Ή γερμανική κυβέρνηση προσθέτει ὅτι ή διάθεση έναντι ἀμοιβής ἐργατικοῦ δυναμικού ὅπως ἡ περιγραφόμενη στην ὀλλανδική νομοθεσία, συνιστά αυτόνομη επαγγελματική δραστηριότητα, ἡ ὁποία, σύμφωνα μέ τό άρθρο 60 τῆς συνθήκης, ἀσκείται ἀντί ἀμοιβής.

Ή 'Επιτροπή διευκρινίζει ὅτι, κατά τήν έννοια τῆς συνθήκης, ἡ υπηρεσία ἀποτελεί γενική έννοια, ἡ ὁποία περιλαμβάνει ὅλες τίς παροχές πού δέν ρυθμίζονται μέ άλλες διατάξεις. Ή παροχή υπηρεσιῶν συνίσταται στην διάθεση ἤ τόν δανεισμό εργαζομένων, οἱ όποιοι παραμένουν στην ὑπηρεσία τοῦ δανειστοῦ. Οἱ εργαζόμενοι δέν συνάπτουν καμμία σύμβαση εργασίας μέ τόν πραγματικό εργοδότη τους, άλλά τίθενται στην διάθεση του, βάσει τῆς νομικής σχέσεως πού υπάρχει μεταξύ αυτῶν καί τοῦ δανειστοῦ δηλαδή κατά 'κανόνα βάσει συμβάσεως εργασίας. Ό πραγματικός εργοδότης δέν καταβάλλει στην επιχείρηση προσωρινής εργασίας τους μισθούς τῶν εργαζομένων, άλλά τήν ἀμοιβή τοῦ δανειστοῦ γιά τήν διάθεση των ἐν λόγω εργαζομένων.

Ή γαλλική κυβέρνηση προτείνει, συνεπώς, στό Δικαστήριο νά δοθεί στό πρώτο ερώτημα ἡ ἀκόλουθος ̙πάντηση :

'Αν καί ἡ διάθεση έργατικοο δυναμικοί), κατά τήν ἔννοια τοῦ ἄρθρου 1 παράγραφος 1, initio, καί εδάφιο α τοῦ Wet op het ter beschikking stellen van arbeidskrachten, περιλαμβάνεται στόν ὅρο υπηρεσίες πού ἀναφέρεται στό άρθρο 60 τῆς συνθήκης ΕΟΚ, πρέπει νά θεωρηθεί ὅτι ἀπολαύει ενός εἰδικοῦ καθεστώτος κατά τό μέτρο πού ἡ ἐν λόγω δραστηριότης εμπίπτει επίσης στίς διατάξεις περί κοινωνικής πολιτικής καί ελεύθερης κυκλοφορίας τῶν προσώπων.

Ἡ ὀλλανδική κυβέρνηση προβαίνει ἀκολούθως σέ σύγκριση τῶν συστημάτων χορηγήσεως ἀδειῶν πού Ισχύουν στίς Κάτω Χώρες καί στό 'Ηνωμένο Βασίλειο.

Στίς Κάτω Χώρες δέν χορηγείται άδεια ἄν υπάρχουν λόγοι πού νά δικαιολογούν τόν φόβο ὅτι ἡ διάθεση εργατικοῦ δυναμικού ἀπό τόν αιτούντα, θά βλάψει τίς αγαθές σχέσεις στην ἀγορά ἐργασίας ή, ἐκ τοῦ λόγου αὐτοῦ, δέν θά υπάρχει επαρκής εγγύηση τῶν συμφερόντων τῶν εργαζομένων. Τά συμφέροντα αυτά συγκεκριμενοποιοῦνται μέ ὁρισμένες διατάξεις τύπους κατά τόν ἀκόλουθο τρόπο:

Πρώτον, ένας προσωρινός εργαζόμενος δύναται νά λαμβάνει, κατ' ἀνώτατο ὅριο, τόν 'ίδιο μισθό μέ τόν μισθό πού λαμβάνει ὁ εργαζόμενος, ὁ όποιος εκτελεί τήν ἴδια ἤ ἀνάλογη εργασία στην επιχείρηση στην ὁποία παραχωρείται ὁ προσωρινός εργαζόμενος. 'Υπάρχουν, επίσης, αὐστηρώς εφαρμοζόμενοι κανόνες στόν τομέα τῆς ἀποζημιώσεως γιά έξοδα καί τῶν περιοδικών καταβολών. Οἱ διατάξεις αυτές δικαιολογούνται ἀπό τό γεγονός ὅτι μεγάλες διαφορές στίς ἀμοιβές δύνανται νά διαταράξουν σοβαρά τίς ἐργασιακές σχέσεις, δημιουργώντας συγκρούσεις μέ τό μόνιμο προσωπικό τῆς επιχειρήσεως. Δύνανται, έτσι, νά προκαλέσουν ἰδίως ἀπεργίες.

