In de zaak 113/77,
NTN TOYO BEARING COMPANY LTD. te Osaka (Japan),
NTN BEARINGS — GKN Ltd. te Burntwood (Verenigd Koninkrijk),
NTN WÄLZLAGER (EUROPA) GmbH te Erkrath-Unterfeldhaus (Bondsrepubliek Duitsland) en
NTN SIDAG te Schweighouse (Frankrijk)
vertegenwoordigd door W. Stoecker en M. Sprenger, advocaten te Düsseldorf, Dr. W. von Simson, hoogleraar in de rechtsgeleerdheid aan de Universiteit te Freiburg im Breisgau en M. von Simson, barrister van de Middle Temple te Londen, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij C. Penning, advocaat aldaar, 43, avenue du Dix-Septembre,
de RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN, vertegenwoordigd door H-J. Lambers, als gemachtigde, en F. P. Neill, Queen's Counsel van Gray's Inn, M. Waller, barrister van Gray's Inn en L. Collins, solicitor van het bureau Herbert Smith & Co. te Londen, raadslieden, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij J. N. Van den Houten, Europese Investeringsbank, Place de Metz,
de FEBMA (Federation of European Bearing Manufacturers' Associations) te Frankfurt, vertegenwoordigd door D. Ehle, advocaat te Keulen, bijgestaan door R. M. Lane, solicitor, gevestigd te Londen, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij mevrouw Jeanne Housse, deurwaarder, 21, rue Aldringen,
gevoegde partij,
waarin de vernietiging is gevorderd van artikel 3 van verordening nr. 1778/77 van de Raad van
wijst
HET HOF VAN JUSTITIE,
samengesteld als volgt: H. Kutscher, president, J. Mertens de Wilmars en Mackenzie Stuart, kamerpresidenten, A. M. Donner, P. Pescatore, M. Sørensen, A. O'Keeffe, G. Bosco en A. Touffait, rechters,
advocaat-generaal: J.-P. Warner
griffier: A. Van Houtte
het navolgende
De feiten, het procesverloop, de conclusies alsook de middelen en argumenten van partijen kunnen worden samengevat als volgt:
In 's Raads verordening nr. 459/68 van
In overeenstemming met de GATT-bepalingen is in artikel 2 der verordening vastgesteld dat, wil er op een produkt een anti-dumpingrecht worden geheven, a) er met betrekking tot dat produkt sprake van dumping moet zijn, terwijl b) het op de markt van de Gemeenschap brengen van het produkt een aanmerkelijke schade voor een gevestigde bedrijfstak van de Gemeenschap moet veroorzaken of dreigen te veroorzaken dan wel een aanzienlijke vertraging bij de oprichting van zulk een bedrijfstak. Volgens artikel 3 wil dumping zeggen dat de prijs van het produkt
De procedure wordt normaliter ingeleid door de indiening van een klacht, hetzij bij een Lid-Staat, hetzij bij de Commissie, door een natuurlijke of rechtspersoon of een vereniging (artt. 6 en 7). Een Lid-Staat kan de Commissie ook in het geweer doen komen (art. 8). Wordt de klacht serieus bevonden, dan gaat de Commissie in samenwerking met de Lid-Staten over tot een onderzoek naar de feiten, dat zowel de dumping als de schade betreft (art. 10, lid 1). In de verdere bepalingen van artikel 10 en in artikel 11 wordt het onderzoek nader geregeld. In zijn vierde lid bepaalt artikel 10 dat
In de artikelen 12 en 13 is de instelling voorzien van een raadgevend
Leidt het in het Comité gevoerde overleg tot de eenstemmig getrokken conclusie dat er geen beschermende maatregel noodzakelijk is, dan wordt de procedure afgesloten. In de overige gevallen legt de Commissie een
In artikel 14, lid 2, letter a, is het volgende bepaald:
Bij 's Raads verordening nr. 2011/73 (PB L 206/3), is onder d de navolgende bepaling toegevoegd :
De vertegenwoordigers van het uitvoerende land en de rechtstreeks betrokken partijen worden van de afsluiting van de procedure op de hoogte gesteld en behoudens in uitzonderingsgevallen moet er in het Publikatieblad mededeling van worden gedaan.
