1251/7961979C12510010.000222312286ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ κ. REISCHL — ΥΠΟΘΕΣΗ 1251/79ΙΤΑΛΙΑ / ΕΠΙΤΡΟΠΗ<TI><P><HT TYPE="UC">Προτάσεις τοῦ γενικοθ εισαγγελέα Gerhard Reischl</HT></P><P><HT TYPE="UC">πού αναπτύχθηκαν στίς <DATE ISO="19801216">16 Δεκεμβρίου 1980</DATE></HT><NOTE NOTE.ID="E0001"><P>Μετάφραση ἀπό τά γερμανικά.</P></NOTE></P></TI>

Κύριε πρόεδρε,

κύριοι δικαστές,

Ἡ τρίτη διαφορά πού ἀνέκυψε κατά τήν εκκαθάριση τῶν λογαριασμών πού υποβλήθηκαν ἀπό τά Κράτη μέλη γιά τίς δαπάνες χρήσεως 1973, οἱ όποιες χρηματοδοτούνται ἀπό τό Εὐρωπαϊκό Γεωργικό Ταμείο Προσανατολισμού καί Ἐγγυήσεων (ΕΓΤΠΕ), τμῆμα εγγυήσεων, άφορα λογαριασμούς πού υπέβαλε ἡ 'Ιταλική Δημοκρατία σχετικά μέ τήν ἐνίσχυση τῆς Ιδιωτικής εναποθηκεύσεως οίνου.

'Ενώ οἱ υπηρεσίες καί οἱ ὀργανισμοί πού ἔχουν στην 'Ιταλία τήν ἐξουσία νά κατα-βάλλουν αυτήν τήν ἐνίσχυση είχαν δηλώσει στην κλάση αυτή (6910), γιά τή χρήση 1973, δαπάνες πού ἀνέρχονται στό ποσό των 4094831305 λιρετών, ἡ 'Επιτροπή ἀναγνώρισε ὡς τέτοιες δαπάνες μόνο τό ποσό των 3401690025 λιρετῶν: ἡ διαφορά — 603141280 λιρέτες — προέκυψε ἀπό μιά διόρθωση πού ἐπέφερε ἡ 'Επιτροπή καί πού ἀναφέρεται στή σελίδα 52 (Κεφάλαιο 69: οἶνος) τοῦ σχεδίου τῆς ἐκθέσεως συνοψί-σεως τῶν συμπερασμάτων τῶν προπαρασκευαστικῶν ἐργασιών γιά τήν ἐκκαθάριση τῶν λογαριασμών τοῦ ΕΓΤΠΕ, τμήμα ἐγγυήσεων, τῆς χρήσεως 1973, τῆς 20ής Φεβρουαρίου 1979. Ή διόρθωση αυτή αιτιολογείται λεπτομερώς στην παράγραφο 2. 3. 7. 1 τοῦ σχεδίου ἐκθέσεως. Αὐτή ἡ έκθεση ὑποβλήθηκε στό Συμβούλιο τοῦ Ταμείου, τή γνώμη τοῦ ὁποίου ζήτησε ἡ Ἐπιτροπή πρίν πάρει τήν ἀπόφαση της.

Ή 'Ιταλική Δημοκρατία ζήτα ἀπό τό Δικαστήριο νά ἀκυρώσει τήν ἀπόφαση 79/898 τῆς 'Επιτροπής, τῆς 12ης 'Οκτωβρίου 1979, πού τῆς κοινοποιήθηκε στίς 18 'Οκτωβρίου τοῦ ἴδιου ἔτους κατά τό μέρος πού ἀπορρίπτει ποσό 604863175 λιρετών πού ἀφορᾶ τήν καταβολή ενισχύσεως γιά μακροπρόθεσμες συμβάσεις ἀποθηκεύσεως τῆς περιόδου 1971/72. Τό ποσό αὐτό ἀντιστοιχεί στίς 603141280 λιρέτες, στίς όποιες μόλις ἀναφέρθηκα, σύν ένα ποσό 1721895 λιρετών, πού καταχωρίστηκε λογιστικώς ὡς έσοδο τό 1974.

Ι —

Τά στοιχεῖα πού ἀναφέρθηκαν ὁδηγούν στην ἀπόρριψη τοῦ πρώτου ισχυρισμού πού πρόβαλε ἡ 'Ιταλική Δημοκρατία κατά τήν έγγραφη διαδικασία, χωρίς ὅμως νά επανέλθει σ' αυτόν κατά τήν προφορική διαδικασία, καί πού θεμελιωνόταν στην έλλειψη ἡ ἀνεπάρκεια αιτιολογίας: ἡ 'Ιταλική Δημοκρατία ενημερώθηκε λεπτομερώς ὄχι μόνο για τό ποσό πού ἀφαίρεσε ἡ 'Επιτροπή, ἀλλά καί γιά τους λόγους τῆς ἀφαιρέσεως αυτής καί διατύτωσε μάλιστα λεπτομερείς παρατηρήσεις στό ὑπόμνημά της τῆς 7ης 'Ιουλίου 1979, καθώς ἐπίσης καί κατά τή συνεδρίαση τῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ Ταμείου στίς 11 'Ιουλίου 1979. Ἔτσι, γιά λόγους ἀνάλογους μέ ἐκείνους πού ἀνέπτυξε ὁ γενικός εἰσαγγελεύς Franco Capotorti στίς προτάσεις του στην υπόθεση 819/79 ('Ομοσπονδιακή Δημοκρατία τῆς Γερμανίας κατά Ἐπιτροπής), ὁ πρώτος αυτός ισχυρισμός δέ μοῦ φαίνεται βάσιμος.