Δεύτερον, στίς Κάτω Χώρες ἀπαγορεύεται τελείως ἡ προσωρινή ἐργασία στόν οικοδομικό τομέα καί τόν τομέα τῆς μεταλλουργίας. Πρόκειται γιά τομείς πού χαρακτηρίζονται ἀπό μιά ἀγορά εργασίας υποκείμενη σέ υπερβολική ένταση καί ἐπί τῆς ὁποίας προβάλλει ιδιαίτερα ὁ ἀποσταθεροποιητικός χαρακτήρας τῆς διαφοράς ἀμοιβών.

Τρίτον, ἡ ὀλλανδική νομοθεσία περιορίζει τήν διάθεση εργατικού δυναμικού γιά περίοδο πού δέν δύναται νά υπερβεί τους τρεις μήνες, έκτός ἄν υπάρχει έγκριση τοῦ ὑπουργοῦ κοινωνικών υποθέσεων, ἡ ὁποία λαμβάνει ὑπ' ὄψη τό ιδιαίτερο κοινωνικό καθεστώς τοῦ προσωρινοῦ εργαζομένου ή τίς εξαιρετικές περιστάσεις τῆς επιχειρήσεως πρός τήν ὁποία παραχωρείται τό ἐργατικό δυναμικό. Οἱ περιορισμοί αυτοί πηγάζουν ἀπό τήν μέριμνα νά περιορισθεί ή προσωρινή εργασία σέ δραστηριότητες αυστηρώς προσωρινοῦ χαρακτῆρος.

Τέλος, μιά κατάσταση ὅπου ἡ ἀντί ἀμοιβής διάθεση ἐργατικοῦ δυναμικοῦ ἀντικαθιστά τήν κανονική εργασία βάσει εργολαβικών κρίνεται ὅτι θά προκαλέσει ἀναστάτωση τῶν σχέσεων στην ἀγορά εργασίας. Τό 'ίδιο θά συμβεί στην περίπτωση πού οἱ δραστηριότητες τίς όποιες προτίθεται νά ἀσκήσει ὁ αἰτών θά έχουν ὡς ἀποτέλεσμα νά χάσουν τήν εργασία τους μόνιμοι υπάλληλοι.

Ἀντιθέτως, ὁ βρετανικός Employment Agencies Act προβλέπει άρνηση χορηγήσεως ἀδείας γιά λόγους πού συνδέονται μέ τό πρόσωπο τοῦ αἰτοῦντος ἡ γιά λόγους πού ἀναφέρονται στον τρόπο μέ τόν όποιο διοικείται ἡ ἐπιχείρηση, καθώς επίσης καί σέ περίπτωση μή ἐπαρκοῦς εγκαταστάσεως.

'Επομένως, τό ὀλλανδικό καί τό βρετανικό σύστημα δέν εἶναι όμοια. Οἱ Κάτω Χώρες, κατά την άσκηση τῆς πολιτικῆς τους στόν τομέα τῆς χορηγήσεως άδειων, ἀποδίδουν μεγαλύτερη σημασία στίς ἀγαθές σχέσεις στην ἀγορά εργασίας, ἐνῶ τό 'Ηνωμένο Βασίλειο δέν εφαρμόζει τό κριτήριο αυτό. Στην τελευταία αυτή χώρα δέν υπάρχει ιδίως ἀπαγόρευση στόν οικοδομικό τομέα καί τόν τομέα τῆς μεταλλουργίας, επίσης δέ, τό βρετανικό σύστημα δέν προβλέπει κανέναν περιορισμό τῆς διαρκείας τῆς προσωρινής εργασίας.Πολλά άλλα κράτη ἀναγνωρίζουν τήν ἀνάγκη νά ἐπέλθουν βελτιώσεις στον θεσμό τῆς προσωρινής εργασίας. Τά περισσότερα μεταξύ αυτών διαθέτουν μιά νομοθεσία σχετική μέ τήν προσωρινή εργασία. Ή 'Ιταλία ἐπί παραδείγματι τήν ἀπαγορεύει τελείως, ἐνω στό Λουξεμβούργο υπάρχει ένα σύστημα χωρίς εμπόδια γιά τό εσωτερικό τῆς Κοινότητος. Τά περισσότερα Κράτη μέλη διαθέτουν ένα ειδικό σύστημα, πού ἀποτελεί τμήμα τῆς εργατικής τους νομοθεσίας, καί τό όποιο προβλέπει κατά κανόνα ὁρισμένα χρονικά ὅρια τῆς διαθέσεως εργαζομένων. 'Εκτός ἀπό τήν 'Ολλανδία, τό 'ίδιο συμβαίνει μέ τό Βέλγιο, τήν Γαλλία καί τήν Δανία.

