<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-604/20</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62020CC0604</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2022:331">EU:C:2022:331</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>21</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>21</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Opinia J. Richarda de la Toura – Sprawa C‑604/20</HT></P><P><HT TYPE="SC">ROI Land Investments</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Opinia rzecznika generalnego</HT></P><P><HT TYPE="UC">Jeana Richarda de la Toura</HT></P><P>przedstawiona w dniu <DATE ISO="20220428">28 kwietnia 2022 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Język oryginału: francuski.</P></NOTE></P></TI><STI><P>Sprawa C‑604/20</P><P>ROI Land Investments Ltd.</P><P>przeciwko</P><P>FD</P><P><HT TYPE="NORMAL">[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (federalny sąd pracy, Niemcy)]</HT></P></STI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Odesłanie prejudycjalne</KEYWORD><KEYWORD>Współpraca sądowa w sprawach cywilnych</KEYWORD><KEYWORD>Jurysdykcja, uznawanie i wykonywanie orzeczeń sądowych</KEYWORD><KEYWORD>Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012</KEYWORD><KEYWORD>Artykuły 17 i 21</KEYWORD><KEYWORD>Rozporządzenie (WE) nr 593/2008</KEYWORD><KEYWORD>Prawo właściwe</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 6</KEYWORD><KEYWORD>Indywidualna umowa o pracę zawarta między pracodawcą a pracownikiem najemnym</KEYWORD><KEYWORD>Umowa gwarancyjna zawarta między tym pracownikiem najemnym a spółką trzecią zapewniająca wykonanie zobowiązań tego pracodawcy wobec tego pracownika</KEYWORD><KEYWORD>Powództwo oparte tej umowie gwarancyjnej</KEYWORD><KEYWORD>Powództwo w zakresie umowy o pracę</KEYWORD><KEYWORD>Pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>pracodawcy<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/></KEYWORD><KEYWORD>Pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>działalności zawodowej lub gospodarczej<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/></KEYWORD><KEYWORD>Pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>konsumenta<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/></KEYWORD><KEYWORD>Przesłanki stosowania krajowych przepisów regulujących jurysdykcję</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wstęp</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (federalny sąd pracy, Niemcy) dotyczy wykładni art. 6 ust. 1, art. 17 ust. 1, art. 21 ust. 1 lit. b) ppkt (i) i art. 21 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia <DATE ISO="20121212">12 grudnia 2012 r.</DATE> w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="351" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2012">Dz.U. 2012, L 351, s. 1</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE> oraz art. 6 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia <DATE ISO="20080617">17 czerwca 2008 r.</DATE> w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="177" PAGE.FIRST="6" DATE.PUB="2008">Dz.U. 2008, L 177, s. 6</REF.DOC.OJ>. Zwane dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>rozporządzeniem Rzym I<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy FD, zamieszkałym i pracującym w Niemczech, a spółką ROI Land Investments Ltd (zwaną dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>ROI Land Investments<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>) z siedzibą w Kanadzie, dotyczącego odmowy przez tę ostatnią zaspokojenia wierzytelności przysługujących FD z tytułu wynagrodzenia za pracę wobec upadłej spółki zależnej R Swiss AG (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>R Swiss<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>) na podstawie umowy gwarancyjnej zawartej pomiędzy tymi dwoma stronami, w sytuacji gdy umowa o pracę zawarta z FD została przeniesiona na R Swiss.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="2"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Jako że w porównaniu z okolicznościami stanowiącymi tło dla dotychczasowego orzecznictwa Trybunału dotyczącego jurysdykcji sądów w sporach transgranicznych dotyczących umów o pracę, niniejsza sprawa zawiera nowe elementy, sąd odsyłający zaczął zastanawiać się, co do istoty, w świetle przepisów regulujących jurysdykcję chroniących pracowników i konsumentów, nad wykładnią pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>pracodawca<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/> w odniesieniu do indywidualnej umowy o pracę oraz pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>działalność zawodowa lub gospodarcza<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/> w odniesieniu do umowy zawartej przez konsumenta, przy czym jedno z tych pojęć może stanowić podstawę dla przyznania jurysdykcji sądowi niemieckiemu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>Poniżej przedstawię zatem powody, które skłaniają mnie do uznania, zasadniczo, że:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>spółka, która zawarła z pracownikiem – ze względu na bezpośredni interes w należytym wykonaniu umowy o pracę zawartej przez tego pracownika z inną spółką należącą do tej samej grupy – umowę gwarancyjną stanowiącą integralną część tej umowy o pracę, na mocy której to umowy gwarancyjnej gwarantuje ona między innymi wynagrodzenie tego pracownika, jest również <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>pracodawcą<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/> w rozumieniu sekcji 5 rozdziału II rozporządzenia nr 1215/2012,</P></ITEM><ITEM><P>przepisy krajowe dotyczące jurysdykcji nie mają zastosowania, jeżeli spełnione są przesłanki zastosowania art. 21 ust. 2 tego rozporządzenia, oraz</P></ITEM><ITEM><P>przy założeniu, że spór nie jest objęty zakresem tej sekcji rozporządzenia nr 1215/2012 - pracownik, który znajduje się w sytuacji takiej, jak pracownik w niniejszej sprawie, nie jest konsumentem w rozumieniu rozporządzenia Rzym I i rozporządzenia nr 1215/2012.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">A.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Rozporządzenie nr 1215/2012</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>W ramach niniejszej opinii odniosę się do motywów 14, 15 i 18 rozporządzenia 1215/2012..</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Artykuł 6 ust. 1 tego rozporządzenia stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>Jeżeli pozwany nie ma miejsca zamieszkania [miejsca zamieszkania lub siedziby] na terytorium państwa członkowskiego, jurysdykcja sądów każdego państwa członkowskiego jest określana, z zastrzeżeniem art. 18 ust. 1, art. 21 ust. 2 oraz art. 24 i 25, przez prawo tego państwa członkowskiego<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Artykuł 17 ust. 1 rozporządzenia, który znajduje się w sekcji 4 rozdziału II rozporządzenia, zatytułowanej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>Jurysdykcja w sprawach dotyczących umów konsumenckich<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>Jeżeli przedmiotem postępowania jest umowa lub roszczenia z umowy, którą zawarła osoba, konsument, w celu, który nie może być uważany za działalność zawodową lub gospodarczą tej osoby, jurysdykcję określa się na podstawie niniejszej sekcji, nie naruszając przepisów art. 6 […]:</P><P>[…]</P><?PAGE NO="3"?><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>[…] gdy druga strona umowy w państwie członkowskim, na terytorium którego konsument ma miejsce zamieszkania prowadzi działalność zawodową lub gospodarczą lub taką działalnością w jakikolwiek sposób kieruje do tego państwa członkowskiego lub do kilku państw włącznie z tym państwem członkowskim, a umowa wchodzi w zakres tej działalności<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Artykuł 18 wspomnianego rozporządzenia, który również znajduje się w tej sekcji, w ust. 1 stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>Konsument może wytoczyć powództwo przeciwko swojemu kontrahentowi przed sądem państwa członkowskiego, na którego terytorium kontrahent ten ma miejsce zamieszkania [miejsce zamieszkania lub siedzibę], albo bez względu na miejsce zamieszkania [miejsca zamieszkania lub siedziby] kontrahenta – przed sądem miejsca, w którym konsument ma miejsce zamieszkania<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>Zawarta w rozdziale II rozporządzenia nr 1215/2012 sekcja 5, zatytułowana <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>Jurysdykcja w zakresie indywidualnych umów o pracę<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>, obejmuje w szczególności art. 20 i 21 tegoż rozporządzenia. Artykuł 20 ust. 1 stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>Jeżeli przedmiotem postępowania jest indywidualna umowa o pracę lub roszczenia z indywidualnej umowy o pracę jurysdykcję określa się według niniejszej sekcji, nie naruszając przepisów art. 6 […]<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>Artykuł 21 tego rozporządzenia stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="021.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>1.</NO.PARAG><ALINEA><P>Pracodawca mający miejsce zamieszkania [miejsce zamieszkania lub siedzibę] w państwie członkowskim może być pozwany:</P><P>[…]</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>w innym państwie członkowskim:</TXT><P><LIST TYPE="roman"><ITEM><NP><NO.P>i)</NO.P><TXT>przed sąd miejsca, w którym pracownik zazwyczaj świadczy lub ostatnio zazwyczaj świadczył pracę; lub</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></ITEM></LIST><P>[…]</P></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="021.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Pracodawca, który nie ma miejsca zamieszkania [miejsca zamieszkania lub siedziby] w danym państwie członkowskim, może zostać pozwany przed sąd jednego z państw członkowskich, zgodnie z ust. 1 lit. b)<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">B.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Rozporządzenie Rzym I</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>W ramach niniejszej opinii odniosę się do motywu 7 rozporządzenia Rzym I.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="4"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Rozporządzenie Rzym I zawiera artykuł 6 dotyczący <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>umów konsumenckich<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>, który w ustępie 1 stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>Bez uszczerbku dla art. 5 i 7 umowa zawarta przez osobę fizyczną w celu, który można uznać za niezwiązany z jej działalnością gospodarczą lub zawodową (<QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>konsument<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="00AB" ID="QE0019"/>), z inną osobą wykonującą działalność gospodarczą lub zawodową (<QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>przedsiębiorca<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="00AB" ID="QE0020"/>) podlega prawu państwa, w którym konsument ma miejsce zwykłego pobytu, pod warunkiem że przedsiębiorca:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>wykonuje swoją działalność gospodarczą lub zawodową w państwie, w którym konsument ma miejsce zwykłego pobytu; lub</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>w jakikolwiek sposób kieruje taką działalność do tego państwa lub do kilku państw z tym państwem włącznie;</TXT></NP></ITEM></LIST><P>a umowa wchodzi w zakres tej działalności<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/>.</P></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Okoliczności faktyczne w postępowaniu głównym oraz pytania prejudycjalne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>ROI Land Investments jest spółką działającą na rynku nieruchomości z siedzibą] w Kanadzie. FD, zamieszkujący w Niemczech, od września 2015 r. świadczył pracę w ROI Land Investments na stanowisku <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>deputy vice president investors relations<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/> (zastępca wiceprezesa ds. relacji z inwestorami) na podstawie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>service agreement<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/> (umowy o świadczenie usług).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>Ze względu na niepewność co do charakteru łączących je stosunków umownych, obie strony zdecydowały się <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>przenieść<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/> łączący je stosunek umowny w nową spółkę prawa szwajcarskiego, która miała zostać utworzona do celów dystrybucji w Europie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>Zgodnie z treścią postanowienia odsyłającego, według ustaleń Landesarbeitsgericht (sąd pracy wyższej instancji, Niemcy), których ROI Land Investments nie zakwestionowała, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>stosunek dotyczący świadczenia usług<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/> został <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>przeniesiony<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/> na R Swiss wyłącznie ze względu na <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>optymalizację podatkową<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/>, bez żadnej zmiany w kwestii działalności FD polegającej na poszukiwaniu inwestorów dla swoich projektów nieruchomościowych na rynku europejskim, w tym w Niemczech.</P></NOTE>. W listopadzie 2015 r. strony postanowiły rozwiązać tę umowę o świadczenie usług z mocą wsteczną. W piśmie przewodnim do tej umowy wskazano, że FD podpisał ją pod warunkiem, że zawarte zostanie równoważne porozumienie w odniesieniu do umowy dotyczącej zarządzania szwajcarską spółką, która miała zostać utworzona.