<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.55-20141201.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C‑339/16 P</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62016CJ0339</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:384">EU:C:2017:384</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>9</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>9</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P>ΑΠΟΦΑΣΗ της <DATE ISO="20170517">17.5.2017</DATE> — ΥΠΟΘΕΣΗ C-339/16 P</P><P>ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ</P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Απόφαση Του Δικαστηρίου</HT> (έκτο τμήμα)</P><P>της <DATE ISO="20170517">17ης Μαΐου 2017</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="STAR" NOTE.ID="E0001"><P>Γλώσσα διαδικασίας: η πορτογαλική.</P></NOTE></P></TI></TITLE><INDEX><KEYWORD>Αίτηση αναιρέσεως</KEYWORD><KEYWORD>ΕΓΤΕ και ΕΓΤΑΑ</KEYWORD><KEYWORD>Εκτελεστική απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής</KEYWORD><KEYWORD>Κοινοποίηση στον αποδέκτη</KEYWORD><KEYWORD>Μεταγενέστερη διόρθωση των διαστάσεων εκτυπώσεως του παραρτήματος</KEYWORD><KEYWORD>Δημοσίευση της αποφάσεως στην <HT TYPE="ITALIC">Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης</HT> </KEYWORD><KEYWORD>Προθεσμία ασκήσεως προσφυγής</KEYWORD><KEYWORD>Χρονικό σημείο ενάρξεως</KEYWORD><KEYWORD>Εκπρόθεσμο</KEYWORD><KEYWORD>Απαράδεκτο</KEYWORD></INDEX><JUDGMENT.INIT><P>Στην υπόθεση C-339/16 P,</P><P>με αντικείμενο αίτηση αναιρέσεως δυνάμει του άρθρου 56 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που ασκήθηκε στις <DATE ISO="20160616">16 Ιουνίου 2016</DATE>,</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">Πορτογαλική Δημοκρατία</HT>, εκπροσωπούμενη από τους L. Inez Fernandes, M. Figueiredo και J. Saraiva de Almeida καθώς και από την P. Estêvão,</P><PARTY.STATUS>αναιρεσείουσα,</PARTY.STATUS></PLAINTIFS><AGAINST>όπου ο έτερος διάδικος είναι η</AGAINST><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκπροσωπούμενη</HT> από τους Δ. Τριανταφύλλου και M. França,</P><PARTY.STATUS>εναγόμενη πρωτοδίκως,</PARTY.STATUS></DEFENDANTS></PARTIES><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (έκτο τμήμα),</P><P>συγκείμενο από τους E. Regan, πρόεδρο τμήματος, J.‑C. Bonichot (εισηγητή) και A. Arabadjiev, δικαστές,</P><P>γενική εισαγγελέας: E. Sharpston</P><P>γραμματέας: A. Calot Escobar</P></PREAMBLE.INIT><GR.VISA><VISA>έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία,</VISA><VISA>κατόπιν της αποφάσεως που έλαβε, αφού άκουσε τη γενική εισαγγελέα, να εκδικάσει την υπόθεση χωρίς ανάπτυξη προτάσεων,</VISA></GR.VISA><PREAMBLE.FINAL>εκδίδει την ακόλουθη</PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><?PAGE NO="2"?><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Απόφαση</P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1</NO.P><TXT>Με την αίτησή της αναιρέσεως, η Πορτογαλική Δημοκρατία ζητεί την αναίρεση της διατάξεως του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της <DATE ISO="20160419">19ης Απριλίου 2016</DATE>, Πορτογαλία κατά Επιτροπής (T‑556/15, μη δημοσιευθείσα, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2016:239">EU:T:2016:239</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), με την οποία απορρίφθηκε ως απαράδεκτη η προσφυγή της με αίτημα την ακύρωση της εκτελεστικής αποφάσεως (ΕΕ) 2015/1119 της Επιτροπής, της <DATE ISO="20150622">22ας Ιουνίου 2015</DATE>, για τον αποκλεισμό από τη χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης ορισμένων δαπανών που πραγματοποιήθηκαν από τα κράτη μέλη στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Γεωργικού Ταμείου Εγγυήσεων (ΕΓΤΕ) και στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Γεωργικού Ταμείου Αγροτικής Ανάπτυξης (ΕΓΤΑΑ) (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="182" PAGE.FIRST="39" DATE.PUB="2015">ΕΕ 2015, L 182, σ. 39</REF.DOC.OJ>, στο εξής: επίδικη απόφαση), κατά το μέρος που αφορά τον αποκλεισμό ορισμένων δαπανών που πραγματοποίησε το κράτος μέλος αυτό.