowana<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Korekty ceny można dokonać zgodnie z art. 32 i 33 kodeksu. Przepisy te określają elementy, których wartość powinna lub nie powinna być dodana do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za dane towary.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Zasada ta jest jednak obwarowana pewnymi warunkami, z których jeden polega na tym – zgodnie z lit. d) tego samego przepisu – że kupujący i sprzedawca nie są ze sobą <HT TYPE="ITALIC">powiązani</HT> lub, jeżeli są, że wartość transakcyjna może być <HT TYPE="ITALIC">zaakceptowana</HT> na potrzeby celne<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Artykuł 29 ust. 1 lit. d) rozporządzenia nr 2913/92.</P></NOTE>. Zakres tego warunku wyjaśniono w szczególności w art. 143 ust. 1 rozporządzenia nr 2454/93 i w art. 29 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 2913/92.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Z jednej strony w art. 143 ust. 1 rozporządzenia nr 2454/93 wymieniono sytuacje, w których podmioty gospodarcze uznaje się za <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0033" REF.END="QE0033"/>powiązane<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/> do celów zasad ustalania wartości celnej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>Z drugiej strony w art. 29 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 2913/92 wyraźnie wskazano, że fakt, iż kupujący i sprzedawca są ze sobą powiązani, jest elementem niewystarczającym do stwierdzenia, że na cenę towarów – a tym samym na wartość transakcyjną – mógł wpłynąć szczególny stosunek pomiędzy tymi stronami<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Zobacz podobnie opinia rzecznika generalnego P. Mengozziego w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Stretinskis</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑430/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:701">EU:C:2015:701</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0015">15</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. W rzeczywistości zadeklarowana wartość transakcyjna jest <HT TYPE="ITALIC">możliwa do zaakceptowania</HT>, mimo że strony są ze sobą powiązane, jeśli ich stosunek nie miał wpływu na cenę towarów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>Aby to zweryfikować, w art. 29 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 2913/92 wskazano, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0034" REF.END="QE0034"/>okoliczności dotyczące sprzedaży<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="201D" ID="QE0034"/> bada się w świetle informacji uzyskanych od zgłaszającego. Należy pamiętać w tym względzie, że wartość transakcyjna musi odzwierciedlać <HT TYPE="ITALIC">rzeczywistą wartość gospodarczą</HT> przywożonego towaru, a także uwzględniać <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0035" REF.END="QE0035"/>ogół części składowych tego towaru, które mają wartość gospodarczą<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131212">12 grudnia 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Christodoulou i in</NAME.CASE>. (<NO.CASE>C‑116/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:825">EU:C:2013:825</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>To właśnie w tym kontekście zajmę się teraz kwestią interpretacyjną podniesioną przez sąd odsyłający.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Niniejsza sprawa</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>We wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym sąd odsyłający stwierdza, że w rozpatrywanej przez niego sprawie brak jest dowodów wskazujących na istnienie między sprzedawcą a kupującym jakiegokolwiek stosunku <HT TYPE="ITALIC">prawnego</HT>, o którym mowa w art. 143 ust. 1 rozporządzenia nr 2454/93.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="11"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>Niemniej jednak sąd odsyłający wskazuje, że szereg elementów <HT TYPE="ITALIC">faktycznych</HT> daje podstawy do stwierdzenia, że sprzedawcę i kupującego łączą szczególnie bliskie powiązania, ze względu na istnienie których transakcje między tymi osobami zostały zawarte i wykonane w warunkach, które nie są charakterystyczne dla zwykłego obrotu gospodarczego. Zdaniem sądu odsyłającego nie wydaje się, by istniały jakiekolwiek obiektywne okoliczności, które mogłyby uzasadnić logikę gospodarczą takich transakcji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>W tym względzie sąd odsyłający wskazuje na następujące okoliczności faktyczne: (i) sprzedawcę i skarżącą łączą długotrwałe stosunki handlowe; (ii) towary zostały dostarczone bez zawarcia jakichkolwiek umów sprzedaży, które przewidywałyby warunki dostawy, zapłaty lub zwrotu towarów, jak również inne warunki specyficzne dla tego rodzaju transakcji; (iii) fakt, że towary zostały dostarczone bez żadnej zaliczki oraz niezależnie od tego, iż skarżąca była winna sprzedawcy znaczne kwoty z tytułu wcześniejszych dostaw; (iv) nie poczyniono żadnych ustaleń dotyczących wykonania zobowiązań ani nie przewidziano żadnych środków ograniczających ryzyko (zaliczek, poręczeń, gwarancji, odsetek za zwłokę i tak dalej), co stanowi normalną praktykę w ramach zwykłego obrotu gospodarczego, mimo że wartość spornych transakcji jest szczególnie wysoka; (v) brak jest dowodów wskazujących na to, że – w ujęciu ogólnym – sprzedawca kontrolował wykonanie zobowiązań dotyczących płatności i innych zobowiązań; (vi) zidentyfikowano przypadki, w których osoby zatrudnione w spółce skarżącej działały w imieniu sprzedawcy na podstawie upoważnienia oraz używały jego pieczęci firmowej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Sąd odsyłający dodaje, że jego zdaniem wzorce postępowania podmiotów gospodarczych podobne do tych, które występują w niniejszej sprawie, są zasadniczo typowe dla sytuacji, w których jedna strona transakcji kontroluje drugą lub obie te strony znajdują się pod kontrolą osoby trzeciej. W związku z tym, choć brak jest dowodów na istnienie takiej kontroli de iure, sąd odsyłający jest zdania, że okoliczności niniejszej sprawy mogą ewentualnie uzasadniać uznanie sprzedawcy i skarżącej za osoby powiązane de facto w rozumieniu art. 29 ust. 1 lit. d) rozporządzenia nr 2913/92 i art. 143 ust. 1 lit. e) lub f) rozporządzenia nr 2454/93.