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20160115">15 stycznia 2016 r.</DATE> akcje R Swiss utworzonej dzień wcześniej, zgodnie z prawem szwajcarskim, zostały zbyte na rzecz prezesa ROI Land Investments i przyszłego przewodniczącego rady dyrektorów R Swiss. W kwietniu 2016 r. przeniósł je on na R D Canada Inc, spółkę zależną należącą w 100% do ROI Land Investments.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20160212">12 lutego 2016 r.</DATE> FD zawarł z R Swiss pisemną umowę o pracę dotyczącą jego działalności jako dyrektora i określającą wysokość jego premii początkowej oraz wynagrodzenia. Tego samego dnia FD i ROI Land Investments podpisali dokument zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>patron<?PAGE NO="5"?> agreement<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/>, do którego strony odnosiły się posługując się sformułowaniem równoważnym ze sformułowaniem <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>porozumienie gwarancyjne<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/> (dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>umowa gwarancyjna<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/>), którego treść jest następująca:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><ARTICLE IDENTIFIER="001"><TI.ART><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>§ 1</TI.ART><ALINEA>Spółka R<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>Zgodnie z ustaleniami sądu krajowego chodzi o spółkę ROI Land Investments.</P></NOTE> utworzyła spółkę zależną, R Swiss AG[,] dla celów dystrybucji w Europie. Osobą zajmującą stanowisko kierownicze związane z prowadzeniem spraw tego przedsiębiorstwa jest dyrektor. Zgodnie z tym założeniem spółka R oświadcza, co następuje:</ALINEA></ARTICLE><ARTICLE IDENTIFIER="002"><TI.ART>§ 2</TI.ART><ALINEA>Spółka R ponosi pełną odpowiedzialność za wykonywanie zobowiązań w odniesieniu do umów zawartych przez spółkę R Swiss AG w ramach współpracy między spółką R Swiss AG a jej dyrektorem<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/>.</ALINEA></ARTICLE></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Niniejsza umowa gwarancyjna nie zawiera klauzuli dotyczącej jurysdykcji ani klauzuli wyboru prawa. Zwykłym miejscem świadczenia pracy przez FD dla spółki R Swiss był Stuttgart (Niemcy).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20160711">11 lipca 2016 r.</DATE> spółka R Swiss zwolniła FD. Wyrokiem z dnia <DATE ISO="20161102">2 listopada 2016 r.</DATE> Arbeitsgericht Stuttgart (sąd pracy w Stuttgarcie, Niemcy), do którego wystąpił z powództwem FD, stwierdził prawomocnie nieważność tego zwolnienia. Ponadto zasądził od spółki R Swiss na rzecz FD, zgodnie z ustaleniami zawartymi w umowie o pracę, zapłatę 255.000 USD (około 230.000 EUR) tytułem premii początkowej oraz 212.500 USD (około 192.000 EUR) tytułem wynagrodzenia za okres od kwietnia do sierpnia 2016 r. Spółka R Swiss nie zapłaciła tych kwot na rzecz FD. Na początku marca 2017 r. wszczęto postępowanie upadłościowe wobec spółki R Swiss na podstawie prawa szwajcarskiego. W maju 2017 r. postępowanie to umorzono ze względu na brak aktywów<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Nie jest jasne, czy FD spełnia przesłanki uruchomienia systemu gwarancyjnego ustanowionego w Niemczech na mocy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/94/WE z dnia <DATE ISO="20081022">22 października 2008 r.</DATE> w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy (wersja skodyfikowana) (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="283" PAGE.FIRST="36" DATE.PUB="2008">Dz.U. 2008, L 283, s. 36</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>Następnie FD pozwał spółkę ROI Land Investments – powołując się na umowę gwarancyjną i dochodząc zaspokojenia wszystkich wierzytelności przysługujących mu z tytułu wynagrodzenia wobec spółki R Swiss – przed Arbeitsgericht Stuttgart (sąd pracy w Stuttgarcie), który zdaniem FD jest właściwy – co najmniej – w oparciu o przepisy dotyczące jurysdykcji w sprawach dotyczących umów konsumenckich określonymi w rozporządzeniu 1215/2012.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Wyrok Arbeitsgericht Stuttgart (sądu pracy w Stuttgarcie), w którym stwierdzono brak jurysdykcji krajowej został zmieniony przez Landesarbeitsgericht (sąd pracy wyższej instancji), który przyjął za punkt wyjścia posiadanie przez FD statusu konsumenta.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>W ramach skargi rewizyjnej wniesionej przez spółkę ROI Land Investments do Bundesarbeitsgericht (federalnego sądu pracy), sąd ten zastanawia się, czy sądy niemieckie mają jurysdykcję międzynarodową do rozpoznania powództwa FD, zgodnie z rozporządzeniem 1215/2012, na mocy szczególnych przepisów dotyczących jurysdykcji czy to w zakresie umów o pracę, czy też w sprawach dotyczących umów konsumenckich, a w tym ostatnim przypadku, czy FD należy uznać za <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>konsumenta<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/> w rozumieniu rozporządzenia Rzym I, w celu ustalenia, czy niemieckie prawo materialne ma zastosowanie do umowy gwarancyjnej.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>W tym względzie sąd odsyłający wskazuje przede wszystkim, że ta umowa gwarancyjna, jako jednostronnie zobowiązująca, jest porównywalna w prawie niemieckim z poręczeniem i że niezależnie od prawa właściwego, odpowiedzialność spółki ROI Land Investments za wykonanie zobowiązań spółki R Swiss bezspornie nie jest ograniczona do niewykonania tych zobowiązań przez spółkę R Swiss.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>Następnie sąd odsyłający zauważa, że w wyniku tej umowy gwarancyjnej spółka ROI Land Investments nie wstąpiła w prawa spółki R Swiss jako pracodawcy, a prawo do wydawania poleceń FD w zakresie jego działalności wykonywał dyrektor wykonawczy spółki R Swiss.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Sąd ten podkreśla także cechę szczególną sporu, a mianowicie fakt, że bez umowy gwarancyjnej nie doszłoby do zawarcia umowy o pracę między FD a spółką R Swiss oraz że funkcje pełnione wcześniej przez FD w spółce ROI Land Investments, będącej spółką dominującą, nie uległy zmianie po przeniesieniu FD do spółki zależnej, R Swiss, utworzonej do celów prowadzenia działalności dystrybucyjnej w Europie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>Ponadto ten sam sąd wnosi o wyjaśnienie relacji zachodzącej między przepisami rozporządzenia 1215/2012 a prawem krajowym ze względu na zastrzeżenie zawarte w art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia dotyczące stosowania art. 21 ust. 2 tegoż rozporządzenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>Ponadto, w odniesieniu do wykładni art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012, który ma zastosowanie do umów konsumenckich, Bundesarbeitsgericht (federalny sąd pracy) dąży do ustalenia, czy umowę gwarancyjną można uznać za umowę zawartą przez powoda w celach związanych z jego działalnością zawodową jako pracownika najemnego. W szczególności sąd odsyłający zastanawia się, czy pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0032" REF.END="QE0032"/>działalności zawodowej lub gospodarczej<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/> obejmuje wyłącznie działalność prowadzoną na własny rachunek.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>W tych okolicznościach Bundesarbeitsgericht (federalny sąd pracy) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0033" REF.END="QE0033"/>1)</NO.P><TXT>Czy art. 6 ust. 1 w związku z art. 21 ust. 2 i art. 21 ust. 1 lit. b) pkt i) [rozporządzenia nr 1215/2012] należy interpretować w ten sposób, że pracownik może pozwać osobę prawną, która nie jest jego pracodawcą i która nie ma miejsca zamieszkania w rozumieniu art. 63 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012 na terytorium państwa członkowskiego, ale na podstawie umowy gwarancyjnej ponosi bezpośrednią odpowiedzialność wobec pracownika w związku z roszczeniami z tytułu indywidualnej umowy o pracę zawartej z osobą trzecią, przed sąd miejsca, w którym pracownik zazwyczaj świadczy lub ostatnio świadczył pracę w ramach stosunku pracy łączącego go z osobą trzecią, jeżeli bez umowy gwarancyjnej umowa o pracę z osobą trzecią nie zostałaby zawarta?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Czy art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012 należy interpretować w ten sposób, że zastrzeżenie dotyczące art. 21 ust. 2 rozporządzenia nr 1215/2012 wyłącza zastosowanie przepisów regulujących jurysdykcję prawa krajowego państwa członkowskiego, które pozwala pracownikowi pozywać osobę prawną, która w okolicznościach opisanych w pytaniu pierwszym ponosi wobec niego bezpośrednią odpowiedzialność w związku z roszczeniami z tytułu indywidualnej umowy o pracę zawartej z osobą trzecią, jako <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0034" REF.END="QE0034"/>następcę prawnego<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="201D" ID="QE0034"/> pracodawcy przed sąd zwykłego miejsca pracy, jeżeli taka jurysdykcja nie występuje w świetle art. 21 ust. 2 w związku z art. 21 ust. 1 lit. b) pkt i) rozporządzenia nr 1215/2012?</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="7"?><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze i odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie:</TXT><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>Czy art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012 należy interpretować w ten sposób, że pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0035" REF.END="QE0035"/>działalności zawodowej lub gospodarczej<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/> obejmuje bycie pracownikiem najemnym w ramach stosunku pracy?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej – czy art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012 należy interpretować w ten sposób, że umowa gwarancyjna, na podstawie której osoba prawna ponosi bezpośrednią odpowiedzialność w związku z roszczeniami pracownika z tytułu indywidualnej umowy o pracę zawartej z osobą trzecią, stanowi umowę, którą pracownik zawarł w celu, który można uznać za związany z jego działalnością zawodową?</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>4)</NO.P><TXT>Jeżeli z odpowiedzi na powyższe pytania miałoby wynikać, że sąd odsyłający ma jurysdykcję międzynarodową w niniejszej sprawie:</TXT><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>Czy art. 6 ust. 1 [rozporządzenia Rzym I] należy interpretować w ten sposób, że pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0036" REF.END="QE0036"/>działalności zawodowej lub gospodarczej<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="201D" ID="QE0036"/> obejmuje bycie pracownikiem najemnym w ramach stosunku pracy?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej – czy art. 6 ust. 1 rozporządzenia Rzym I należy interpretować w ten sposób, że umowa gwarancyjna, na podstawie której osoba prawna ponosi wobec pracownika bezpośrednią odpowiedzialność za roszczenia z tytułu indywidualnej umowy o pracę zawartej z osobą trzecią, stanowi umowę, którą pracownik zawarł w celu, który można uznać za związany z jego działalnością zawodową?<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></ITEM></LIST></P></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>FD oraz Komisja Europejska przedłożyli Trybunałowi uwagi na piśmie.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">IV.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Analiza</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Bundesarbeitsgericht (federalny sąd pracy) zwrócił się do Trybunału z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w ramach powództwa wniesionego przez FD przeciwko spółce ROI Land Investments, niemającej siedziby w państwie członkowskim. Sądy niemieckie nie miałyby jurysdykcji na podstawie prawa krajowego, gdyby spełniona była jedna z przesłanek określonych w art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012. Ponieważ FD opiera swoje powództwo na umowie gwarantującej mu zaspokojenie wierzytelności z tytułu wynagrodzenia za pracę, zawartej w ramach stosunku pracy, a poprzedni sąd rozpatrujący sprawę stwierdził swoją właściwość, przyjmując, że FD ma status konsumenta, wątpliwości wyrażone przez sąd odsyłający słusznie koncentrują się na zakresie stosowania przepisów art. 18 ust. 1 i art. 21 ust. 2 tego rozporządzenia, do których odsyła ten art. 6.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Tak więc w niniejszej sprawie sąd ten pragnie przede wszystkim dowiedzieć się, czy sądy niemieckie mogą mieć jurysdykcję na podstawie przepisów ochronnych rozdziału II sekcji 5 rozporządzenia 1215/2012, dotyczących indywidualnych umów o pracę, lub sekcji 4 tego rozdziału, dotyczących umów konsumenckich. Przy założeniu, że jeden z przepisów tej sekcji ma zastosowanie, sąd odsyłający pyta, jaki jest zakres pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0037" REF.END="QE0037"/>konsument<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/> w rozumieniu rozporządzenia Rzym I, w celu ustalenia, czy do umowy gwaracyjnej ma zastosowanie niemieckie prawo materialne.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>Pytania te, dotyczące dwóch rozporządzeń, jednego w sprawie jurysdykcji, a drugiego w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych, uzasadniają przytoczenie kilku ogólnych zasad, z których niektóre były przypomniane w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>Po pierwsze, ponieważ rozporządzenie nr 1215/2012 uchyliło i zastąpiło rozporządzenie nr 44/2001<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>Rozporządzenie Rady z dnia <DATE ISO="20001222">22 grudnia 2000 r.