<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.00-20081231.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="ECRCJ2005PLA.0100074301.case.xml"><NO.CASE>C-412/03</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62003C0412</NO.CELEX><NO.SEQ>0023.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>745</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>756</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>12</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><LEFT>OPINIA D. RUIZA-JARABA — SPRAWA C-412/03</LEFT><RIGHT>HOTEL SCANDIC GÅSABÄCK</RIGHT></CURR.TITLE><CONTENTS.CONCLUSION><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Opinia rzecznika generalnego</HT></P><P><HT TYPE="UC">Dámaso Ruiza-Jaraba Colomera</HT></P><P>przedstawiona w dniu <DATE ISO="20041123">23 listopada 2004 r.</DATE><NOTE NOTE.ID="E0001" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Język oryginału: hiszpański.</P></NOTE></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>I —</NO.P><TXT>Wstęp</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Regeringsrätten (najwyższy sąd administracyjny w Szwecji) rozpatruje odwołanie dotyczące sposobu, w jaki należy potraktować w dziedzinie podatku od wartości dodanej (zwanego dalej <QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="201E"/>podatkiem VAT<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="201D"/>) posiłki, które przedsiębiorstwo sektora hotelarskiego dostarcza swoim pracownikom po cenie niższej od ich wartości.</TXT></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>W celu rozstrzygnięcia sprawy musi ustalić, czy szósta dyrektywa<NOTE NOTE.ID="E0002" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Szósta dyrektywa Rady 77/388/KWG z dnia <DATE ISO="19770517">17 maja 1977 r.</DATE> w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="145" DATE.PUB="1977" PAGE.FIRST="1">Dz.U. I. 145, str. 1</REF.DOC.OJ>, zwana dalej <QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="201E"/>szósta dyrektywą<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="201D"/>).</P></NOTE>, a w szczególności jej art. 2, art. 5 ust. 6 i art. 6 ust. 2 lit. b) nie sprzeciwiają się uregulowaniu krajowemu, które za przekazanie, obok transakcji nieodpłatnych, uznaje przypadki, w których podatnik dostarcza towary lub świadczy uslugi po cenie niższej niż koszt zakupu towarów lub niższej niż koszt usługi.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>II —</NO.P><TXT>Ramy prawne</TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>A —</NO.P><TXT>Prawo wspólnotowe: szósta dyrektywa</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Artykuł 2 ust. 1 określający zakres zastosowania dyrektywy stanowi, iż <QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="201E"/>opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej podlega dostawa towarów lub [świadczenie] usług świadczona [dokonywane] odpłatnie na terytorium kraju przez podatnika, który jako taki występuje [działającego w takim charakterze]<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="201D"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>Podstawę opodatkowania oblicza się uwzględniając wszystko, co stanowi wartość otrzymanego świadczenia wzajemnego w przez dostawcę lub usługodawcę ze strony kupującego, usługobiorcy lub osoby trzeciej [art. 11 część A ust. 1 lit. a)].</TXT></NP><NP><NO.P>5.</NO.P><TXT>Na skutek zrównania z dostawą odpłatną, podatkowi VAT podlega również przekazanie podatnika towarów ze swojego przedsiębiorstwa<?PAGE NO="I-746"?> na cele prywatne podatnika lub jego pracowników, podobnie jak i bardziej ogólnie przeznaczenie ich na cele niezwiązane z jego przedsiębiorstwem, jeśli podatek od wartości dodanej od powyższych towarów lub ich części składowych podlegał w całości lub w części odliczeniu (art. 5 ust. 6).</TXT></NP><NP><NO.P>6.</NO.P><TXT>W niniejszych przypadkach podstawę opodatkowania stanowi cena zakupu towarów lub cena podobnych towarów lub w braku ceny zakupu, koszt produkcji określony w momencie dostawy [art. 11 część A ust. 1 lit. b)].</TXT></NP><NP><NO.P>7.</NO.P><TXT>Na podstawie art. 6 ust. 2 lit. b) zrównane z odpłatnym świadczeniem usług jest nieodpłatne świadczenie usług przez podatnika na jego własny użytek lub użytek jego pracowników, lub bardziej ogólnie, do celów nie-związanych z jego przedsiębiorstwem, kiedy to podstawę opodatkowania stanowi suma wydatków poniesionych przez podatnika na wykonanie usługi [art. 11 część A ust. 1, lit c)].</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>B —</NO.P><TXT>Prawo szwedzkie: Lagen om medvärdesskatt</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>8.</NO.P><TXT>Lagen om mervärdesskatt (ustawa 1994:200), ustawa regulująca w Szwecji podatek VAT, za korzystanie dla potrzeb własnych uważa w szczególności przekazanie przez podatnika towarów dokonane nieodpłatnie lub za cenę niższą od ceny zakupu, a gdy nie jest ona znana, za cenę niższą od kosztu produkcji z chwili przekazania [rozdział 2 art. 2 w związku z rozdziałem 7 art. 3 ust. 2 lit. a)].</TXT></NP><NP><NO.P>9.</NO.P><TXT>Przez korzystanie z usług na potrzeby własne należy rozumieć wykonanie, zlecenie wykonania lub zapewnienie przez podatnika w jakikolwiek inny sposób usługi odpowiadającej prywatnym potrzebom samego podatnika, jego pracowników lub celom innym niż związane z jego działalnością, jeśli usługa ta oferowana jest nieodpłatnie lub po cenie niższej niż wartość usługi w chwili jej wykonania [rozdział 2 art. 5 akapit 1 zdanie pierwsze w związku z rozdz. 7 art. 3 ust. 2 lit. b)].</TXT></NP><NP><NO.P>10.