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Το ιστορικό της διαφοράς και η επίδικη απόφαση</P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="20150622">22 Ιουνίου 2015</DATE>, η Επιτροπή εξέδωσε την επίδικη απόφαση με την οποία επέβαλε, μεταξύ άλλων, δημοσιονομική διόρθωση ύψους 137 εκατομμυρίων ευρώ στην Πορτογαλική Δημοκρατία, όσον αφορά το μέτρο <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0001" ID="QS0001"/>Άλλες άμεσες ενισχύσεις – Εκτάσεις<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="00BB" ID="QE0001"/> για τα οικονομικά έτη 2010 έως 2012.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3</NO.P><TXT>Το άρθρο 2 της επίδικης αποφάσεως προβλέπει μεταξύ άλλων:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0002" ID="QS0002"/>[Η] παρούσα απόφαση απευθύνεται […] στην Πορτογαλική Δημοκρατία.<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="00BB" ID="QE0002"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="20150623">23 Ιουνίου 2015</DATE>, η επίδικη απόφαση κοινοποιήθηκε στη Μόνιμη Αντιπροσωπεία της Πορτογαλικής Δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με αριθμό C(2015) 4076.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="20150710">10 Ιουλίου 2015</DATE>, η επίδικη απόφαση δημοσιεύθηκε στην <HT TYPE="ITALIC">Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης</HT>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="20150720">20 Ιουλίου 2015</DATE>, η Μόνιμη Αντιπροσωπεία της Πορτογαλικής Δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση έλαβε ανακοίνωση, η οποία συνοδευόταν από την ακόλουθη μνεία στα αγγλικά:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0003" ID="QS0003"/>Λόγω τεχνικού σφάλματος, το παράρτημα της [επίδικης αποφάσεως] της <DATE ISO="20150622">22ας Ιουνίου 2015</DATE>, η οποία κοινοποιήθηκε στις <DATE ISO="20150623">23 Ιουνίου 2015</DATE> ενδέχεται να εμφανίσει προβλήματα όσον αφορά τις διαστάσεις εκτυπώσεως. Για τον λόγο αυτόν σας αποστέλλουμε το παράρτημα χωρίς τα προβλήματα των διαστάσεων εκτυπώσεως.<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="00BB" ID="QE0003"/></P></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Η προσφυγή ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και η αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη</P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7</NO.P><TXT>Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις <DATE ISO="20150923">23 Σεπτεμβρίου 2015</DATE>, η Πορτογαλική Δημοκρατία ζήτησε την ακύρωση της επίδικης αποφάσεως.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8</NO.P><TXT>Με χωριστό δικόγραφο, που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις <DATE ISO="20151008">8 Οκτωβρίου 2015</DATE>, η Επιτροπή προέβαλε ένσταση απαραδέκτου βάσει του άρθρου 130, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου. Στις <DATE ISO="20151120">20 Νοεμβρίου 2015</DATE>, η Πορτογαλική Δημοκρατία υπέβαλε τις παρατηρήσεις της επί της ενστάσεως απαραδέκτου που προέβαλε η Επιτροπή.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="3"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9</NO.P><TXT>Με μέτρο οργανώσεως της διαδικασίας της <DATE ISO="20160204">4ης Φεβρουαρίου 2016</DATE>, το Γενικό Δικαστήριο ζήτησε από την Επιτροπή πληροφορίες σχετικά με τα προβλήματα των διαστάσεων εκτυπώσεως που επισημαίνονταν στην από <DATE ISO="20150720">20 Ιουλίου 2015</DATE> ανακοίνωσή της. Με επιστολή της <DATE ISO="20160217">17ης Φεβρουαρίου 2016</DATE>, η Επιτροπή ανταποκρίθηκε στο αίτημα του Γενικού Δικαστηρίου, παρέχοντας τις πληροφορίες που ζητήθηκαν.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10</NO.P><TXT>Με την αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη, το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε ότι η προσφυγή της Πορτογαλικής Δημοκρατίας είχε προδήλως ασκηθεί μετά τη λήξη της προβλεπόμενης προθεσμίας και ήταν, ως εκ τούτου, εκπρόθεσμη.