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Sednem przedmiotowego pytania jest zatem kwestia, czy organy celne mogą stwierdzić, że dwie strony są <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0036" REF.END="QE0036"/>powiązane<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="201D" ID="QE0036"/> dla celów ustalenia wartości celnej pomimo braku między nimi jakichkolwiek powiązań <HT TYPE="ITALIC">prawnych</HT>, na podstawie elementów wskazujących, iż de facto jedna strona kontroluje drugą lub obie strony znajdują się pod kontrolą osoby trzeciej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>W kolejnych punktach wyjaśnię, dlaczego uważam, że na to pytanie należy udzielić odpowiedzi twierdzącej. Zasugeruję jednak również, że odpowiednie przepisy prawa Unii [w szczególności art. 29 ust. 1 lit. d) rozporządzenia nr 2913/92 i art. 143 ust. 1 lit. e) i f) rozporządzenia nr 2454/93] wymagają od organów stosunkowo ostrożnego podejścia jedynie w sytuacjach kontroli de facto. Wreszcie, w celu udzielenia użytecznej odpowiedzi sądowi odsyłającemu, dokonam zwięzłej analizy innego przepisu (art. 181a rozporządzenia nr 2454/93), który – choć nie został wymieniony przez sąd odsyłający – może mieć również pewne znaczenie w niniejszej sprawie.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">a)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Artykuł 143 ust. 1 rozporządzenia nr 2454/93</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Na wstępie warto podkreślić, że sytuacje, w których dwa podmioty gospodarcze uznaje się za <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0037" REF.END="QE0037"/>powiązane<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/> do celów ustalenia wartości celnej, zostały wymienione w sposób wyczerpujący (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0038" REF.END="QE0038"/>tylko wtedy, gdy<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/>) w wykazie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Zobacz w tym względzie opinia rzecznika generalnego P. Mengozziego w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Stretinskis</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑430/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:701">EU:C:2015:701</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0018">18</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> w art. 143 ust. 1 rozporządzenia nr 2454/93.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="12"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>Pomimo tego, jak wskazały niektóre ze stron, które przedstawiły uwagi w niniejszym postępowaniu, Trybunał stwierdził już, że sytuacji wymienionych w tym przepisie nie należy interpretować w sposób zawężający, jeśli miałoby to podważyć skuteczność art. 29 rozporządzenia nr 2913/92<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160121">21 stycznia 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Stretinskis</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑430/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:43">EU:C:2016:43</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0027">27</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Na tej podstawie strony te podniosły, że sprawa rozpatrywana w postępowaniu głównym może być objęta zakresem art. 143 ust. 1 lit. b), e) lub f) rozporządzenia nr 2454/93.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>Co się tyczy art. 143 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 2454/93, wydaje się bezsporne, że sytuacje zwykłej kontroli de facto nie mieszczą się w zakresie tego przepisu. W rzeczywistości tylko osoby, które są <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0039" REF.END="QE0039"/><HT TYPE="ITALIC">prawnie</HT> uznanymi wspólnikami w działalności gospodarczej<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="201D" ID="QE0039"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Podkreślenie moje.</P></NOTE>, uważa się za <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0040" REF.END="QE0040"/>powiązane<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="201D" ID="QE0040"/> w rozumieniu tego przepisu. Analiza różnych wersji językowych rozporządzenia potwierdza tę interpretację<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Zobacz między innymi wersje językowe: francuską (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0041" REF.END="QE0041"/>juridiquement<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="201D" ID="QE0041"/>), włoską (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0042" REF.END="QE0042"/>veste giuridica<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="201D" ID="QE0042"/>), hiszpańską (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0043" REF.END="QE0043"/>jurídicamente<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="201D" ID="QE0043"/>), szwedzką (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0044" REF.END="QE0044"/>juridiskt<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="201D" ID="QE0044"/>) oraz grecką (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0045" REF.END="QE0045"/>νομική άποψη<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="201D" ID="QE0045"/>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Z uwagi na fakt, że sąd odsyłający stwierdza, iż na podstawie dostępnych dowodów nie można doszukać się <HT TYPE="ITALIC">prawnego</HT> powiązania pomiędzy dwoma podmiotami, jestem zdania, że art. 143 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 2454/93 nie znajduje zastosowania w rozpatrywanej sprawie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Rzecz może się jednak przedstawiać inaczej w odniesieniu do art. 143 ust. 1 lit. e) i f) rozporządzenia nr 2454/93. Przepisy te pozwalają bowiem organom na uznanie dwóch podmiotów za <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0046" REF.END="QE0046"/>powiązane<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="201D" ID="QE0046"/> w sytuacji zwykłej kontroli de facto. Sytuacja tego rodzaju występuje wówczas, gdy jeden z podmiotów <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0047" REF.END="QE0047"/>bezpośrednio lub pośrednio kontroluje drug[i]<QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="201D" ID="QE0047"/> [lit. e)] lub gdy oba podmioty <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0048" REF.END="QE0048"/>znajdują się pod bezpośrednią lub pośrednią kontrolą trzeciej osoby<QUOT.END REF.START="QS0048" CODE="201D" ID="QE0048"/> [lit. f)]. W uwagach interpretacyjnych zawartych w załączniku 23 do rozporządzenia nr 2454/93 stwierdza się, że w rozumieniu art. 143 ust. 1 lit. e)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Chociaż wspomniana uwaga odnosi się wyłącznie do art. 143 ust. 1 lit. e), uważam, że przedstawiona w niej zasada ma, mutatis mutandis, zastosowanie również w odniesieniu do lit. f) tego przepisu.