</NO.P><TXT>W obu przypadkach, ażeby można było mówić o przekazaniu, konieczne jest, aby owo obniżenie ceny nie było uzasadnione racjami ekonomicznymi. Zgodnie z brzmieniem rozdziału 7 art. 2 zdanie pierwsze, podstawę opodatkowania stanowi wartość transakcji obliczona według jednej ze wskazanych tam metod.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="I-747"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>III —</NO.P><TXT>Stan faktyczny, postępowanie przed sądem krajowym i pytanie prejudycjalne</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>11.</NO.P><TXT>Hotel Scandic Gåsabäck AB (zwany dalej <QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="201E"/>Scandic<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="201D"/>) prowadzi hotel i restaurację dostarczając swoim pracownikom (od 23 do 25 osób) posiłki w trakcie dnia pracy po cenie niższej od poniesionych przez niego kosztów<NOTE NOTE.ID="E0003" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>W rzeczywistości zgodnie z postanowieniem odsyłającym pracownicy płacą cenę nieznacznie wyższą niż koszt usługi, jednakże w przyszłości płacić będą cenę niższą. Opinia podatkowa, której dotyczy spór w postępowaniu przed sądem Krajowym, opiera się właśnie na tej drugiej hipotezie.</P></NOTE>. Pracownicy otrzymują posiłek i przechodzą z nim do kantyny. Po zakończeniu posiłku zbierają nakrycia stołowe oraz pozostałe naczynia i umieszczają je w specjalnie przygotowanych do tego celu koszach.</TXT></NP><NP><NO.P>12.</NO.P><TXT>Ażeby dowiedzieć się, jakiemu reżimowi podatkowemu podlegać będą opisane świadczenia, Scandic skierował do Skatterättsnämnden (organu, do którego należy wydawanie jednostkom opinii podatkowych) dwa pytania. Pierwsze dotyczyło tego, czy należy świadczenia te należy uznać za dostawę żywności, podlegającą 12% stawce podatku, czy też za usługę gastronomiczną podlegającą 25% stawce podatku. Drugie pytanie dotyczyło ustalenia tego, czy podstawę opodatkowania należało ustalić w oparciu o kwotę zapłaconą przez pracownika, czy też zgodnie z zasadami przewidzianymi w szwedzkim ustawodawstwie dla przekazania.</TXT></NP><NP><NO.P>13.</NO.P><TXT>W opinii z dnia <DATE ISO="20020610">10 czerwca 2002 r.</DATE> ww. organ opiniodawczy odpowiedział, że chodzi o usługę gastronomiczną, której podstawę opodatkowania wylicza się zgodnie z rozdziałem 2 art. 5 akapit pierwszy zdanie pierwsze w związku z rozdziałem 7 art. 3 ust. 2 lit. b) Lagen om mervärdesskatt.</TXT></NP><NP><NO.P>14.</NO.P><TXT>Nie zgadzając się z tą opinią Scandic zwrócił się do Regeringsrätten twierdząc, że dostarczana przez niego jego pracownikom żywność powinna zostać uznana za dostawę towarów i w związku z tym podstawa opodatkowania powinna zostać ustalona w oparciu o świadczenie wzajemne pracowników.</TXT></NP><NP><NO.P>15.</NO.P><TXT>Sąd odsyłający ma wątpliwości, czy pojęcie przekazania ujęte w art. 5 ust. 6 i art. 6 ust. 2 lit. b), obejmuje jedynie transakcje nieodpłatne lub też, podobnie jak ustawa szwedzka, obejmuje również transakcje, w których usługobiorca uiszcza jedynie opłatę symboliczną lub opłatę ściśle związaną z poniesionym kosztem:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="201E"/>1)</NO.P><TXT>W przypadku, gdyby Regeringsrätten przy rozpoznawaniu sprawy uznał, że świadczenie spółki stanowi dostawę towarów, to czy wykładni przepisów art. 2 i art. 5 ust. 6 szóstej dyrektywy<?PAGE NO="I-748"?> należy dokonywać w ten sposób, że przepisy te sprzeciwiają się ustawodawstwu Państwa Członkowskiego, zgodnie z którym przekazanie należy rozumieć zbycie towaru przez podatnika innej osobie w zamian za świadczenie wzajemne, którego wartość jest niższa od ceny nabycia towaru lub towarów podobnych, a gdy nie jest ona znana, którego wartość jest niższa niż poniesione koszty?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>W przypadku, gdyby Regeringsrätten przy rozpoznawaniu sprawy uznał, że świadczenie spółki stanowi usługę gastronomiczną, to czy wykładni przepisów art. 2 i art. 6 ust. 2 lit. b) szóstej dyrektywy należy dokonywać w ten sposób, że przepisy te sprzeciwiają się ustawodawstwu Państwa Członkowskiego, zgodnie z którym za korzystanie dla prywatnych potrzeb należy uznać także sytuacje, w których podatnik sam wykonuje usługę, zleca jej wykonanie lub w jakikolwiek inny sposób zapewnia świadczenie usługi dla siebie lub dla swoich pracowników, w celu nie związanym z jego działalnością, w zamian za wynagrodzenie niższe niż koszt świadczenia usługi?<QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="201D"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>IV —</NO.P><TXT>Postępowanie przed Trybunałem Sprawiedliwości</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>16.</NO.P><TXT>Zarówno Komisja Europejska, jak i rząd szwedzki, duński oraz grecki przedstawiły swoje uwagi na piśmie w terminie określonym w art. 20 Statutu Trybunału Sprawiedliwości WE.</TXT></NP><NP><NO.P>17.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20041021">21 października 2004 r.</DATE> odbyta się rozprawa, w której uczestniczyli w celu wygłoszenia swoich uwag, obok przedstawiciela ww. instytucji, przedstawiciele rządów szwedzkiego, greckiego i fińskiego.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>V —</NO.P><TXT>Ocena pytań prejudycjalnych</TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>A —</NO.P><TXT>Uwaga wstępna: prawna klasyfikacja transakcji</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>18.</NO.P><TXT>Ponieważ Regeringsrätten przedstawił to samo pytanie w odniesieniu do dwóch różnych hipotez, wedle których dostarczanie posiłków pracownikom Scandic powinno być uznane bądź za dostawę towarów, bądź za świadczenie usług, to wydaje się że nie on jest zainteresowany uzyskaniem opinii Trybunału dotyczącej charakteru transakcji, wokół którego toczy się spór w postępowaniu przed sądem krajowym. Zgodnie z podziałem kompetencji związanych z postępowaniem prejudycjalnym, to do sądu krajowego należy kwalifikacja prawna stanu faktycznego, który, w przypadku gdy należy zastosować przepisy prawa wspólnotowego, powinien kierować się hermeneutycznymi wskazówkami Trybunału.