Naar luid van artikel 15 van verordening nr. 459/68 kan de Commissie
Wat er definitief met de voorlopige rechten gebeurt, is in artikel 17 als volgt geregeld:
De instelling der anti-dumpingrechten geschiedt bij verordening (artikel 19, lid 1). In artikel 20, lid 1, van verordening nr. 459/68 is, overeenkomstig artikel 8, letter b, van de anti-dumpingcode van de GATT, bepaald dat bij aanduiding der produkten de leverancier moet worden vermeld. Volgens lid 2 van het artikel mag van deze regel slechts worden afgeweken wanneer het uit praktische overwegingen niet mogelijk is alle leveranciers te noemen.
De importeurs die wensen aan te tonen dat er met betrekking tot wel aan antidumpingrechten onderworpen produkten niet van dumping sprake is, beschikken over administratieve beroepsmiddelen (artikel 19, lid 4).
In een akte van
Na overleg met de Lid-Staten heeft de Commissie op
Nadat de antwoorden op de vragenlijsten waren binnengekomen, heeft er op
In haar verordening nr. 261/77 van
Inmiddels heeft de Commissie in de maanden februari-april 1977 bij de Europese (Franse, Engelse, Duitse) dochtermaatschappijen van de Japanse vennootschappen een onderzoek ingesteld. Omdat die dochtermaatschappijen met de producerende vennootschappen geassocieerd waren, is zij bij de berekening van de exportprijzen uitgegaan van de
Van
Van eind mei tot eind juni 1977 hebben er tussen de Commissie en de Japanse kogellagerfabrikanten besprekingen over mogelijke toezeggingen ten aanzien van de prijzen plaats gehad. Nadat er vier weken was gediscussieerd, hebben de vier voornaamste Japanse fabrikanten zich op
Op
In artikel 1 der verordening is een definitief anti-dumpingrecht van 15 % ingesteld, met gelijktijdige schorsing van de toepassing ervan. In artikel 2 werd de Commissie opgedragen er, in samenwerking met de Lid-Staten, op toe te zien dat de belangrijkste Japanse producenten van kogellagers hun toezeggingen tot herziening van de prijs gestand deden; voorts zou de Commissie, mocht zij constateren dat de toezeggingen werden ontdoken, niet werden nageleefd of waren ingetrokken, na overleg met de Lid-Staten in het bij artikel 12 van verordening nr. 459/68 ingestelde raadgevende Comité, dat binnen vijf dagen zou worden bijeengeroepen, onmiddellijk een einde maken aan de schorsing van het definitieve recht.
Krachtens artikel 17, lid 2, a, van verordening nr. 459/68 is in artikel 3 van verordening nr. 1778/77 het volgende bepaald:
Verordening nr.
Op dezelfde datum heeft de Commissie de op
Het beroep van verzoeksters is gericht tegen artikel 3 van 's Raads verordening nr. 1778/77. Tijdens de besprekingen die op de inwerkingtreding van verordening nr. 261/77 — tot instelling van een voorlopig anti-dumpingrecht — zijn gevolgd hebben zij zich op
Onder die omstandigheden zou artikel 3 van verordening nr. 1778/77 als niet gerechtvaardigd zijn te beschouwen. Meer in het algemeen betogen verzoeksters dat de hun verweten dumping-praktijken — rechtens en getoetst aan de GATT-voorschriften én aan de communautaire regelen — onvoldoende zijn komen vast te staan.
Het
Op daartoe strekkend verzoekschrift, ingeschreven op
Bij memorie van
Op rapport van de rechter-rapporteur en de advocaat-generaal gehoord, heeft het Hof bij beschikking van
Op rapport van de rechter-rapporteur en de advocaat-generaal gehoord, heeft het Hof besloten zonder instructie tot de mondelinge behandeling over te gaan.