Τά προβλήματα πού προκαλεί ἡ διεθνική προσωρινή εργασία ἔχουν εξετασθεί, μεταξύ άλλων, καί ἀπό τήν Μόνιμη 'Επιτροπή ἐπί τῶν προβλημάτων τῆς ἀγορᾶς εργασίας τῆς Κοινότητος. Στους κόλπους τῆς ἐν λόγω 'Επιτροπής, υπήρξε ευρεία συμφωνία ἐπί τοῦ θέματος ὅτι πέραν της εγκρίσεως τῶν ἀρμοδίων εθνικών άρχων, οἰ διεθνικές δραστηριότητες τῶν επιχειρήσεων προσωρινής εργασίας πρέπει νά έχουν καί τήν έγκριση τῆς ἁρμοδίας ἀρχής τῆς χώρας υποδοχής.

Ή ὀλλανδική νομοθεσία δέν δημιουργεί διακρίσεις λόγω ιθαγενείας ἡ διαμονής, διότι οἱ επιχειρήσεις ἡ τά πρόσωπα των άλλων Κρατῶν μελῶν υπόκεινται στά ἴδια κριτήρια μέ τίς επιχειρήσεις ἡ πρόσωπα

ὀλλανδικής ιθαγενείας. 'Αντιθέτως, θά ὑφίστατο διάκριση στην περίπτωση πού βρετανικές επιχειρήσεις δέν θά είχαν ἀνάγκη ὀλλανδικής ἀδείας, διότι στήν περίπτωση αύτη θά ἐκρίνοντο γιά τήν χορήγηση ἀδείας βάσει διαφορετικών κανόνων ἀπό ὅ,τι οἱ ὀλλανδικές επιχειρήσεις. Αυτό θά εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα νά επιδιώκουν, ὀλλανδοί κάτοχοι ἀδείας, νά εγκατασταθοῦν επίσης στό 'Ηνωμένο Βασίλειο γιά νά παρακάμψουν τόν ὀλλανδικό νόμο, επιτυγχάνοντας τήν έκδοση βρετανικής ἀδείας.

Ἐπί πλέον, οἱ ὀλλανδικές ἀρχές δέν έχουν ἁρμοδιότητα νά ἀσκήσουν έλεγχο στό 'Ηνωμένο Βασίλειο, ὅπως καί οἱ βρετανικές ἀρχές δέν δύνανται νά ελέγξουν τίς διατάξεις τοῦ ὀλλανδικού δικαίου, παρά μόνο τήν τήρηση τοῦ βρετανικού νόμου βάσει τῶν κριτηρίων πού προβλέπει ἡ νομοθεσία τοῦ 'Ηνωμένου Βασιλείου.

Στό δεύτερο καί τρίτο ερώτημα δύναται, συνεπώς, νά δοθεί ἡ ἀκόλουθη ἀπάντηση :

Δύναται επίσης νά επιβληθεί στους υπηκόους άλλων Κρατών μελών ένα σύστημα χορηγήσεως ἀδειων πού ισχύει σ' ένα Κράτος μέλος καί τό όποιον επιβάλλεται πρός τό γενικό συμφέρον, παραδείγματος χάριν γιά νά διασφαλισθούν οἱ ἀγαθές σχέσεις στην ἀγορά ἐργασίας, ἀκόμη καί στην περίπτωση πού τά πρόσωπα αυτά διαθέτουν στό δικό τους κράτος άδεια ἀσκήσεως τῶν ἰδίων δραστηριοτήτων, ἐφ' ὅσον τό άλλο σύστημα χορηγήσεως ἀδειών δέν λαμβάνει επαρκώς ὑπ' όψη του ένα γενικό συμφέρον ὅπως τό προαναφερθέν καί δέν δύναται, επομένως, νά συγκριθεί μέ τό σύστημα χορηγήσεως ἀδειων γιά τό όποιο πρόκειται, λόγω δέ τοῦ γεγονότος αὐτοῦ, δέν εἶναι δυνατή ἡ άσκηση καταλλήλου έλεγχου.

α)Στό δεύτερο ερώτημα πρέπει κατ' ἀρχήν νά δοθεί ἀρνητική ἀπάντηση. Τό άρθρο 59 τῆς συνθήκης δέν ἀπαγορεύει την θέσπιση παρομοίου συστήματος υποχρεωτικῆς ἀδείας, ὑπό τίς δεδομένες περιστάσεις, ὅταν ἡ άδεια αυτή εἶναι ἀπαραίτητη γιά τήν διασφάλιση τῶν συμφερόντων των εργαζομένων γιά τους οποίους πρόκειται καί ὅταν χορηγείται ὑπό τίς 'ίδιες προϋποθέσεις μέ αυτές πού ισχύουν γιά τους πολίτες της χώρας. Ή γερμανική κυβέρνηση δέν επιθυμεί νά λάβει θέση ἐπί τοῦ θέματος ἄν ἕνα σύστημα υποχρεωτικής ἀδείας δικαιολογείται επίσης γιά λόγους πού ἀφοροῦν τήν κατάσταση στην ἀγορά εργασίας.