</P></NOTE> <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0049" REF.END="QE0049"/>[j]edna osoba kontroluje drugą, w przypadku gdy ta pierwsza jest w stanie sprawować prawną lub <HT TYPE="ITALIC">faktyczną</HT> kontrolę nad czynnościami tej drugiej osoby<QUOT.END REF.START="QS0049" CODE="201D" ID="QE0049"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Podkreślenie moje. Co się tyczy terminu <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0050" REF.END="QE0050"/>faktyczny<QUOT.END REF.START="QS0050" CODE="201D" ID="QE0050"/> inne wersje językowe rozporządzenia w sposób jednoznaczny potwierdzają, że termin ten odnosi się do sytuacji kontroli de facto: zob. między innymi wersje językowe: francuską (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0051" REF.END="QE0051"/>en droit ou en fait<QUOT.END REF.START="QS0051" CODE="201D" ID="QE0051"/>), włoską (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0052" REF.END="QE0052"/>di diritto o di fatto<QUOT.END REF.START="QS0052" CODE="201D" ID="QE0052"/>) oraz grecką (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0053" REF.END="QE0053"/>de jure ή de facto<QUOT.END REF.START="QS0053" CODE="201D" ID="QE0053"/>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>Spójnik <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0054" REF.END="QE0054"/>lub<QUOT.END REF.START="QS0054" CODE="201D" ID="QE0054"/> wskazuje, że dla celów tych przepisów istotne są również sytuacje kontroli faktycznej, alternatywne do kontroli czysto prawnej. Podsumowując, powiedziałbym, że dwa podmioty gospodarcze są <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0055" REF.END="QE0055"/>powiązane<QUOT.END REF.START="QS0055" CODE="201D" ID="QE0055"/> do celów ustalenia wartości celnej, jeżeli – ze względu na istniejące między nimi powiązania o charakterze prawnym, umownym lub czysto faktycznym – dane transakcje (zgłoszone organom) nie mogą być wynikiem działań dwóch niezależnych uczestników rynku, z których każdy postępuje w sposób najbardziej racjonalny z ekonomicznego punktu widzenia lub maksymalizujący zysk.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>Oczywiście to do sądu odsyłającego – który jako jedyny jest właściwy do oceny okoliczności faktycznych zawisłego przed nim sporu – należy ustalenie, czy kupujący i sprzedawca są <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0056" REF.END="QE0056"/>powiązani<QUOT.END REF.START="QS0056" CODE="201D" ID="QE0056"/>, ponieważ jeden z nich jest w stanie sprawować kontrolę nad drugim lub też osoba trzecia może sprawować podobną formę kontroli nad obiema tymi spółkami<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Zobacz w tym względzie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20200709">9 lipca 2020 r.</DATE>, <NAME.CASE>Direktor na Teritorialna direktsiya Yugozapadna Agentsiya <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0057" REF.END="QE0057"/>Mitnitsi<QUOT.END REF.START="QS0057" CODE="201D" ID="QE0057"/></NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑76/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:543">EU:C:2020:543</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0067">67</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0068">68</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>W związku z tym, aby pomóc sądowi odsyłającemu, pragnę poczynić następujące obserwacje.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="13"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Elementy, które zdaniem sądu odsyłającego wskazują na możliwe powiązania między dwoma uczestnikami rynku, niewątpliwie świadczą o istnieniu wysokiego stopnia zaufania między nimi. Zastanawia mnie jednak, czy elementy te – zarówno oceniane indywidualnie, jak i rozpatrywane łącznie – są wystarczające do stwierdzenia przypadku kontroli de facto na podstawie art. 143 ust. 1 lit. e) lub f) rozporządzenia nr 2454/93.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>Wydaje mi się, że te elementy mają w głównej mierze charakter przesłanek, a w każdym razie skłoniły organy do oparcia się na pewnych domniemaniach.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>W tym względzie mogę z pewnością zgodzić się z tym, że organy celne powinny mieć możliwość uznania pewnych faktów za ustalone na podstawie szeregu przesłanek lub na podstawie pewnych domniemań. Biorąc pod uwagę już samą liczbę operacji, które organy te muszą codziennie przetwarzać, nie można oczywiście oczekiwać, że będą one opierać swoje ustalenia na standardach dowodowych, które są na przykład tak wysokie jak te obowiązujące organy prowadzące dochodzenia w sprawach karnych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>Jednocześnie jednak uczestnicy rynku muszą mieć pewność, że organy te stosują przewidywalne i rzetelne metody weryfikacji ich zgłoszeń. W szczególności przesłanki muszą być istotne i spójne, a domniemania oparte na utrwalonym doświadczeniu, tak aby zminimalizować ryzyko wyników fałszywie dodatnich<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>W tym kontekście nie muszę dodawać, że w każdym przypadku uczestnicy rynku mają prawo do zakwestionowania oceny organów przed sądami krajowymi, jak to uczyniła Baltic Master w niniejszej sprawie. Zobacz w tym względzie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140313">13 marca 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>Global Trans Lodzhistik</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑29/13 