Het Hof heeft de partijen en de Commissie van de Europese Gemeenschappen evenwel krachtens artikel 21 van het Protocol betreffende het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen om schriftelijke beantwoording van bepaalde vragen verzocht.
Verzoeksters concluderen dat het den Hove behage:
te verstaan dat artikel 3 van verordening nr. 1778/77 op hen niet van toepassing is.
Verweerder concludeert dat het den Hove behage:
het beroep niet-ontvankelijk te verklaren;
het voorts dan wel subsidiair ongegrond te verklaren ;
verzoeksters in de door de Raad gemaakte kosten te verwijzen.
De gevoegde partij concludeert dat het den Hove behage:
het beroep niet-ontvankelijk te verklaren;
het voorts dan wel subsidiair ongegrond te verklaren ;
verzoekster in de kosten, die van de gevoegde partij daaronder begrepen, te verwijzen.
De Raad wijst erop dat het anti-dumpingbeleid geheel ter discretie staat van Raad én Commissie. Verordening nr. 459/68 berust op het beginsel dat de instelling van rechten niet als zodanig een verplichting mag vormen, ook niet als er van dumpingpraktijken en van schade is gebleken. Qua doelstelling is verordening nr. 1778/77 dan ook volkomen reglementair.
Voorts is in verordening nr. 459/68 met zoveel woorden bepaald dat anti-dumpingrechten bij verordening moeten worden ingesteld.
Waar zulke rechten een instrument van handelsbeleid zijn, meent de Raad dat zij moeten worden ingesteld bij een verordening, welke naar haar aard op iedere tegenwoordige of toekomstige importeur moet worden toegepast, om het even of hij op het tijdstip waarop de maatregel wordt vastgesteld bekend is of kan worden opgespoord.
Verordening nr. 1778/77 is een legislatieve handeling van algemene strekking in de ware zin des woords. In haar artikel 1 is de toepassing van een definitief anti-dumpingrecht op bepaalde — in algemene termen omschreven — Japanse produkten voorzien. Als de identiteit der produkten wordt vastgesteld, neemt dat niet weg dat de verordening van algemene strekking is (arrest van
In artikel 2 worden de taken der Commissie omschreven. Waar aan de Commissie bepaalde functies worden toebedeeld en haar de bevoegdheden en het gezag worden verleend welke zij voor de uitoefening dier functies behoeft, draagt het artikel een echt verordenend karakter.
Artikel 3 is een algemene bepaling, houdende instelling van een anti-dumpingrecht en in het algemeen van toepassing op de door vier met name genoemde fabrikanten vervaardigde en uitgevoerde produkten. Dat de fabrikanten met name worden genoemd, vindt zijn oorzaak alleen in de omstandigheid dat de tot de GATT toegetreden partijen er volgens artikel 8, b, van de anti-dumpingcode dier overeenkomst op hebben toe te zien dat de autoriteiten de naam van de leveranciers der betrokken produkten aangeven. Het recht moet heel in het algemeen worden voldaan door iedere importeur van de betrokken produkten, en de mogelijkheid de identiteit der importeurs te achterhalen doet aan de algemene strekking der betrokken verordening niet af.
De
Zij menen dat de krachtens verordening nr. 459/68 te nemen maatregelen ten duidelijkste van administratieve aard zijn. Zulke maatregelen zouden vragen om een beoordeling van de feiten en bijzondere omstandigheden waarmede iedere onderneming als zodanig te maken heeft. Men heeft van iedere onderneming afzonderlijk een toezegging willen verkrijgen.