Ἐφ' ὅσον μία εθνική ρύθμιση, ὅπως ἡ επίδικη, ἐθεσπίσθη γιά τήν προστασία των εργαζομένων, πρέπει νά θεωρηθεί ὡς ένας ἀποδεκτός ἀπό τό κοινοτικό δίκαιο περιορισμός τῆς ελεύθερης παροχής υπηρεσιῶν, ὑπό τήν προϋπόθεση ὅτι ἡ παροχή υπηρεσιῶν σέ ένα άλλο Κράτος μέλος πραγματοποιείται, σύμφωνα μέ τό άρθρο 60 της συνθήκης μέ τους 'ίδιους ὅρούς πού τό κράτος αυτό επιβάλλει στους δικούς του υπηκόους.

Τό Δικαστήριο, ἀνεγνώρισε ρητώς στην ἀπόφαση τους τῆς 3ης Δεκεμβρίου 1974 (Van Binsbergen 33/74, Jurispr. 1974, σ. 1299) ὅτι κανόνες τοῦ είδους αὐτοῦ δέν ἀντίκεινται πρός τήν ἀρχή τῆς ελεύθερης παροχής υπηρεσιών. Κατά τήν γνώμη τῆς γερμανικής κυβερνήσεως ὁ κρατικός έλεγχος τῆς διαθέσεως ἐργατικοῦ δυναμικοῦ συνιστά έναν επαγγελματικό κανόνα πού δικαιολογείται ἀπό τό γενικό συμφέρον κατά τήν έννοια τῆς προαναφερθείσης νομολογίας, ὁ όποιος δέν δύναται νά θεωρηθεί ὡς ἀσυμβίβαστος πρός τήν συνθήκη, τουλάχιστον κατά τό μέτρο πού εἶναι ἀπαραίτητος γιά τήν κοινωνική προστασία τῶν εργαζομένων γιά τους ὁποίους πρόκειται.

Στην Ὁμοσπονδιακή Δημοκρατία τῆς Γερμανίας ἡ διάθεση ἐργατικοῦ δυναμικοῦ διέπεται ἀπό τόν Arbeitnehmerüberkssungsgesetzt τῆς 7ης Αὐγούστου 1972. Σκοπός τοῦ νόμου αὐτοῦ εἶναι ἡ διασφάλιση τῶν κοινωνικών δικαιωμάτων τῶν εργαζομένων, οἱ οποίοι λόγω μή υπάρξεως ειδικῆς νομικής ρυθμίσεως τῆς εργασιακῆς τους σχέσεως, εἶναι εκτεθειμένοι σέ ηὐξημένους

κινδύνους. Πρός τόν σκοπό αυτό, ὁ νομοθέτης έχει θεσπίσει τά ἀκόλουθα μέτρα:

'Επίσημη άδεια ἀσκήσεως τῆς δραστηριότητος πού συνίσταται σέ διάθεση έναντι ἀμοιβῆς εργατικοῦ δυναμικοῦ, χορηγεῖται μόνο σέ εκείνον πού συγκεντρώνει τίς ἀπαιτούμενες ηθικές εγγυήσεις. Ή ἀξίωση αύτη προϋποθέτει, μεταξύ άλλων, τήν τήρηση ὅλων τῶν νομικών διατάξεων στόν τομέα τῶν κοινωνικών ἀσφαλειών, πού ἀφοροῦν τήν παρακράτηση καί τήν καταβολή τοῦ φόρου ἐπί τοῦ μισθοῦ, ἐπί τῆς ἀπασχολήσεως τοῦ ἐργατικοῦ δυναμικοῦ, ἐπί τῆς προσλήψεως στό εξωτερικό ἡ ἐπί της ἀδείας εργασίας, καθώς καί τήν τήρηση τῶν διατάξεων πού ἀφοροῦν τήν προστασία τῆς εργασίας ἡ τῶν υποχρεώσεων πού προβλέπει τό εργατικό δίκαιο. Ή προσωρινή επιχείρηση πρέπει ἐπί πλέον νά είναι σέ θέση, βάσει τῆς δομῆς τῆς καί της ὀργανώσεως τῆς νά εκπληρώνει κανονικά τίς συνήθεις υποχρεώσεις κάθε εργοδότου, ὀφείλει δηλαδή νά διαθέτει, γιά παράδειγμα, ένα κεφάλαιο επαρκές, πού νά εγγυάται μία κανονική διαχείριση.

