Partijen
Overwegingen van het arrest
Dictum
In zaak F‑36/14,
betreffende een beroep krachtens artikel 270 VWEU, van toepassing op het EGA-Verdrag op grond van artikel 106 bis ervan,
Hartwig Bischoff, voormalig ambtenaar van de Europese Commissie, wonende te Brussel (België), vertegenwoordigd door C. Bernard-Glanz en A. Blot, advocaten,
verzoeker,
tegen
Europese Commissie, vertegenwoordigd door J. Currall en C. Ehrbar als gemachtigden,
verweerster,
wijst
HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN (Tweede kamer),
samengesteld als volgt: K. Bradley (rapporteur), president, H. Kreppel en M. I. Rofes i Pujol, rechters,
griffier: P. Cullen, administrateur,
gezien de stukken en na de terechtzitting op 13 januari 2015,
het navolgende
Arrest
1. Bij verzoekschrift, ingekomen ter griffie van het Gerecht op 18 april 2014, vordert Bischoff nietigverklaring van het besluit van het tot aanstelling bevoegd gezag van de Europese Commissie (hierna: „TABG”) van 28 maart 2014 tot afwijzing van zijn verzoek om verlenging van het dienstverband en, dientengevolge, tot bevestiging van zijn ambtshalve pensionering met ingang van 1 juni 2014. Bischoff vraagt eveneens om vergoeding van de schade die het gevolg is of zou kunnen zijn van dat besluit.
Toepasselijke bepalingen
2. Artikel 52 van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie, zoals laatstelijk gewijzigd bij verordening (EU, Euratom) nr. 1023/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 22 oktober 2013 tot wijziging van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie en de regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van de Europese Unie (hierna: „Statuut”), bepaalt:
„Onverminderd het in artikel 50 [van het Statuut] bepaalde wordt de ambtenaar gepensioneerd:
a) hetzij ambtshalve op de laatste dag van de maand waarin hij de 66-jarige leeftijd bereikt;
[...]
De ambtenaar kan echter op eigen verzoek en op voorwaarde dat het [TABG] van oordeel is dat het verzoek in het belang van de dienst is, doorwerken tot de leeftijd van 67 jaar, of in uitzonderlijk geval tot de leeftijd van 70 jaar, in welk geval hij automatisch op de laatste dag van de maand waarin hij die leeftijd bereikt, op pensioen zal worden gesteld.
[...]”
3. In artikel 23, lid 1, van bijlage XIII bij het Statuut wordt evenwel bepaald:
„Als artikel 52, [eerste alinea,] onder a), van het Statuut van toepassing is, wordt een ambtenaar die in dienst was vóór 1 januari 2014, onverminderd de bepalingen van artikel 50 [van het Statuut], automatisch op pensioen gesteld op de laatste dag van de maand waarin hij de leeftijd bereikt van 65 jaar. [...]”
Aan het geding ten grondslag liggende feiten
4. Verzoeker trad op 1 juni 1994 in dienst bij het directoraat-generaal (DG) Ondernemingen en Industrie van de Commissie. Ten tijde van de indiening van zijn beroep was hij ambtenaar in rang AD 12 en werkzaam binnen de eenheid Ruimtevaartbeleid en Ruimteonderzoek van de directie G Ruimtevaart-, Maritieme, Veiligheids-, Defensie-industrieën.
5. Aangezien verzoeker in mei 2014 de leeftijd van 65 jaar zou bereiken, verzocht hij op 8 januari 2014 in een nota aan de directeur-generaal van het DG Ondernemingen en Industrie om verlenging van zijn loopbaan tot en met mei 2016 (hierna: „verzoek om handhaving van het dienstverband”).
6. Bij nota van 6 februari 2014 (hierna: „nota van 6 februari 2014”) stelde de directeur-generaal van het DG Ondernemingen en Industrie verzoeker ervan in kennis dat het dienstbelang naar zijn mening geen toewijzing van diens verzoek rechtvaardigde en deelde hij hem mee dit verzoek, samen met zijn advies, door te zenden naar het DG Personele Middelen en Veiligheid (hierna: „ DG Personele Middelen”), het TABG ter zake.
7. Bij nota van 10 februari 2014 aan de directeur-generaal van het DG Personele Middelen betwistte verzoeker het advies van de directeur-generaal van het DG Ondernemingen en Industrie.