ΙΙ —

Ό δεύτερος ισχυρισμός τῆς προσφεύγουσας άφορᾶ τήν — ἐσφαλμένη κατά τή γνώμη τῆς — ἑρμηνεία πού έδωσε ἡ 'Επιτροπή στους κοινοτικούς κανόνες περί κοινής ὀργανώσεως τῶν γεωργικών ἀγορών καί στους στόχους τους.

Πηγή τῆς διαφορᾶς εἶναι μιά διάσταση ἀπόψεων μεταξύ τῆς Ἐπιτροπῆς καί τῆς Azienda di Stato per gli interventi nel mercato agricolo (ΑΙΜΑ), ὀργανισμοῦ πού έχει στην 'Ιταλία τήν ἐξουσία νά καταβάλλει τίς δαπάνες πού χρηματοδοτούνται ἀπό τό τμῆμα εγγυήσεων τοῦ ΕΓΤΠΕ, ὅσον άφορᾶ τήν ἡμερομηνία κατά τήν ὁποία έπρεπε νά έχουν συναφθεί οἱ μακροπρόθεσμες συμβάσεις εναποθηκεύσεως οἴνου, καί τίς ἐνέργειες πού ήταν ἀναγκαίες για τή σύναψη τέτοιων συμβάσεων σύμφωνα μέ τήν κοινοτική ρύθμιση πού άφορᾶ τήν περίοδο 1971/72.

1.

'Ἀς δούμε πρώτα τήν κοινοτική ρύθμιση πού ίσχυε τήν ἐποχή ἐκείνη γιά τήν ἐνίσχυση τῆς ιδιωτικής ἐναποθηκεύσεως οίνου.

Σύμφωνα μέ τήν παράγραφο 5 εδάφιο 2 τοῦ ἄρθρου 5 τοῦ κανονισμού 816/70 τοῦ Συμβουλίου τῆς 28ης Ἀπριλίου 1970 περί συμπληρωματικών διατάξεων γιά τήν κοινή ὀργάνωση τῆς ἀμπελοοινικῆς ἀγοράς (ABl. L 99, σ. 1), ἡ χορήγηση ἐνισχύσεων γιά μακροπρόθεσμες συμβάσεις ἐναποθηκεύσεως επιτρέπεται μόνο σύμφωνα μέ τίς προϋποθέσεις τοῦ ἄρθρου 5 παράγραφος 1 τοῦ κανονισμού αὐτοῦ, ὁ ὁποιος, ὅπως διαμορφώθηκε ἀπό τό άρθρο 1 τοῦ κανονισμού 2722/71 τοῦ Συμβουλίου τῆς 20ής Δεκεμβρίου 1971 (ABl. L 282, σ. 1), προβλέπει ὅτι:

Ἐνισχύσεις γιά τήν ιδιωτική ἐναποθήκευση χορηγούνται γιά καθοριζόμενους ἐπιτραπέζιους οίνους, ἐφ' ὅσον προκύπτει γιά μιά ἀμπελουργική περίοδο ἀπό τά στοιχεία τοῦ κατά πρόβλεψη ισολογισμού ὅτι οἱ διαθέσιμες ποσότητες ἐπιτραπέζιων οἴνων πού διαπιστώθηκαν κατά τήν έναρξη της ἀμπελουργικής περιόδου υπερβαίνουν τά σύνολο τῶν ἀναγκῶν πού προβλέπονται γιά τήν ἀμπελουργική αυτή περίοδο κατά τέσσερις τουλάχιστον μήνες καταναλώσεως.

Οἱ μακροπρόθεσμες συμβάσεις πού ἰσχύουν γιά ἐννέα τουλάχιστον μήνες — οἱ μόνες πού μᾶς ενδιαφέρουν στην παρούσα υπόθεση — έπρεπε ἀρχικά νά έχουν συναφθεί μόνο κατά τό χρονικό διάστημα ἀπό 1ης Δεκεμβρίου μέχρι 31ης 'Ιανουαρίου της ίδιας περιόδου (άρθρο 5 παράγραφος 5 ἐδάφιο 2 τοῦ κανονισμού 816/70). Ὅταν, ὅμως, ἡ προθεσμία υποβολής τοῦ κατά πρόβλεψη ισολογισμού παρατάθηκε μέχρι τίς 10 Δεκεμβρίου δυνάμει τοῦ ἄρθρου 1 τοῦ κανονισμού 2504/71 τοῦ Συμβουλίου τῆς 22ας Νοεμβρίου 1971, πού τροποποίησε τόν κανονισμό 24 καί τόν κανονισμό 816/70 περί κοινής ὀργανώσεως τῆς ἀμπελοοινικῆς ἀγοράς (ABl. L 261, σ. 1), οἱ ημερομηνίες αὐτές ἀντικαταστάθηκαν, ἀπό τό άρθρο 2 τοῦ κανονισμού, μέ τή 16η Δεκεμβρίου καί 15η Φεβρουαρίου.