</DATE> w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="012" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2001">Dz.U. 2001, L 12, s. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, wykładnia dokonana przez Trybunał w odniesieniu do przepisów tego ostatniego rozporządzenia ma zastosowanie również do rozporządzenia nr 1215/2012, przy czym przepisy tych dwóch aktów prawa Unii Europejskiej można określić jako równoważne<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Zobacz w szczególności wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161116">16 listopada 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Schmidt</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑417/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:881">EU:C:2016:881</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0026">26</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo); w zakresie umowy konsumenckiej, wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20191003">3 października 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Petruchová</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑208/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:825">EU:C:2019:825</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0038">38</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Zasada ta została przypomniana w motywie 34 rozporządzenia nr 1215/2012 jeśli chodzi o przepisy zastępujące konwencję brukselską z dnia <DATE ISO="19680927">27 września 1968 r.</DATE> o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="299" PAGE.FIRST="32" DATE.PUB="1972">Dz.U. 1972, L 299, s. 32</REF.DOC.OJ>), zmienioną konwencją z dnia <DATE ISO="19781009">9 października 1978 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="304" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1978">Dz.U. 1978, L 304, s. 1</REF.DOC.OJ>), konwencją z dnia <DATE ISO="19821025">25 października 1982 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="388" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1982">Dz.U. 1982, L 388, s. 1</REF.DOC.OJ>) oraz konwencją z dnia <DATE ISO="19890526">26 maja 1989 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="285" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1989">Dz.U. 1989, L 285, s. 1</REF.DOC.OJ>), zwaną dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0038" REF.END="QE0038"/>konwencją brukselską z 1968 r.<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>To samo dotyczy przepisów dotyczących jurysdykcji w zakresie umów o pracę, które – choć nie wywodzą się z konwencji brukselskiej z 1968 roku w jej pierwotnej wersji<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Szczegółowe przypomnienie orzecznictwa i historii ustawodawczej tych przepisów, H. Gaudemet-Tallon, M.-E. Ancel, <HT TYPE="ITALIC">Compétence et exécution des jugements en Europe – Règlements 44/2001 et 1215/2012, Conventions de Bruxelles (1968) et de Lugano (1998 et 2007)</HT>, éd. 6, L.G.D.J., Paryż, 2018, s. 457 i n., a także U. Grušić, <HT TYPE="ITALIC">The European Private International Law of Employment</HT>, Cambridge University Press, Cambridge, 2015, s. 58–62.</P></NOTE> – zostały wprowadzone w 1989 r., a następnie przejęte<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Zobacz zgodność występującą między art. 5 ust. 1 konwencji brukselskiej z 1968 r., art. 19 rozporządzenia nr 44/2001 i art. 21 rozporządzenia nr 1215/2012. Przegląd tych przepisów jest dostępny na stronie http://www.lynxlex.com/sites/default/files/files/Tableau%20panoramique%20de%20Bruxelles%20%C3%A0%20Lugano.pdf.</P></NOTE> i uzupełnione, tworząc specjalną sekcję rozporządzenia zastępującego konwencję brukselską z 1968 r. Jednak to rozporządzenie nr 1215/2012 spowodowało umiędzynarodowienie przepisów dotyczących jurysdykcji zarówno w odniesieniu do umów konsumenckich, jak i umów o pracę. Niniejszy wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wpisuje się zatem w te ramy, które rozszerzyły stosowanie przepisów regulujących jurysdykcję zawartych w art. 18 ust. 1 i art. 21 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia na pozwanego mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w państwie trzecim<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Tak więc pracownik może, na mocy przepisów art. 21 ust. 1 lit. b) wspomnianego rozporządzenia, pozwać swojego pracodawcę w państwie członkowskim przed sąd miejsca, w którym zazwyczaj wykonuje on swoją pracę lub, pod pewnymi warunkami, przed sąd miejsca, w którym znajduje się oddział, który go zatrudnił.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Ponadto wykładni przepisów konwencji o jurysdykcji i uznawaniu oraz wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, podpisanej w Lugano w dniu <DATE ISO="20071030">30 października 2007 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Konwencja ta została zatwierdzona w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2009/430/WSiSW z dnia <DATE ISO="20081127">27 listopada 2008 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="147" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2009">Dz.U. 2009, L 147, s. 1</REF.DOC.OJ>)., zwaną dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0039" REF.END="QE0039"/>Konwencją lugańską II<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="201D" ID="QE0039"/>.</P></NOTE>, które są zasadniczo identyczne z postanowieniami rozporządzenia 1215/2012, rozporządzenia 44/2001 i konwencji brukselskiej z 1968 r., należy dokonywać spójnie z przepisami tych ostatnich<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Zobacz podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210930">30 września 2021 r.</DATE> <NAME.CASE>Commerzbank</NAME.CASE>, (<NO.CASE>C‑296/20</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:784">EU:C:2021:784</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>Wreszcie, jak wyjaśnia motyw 7 rozporządzenia Rzym I, przedmiotowy zakres zastosowania oraz przepisy niniejszego rozporządzenia powinny być spójne z rozporządzeniem nr 44/2001, a ponieważ to ostatnie zostało uchylone i zastąpione rozporządzeniem nr 1215/2012, ten cel spójności odnosi się również do tego ostatniego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Zobacz podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170914">14 września 2017 r.</DATE><NAME.CASE>Nogueira i in</NAME.CASE>. (<NO.CASE>C‑168/16 i C‑169/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:688">EU:C:2017:688</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0055">55</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190508">8 maja 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Kerr</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑25/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:376">EU:C:2019:376</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>Po drugie, ustalenie znaczenia i zakresu pojęć, których definicji prawo Unii nie zawiera, powinno być dokonywane zgodnie z ich zwyczajowym znaczeniem w języku potocznym, przy jednoczesnym uwzględnieniu kontekstu, w którym są one użyte, i celów uregulowania, którego są częścią<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210422">22 kwietnia 2021 r.</DATE>, <NAME.CASE>Austrian Airlines</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑826/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:318">EU:C:2021:318</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0022">22</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. W przypadku rozbieżności między różnymi wersjami językowymi tekstu prawa Unii, dany przepis należy interpretować z uwzględnieniem ogólnej systematyki i celu uregulowania, którego stanowi część<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Zobacz w szczególności wyrok dnia <DATE ISO="20201210">10 grudnia 2020 r.</DATE>, Personal Exchange International (C‑774/19, zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0040" REF.END="QE0040"/>wyrokiem<REF.DOC.ECR><NAME.CASE><QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="201D" ID="QE0040"/> Personal Exchange International</NAME.CASE>,<NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:1015">EU:C:2020:1015</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0027">27</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Po trzecie, przepisy dotyczące jurysdykcji mające zastosowanie w tej sprawie, określone obecnie w rozdziale II, sekcje 4 i 5 rozporządzenia nr 1215/2012, stanowią odstępstwa od ogólnej zasady jurysdykcji sądów państwa członkowskiego, w którym pozwany ma miejsce zamieszkania lub siedziby, ustanowionej w art. 4 ust. 1 tego rozporządzenia. Ich wykładni należy zatem dokonywać w sposób ścisły i nie może ona wykraczać poza przypadki wyraźnie przewidziane we wspomnianym rozporządzeniu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Zobacz w szczególności, w zakresie umów konsumenckich, wyroki z dnia: <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19930119">19 stycznia 1993 r.</DATE>, <NAME.CASE>Shearson Lehman Hutton</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑89/91</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1993:15">EU:C:1993:15</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0016">16</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo); wyrok Personal Exchange International (pkt 24). W zakresie umów o pracę, zob. wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20080522">22 maja 2008 r.</DATE>, <NAME.CASE>Glaxosmithkline i Glaxosmithkline Laboratories</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑462/06</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:299">EU:C:2008:299</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0028">28</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>, z zastrzeżeniem nadrzędnego charakteru kilku celów wyznaczonych przez prawodawcę<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Zobacz przykładowo wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160121">21 stycznia 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>SOVAG</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑521/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:41">EU:C:2016:41</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>W związku z tym przechodzę do szczegółowego zbadania przesłanek zastosowania art. 17 ust. 1 i art. 21 ust. 1 lit. b) ppkt (i) rozporządzenia nr 1215/2012, stosownie do kolejności pytań zadanych przez sąd odsyłający w świetle szczególnych okoliczności leżących u podstawy postępowania głównego.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">A.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Jurysdykcja w sprawach dotyczących indywidualnych umów o pracę</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>Poprzez swoje pierwsze pytanie prejudycjalne sąd krajowy pyta zasadniczo, czy art. 21 ust. 1 lit. b) ppkt (i) oraz art. 21 ust. 2 rozporządzenia nr 1215/2012 należy interpretować w ten sposób, że pracownik może pozwać przed sąd ostatniego miejsca, w którym zazwyczaj świadczył pracę, osobę niemającą miejsca zamieszkania lub siedziby w państwie członkowskim, z którą nie jest związany umową o pracę, ale która na mocy umowy gwarancyjnej, od której zawarcia zależało zawarcie tej umowy o pracę, jest bezpośrednio odpowiedzialna za wykonanie zobowiązań pracodawcy wobec tego pracownika.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Artykuł 21 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1215/2012 to przepis, do którego odsyła art. 21 ust. 2 tego rozporządzenia, mający zastosowanie, zgodnie z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia, w przypadku gdy pracodawca nie ma miejsca zamieszkania lub siedziby w państwie członkowskim. Jest to zatem przepis szczególny rozdziału II sekcji 5 tego samego rozporządzenia, który określa zasady ustalania jurysdykcji sądów rozpatrujących spory <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0041" REF.END="QE0041"/>w zakresie indywidualnych umów o pracę<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="201D" ID="QE0041"/>, w których <HT TYPE="ITALIC">pracodawca</HT> został pozwany przez pracownika.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>Pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0042" REF.END="QE0042"/>pracodawcy<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="201D" ID="QE0042"/> w rozumieniu rozporządzenia nr 1215/2012 nie zostało jeszcze zdefiniowane przez Trybunał<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Zobacz także niedawne przypomnienie różnych kryteriów zaczerpniętych z orzecznictwa Trybunału w zakresie zabezpieczenia społecznego, stosunków pracy i prawa prywatnego międzynarodowego w opinii rzecznika generalnego Pikamäe w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>AFMB i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑610/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:1010">EU:C:2019:1010</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0041">41</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0055">55</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Jedynie cechy charakterystyczne relacji pracownika z tym ostatnim zostały ustalone przez orzecznictwo.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>To pokazuje, że pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0043" REF.END="QE0043"/>indywidualnej umowy o pracę<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="201D" ID="QE0043"/>, o której mowa w art. 20 rozporządzenia nr 1215/2012 należy interpretować w sposób autonomiczny, tak aby zapewnić jednolite stosowanie przepisów dotyczących jurysdykcji ustanowionych w tym rozporządzeniu we wszystkich państwach członkowskich<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Zobacz w tej kwestii wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210225">25 lutego 2021 r.