</TXT></NP><NP><NO.P>19.</NO.P><TXT>Jak wskazała Komisja w pisemnych uwagach, użyte w szóstej dyrektywie pojęcia <QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="201E"/>dostawa towarów<QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="201D"/> i <QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="201E"/>świadczenie usług<QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="201D"/><?PAGE NO="I-749"?> wymagają jednolitej interpretacji, a co za tym idzie wymagają orzeczenia prejudycjalnego Trybunału. W związku z tym, pomimo, iż sąd szwedzki o to nie wystąpił, należy przypomnieć utrwalone linie orzecznictwa Trybunału w tej kwestii.</TXT></NP><NP><NO.P>20.</NO.P><TXT>W wyroku w sprawie Linien<NOTE NOTE.ID="E0004" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wyrok z dnia <DATE ISO="19960502">2 maja 1996 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-231/94" YEAR="1996" PAGE.ECR="I-2395">C-231/94 Faaborg-Gelting Linien, Rec. str. I-2395</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, Trybunał orzekł, iż w celu ustalenia, czy dana transakcja stanowi dostawę towarów lub świadczenie usług, należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności, w których ona przebiega, w celu określenia jej cech charakterystycznych (pkt 12)<NOTE NOTE.ID="E0005" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Trybunal posłużył się tym samym kryterium, zgodnie z którym należy uwzględnić wszystkie okoliczności dotyczące dane) transakcji, w wyroku z dnia <DATE ISO="19931117">17 listopada 1993 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-68/92" YEAR="1993" PAGE.ECR="I-5881">C-68/92 Komisja przeciwko Francji, Rec. str. I-5881</REF.DOC.ECR>, w celu uznania pewnych czynności za <QUOT.START ID="QS0008" REF.END="QE0008" CODE="201E"/>uslugi reklamowe<QUOT.END ID="QE0008" REF.START="QS0008" CODE="201D"/> (pkt od 16 do 19).</P></NOTE>. Postępując zgodnie z tą regułą, Trybunał ocenił, iż prowadzenie restauracji na promach obsługujących regularne połączenia pomiędzy portami Faaborg (Dania) i Gelting (Niemcy) stanowi usługę (pkt 15), ponieważ przeważały cechy charakterystyczne dla tego stosunku umownego, podczas gdy dostawa żywności stanowiła najmniejszą część w całej transakcji, (pkt 13 i 14)<NOTE NOTE.ID="E0006" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Trybunał wskazał, iż wydawanie przygotowywanych posiłków i napojów przeznaczonych do natychmiastowej konsumpcji bylo wynikiem całego szeregu usług począwszy od ich przygotowania, a skończywszy na ich materialnym dostarczeniu w naczyniu, wraz z towarzyszącą mu niezbędna infrastrukturą (sala restauracyjna, szatnia, umeblowanie, nakrycie stołowe), pozostawiona do dyspozycji klienta. Niemniej jednak Trybunał odmówił takiego charakteru transakcjom kupna przyrządzonego mięsa <QUOT.START ID="QS0009" REF.END="QE0009" CODE="201E"/>na wynos<QUOT.END ID="QE0009" REF.START="QS0009" CODE="201D"/>, którym nie towarzyszą uslugi mające na celu uprzyjemnienie konsumpcji na miejscu w odpowiednim otoczeniu (pkt 13 i 14 wyroku w sprawie Faaborg-Gelting Linien).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>21.</NO.P><TXT>Nie można zatem dzielić czynności podlegającej opodatkowaniu na części, w celu ich odrębnego opodatkowania podatkiem VAT. Stosując zasadę <QUOT.START ID="QS0010" REF.END="QE0010" CODE="201E"/>jednolitego świadczenia<QUOT.END ID="QE0010" REF.START="QS0010" CODE="201D"/><NOTE NOTE.ID="E0007" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wyrażenie to (<QUOT.START ID="QS0011" REF.END="QE0011" CODE="201E"/>Grundsatz der Einheitlichkeit der Leistung<QUOT.END ID="QE0011" REF.START="QS0011" CODE="201D"/>) stanowi parafrazę P. Haunold: <QUOT.START ID="QS0012" REF.END="QE0012" CODE="201E"/>Der Steuergegenstand<QUOT.END ID="QE0012" REF.START="QS0012" CODE="201D"/>, w EnGU-Rechtsprechung und Umsatzsteuerpraxis, Wiedeń 2001 r., str. 111.</P></NOTE>, Trybunał koncentruje się na wszystkich elementach danej transakcji, dokonując jej klasyfikacji na podstawie dominującego składnika. Postępując zgodnie z tym kryterium Regeringsrätten powinien dokonać całościowej oceny działalności prowadzonej przez Scandic na rzecz jego pracowników i skoncentrować się na jej dominującym elemencie w celu zaklasyfikowania jej jako dostawy towarów lub świadczenia usług.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>B —</NO.P><TXT>Przekazanie a podatek VAT</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>22.</NO.P><TXT>Istota sprawy sprowadza się do ustalenia tego, czy szósta dyrektywa zezwala na to, aby regulacja krajowa uznawała za przekazanie sytuację, z którą mamy do czynienia w postępowaniu przed sądem krajowym, z tego powodu, iż pracownicy Scandic płacą jej pewną kwotę za posiłki, która jest niższa nawet od poniesionego kosztu produkcji.</TXT></NP><NP><NO.P>23.</NO.P><TXT>Treść i wymowa szóstej dyrektywy, a co za tym idzie wola prawodawcy wspólnotowego, podążają w kierunku przeciwnym niż wskazana powyżej teza.</TXT></NP><?PAGE NO="I-750"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Dlaczego opodatkowuje się przekazanie?</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>24.