Ἡ 16η Δεκεμβρίου εἶναι ἡ τελευταία ήμερα γιά τόν καθορισμό ἀπό τό Συμβούλιο τῆς τιμής κατωφλίου γιά τή θέση σέ λειτουργία τοῦ μηχανισμού τῶν παρεμβάσεων (άρθρο 3 παράγραφος 1 τοῦ κανονισμού 816/70). Ὅσο γιά τήν ημερομηνία τῆς 15ης Φεβρουαρίου, ὁ επιτακτικός χαρακτήρας τῆς τηρήσεώς τῆς ὑπογραμμίζεται ἀπό τή διάταξη (τῆς παραγράφου 6 α τοῦ ἄρθρου 5, ὁπως τροποποιήθηκε ἀπό τόν κανονισμό 2504/71 τοῦ Συμβουλίου), σύμφωνα μέ τήν ὁποία ἄν αὐτό δικαιολογείται ἀπό τήν ἐξέλιξη τῆς καταστάσεως τῆς ἀγοράς καί ἰδίως ἀπό τό ρυθμό συνάψεως τῶν συμβάσεων ἐναποθηκεύσεως, ή δυνατότητα συνάψεως μακροπροθέσμων συμβάσεων μπορεί νά ἀποκλειστεί καί πρίν ἀπό τίς 15 Φεβρουαρίου.

Τόσο γιά τίς βραχυπρόθεσμες ὅσο καί γιά τίς μακροπρόθεσμες συμβάσεις, ἡ ἀρχική διατύπωση τῆς πρώτης παραγράφου τοῦ άρθρου 8 τοῦ κανονισμού 1437/70 τῆς Επιτροπής τῆς 20ής 'Ιουλίου 1970 περί συμβάσεων εναποθηκεύσεως ἐπιτραπέζιου οἴνου (ABl. L 160, σ. 16) ὅριζε ὅτι σύμβαση δέν μπορεί νά συναφθεί γιά μιά περίοδο πού ἀρχίζει πρίν ἀπό τήν ήμέρα συνάψεως τῆς συμβάσεως, δηλαδή κανονικά ἡ περίοδος κατά τήν ὁποία ὁ οἶνος θεωρείται ἐναποθηκευμένος μπορεί νά ἀρχίζει πρίν ἀπό τήν ήμέρα συνάψεως τῆς σχετικής συμβάσεως, ἀφού καί τό ὕψος τῆς ενισχύσεως καθορίζεται κατά ήμέρα καί κατά ἑκατόλιτρο καί ὅτι ἡ περίοδος πού λαμβάνεται υπόψη γιά τόν υπολογισμό τῆς ἐνισχύσεως υπολογίζεται ἀπό τήν ήμέρα πού ἀρχίζει ἡ συμβατική ἐναποθήκευση ὡς τήν ήμέρα τῆς ἐξαγωγής ἀπό τίς ἀποθήκες.

Ή ἀρχή αύτη έχει ωστόσο υποβληθεί σέ ὁρισμένες ἐξαιρέσεις.

Τό άρθρο 1 τοῦ κανονισμοί) 436/71 τῆς Ἐπιτροπῆς τῆς 16ης Φεβρουαρίου 1971, μέ τόν όποιο τροποποιήθηκε ὁ κανονισμός της 1437/70 περί συμβάσεων ἐναποθηκεύσεως ἐπιτραπέζιου οἴνου (ABl. L 48, σ. 73), καί τό άρθρο 1 τοῦ κανονισμοί) 617/71 τῆς Ἐπιτροπῆς, τῆς 24ης Μαρτίου 1971, (ABl. L 71, σ. 15) τροποποίησαν τίς διατάξεις τοῦ άρθρου 8 τοῦ κανονισμοί) 1437/70 κατά τό ὅτι, γιά τήν περίοδο 1970/71 ἡ διάρκεια ισχύος τῶν συμβάσεων γιά τίς όποιες λήφθηκε ἀπό τόν αρμόδιο ὀργανισμό ἔγγραφη αίτηση στίς 15 'Ιανουαρίου ἡ ἀργότερα, ἀνατρέχει στην ἡμερομηνία αυτής τῆς παραλαβῆς. 'Η διάρκεια ισχύος τῶν συμβάσεων γιά τίς ὁποῖες ὑποβλήθηκε αίτηση πρίν ἀπό τίς 15 'Ιανουαρίου 1971, χωρίς ὅμως νά έχει ἀκόμα συναφθεῖ ἡ σχετική σύμβαση μέχρι τήν ἡμερομηνία αὐτή, ἀνατρέχει στίς 15 Φεβρουαρίου 1971.