8. Bij nota van 28 maart 2014 liet de directeur-generaal van het DG Personele Middelen verzoeker weten van mening te zijn dat de directeur-generaal van het DG Ondernemingen en Industrie het verzoek om handhaving van het dienstverband had behandeld met inachtneming van de regels.
9. Bij nota van diezelfde dag stelde de directeur-generaal van het DG Personele Middelen de directeur-generaal van het DG Ondernemingen en Industrie in kennis van zijn besluit tot afwijzing van verzoekers verzoek om handhaving van het dienstverband, waarmee hij de pensionering van laatstgenoemde per 1 juni 2014 (hierna: „besluit van 28 maart 2014” of „litigieus besluit”) bevestigde. Dit besluit werd gemotiveerd met het feit dat het beheer van programma’s meer en meer werd overgebracht naar uitvoerende agentschappen, alsook met de personeelsinkrimping en de gevolgen daarvan voor het DG Ondernemingen en Industrie, ook op het gebied van ruimteonderzoek.
10. Verzoeker werd van het besluit van 28 maart 2014 in kennis gesteld bij nota van 7 april 2014 van de waarnemend directeur van het DG Ondernemingen en Industrie (hierna: „nota van 7 april 2014”).
11. Op 18 april 2014 diende verzoeker een klacht in tegen „het besluit [...] van 28 maart 2014 [...], tezamen met de [nota] van 7 april 2014 [...]”. Op diezelfde dag verzocht hij om opschorting van de tenuitvoerlegging van deze twee besluiten. Dit verzoek werd afgewezen bij beschikking van de president van het Gerecht van 22 mei 2014, Bischoff/Commissie (F‑36/14 R, EU:F:2014:112).
12. Bij nota van 21 mei 2014 werd verzoeker in kennis gesteld van het besluit van de directeur-generaal van het DG Personele Middelen om zijn dienstverband te handhaven tot en met 30 juni 2014. Op 27 juni 2014 besloot het TABG om verzoekers dienstverband nog een maand langer, dus tot en met 31 juli 2014, te handhaven. Uiteindelijk werd dit dienstverband bij een derde besluit, van 29 juli 2014, dat werd ingetrokken en vervangen door een besluit van 31 juli 2014, verlengd tot en met 30 september 2014. Deze besluiten werden gemotiveerd met het feit dat verzoeker had gesolliciteerd naar een post binnen de „Steungroep voor Oekraïne”, die de Commissie aan het opzetten was.
13. Bij besluit van 25 juli 2014 heeft het TABG de klacht verworpen (hierna: „besluit tot afwijzing van de klacht”). Dit besluit werd op 31 juli 2014 aan het Gerecht betekend.
14. Bij e-mail van 26 september 2014 werd verzoeker ervan in kennis gesteld dat zijn sollicitatie naar de post binnen de „Steungroep voor Oekraïne” was afgewezen.
15. Bij nota van 30 september 2014 werd verzoeker ervan in kennis gesteld dat hij vanaf 1 oktober 2014 zijn rustpensioen zou ontvangen.
16. Bij brief, ingekomen ter griffie van het Gerecht op 31 oktober 2014, verzocht verzoeker in de gelegenheid te worden gesteld zijn aanvankelijke conclusies zodanig aan te passen dat zijn beroep strekt tot nietigverklaring van alle na de instelling van zijn beroep door de Commissie vastgestelde handelingen.
17. Bij brief van de griffie van 14 november 2014 werden partijen ervan in kennis gesteld dat het Gerecht zijn beslissing op verzoekers verzoek van 31 oktober 2014 had aangehouden. Bij diezelfde brief verzocht het Gerecht aan verzoeker om enkele preciseringen aangaande de in dat verzoek opgenomen conclusies.
Conclusies van partijen en procesverloop
18. In zijn verzoekschrift concludeert verzoeker dat het het Gerecht behage:
– het besluit van 28 maart 2014, tezamen met de nota van 7 april 2014, nietig te verklaren;
– de schade te vergoeden die het gevolg is of zou kunnen zijn van het besluit van 28 maart 2014 en van de nota van 7 april 2014;
– de Commissie te verwijzen in de kosten.