Ή γερμανική κυβέρνηση υποστηρίζει ὅτι στό παρόν στάδιο τοῦ κοινοτικοῦ δικαίου, ελλείψει δηλαδή συντονισμοῦ ἐκ μέρους τοῦ κοινοτικοῦ νομοθέτου, τά Κράτη μέλη εἶναι υποχρεωμένα νά διατηρήσουν ἐν ἰσχύι τά συστήματά τους ἐλεγχου καί επιβλέψεως τῆς διαθέσεως έναντι αμοιβής ἐργατικοῦ δυναμικοῦ, ἄν ἐπιθυμοῦν νά μή θέσουν σέ κίνδυνο τήν κοινωνική προστασία τῶν ἐργαζομένων. Τό νομικό σύστημα τῆς διαθέσεως έναντι ἀμοιβῆς ἐργατικοῦ δυναμικοῦ ρυθμίζεται κατά εντελώς διαφορετικό τρόπο στά διάφορα Κράτη μέλη. Αυτό έχει ὡς συνέπεια ὅτι, ἄν ἐκρίνετο παράνομος ὁ κανόνας πού ἀπαιτεί ἀπό τόν προσφέροντα τίς διασυνοριακές υπηρεσίες, νά κατέχει άδεια χορηγούμενη ἀπό τήν χώρα ὅπού ἀσκεῖ τήν δραστηριότητά του, οἱ επιχειρήσεις προσωρινής εργασίας θά ἐγκαθίσταντο κάθε φορά στά Κράτη μέλη μέ τόν μικρότερο βαθμό προστασίας γιά νά ἀσκήσουν τήν δραστηριότητά τους μέ βάση τό έδαφός τους.

Ή ἀξίωση ἀποκτήσεως ἀδείας γιά τήν παραχώρηση ἐργατικοῦ δυναμικοῦ δέν εἶναι ἐξ άλλου ξένη πρός τό κοινοτικό δίκαιο. Ἔτσι, παραδείγματος χάριν, τά γενικά προγράμματα γιά την κατάργηση τῶν περιορισμών στην ἐλευθερία εγκαταστάσεως καί τήν ελεύθερη παροχή υπηρεσιών, πού ἐθέσπισε τό Συμβούλιο, βάσει των άρθρων 54 καί 132 παράγραφος 5, δέχονται ρητῶς τήν διατήρηση τῆς ισχύος τέτοιων εθνικών συστημάτων υποχρεωτικής ἀδείας. Ἐπίσης γιά ὁρισμένες δραστηριότητες, οἱ όποιες ἀπό οικονομικής ἀπόψεως δέν διαφέρουν ἀπό τήν διάθεση έναντι ἀμοιβής εργατικού δυναμικοῦ, ὅπως ἡ δραστηριότης τοῦ ιδιωτικού γραφείου ευρέσεως εργασίας, ή ὁδηγία τῆς 12ης Ἰανουαρίου 1967 περί της πραγματοποιήσεως τῆς ελευθερίας εγκαταστάσεως καί τῆς ελεύθερης παροχής υπηρεσιών (JΟ, σ. 140) στηρίζεται στην ἰδέα ὅτι ἐφ' ὅσον τά εθνικά συστήματα εγκρίσεως εφαρμόζονται κατά τόν ἴδιο τρόπο ἐπί τῶν υπηκόων τῆς χώρας ὅσο καί ἐπί τῶν λοιπών κοινοτικών υπηκόων, κατ' ἀρχήν, παραμένουν ἐν ἰσχύι.

Ή 'Επιτροπή ἐξεπόνησε πρόσφατα ὁρισμένα σχέδια ὁδηγιών γιά μία κοινή δράση στον τομέα τῆς προσωρινής εργασίας (διάθεση έναντι ἀμοιβής ἐργατικοῦ δυναμικοῦ). Τά σχέδια αυτά προβλέπουν ρητώς ὅτι κάθε επιχείρηση προσωρινής εργασίας, ή ὁποία ἀσχολείται επαγγελματικώς μέ τήν διάθεση ἔναντι ἀμοιβής εργατικού δυναμικοῦ στό εξωτερικό, υποχρεούται νά ζητήσει ἀπό τήν ἁρμόδια εθνική ἀρχή έγκριση γιά νά αρχίσει τήν δραστηριότητά της, νά ζητήσει προκαταρκτική έγκριση τῶν ἁρμοδίων ἀρχων τῆς χώρας υποδοχής καί νά τηρήσει τίς νομοθετικές διατάξεις της χώρας υποδοχής.

Ή γερμανική κυβέρνηση προτείνει, συνεπώς, νά δοθεῖ στό δεύτερο ερώτημα ἡ ἀκόλουθη ἀπάντηση:

Τό άρθρο 59 τῆς συνθήκης δέν ἀπαγορεύει σέ ένα Κράτος μέλος, στό όποιο ἡ διάθεση ἐργατικοῦ δυνομικοῦ εξαρτάται ἀπό τήν χορήγηση ἀδείας, νά υποχρεώσει τόν παρέχοντα υπηρεσίες πού εἶναι εγκατεστημένος σέ ένα άλλο Κράτος μέλος, νά εφοδιασθεί μέ τέτοια άδεια, ὅταν ἡ άδεια αυτή είναι ἀπαραίτητη γιά τήν διασφάλιση τῶν συμφερόντων τῶν ενδιαφερομένων εργαζομένων καί ὅταν αυτή χορηγείται ὑπό τίς ἴδιες προϋποθέσεις πού ὀφείλουν νά πληρούν καί οἱ υπήκοοι τοῦ κράτους αυτού.