Artikel 3 van verordening nr. 1778/77 zou als een beschikking zijn te beschouwen. In artikel 15, lid 1, letter a en lid 2, letter b, van verordening nr. 459/68 is sprake van een
Een typisch geval waarin het tot instelling van rechten bij verordening komt, zou zich voordoen wanneer de douane bij die instelling met de inning wordt belast. Zou de omstreden verordening reeds als beschikking kunnen worden aangemerkt op de enkele grond dat men bij de douane met een beperkt aantal welbekende personen te maken heeft, dan zou het begrip beschikking worden uitgebreid op een wijze die aan de verdragssystematiek afbreuk zou doen (zaak Koninklijke Scholten Honig/Raad en Commissie, Jurispr. 1977, blz. 797, met name blz. 808).
Bij de instelling van het voorlopig recht zou men niet de Japanse ondernemingen, doch de importeurs op het oog hebben gehad. Toen in verordening nr. 1778/77 last tot definitieve inning der rechten werd gegeven, zou aan de importeurs zijn gedacht.
In verordening nr. 1778/77 zouden evenmin bepalingen te vinden zijn welke de exporteurs individueel raken. Zoals reeds werd opgemerkt, is de vermelding van de naam der exporteurs — in artikel 3 — alleen bedoeld om de anti-dumpingcode van de GATT recht te doen wedervaren en de identiteit der produkten — die praktisch de gehele invoer van de Gemeenschap omvatten — vast te stellen.
De
Met betrekking tot de importeurs is
De importeurs — verzoeksters zouden door het in het algemeen voor importeurs der betrokken produkten geldende artikel 3 van verordening nr. 1778/77 niet individueel worden geraakt. Dat de identiteit der importeurs kan worden achterhaald, zou aan de algemene aard van het artikel niet afdoen. De betrokken importeurs zouden niet de enigen zijn die het definitieve recht hebben te betalen. De Gemeenschap zou op dit gebied ten minste 260 importeurs kennen.
Zij zouden daarom door de bestreden handeling rechtstreeks worden geraakt. De last tot inning van het recht zou hen rechtstreeks betreffen en hen onmiddellijk raken — i.e. zonder tussenkomst van een administratieve instantie welker handelingen voor de nationale rechter zouden kunnen worden aangevochten —
De stelling van de Raad dat niet de exporteur, doch de importeur als
Volgens
Verweerder houdt vol dat het bij de hierbedoelde rechten — rechtens en feitelijk — om de importeurs ging, en dat alleen de importeurs door het ingestelde recht rechtstreeks werden geraakt.
Omdat het in verordening nr. 1778/77 uitsluitend om de instelling van definitieve rechten gaat — naar aanleiding van de resultaten waartoe een grondig onderzoek van de Commissie leidde — is zij
Verzoeksters roepen de navolgende middelen in: onbevoegdheid; schending van wezenlijke vormvoorschriften; schending van het Verdrag en zijn uitvoeringsregelen.
Volgens
In zijn verweerschrift betoogt de
Wat de anti-dumpingrechten betreft: de basisvoorschriften zijn overeenkomstig de procedure van artikel 113, lid 2, van het EEG-Verdrag vastgesteld bij 's Raads verordening nr. 459/68. Omdat er desnoods terstond moet kunnen worden opgetreden, had de Raad goede redenen van praktische aard om, wat de voorlopige rechten betreft, de uitvoering van de basisverordening overeenkomstig artikel 155 van het Verdrag aan de Commissie over te laten.
Ook al mocht er aan verordening nr. 261/77 van de Commissie een fout kleven, dan nog noopt dit volgens de Raad niet tot de gevolgtrekking dat artikel 3 van zijn verordening nr. 1778/77 niet als rechtsgeldig is te beschouwen. Verzoeksters zijn tegen laatstgenoemde verordening niet rechtstreeks in beroep gekomen, zodat het er, gezien het met het oog op verordening nr. 1778/77 verrichte grondige onderzoek, voor mag worden gehouden dat door haar vaststelling de fouten welke aan verordening nr. 261/77 van de Commissie kleefden zijn gedekt, althans voor zover het om procedurefouten ging.
De
In zijn conclusie van dupliek wijst de
Uit de aan verordening nr. 261/77 ten grondslag liggende verordening nr. 459/68 van de Raad blijkt niet dat zij met gekwalificeerde meerderheid is aanwaard (artikel 113, lid 4).