i C‑30/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:140">EU:C:2014:140</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) oraz opinia rzecznika generalnego P. Cruza‑Villalóna w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>DP grup</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑138/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:378">EU:C:2011:378</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Jak bowiem stwierdzono w preambule do rozporządzenia nr 2913/92, kodeks celny ma na celu <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0058" REF.END="QE0058"/>zapewnieni[e] równowagi pomiędzy potrzebami władz celnych, mając na względzie zapewnienie prawidłowego stosowania przepisów prawa celnego oraz prawa podmiotów gospodarczych do ich sprawiedliwego traktowania […]<QUOT.END REF.START="QS0058" CODE="201D" ID="QE0058"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>Zgodnie z tą zasadą w art. 29 ust. 2 rozporządzenia nr 2913/92 ustanawia się procedurę ad hoc mającą na celu umożliwienie organom celnym wyjaśnienia, czy art. 29 ust. 1 lit. d) rozporządzenia nr 2913/92 znajduje zastosowanie w danej sytuacji, przy jednoczesnej ochronie praw zgłaszającego. Organy celne są zobowiązane do przekazania zgłaszającemu swoich wątpliwości, aby ten miał możliwość dostarczenia dodatkowych informacji w celu wykazania, że zadeklarowana wartość transakcyjna jest możliwa do zaakceptowania na potrzeby celne. Z mojego punktu widzenia, chociaż służy to głównie zbadaniu dopuszczalności zadeklarowanej ceny, nic nie stoi na przeszkodzie, aby organy lub podmioty gospodarcze skorzystały z tej procedury w celu wyjaśnienia powiązania między kupującym a sprzedawcą.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>Nie posuwając się do ustanowienia domniemania, zgodnie z którym cena uzgodniona między stronami powiązanymi na ogół nie odzwierciedla rzeczywistej wartości gospodarczej towarów, art. 29 rozporządzenia nr 2913/92 łagodzi do pewnego stopnia wymogi dowodowe stawiane organom. Czyni to poprzez nałożenie na zgłaszającego określonych obciążeń w zakresie domniemania<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Zobacz art. 29 ust. 2 lit. a) (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0059" REF.END="QE0059"/>[n]a żądanie zgłaszającego<QUOT.END REF.START="QS0059" CODE="201D" ID="QE0059"/>) oraz art. 29 ust. 2 lit. c) (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0060" REF.END="QE0060"/>z inicjatywy zgłaszającego<QUOT.END REF.START="QS0060" CODE="201D" ID="QE0060"/>).</P></NOTE> oraz, w niektórych okolicznościach, poprzez nałożenie na niego również części ciężaru dowodu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Zobacz art. 29 ust. 2 lit. b) (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0061" REF.END="QE0061"/>o ile zgłaszający udowodni<QUOT.END REF.START="QS0061" CODE="201D" ID="QE0061"/>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="14"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>Jednakże nałożenie takich obciążeń na zgłaszających nie może skutkować zwolnieniem organów z obowiązku oparcia swoich ustaleń dotyczących istnienia kontroli de facto na konkretnych elementach, które wskazują, że jedna strona była w stanie <HT TYPE="ITALIC">określać</HT> zachowanie drugiej strony <HT TYPE="ITALIC">lub na nie wpływać</HT> lub że osoba trzecia mogła wywierać podobny wpływ na obie te strony.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>Moim zdaniem sam fakt, że transakcja nie posiada pewnych cech, które zwykle charakteryzują transakcje o podobnym charakterze – jak istnienie pisemnej umowy sprzedaży, ustanowienie zabezpieczeń lub gwarancji czy też płatności zaliczkowe – nie wskazuje automatycznie na istnienie strukturalnego lub organicznego związku między dwoma podmiotami. Jak zauważa Baltic Master, nie można wykluczyć, że dwaj długoletni partnerzy biznesowi, którzy regularnie i owocnie prowadzą interesy, mogą przeprowadzać swoje transakcje w sposób uproszczony i przyspieszony. Podobnie niezwykle niska cena niekoniecznie wskazuje na to, że do transakcji doszło między osobami powiązanymi. W rzeczywistości jedna ze stron mogła uzyskać szczególnie atrakcyjną cenę na przykład z powodu trudności finansowych drugiej strony lub ze względu na szczególnie korzystną sytuację na rynku<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Weźmy na przykład pod uwagę, że wiosną 2020 r., w szczytowym okresie pandemii COVID‑19, po raz pierwszy w historii odnotowano ujemne ceny ropy naftowej.</P></NOTE>. Takie sytuacje nie wynikają z sytuacji kontroli de facto, lecz raczej z działania normalnych mechanizmów rynkowych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>Moim zdaniem aby udowodnić istnienie kontroli de facto, organy nie mogą ograniczać się do obserwowania i rejestrowania <HT TYPE="ITALIC">skutku</HT> domniemanej kontroli (wyjątkowo niska cena), ale muszą faktycznie zidentyfikować ewentualną <HT TYPE="ITALIC">przyczynę</HT> domniemanej kontroli. Przychodzi na myśl na przykład istnienie zazębiającej się struktury zarządczej, wzajemnych pakietów udziałów lub sytuacji bliskości między udziałowcami obu stron. Są to elementy, które w odpowiednich przypadkach mogą stanowić dla organów solidną podstawę do domniemania istnienia kontroli de facto. W przeciwnym razie tok rozumowania organów zaczyna mieć charakter błędnego koła: element, który powoduje konieczność przeprowadzenia szczegółowego dochodzenia w sprawie powiązania między dwiema stronami (wyjątkowo niska cena), staje się również dowodem na istnienie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0062" REF.END="QE0062"/>zbyt bliskiego<QUOT.END REF.START="QS0062" CODE="201D" ID="QE0062"/> powiązania między nimi.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>Stwierdziwszy powyższe, dla pełności wywodu warto przypomnieć sądowi odsyłającemu, że okoliczność, iż kupujący i sprzedawca są <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0063" REF.END="QE0063"/>powiązani<QUOT.END REF.START="QS0063" CODE="201D" ID="QE0063"/> w rozumieniu art. 29 ust. 1 lit. d) rozporządzenia nr 2913/92, nie jest bynajmniej jedyną sytuacją<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>Pod warunkiem, jak wspomniano, że ich powiązanie <HT TYPE="ITALIC">miało</HT> wpływ na cenę towarów (zob. pkt 31 opinii powyżej).