α)Ή σχετική βρετανική νομοθεσία, δηλαδή ὁ Employment Agencies Act τοῦ 1973, εξαρτά τήν εκμετάλλευση ἰδιωτικοῦ γραφείου τοποθετήσεως σέ εργασία ἡ επιχειρήσεως προσωρινής εργασίας ἀπό τήν χορήγηση ἀδείας. Κατά τόν νόμο, νοείται ὡς ιδιωτικό γραφείο τοποθετήσεως σέ εργασία ἡ δραστηριότης (ή ὁποία επιδιώκει ή ὄχι κερδοσκοπικό σκοπό καί ἀσκείται ἤ ὄχι σέ συνδυασμό μέ μία άλλη δραστηριότητα), ἡ ὁποία συνίσταται σέ παροχή υπηρεσιών (μέ τήν παροχή πληροφοριών ἡ κατ' άλλον τρόπο) μέ σκοπό νά εξεύρει εργασία στό εργατικό δυναμικό ή νά προσφέρει εργατικό δυναμικό στους εργοδότες πού επιθυμούν νά τό ἀπασχολήσουν. 'Ως επιχείρηση προσωρινής εργασίας νοείται ή δραστηριότης (ή ὁποία επιδιώκει ἤ ὄχι κερδοσκοπικό σκοπό καί ασκείται ἡ οχι σέ συνδυασμό μέ μία άλλη δραστηριότητα) ἡ οποία συνίσταται στην προσφορά έργατικοο δυναμικοθ, τό όποιο απασχολεί εκείνος πού άσκεΐ τήν ἐν λόγω δραστηριότητα, γιά νά εργασθεί γιά λογαριασμό καί ύπό τόν έλεγχο άλλων προσώπων ύπό οιαδήποτε ιδιότητα.

Χορηγείται άδεια σέ κάθε πρόσωπο πού ὑποβάλλει αίτηση, έκτός βέβαια ἄν ὁ αἰτών ή ένα ἀπό τά πρόσωπα πού μετέχουν στην εκμετάλλευση τοῦ γραφείου ἡ τῆς επιχειρήσεως εἶναι ἀνίκανο ἡ οι εγκαταστάσεις εἶναι ἀκατάλληλες. Μόνον ὅσοι επιθυμούν νά εγκαταστήσουν γραφείο ἡ υποκατάστημα στό 'Ηνωμένο Βασίλειο έχουν ἀνάγκη ἀδείας, ἐνῶ μία επιχείρηση προσωρινής εργασίας ἡ ένα Ιδιωτικό γραφείο τοποθετήσεως σέ εργασία εγκατεστημένο έκτός τοῦ 'Ηνωμένου Βασιλείου δύναται νά προσφέρει τίς υπηρεσίες του πρός εργοδότες ἡ εργαζομένους στό 'Ηνωμένο Βασίλειο χωρίς νά διαθέτει βρετανική άδεια.

Οἱ προϋποθέσεις χορηγήσεως ἀδείας στό 'Ηνωμένο Βασίλειο εἶναι επομένως ουσιωδώς διάφορες ἀπό τίς προϋποθέσεις ἀπό τίς όποιες εξαρτάται ἡ χορήγηση τής ἀδείας στίς Κάτω Χώρες. 'Ετσι, τό βρετανικό σύστημα ἀδειῶν περιλαμβάνει τήν ἔρευνα τῆς προσωπικότητος τοῦ αἰτοῦντος, καθώς καί τῶν προσώπων πού θά μετάσχουν στίς δραστηριότητες τοῦ Ιδιωτικού γραφείου τοποθετήσεως σέ εργασία, καθώς καί τῆς καταλληλότητος τῶν εγκαταστάσεων, δέν περιλαμβάνει ὅμως γενικῆς φύσεως σκέψεις, ὅπως οἱ ἀγαθές σχέσεις στην ἀγορά εργασίας ἤ τά συμφέροντα των εργαζομένων. Τό βρετανικό σύστημα δέν άφορᾶ μόνο τίς ἑταιρίες προσωρινής εργασίας, άλλά καί τά ιδιωτικά γραφεία τοποθετήσεως εργασίας, ἐνῶ τό ὀλλανδικό σύστημα ἀπαγορεύει, γενικῶς, τά ιδιωτικά γραφεία τοποθετήσεως σέ ἐργασία. Τέλος, τό βρετανικό σύστημα, ἀντίθετα πρός τό ὀλλανδικό, εἶναι γενικής εφαρμογής καί δέν δύναται νά περιορισθεί σέ ἕναν ειδικό κλάδο τῆς βιομηχανίας ἡ σέ μία συγκεκριμένη περιοχή ἡ τοποθεσία.