Μέ τόν κανονισμό τῆς 2837/71 τῆς 27ης Δεκεμβρίου 1971 περί χορηγήσεως ενισχύσεων γιά τή μακροπρόθεσμη Ιδιωτική ἐναποθήκευση ὁρισμένων ἐπιτραπέζιων οίνων (ABl. 285, σ. 78), ἡ Ἐπιτροπή έδωσε τή δυνατότητα, γιά τήν περίοδο 1971/1972, νά συναφθούν μακροπρόθεσμες συμβάσεις ἀποθηκεύσεως, ἰσχύος ἐννέα μηνῶν, γιά τους τύπους ἐπιτραπέζιου οίνου R Ι, R ΙΙ καί Α Ι, καθώς επίσης καί γιά τους ἐπιτραπέζιους οίνους πού βρίσκονται σέ στενή οικονομική σχέση μέ τά πρώτα.

Μετά τήν έκδοση τοῦ κανονισμού 2504/71 τοῦ Συμβουλίου τῆς 22ας Νοεμβρίου 1971, μέ τόν όποιο καθορίστηκαν ἡ 16η Δεκεμβρίου καί ἡ 15η Φεβρουαρίου ως ημερομηνίες ἐνάρξεως καί λήξεως τῆς περιόδου στή διάρκεια τῆς ὁποίας έπρεπε νά συνάπτονται οἱ μακροπρόθεσμες συμβάσεις, ὁ κανονισμός 2837/71 τῆς Ἐπιτροπῆς τῆς 27ης Δεκεμβρίου 1971 (άρθρο 3), λαμβάνοντας υπόψη ὅτι, κατά τήν τρέχουσα περίοδο .., οἱ παραγωγοί δέν μπόρεσαν νά ἐκτιμήσουν τήν οικονομική σκοπιμότητα γιά τή σύναψη βραχυπρόθεσμων ἡ μακροπρόθεσμων συμβάσεων ἐναποθηκεύσεως, ἐπέτρεψε κατ' εξαίρεση τή σύναψη (μεταξύ 16ης Δεκεμβρίου 1971 καί 15ης Φεβρουαρίου 1972) μακροπρόθεσμων συμβάσεων εναποθηκεύσεως ἐπιτραπέζιου οἴνου των τύπων R Ι, R ΙΙ καί Α Ι, καθώς επίσης καί ἐπιτραπέζιων οίνων πού συνδέονται στενά ἀπό οἰκονομικῆς ἀπόψεως μέ τους τύπους αὐτούς, οἱ ὁποιοι είχαν ἀποτελέσει ἀντικείμενο βραχυπρόθεσμης συμβάσεως στό διάστημα ἀπό 15 Νοεμβρίου ὡς 30 Δεκεμβρίου 1971. Πρίν ἀπό τή θέσπιση τοῦ κανονισμού αὐτοῦ, ὁ πρόεδρος τῆς ἐπιτροπής διαχειρίσεως, μέ τήν ὁποία διαβουλεύτηκε ἡ 'Επιτροπή στίς 22 Δεκεμβρίου 1971, είχε τονίσει ρητά ὅτι τό μέτρο αὐτό δέν μπορούσε νά ἀποτελέσει παράδειγμα γιά τό μέλλον.

Μέ τόν κανονισμό 176/72 τῆς Ἐπιτροπής της 26ης 'Ιανουαρίου 1972, πού συμπλήρωσε τόν κανονισμό 1437/70 περί συμβάσεων ἐναποθηκεύσεως ἐπιτραπέζιου οίνου (ABl. L 23, σ. 20), τό ἐδάφιο 2 τοῦ άρθρου 8 παράγραφος 1, ὁπως είχε διαμορφωθεί ἀπό τόν κανονισμό τῆς 'Επιτροπής 617/71 τῆς 24ης Μαρτίου 1971, αντικαταστάθηκε ἀπό τό ἀκόλουθο κείμενο:

Γιά συμβάσεις ἐναποθηκεύσεως, γιά τίς ὁποίες ὁ ἀρμόδιος ὀργανισμός δέχθηκε έγγραφες αἰτήσεις κατά τό διάστημα ἀπό 1ης Δεκεμβρίου 1971 μέχρι 31ης Αυγούστου 1972, ή περίοδος ἰσχύος τῆς συμβάσεως ἀρχίζει, κατά παρέκκλιση ἀπό τή διάταξη τοῦ προηγουμένου ἐδαφίου, ἀπό τήν ήμερα λήψεως τῆς αἰτήσεως.Ἐν τούτοις, γιά τίς συμβάσεις εναποθηκεύσεως, γιά τίς όποιες ὁ ἁρμόδιος ὀργανισμός δέχθηκε έγγραφες αἰτήσεις μετά τίς 29 Δεκεμβρίου 1971, ἡ περίοδος ἰσχύος ἀρχίζει 30 ἡμέρες κατ' ἀνώτατο ὅριο πρίν ἀπό τή σύναψη τῆς συμβάσεως.2.

'Επικαλούμενη τή ρύθμιση αὐτή, ή ΑΙΜΑ χορήγησε ἐνίσχυση σέ ἑκατό περίπου μακροπρόθεσμες συμβάσεις ἐναποθηκεύσεως καί υπέβαλε αίτηση ἀποδόσεως τῶν πληρωμῶν αυτών.