19. In zijn brief van 31 oktober 2014 maakt verzoeker melding van vorderingen tot nietigverklaring van:
– het besluit tot afwijzing van de klacht;
– het besluit van 21 mei 2014 om hem toestemming te verlenen in dienst te blijven tot en met 30 juni 2014;
– het besluit van 27 juni 2014 om hem toestemming te verlenen in dienst te blijven tot en met 31 juli 2014;
– het besluit van 31 juli 2014 om hem toestemming te verlenen in dienst te blijven tot en met 30 september 2014;
– de nota van 30 september 2014 die hem ervan in kennis stelt dat hij vanaf 1 oktober 2014 zijn rustpensioen zou ontvangen.
20. De Commissie verzoekt het Gerecht:
– het beroep te verwerpen;
– verzoeker te verwijzen in de kosten.
21. Ter terechtzitting heeft verzoeker zijn tegen de nota van 7 april 2014 gerichte vorderingen ingetrokken.
In rechte
In de brief van 31 oktober 2014 vermelde vorderingen
22. Overeenkomstig artikel 35 van het ten tijde van indiening van het verzoekschrift geldende Reglement voor de procesvoering (thans, na wijzigingen, artikel 50 van het Reglement van de procesvoering) kunnen alleen de in het inleidend verzoekschrift uiteengezette conclusies in aanmerking worden genomen en kan een partij dus in beginsel in de loop van de procedure geen nieuwe vorderingen indienen, noch het voorwerp van bestaande vorderingen uitbreiden, zonder het voorwerp van het geding te wijzigen. Enkel wanneer er sprake is van een nieuw feit dat van invloed kan zijn op het voorwerp van het beroep, zoals met name de vaststelling, in de loop van het geding, van een besluit tot intrekking en vervanging van het bestreden besluit, kan het een verzoeker worden toegestaan zijn vorderingen aan te passen (arrest Glantenay e.a./Commissie, F‑23/12 en F‑30/12, EU:F:2013:127, punt 34).
23. Wat in casu, om te beginnen, de vorderingen betreft die zijn gericht tegen het besluit tot afwijzing van de klacht, moet worden vastgesteld dat dit besluit, dat is vastgesteld na het instellen van het beroep, het besluit om het verzoek om handhaving van het dienstverband af te wijzen bevestigt en tevens de motivering daarvoor verstrekt. In een dergelijk geval moet de rechtmatigheid van de oorspronkelijke bezwarende handeling worden onderzocht aan de hand van de motivering in het besluit tot afwijzing van de klacht, aangezien deze motivering wordt geacht samen te vallen met die handeling (zie in die zin arrest Commissie/Birkhoff, T‑377/08 P, EU:T:2009:485, punten 57‑59 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
24. In deze omstandigheden heeft de vordering tot nietigverklaring die gericht is tegen het besluit tot afwijzing van de klacht geen zelfstandige inhoud en moet het beroep geacht worden te zijn gericht tegen het litigieuze besluit, dat is gemotiveerd in het besluit tot afwijzing van de klacht (zie in die zin arresten Eveillard/Commissie, T‑258/01, EU:T:2004:177, punten 31 en 32, en Buxton/Parlement, F‑50/11, EU:F:2012:51, punt 21).
25. Wat vervolgens de vorderingen betreft die zijn gericht tegen de besluiten van 21 mei, 27 juni en 31 juli 2014 waarbij verzoeker toestemming werd verleend om in dienst te blijven tot en met, respectievelijk, 30 juni, 31 juli en 30 september 2014, moet worden vastgesteld dat deze besluiten de toestemming om in dienst te blijven, beperkten tot een periode van in totaal 4 maanden na de datum waarop hij, indien deze besluiten waren uitgebleven, met pensioen zou zijn gegaan, te weten op 1 juni 2014, zonder dat daardoor evenwel het besluit tot afwijzing van zijn verzoek om in dienst te mogen blijven, werd aangetast. Deze besluiten, die voor verzoeker niet bezwarend zijn, hebben geen invloed op het voorwerp van de onderhavige zaak, zodat verzoekers verzoek om zijn vorderingen te mogen aanpassen, moet worden afgewezen voor zover het deze besluiten betreft.