Voorts was de Commissie gehouden artikel 19, lid 3, van verordening nr. 459/68 — volgens hetwelk een voorlopig antidumpingrecht
Uit die verordening blijkt al evenmin waarom een spoedeisende situatie aanwezig is geacht. Het bestaan van zulk een situatie is volgens verzoeksters een der voorwaarden, waaraan moet zijn voldaan wil de Commissie ten deze bevoegdelijk kunnen optreden.
In zijn verweerschrift wijst de
De
De
De
Met de overweging dat de belangen van de Gemeenschap
De Raad kan door zijn handelen de Commissie niet ontslaan van de verplichting haar beslissingen behoorlijk te motiveren. Als de Commissie zich niet binnen vijf werkdagen naar die eis heeft gedragen, wijst dat erop dat zij niet in staat is gesteld haar taak op de in het Verdrag omschreven wijze te vervullen.
Met betrekking tot het ontbreken van gegevens betreffende de marge van dumping wijzen verzoeksters er op dat wanneer uit het enkele feit van de instelling van een recht reeds zou blijken dat de vastgestelde marge niet beneden dat recht ligt, artikel 10 (c) van de anti-dumpingcode — volgens welke
Volgens verzoeksters worden in verordening nr. 261/77 de grenzen overschreden, waaraan men zich volgens de overwegingen van de considerans van verordening nr. 459/68 heeft te houden als men de spoedeisendheid ener procedure wenst aan te tonen. De Commissie heeft zelfs niet gepoogd te verklaren waarom zij — en niet de Raad — ten deze in het geweer moest komen en waarom zij niet kon wachten tot de Raad — enkele maanden later — op grond van een definitieve vaststelling der feiten zou beslissen.
In zijn conclusie van dupliek stelt de
Volgens de wederpartij zou de marge van dumping niet zijn aangegeven, maar de Raad meent dat verzoeksters uit de verschillende vaststellingen én uit de artikelen van verordening nr. 459/68 — die wijze van vaststelling betreffende — hadden kunnen afleiden welke marge er voorlopig was vastgesteld. Verzoeksters hadden het kunnen uitrekenen.
Wat het spoedkarakter der procedure betreft: de Raad houdt vol dat alle in artikel 15, lid 1, letter a, van verordening nr. 459/68 gestelde voorwaarden waren vervuld.
Blijkens de
De
Het door verzoeksters ingeroepen lid 1 van de aantekeningen en aanvullende bepalingen ad artikel VI is vervangen door de anti-dumpingcode, die ruimer is opgezet.
De
Voor repliek doen
Verzoeksters betogen dat de associatie de importeur aanleiding moet hebben gegeven de hierbedoelde produkten te verkopen tegen lagere prijzen dan hij aan de exporteur heeft betaald — hetgeen moet zijn bewezen — Verzoeksters hebben nimmer zulk een beleid gevoerd.
De
De
De
Kon de toezegging het definitieve recht van 15 % voor de toekomst opschorten, zij stond aan inning van het voorlopig recht geenszins in de weg.
De
In hun conclusie van repliek wijzen
Verzoeksters menen dat de vertraging, indien daarvan al mag worden gesproken, in hoofdzaak te wijten is aan de Commissie, die hardnekkig heeft geweigerd de vragen van verzoeksters te beantwoorden.
Zij betogen dat de Raad niet gerechtigd was de inning van het bedrag dat tot zekerheid van het voorlopig recht was gestort, te gelasten, toen er eenmaal een vrijwillig gedane toezegging was aanvaard. De toezegging was gedaan op instigatie van de Commissie en overeenkomstig haar suggesties geredigeerd.
De stelling van de Raad volgens welke het achterwege laten van de inning van het recht zou neerkomen op een beloning van de Japanse vennootschappen wegens de door hen veroorzaakte vertraging, is er volledig naast. Voorlopige rechten zijn geen sanctiemaatregelen (artikel 7, b, van de anti-dumpingcode).