'Όλες αὐτές οἱ συμβάσεις εἶχαν συναφυεῖ μετά τίς 15 Φεβρουαρίου 1972 — μία μάλιστα ἀπό αυτές, σύμφωνα μέ τόν πίνακα πού υπέβαλε ἡ ιταλική κυβέρνηση, φέρει τήν ημερομηνία 7 Αυγούστου 1973. Τριάντα περίπου ἀπό αυτές καλύπτουν περίοδο προγενέστερη τῆς 15ης Φεβρουαρίου ἡ περίοδο πού ἀρχίζει ἀπό τήν ἡμερομηνία αυτή. Γιά εξήντα περίπου ἀπό τίς συμβάσεις, ἡ έναρξη τῆς περιόδου πού καλύπτεται εἶναι μεταγενέστερη τῆς 15ης Φεβρουαρίου 1972.

Ἀρχικά, ἡ ΑΙΜΑ έκρινε ὅτι ἡ περίοδος της ἐναποθηκεύσεως ἀρχίζει νά τρέχει ἀπό τή στιγμή τῆς έγγραφης καταρτίσεως τῆς συμβάσεως καί όχι ἀπό τήν ήμερα τῆς συμπτώσεως τῶν βουλήσεων τῶν συμβαλλομένων. Αργότερα, ὅμως, οἱ ιταλικές ἀρχές θεώρησαν ὅτι, ἄν καί οἱ συμβάσεις αὐτές καταρτίστηκαν τυπικά μετά τίς 15 Φεβρουαρίου 1971, καί δεδομένου ὅτι είἶε ὑποβληθεί σχετική αίτηση τό ἀργότερο μέχρι τήν ἡμερα εκείνη, οἱ πράξεις πού ἀποτελούσαν τό ἀντικείμενό τους συγκέντρωναν τίς προϋποθέσεις γιά τή χορήγηση τῆς ενισχύσεως κατ' ἐφαρμογή τοῦ κανονισμού τῆς Ἐπιτροπῆς 176/72, ἐπειδή ἡ έναρξη τῆς σχετικής περιόδου ἐναποθηκεύσεως συνέπιπτε μέ τήν ημερομηνία συντάξεως τῆς αιτήσεως ἡ πάντως μέ τήν ημερομηνία τῆς υποβολής της.

α)

Στό σημείο αὐτό πρέπει νά παρατηρήσουμε ὅτι, ὁπως ἀποδεικνύεται ἀπό τήν εἰσαγωγή τῆς ἐξαιρέσεως στό άρθρο 8 παράγραφος 1 τοῦ κανονισμού 1437/70, τό άρθρο 1 τοῦ κανονισμού 176/72 ἀποσκοπούσε στην τροποποίηση τῆς ἀρχῆς πού διατυπώνεται στό άρθρο 8 παράγραφος 1 ἐδάφιο 1 όσον άφορᾶ τήν ἔναρξη τῆς ἰσχύος τῶν συμβάσεων ἐναποθηκεύσεως, ἀλλα ὅχι καί τή διάρκεια τῆς περιόδου κατά τήν ὁποία έπρεπε νά έχουν συναφθεί οἱ συμβάσεις αὐτές. Τό δεύτερο, άλλωστε, δέ θά ήταν δυνατόν νά γίνει νόμιμα ἀπό τήν 'Επιτροπή, ἀφοῦ τό διάστημα ἀπό 16 Δεκεμβρίου μέχρι 15 Φεβρουαρίου, ἐντός τοῦ ὁποίου μόνο μποροῦσαν νά συναφθούν οἱ μακροπρόθεσμες συμβάσεις, είχε καθοριστεί μέ τό άρθρο 5 παράγραφος 5 τοῦ κανονισμού 816/70 τοῦ Συμβουλίου, ὅπως διαμορφώθηκε ἀπό τό ἄρθρο 2 τοῦ κανονισμού 2504/71 τοῦ Συμβουλίου. Οἱ κανονισμοί τῆς Ἐπιτροπῆς δέν ἀποσκοπούσαν ούτε μπορούσαν νά τροποποιήσουν μέ ὁποιοδήποτε τρόπο τίς διατάξεις πού θέσπισε τό Συμβούλιο.

β)

Εἶμαι τῆς γνώμης ὅτι, ἐξετάζοντας τό πράγμα λογικά, δέν εἶναι δυνατό, τό χρονικό διάστημα πού λαμβάνεται υπόψη γιά τήν καταβολή τῆς ενισχύσεως νά ἀρχίζει κατά κανόνα πρίν ἀπό τή σύναψη τῶν συμβάσεων. Βεβαίως, ὁ παραγωγός συγκεντρώνει τίς προϋποθέσεις γιά νά τοῦ χορηγηθεί ἡ ἐνίσχυση τή στιγμή πού υποβάλλει τήν αίτηση, άλλά δέν μπορεί νά θεωρηθεί ὅτι ἡ αίτηση αύτη γίνεται δεκτή ἀπό τή στιγμή πού παραλαμβάνεται καί, πολύ λιγότερο, ἀπό τή στιγμή πού συντάσσεται. 'Η ἀπαίτηση νά έχει συναφθεί καί τυπικά ἡ σύμβαση γιά νά καταστεί δυνατή ή πραγματική καταβολή τῆς ἐνισχύσεως δέν εἶναι ένδειξη υπέρμετρης τυπολα-τρείας.