</NO.P><TXT>Zrównanie przekazania z odpłatną dostawą towarów lub odpłatnym świadczeniem usług jest zgodne z zasadą neutralności podatkowej, która stanowi podstawowy element wspólnego systemu podatku VAT<NOTE NOTE.ID="E0008" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wyroki z dnia <DATE ISO="19890627">27 czerwca 1989 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="50/88" YEAR="1989" PAGE.ECR="1925">50/88 Kühne, Rec. str. 1925, pkt 12</REF.DOC.ECR>, oraz z dnia <DATE ISO="19930525">25 maja 1993 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-193/91" YEAR="1993" PAGE.ECR="I-2615">C-193/91 Mohsche, Rec. str. I-2615, pkt 9</REF.DOC.ECR>, klasyfikują wspomnianą zasadę jako <QUOT.START ID="QS0013" REF.END="QE0013" CODE="201E"/>właściwą istocie<QUOT.END ID="QE0013" REF.START="QS0013" CODE="201D"/> podatku VAT.</P></NOTE>, której celem jest, aby opodatkowanie nie wywierało żadnego wpływu na proces produkcji<NOTE NOTE.ID="E0009" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>C. Lohse: <QUOT.START ID="QS0014" REF.END="QE0014" CODE="201E"/>Der Neutralitätsgrundsatz im Mehrwertsteuerrecht<QUOT.END ID="QE0014" REF.START="QS0014" CODE="201D"/>, w EuGH-Rechtsprechung und Umsatzsteuerpraxis, Wiedeń 2001 r., str. 49.</P></NOTE>, dzięki traktowaniu w jednakowy sposób wszystkich rodzajów działalności gospodarczej bez zmiany ich ceny<NOTE NOTE.ID="E0010" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Konsekwencja ta, na którą powołują się L. Mochón Lopez i A. Jabalera Rodríguez, we wstępie do ich wspólnej pracy El impuesto sobre el valor añadido. Comentarios a sus normas reguladoras, wyd. Cornares, Granada 2001 r., str. 14, okazuje się powodem istnienia zasady neutralności.</P></NOTE>. Mechanizm jest prosty: podatkiem VAT opodatkowane są działania konsumpcyjne stanowiące pośredni wyraz możliwości ekonomicznych jednostki. Następuje to poprzez opodatkowanie transakcji przedsiębiorców lub osób zawodowo wykonujących dany rodzaj działalności, którzy za pomocą mechanizmu przerzucania podatku, przenoszą ciężar podatkowy na konsumenta końcowego z tym skutkiem, iż podatek staje się <QUOT.START ID="QS0015" REF.END="QE0015" CODE="201E"/>neutralny<QUOT.END ID="QE0015" REF.START="QS0015" CODE="201D"/> dla podatników, jako że ponoszony jest przez osobę będącą ostatnim ogniwem w łańcuchu, otrzymującą towar łub korzystającą z usługi<NOTE NOTE.ID="E0011" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>W podobny sposób wypowiedziałem się odpowiednio w pkt 33 i 38 opinii przedstawionych w dniach 13 stycznia i <DATE ISO="20040325">25 marca 2004 r.</DATE> w sprawach <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-68/03" YEAR="2004" PAGE.ECR="I-5879">C-68/03 Lipjes (wyrok z dnia <DATE ISO="20040527">27 maja 2004 r.</DATE>, Zb.Orz. str. I-5879</REF.DOC.ECR>) oraz <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-382/02" YEAR="2004" PAGE.ECR="I-8379">C-382/02 Cimber Air (wyrok z dnia <DATE ISO="20040916">16 września 2004 r.</DATE>, Zb.Orz. str. I-8379)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>25.</NO.P><TXT>Jedną z konsekwencji tej zasady neutralności jest zakaz odmiennego traktowania identycznych sytuacji. W niniejszej sprawie odbiorcy końcowi oraz osoby, które nimi nie będąc, znajdują się w sytuacji zasadniczo podobnej z punktu widzenia podatku VAT, powinny zostać poddane temu samemu reżimowi podatkowemu. W związku z tym, jeżeli przedsiębiorcy lub osoby zawodowo wykonujące dany rodzaj działalności zachowują się jak nabywca końcowy lub końcowy użytkownik, powinni być za takich uznani w drodze zrównania ich czynności prawnych w celu <QUOT.START ID="QS0016" REF.END="QE0016" CODE="201E"/>uniemożliwienia, aby konsumpcja na potrzeby własne podatnika uniknęła<QUOT.END ID="QE0016" REF.START="QS0016" CODE="201D"/> opodatkowania<NOTE NOTE.ID="E0012" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Opinia przedstawiona przez rzecznika generalnego Jacobsa w dniu <DATE ISO="19920227">27 lutego 1992 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-20/91" YEAR="1992" PAGE.ECR="I-2847">C-20/91 De Jong (wyrok z dnia <DATE ISO="19920506">6 maja 1992 r.</DATE> Rec. str. I-2847), pkt 10</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>26.</NO.P><TXT>Podobnie w cytowanym przeze mnie w przypisie 12 wyroku w sprawie De Jong wskazano, że art. 5 ust. 6 szóstej dyrektywy gwarantuje równość podatkową pomiędzy podatnikiem, który korzysta z towaru swego przedsiębiorstwa do celów prywatnych, a zwykłym konsumentem, który nabywa ten towar (pkt 15)<NOTE NOTE.ID="E0013" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Trybunal powtórzył to samo stanowisko w wyrokach z dnia <DATE ISO="19990427">27 kwietnia 1999 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-48/97" YEAR="1999" PAGE.ECR="I-2323">C-48/97 Kuwait Petroleum, Rec. str. I-2323</REF.DOC.ECR>, oraz z dnia <DATE ISO="20010308">8 marca 2001 r.</DATE> w sprawie C-415/98, odpowiednio pkt 21 i 42.</P></NOTE>. Wyroki w sprawie Enkler<NOTE NOTE.ID="E0014" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wyrok z dnia <DATE ISO="19960926">26 września 1996 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-230/94" YEAR="1996" PAGE.ECR="I-4517">C-230/94 Enkler (Rec. str. I-4517), pkt 33</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> oraz w sprawie Fillibeck<NOTE NOTE.ID="E0015" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wyrok z dnia <DATE ISO="19971016">16 października 1997 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-258/95" YEAR="1997" PAGE.ECR="I-5577">C-258/95 Fillibeck, Rec. str. I-5577, pkt 25</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> nadają to samo znaczenie art. 6 ust. 2 lit. a) zrównując korzystanie z towarów do takich celów z nieodpłatnym świadczeniem usług.</TXT></NP><?PAGE NO="I-751"?><NP><NO.P>27.