</P></NOTE>, która pozwala organom celnym na odrzucenie wartości towarów zadeklarowanej przy przywozie. Mające zastosowanie unijne ramy prawne zawierają bowiem inne przepisy, które pozwalają organom celnym na oszacowanie tej wartości na podstawie innych metod ustalania wartości. Na pierwszy rzut oka wydaje się, że jeden z tych przepisów może mieć znaczenie w niniejszej sprawie.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">b)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Artykuł 181a rozporządzenia nr 2454/93</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 181a rozporządzenia nr 2454/93 <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0064" REF.END="QE0064"/>[j]eżeli […] organy celne mają uzasadnione wątpliwości, że [czy] zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 kodeksu, nie muszą ustalać wartości celnej przywożonych towarów z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej<QUOT.END REF.START="QS0064" CODE="201D" ID="QE0064"/>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="15"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>Artykuł 181a rozporządzenia nr 2454/93 obejmuje swoim zakresem sytuacje, w których cena zadeklarowana nie odpowiada cenie rzeczywiście zapłaconej lub należnej. Przepis ten – który ma zastosowanie niezależnie od tego, czy kupujący i sprzedawca są ze sobą powiązani (de iure lub de facto) – obejmuje w szczególności przypadki oszustwa, fałszywych zgłoszeń i innych nieprawdziwych oświadczeń<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>Zobacz w tym względzie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170309">9 marca 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>GE Healthcare</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑173/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:195">EU:C:2017:195</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0038">38</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Zobacz także opinia rzecznika generalnego J. Mazáka w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Carboni e derivati</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑263/06</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:501">EU:C:2007:501</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0061">61</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0065">65</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Może się tak zdarzyć na przykład w odniesieniu do sfałszowanych dokumentów lub zgłoszeń, które nie odzwierciedlają dokładnie rzeczywistej transakcji. Może się również zdarzyć, że wystąpią błędy w określeniu lub korekcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0065" REF.END="QE0065"/>ceny faktycznie zapłaconej lub należnej<QUOT.END REF.START="QS0065" CODE="201D" ID="QE0065"/> na podstawie kryteriów przewidzianych w art. 29, 32 i 33 rozporządzenia nr 2913/92 lub po prostu wystąpią istotne błędy w wypełnianiu dokumentów wymaganych przy odprawie celnej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>Artykuł 181a rozporządzenia nr 2454/93 jest zatem przepisem w dużym stopniu <HT TYPE="ITALIC">uzupełniającym</HT> względem art. 29 ust. 1 rozporządzenia nr 2913/92. Jak bowiem stwierdziła Komisja podczas rozprawy, ten pierwszy przepis wprowadzono do unijnych ram prawnych dopiero na późniejszym etapie, aby wypełnić pewne luki.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>W moim przekonaniu art. 181a rozporządzenia nr 2454/93 ma zastosowanie, gdy zadeklarowana cena nie odpowiada cenie faktycznie zapłaconej lub należnej. Artykuł 29 ust. 1 rozporządzenia nr 2913/92 ma zastosowanie, gdy zadeklarowana cena odpowiada cenie faktycznie zapłaconej lub należnej, ale na jej wysokość miało wpływ powiązanie między kupującym a sprzedawcą. W związku z tym w obu przypadkach wartość zadeklarowana organom celnym nie odzwierciedla <HT TYPE="ITALIC">rzeczywistej wartości gospodarczej</HT> towarów, a zatem wydaje się arbitralna lub fikcyjna.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>Jak stwierdził rząd hiszpański podczas rozprawy, pomimo różnego zakresu stosowania art. 181a rozporządzenia nr 2454/93 i art. 29 ust. 1 rozporządzenia nr 2913/92 mają ten sam cel (umożliwienie prawidłowego ustalenia wartości towarów) i kierują się zasadniczo podobną logiką.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>Oba te przepisy wymagają stosunkowo ostrożnego podejścia ze strony organów celnych: organy muszą mieć <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0066" REF.END="QE0066"/>podstawy<QUOT.END REF.START="QS0066" CODE="201D" ID="QE0066"/>, aby uznać, że na cenę uzgodnioną między powiązanymi podmiotami gospodarczymi miało wpływ ich powiązanie (art. 29 ust. 2 rozporządzenia nr 2913/92)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0031"><P>W tym względzie uwaga interpretacyjna odnosząca się do art. 29 ust. 2 stanowi, że badanie okoliczności związanych ze sprzedażą jest wymagane tylko wówczas, gdy <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0067" REF.END="QE0067"/>są <HT TYPE="ITALIC">wątpliwości</HT> co do akceptowalności ceny<QUOT.END REF.START="QS0067" CODE="201D" ID="QE0067"/> (podkreślenie moje).</P></NOTE>, oraz muszą mieć <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0068" REF.END="QE0068"/>uzasadnione wątpliwości<QUOT.END REF.START="QS0068" CODE="201D" ID="QE0068"/>, czy zadeklarowana cena jest ceną faktycznie zapłaconą lub należną (art. 181a rozporządzenia nr 2454/93).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64.</NO.P><TXT>Ponadto oba przepisy wymagają, aby organy wysłuchały zainteresowanych podmiotów gospodarczych przed podjęciem decyzji o nieuwzględnieniu zadeklarowanej wartości i samodzielnym dokonaniu ustalenia wartości towarów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65.</NO.P><TXT>W tym względzie ocena, czy art. 181a rozporządzenia nr 2454/93 ma znaczenie w niniejszej sprawie – jako alternatywa dla art. 29 ust. 1 rozporządzenia nr 2913/92 – należy, po raz kolejny, do sądu odsyłającego.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="16"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">3.