Ή διατύπωση τόσο τῆς κοινοτικής ρυθμίσεως, ὅσο καί τῶν ἀποφάσεων γενικής ἰσχύος πού έλαβε ἡ ΑΙΜΑ γιά τήν εφαρμογή τῆς ρυθμίσεως αυτής, δέν ἀφήνουν περιθώριο γιά τήν ἐκδοχή πού υποστηρίζει ή προσφεύγουσα.

Ἡ κοινοτική ρύθμιση (άρθρο 8 παράγραφος 1 τοῦ κανονισμού 1437/70, ὅπως διαμορφώθηκε ἀπό τό άρθρο 1 τοῦ κανονισμοί) 176/72) διακρίνει μεταξύ τῆς έγγραφης διατυπώσεως τῆς αἰτήσεως, τῆς λήψεως τῆς ἀπό τόν ἁρμόδιο ὀργανισμό, τῆς ἀποδοχής τῆς ἀπό αὐτόν καί (άρθρο 15 παράγραφος 1 6) τοῦ χρονικού σημείου στό όποῖο ἡ σύμβαση ἀρχίζει νά παράγει ἀποτελέσματα.

Ἄν καί δέν καθιερώνει μιά πρότυπη μορφή συμβάσεως, τό άρθρο 9 παράγραφος 1 τοῦ κανονισμού ὁρίζει ὅτι ή σύμβαση συντάσσεται σέ δύο τουλάχιστον ἀντίτυπα. Τό ένα ἀντίτυπο προορίζεται γιά τόν παραγωγό, τό δεύτερο φυλάσσεται ἀπό τόν ὀργανισμό παρεμβάσεως καί καθορίζει τίς μνείες πού πρέπει υποχρεωτικά νά περιέχονται στή σύμβαση μέ σκοπό τόν προσδιορισμό τοῦ οίνου στόν ὁποῖο ἀναφέρεται.

Όλα αὐτά δείχνουν ὅτι ἡ προσφορά συμβάσεως δέν εἶναι δυνατό νά ἐπιβάλλει υποχρεώσεις μόνο στό ἕνα συμβαλλόμενο μέρος, τήν ΑΙΜΑ, καί ὅτι ἡ σύμβαση ἐναποθηκεύσεως δέν μπορεί νά ἔχει παρά χαρακτήρα ἀμφονεροβαρή: στην καταβολή τοῦ ποσού τῆς ἐνισχύσεως (άρθρο 9 παράγραφος 2 ε) ἀντιστοιχοῦν (άρθρο 13) ὁρισμένες υποχρεώσεις (πού προσδιορίζονται κυρίως στό άρθρο 9 παράγραφος 2 γ) τοῦ παραγωγοῦ.

Ό τελευταίος δέν μπορεί νά συνάψει σύμβαση παρά μόνο γιά οίνο πού κατά τή σύναψη τῆς συμβάσεως βρίσκεται πάντοτε στην κυριότητά του (άρθρο 2 παράγραφος 2 τοῦ κανονισμού 1437/70). Ή ποσότητα τοῦ οίνου πού ἀποτελεί τό ἀντικείμενο τῆς συμβάσεως πρέπει νά ἀνέρχεται σέ 100 τουλάχιστον ἑκατόλιτρα (άρθρο 3 παράγραφος 2 ἐδάφιο 1). 'Ανεξάρτητα ἀπό τό ἄν πρόκειται γιά μακροπρόθεσμες ἡ βραχυπρόθεσμες συμβάσεις, ὁ παραγωγός ἀναλαμβάνει τήν υποχρέωση, ὅσο ἰσχύει ἡ σύμβαση, νά μήν προσφέρει γιά πώληση οὔτε νά πουλήσει τόν οἶνο αυτό, ἡ ἀκόμα καί νά τό διατηρεί σέ δοχεία μικρότερα τῶν 50 λίτρων (άρθρο 10). Ή ενίσχυση χορηγείται μόνο γιά οίνο πού ἐναποθηκεύτηκε κατά τό χρονικό διάστημα πού περικλείεται μεταξύ τῶν ἡμερομηνιών πού καθορίζονται: δέν ἀρκεῖ νά ζητηθεί ἡ χορήγηση τῆς ἐνισχύσεως γιά νά θεωρηθεί αυτομάτως ὅτι ὁ οίνος πράγματι ἐναποθηκεύτηκε. Κανονικά, ἡ σύμβαση ἀρχίζει καί παύει νά παράγει ἀποτελέσματα μόνο κατά τίς ημερομηνίες κατά τίς όποιες συντρέχουν οἱ ἀπαιτούμενες προϋποθέσεις.