</DATE>, <NAME.CASE>Markt24</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑804/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:134">EU:C:2021:134</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0024">24</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Trybunał wskazuje, że pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0044" REF.END="QE0044"/>indywidualnej umowy o pracę<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="201D" ID="QE0044"/> zakłada podległość pracownika wobec pracodawcy<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>W braku podporządkowania stosunek między stronami może być zakwalifikowany jako umowa o świadczenie usług objęta zakresem art. 7 ust. 1 lit. b) tiret drugie rozporządzenia nr 1215/2012. Zobacz podobnie wyrok dnia <DATE ISO="20150910">10 września 2015 r.</DATE>, Holterman Ferho Exploitatie i in. (C‑47/14, zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0045" REF.END="QE0045"/>wyrokiem<REF.DOC.ECR><NAME.CASE><QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="201D" ID="QE0045"/> Holterman Ferho Exploitatie i in.</NAME.CASE>, ECLI: <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:574">EU:C:2015:574</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0051">51</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0058">58</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Przepis ten ma jednak zastosowanie wyłącznie do pozwanego mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w jednym z państw członkowskich.</P></NOTE>, ponieważ zasadniczą cechą stosunku pracy jest okoliczność, że dana osoba przez pewien czas ma obowiązek wykonywania na rzecz innej osoby i pod jej kierownictwem świadczeń, w zamian za które otrzymuje wynagrodzenie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Zobacz w szczególności wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190411">11 kwietnia 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Bosworth i Hurley</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑603/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:310">EU:C:2019:310</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0025">25</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210225">25 lutego 2021 r.</DATE>, <NAME.CASE>Markt24</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑804/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:134">EU:C:2021:134</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0025">25</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Jeśli chodzi o istnienie takiego stosunku podporządkowania, Trybunał uściślił, że musi on być oceniany w każdym konkretnym przypadku, na podstawie wszystkich elementów i okoliczności charakteryzujących stosunki między stronami, w celu ustalenia, czy poza stosunkiem formalnym i umownym, rzeczywista sytuacja uzasadniałaby zakwalifikowanie strony pozwanej jako <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0046" REF.END="QE0046"/>pracodawcy<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="201D" ID="QE0046"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190411">11 kwietnia 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Bosworth i Hurley</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑603/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:310">EU:C:2019:310</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0026">26</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0027">27</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo). Zobacz także analogicznie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20111215">15 grudnia 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>Voogsgeerd</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑384/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:842">EU:C:2011:842</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0062">62</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>Wymogi te są zatem powszechnie stosowane do rozróżniania działalności na własny rachunek i statusu pracownika<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Zobacz wyrok Holterman Ferho Exploitatie i in. (pkt 41). Zobacz między innymi, dla przypomnienia pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0047" REF.END="QE0047"/>pracownika<QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="201D" ID="QE0047"/> w rozumieniu art. 45 TFUE, opinię rzecznika generalnego V. Trstenjak w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Voogsgeerd</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑384/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:564">EU:C:2011:564</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0088">88</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>) i wyrok Holterman Ferho Exploitatie i in. (pkt 41).</P></NOTE>. Nie zostały one wykorzystane do określenia granic pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0048" REF.END="QE0048"/>pracodawca<QUOT.END REF.START="QS0048" CODE="201D" ID="QE0048"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Porównaj wyrok Voogsgeerd (pkt 65), w którym Trybunał orzekł, w odniesieniu do konwencji rzymskiej o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwartej do podpisu w Rzymie w dniu <DATE ISO="19800619">19 czerwca 1980 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="266" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1980">Dz.U. 1980, L 266, s. 1</REF.DOC.OJ>), że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0049" REF.END="QE0049"/>przedsiębiorstwo spółki innej niż ta, której przedsiębiorstwo formalnie jest pracodawcą i z którym jest ono powiązane, może zostać uznane za <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0050" REF.END="QE0050"/>pracodawcę<QUOT.END REF.START="QS0050" CODE="00AB" ID="QE0050"/>, jeżeli obiektywne okoliczności umożliwiają stwierdzenie, że rzeczywista sytuacja jest odmienna niż ta, która wynika z treści umowy – i to nawet wtedy, gdy uprawnienie do wydawania poleceń nie zostało formalnie przeniesione na to inne przedsiębiorstwo<QUOT.END REF.START="QS0049" CODE="201D" ID="QE0049"/>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>Trybunał orzekł również, że umowy o pracę wykazują określone cechy charakterystyczne w tym znaczeniu, że tworzą one trwały stosunek, który wpisuje pracownika w ramy określonej organizacji spraw przedsiębiorstwa lub pracodawcy, oraz w tym znaczeniu, że lokalizują się one w miejscu wykonywania działalności, które determinuje stosowanie przepisów prawa bezwzględnie obowiązującego i układów zbiorowych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Zobacz wyrok Holterman Ferho Exploitatie i in. (pkt 39 i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>W postępowaniu głównym zdaniem sądu odsyłającego jest bezsporne, że FD i ROI Land Investments nie byli formalnie związane indywidualną umową o pracę w chwili wniesienia pozwu oraz że nie istniał między nimi żaden stosunek podporządkowania. Sąd odsyłający uznał wręcz, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0051" REF.END="QE0051"/>możliwość wywierania przez spółkę ROI Land Investments wpływu na zarządzanie spółką R Swiss nie zmieni[łaby] tego stanu rzeczy<QUOT.END REF.START="QS0051" CODE="201D" ID="QE0051"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Nie wydaje mi się jednak wykluczone, na podstawie wyjaśnień tego sądu dotyczących faktycznej relacji między FD a ROI Land Investments, żeby ta spółka dominująca mogła być uznana za pracodawcę w rozumieniu art. 21 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="11"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>Szczególne okoliczności sprawy przed sądem krajowym ponownie wskazują mianowicie na szczególny charakter pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0052" REF.END="QE0052"/>pracodawca<QUOT.END REF.START="QS0052" CODE="201D" ID="QE0052"/> w ramach grupy spółek<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Jeśli chodzi o poszukiwanie trwałego stosunku, który wpisywałby pracownika w ramy określonej organizacji spraw tej spółki, zob. wyrok Holterman Ferho Exploitatie i in. (pkt 45). Zobacz także przykładowo opinię rzecznika generalnego H. Saugmandsgaarda Øe w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Bosworth i Hurley</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑603/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:65">EU:C:2019:65</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0104">104</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0105">105</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> oraz na ryzyko uznania, w świetle zwyczajowych kryteriów, że we wszystkich okolicznościach musi istnieć jeden związek między pracownikiem a pracodawcą, którym jest osoba, na rzecz której pracownik ten wykonuje swoje obowiązki, osoba, która wykonuje uprawnienia kierownicze oraz osoba, która wypłaca temu pracownikowi wynagrodzenie lub inne świadczenie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>Moim zdaniem, należy wziąć pod uwagę wzajemne powiązania umowne lub podział istotnych elementów umowy o pracę, które mogą istnieć w ramach grupy spółek, oraz ustalenia, które taka organizacja może preferować<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Zobacz w tej kwestii opinię rzecznika generalnego F.G. Jacobsa w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Pugliese</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑437/00</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2002:511">EU:C:2002:511</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0038">38</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Zobacz także przykładowo opinię rzecznika generalnego H. Saugmandsgaarda Øe w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Bosworth i Hurley</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑603/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:65">EU:C:2019:65</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0109">109</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie powództwo FD przeciwko spółce ROI Land Investments opiera się na zobowiązaniu tej spółki do wykonania obowiązków jego pracodawcy, spółki R Swiss, bez którego to zobowiązania FD nie zawarłby ze spółką R Swiss nowej umowy tego samego dnia<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>Zobacz pkt 16, 24, a także przypis 4 do niniejszej opinii.</P></NOTE>. Zobowiązanie to zostało podjęte bez ustanowienia warunku, że pracodawca ten obowiązku nie wykona. Ponadto, w ramach tego stosunku pracy, FD był zobowiązany do świadczenia dokładnie takiej samej pracy, jaką wykonywał wcześniej na rzecz spółki ROI Land Investments. Sąd odsyłający podniósł także powiązanie gospodarcze między pracodawcą będącym stroną umowy a tą osobą trzecią<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>Zobacz pkt 14, 15 niniejszej opinii.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>Moim zdaniem wynika z tego, że prawa, na które powołuje się FD wnosząc pozew przeciwko spółce ROI Land Investments, wynikają z indywidualnej umowy o pracę zawartej między FD a spółką R Swiss. Ponieważ równoczesne i bezwarunkowe zobowiązanie ze strony spółki ROI Land Investments dotyczy istotnego elementu stosunku pracy, a mianowicie wynagrodzenia FD, <HT TYPE="ITALIC">stanowi</HT> ono <HT TYPE="ITALIC">integralną część indywidualnej umowy o</HT> pracę<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0031"><P>W tym sensie zapewniona jest spójność z rozporządzeniem Rzym I, którego art. 8 określa prawo właściwe dla umowy o pracę. Analogicznie, jeśli chodzi o warunki stosowania kryteriów określonych przez ustawodawcę, zob. wyrok Voogsgeerd (pkt 44–51).</P></NOTE>. W związku z tym spółka ROI Land Investments nie jest zwykłym gwarantem, ale może, poprzez łączne zastosowanie art. 20 i 21 rozporządzenia 1215/2012, zostać uznana za pracodawcę.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>Należy jednak zbadać, co w postępowaniu przed sądem krajowym pozwoliłoby ustalić istnienie drugiej istotnej cechy stosunku pracy, a mianowicie obowiązku pracownika do wykonywania świadczeń na rzecz pracodawcy, w zamian za które otrzymuje on wynagrodzenie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0032"><P>Zobacz pkt 43 niniejszej opinii.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>W oparciu o ten ściśle wzajemny charakter obowiązków wynikających ze stosunku pracy można by uznać, że na mocy przedmiotowej umowy gwarancyjnej, która stanowi integralną część umowy o pracę, dana osoba trzecia znajduje się w sytuacji faktycznego pracodawcy. Innymi słowy, gwarantując w ten sposób wynagrodzenie pracownikowi, ta osoba trzecia działa jak gdyby była podmiotem, na rzecz którego świadczenie jest wykonywane.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="12"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>Jednak ze względu na jego zakres, rozwiązanie to, oparte wyłącznie na formalnym związku między zobowiązaniami stron w kontekście stosunku pracy, nie wydaje mi się w pełni satysfakcjonujące. Moim zdaniem należy również wziąć pod uwagę kontekst, w jakim zobowiązania te zostały podjęte.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>Dlatego proponuję, aby Trybunał wziął pod uwagę, że umowa gwarancyjna zawarta z osobą trzecią w uzupełnieniu umowy o pracę, w kontekście współzależności ekonomicznej występującej między pracodawcą a tą osobą trzecią<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0033"><P>Zobacz pkt 50, 52 niniejszej opinii.</P></NOTE>, odzwierciedla interes tej osoby trzeciej w wykonaniu tej umowy. Takie kryterium zostało już przyjęte przez Trybunał w wyroku z dnia <DATE ISO="20030410">10 kwietnia 2003 r.