</NO.P><TXT>W ten sposób chodzi o uniknięcie sytuacji, w której podatnik po odliczeniu podatku od zakupu towaru przeznaczonego dla jego przedsiębiorstwa, mógłby uniknąć zapłaty podatku, gdyby sam korzystał z tego towaru [art. 5, ust. 6 oraz art. 6 ust. 2, lit. a)] oraz w której w związku z tym przysługiwałyby mu nienależne korzyści w porównaniu ze zwykłym kupującym, który musi zapłacić podatek w chwili, gdy nabył lub skorzystał z tego dobra<NOTE NOTE.ID="E0016" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz ww. wymienione wyroki w sprawach De Jong (pkt 15), Enkler (pkt 33) i Bakcsi (pkt 42).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>28.</NO.P><TXT>Zasada neutralności i równości systemu podatkowego prowadzą do tego samego rozwiązania w przypadku nieodpłatnego świadczenia usług przez przedsiębiorcę na potrzeby własne lub na potrzeby jego pracowników, o którym mowa w art. 6 ust. 2 lit. b). Jeżeli zmierza się do tego, aby podmioty gospodarcze znajdujące się w podobnych sytuacjach ponosiły równoważny ciężar podatkowy, to przedsiębiorca, który korzysta z usług swojego przedsiębiorstwa na użytek prywatny, znajduje się z punktu widzenia podatku VAT w tej samej sytuacji, co poszczególny odbiorca zobowiązany do jego zapłaty: oba podmioty stanowią ostatnie ogniwo w łańcuchu.</TXT></NP><NP><NO.P>29.</NO.P><TXT>Podsumowując, podatnik może przekazać (art. 5 ust. 6) lub korzystać [art. 6 ust. 2, lit a)] z dobra swojego przedsiębiorstwa do celów niezwiązanych z jego działalnością. Jednakże jeżeli w momencie nabycia tego dobra podatnik ten dokonałby odliczenia podatku VAT i następnie, zachowując się jak konsument końcowy, nie zapłaciłby podatku, korzystałby on z nienależnego uprzywilejowania w stosunku do zwykłych kupujących lub użytkowników, którzy są zobowiązani do zapłaty tego podatku<NOTE NOTE.ID="E0017" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Pogląd ten wynika a contrario z ww. wyroku w sprawie Kühne, w którym Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że art. 6 ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy powinien być interpretowany w ten sposób, że wyłączona spod opodatkowania jest amortyzacja dobra przedsiębiorstwa na tej podstawie, iż jest ono wykorzystywane do celów prywatnych, jeżeli towar ten nie stanowił podstawy do odliczenia podatku VAT z powodu zakupu towaru przez osobę, która nic posiada statusu podatnika (pkt 11). W podobny sposób wypowiedział się Trybunał w ww. wyroku w sprawie Bakcsi (pkt 44).</P></NOTE>. Jeżeli nieodpłatnie korzysta on z usługi swojego przedsiębiorstwa do celów prywatnych [art. 6 ust. 2, lit. b)] nie płacąc przy tym żadnego podatku, oznacza to przyzwolenie na zwolnioną, uprzywilejowaną konsumpcję, która narusza zasadę neutralności.</TXT></NP><NP><NO.P>30.</NO.P><TXT>Ażeby ułatwić zrozumienie zaproponowanej przeze mnie interpretacji, wydaje mi się słuszne przedstawienie kilku przykładów<NOTE NOTE.ID="E0018" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Kierowałem się, aczkolwiek dokonując w nich zmian, przykładami przedstawionymi przez A.M. López Molino w: <QUOT.START ID="QS0017" REF.END="QE0017" CODE="201E"/>Entregas de bienes y prestaciones de servicios sujetos al IVA<QUOT.END ID="QE0017" REF.START="QS0017" CODE="201D"/> w El impuesto sobre el valor añadido. Comentarios a sus normas reguladoras, wyd. Comares, Granada 2001 r., str. 49 i nast.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>31.</NO.P><TXT>Przedsiębiorca zajmujący się wynajmem i sprzedażą samochodów korzysta z jednego z nich na swój prywatny użytek lub też darowuje go swojemu przyjacielowi. Takie przekazanie podlega podatkowi VAT (1000 euro), albowiem w przeciwnym wypadku, uniknięto by opodatkowania konsumpcji, dla której ustanowiono podatek. Jednakże gdyby ów podatnik nie dokonał odliczenia podatku VAT w chwili nabycia pojazdu i korzystanie dla potrzeb własnych podlegałoby podatkowi VAT, oznaczałoby to podwójne opodatkowanie samochodu (2000 euro) z naruszeniem zasady neutralności; natomiast jeżeli przeciwnie,<?PAGE NO="I-752"?> podatnik ten dokonałby odliczenia, wspomniana wyżej zasada wymagałaby, aby dokonał on zapłaty podatku, aby uniknąć sytuacji, w której okoliczność podlegająca opodatkowaniu uniknie opodatkowania. Z tego powodu art. 5 ust. 6 i art. 6 ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy uzależniają opodatkowanie przekazania od wcześniejszego odliczenia podatku.</TXT></NP><NP><NO.P>32.</NO.P><TXT>Inny przykład. Architekt przygotowuje projekt w celu wybudowania sobie domu. W tym przypadku <QUOT.START ID="QS0018" REF.END="QE0018" CODE="201E"/>łańcuch produkcji<QUOT.END ID="QE0018" REF.START="QS0018" CODE="201D"/> rozpoczyna się i kończy z chwilą wykonania usługi i nie obejmuje wcześniejszych faz, które stanowiłyby podstawę do naliczenia podatku VAT, w związku z czym nie można uzależnić opodatkowania tej transakcji od wcześniejszego odliczenia kwot podatku, który nigdy nie został naliczony. Niemniej jednak cel tego przepisu [art. 6 ust. 2 lit b)] pozostaje ten sam: <QUOT.START ID="QS0019" REF.END="QE0019" CODE="201E"/>uniknięcie tego, aby podatnik korzystał ze zwolnienia z podatku usług handlowych swojego przedsiębiorstwa, za które osoba prywatna musiałaby zapłacić podatek VAT<QUOT.END ID="QE0019" REF.START="QS0019" CODE="201D"/><NOTE NOTE.ID="E0019" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Są to słowa rzecznika generalnego Jacobsa zawarte w opinii przedstawionej w sprawie Mohsche, pkt 22.</P></NOTE>.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Podstawa opodatkowania w przypadku przekazania</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>33.</NO.P><TXT>Co do zasady podstawę opodatkowania stanowi świadczenie wzajemne, które otrzymuje dostawca lub usługodawca [art. 11, cześć A ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy]. Z kolei w przypadku przekazania jest to bądź cena zakupu towaru, bądź cena podobnych towarów lub też suma wydatków poniesionych przez podatnika na wykonanie usługi [art. 11 część A ust. 1 lit. a) i c)].