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11</NO.P><TXT>Συναφώς, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η προθεσμία ασκήσεως προσφυγής κατά της επίδικης αποφάσεως είχε αρχίσει να τρέχει από την κοινοποίησή της στην Πορτογαλική Δημοκρατία, η οποία έγινε στις <DATE ISO="20150623">23 Ιουνίου 2015</DATE>. Σύμφωνα με τον Κανονισμό Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, η προθεσμία ασκήσεως προσφυγής, συμπεριλαμβανομένης της παρεκτάσεως λόγω αποστάσεως, είχε λήξει, κατά το Γενικό Δικαστήριο, τα μεσάνυχτα της <DATE ISO="20150902">2ας Σεπτεμβρίου 2015</DATE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12</NO.P><TXT>Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή της Πορτογαλικής Δημοκρατίας ως απαράδεκτη.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Αιτήματα των διαδίκων</P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13</NO.P><TXT>Με την αίτησή της αναιρέσεως, η Πορτογαλική Δημοκρατία ζητεί από το Δικαστήριο:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη, στον βαθμό που το Γενικό Δικαστήριο έκρινε βάσιμη την ένσταση απαραδέκτου που προέβαλε η Επιτροπή·</P></ITEM><ITEM><P>να κρίνει ότι η προσφυγή κατά της επίδικης αποφάσεως ασκήθηκε προσηκόντως, εντός της τασσόμενης στο άρθρο 263 ΣΛΕΕ προθεσμίας, και</P></ITEM><ITEM><P>να καταδικάσει την Επιτροπή στο σύνολο των δικαστικών εξόδων.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14</NO.P><TXT>Η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>να κρίνει απαράδεκτη ή, επικουρικώς, αβάσιμη την αίτηση αναιρέσεως που άσκησε η Πορτογαλική Δημοκρατία, και</P></ITEM><ITEM><P>να καταδικάσει την Πορτογαλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Επί της αιτήσεως αναιρέσεως</P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15</NO.P><TXT>Προς στήριξη της αιτήσεως αναιρέσεως, η Πορτογαλική Δημοκρατία προβάλλει τρεις λόγους αναιρέσεως που αντλούνται από πλάνη περί το δίκαιο κατά την εφαρμογή του άρθρου 263, έκτο εδάφιο, ΣΛΕΕ.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="4"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Επί του παραδεκτού</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Επιχειρήματα των διαδίκων</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16</NO.P><TXT>Η Επιτροπή προβάλλει ένσταση απαραδέκτου κατά της αιτήσεως αναιρέσεως, με το αιτιολογικό ότι όλοι οι προβαλλόμενοι από την Πορτογαλική Δημοκρατία λόγοι είναι απαράδεκτοι, δεδομένου ότι το κράτος μέλος αυτό βάλλει κατά της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως απλώς και μόνο βάσει των ίδιων επιχειρημάτων που είχε προβάλει ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, χωρίς να αναφέρει τα στοιχεία και τους λόγους για τους οποίους το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17</NO.P><TXT>Περαιτέρω, το επιχείρημα της Πορτογαλικής Δημοκρατίας, κατά το οποίο το Γενικό Δικαστήριο θα έπρεπε, μη υφισταμένων επιτακτικών λόγων περί του αντιθέτου, να προκρίνει μια ερμηνεία του άρθρου 263 ΣΛΕΕ η οποία να μη συνεπάγεται την απόρριψη της προσφυγής της λόγω εκπροθέσμου, είναι επίσης απαράδεκτο, καθόσον αφορά την εκτίμηση πραγματικού ζητήματος.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18</NO.P><TXT>Η Πορτογαλική Δημοκρατία αντικρούει την ένσταση απαραδέκτου που προέβαλε η Επιτροπή.