</DATE>, Pugliese<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0034"><P>C‑437/00, dalej zwany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0053" REF.END="QE0053"/>wyrokiem Pugliese<QUOT.END REF.START="QS0053" CODE="201D" ID="QE0053"/>, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:219">EU:C:2003:219</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>Podobnie jak w niniejszej sprawie, w sprawie, w której wydano ten wyrok, stosunek pracy powstał w ramach grupy przedsiębiorstw, a zobowiązania współistniały ze sobą. Spór dotyczył wypłaty pracownikowi najemnemu kosztów podróży i zakwaterowania do czego, po podpisaniu umowy o pracę, zobowiązał się pierwszy pracodawca<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0035"><P>Zobacz wyrok Pugliese (pkt 6, 10).</P></NOTE>, pod którego kierownictwem pracownik już nie pracował<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0036"><P>Pracownik zawarł dwie kolejne umowy o pracę z dwoma pracodawcami. Pierwszy pracodawca był w pełni świadomy zawarcia drugiej umowy i wyraził zgodę na zawieszenie pierwszej umowy (pkt 13 rzeczonego wyroku), ze względu na przeniesienie pracownika na stanowisko w innej spółce, w której pracodawca ten miał udziały w wysokości ok. 21% (pkt 5 rzeczonego wyroku).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>W wyroku Pugliese Trybunał stwierdził, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0054" REF.END="QE0054"/>spór doty[czył] indywidualnej umowy o pracę<QUOT.END REF.START="QS0054" CODE="201D" ID="QE0054"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0037"><P>Wyrok Pugliese (pkt 15). W opinii w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Pugliese</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑437/00</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2002:511">EU:C:2002:511</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), rzecznik generalny F.G. Jacobs rozważał następujące pytanie: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0055" REF.END="QE0055"/>Czy spór dotyczy <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0056" REF.END="QE0056"/>sprawy z zakresu indywidualnej umowy o pracę<QUOT.END REF.START="QS0056" CODE="00AB" ID="QE0056"/>?<QUOT.END REF.START="QS0055" CODE="201D" ID="QE0055"/> (pkt 44 tamtej opinii). W pkt 45 i nast. uznał on, że nie należy odróżniać stosunku między pracownikiem a pozwanym od umowy o pracę w rozumieniu art. 5 ust. 1 [konwencji brukselskiej z 1968 r.], pomimo zawieszenia obowiązku świadczenia pracy na rzecz tego ostatniego oraz faktu, że spór dotyczył wykonania umowy innej niż pierwotna umowa o pracę. W szczególności uznał on, że przedmiotowe uzgodnienia stanowiły <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0057" REF.END="QE0057"/>całość, która miała i nigdy nie straciła charakteru umowy o pracę<QUOT.END REF.START="QS0057" CODE="201D" ID="QE0057"/>, zauważając, że utrzymane skutki tej umowy, takie jak opłacanie składek ubezpieczeniowych i uznawanie stażu pracy, stanowiły charakterystyczne obowiązki pracodawcy wobec pracownika.</P></NOTE>. Po sprecyzowaniu, że należy zbadać, w jakim stopniu istnieje związek między dwiema przedmiotowymi umowami o pracę<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0038"><P>Zobacz wyrok Pugliese (pkt 21).</P></NOTE>, Trybunał orzekł, że pracownik związany z dwoma różnymi pracodawcami może wytoczyć powództwo przeciwko pierwszemu pracodawcy przed sądem miejsca, w którym wykonuje pracę na rzecz drugiego pracodawcy, jeżeli pierwszy pracodawca ma <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0058" REF.END="QE0058"/><HT TYPE="ITALIC">w chwili zawarcia drugiej umowy</HT> <HT TYPE="ITALIC">interes w wykonaniu pracy, którą pracownik będzie świadczył</HT> na rzecz drugiego pracodawcy w miejscu wyznaczonym przez tego ostatniego<QUOT.END REF.START="QS0058" CODE="201D" ID="QE0058"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0039"><P>Punkt 23 tego wyroku. Wyróżnienie moje.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>Trybunał wyodrębnił to kryterium, aby uczynić zadość cel odpowiedniej ochrony pracownika, kierując się wyborem ścisłego związku między sporem a sądem powołanym do jego rozpoznania<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0040"><P>Zobacz wyrok Pugliese (pkt 17, 18). Zobacz podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180621">21 czerwca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Petronas Lubricants Italy</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑1/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:478">EU:C:2018:478</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0023">23</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0024">24</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>. Trybunał uznał ponadto, że takie kryterium jest zadowalające w odniesieniu do wymogów pewności prawa, przewidywalności i należytego sprawowania wymiaru sprawiedliwości<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0041"><P>Zobacz wyrok Pugliese (pkt 16).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>Wydaje mi się, że to kryterium posiadania interesu w wykonaniu pracy, którą pracownik będzie świadczył, przez stronę, która zobowiązała się wobec pracownika, może mieć szerokie zastosowanie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0042"><P>Zobacz podobnie opinia rzecznika generalnego H. Saugmandsgaarda Øe w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Bosworth i Hurley</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑603/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:65">EU:C:2019:65</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0109">109</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, nie ograniczając się do przypadków, w których zawarto kilka <HT TYPE="ITALIC">umów o pracę</HT>.<?PAGE NO="13"?> Jestem zdania, że jego zastosowanie można rozszerzyć na przypadek, w którym, tak jak w niniejszej sprawie, umowa gwarancyjna stanowi integralną część umowy o pracę<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0043"><P>Zobacz pkt 52 niniejszej opinii.</P></NOTE>. Taka wykładnia, w świetle zasad, które zostały przedstawione w wyroku Pugliese i które zostały potwierdzone w rozporządzeniu nr 1215/2012<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0044"><P>Zobacz motywy 15, 16, 18, 21 tego rozporządzenia. Zobacz analogicznie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181004">4 października 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Feniks</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑337/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:805">EU:C:2018:805</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0034">34</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, wydaje mi się zadowalająca.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>Biorąc jednak pod uwagę fakt, że każde przedsiębiorstwo w ramach grupy ma pewien ogólny i pośredni interes w należytym świadczeniu pracy przez każdego pracownika tej samej grupy, proponuję wyznaczyć dla tego kryterium <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0059" REF.END="QE0059"/>interesu w wykonaniu pracy, którą pracownik najemny będzie świadczył<QUOT.END REF.START="QS0059" CODE="201D" ID="QE0059"/> granicę mającą posłużyć do zdefiniowania pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0060" REF.END="QE0060"/>pracodawca<QUOT.END REF.START="QS0060" CODE="201D" ID="QE0060"/>. Moim zdaniem, ten interes osoby trzeciej powinien być <HT TYPE="ITALIC">bezpośredni</HT>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>W odniesieniu do rozważanego przypadku zauważam, że spółka ROI Land Investments miała, zgodnie ze sformułowaniem zawartym w postanowieniu odsyłającym <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0061" REF.END="QE0061"/>bezpośredni interes w wykonaniu przez powoda obowiązków wobec spółki R Swiss<QUOT.END REF.START="QS0061" CODE="201D" ID="QE0061"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>Tak więc, podobnie jak w wyroku Pugliese, Trybunał mógłby określić pewne ogólne kryteria służące do oceny tego interesu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64.</NO.P><TXT>W orzeczeniu tym Trybunał uściślił, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0062" REF.END="QE0062"/>istnienie […] interesu [w świadczeniu pracy przez pracownika] nie musi być weryfikowane w sposób ścisły, w świetle formalnych i wyłącznych kryteriów, ale musi być oceniane całościowo, z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy<QUOT.END REF.START="QS0062" CODE="201D" ID="QE0062"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0045"><P>Wyrok Pugliese (pkt 24).</P></NOTE>. Trybunał wymienił w sposób niewyczerpujący poszczególne elementy oceny<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0046"><P>Zobacz ten sam punkt tego wyroku.</P></NOTE>, które moim zdaniem można odpowiednio zastosować do interesu osoby, która w odniesieniu do stosunku z pracodawcą kontraktowym jest osobą trzecią. Te główne elementy są następujące:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>fakt, że istnieje organiczny lub ekonomiczny związek między dwoma przedsiębiorstwami będącymi stronami umów z pracownikiem<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0047"><P>Zobacz w tej kwestii pkt 14 i 15 niniejszej opinii.</P></NOTE>,</P></ITEM><ITEM><P>fakt, że w momencie rozwiązania lub wypowiedzenia poprzedniej umowy z osobą trzecią przewidywano zawarcie nowej umowy o pracę<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0048"><P>Zobacz w tej kwestii pkt 14 niniejszej opinii.</P></NOTE>,</P></ITEM><ITEM><P>fakt, że poprzednia umowa została rozwiązana przy założeniu, że zawarta zostanie nowa umowa<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0049"><P>Zobacz w tym względzie pkt 14 niniejszej opinii.</P></NOTE>,</P></ITEM><ITEM><P>fakt, że pomiędzy pracodawcą zawierającym umowę a osobą trzecią istnieje porozumienie, w ramach którego umowy zawarte z pracownikiem mogą współistnieć,</P></ITEM><ITEM><P>fakt, że osoba trzecia pośrednio zachowuje kierownictwo wobec pracownika<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0050"><P>Czego, zgodnie z ustaleniami sądu odsyłającego, brakuje w sprawie niniejszej. Zobacz pkt 47 niniejszej opinii, do porównania z jej pkt 49.</P></NOTE>,</P></ITEM><ITEM><P>fakt, że osoba trzecia może decydować o okresie zatrudnienia pracownika u pracodawcy będącego stroną umowy.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><?PAGE NO="14"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65.</NO.P><TXT>Istotne wydają mi się również inne elementy, do zidentyfikowania których zainspirowały mnie ustalenia sądu krajowego:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>fakt, że osoba trzecia ponosi bez żadnych ograniczeń odpowiedzialność umowną za wykonanie zobowiązań pracodawcy będącego stroną umowy, w szczególności na żądanie pracownika<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0051"><P>Zobacz w tej kwestii pkt 16 i 24 niniejszej opinii.</P></NOTE>,</P></ITEM><ITEM><P>fakt, że charakter zadań pracownika, które wykonywał on w czasie poprzedniej umowy pod kierownictwem osoby trzeciej, pozostaje niezmieniony po zawarciu nowej umowy<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0052"><P>Zobacz w tej kwestii pkt 24 niniejszej opinii.</P></NOTE>,</P></ITEM><ITEM><P>fakt, że wspomniany pracownik, pomimo rozwiązania poprzedniej umowy, nadal jest zobowiązany do wykonywania swojej działalności na rzecz wspomnianej osoby trzeciej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0053"><P>Zobacz rozważania w przypisie 4 do niniejszej opinii.</P></NOTE>.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66.</NO.P><TXT>W odniesieniu do wszystkich tych kryteriów chciałbym dodać, że moim zdaniem nie ma powodu, aby ograniczać je do osób prawnych. Osoby fizyczne mogą być również pracodawcami będącymi stroną umowy lub zainteresowanymi pracodawcami w ramach grupy lub sieci indywidualnych przedsiębiorstw.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67.</NO.P><TXT>W konsekwencji do sądu odsyłającego będzie należało dokonanie oceny, w świetle tych lub innych bardziej odpowiednich kryteriów, czy okoliczności postępowania głównego pozwalają na stwierdzenie istnienia <HT TYPE="ITALIC">bezpośredniego interesu osoby trzeciej w należytym świadczeniu</HT> pracy przez pracownika na podstawie umowy o pracę zawartej z inną osobą z tej samej grupy, z którego istnienia będzie można wywnioskować, że ta osoba trzecia może zostać uznana za pracodawcę w rozumieniu art. 21 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68.</NO.P><TXT>W związku z powyższym proponuję, aby Trybunał odpowiedział na pierwsze pytanie zadane przez sąd odsyłający, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0063" REF.END="QE0063"/>pracodawcą<QUOT.END REF.START="QS0063" CODE="201D" ID="QE0063"/> w rozumieniu art. 21 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1215/2012 może być osoba fizyczna lub prawna, mająca lub niemająca miejsca zamieszkania lub siedziby na terytorium państwa członkowskiego z którą pracownik zawarł nie umowę o pracę, lecz umowę stanowiącą integralną część tej umowy o pracę, na mocy której osoba ta jest odpowiedzialna za wykonanie zobowiązań pracodawcy wobec tego pracownika, jeżeli osoba ta ma bezpośredni interes w należytym wykonaniu tej umowy o pracę.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">B.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Wyłączny charakter niektórych przepisów dotyczących jurysdykcji, w przypadku gdy pozwany nie ma miejsca zamieszkania lub siedziby w państwie członkowskim</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69.