</TXT></NP><NP><NO.P>34.</NO.P><TXT>Brak jest zatem rozwiązania pośredniego. W przypadku przekazania bierze się pod uwagę inny punkt odniesienia, ponieważ brak jest jakiejkolwiek zapłaty ze strony osoby otrzymującej towar lub usługę, a także z uwagi na to, że zgodnie z brzmieniem ww. przepisów wyłączeniu podlegają wszystkie odpłatne transakcje.</TXT></NP><NP><NO.P>35.</NO.P><TXT>Stanowisko to pozostaje w zgodzie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości w przedmiocie koncepcji świadczenia wzajemnego, którego konstrukcja wymagają istnienia pomiędzy sprzedawcą (lub usługodawcą) a nabywcą (usługobiorcą) stosunku prawnego obejmującego zobowiązania wzajemne, w którym wynagrodzenie otrzymane przez sprzedawcę stanowi rzeczywiste świadczenie wzajemne w stosunku do korzyści otrzymanej przez nabywcę<NOTE NOTE.ID="E0020" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Podobnie wyroki z dnia <DATE ISO="19940303">3 marca 1994 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-16/93" YEAR="1994" PAGE.ECR="I-743">C-16/93 Tolsma, Rec. str. I-743, pkt 14</REF.DOC.ECR>, oraz z dnia <DATE ISO="19980714">14 lipca 1998 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-172/96" YEAR="1998" PAGE.ECR="I-4387">C-172/96 First Nacional Bank of Chicago, Rec. str. I-4387, pkt 26</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Tym samym świadczenie wzajemne stanowi subiektywny miernik, który posługuje się raczej rzeczywistą wartością korzyści otrzymanej<?PAGE NO="I-753"?> w danym przypadku, niż wartością ustaloną na podstawie obiektywnych kryteriów<NOTE NOTE.ID="E0021" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wyżej wymieniony wyrok w sprawie Fillibeck, pkt 13; z dnia <DATE ISO="19961024">24 października 1996 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-317/94" YEAR="1996" PAGE.ECR="I-5339">C-317/94 Elida Gibbs, Rec. str. I-5339, pkt 27</REF.DOC.ECR>; oraz, w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-404/99" YEAR="2001" PAGE.ECR="I-2667">C-404/99 Komisja przeciwko Francji z dnia <DATE ISO="20010329">29 marca 2001 r.</DATE>, Rec. str. I-2667</REF.DOC.ECR>) pkt 38.</P></NOTE>. W związku z powyższym okoliczność, iż dana transakcja dokonywana jest po cenie wyższej lub niższej niż koszt produkcji nie ma znaczenia dla zakwalifikowania tej transakcji jako nieodpłatnej.</TXT></NP><NP><NO.P>36.</NO.P><TXT>Ponadto zgodnie z tym na co wskazuje Komisja, zarówno w szóstej dyrektywie, jak i w orzecznictwie, nie jest wymagane, aby podstawa opodatkowania była ustalana na podstawie oszacowania wartości rynkowej opodatkowanej transakcji, niezależnie od rzeczywiście otrzymanej ceny. W tym samym kierunku podąża sam art. 11, zgodnie z którym wspomniany element służący ustaleniu należności podatkowej nie obejmuje obniżek ceny ani rabatów (część A ust. 3), ponieważ podstawa opodatkowania podlega stosownemu obniżeniu w przypadku unieważnienia, odstąpienia lub rozwiązania umowy albo całkowitego lub częściowego braku zapłaty lub też, w przypadku gdy cena jest obniżona po dokonaniu dostawy (część C ust. 1). Podstawa opodatkowania zawsze jest określana na podstawie otrzymanego świadczenia<NOTE NOTE.ID="E0022" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Jest to stanowisko ten jest utrwalone w orzecznictwie. Zobacz w szczególności wyrok z dnia <DATE ISO="20010529">29 maja 2001 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-86/99" YEAR="2001" PAGE.ECR="I-4167">C-86/99 Freemans, Rec. str. I-4167, pkt 27</REF.DOC.ECR>, i powołane tam orzecznictwo.</P></NOTE>; reguła ta również opiera się na zasadzie neutralności i na pośrednim charakterze podatku obciążającego potencjał ekonomiczny, który wyraża się w konsumpcji, co wymaga, aby kwota podatku ustalona była na podstawie wartości rzeczywiście <QUOT.START ID="QS0020" REF.END="QE0020" CODE="201E"/>dodanej<QUOT.END ID="QE0020" REF.START="QS0020" CODE="201D"/> w końcowej fazie procesu ekonomicznego<NOTE NOTE.ID="E0023" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Inny przykład (którym tym razem posłużył się I.. Mochón López i A. Jabalera Rodríguez, w ww. pracy, str. 13); przedsiębiorca lì sprzedaje po cenie rynkowej (150 euro) określony towar nabyty u innego przedsiębiorcy A po cenie 100 euro. W chwili nabycia podatek naliczony wynosił 16 euro (przy stawce podatku 16%), zaś przy sprzedaży pobrano 24 euro, która to kwota przeniesiona zostanie na konsumenta. Kwota, którą powinien on zapłacić to otrzymana kwota podatku minus zapłacona przez niego kwota podatku (24 - 16 = 8 euro), podczas, gdy konsument końcowy poniesie całą sumę (24 euro). Można zauważyć, iż w odniesieniu do B, podatek ma neutralny charakter. W rzeczywistości bowiem, w pierwszej chwili podatek oznaczał wydatek (16 euro), ale później przekształcił się on w przychód (24 euro), tracąc na koniec charakter korzyści, poprzez zapłatę do budżetu państwa różnicy (8 euro). W ten sposób podatek nie ma wpływu na cenę towarów lub usług, od których jest ponoszony, ponieważ nie stanowi ani kosztu, ani korzyści dla przedsiębiorstwa lub osoby zawodowo trudniącej się wykonywaniem danego rodzaju działalności. Jednakże jeżeli z jakiegokolwiek powodu sprzedany zostanie za 90 euro towar zakupiony za 100 euro, za który pobrano podatek w kwocie 16 euro, to podatek VAT nie może być obliczany na podstawie wartości rynkowej (150 euro) niezależnie od rzeczywistej ceny transakcji (90 euro), ponieważ podatek wynosiłby 24 euro w miejsce 14,4, co byłoby krzywdzące dla przedsiębiorcy i oznaczałoby zniweczenie zasady neutralności, która powinna rządzić systemem lego podatku pośredniego.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>37.