α)Όσον άφορᾶ τό δεύτερο ἐρώτημα, ή ἀπαγόρευση, πού περιέχεται στό άρθρο 59, 'έχει ένα άμεσο καί άνευ αιρέσεων ἀποτέλεσμα ἀπό τῆς λήξεως τῆς μεταβατικής περιόδου, τουλάχιστον ὅσον άφορᾶ τίς παντός είδους διακρίσεις σέ βάρος τοῦ παρέχοντος τίς υπηρεσίες λόγω τῆς ἰθαγενείας του ἡ τοῦ γεγονότος ὅτι εἶναι εγκατεστημένος σέ ένα Κράτος μέλος διαφορετικό εκείνου στό όποιο παρέχονται οἱ υπηρεσίες.

Τό άμεσο καί άνευ αιρέσεων ἀποτέλεσμα τοῦ ἄρθρου 59 'έχει επίσης εφαρμογή καί ἔναντι ὅλων τῶν άλλων υποχρεώσεων πού επιβάλλονται στόν παρέχοντα τίς υπηρεσίες καί οἱ όποιες δύνανται νά ἀπαγορεύσουν ἡ νά παρεμποδίσουν κατ' άλλον τρόπο τίς δραστηριότητες του, ὑπό τήν επιφύλαξη ωστόσο τριῶν διευκρινίσεων.

Πρῶτον, ἕνα Κράτος μέλος δύναται νά επιβάλλει στόν παρέχοντα τίς υπηρεσίες ὁρισμένες ειδικές υποχρεώσεις, οἱ όποιες αιτιολογοῦνται ἐκ τῆς εφαρμογής επαγγελματικών κανόνων, πού τους δικαιολογεί τό γενικό συμφέρον καί πού βαρύνουν κάθε πρόσωπο εγκατεστημένο στό έδαφος τοῦ ἐν λόγω κράτους, ὑπό τήν προϋπόθεση ωστόσο ὅτι οἱ υποχρεώσεις αυτές είναι ἀναγκαίες γιά νά παρεμποδίσουν τόν παρέχοντα τίς υπηρεσίες νά ἀποφύγει τήν εφαρμογή τῶν κανόνων αυτών, λόγω τοῦ γεγονότος ὅτι εἶναι εγκατεστημένος σέ ένα άλλο Κράτος μέλος ὅπού δέν υπόκειται σέ παρόμοιους κανόνες.

Δεύτερον, ένα Κράτος μέλος δέν δύναται νά υποχρεώσει έναν παρέχοντα υπηρεσίες, εγκατεστημένο σέ ένα άλλο Κράτος μέλος, νά εφοδιασθεί μέ άδεια, καθώς καί νά ταχθεί ὑπό τήν επιτήρηση τῶν ἁρμοδίων ἀρχῶν παρά μόνο ἄν ἡ ἀξίωση αυτή είναι ἀντικειμενικώς ἀπαραίτητη γιά νά υπάρξει εγγύηση τῆς τηρήσεως τῶν επαγγελματικών κανόνων καί διασφάλιση τῆς προστασίας τοῦ γενικοῦ ἡ τοῦ ἰδιωτικοῦ συμφέροντος. Ή ἀξίωση αὐτή δέν εἶναι ἀντικειμενικώς ἀπαραίτητη ὅταν ὁ παρέχων τίς υπηρεσίες διαθέτει στό Κράτος μέλος ὅπου έχει τήν εγκατάσταση του άδεια, ἡ ὁποία χορηγείται ὑπό προϋποθέσεις ἀνάλογες μέ αυτές πού άπαιτοϋνται στό κράτος εντός τοῦ οποίου παρέχονται οἱ υπηρεσίες καί ὅταν οἱ δραστηριότητες του παροχής υπηρεσιών, επιτηροῦνται δεόντως, ὅποιο κι ἄν εἶναι τό Κράτος μέλος εντός τοῦ ὁποίου παρέχονται οἱ υπηρεσίες.

Τρίτον, δέν επιτρέπεται σέ ένα Κράτος μέλος νά καταστήσει ἀδύνατη, θέτοντας ὡς ὅρο τήν ύπαρξη διαμονής ἐπί τοῦ εδάφους του, τήν παροχή υπηρεσιών ἐκ μέρους προσώπων πού διαμένουν σέ άλλο Κράτος μέλος, ὅταν λιγότερο αυστηρά μέτρα επιτρέπουν νά διασφαλισθεί ἡ τήρηση τῶν επαγγελματικών κανόνων.

'Αν οἱ ἀρχές αυτές, πού ἐπήγασαν ἀπό τήν νομολογία τοῦ Δικαστηρίου, ἐφαρμοσθοῦν στην προκειμένη περίπτωση, θά διεφαίνετο ὅτι τά δύο κριτήρια πού προβλέπει ή ὀλλανδική νομοθεσία γιά τήν άρνηση ἀδείας, δηλαδή οἱ ἀγαθές σχέσεις στην ἀγορά εργασίας καί τά συμφέροντα τῶν ενδιαφερομένων εργαζομένων, δύνανται νά προστατευθοῦν καί νά εξυπηρετηθοῦν ως έναν βαθμό τό 'ίδιο ἀποτελεσματικά μέ γενικές διατάξεις καί επιτήρηση, πού θά συνιστοῦσαν ἕναν ελαφρότερο περιορισμό της ελεύθερης κυκλοφορίας τῶν υπηρεσιών.