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Εκτίμηση του Δικαστηρίου</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19</NO.P><TXT>Στον βαθμό που η Επιτροπή αμφισβητεί το παραδεκτό της παρούσας αιτήσεως με το αιτιολογικό ότι η Πορτογαλική Δημοκρατία ζητεί απλώς την επανεξέταση των επιχειρημάτων που προέβαλε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, πρέπει να υπομνησθεί ότι, όπως προκύπτει, ιδίως, από το άρθρο 168, παράγραφος 1, στοιχείο δ’, και το άρθρο 169, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να προσδιορίζει με ακρίβεια τα προσβαλλόμενα σημεία της αποφάσεως της οποίας ζητείται η αναίρεση, καθώς και τα νομικά επιχειρήματα που στηρίζουν κατά τρόπο συγκεκριμένο το αίτημα αυτό. Δεν πληροί τις επιταγές περί αιτιολογήσεως που απορρέουν από τις διατάξεις αυτές η αίτηση αναιρέσεως η οποία περιορίζεται στην επανάληψη ή στην κατά γράμμα παράθεση των λόγων και επιχειρημάτων που προβλήθηκαν ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, περιλαμβανομένων και εκείνων που στηρίζονται σε πραγματικούς ισχυρισμούς που ρητώς απορρίφθηκαν από το Γενικό Δικαστήριο (απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170119">19ης Ιανουαρίου 2017</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Total και Elf Aquitaine</NAME.CASE>, <NO.CASE>C-351/15 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:27">EU:C:2017:27</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> καθώς και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20</NO.P><TXT>Εντούτοις, εφόσον ο αναιρεσείων αμφισβητεί την ερμηνεία ή την εφαρμογή του δικαίου της Ένωσης από το Γενικό Δικαστήριο, τα νομικά ζητήματα που εξετάστηκαν πρωτοδίκως μπορούν να αποτελέσουν εκ νέου αντικείμενο συζητήσεως κατά την εξέταση αιτήσεως αναιρέσεως. Συγκεκριμένα, αν ο αναιρεσείων δεν μπορούσε να στηρίξει, κατά τον τρόπο αυτό, την αίτηση αναιρέσεως σε λόγους και επιχειρήματα που προέβαλε ήδη ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, η διαδικασία της αναιρέσεως θα καθίστατο εν μέρει άνευ αντικειμένου (απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170119">19ης Ιανουαρίου 2017</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Total και Elf Aquitaine</NAME.CASE>, <NO.CASE>C-351/15 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:27">EU:C:2017:27</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> καθώς και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21</NO.P><TXT>Εν προκειμένω, η αίτηση αναιρέσεως της Πορτογαλικής Δημοκρατίας δεν σκοπεί απλώς στην επανεξέταση του δικογράφου της προσφυγής, αλλά βάλλει ακριβώς κατά της ερμηνείας από το Γενικό Δικαστήριο του άρθρου 263, έκτο εδάφιο, ΣΛΕΕ και της νομικής συλλογιστικής που οδήγησε το Γενικό Δικαστήριο στη διαπίστωση ότι η προσφυγή του κράτους μέλους αυτού είχε προδήλως ασκηθεί μετά τη λήξη της προβλεπόμενης προθεσμίας και ήταν, ως εκ τούτου, εκπρόθεσμη</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22</NO.P><TXT>Προς τούτο, η Πορτογαλική Δημοκρατία προσδιόρισε με επαρκή σαφήνεια τα προσβαλλόμενα σημεία της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, καθώς και τα επιχειρήματα που προβλήθηκαν προς στήριξη του αιτήματος ακυρώσεως.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="5"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23</NO.P><TXT>Όσον αφορά, εξάλλου, το παραδεκτό του επιχειρήματος βάσει του οποίου το Γενικό Δικαστήριο θα έπρεπε, μη υφισταμένων επιτακτικών λόγων περί του αντιθέτου, να προβεί σε ερμηνεία του άρθρου 263 ΣΛΕΕ η οποία να μη συνεπάγεται την απόρριψη της προσφυγής της λόγω εκπροθέσμου, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι το επιχείρημα αυτό δεν αφορά <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0004" ID="QS0004"/>εκτίμηση πραγματικού ζητήματος<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="00BB" ID="QE0004"/>, αλλά τον τρόπο εφαρμογής της διατάξεως αυτής.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24</NO.P><TXT>Επομένως, η αίτηση αναιρέσεως της Πορτογαλικής Δημοκρατίας είναι παραδεκτή.