</NO.P><TXT>Konstrukcja art. 5 ust. 6 i 6 ust. 2 lit. b) szóstej dyrektywy obejmuje jedynie transakcje nieodpłatne; pozostałe, pomimo, iż dokonywane są po cenie niższej niż koszt ich produkcji, należy uznać za transakcje odpłatne, podlegające art. 2 ust. 1. Tym samym takie przepisy nie sprzeciwiają się ustawodawstwu krajowemu, które kwalifikuje te transakcje jako <QUOT.START ID="QS0021" REF.END="QE0021" CODE="201E"/>sprzedaż ze stratą<QUOT.END ID="QE0021" REF.START="QS0021" CODE="201D"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>38.</NO.P><TXT>Rząd szwedzki odrzuca to stanowisko podnosząc, iż brak jest jakiejkolwiek różnicy<?PAGE NO="I-754"?> pomiędzy transakcją dokonaną za cenę symboliczną a transakcją nieodpłatną. Jego argumentacja jest zbyt retoryczna i pozbawiona jest znaczenia dla niniejszej sprawy, ponieważ z postanowienia odsyłającego wynika, iż pracownicy Scandic płacą za posiłki cenę wyższą niż koszty poniesione przez spółkę, aczkolwiek w przyszłości cena ta <QUOT.START ID="QS0022" REF.END="QE0022" CODE="201E"/>może być niższa<QUOT.END ID="QE0022" REF.START="QS0022" CODE="201D"/>, przy czym w żadnym momencie nie używa pojęcia <QUOT.START ID="QS0023" REF.END="QE0023" CODE="201E"/>opłata symboliczna<QUOT.END ID="QE0023" REF.START="QS0023" CODE="201D"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>39.</NO.P><TXT>Obawa przed oszustwem, która wynika ze stanowiska rządu szwedzkiego, podobnie jak i ze stanowiska rządu greckiego oraz fińskiego nie może stanowić jego uzasadnienia. Przedstawiciele tych rządów zapominają, iż prawodawca wspólnotowy wziął pod uwagę tę ewentualność pozostawiając w art. 27 szóstej dyrektywy otwartą furtkę i umożliwiając Państwom Członkowskim niestosowanie dyrektywy w określonych okolicznościach. Ponadto pomijają oni fakt, iż uzasadniony interes w uniknięciu oszustwa nie powinien urastać do rangi racji nadrzędnej, poprzez przekształcenie wyjątku (ustalenie podstawy opodatkowania dla transakcji nieodpłatnych na podstawie ceny rynkowej) w regułę ogólną i poszerzenie zakresu przepisu podatkowego, ponieważ analogia, o czym będzie mowa poniżej, nie współgra z nadrzędnymi wytycznymi dla tej dziedziny porządku prawnego.</TXT></NP><NP><NO.P>40.</NO.P><TXT>W każdym razie, mimo iż przyświeca jej neutralność podatkowa, to teza rządu szwedzkiego nie przekonuje mnie. Zgodnie z przedstawionymi przez niego uwagami, jeżeli jedna ze spółek subwencjonuje posiłki serwowane pracownikom za pośrednictwem innego przedsiębiorstwa gastronomicznego, to przekazuje ona temu przedsiębiorstwu kwotę odpowiadającą wartości dotacji, uzupełnioną o kwotę zapłaconą przez pracowników. Świadczenie to jest bezpośrednio związane z ceną i zgodnie z art. 11 część A ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy wchodzi w skład podstawy opodatkowania. Jego zdaniem w taki sam sposób powinien być potraktowany pracodawca, który sam świadczy usługi gastronomiczne swoim pracownikom, co jednak nie jest możliwe, gdy opodatkowaniu podlega jedynie kwota zapłacona przez pracowników.</TXT></NP><NP><NO.P>41.</NO.P><TXT>Rząd szwedzki przyznaje pojęciu <QUOT.START ID="QS0024" REF.END="QE0024" CODE="201E"/>subwencja<QUOT.END ID="QE0024" REF.START="QS0024" CODE="201D"/> szeroki, nieodpowiedni zakres, ponieważ szósta dyrektywa używa go w techniczno-prawnym znaczeniu środka służącego władzom publicznym do wspierania danego sektora poprzez przyznanie poszczególnym podmiotom korzyści ekonomicznych. Z tego powodu Trybunał Sprawiedliwości wymaga, aby subwencja przyznawana była przez administrację, który to warunek wymaga istnienia trzech stron stosunku: organu przyznającego subwencję, przedsiębiorcy z niej korzystającego i konsumenta końcowego<NOTE NOTE.ID="E0024" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wyrok z dnia <DATE ISO="20011122">22 listopada 2001</DATE> r, w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-184/00" YEAR="2001" PAGE.ECR="I-9115">C-184/00 Office des Produits Wallons, Rec. str. I-9115, pkt 10</REF.DOC.ECR>. Podobny pogląd został wyrażony w wyrokach z dnia <DATE ISO="20040715">15 lipca 2004 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-381/01" YEAR="2004" PAGE.ECR="I-6845">C-381/01 Komisja przeciwko Wiochom, Zb.Orz. str. I-6845</REF.DOC.ECR>, oraz w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-144/02" YEAR="2004" PAGE.ECR="I-6985">C-144/02 Komisja przeciwko Niemcom, Zb.Orz. str. I-6985</REF.DOC.ECR>, odpowiednio pkt 32 i 31.</P></NOTE>. Podsumowując, art. 11 część A ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy <QUOT.START ID="QS0025" REF.END="QE0025" CODE="201E"/>obejmuje wyłącznie subwencje, które stanowią<?PAGE NO="I-755"?> całość lub część świadczenia wzajemnego w transakcji dostawy towarów lub świadczenia usług, które są wypłacane przez osobę trzecią sprzedawcy lub usługodawcy<QUOT.END ID="QE0025" REF.START="QS0025" CODE="201D"/><NOTE NOTE.ID="E0025" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Sentencja ww. wyroku w sprawie Office des Produits Wallons.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>42.