Ή ΑΙΜΑ — καί μέσω αὐτῆς τό ΕΓΤΠΕ — δέν μπορεί νά διαφυλάξει τά συμφέροντά της καί νά αναλάβει τίς εὐθύνες πού τή βαρύνουν ὅσον άφορα τόσο τήν κοινοτική ρύθμιση ὅσο καί τους οινοπαραγωγούς πού ἐναποθηκεύουν τούς οίνους τους παρά μόνο ἄν, πρίν εκφράσει τή συμφωνία της, πού τή δεσμεύει κατά τήν έννοια αυτή, μπόρεσε νά ἐξακριβώσει κυρίως τόν ὄγκο, τήν ποιότητα καί τόν τόπο όπου βρίσκεται ὁ οίνος πού εναποθηκεύεται.

Ἄν εἶναι ήδη δύσκολο νά διασφαλιστεί ὅτι ὁ οίνος γιά τόν όποιο καταρτίστηκε ἡ σύμβαση δέν έχει πουληθεί — μολονότι εξακολουθεί νά παραμένει στίς ἐγκαταστάσεις τοῦ παραγωγού — πρίν ἀκόμα ἀπό τήν υπογραφή τῆς συμβάσεως, πρέπει τουλάχιστον νά εἶναι δυνατό νά ἐπαληθευτεί ὅτι ὁ όγκος τοῦ οίνου πού παραμένει στίς εγκαταστάσεις τοῦ παραγωγού δέ μεταβάλλεται σ' ὅλη τή διάρκεια τῆς εναποθηκεύσεως. 'Αλλά πώς εἶναι δυνατό νά γίνει μιά τέτοια επαλήθευση, ὅταν δέν έχει κάν ἐξακριβωθεί ή υλική παρουσία τοῦ ἐναποθηκευμένου όγκου τή στιγμή τῆς καταρτίσεως τῆς συμβάσεως; Μέχρις ὅτου αυτή συναφθεί, ὁ παραγωγός μένει ἐλεύθερος νά διαθέσει τόν οίνο του ἡ νά τόν μεταγγίσει σέ άλλα δοχεία καί οἱ δηλώσεις προθέσεως δέν είναι ἀρκετές ἀπό τήν άποψη αυτή. Ή Ἐπιτροπή παρατηρεί — καί ἡ ιταλική κυβέρνηση δέν τό ἀμφισβήτησε — ὅτι στην πραγματικότητα ὁρισμένοι παραγωγοί πούλησαν τόν οίνο τους κατά τό χρονικό διάστημα πού διέρρευσε μεταξύ τῆς υποβολής τῆς αιτήσεως καί τῆς συνάψεως της συμβάσεως.

Πρέπει, τέλος, νά εἶναι δυνατόν νά επαληθευτεί ὅτι ὁ σχετικός οίνος ἀνταποκρίνεται στόν ὁρισμό τοῦ οίνου γιά τόν όποιο μπορεί νά χορηγηθεί ἐνίσχυση ἐναποθηκεύσεως. Ό προσδιορισμός τοῦ συγκεκριμένου οίνου εἶναι ἀναγκαίος γιά νά μπορεί ὁ ὀργανισμός παρεμβάσεως νά ενημερώνεται γιά κάθε μεταβολή πού άφορα τόν ἐναποθηκευμένο οίνο καί νά ἐξασφαλίζεται πχ. ὅτι δέν επιχειροῦνται ὁρισμένες προπαρασκευαστικές πράξεις γιά τήν ἐμπορία του κατά τή διάρκεια τῆς περιόδου γιά τήν ὁποία καταρτίστηκε ἡ σύμβαση.

Τό Δικαστήριο έχει κρίνει ὅτι ἕνας έλεγχος τῶν ὀργανισμών παρεμβάσεως (ἐν προκειμένω τῆς ΑΙΜΑ ἡ τῶν επαρχιακών ἐπιθεωρήσεων γεωργίας) εἶναι ἀπαραίτητος γιά νά καθοριστεί, ἀφοῦ ληφθοῦν υπόψη οἱ ἰδιαίτερες συνθήκες τῶν συγκεκριμένων ἀμπελουργικών ζωνών, κατά πόσο ὁ πολλαπλασιασμός τῶν τόπων ἐναποθηκεύσεως είναι τέτοιας φύσεως ώστε νά ἐπηρεάζεται ή ἀποτελεσματικότητα τοῦ ἐλεγχου ἤ νά αυξάνεται τό κόστος του δυσανάλογα μέ τόν ἐπιδιωκόμενο σκοπό, έτσι ώστε αυτός ὁ πολλαπλασιασμός νά δικαιολογεί τήν άρνηση συνάψεως μιᾶς συμβάσεως εναποθηκεύσεως (ἀπόφαση τῆς 28ης 'Ιουνίου 1979 στην υπόθεση Lentes κατά 'Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας τῆς Γερμανίας, Slg. 1979 σσ. 2305, 2314).