</NO.P><TXT>Za pomocą drugiego pytania prejudycjalnego sąd odsyłający pragnie ustalić czy – przy założeniu, że Trybunał uznałby, że spór nie jest objęty zakresem zastosowania sekcji 5 rozdziału II rozporządzenia nr 1215/2012 – art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że zastrzeżenie dotyczące art. 21 ust. 2 tego rozporządzenia wyłącza zastosowanie krajowych przepisów regulujących jurysdykcję.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70.</NO.P><TXT>Zauważam w tym względzie, że sąd ten nie wyraził tej samej wątpliwości co do stosowania przepisów dotyczących jurysdykcji zawartych w sekcji 4 rozdziału II tego samego rozporządzenia, które są przedmiotem trzeciego i czwartego pytania prejudycjalnego, mimo że problem jest identyczny.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="15"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71.</NO.P><TXT>Gdyby Trybunał miał udzielić odpowiedzi przeczącej na pierwsze pytanie prejudycjalne na tej podstawie, że osoba trzecia niebędąca stroną umowy o pracę, tak jak w postępowaniu głównym, nie może być uznana za pracodawcę, spór nie należałby zatem do zakresu stosowania sekcji 5 rozdziału II rozporządzenia nr 1215/2012. Dlatego też krajowe przepisy regulujące jurysdykcję powinny mieć zastosowanie z następujących powodów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72.</NO.P><TXT>Po pierwsze, te przepisy regulujące jurysdykcję mają co do zasady zastosowanie wobec pozwanych niemających miejsca zamieszkania lub siedziby w państwie członkowskim, zgodnie z brzmieniem art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia odczytywanego w świetle jego motywu 14.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73.</NO.P><TXT>Po drugie, nie do pomyślenia byłoby, aby regulujące jurysdykcję przepisy prawa Unii mogły mieć - poza zakresem swojego stosowania – skutek blokujący wobec przepisów krajowych. Co więcej, każda inna analiza spowodowałaby, że krajowe przepisy regulujące jurysdykcję nie miałyby nigdy zastosowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74.</NO.P><TXT>Dlatego odpowiedź na drugie pytanie sądu odsyłającego mogłaby być taka, że – przy założeniu, że art. 21 ust. 2 rozporządzenia nr 1215/2012 nie ma zastosowania – art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że zastosowanie mają krajowe przepisy regulujące jurysdykcję.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75.</NO.P><TXT>Sugeruję jednak, aby Trybunał zwrócił uwagę na wykładnię a contrario, jaką można by wywieść z tak ogólnie sformułowanej odpowiedzi. Wydaje mi się, że czujność tę uzasadnia powołanie się przez sąd odsyłający na komentarze w doktrynie niemieckiej, z których wynikają pytania dotyczące relacji między przepisami art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012 a przepisami sekcji poświęconych sporom dotyczącym umów konsumenckich i umów o pracę<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0054"><P>Zobacz podobnie H. Gaudemet-Tallon, M.-E. Ancel, <HT TYPE="ITALIC">Compétence et exécution des jugements en Europe – Règlements 44/2001 et 1215/2012, Conventions de Bruxelles (1968) et de Lugano (1998 et 2007)</HT>, ed. 6, L.G.D.J., Paryż, 2018, s. 464, a także przypis 167.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76.</NO.P><TXT>Artykuł 6 ust. 1 tego rozporządzenia stanowi mianowicie, że jeżeli pozwany nie ma miejsca zamieszkania lub siedziby na terytorium państwa członkowskiego, jurysdykcję sądu powołanego do rozpatrzenia sprawy określa prawo krajowe, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0064" REF.END="QE0064"/>z zastrzeżeniem<QUOT.END REF.START="QS0064" CODE="201D" ID="QE0064"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0055"><P>Jest to to samo sformułowanie, którego użyto w art. 4 rozporządzenia nr 1215/2012.</P></NOTE> art. 18 ust. 1 i art. 21 ust. 2 tegoż rozporządzenia. Artykuły te pojawiają się jednak w każdej z odpowiednich sekcji, odpowiednio po art. 17 ust. 1 i po art. 20 ust. 1 tego samego rozporządzenia, zgodnie z którymi <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0065" REF.END="QE0065"/>jurysdykcję określa się według niniejszej sekcji, <HT TYPE="ITALIC">nie naruszając</HT> art. 6 […]<QUOT.END REF.START="QS0065" CODE="201D" ID="QE0065"/> rozporządzenia nr 1215/2012<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0056"><P>Wyróżnienie moje. Zobacz także tę samą różnicę w treści niemieckiej, angielskiej i polskiej wersji językowej.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77.</NO.P><TXT>W konwencji brukselskiej z 1968 r., podobnie jak w rozporządzeniu nr 44/2001, użyto tych samych sformułowań: sformułowanie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0066" REF.END="QE0066"/>sous réserve de<QUOT.END REF.START="QS0066" CODE="201D" ID="QE0066"/> [<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0067" REF.END="QE0067"/>z zastrzeżeniem<QUOT.END REF.START="QS0067" CODE="201D" ID="QE0067"/>] w art. 4 dla obu aktów oraz „sans préjudice de „[<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0068" REF.END="QE0068"/>bez uszczerbku dla<QUOT.END REF.START="QS0068" CODE="201D" ID="QE0068"/>] odpowiednio w art. 13 tej konwencji oraz art. 15 i 18 tego rozporządzenia. Przepisy o jurysdykcji <HT TYPE="ITALIC">wyłącznej</HT>, a następnie, we wspomnianym rozporządzeniu, przepisy o prorogacji jurysdykcji, miały prowadzić do wyłączenia stosowania prawa krajowego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0057"><P>Zwracam jednak uwagę, że w rozporządzeniu nr 44/2001, podobnie jak w rozporządzeniu nr 1215/2012, te same sformułowania pojawiają się w tych artykułach w ich hiszpańskiej (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0069" REF.END="QE0069"/>sin perjuicio<QUOT.END REF.START="QS0069" CODE="201D" ID="QE0069"/>), duńskiej (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0070" REF.END="QE0070"/>jf. dog<QUOT.END REF.START="QS0070" CODE="201D" ID="QE0070"/>), włoskiej (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0071" REF.END="QE0071"/>salva/fatto salvo<QUOT.END REF.START="QS0071" CODE="201D" ID="QE0071"/>), niderlandzkiej (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0072" REF.END="QE0072"/>onverminderd<QUOT.END REF.START="QS0072" CODE="201D" ID="QE0072"/>), portugalskiej (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0073" REF.END="QE0073"/>sem prejuízo<QUOT.END REF.START="QS0073" CODE="201D" ID="QE0073"/>) i szwedzkiej (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0074" REF.END="QE0074"/>om inte annat<QUOT.END REF.START="QS0074" CODE="201D" ID="QE0074"/>) wersji językowej.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78.</NO.P><TXT>Powstaje zatem pytanie, czy dodanie w rozporządzeniu nr 1215/2012 przepisów regulujących jurysdykcję <HT TYPE="ITALIC">chroniących słabszą stronę</HT> powinno mieć taki sam zakres. Możliwe jest zastosowanie kilku podejść.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="16"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79.</NO.P><TXT>Z brzmienia art. 5 tego rozporządzenia – zgodnie z którym pozwani mający miejsce zamieszkania lub siedzibę w państwach członkowskich <HT TYPE="ITALIC">mogą być pozywani</HT> przed sądy innego państwa członkowskiego <HT TYPE="ITALIC">tylko zgodnie</HT> z przepisami określonymi w sekcjach 2–7 rozdziału II tego rozporządzenia, co różni się od brzmienia art. 6 ust. 1 tego samego rozporządzenia, który ma zastosowanie do pozwanych mających miejsce zamieszkania lub siedzibę w państwach trzecich – można wywnioskować, że krajowe przepisy regulujące jurysdykcję mogą nadal mieć zastosowanie <HT TYPE="ITALIC">oprócz</HT> przepisów przewidzianych w rozporządzeniu nr 1215/2012<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0058"><P>Zobacz podobnie F.J. Garcimartin Álferez, S. Sánchez, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0075" REF.END="QE0075"/>El nuevo reglamento Bruselas I: qué ha cambiado en el ámbito de la competencia judicial<QUOT.END REF.START="QS0075" CODE="201D" ID="QE0075"/>,w: <HT TYPE="ITALIC">Revista Española de Derecho Europeo</HT>, Marcial Pons Ediciones Jurídicas y Sociales, Madrid, 2013, nr 48, s. 3–6, a także M. Pohl, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0076" REF.END="QE0076"/>Die Neufassung der EuGVVO – im Spannungsfeld zwischen Vertrauen und Kontrolle<QUOT.END REF.START="QS0076" CODE="201D" ID="QE0076"/>, w: <HT TYPE="ITALIC">Praxis des internationalen Privat- und Verfahrensrechts</HT> (IPRax), Verlag Ernst und Werner Gieseking GmbH, Köln, vol. 2), 2013, s. 109–111.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80.</NO.P><TXT>Można również wysnuć argument z dyspozycji art. 21 ust. 2 tego rozporządzenia, zgodnie z którą że pracodawca <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0077" REF.END="QE0077"/><HT TYPE="ITALIC">może</HT> zostać pozwany przed sąd jednego z państw członkowskich, zgodnie z ust. 1 lit. b)<QUOT.END REF.START="QS0077" CODE="201D" ID="QE0077"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0059"><P>Wyróżnienie moje.</P></NOTE>. Pracownik miałby zatem możliwość wyboru między jurysdykcją opartą na tym rozporządzeniu a jurysdykcją wywodzoną z prawa krajowego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0060"><P>Zobacz N. Nord, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0078" REF.END="QE0078"/>Refonte du règlement <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0079" REF.END="QE0079"/>Bruxelles I<QUOT.END REF.START="QS0079" CODE="00AB" ID="QE0079"/> et protection du travailleur<QUOT.END REF.START="QS0078" CODE="201D" ID="QE0078"/>, w: <HT TYPE="ITALIC">La Semaine Juridique Social</HT>, LexisNexis, Paryż, 2014, nr 52, s. 3, pkt 19.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81.</NO.P><TXT>Można jednak także – w świetle drugiego zdania motywu 14 rozporządzenia nr 1215/2012, które dotyczy przepisów regulujących jurysdykcję, preferowanych ze względu na cele tego rozporządzenia<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0061"><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0080" REF.END="QE0080"/>[…] w celu zapewnienia ochrony konsumentów i pracowników, ochrony jurysdykcji sądów państw członkowskich w sytuacjach, w których mają one jurysdykcję wyłączną, oraz przestrzegania autonomii stron, niektóre przepisy dotyczące jurysdykcji zawarte w niniejszym rozporządzeniu powinny mieć zastosowanie niezależnie od miejsca zamieszkania pozwanego<QUOT.END REF.START="QS0080" CODE="201D" ID="QE0080"/></P></QUOT.S></NOTE> – argumentować, że przepisy określone w sekcjach 4 i 5 rozdziału II tegoż rozporządzenia wyłączają, bez ich różnicowania, stosowanie przepisów krajowych, nawet jeśli mogłyby one być korzystniejsze dla powoda<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0062"><P>Zobacz w tym względzie N. Nord, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0081" REF.END="QE0081"/>Refonte du règlement <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0082" REF.END="QE0082"/>Bruxelles I<QUOT.END REF.START="QS0082" CODE="00AB" ID="QE0082"/> et protection du travailleur<QUOT.END REF.START="QS0081" CODE="201D" ID="QE0081"/>, w: <HT TYPE="ITALIC">La Semaine Juridique Social</HT>, LexisNexis, Paryż, 2014, nr 52, s. 3, 4, pkt 20. Jeśli chodzi o przepisy dotyczące umów o pracę, zob. G. Cuniberti, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0083" REF.END="QE0083"/>La réforme du Règlement Bruxelles<QUOT.END REF.START="QS0083" CODE="201D" ID="QE0083"/>, w: <HT TYPE="ITALIC">Droit et procédure – EJT</HT>, Dalloz, Paryż, 2013, nr 2, pkt 37.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0082"><NO.P>82.</NO.P><TXT>Skłaniam się ku temu by zgodzić się z tą analizą, która opiera się na spójności rozporządzenia nr 1215/2012, jego zgodności z poprzednimi przepisami i ich celami, eliminując w ten sposób wątpliwości wynikające z rozbieżności w wersjach językowych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0083"><NO.P>83.</NO.P><TXT>Po pierwsze, przypominam, że w art. 6 rozporządzenia nr 1215/2012, na mocy przepisów ogólnych dotyczących przypadku, w którym pozwany nie ma miejsca zamieszkania lub siedziby w państwie członkowskim, wyłączenie prawa krajowego, przewidziane wcześniej w przepisach o jurysdykcji wyłącznej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0063"><P>Zobacz podobnie raport M.P. Jenard w przedmiocie konwencji z dnia <DATE ISO="19680927">27 września 1968 r.</DATE> o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="059" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1979">Dz.U. 1979, C 59, s. 1</REF.DOC.OJ>), w szczególności s. 21. Zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0084" REF.END="QE0084"/>raportem Jenarda<QUOT.END REF.START="QS0084" CODE="201D" ID="QE0084"/>.</P></NOTE>, zostało rozszerzone w szczególności na korzyść konsumentów i pracowników, przy utrzymaniu zasady stosowania krajowych przepisów regulujących jurysdykcję<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0064"><P>Jeśli chodzi o historię tego przepisu, zob. m.in. H. Gaudemet-Tallon, M.-E. Ancel, <HT TYPE="ITALIC">Compétence et exécution des jugements en Europe – Règlements 44/2001 et 1215/2012, Conventions de Bruxelles (1968) et de Lugano (1998 et 2007)</HT>, ed. 6, L.G.D.J., Paryż, 2018, s. 137.</P></NOTE>. Dlatego, moim zdaniem, są to wyjątki od tej zasady.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0084"><NO.P>84.</NO.P><TXT>Po drugie, zauważam, że w sekcjach rozporządzenia nr 1215/2012, które dotyczą konsumentów i pracowników, uznanych za <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0085" REF.END="QE0085"/>stronę słabszą<QUOT.END REF.START="QS0085" CODE="201D" ID="QE0085"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0065"><P>Motyw 18 tegoż rozporządzenia.</P></NOTE>, zachowano zastrzeżenie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0066"><P>Sformułowanie to zostało zaczerpnięte z raportu Jenarda (s. 33).