</NO.P><TXT>W rzeczywistości bowiem rząd szwedzki ignoruje znaczący zakres zasady legalności w prawie podatkowym, które podobnie jak prawo karne, w kwestii wolności przewiduje, że jedynie prawodawca, jako suweren, może posiadać uprawnienie do ograniczenia własności obywateli<NOTE NOTE.ID="E0026" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zasada legalności ukształtowała się w dziedzinie prawa <QUOT.START ID="QS0026" REF.END="QE0026" CODE="201E"/>karnego<QUOT.END ID="QE0026" REF.START="QS0026" CODE="201D"/> i <QUOT.START ID="QS0027" REF.END="QE0027" CODE="201E"/>podatkowego<QUOT.END ID="QE0027" REF.START="QS0027" CODE="201D"/> we wczesnym średniowieczu, jako ograniczenie prerogatyw suwerena. W Hiszpanii gminy, miejscowości i miasta mogły uzależnić uchwalenie podatków na rzecz korony i karalność pewnych zachowań od zgody zgromadzeń reprezentacyjnych (<QUOT.START ID="QS0028" REF.END="QE0028" CODE="201E"/>kortezów<QUOT.END ID="QE0028" REF.START="QS0028" CODE="201D"/>). Dojrzewanie <QUOT.START ID="QS0029" REF.END="QE0029" CODE="201E"/>paktów<QUOT.END ID="QE0029" REF.START="QS0029" CODE="201D"/> zawieranych pomiędzy monarchią a <QUOT.START ID="QS0030" REF.END="QE0030" CODE="201E"/>społeczeństwem politycznym<QUOT.END ID="QE0030" REF.START="QS0030" CODE="201D"/>, które doprowadziło do konsolidacji politycznej państwa i w znacznym stopniu zatrzymało wzrost władzy królewskiej jest, mimo znaczących różnic i niuansów, prawidłowością przy formowaniu się królestw średniowiecznej Hiszpanii. W Aragonie i Nawarze kortezy uzyskały kompetencje kontrolne w sprawach ustawodawczych i budżetowych w końcu XIII i połowie XIV w. (zob. M.A. Ladero Quesada. w <QUOT.START ID="QS0031" REF.END="QE0031" CODE="201E"/>España: reinos y señoríos medievales<QUOT.END ID="QE0031" REF.START="QS0031" CODE="201D"/>, [w:] España. Reflexiones sobre el ser de España, Real Academia de la Historia, wyd. 2, Madryd, 1998 r., str. od 95 do 129). W Kastylii instytucja ta, która osiągnęła swoje apogeum w XIV i XV w., nie osiągnęła takiego rozmiaru i nawet wówczas, gdy pełniła ona pierwszoplanową rolę w życiu politycznym, jej kompetencje byty o wiele bardziej ograniczone (J. Valdeón, <QUOT.START ID="QS0032" REF.END="QE0032" CODE="201E"/>Los reinos cristianos a fines de la Edad Media<QUOT.END ID="QE0032" REF.START="QS0032" CODE="201D"/>, [w:] Historia de España, wyd. Historia 16, Madryd, 1986 r., str. od 391 do 455, w szczególności zaś str. od 414 do 423}.</P></NOTE>. Nieodzownym dopełnieniem tej zasady jest zakaz stosowania w wykładni przepisów podatkowych analogii ze szkodą dla podatnika; jego celem jest uniemożliwienie osobom stosującym te przepisy w ogólności, a sędziom w szczególności, wykraczania poza wolę odzwierciedloną w ustawie poprzez domaganie się podatku na podstawie okoliczności nieprzewidzianych w niej. Proponując poszerzenie pojęcia subwencja z art. 11 część A ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy, rząd szwedzki posługuje się tą techniką hermeneutyczną, jednakże taki sposób rozszerzania zakresu przedmiotowego przepisów podatkowych jest wyraźnie zakazany w systemach prawnych Państw Członkowskich<NOTE NOTE.ID="E0027" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Przykładem jest art. 14 Ley General Tributaria española (Ley 58/2003, Boletín Oficial del Estado z <DATE ISO="20031218">18 grudnia 2003 r.</DATE>), który nie zezwala na stosowanie analogii w celu poszerzenia podstawy opodatkowania poza określone w ustawie granice. W Niemczech Bundesfinanzhof (najwyższy sąd związkowy ds. podatkowych) wielokrotnie odrzucił owo kryterium interpretacji, które nie powinno być stosowane ze szkodą dla podatnika (Bundessteuerblatt II 1972, 455, 457; Bundessteuerblatt II 1976, 246, 248; Bundessteuerblatt II 1977, 283, 287; Bundessteuerblatt II 1978, 346; Bundessteuerblatt II 1979, 347; Bundesteuerblatt II 1982, 618). Podobnie zgodna, jeżeli chodzi o zakaz interpretacji przepisów podatkowych w drodze analogii, wydaje się być doctryna belgijska, powołując się na wyrok Cour de cassation z dnia <DATE ISO="19780413">13 kwietnia 1978 r.</DATE> (sprawa Państwo Belgijskie, Ministerstwo Finansów przeciwko Fr. A. i M. Bodson Fr., A., Pasicrisie belge 1978, 910). W podobny sposób wypowiadają się np. Tiberghien A. i in.: Manuel de droit fiscal: 2000 r., wyd. Larcier, wyd. 21, Bruksela 2000 r., str. 68-69, oraz M. Dassesse, i P. Minne: Droit fiscal, principes généraux et impôts sur les revenus, wyd. Bruylant, wyd. 5, Bruksela 2001 r., str. 58 i 59. Mniej jasna sytuacja jest we Francji, gdzie doktryna jest podzielona (zob. Marchesson P. -.L'interprétation des textes fiscaux, wyd. Economica, Paryż 1980 r., str. od 197 do 234; L. Philip Dictionnaire encyclopédique des finances publiques, wyd. Economica, Paryż 1991 r., tom II, str. 971 i 972; L. Trotabas i J.M. Cotteret, Droit Fiscal, wyd. Dalloz, wyd. 8, Paryż 1996 r., str. 272 i 273; F. Donet: Contribution à l'étude de la sécurité juridique en droit fiscal interne français, wyd. L.G.D. J., Paryż 1997 r., str. od 157 do 164; M. Bouvier Introduction au droit fiscal général et la théorie de l'impôt, wyd. L.G.D.J., wyd. 5, Paryż 2003 r., str. od 42 do 47). Niemniej jednak Cour de cassation orzekł w innej sprawie, że wykładnia w drodze analogii nie jest dopuszczalna w dziedzinie prawa podatkowego (wyrok z dnia <DATE ISO="19751025">25 października 1975 r.</DATE>, Bull. III nr 309, 234).</P></NOTE>.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="I-756"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>VI —</NO.P><TXT>Wnioski</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>43.</NO.P><TXT>Biorąc pod uwagę wyżej przedstawione rozważania proponuję, aby Trybunał Sprawiedliwości w odpowiedzi na pytania skierowane przez Regeringsrätten, orzekł, iż:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0033" REF.END="QE0033" CODE="201E"/>Wykładni art. 2, art. 5 ust. 6 i art. 6 ust. 2 lit. b) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia <DATE ISO="19770517">17 maja 1977 r.</DATE> w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy dokonywać w ten sposób, iż przepisy te sprzeciwiają się uregulowaniu krajowemu, które uznaje za przekazanie transakcje odpłatne, w których występuje cena, nawet gdy cena jest niższa od ceny sprzedaży dostarczanych towarów, od ceny podobnych towarów lub od kosztu świadczenia usługi<QUOT.END ID="QE0033" REF.START="QS0033" CODE="201D"/>.</P></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>