Ἐναπόκειται ωστόσο στόν εθνικό δικαστή νά καθορίσει τό μέτρο κατά τό όποιο ή υποχρέωση ἀποκτήσεως ἀδείας εἶναι ἀντικειμενικώς ἀναγκαία καί επομένως πρέπει νά επιβληθεί σέ εκείνον ὁ όποιος παρέχει υπηρεσίες χωρίς νά εἶναι εγκατεστημένος στό κράτος.

Βεβαίως, ἡ ἀπόκτηση ἀδείας, ως μέσο ἀποκλεισμού τῶν μή ἀποτελεσματικών καί ἀναξίων ἐμπιστοσύνης επιχειρήσεων, δύναται νά επιβληθεί καί ἐπί τῶν παρεχόντων υπηρεσίες πού δέν εἶναι εγκατεστημένοι στό κράτος. 'Αντιθέτως, σέ ὁρισμένες άλλες περιπτώσεις ἀρκεῖ νά θεσπισθοῦν μερικές γενικές διατάξεις, συνδυασμένες μέ μία υποχρεωτική δήλωση, παραδείγματος χάριν των συνθηκῶν εργασίας τοῦ διατιθεμένου προσωπικοῦ. Γιά τήν ἀναγκαία επιτήρηση, τόσο τῆς τηρήσεως τῆς γενικής νομοθεσίας, ὅσο καί τῶν διατάξεων πού ἀναφέρονται στην διάθεση ἐργατικοῦ δυναμικοῦ καί τήν διαχείριση τῆς επιχειρήσεως θά ήταν ἀρκετό νά επιβληθούν ειδικές υποχρεώσεις στόν παρέχοντα υπηρεσίες πού δέν είναι εγκατεστημένος στην χώρα, ὅπως τό νά θέτει στην διάθεση τῶν άρχων μία επαρκή λογιστική. Δέν υπάρχει επίσης λόγος νά ἀπαιτείται άδεια ἀπό τόν παρέχοντα υπηρεσίες πού δέν εἶναι ἐγκατεστημένος στην χώρα, γιά λόγους στατιστικής ἐνημερότητος. 'Αποκλείεται, τέλος, ἡ εφαρμογή ἀπό ένα Κράτος μέλος ἐπί τῶν επιχειρήσεων προσωρινής εργασίας πού εἶναι εγκατεστημένες σέ άλλα Κράτη μέλη, κανονιστικής ρυθμίσεως ἡ ὁποία περιορίζει τόν ἀριθμό τῶν εγκεκριμένων επιχειρήσεων προσωρινής εργασίας ἡ κατανέμει μεταξύ αυτών τόν ἀνώτατο ἀριθμό εργαζομένων πού επιτρέπεται νά διατεθούν, ἰδίως, ὅταν ή κατανομή αὐτή δέν γίνεται βάσει ἀντικει-

μενικών, επιτακτικών καί δημοσιευθέντων κριτηρίων.

Συνοψίζοντας ἡ 'Επιτροπή προτείνει λοιπόν νά δοθεί στό δεύτερο ερώτημα ἡ έξῆς ἀπάντηση:

'Ενα Κράτος μέλος, τό όποῖο, δυνάμει μιᾶς επαγγελματικής κανονιστικής ρυθμίσεως, πού τήν δικαιολογοῦν λόγοι γενικού συμφέροντος, εξαρτά τήν διάθεση εργατικοῦ δυναμικοῦ ἀπό τήν ύπαρξη ἀδείας — ή ὁποία καί χορηγείται έκτός μόνον ὅταν υπάρχουν λόγοι πού νά δικαιολογούν τόν φόβο ὅτι ἡ δραστηριότης αυτή τοῦ αιτούντος δύναται νά βλάψει τίς ἀγαθές σχέσεις στην ἀγορά εργασίας ἡ ὅτι ἐκ τοῦ λόγου αὐτοῦ δέν θά υπάρχει επαρκής εγγύηση τῶν συμφερόντων τῶν εργαζομένων γιά τους ὁποίους πρόκειται — δέν δύναται νά υποχρεώσει τους παρέχοντες υπηρεσίες, πού εἶναι εγκατεστημένοι σέ άλλα Κράτη μέλη, νά πληροῦν τήν προϋπόθεση αυτή, παρά μόνο ἐφ' ὅσον αυτό εἶναι ἀντικειμενικώς ἀναγκαίο γιά νά διαπιστωθεί προκαταβολικώς, μέσω τῆς χορηγήσεως τῆς ἀδείας, ὅτι πληρούν τίς ἀντικειμενικές καί γενικές προϋποθέσεις, ἀπό τίς όποιες εξαρτάται, σύμφωνα μέ τήν επαγγελματική κανονιστική ρύθμιση, ἡ άσκηση αὐτής τῆς γενικοῦ συμφέροντος δραστηριότητος.