26. Hetzelfde geldt, ten slotte, voor de vorderingen die betrekking hebben op de nota van 30 september 2014. Die nota beperkt zich er immers toe verzoeker ervan in kennis te stellen dat, als gevolg van het vervallen van de gevolgen van het besluit om hem tot en met 30 september 2014 in dienst te houden, hij vanaf 1 oktober 2014 zijn pensioen zou gaan ontvangen. Een dergelijke nota brengt geen bindende rechtsgevolgen teweeg die de belangen van de verzoeker rechtstreeks en onmiddellijk kunnen raken doordat zij zijn rechtspositie op kenmerkende wijze wijzigen, en kan dus geen bezwarende handeling vormen (zie in die zin arrest Pimlott/Europol, F‑52/06, EU:F:2007:210, punt 48 en aldaar aangehaalde rechtspraak). Bijgevolg moet verzoekers verzoek om zijn vorderingen te mogen aanpassen worden afgewezen voor zover het betrekking heeft op de nota van 30 september 2014.
Vordering tot nietigverklaring van het litigieuze besluit
Argumenten van partijen
27. Verzoeker voert één middel aan, bestaande uit vier onderdelen, ontleend aan, respectievelijk, schending van artikel 52 van het Statuut, een kennelijke beoordelingsfout, schending van het beginsel van behoorlijk bestuur en van de zorgplicht, en schending van artikel 5 van het Statuut.
28. Verzoeker erkent dat binnen de context van een krachtens artikel 52, tweede alinea, van het Statuut ingediend verzoek, de administratie beschikt over een ruime beoordelingsbevoegdheid bij het bepalen van het belang van de dienst. Desalniettemin is hij van mening dat de uitlegging van dat begrip verenigbaar moet zijn met „hogere normen”, waaronder, in de eerste plaats, artikel 52 van het Statuut. Bovendien dient het onderzoek van het dienstbelang zorgvuldig en onpartijdig te worden uitgevoerd, en in overeenstemming te zijn met het beginsel van gelijke behandeling van ambtenaren. Vervolgens moet de administratie ook rekening houden met het belang van de betrokken ambtenaar, en dient zij binnen redelijke grenzen te blijven.
29. In casu is het TABG dat bevoegd is om te besluiten op zijn verzoek om handhaving van het dienstverband, volgens verzoeker niet tot een dergelijk belangenonderzoek overgegaan.
30. Wat het dienstbelang betreft, betwist verzoeker in de eerste plaats de motivering van het litigieuze besluit, volgens hetwelk het beleid van externalisering van het beheer van de programma’s voor ruimteonderzoek een rechtvaardiging vormt voor de afwijzing van zijn verzoek om handhaving van het dienstverband. Dienaangaande wijst hij op het feit dat dit beleid sinds 2009 wordt gevoerd. Bovendien werden er in februari 2014 binnen zijn oude eenheid drie nieuwe personeelsleden aangesteld. Verzoeker is overigens van mening dat de na zijn pensionering in deze eenheid overblijvende personeelsleden moeite zullen hebben om zonder hem het hoofd te bieden aan al het aan de eenheid opgedragen werk, en dat de eenheid, teneinde de taken van het werkprogramma voor de jaren 2014 en 2015 te kunnen uitvoeren, behoefte heeft aan personeelsleden die, zoals hij, hooggekwalificeerd en ervaren zijn.
31. In de tweede plaats verwijt verzoeker de Commissie dat deze geen rekening heeft gehouden met het feit dat zijn verzoek om handhaving van het dienstverband werd ondersteund door het hoofd van zijn eenheid en door zijn directeur, zij het door laatstgenoemde op voorwaarde dat de handhaving van zijn dienstverband „neutraal” zou zijn in termen van personele middelen.
32. In de derde plaats meent verzoeker dat de Commissie er geen rekening mee heeft gehouden dat de handhaving van zijn dienstverband tot en met 2016 niet in de weg staat aan de realisering van de doelstelling van inkrimping van het personeel met 5 % in 2017.
33. Met betrekking tot zijn persoonlijk belang verwijt verzoeker de Commissie dat deze geen rekening heeft gehouden met het feit dat de handhaving van zijn dienstverband hem in staat zou hebben gesteld zijn pensioenrechten aanzienlijk te verhogen, en wel van 40 % naar ongeveer 50 % van zijn laatste salaris, alsmede om zijn beroepswerkzaamheden, overeenkomstig zijn wens, voort te zetten.