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Επί της ουσίας</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Επί του δευτέρου και του τρίτου λόγου αναιρέσεως</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>–</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Επιχειρήματα των διαδίκων</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25</NO.P><TXT>Η Πορτογαλική Δημοκρατία υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πολλαπλή πλάνη κατά την ερμηνεία του άρθρου 263, έκτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, ιδίως στη σκέψη 31 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26</NO.P><TXT>Αφενός, κατά την Πορτογαλική Δημοκρατία, όπως προκύπτει από το γράμμα της διατάξεως αυτής, η δημοσίευση της επίδικης αποφάσεως στην Επίσημη Εφημερίδα είναι καθοριστική όσον αφορά την προθεσμία ασκήσεως προσφυγής. Συγκεκριμένα, από τη φράση <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0005" ID="QS0005"/>κατά περίπτωση<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="00BB" ID="QE0005"/> προκύπτει ότι το χρονικό σημείο από το οποίο αρχίζει η προθεσμία ασκήσεως της προσφυγής πρέπει να καθορίζεται με γνώμονα τη σειρά των μορφών δημοσιότητας την οποία προβλέπει η διάταξη αυτή. Ως εκ τούτου, η κοινοποίηση έχει επικουρικό χαρακτήρα σε σχέση με τη δημοσίευση, τούτο δε ακόμη και στην περίπτωση αποφάσεων των οποίων η δημοσίευση δεν είναι υποχρεωτική. Η ερμηνεία αυτή ενισχύεται από την απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19980310">10ης Μαρτίου 1998</DATE>, <NAME.CASE>Γερμανία κατά Συμβουλίου</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑122/95</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1998:94">EU:C:1998:94</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), και καθιστά δυνατή την τήρηση της αρχής της ασφάλειας δικαίου και την αποφυγή κάθε διακρίσεως μεταξύ των κρατών μελών.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27</NO.P><TXT>Αφετέρου, η Πορτογαλική Δημοκρατία υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο θα έπρεπε να προβεί σε ερμηνεία του άρθρου 263 ΣΛΕΕ η οποία να μη συνεπάγεται την απόρριψη της προσφυγής της λόγω εκπροθέσμου και παραπέμπει συναφώς στην απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130926">26ης Σεπτεμβρίου 2013</DATE>, <NAME.CASE>PPG και SNF κατά ΕΟΧΠ</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑625/11 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:594">EU:C:2013:594</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28</NO.P><TXT>Προς στήριξη του επιχειρήματος αυτού, η Πορτογαλική Δημοκρατία επικαλείται επίσης την απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19970122">22ας Ιανουαρίου 1997</DATE>, <NAME.CASE>Opel Austria κατά Συμβουλίου</NAME.CASE> (<NO.CASE>T-115/94</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:1997:3">EU:T:1997:3</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0124">124</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), από την οποία προκύπτει ότι η αρχή της ασφάλειας δικαίου επιτάσσει κάθε πράξη να περιέρχεται σε γνώση του ενδιαφερομένου κατά τρόπον ώστε αυτός να είναι σε θέση να γνωρίζει με βεβαιότητα από ποιο χρονικό σημείο η εν λόγω πράξη παράγει έννομα αποτελέσματα. Από την ίδια απόφαση προκύπτει ότι η επιταγή περί ασφάλειας δικαίου πρέπει να τηρείται με ιδιαίτερη αυστηρότητα στην περίπτωση πράξεως που μπορεί να έχει οικονομικές συνέπειες, ώστε να μπορούν οι ενδιαφερόμενοι να γνωρίζουν με ακρίβεια την έκταση των υποχρεώσεων που τους επιβάλλει η πράξη αυτή.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29</NO.P><TXT>Περαιτέρω, η Πορτογαλική Δημοκρατία υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη, στη σκέψη 37 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, τις συνέπειες που απορρέουν από την πάγια πρακτική της Επιτροπής η οποία συνίσταται στη δημοσίευση, στην Επίσημη Εφημερίδα, των αποφάσεων εκκαθαρίσεως των δαπανών που πραγματοποίησαν τα κράτη μέλη στο πλαίσιο του ΕΓΤΕ και του ΕΓΤΑΑ.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30</NO.P><TXT>Όπως προκύπτει, συναφώς, από την απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19980310">10ης Μαρτίου 1998</DATE>, <NAME.CASE>Γερμανία κατά Συμβουλίου</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-122/95</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1998:94">EU:C:1998:94</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), η Πορτογαλική Δημοκρατία μπορούσε βασίμως να προσδοκά ότι η επίδικη απόφαση θα δημοσιευθεί στην Επίσημη Εφημερίδα και ότι η προθεσμία ασκήσεως προσφυγής θα αρχίσει να τρέχει από την ημερομηνία δημοσιεύσεως.