</P></NOTE> dotyczące stosowania niektórych przepisów ogólnych, w tym art. 6 tego rozporządzenia. Z połączenia tych uregulowań wnioskuję, że art. 6 tegoż rozporządzenia dotyczy ogólnego<?PAGE NO="17"?> przypadku każdego pozwanego mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w państwie trzecim, a zawarte w tym przepisie odesłanie do art. 21 ust. 2 tegoż rozporządzenia określa zasady mające zastosowanie do szczególnego przypadku pracodawcy pozwanego przez pracownika. Prawodawca dokonał zatem wyboru, że przepisy krajowe mają zastosowanie, gdy pozwany jest pracownikiem.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0085"><NO.P>85.</NO.P><TXT>W związku z tym nie może być odstępstwa od zasady ustanowionej przez Trybunał, zgodnie z którą – w przypadku, gdy zastosowanie mają przepisy regulujące jurysdykcję określone w sekcji 5 rozdziału II rozporządzenia nr 1215/2012 – muszą one mieć pierwszeństwo przed krajowymi przepisami regulującymi jurysdykcję, nawet jeśli przepisy te są korzystniejsze dla pracownika, ze względu na ich nie tylko szczególny, ale i wyczerpujący charakter.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0067"><P>Zobacz podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20080522">22 maja 2008 r.</DATE> <NAME.CASE>Glaxosmithkline i Glaxosmithkline Laboratories</NAME.CASE>,(<NO.CASE>C‑462/06</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:299">EU:C:2008:299</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0018">18</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>,); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210225">25 lutego 2021 r.</DATE>, <NAME.CASE>Markt24</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑804/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:134">EU:C:2021:134</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0034">34</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0086"><NO.P>86.</NO.P><TXT>W związku z powyższym jestem zdania, że spełniony jest cel przepisów mających zastosowanie do współpracy cywilnej, jakim jest ujednolicenie norm kolizyjnych dotyczących jurysdykcji oraz wymóg przewidywalności przepisów regulujących jurysdykcję oraz ograniczenia liczby sądów właściwych w warunkach chroniących słabsze strony, których to dotyczy, o ile z założenia te przepisy regulujące jurysdykcję mają do nich zastosowanie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0068"><P>Zobacz podobnie N. Nord, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0086" REF.END="QE0086"/>Refonte du règlement <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0087" REF.END="QE0087"/>Bruxelles I<QUOT.END REF.START="QS0087" CODE="00AB" ID="QE0087"/> et protection du travailleur<QUOT.END REF.START="QS0086" CODE="201D" ID="QE0086"/>, w: La Semaine Juridique Social, LexisNexis, Paryż, 2014, nr 52, s. 3, 4, pkt 20, a także G. Cuniberti, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0088" REF.END="QE0088"/>La réforme du Règlement Bruxelles<QUOT.END REF.START="QS0088" CODE="201D" ID="QE0088"/>, w: Droit et procédure – EJT, Dalloz, Paryż, 2013, nr 2, pkt 37. Zobacz także F. Temming, P. Glatz, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0089" REF.END="QE0089"/>Vorlagen an den EuGH, Arbeitsrecht, Haftung aus Arbeitsvertrag/Rechtsnachfolger<QUOT.END REF.START="QS0089" CODE="201D" ID="QE0089"/>, w: <HT TYPE="ITALIC">Zeitschrift für europäisches Sozial- und Arbeitsrecht</HT> (ZESAR), Erich Schmidt Verlag, Berlin, 2021, nr 5/6, s. 230, w szczególności s. 232.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0087"><NO.P>87.</NO.P><TXT>Z tych wszystkich względów proponuję, aby Trybunał odpowiedział na drugie pytanie prejudycjalne, iż art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012 należy interpretować w ten sposób, że stosowanie krajowych przepisów regulujących jurysdykcję jest wyłączone, gdy spełnione są przesłanki zastosowania art. 21 ust. 2 tego rozporządzenia.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">C.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Jurysdykcja w sprawach dotyczących umów konsumenckich</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0088"><NO.P>88.</NO.P><TXT>Poprzez swoje pytania trzecie i czwarte sąd odsyłający pragnie dowiedzieć się, czy pracownik znajdujący się w sytuacji takiej jak w niniejszej sprawie może skorzystać z przepisów chroniących konsumentów w celu uzasadnienia jurysdykcji sądu odsyłającego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0089"><NO.P>89.</NO.P><TXT>Pytanie trzecie dotyczy przepisów art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012. Pytanie czwarte dotyczy przepisów zawartych w art. 6 ust. 1 rozporządzenia Rzym I. Ich wspólnym przedmiotem są umowy zawierane przez osobę fizyczną <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0090" REF.END="QE0090"/>w celu, który można uznać za niezwiązany z jej działalnością gospodarczą lub zawodową<QUOT.END REF.START="QS0090" CODE="201D" ID="QE0090"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0090"><NO.P>90.</NO.P><TXT>Według sądu odsyłającego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0069"><P>Zobacz pkt 26 niniejszej opinii i przypis 74.</P></NOTE> chodzi o ustalenie czy <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0091" REF.END="QE0091"/>działalność zawodowa lub gospodarcza<QUOT.END REF.START="QS0091" CODE="201D" ID="QE0091"/> w rozumieniu tych przepisów obejmuje nie tylko działalność prowadzoną na własny rachunek, ale także pracę najemną.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0091"><NO.P>91.</NO.P><TXT>Ponieważ zakres przedmiotowy i przepisy rozporządzenia Rzym I muszą być spójne w szczególności z rozporządzeniami dotyczącymi jurysdykcji<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0070"><P>Zobacz pkt 35 niniejszej opinii.</P></NOTE>, pytania trzecie i czwarte rozpatrzę łącznie, najpierw w odniesieniu do ich pierwszej, a następnie do drugiej części. W odniesieniu do rozporządzenia nr 1215/2012 sąd odsyłający skierował trzecie pytanie prejudycjalne<?PAGE NO="18"?> z zastrzeżeniem na wypadek, gdyby odpowiedź na pierwsze pytanie prejudycjalne była negatywna. Ponieważ proponuję, aby Trybunał udzielił odpowiedzi twierdzącej, poniższa analiza jest przedstawiona pomocniczo.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0092" REF.END="QE0092"/>działalności zawodowej lub gospodarczej<QUOT.END REF.START="QS0092" CODE="201D" ID="QE0092"/> w rozumieniu rozporządzeń nr 1215/2012 oraz Rzym I</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0092"><NO.P>92.</NO.P><TXT>W ramach pierwszej części trzeciego i czwartego pytania prejudycjalnego sąd odsyłający zwrócił się do Trybunału zasadniczo by ustalić, czy art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012 i art. 6 ust. 1 rozporządzenia Rzym I należy interpretować w ten sposób, że pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0093" REF.END="QE0093"/>działalności zawodowej lub gospodarczej<QUOT.END REF.START="QS0093" CODE="201D" ID="QE0093"/> obejmuje działalność pracownika najemnego w ramach stosunku pracy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0093"><NO.P>93.</NO.P><TXT>Przypominam, że jest to jeden z warunków stosowania przepisów regulujących jurysdykcję chroniących konsumentów<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0071"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20200326">26 marca 2020 r.</DATE>, <NAME.CASE>Primera Air Scandinavia</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑215/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:235">EU:C:2020:235</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0056">56</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo), oraz wyrok Personal Exchange International (pkt 27).</P></NOTE>. Wykładnia pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0094" REF.END="QE0094"/>działalność zawodowa lub gospodarcza<QUOT.END REF.START="QS0094" CODE="201D" ID="QE0094"/> jest trudna, ponieważ różne wersje językowe art. 17 rozporządzenia 1215/2012<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0072"><P>Artykuł 15 obowiązującego uprzednio rozporządzenia nr 44/2001 zawierał takie same sformułowania. Zobacz w tym względzie wyrok w sprawie Personal Exchange International, wątpliwości wyrażone przez sąd odsyłający na podstawie słoweńskiej wersji językowej (pkt 21 tego wyroku).</P></NOTE> nie są spójne ani w ramach tego rozporządzenia, ani z wersjami art. 6 rozporządzenia Rzym I.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0094"><NO.P>94.</NO.P><TXT>Rzeczywiście, w wersji francuskiej i w innych wersjach językowych konsument jest zdefiniowany w art. 17 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 1215/2012 jako osoba, która zawarła umowę <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0095" REF.END="QE0095"/>w celu, który można uznać za niezwiązany z jej <HT TYPE="ITALIC">działalnością zawodową lub gospodarczą</HT><QUOT.END REF.START="QS0095" CODE="201D" ID="QE0095"/>, podczas gdy w tym samym ustępie, w lit. c), drugą stroną umowy jest osoba, która <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0096" REF.END="QE0096"/>prowadzi <HT TYPE="ITALIC">działalność zawodową lub gospodarczą</HT><QUOT.END REF.START="QS0096" CODE="201D" ID="QE0096"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0073"><P>Wyróżnienie moje. Ta sama dychotomia występuje w hiszpańskiej i włoskiej wersji językowej.</P></NOTE>. Z kolei w niemieckiej wersji językowej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0074"><P>W obu ustępach pojawia się termin <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0097" REF.END="QE0097"/>berufliche oder gewerbliche Tätigkeit<QUOT.END REF.START="QS0097" CODE="201D" ID="QE0097"/>. Zgodnie z wyjaśnieniami sądu odsyłającego, trudność w wykładni tego wyrażenia wynika z dodania sformułowania <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0098" REF.END="QE0098"/>gewerblich<QUOT.END REF.START="QS0098" CODE="201D" ID="QE0098"/> do <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0099" REF.END="QE0099"/>beruflich<QUOT.END REF.START="QS0099" CODE="201D" ID="QE0099"/>, które ma bardzo szerokie znaczenie. Można z tego wywnioskować, że obejmuje ono wyłącznie działalność na własny rachunek lub wolne zawody.</P></NOTE> i innych wersjach językowych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0075"><P>Zobacz np. w polskiej wersji językowej (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0100" REF.END="QE0100"/>zawodową lub gospodarczą<QUOT.END REF.START="QS0100" CODE="201D" ID="QE0100"/>) lub w portugalskiej (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0101" REF.END="QE0101"/>atividade comercial ou profissional<QUOT.END REF.START="QS0101" CODE="201D" ID="QE0101"/>). W wersji duńskiej użyto tylko jednego sformułowania (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0102" REF.END="QE0102"/>erhvervsmæssige virksomhed<QUOT.END REF.START="QS0102" CODE="201D" ID="QE0102"/>), ale również dwukrotnie w jednolity sposób.</P></NOTE> te same sformułowania są stosowane w odniesieniu do działań konsumenta i osoby zawierającej z nim umowę. W innych wersjach językowych występują różne wyrażenia, bez wspólnych sformułowań określających konsumenta i działalność pozwanego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0076"><P>Zobacz np. w języku angielskim (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0103" REF.END="QE0103"/>trade or profession<QUOT.END REF.START="QS0103" CODE="201D" ID="QE0103"/>/<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0104" REF.END="QE0104"/>commercial or professional activities<QUOT.END REF.START="QS0104" CODE="201D" ID="QE0104"/>), niderlandzkim (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0105" REF.END="QE0105"/>bedrijfs of beroepsmatig<QUOT.END REF.START="QS0105" CODE="201D" ID="QE0105"/>/<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0106" REF.END="QE0106"/>commerciële of beroepsactiviteiten<QUOT.END REF.START="QS0106" CODE="201D" ID="QE0106"/>) lub szwedzkim (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0107" REF.END="QE0107"/>affärsverksamhet eller yrkesverksamhet<QUOT.END REF.START="QS0107" CODE="201D" ID="QE0107"/>/<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0108" REF.END="QE0108"/>kommersiell verksamhet eller yrkesverksamhet<QUOT.END REF.START="QS0108" CODE="201D" ID="QE0108"/>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0095"><NO.P>95.</NO.P><TXT>Ponadto sformułowania użyte w art. 6 ust. 1 rozporządzenia Rzym I w celu zdefiniowania konsumenta i przedsiębiorcy nie zawsze odpowiadają sformułowaniom użytym w art. 17 rozporządzenia nr 1215/2012.. I tak na przykład w wersji francuskiej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0109" REF.END="QE0109"/>professionnel<QUOT.END REF.START="QS0109" CODE="201D" ID="QE0109"/> jest zdefiniowany poprzez odniesienie do <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0110" REF.END="QE0110"/>działalności zawodowej<QUOT.END REF.START="QS0110" CODE="201D" ID="QE0110"/>, a nie do <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0111" REF.END="QE0111"/>działalności zawodowej lub gospodarczej<QUOT.END REF.START="QS0111" CODE="201D" ID="QE0111"/>, jak w art. 17 ust. 1 lit. c) niniejszego rozporządzenia.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="19"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0096"><NO.P>96.</NO.P><TXT>W tych okolicznościach wydaje mi się, że wykładnia omawianych przepisów powinna opierać się na definicji pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0112" REF.END="QE0112"/>konsument<QUOT.END REF.START="QS0112" CODE="201D" ID="QE0112"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0077"><P>W wersjach językowych, które przeanalizowałem, zauważam, że termin <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0113" REF.END="QE0113"/>konsument<QUOT.END REF.START="QS0113" CODE="201D" ID="QE0113"/> odnosi się do osoby, która jedynie korzysta z towaru lub usługi. Konsument znajduje się więc w sytuacji odwrotnej niż pracownik, który wytwarza towary lub oferuje usługi na rzecz swojego pracodawcy. Zobacz podobnie wyrok Personal Exchange International (pkt 38).