In zijn conclusie van dupliek handhaaft de
De Raad betoogt dat
Volgens
De
Het onderzoek, zoals dat ten tijde van de oplegging der voorlopige rechten heeft plaatsgevonden, leverde verschillende dumpingmarges op. Dat men derhalve het percentage van het recht heeft gedifferentieerd naargelang het om produkten van verschillende oorsprong ging, is niet als discriminatie te beschouwen, doch wijst er veeleer op dat artikel 19, lid 3, van verordening nr. 459/68 strikt in acht is genomen.
Volgens
De discriminatie zou gelegen zijn in het feit dat er verschillende bedragen zijn opgelegd aan ondernemers aan wie op het ogenblik waarop de inning werd gelast, eenzelfde dumpingpercentage werd toegeschreven.
De
Volgens
Verzoeksters beschikken over grote en voor lange perioden toereikende voorraden. De enige niet-discriminatoire vergelijking is die tussen de prijs op de binnenmarkt op de dag van werkelijke uitvoer met die waartegen de betrokken waren voor het eerst aan een onafhankelijke koper moesten worden wederverkocht.
De
In hun conclusie van repliek handhaven
De
De zaak is ter terechtzitting van
De advocaat-generaal heeft ter terechtzitting van
Het aan de vaststelling van verordening nr. 1778/77 voorafgegane onderzoek zou beperkt zijn gebleven tot de naspeuringen, bij de Europese dochtermaatschappijen en vervolgens bij de voornaamste producenten in Japan verricht.
De concrete aard van bedoelde maatregel zou voorts blijken uit het feit dat in artikel 3 van verordening nr. 1778/77 een definitieve inning van de bedragen van de zekerheidsstelling voor het voorlopige recht slechts voorzien is voor produkten, vervaardigd en uitgevoerd door de belangrijkste producenten.
Waar de bestreden behandeling in feite alleen de voornaamste producenten en hun dochtermaatschappijen betreft, zou zij als een in de vorm van een verordening genomen beschikking moeten worden beschouwd.
Dit betekent dat er bij een bespreking van de vraag of verzoeksters door de bestreden handelingen rechtstreeks en individueel worden geraakt, tussen producenten enerzijds en importeurs anderzijds niet behoeft te worden onderscheiden.
artikel 1, waarin voor de betrokken produkten, van oorsprong uit Japan, een definitief anti-dumpingrecht van 15 % is ingesteld, van welk recht de toepassing, onverminderd artikel 2, is geschorst; artikel 2, waarin het toezicht op de naleving van de toezeggingen van de belangrijkste Japanse producenten is geregeld — en de Commissie is gemachtigd een einde aan de schorsing te maken, indien zij constateert dat de toezeggingen worden ontdoken, niet worden nageleefd of zijn ingetrokken —; artikel 3, volgens hetwelk de bedragen van de zekerheidsstelling voor het voorlopige recht krachtens de voorafgegane verordeningen voor produkten vervaardigd door de belangrijkste producenten, worden geïnd.
Weliswaar raakt de inning van de bedragen van de zekerheidsstelling voor het voorlopig anti-dumpingrecht naar haar aard rechtstreeks iedere importeur op wiens importen van de omstreden produkten zulke rechten van toepassing waren, doch juist artikel 3 betreft niet alle importeurs, doch alleen degenen die de produkten van de met name genoemde vier belangrijkste Japanse producten hebben ingevoerd.
Verweerders en de gevoegde partij hebben gesteld dat de importeurs alleen door uitvoeringshandelingen van de nationale gezagsorganen rechtstreeks worden geraakt, zodat zij zich — desnodig — tot de bevoegde nationale rechter dienen te wenden, doch dit betoog houdt een miskenning in van het feit dat bedoelde uitvoering volkomen automatisch verloopt — en bovendien geen uitvoering van intermediaire nationale regelen, doch alleen van het gemeenschapsrecht is —.