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Wnioski w przedmiocie pytania pierwszego</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66.</NO.P><TXT>W świetle powyższego na pytanie pierwsze należy moim zdaniem odpowiedzieć w ten sposób, że art. 29 ust. 1 lit. d) rozporządzenia nr 2913/92 i art. 143 ust. 1 lit. e) i f) rozporządzenia nr 2454/93 należy interpretować w ten sposób, iż kupującego i sprzedawcę uważa się za <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0069" REF.END="QE0069"/>osoby powiązane<QUOT.END REF.START="QS0069" CODE="201D" ID="QE0069"/>, gdy pomimo braku elementów świadczących o tym, że są oni wspólnikami w działalności gospodarczej lub że zachodzi sytuacja kontroli, na podstawie okoliczności towarzyszących zawarciu transakcji można rozsądnie domniemywać, że de facto jedna z tych osób kontroluje drugą lub że obie te osoby znajdują się pod kontrolą tej samej osoby trzeciej.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">B.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie pytania drugiego</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67.</NO.P><TXT>Poprzez swoje pytanie drugie sąd odsyłający zmierza zasadniczo do ustalenia, czy art. 31 ust. 1 rozporządzenia nr 2913/92 stoi na przeszkodzie temu, by wartość celna była określana w oparciu o informacje zawarte w krajowej bazie danych dotyczące wartości celnej towarów o tym samym pochodzeniu, które wprawdzie nie są podobne, lecz są objęte tą samą pozycją TARIC.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68.</NO.P><TXT>W tym względzie należy przypomnieć, że art. 30 i 31 rozporządzenia nr 2913/92 przewidują metody ustalania wartości celnej w okolicznościach, w których nie jest możliwe określenie rzeczywistej wartości transakcyjnej, a zatem nie można zastosować domyślnej metody ustalania wartości celnej przewidzianej w art. 29 kodeksu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69.</NO.P><TXT>Te <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0070" REF.END="QE0070"/>pomocnicze<QUOT.END REF.START="QS0070" CODE="201D" ID="QE0070"/> metody ustalania wartości ułożono w ścisłej, hierarchicznej kolejności i są one ze sobą powiązane na zasadzie podporządkowania. W związku z tym stosuje się je kolejno: jeżeli wartości celnej nie można określić przy zastosowaniu danej metody, należy w miarę możliwości zastosować metodę, która następuje bezpośrednio po niej w porządku ustalonym w kodeksie celnym<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0032"><P>Zobacz w tym względzie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131212">12 grudnia 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Christodoulou i in</NAME.CASE>. (<NO.CASE>C‑116/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:825">EU:C:2013:825</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0041">41</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0043">43</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20171109">9 listopada 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>LS Customs Services</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑46/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:839">EU:C:2017:839</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0043">43</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Zobacz także opinia rzecznika generalnego N. Wahla w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Oribalt Rīga</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑1/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:64">EU:C:2019:64</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0028">28</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70.</NO.P><TXT>W art. 30 rozporządzenia nr 2913/92 wymieniono cztery szczególne, oparte na zasadach metody ustalania wartości. Z kolei art. 31 rozporządzenia nr 2913/92 przewiduje metodę ustalania wartości stosowaną w ostateczności – tylko w braku innej możliwości – pozwalającą na określenie wartości <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0071" REF.END="QE0071"/>na podstawie danych dostępnych we Wspólnocie, z zastosowaniem odpowiednich środków<QUOT.END REF.START="QS0071" CODE="201D" ID="QE0071"/>, pod warunkiem że środki te są <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0072" REF.END="QE0072"/>zgodn[e] z zasadami i ogólnymi przepisami<QUOT.END REF.START="QS0072" CODE="201D" ID="QE0072"/> prawodawstwa celnego Unii Europejskiej oraz Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0073" REF.END="QE0073"/>GATT<QUOT.END REF.START="QS0073" CODE="201D" ID="QE0073"/>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71.</NO.P><TXT>Zważywszy na dość otwarte brzmienie i charakter extrema ratio art. 31 rozporządzenia nr 2913/92, pozostawia on w gestii organów określenie, w zależności od okoliczności, metod, które można zastosować w celu określenia wartości danych towarów. Zasadniczo powinny to być metody przewidziane w art. 29 i 30 tego rozporządzenia, stosowane z pewną dozą elastyczności<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0033"><P>Zobacz uwaga interpretacyjna odnosząca się do art. 31 ust. 1 (pkt 13 niniejszej opinii powyżej). W tym względzie zob. także opinia rzecznika generalnego N. Wahla w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Oribalt Rīga</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑1/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:64">EU:C:2019:64</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0028">28</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 31 rozporządzenia nr 2913/92 istotne jest, aby wybrane środki były (i) <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0074" REF.END="QE0074"/>odpowiednie<QUOT.END REF.START="QS0074" CODE="201D" ID="QE0074"/>, (ii) oparte na dostępnych danych oraz (iii) zgodne z odpowiednimi (unijnymi i międzynarodowymi) ramami prawnymi.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="17"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73.