</P></NOTE>. Trybunał przypomniał ostatnio, w odniesieniu do rozporządzenia nr 1215/2012, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0114" REF.END="QE0114"/>[…] jedynie umowy zawarte <HT TYPE="ITALIC">poza ramami jakiejkolwiek działalności o charakterze zawodowym lub gospodarczym, lub jakiegokolwiek celu o takim charakterze i niezależnie od nich, to jest zawarte jedynie w celu zaspokojenia własnych potrzeb prywatnej konsumpcji danej osoby</HT><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0078"><P>Wyróżnienie moje.</P></NOTE>, są objęte zakresem szczególnego reżimu, przewidzianego w owym rozporządzeniu w celu ochrony konsumenta uznawanego za słabszą stronę umowy<QUOT.END REF.START="QS0114" CODE="201D" ID="QE0114"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0079"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20191003">3 października 2019 r.</DATE> (<NO.CASE>C‑208/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:825">EU:C:2019:825</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo). Zobacz także w ramach przypomnienia, częściowo sformułowane w sposób ogólny, te same kryteria w odniesieniu do art. 15–17 rozporządzenia nr 44/2001, wyrok Personal Exchange International (pkt 29–31 i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0097"><NO.P>97.</NO.P><TXT>W związku z tym w swoim utrwalonym orzecznictwie, opartym na historycznym rozwoju przepisów dotyczących ochrony konsumentów, zawartych pierwotnie w konwencji brukselskiej z 1968 r., Trybunał nie wprowadził wyraźnie rozróżnienia między działalnością zawodową niezależną a taką, która niezależna nie jest<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0080"><P>Zobacz raport P. Schlossera na temat konwencji o przystąpieniu Królestwa Danii, Irlandii oraz Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej do Konwencji brukselskiej oraz protokołu w sprawie jej wykładni przez Trybunał Sprawiedliwości (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="059" PAGE.FIRST="71" DATE.PUB="1979">Dz.U. 1979, C 59, s. 71</REF.DOC.OJ>, w szczególności s. 118, pkt 153) oraz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130314">14 marca 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Česká spořitelna</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑419/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:165">EU:C:2013:165</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0098"><NO.P>98.</NO.P><TXT>FD twierdzi, że sąd niemiecki jest właściwy ze względu na to, że umowa gwarancyjna, na której opiera się jego powództwo, została zawarta w celu, który można uznać za niezwiązany z jego działalnością zawodową. W celu przekonania, że praca najemna jest objęta zakresem pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0115" REF.END="QE0115"/>konsument<QUOT.END REF.START="QS0115" CODE="201D" ID="QE0115"/>, argumentuje on, że pracownicy najemni wykorzystują swoje wynagrodzenie do <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0116" REF.END="QE0116"/>zaspokajania własnych potrzeb<QUOT.END REF.START="QS0116" CODE="201D" ID="QE0116"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0099"><NO.P>99.</NO.P><TXT>Idąc tym tokiem rozumowania, należałoby jednak uwzględnić także innych przedsiębiorców niebędących pracownikami najemnymi, takich jak rzemieślnicy, przemysłowcy, rolnicy czy osoby prowadzące działalność gospodarczą na własny rachunek, którzy w życiu codziennym korzystają z uzyskiwanych przez siebie zysków w takim samym stopniu, jak pracownicy ze swoich wynagrodzeń. Ponadto, jeżeli konsument korzysta z towarów lub usług lub je konsumuje i wykorzystuje w tym celu swoje wynagrodzenie, wynagrodzenie to nie może być uznane za przedmiot konsumpcji w rozumieniu sekcji 4 rozdziału II rozporządzenia nr 1215/2012.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0100"><NO.P>100.</NO.P><TXT>Ponadto można by wysunąć argument odnoszący się do systematyki. Prawodawca unijny przewidział bowiem jurysdykcję różnych sądów dla konsumentów i pracowników. Rozszerzająca wykładnia zakresu zastosowania przepisów regulujących jurysdykcję na korzyść konsumentów, znajdujących się w takiej sytuacji<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0081"><P>Dla porównania, zob. wyrok Personal Exchange International w sprawie umowy o grę w pokera zawartej online przez osobę, która regularnie otrzymuje wysokie wygrane.</P></NOTE> prowadziłaby do obejścia wyboru dokonanego przez prawodawcę polegającego na ustanowieniu przepisów szczególnych dla pracowników, które nie pozwalają im wytoczyć powództwa w miejscu zamieszkania, jak konsumenci, co stanowi ma zapewnić kwestii bliskość sądu, przed którym wytoczono powództwo, względem miejsca ich pracy.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="20"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0101"><NO.P>101.</NO.P><TXT>W końcu zgadzam się również z Komisją, że taka wykładnia nie może być uzasadniona brakiem przepisu mającego zastosowanie do sytuacji, która nie została przewidziana w rozporządzeniu nr 1215/2012<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0082"><P>W tym względzie sąd odsyłający wskazał, że w obecnym stanie prawnym cel ochrony słabszej strony, określony w motywach 14 i 18 rozporządzenia nr 1215/2012 nie zostałby spełniony, gdyby przyjąć, że pracownik najemny w ramach grupy spółek mógłby powołać się na swój stosunek pracy w celu wyłączenia go z zakresu stosowania przepisów regulujących jurysdykcję mających zastosowanie do konsumentów, lub odwrotnie, brak takiego stosunku pracy uzasadniałby niemożność stosowania przepisów rozporządzenia ustanowionych przez nie także w interesie pracowników.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0102"><NO.P>102.</NO.P><TXT>Proponuję zatem, aby na pierwszą część trzeciego i czwartego pytania zadanych przez sąd odsyłający Trybunał odpowiedział, że pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0117" REF.END="QE0117"/>działalności zawodowej lub gospodarczej<QUOT.END REF.START="QS0117" CODE="201D" ID="QE0117"/> w rozumieniu art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012 i art. 6 ust. 1 rozporządzenia Rzym I obejmuje działalność pracownika najemnego w ramach stosunku pracy.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Kwalifikacja umowy gwarantującej pracownikowi wykonanie obowiązków pracodawcy</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0103"><NO.P>103.</NO.P><TXT>W drugiej części trzeciego i czwartego pytania prejudycjalnego sąd odsyłający zasadniczo zwraca się do Trybunału z pytaniem, czy art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012 i art. 6 ust. 1 rozporządzenia Rzym I należy interpretować w ten sposób, że pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0118" REF.END="QE0118"/>działalność zawodowa lub gospodarcza<QUOT.END REF.START="QS0118" CODE="201D" ID="QE0118"/> obejmuje umowę gwarancyjną, na podstawie której osoba trzecia jest bezpośrednio odpowiedzialna wobec pracownika za wykonanie zobowiązań wynikających z indywidualnej umowy o pracę zawartej z jego pracodawcą.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0104"><NO.P>104.</NO.P><TXT>Kwestia ta pojawia się tylko wtedy, gdy pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0119" REF.END="QE0119"/>działalności zawodowej lub gospodarczej<QUOT.END REF.START="QS0119" CODE="201D" ID="QE0119"/> nie obejmuje działalności pracownika najemnego, co mogłoby uzasadniać jurysdykcję sądu odsyłającego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0105"><NO.P>105.</NO.P><TXT>Wykluczywszy uprzednio takie rozwiązanie, proponuję zatem pomocniczo, by Trybunał odpowiedział sądowi odsyłającemu, że podjęte wobec pracownika zobowiązanie, choćby jednostronne<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0083"><P>Zobacz analogicznie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20090514">14 maja 2009 r.</DATE> (<NO.CASE>C‑180/06</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:303">EU:C:2009:303</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0051">51</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, które ma na celu zapewnienie przestrzegania zobowiązań pracodawcy, a nie zaspokojenie prywatnych potrzeb, jest bezpośrednio związane z umową o pracę. Dlatego nie jest ona zawierana <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0120" REF.END="QE0120"/>poza ramami jakiejkolwiek działalności o charakterze zawodowym lub gospodarczym<QUOT.END REF.START="QS0120" CODE="201D" ID="QE0120"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0084"><P>Zobacz pkt 96 niniejszej opinii.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0106"><NO.P>106.</NO.P><TXT>W rozpatrywanym przypadku, ponieważ okoliczności zawarcia umowy gwarancyjnej i jej treść muszą prowadzić do wniosku, że stanowi ona integralną część umowy o pracę<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0085"><P>Zobacz pkt 52 niniejszej opinii.</P></NOTE>, należy wnioskować, że jest ona uzależniona od działalności zawodowej FD. W tym względzie można by dokonać odpowiedniego zastosowania<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0086"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190321">21 marca 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Pouvin i Dijoux</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑590/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:232">EU:C:2019:232</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> orzeczenia Trybunału w sprawie wyłączenia umów o pracę z zakresu stosowania dyrektywy 93/13<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0087"><P>Dyrektywa Rady z dnia <DATE ISO="19930405">5 kwietnia 1993 r.</DATE> w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="095" PAGE.FIRST="29" DATE.PUB="1993">Dz.U. 1993, L 95, s. 29</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0107"><NO.P>107.</NO.P><TXT>W związku z tym proponuję pomocniczo, aby Trybunał, odpowiedział na drugą część trzeciego i czwartego pytania zadanego przez sąd odsyłający, że umowa gwarancyjna stanowiąca integralną część umowy o pracę, na mocy której dana osoba odpowiada za wykonanie<?PAGE NO="21"?> zobowiązań pracodawcy wobec pracownika, jest objęta zakresem pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0121" REF.END="QE0121"/>działalności zawodowej lub gospodarczej<QUOT.END REF.START="QS0121" CODE="201D" ID="QE0121"/> w rozumieniu art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012 i art. 6 ust. 1 rozporządzenia Rzym I.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">V.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wnioski</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0108"><NO.P>108.</NO.P><TXT>W świetle całości powyższych rozważań proponuję, aby Trybunał odpowiedział na pytanie prejudycjalne przedstawione przez Bundesarbeitsgericht (federalny trybunał pracy, Niemcy) w następujący sposób:</TXT><P>Tytułem głównym:</P><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Artykuł 21 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia <DATE ISO="20121212">12 grudnia 2012 r.</DATE> w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że osoba fizyczna lub prawna, mająca lub niemająca miejsca zamieszkania lub siedziby na terytorium państwa członkowskiego, z którą pracownik zawarł nie umowę o pracę, lecz umowę stanowiącą integralną część tej umowy o pracę, na mocy której osoba ta jest odpowiedzialna za wykonanie zobowiązań pracodawcy wobec pracownika, może być uznana za <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0122" REF.END="QE0122"/>pracodawcę<QUOT.END REF.START="QS0122" CODE="201D" ID="QE0122"/>, jeżeli osoba ta ma bezpośredni interes w należytym wykonaniu tej umowy o pracę. Istnienie takiego bezpośredniego interesu musi być oceniane przez sąd odsyłający całościowo, z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Artykuł 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012 należy interpretować w ten sposób, że stosowanie krajowych przepisów regulujących jurysdykcję jest wyłączone, gdy spełnione są przesłanki zastosowania art. 21 ust. 2 tego rozporządzenia.</TXT><P>– Pomocniczo – na wypadek gdyby Trybunał uznał, że spór nie jest objęty zakresem stosowania art. 21 ust. 2 rozporządzenia nr 1215/2012:</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Artykuł 17 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012 i art. 6 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia <DATE ISO="20080617">17 czerwca 2008 r.</DATE> w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I) należy interpretować w ten sposób, że pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0123" REF.END="QE0123"/>działalności zawodowej lub gospodarczej<QUOT.END REF.START="QS0123" CODE="201D" ID="QE0123"/> obejmuje działalność pracownika najemnego w ramach stosunku pracy.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>4)</NO.P><TXT>Artykuł 17 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012 i art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 593/2008 należy interpretować w ten sposób, że umowa gwarancyjna stanowiąca integralną część umowy o pracę, na mocy której dana osoba odpowiada za wykonanie zobowiązań pracodawcy wobec pracownika, jest objęta zakresem pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0124" REF.END="QE0124"/>działalności zawodowej lub gospodarczej<QUOT.END REF.START="QS0124" CODE="201D" ID="QE0124"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>