Derhalve is ook het door NTN tegen dat artikel ingestelde beroep ontvankelijk.
De inning van de bedragen, tot zekerheid van het voorlopig recht gestort, zou slechts kunnen geschieden, in het kader van de instelling van een definitief anti-dumpingrecht, zodat artikel 3 rechtens niet gegrond zou zijn.
De Raad zou moeten worden geacht in casu van die bevoegdheid gebruik te hebben gemaakt.
Voorts had de Commissie bij onderzoek een voor de industrie der Gemeenschap schadelijke marge van dumping — van tenminste 15 % — vastgesteld, terwijl NTN met haar toezegging stilzwijgend een marge van dumping van 20 % erkend had; het zou volgens de Raad en de gevoegde partij derhalve weinig bevredigend zijn, indien het onderzoek bij niet-nakoming van de toezegging zou moeten worden overgedaan en zij hebben het juister geacht in zodanig geval de schorsing van het — op grond van volkomen vaststaande feiten ingestelde — definitieve recht te beëindigen.
Het waren deze verbintenissen waarop het op
Dat de Commissie haar aanvaarding van de toezegging pas op
Dat in artikel 14 voorts is bepaald dat bedoeld geval slechts intreedt wanneer
Het argument dat zulk een combinatie goede diensten zou kunnen bewijzen om op de nakoming der toezegging toe te zien en in geval van schending te kunnen optreden, kan dan ook niet worden aanvaard: volgens verordening nr. 459/68, en wel met name volgens haar artikel 14, lid 2, sub d, dient de Commissie in zodanig geval het in artikel 10 bedoelde onderzoek naar de feiten te hervatten.
In deze bepaling ligt besloten dat de Commissie, indien zij de voorwaarden daartoe vervuld acht, terstond tot instelling van een voorlopig anti-dumpingrecht of andere noodzakelijke maatregelen mag overgaan, mits ertoe wordt besloten met het oog op de situatie welke door de niet-nakoming van de toezegging is veroorzaakt.
In ieder geval strekt verordening nr. 459/68 ertoe te verzekeren dat bij het nemen van bedoelde maatregelen de in artikel 10 omschreven formaliteiten — en de in het artikel besloten liggende garanties — worden geëerbiedigd.
Als de Raad ter verwezenlijking van een der doelstellingen van artikel 113 van het Verdrag eenmaal een algemene regeling heeft gegeven, staat het hem niet vrij in bijzondere gevallen van de aldus vastgestelde regelen af te wijken, aangezien zulks de legislatieve systematiek van de Gemeenschap zou ondergraven en ten koste zou gaan van de gelijkheid der justitiabelen voor de wet.
Voorts kan zulk een besluit volgens artikel 17 slechts tezamen met de instelling van een definitief anti-dumpingrecht worden genomen.
In dezelfde richting wijst artikel 17, tweede lid, sub b.
De Raad schijnt het zelf in die zin te hebben verstaan, toen hij in artikel 3 van de bestreden verordening bepaalde dat de bedragen van de zekerheidsstelling
Artikel 3 der verordening zal derhalve, in voege als verzorgd, moeten worden vernietigd.
Evenwel zij opgemerkt dat vernietiging van dit artikel niet afdoet aan de toegzeggingen der belangrijkste Japanse producenten, volgens welke zij hun prijzen zodanig zouden herzien dat de marge van dumping verdwijnt, zodat de toezeggingen volledig rechtsgeldig blijven, terwijl ook artikel 14, lid 2, juncto artikel 10 van verordening nr. 459/68 erop van toepassing blijft.
HET HOF VAN JUSTITIE,
uitspraak doende,
Kutscher
Mertens de Wilmars
Mackenzie Stuart
Donner
Pescatore
Sørensen
O'Keeffe
Bosco
Touffait
Uitgesproken ter openbare terechtzitting te Luxemburg op negenentwintig maart negentienhonderdnegenenzeventig.
De griffier
A. Van Houtte
De president
H. Kutscher