</NO.P><TXT>Moim zdaniem wymogi te należy rozumieć w sposób następujący. Po pierwsze, wybrane środki muszą być odpowiednie w danych okolicznościach (tj. pozwalające na ustalenie wartości w sposób sprawiedliwy i rzetelny) i praktyczne dla organów (tj. nie nadmiernie skomplikowane i czasochłonne). Po drugie, wybrane środki muszą opierać się na <HT TYPE="ITALIC">rzeczywistych</HT> danych – być w możliwie największym stopniu <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0075" REF.END="QE0075"/>opart[e] na uprzednio ustalonych wartościach celnych<QUOT.END REF.START="QS0075" CODE="201D" ID="QE0075"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0034"><P>Ibidem.</P></NOTE> – które są możliwe do zweryfikowania przez zgłaszających oraz, w razie potrzeby, przez właściwe jurysdykcje. Po trzecie, środki te muszą harmonijnie wpisywać się w unijny system ustalania wartości celnej i nie mogą być sprzeczne z odpowiednimi instrumentami międzynarodowymi.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74.</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie, jak wspomniano w pkt 19 powyżej, organy celne uznały, że nie można zastosować ani standardowej metody ustalania wartości przewidzianej w art. 29 rozporządzenia nr 2913/92, ani metod pomocniczych określonych w art. 30 tego samego rozporządzenia. W konsekwencji uznały one, że wartość celną przedmiotowych towarów należy określić zgodnie z metodą <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0076" REF.END="QE0076"/>ostatniej szansy<QUOT.END REF.START="QS0076" CODE="201D" ID="QE0076"/>, o której mowa w art. 31 rozporządzenia nr 2913/92. W tym celu organy te określiły wartość celną towarów przywiezionych przez skarżącą, posługując się danymi na temat transakcji obejmujących towary przywiezione przez inną spółkę pod tym samym oznaczeniem (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0077" REF.END="QE0077"/>części do klimatyzatorów<QUOT.END REF.START="QS0077" CODE="201D" ID="QE0077"/>) i kodem TARIC (<FT TYPE="TARIC">8415900090</FT>), o tym samym pochodzeniu (Malezja) i pochodzące od tego samego producenta. Sąd odsyłający zauważa, że transakcja przyjęta jako punkt odniesienia była jedynym przypadkiem wywozu z Malezji pod tym samym kodem TARIC zarejestrowanym w krajowej bazie danych w 2010 r.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75.</NO.P><TXT>Oczywiście nie jest zadaniem Trybunału rozważanie, czy w niniejszej sprawie organy celne słusznie zastosowały metodę ustalania wartości celnej przewidzianą w art. 31 ust. 1 rozporządzenia nr 2913/92, ponieważ nie można było zastosować ani art. 29, ani art. 30 tego kodeksu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76.</NO.P><TXT>W związku z tym – wracając do kwestii podniesionej przez sąd odsyłający – uważam, że art. 31 rozporządzenia nr 2913/92 zasadniczo nie stoi na przeszkodzie określaniu wartości towarów na podstawie danych na temat transakcji zarejestrowanych w krajowej bazie danych, odnoszących się do przywozu towarów objętych tym samym kodem TARIC i o tym samym pochodzeniu, mających miejsce we wcześniejszych latach.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77.</NO.P><TXT>Chociaż przesyłka wykorzystana jako punkt odniesienia niekoniecznie dotyczyła <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0078" REF.END="QE0078"/>towarów identycznych<QUOT.END REF.START="QS0078" CODE="201D" ID="QE0078"/> lub <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0079" REF.END="QE0079"/>towarów podobnych<QUOT.END REF.START="QS0079" CODE="201D" ID="QE0079"/> w rozumieniu art. 30 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia nr 2913/92, fakt, że obie przesyłki dotyczyły towarów sklasyfikowanych pod tym samym kodem TARIC, wskazuje na rozsądny stopień wspólności między tymi towarami. Moim zdaniem taka wspólność może być wystarczająca, gdy wartość niektórych towarów ustala się na podstawie art. 31 rozporządzenia nr 2913/92, jeżeli nie są znane inne cechy danych produktów. W praktyce organy stosowały metodę określania wartości celnej na podstawie wartości transakcyjnej towarów podobnych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0035"><P>Artykuł 30 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 2913/92.</P></NOTE>, interpretując pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0080" REF.END="QE0080"/>towarów podobnych<QUOT.END REF.START="QS0080" CODE="201D" ID="QE0080"/> w sposób elastyczny<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0036"><P>Artykuł 142 ust. 1 lit. d) rozporządzenia nr 2454/93 oraz uwaga interpretacyjna dotycząca art. 31 ust. 1.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78.</NO.P><TXT>W tym kontekście nie należy zapominać, że TARIC jest <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0081" REF.END="QE0081"/>oparty na Nomenklaturze Scalonej<QUOT.END REF.START="QS0081" CODE="201D" ID="QE0081"/>, która, opierając się na Zharmonizowanym Systemie Światowej Organizacji Celnej (zwanym dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0082" REF.END="QE0082"/>zharmonizowanym systemem<QUOT.END REF.START="QS0082" CODE="201D" ID="QE0082"/>), stanowi główne narzędzie klasyfikacji towarów w Unii Europejskiej. Kody TARIC mają zatem odzwierciedlać sposób, w jaki dany produkt jest<?PAGE NO="18"?> klasyfikowany we wszystkich krajach, które przyjęły zharmonizowany system<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0037"><P>Z tego powodu Komisja – która jest odpowiedzialna za zarządzanie i publikację TARIC – chociaż dysponuje pewną swobodą w określaniu zakresu pozycji celnych ustanowionych na podstawie zharmonizowanego systemu, nie jest uprawniona do zmiany ich przedmiotu. Zobacz w tym względzie opinia rzecznika generalnego A. Tizzana w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>CBA Computer</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑479/99</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2001:119">EU:C:2001:119</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>. Dzięki cyfryzacji ceł TARIC jest również łatwo dostępny zarówno dla przedsiębiorców, jak i dla organów za pośrednictwem publicznej bazy danych, co zwiększa przejrzystość i pewność prawa.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79.</NO.P><TXT>Prawdą jest, że odpowiedni kod TARIC zastosowany w niniejszej sprawie ma charakter szczątkowy i ogólny<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0038"><P>Zobacz powyżej pkt 19 niniejszej opinii.