34. Ten slotte betoogt verzoeker dat het feit dat de directeur-generaal van het DG Ondernemingen en Industrie nooit een verzoek om handhaving van het dienstverband heeft toegewezen, terwijl dergelijke verzoeken in andere directoraten-generaal veel makkelijker werden toegewezen, de vraag doet rijzen of het beginsel van gelijke behandeling van ambtenaren wel in acht is genomen.
35. De Commissie concludeert tot afwijzing van het middel in zijn geheel.
Beoordeling door het Gerecht
– Opmerkingen vooraf
36. Wanneer het TABG bij zijn besluit op het verzoek van een ambtenaar om handhaving van het dienstverband na het bereiken van de in artikel 52, eerste alinea, onder a), van het Statuut bedoelde leeftijdsgrens voor ambtshalve pensionering, het dienstbelang in aanmerking neemt, beschikt het over een ruime beoordelingsbevoegdheid, welke het Gerecht enkel kan beperken in het geval van een kennelijke fout bij de beoordeling van de feiten of misbruik van bevoegdheid (zie in die zin en naar analogie, met betrekking tot een besluit om de overeenkomst van een tijdelijk functionaris te verlengen, arrest Commissie/Macchia, T‑368/12 P, EU:T:2014:266, punt 49).
37. In dit verband zij eraan herinnerd dat een beoordelingsfout alleen als een kennelijke beoordelingsfout kan worden aangemerkt wanneer deze gemakkelijk te herkennen is aan de hand van de criteria waarvan de wetgever de uitoefening van de ruime beoordelingsbevoegdheid van de administratie afhankelijk heeft willen stellen. Om vast te stellen dat de administratie bij de beoordeling van de feiten een kennelijke fout heeft gemaakt die de nietigverklaring van een besluit kan rechtvaardigen, moet het door de verzoekende partij te leveren bewijs dus voldoende zijn om de plausibiliteit weg te nemen van de beoordeling van de feiten door de administratie in haar besluit. Met andere woorden, het middel ontleend aan een kennelijke beoordelingsfout moet worden afgewezen indien de betrokken beoordeling ondanks de door de verzoeker aangevoerde elementen nog steeds waarheidsgetrouw of geldig kan worden geacht (arresten BB/Commissie, F‑17/11, EU:F:2013:14, punt 60, en DG/Enisa, F‑109/13, EU:F:2014:259, punt 44 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
– Gestelde niet-inaanmerkingneming van het dienstbelang
38. In casu blijkt uit het dossier dat de directeur-generaal van het directoraat-generaal waarbij verzoeker was aangesteld, diens verzoek om handhaving van het dienstverband wel degelijk heeft onderzocht, en hem bij nota van 6 februari 2014 heeft meegedeeld waarom hij van mening was dat het dienstbelang de toewijzing van dat verzoek niet rechtvaardigde, zoals is gepreciseerd in punt 6 van het onderhavige arrest. Bovendien heeft de directeur-generaal van het DG Personele Middelen verzoekers verzoek in aanmerking genomen en daarbij de door de directeur-generaal van het DG Ondernemingen en Industrie aangevoerde gronden overgenomen. Ten slotte wordt in het besluit tot afwijzing van de klacht de analyse van de administratie betreffende het dienstbelang bevestigd en gepreciseerd.
39. Hieruit volgt dat verzoekers argument dat het TABG in casu niet overeenkomstig de in artikel 52, tweede alinea, van het Statuut vastgelegde procedure was overgegaan tot het „onderzoek van de op het spel staande belangen”, feitelijke grondslag mist en derhalve dient te worden afgewezen.
– Kennelijke beoordelingsfout
40. Om aan te tonen dat het litigieuze besluit berust op een kennelijke beoordelingsfout, betoogt verzoeker in de eerste plaats dat het beleid van externalisering van het beheer van de programma’s voor ruimteonderzoek geen rechtvaardiging vormt voor de afwijzing van zijn verzoek om handhaving van het dienstverband.