Ἡ τυπική κατάρτιση τῆς συμβάσεως ἀποτελεί, συνεπώς, την ἀναγκαία ἀπόδειξη γιά τό ὅτι πραγματοποιήθηκαν οἱ έλεγχοι πού ἐπιτρέπουν νά ἐπαληθευτεῖ ὅτι συντρέχουν οἱ προϋποθέσεις γιά τή χορήγηση τῆς ἐνισχύσεως μ' αυτήν ἀποκρυσταλλώνονται τα αμοιβαία δικαιώματα καί υποχρεώσεις τοῦ παραγωγοί) καί τοῦ ὀργανισμοῦ παρεμβάσεως. Γιά νά χορηγηθεί ἡ ενίσχυση γιά τήν ἐναποθήκευση, πρέπει, ἑπομένως, ή τυπική σύναψη τῆς συμβάσεως νά γίνεται μέσα στά χρονικά ὅρια πού προσδιορίζει τό άρθρο 5 παράγραφος 5 εδάφιο 2 τοῦ κανονισμοῦ τοῦ Συμβουλίου 816/70, ὅπως διαμορφώθηκε ἀπό τόν κανονισμό τοῦ Συμβουλίου 2504/71.

ΙΙΙ —

Τέλος, ἡ ιταλική κυβέρνηση προβάλλει τόν ισχυρισμό ὅτι παραβιάστηκε ή θεμιτή εμπιστοσύνη.

Όπως υπενθυμίστηκε ήδη, δέν εἶναι δυνατό νά γίνει δεκτό ὅτι, κατ' ἀναλογία μέ τόν κανονισμό αὐτό καί ἀντίθετα μέ τή σαφή διατύπωση τοῦ κανονισμοῦ τοῦ Συμβουλίου 816/70, μακροπρόθεσμες συμβάσεις μπορεί νά θεωρηθεί ὅτι καταρτίστηκαν πρίν ἀπό τίς 15 Φεβρουαρίου, ἐφ' ὅσον υποβλήθηκε σχετική αίτηση πρίν ἀπό τήν ἡμερομηνία αὐτη.

Καί ἄν ἀκόμα ὁ κανονισμός 176/72 προχωροῦσε πέρα ἀπό τίς ἐξαιρέσεις πού ἀναγνωρίστηκαν γιά τήν περίοδο 1970/1971 (κανονισμοί 436/71 καί 617/71), σέ καμιά περίπτωση δέ θά μπορούσε νά δώσει στίς ἰταλικές ἀρχές τήν ἐντύπωση ὅτι ἐπέτρεπε νά ληφθούν υπόψη συμβάσεις πού καταρτίστηκαν πράγματι μετά τίς 15 Φεβρουαρίου.

Ἄν υποτεθεί ὅτι, κατά τή συνεδρίαση τῆς επιτροπής διαχειρίσεως στίς 22 Δεκεμβρίου 1971, ἡ Ιταλική ἀντιπροσωπεία έθεσε τό ερώτημα ἄν — ὅπως εἶχε συμβεί, σύμφωνα μέ τή γνώμη της, κατά τήν προηγούμενη περίοδο, πράγμα πού δέ μοῦ φαίνεται ἀκριβές ὅσον άφορα τό κείμενο τοῦ κανονισμοῦ 436/71 — ἡ ημερομηνία ἐνάρξεως των ἀποτελεσμάτων τῶν συμβάσεων μπορούσε νά είναι, κατά τρόπο γενικό, ἡ ημερομηνία τῆς σχετικής αιτήσεως καί ὄχι ή ημερομηνία τῆς συνάψεως τῶν συμβάσεων, έπρεπε νά έχει γίνει σαφές, κατά τήν ἀνάγνωση τοῦ κανονισμοῦ 176/72, στόν όποιο κατέληξε ἡ συνεδρίαση ἐκείνη, ὅτι ή ἀπάντηση στό ἐρώτημα αυτό ήταν ἀρνητική, τουλάχιστον ὅσον άφορᾶ τίς μακροπρόθεσμες συμβάσεις, μέ τήν ἐπιφύλαξη τῆς παρεκκλίσεως πού αναγνωρίστηκε περιοριστικά ἀπό τόν κανονισμό αυτό.

Τίς ίταλικές ἀρχές βάρυνε ἡ ευθύνη ἀντιμετωπίσεως τῶν δυσχερειών πού συντέλεσαν στην παραχώρηση σ' αυτές τῆς ἐν λόγω παρεκκλίσεως. Οἱ κοινοτικοί ὀργανισμοί έχουν συχνά ἐπικρίνει τίς ἰταλικές ἀρχές γιά τήν καθυστέρηση μέ τήν ὁποία προβαίνουν στην καταβολή τῶν κοινοτικῶν ενισχύσεων. Ή καθυστέρηση ὅμως αυτή δέν ξεπερνιέται μέ τή διενέργεια πληρωμών προδικάζοντας ἀνεξέλεγκτα ὅτι συντρέχουν οἱ προϋποθέσεις πού τάσσονται ἀπό τήν κοινοτική ρύθμιση γιά τήν καταβολή τῶν ἐνισχύσεων. Καί πάντως, ἡ εσφαλμένη ἑρμηνεία τῆς κοινοτικής ρυθμίσεως, στην ὁποία βασίζεται ἡ εφαρμογή τῆς ρυθμίσεως αὐτής ἀπό τίς ἰταλικές ἀρχές, δέ θά μπορούσε νά καταλογιστεί στην Ἐπιτροπή.

ΙV —

Συνεπώς προτείνω τήν ἀπόρριψη τῆς προσφυγής καί τήν καταδίκη τῆς 'Ιταλικής Δημοκρατίας στά έξοδα.