</P></NOTE>. Przypisanie konkretnego kodu TARIC przez organy celne opierało się jednak na informacjach dostarczonych przez samego importera. W tym względzie należy pamiętać, że unijny system ustalania wartości celnej opiera się na założeniu, że informacje niezbędne do stosowania przepisów celnych w odniesieniu do towarów są określane głównie na podstawie informacji dostarczonych przez zgłaszającego, a nie na podstawie ustaleń organów celnych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0039"><P>Zobacz w tym względzie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110915">15 września 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>DP grup</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑138/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:587">EU:C:2011:587</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0034">34</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. W ujęciu ogólnym samoocena zobowiązań w odniesieniu do towarów objętych zgłoszeniem przedstawionym organom celnym jest powszechnie uznawana za jedną z zasad leżących u podstaw prawodawstwa Unii w tej dziedzinie. W tym kontekście rola organów ogranicza się głównie do sprawdzania i weryfikacji zgłoszeń oraz, w razie potrzeby, ich korygowania<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0040"><P>W tej kwestii zob. w szerokim ujęciu T. Walsh, <HT TYPE="ITALIC">European Union Customs Code</HT>, Wolters Kluwer, 2015, s. 67–73.</P></NOTE>. Nie można oczekiwać od organów, że będą wykonywać czasochłonne zadania służące <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0083" REF.END="QE0083"/>wyręczaniu<QUOT.END REF.START="QS0083" CODE="201D" ID="QE0083"/> zgłaszających i ponownemu obliczaniu ich należności na podstawie informacji i danych, które nie są łatwo dostępne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80.</NO.P><TXT>W tym względzie należy również dodać, że Trybunał orzekł już, iż cena ustalona w ramach pojedynczej sprzedaży, która nastąpiła przed sprzedażą, na podstawie której dokonano zgłoszenia celnego w danej sprawie, może stanowić <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0084" REF.END="QE0084"/>dane dostępne<QUOT.END REF.START="QS0084" CODE="201D" ID="QE0084"/> w Unii Europejskiej, które zgodnie z art. 31 ust. 1 rozporządzenia nr 2913/92 mogą być wykorzystane jako podstawa do określenia wartości celnej. Trybunał stwierdził, że odniesienie do tej ceny stanowi sposób określenia wartości celnej, który jest zarówno <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0085" REF.END="QE0085"/>odpowiedni<QUOT.END REF.START="QS0085" CODE="201D" ID="QE0085"/> w rozumieniu art. 31 ust. 1, jak i zgodny z zasadami i ogólnymi postanowieniami porozumień międzynarodowych oraz przepisami, o których mowa w art. 31 ust. 1<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0041"><P>Zobacz na przykład wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20080228">28 lutego 2008 r.</DATE>, <NAME.CASE>Carboni e derivati</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑263/06</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:128">EU:C:2008:128</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81.</NO.P><TXT>Nie widzę żadnego powodu, dla którego te ustalenia nie mogłyby mieć zastosowania również w niniejszej sprawie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0082"><NO.P>82.</NO.P><TXT>W związku z tym przychylam się do stanowiska Baltic Master, zgodnie z którym lepszym rozwiązaniem byłoby zbadanie danych ogólnounijnych dotyczących przywozu odnośnych towarów w odnośnym okresie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0042"><P>Na marginesie należy zauważyć, że odpowiednie przepisy zawierają odniesienia do identycznych lub podobnych produktów sprzedanych w celu wywozu <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0086" REF.END="QE0086"/>do Wspólnoty<QUOT.END REF.START="QS0086" CODE="201D" ID="QE0086"/> (art. 30 ust. 2 rozporządzenia nr 2913/92) oraz do <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0087" REF.END="QE0087"/>danych dostępnych we Wspólnocie<QUOT.END REF.START="QS0087" CODE="201D" ID="QE0087"/> (art. 31 ust. 1 tego rozporządzenia).</P></NOTE>. Do sądu odsyłającego należy jednak ustalenie, czy takie dane były dostępne, a jeśli tak, to czy dane te mogą podać w wątpliwość ustalenia organów celnych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0083"><NO.P>83.</NO.P><TXT>W świetle powyższego na pytanie drugie należy moim zdaniem odpowiedzieć w ten sposób, że art. 31 ust. 1 rozporządzenia nr 2913/92 nie stoi na przeszkodzie określeniu wartości celnej na podstawie informacji zawartych w krajowej bazie danych, dotyczących wartości celnej towarów, które mają to samo pochodzenie i które, choć nie są identyczne lub podobne, są objęte tą samą pozycją TARIC.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="19"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">V.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wnioski</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0084"><NO.P>84.</NO.P><TXT>Podsumowując, proponuję, aby na pytania prejudycjalne skierowane przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (naczelny sąd administracyjny Litwy) Trybunał odpowiedział w następujący sposób:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>Artykuł 29 ust. 1 lit. d) rozporządzenia nr 2913/92 i art. 143 ust. 1 lit. e) i f) rozporządzenia nr 2454/93 należy interpretować w ten sposób, że kupującego i sprzedawcę uważa się za <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0088" REF.END="QE0088"/>osoby powiązane<QUOT.END REF.START="QS0088" CODE="201D" ID="QE0088"/>, gdy pomimo braku elementów świadczących o tym, że są oni wspólnikami w działalności gospodarczej lub że zachodzi sytuacja kontroli, na podstawie okoliczności towarzyszących zawarciu transakcji można rozsądnie domniemywać, że de facto jedna z tych osób kontroluje drugą lub że obie te osoby znajdują się pod kontrolą tej samej osoby trzeciej.</P></ITEM><ITEM><P>Artykuł 31 ust. 1 rozporządzenia nr 2913/92 nie stoi na przeszkodzie określeniu wartości celnej na podstawie informacji zawartych w krajowej bazie danych, dotyczących wartości celnej towarów, które mają to samo pochodzenie i które, choć nie są identyczne lub podobne, są objęte tą samą pozycją TARIC.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>