41. In casu volgt uit de nota van 6 februari 2014 dat voornoemd beleid impliceerde dat de rol van de diensten van de Commissie zou zijn beperkt tot de controle en de ontwikkeling van het ruimtevaartbeleid, aangezien het dagelijks beheer van dat beleid vanaf dat ogenblik was toevertrouwd aan het Uitvoerend Agentschap onderzoek en het Europees Ruimteagentschap. Bovendien werd in diezelfde nota melding gemaakt van het feit dat het noodzakelijk was om over te gaan tot personeelsinkrimping binnen het DG Ondernemingen en Industrie en tot herschikking van posten.
42. Verzoeker beperkt zich er evenwel toe te stellen, ten eerste, dat de toepassing van het bovengenoemde beleid van externalisering reeds was aangevangen in 2009. Een dergelijke omstandigheid betekent echter geenszins dat dat beleid een in 2014 genomen besluit niet zou kunnen rechtvaardigen.
43. Ten tweede wijst verzoeker erop dat in februari 2014 binnen zijn oude eenheid drie nieuwe personeelsleden waren aangesteld. Het feit dat, zoals verzoeker zelf stelt, deze personeelsleden geen ervaring hadden op het gebied van ruimteonderzoek en waren aangesteld op administratief, juridisch en politiek gebied, is volkomen in overeenstemming met de verklaring van de directeur-generaal van het DG Ondernemingen en Industrie dat dat directoraat zich zou gaan bezighouden met het toezicht op en de ontwikkeling van het ruimtevaartbeleid, en niet met de wetenschappelijke aspecten van dat beleid. Dit element kan evenwel niet worden aangemerkt als een bewijs van een kennelijke beoordelingsfout.
44. Ten derde beklemtoont verzoeker de hoge werkdruk binnen zijn oude eenheid en stelt hij dat het DG Ondernemingen en Industrie behoefte heeft aan zijn ervaring en professionele kwaliteiten, teneinde de aan dit DG opgedragen taken tot een goed einde te brengen.
45. Echter, gesteld al dat verzoekers verklaringen met betrekking tot het personeel en de hoge werkdruk in zijn oude eenheid juist zouden zijn, dan nog valt de inschatting van de behoefte aan personeel met het oog op de goede werking van een eenheid uitsluitend onder de bevoegdheid van het TABG. De loutere bewering van verzoeker dat het bestaande personeel „slechts met moeite de taken van de eenheid tot een goed einde zal kunnen brengen” toont geenszins aan dat er sprake is van een kennelijke fout bij de beoordeling van het dienstbelang.
46. Dit geldt ook voor verzoekers verklaringen met betrekking tot de omvang van zijn ervaring, die door de Commissie niet wordt bestreden.
47. Dergelijke verklaringen kunnen immers op zichzelf niet aantonen dat het TABG een kennelijke beoordelingsfout heeft begaan bij het onderzoek van het dienstbelang. Zoals de Commissie in haar verweerschrift en ter terechtzitting heeft benadrukt, blijft de inaanmerkingneming van het dienstbelang binnen de context van het onderzoek van een verzoek om handhaving van het dienstverband na het bereiken van de leeftijdsgrens voor ambtshalve pensionering, niet beperkt tot de enkele vraag of de competenties van de betrokkene geschikt zijn voor de uit te oefenen functies, welke geschiktheid overigens in de onderhavige zaak in het geheel niet ter discussie staat. Het TABG dient immers ook andere factoren in aanmerking te nemen, zoals bijvoorbeeld de uitvoering van een algemeen personeelsbeleid, de noodzaak van inkrimping van het personeel of de mogelijkheid om ambtenaren die de leeftijd voor ambtshalve pensionering hebben bereikt te vervangen door ambtenaren van lagere rang, of zelfs door tijdelijke of contractuele personeelsleden.
48. Vastgesteld moet dus worden dat verzoeker niet heeft aangetoond dat het TABG een kennelijke beoordelingsfout heeft begaan door het vanaf 2009 in werking gezette externaliseringsbeleid in aanmerking te nemen.