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31</NO.P><TXT>Εξάλλου, κατά την Πορτογαλική Δημοκρατία, το Γενικό Δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη τα έννομα αποτελέσματα που απορρέουν από το γεγονός ότι η Επιτροπή δημοσιεύει τις αποφάσεις εκκαθαρίσεως των δαπανών στη σειρά L της Επίσημης Εφημερίδας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32</NO.P><TXT>Η Πορτογαλική Δημοκρατία προβάλλει επίσης, στηριζόμενη στη διάταξη της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20071127">27ης Νοεμβρίου 2007</DATE>, <NAME.CASE>Diy-Mar Insaat Sanayi ve Ticaret και Akar κατά Επιτροπής</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-163/07 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:717">EU:C:2007:717</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), ότι η Επιτροπή επέδειξε <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0006" ID="QS0006"/>συμπεριφορά δυνάμενη να προκαλέσει συγγνωστή σύγχυση σε καλόπιστο πολίτη<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="00BB" ID="QE0006"/> και ότι το Δικαστήριο δέχεται ότι ορισμένες περιστάσεις μπορούν να εξομοιωθούν <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0007" ID="QS0007"/>με την ύπαρξη τυχαίου συμβάντος ή ανωτέρας βίας που αναστέλλει την προθεσμία ασκήσεως του ένδικου μέσου<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="00BB" ID="QE0007"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33</NO.P><TXT>Η Επιτροπή ζητεί την απόρριψη του δεύτερου και του τρίτου λόγου αναιρέσεως.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>–</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Εκτίμηση του Δικαστηρίου</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34</NO.P><TXT>Δυνάμει του άρθρου 263, έκτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, η προσφυγή ακυρώσεως ασκείται εντός δύο μηνών, υπολογιζομένων, κατά περίπτωση, από τη δημοσίευση της πράξεως, την κοινοποίησή της στον προσφεύγοντα ή, ελλείψει δημοσιεύσεως ή κοινοποιήσεως, από την ημέρα κατά την οποία ο προσφεύγων έλαβε γνώση της πράξεως.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35</NO.P><TXT>Περαιτέρω, όπως προκύπτει από το άρθρο 297, παράγραφος 2, τρίτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, εν αντιθέσει προς τις πράξεις που δημοσιεύονται στην Επίσημη Εφημερίδα, οι αποφάσεις που καθορίζουν τον αποδέκτη τους, κοινοποιούνται στους αποδέκτες τους και αρχίζουν να παράγουν αποτελέσματα από την κοινοποίησή τους.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36</NO.P><TXT>Από τον συνδυασμό των δύο αυτών διατάξεων της Συνθήκης ΛΕΕ προκύπτει ότι, όσον αφορά τις προσφυγές ακυρώσεως, η ημερομηνία που λαμβάνεται υπόψη για τον καθορισμό του χρονικού σημείου ενάρξεως της προθεσμίας ασκήσεως προσφυγής είναι η ημερομηνία της δημοσιεύσεως, όταν η δημοσίευση αυτή, η οποία αποτελεί προϋπόθεση για την έναρξη ισχύος της πράξεως, προβλέπεται από την ως άνω Συνθήκη, και, για τις λοιπές περιπτώσεις που διαλαμβάνονται στο άρθρο 297, παράγραφος 2, τρίτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται και η περίπτωση των αποφάσεων που καθορίζουν τον αποδέκτη τους, είναι η ημερομηνία της κοινοποιήσεως.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37</NO.P><TXT>Το Δικαστήριο επιβεβαίωσε αυτή την ερμηνεία του άρθρου 263, έκτο εδάφιο, ΣΛΕΕ διαπιστώνοντας ότι, όσον αφορά πράξη που καθορίζει τους αποδέκτες της, μόνο το κείμενο που κοινοποιείται στους αποδέκτες είναι αυθεντικό, έστω και αν η πράξη αυτή δημοσιεύθηκε και στην Επίσημη Εφημερίδα (απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19660713">13ης Ιουλίου 1966</DATE>, <NAME.CASE>Consten και Grundig κατά Επιτροπής</NAME.CASE>, <NO.CASE>56/64 και 58/64</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1966:41">EU:C:1966:41</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, σ. 491).