49. In de tweede plaats verklaart verzoeker dat het litigieuze besluit geen rekening houdt met de mate van steun die hij heeft ontvangen van zijn hiërarchisch superieuren. Uit het dossier blijkt echter dat de steun van de directeur-generaal van het directoraat-generaal waarbij verzoeker was aangesteld, afhankelijk was van de naleving van de planning van de middelen van dat directoraat, en dat de directeur-generaal van het DG Ondernemingen en Industrie een negatief advies heeft gegeven. Bovendien is het, voor het onderzoek van op artikel 52, tweede alinea, van het Statuut gebaseerde verzoeken om handhaving van het dienstverband, bevoegde TABG niet de directeur-generaal van het DG Ondernemingen en Industrie, maar de directeur-generaal van het DG Personele Middelen. Hieruit volgt dat bovengenoemde steun hoe dan ook niet relevant zou zijn geweest voor de beoordeling van de gegrondheid van het litigieuze besluit, aangezien het bevoegde TABG heel goed een totaal andere beoordeling van het dienstbelang had kunnen maken dan de directeur-generaal van het DG Ondernemingen en Industrie, waarbij verzoeker was aangesteld.
50. In de derde plaats verwijt verzoeker het TABG dat dit geen rekening heeft gehouden met het feit dat de aanvaarding van zijn verzoek om handhaving van het dienstverband de Commissie niet zou hebben belemmerd haar doelstelling van inkrimping van het personeel met 5 % in 2017 te bereiken, aangezien, zelfs indien zijn verzoek zou zijn ingewilligd, hij hoe dan ook zijn functies vóór 2017 zou hebben neergelegd. Een dergelijk argument toont echter geenszins aan dat er sprake is van een kennelijke fout bij de beoordeling van het dienstbelang. Immers, zoals de Commissie heeft opgemerkt in haar verweerschrift, is het ook, zo niet eerder, met het dienstbelang verenigbaar om het personeel van een instelling geleidelijk in te krimpen, dan om daarmee te wachten tot het aflopen van de termijn voor de uitvoering van een dergelijk beleid.
51. Derhalve dient de grief, ontleend aan een kennelijke fout bij de beoordeling van het dienstbelang, te worden afgewezen, aangezien verzoeker het bestaan van een dergelijke fout niet heeft aangetoond.
– Gestelde schending van de zorgplicht van het TABG
52. Verzoeker verklaart dat het TABG bij de toepassing van artikel 52, tweede alinea, van het Statuut, op grond van zijn zorgplicht jegens de betrokken ambtenaar verplicht is om met het belang van laatstgenoemde rekening te houden.
53. Uit de door verzoeker zelf aangehaalde rechtspraak blijkt dat de zorgplicht van de administratie ten opzichte van haar personeel een weergave is van het door het Statuut geschapen evenwicht tussen de wederzijdse rechten en verplichtingen in de betrekkingen tussen het administratief gezag en de functionarissen van de openbare dienst. Deze verplichting verlangt met name dat het gezag, wanneer het zich over de situatie van een ambtenaar of personeelslid uitspreekt, rekening houdt met alle elementen die zijn besluit kunnen bepalen en dat het hierbij niet alleen rekening houdt met de belangen van de instelling, maar ook met die van de betrokken ambtenaar. De bescherming van de rechten en de belangen van de ambtenaren moet echter steeds haar grens vinden in de eerbiediging van de geldende regels (arrest Angelidis/Parlement, T‑416/03, EU:T:2006:375, punt 117 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
54. Het belang van de dienst en dat van de ambtenaar zijn dus twee verschillende begrippen. In het specifieke geval van artikel 52, tweede alinea, van het Statuut, wordt het belang van de betrokken ambtenaar reeds in aanmerking genomen door het feit dat hij moet vragen om in dienst te kunnen blijven na het bereiken van de statutair vastgelegde leeftijdsgrens voor een ambtshalve pensionering. Volgens de bewoordingen van die bepaling hangt het besluit dat het bevoegde TABG op een dergelijk verzoek moet nemen uitsluitend af van het belang van de dienst, zonder dat het TABG rekening moet houden met de belangen van de verzoekende ambtenaar. De ambtenaar hoeft dus niet tegenover het TABG aan te tonen dat hij er een persoonlijk belang bij heeft om in actieve dienst te blijven, zoals verzoeker in zijn verzoekschrift heeft gedaan, daar een dergelijk belang in het kader van zijn verzoek irrelevant is.
55. De grief van verzoeker die is gebaseerd op een eventuele schending van de zorgplicht door het TABG kan derhalve niet worden aanvaard.
– Gestelde schending van de beginselen van gelijke behandeling en behoorlijk bestuur, en van artikel 5 van het Statuut
56. Verzoeker verklaart dat de directeur-generaal van het DG Ondernemingen en Industrie nooit een verzoek om handhaving van het dienstverband na het bereiken van de leeftijdsgrens heeft toegewezen, in tegenstelling tot de praktijk van andere directoraten-generaal, en dat een dergelijke omstandigheid „vragen doet rijzen omtrent de eerbiediging [...] van het beginsel van gelijkheid tussen ambtenaren, zoals dat met name is neergelegd in artikel 5 van het Statuut”.
57. Het Gerecht stelt vast dat verzoeker, behalve dat zijn argumenten zeer algemeen van aard zijn, geen enkel juridisch argument heeft aangevoerd ter ondersteuning van zijn stelling dat het TABG door het nemen van het litigieuze besluit het beginsel van gelijke behandeling heeft geschonden. Hij heeft met name niet getracht om aan te tonen dat hij minder gunstig is behandeld dan een andere ambtenaar die zich juridisch in een situatie bevindt die vergelijkbaar is met de zijne. Deze grief kan, overeenkomstig artikel 35, lid 1, onder e), van het ten tijde van indiening van het verzoekschrift geldende Reglement voor de procesvoering [thans, na wijzigingen, artikel 50, lid 1, onder e), van het Reglement voor de procesvoering] niet anders dan niet-ontvankelijk worden verklaard.
58. Dit geldt ook voor de argumenten, ontleend aan de gestelde schending van het beginsel van behoorlijk bestuur, die verzoeker naar voren brengt in punt 21 van zijn verzoekschrift, zonder enig juridisch middel of argument aan te voeren dat dit standpunt zou kunnen onderbouwen.
59. Derhalve dient verzoekers enige middel rechtens ongegrond te worden verklaard.
Schadevordering
60. Het Gerecht stelt vast dat het verzoekschrift, hoewel verzoeker vergoeding vordert van de „schade die het gevolg is of zou kunnen zijn van het besluit van 28 maart 2014 en de nota van 7 april 2014”, geen argumenten bevat met betrekking tot die vordering, en niet preciseert of de schade waarvan verzoeker de vergoeding vordert, materieel of immaterieel van aard is, zodat de schadevordering niet-ontvankelijk moet worden verklaard.
61. In elk geval dient, aangezien de vorderingen tot nietigverklaring van de door verzoeker litigieuze besluiten zijn afgewezen, ook de vordering te worden afgewezen waarmee verzoeker vergoeding eist van de schade die zou zijn ontstaan als gevolg van bovengenoemde besluiten (arrest CT/EACEA, F‑36/13, EU:F:2013:190, punten 79 en 80 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
62. Mitsdien moet het beroep in zijn geheel worden afgewezen.
Kosten
63. Volgens artikel 101 van het Reglement voor de procesvoering draagt de in het ongelijk gestelde partij, behoudens de andere bepalingen van het achtste hoofdstuk van de tweede titel van dat Reglement, haar eigen kosten en wordt zij verwezen in de kosten van de andere partij, voor zover dit is gevorderd. Krachtens artikel 102, lid 1, van datzelfde Reglement kan, wanneer de billijkheid dit vergt, het Gerecht beslissen dat een in het ongelijk gestelde partij slechts ten dele wordt verwezen in de kosten van de andere partij of daarin zelfs niet dient te worden verwezen.
64. Uit de overwegingen van het onderhavige arrest volgt dat verzoeker in het ongelijk is gesteld. Voorts heeft de Commissie in haar conclusies uitdrukkelijk gevraagd om verzoeker te verwijzen in de kosten. Daar de omstandigheden van de onderhavige zaak niet de toepassing van de bepalingen van artikel 102, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering rechtvaardigen, moet verzoeker worden verwezen in zijn eigen kosten en in die van de Commissie, met inbegrip van de kosten van de procedure in kort geding in zaak F‑36/14 R.
HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN (Tweede kamer),
rechtdoende, verklaart:
1) Het beroep wordt verworpen.
2) Bischoff draagt al zijn eigen kosten en wordt verwezen in alle kosten van de Europese Commissie.