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38</NO.P><TXT>Επομένως, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η Πορτογαλική Δημοκρατία, η κοινοποίηση της πράξεως δεν έχει επικουρικό χαρακτήρα, σε σχέση με τη δημοσίευσή της στην Επίσημη Εφημερίδα, για τον καθορισμό του χρονικού σημείου ενάρξεως της προθεσμίας ασκήσεως προσφυγής που έχει εφαρμογή στην αποδέκτρια της πράξεως αυτής.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39</NO.P><TXT>Η απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19980310">10ης Μαρτίου 1998</DATE>, <NAME.CASE>Γερμανία κατά Συμβουλίου</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑122/95</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1998:94">EU:C:1998:94</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), δεν επιτρέπει τη συναγωγή διαφορετικού συμπεράσματος. Συγκεκριμένα, στη σκέψη 35 της αποφάσεως αυτής, το Δικαστήριο έκρινε ότι, όπως προκύπτει από το γράμμα του άρθρου 263, έκτο εδάφιο,<?PAGE NO="7"?> ΣΛΕΕ, το κριτήριο της ημερομηνίας κατά την οποία ο προσφεύγων έλαβε γνώση της πράξεως ως χρονικού σημείου ενάρξεως της προθεσμίας ασκήσεως προσφυγής έχει επικουρικό χαρακτήρα σε σχέση με τη δημοσίευση ή την κοινοποίηση της πράξεως.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40</NO.P><TXT>Βάσει των ανωτέρω σκέψεων, διαπιστώνεται ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας, μεταξύ άλλων στη σκέψη 36 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, ότι, για τον υπολογισμό της προθεσμίας ασκήσεως προσφυγής, έπρεπε να ληφθεί υπόψη η κοινοποίηση της επίδικης αποφάσεως στην Πορτογαλική Δημοκρατία, και όχι η δημοσίευση της αποφάσεως αυτής στην Επίσημη Εφημερίδα.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41</NO.P><TXT>Τα λοιπά επιχειρήματα που προέβαλε η Πορτογαλική Δημοκρατία στο πλαίσιο του δεύτερου και τρίτου λόγου αναιρέσεως δεν μπορούν να κλονίσουν τη διαπίστωση αυτή.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42</NO.P><TXT>Το ίδιο ισχύει για τον ισχυρισμό της Πορτογαλικής Δημοκρατίας ότι το Γενικό Δικαστήριο θα έπρεπε να προβεί σε ερμηνεία του άρθρου 263, έκτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, η οποία να μη συνεπάγεται την απόρριψη προσφυγής της λόγω εκπροθέσμου, δεδομένου ότι, εν πάση περιπτώσει, το περιεχόμενο της διατάξεως αυτής, υπό το πρίσμα του άρθρου 297, παράγραφος 2, τρίτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, είναι σαφές και από το γράμμα της δεν δημιουργούνται αμφιβολίες ως προς την ερμηνεία της.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43</NO.P><TXT>Για τον ίδιο λόγο, δεν ευσταθούν τα επιχειρήματα της Πορτογαλικής Δημοκρατίας ότι η Επιτροπή, δημοσιεύοντας τις αποφάσεις εκκαθαρίσεως των δαπανών που πραγματοποίησαν τα κράτη μέλη στο πλαίσιο των γεωργικών ταμείων, επέδειξε <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0008" ID="QS0008"/>συμπεριφορά δυνάμενη να προκαλέσει συγγνωστή σύγχυση σε καλόπιστο πολίτη<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="00BB" ID="QE0008"/>, ότι η ερμηνεία του άρθρου 263, έκτο εδάφιο, ΣΛΕΕ στην οποία προέβη η Πορτογαλική Δημοκρατία όσον αφορά συνιστά συγγνωστή πλάνη (βλ., υπό την έννοια αυτή, διάταξη της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20020517">17ης Μαΐου 2002</DATE>, <NAME.CASE>Γερμανία κατά Κοινοβουλίου και Συμβουλίου</NAME.CASE>, <NO.CASE>C-406/01</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2002:304">EU:C:2002:304</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0021">21</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), ή ακόμη ότι η ερμηνεία της διατάξεως αυτής από το Γενικό Δικαστήριο είναι αντίθετη προς την αρχή της ασφάλειας δικαίου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44</NO.P><TXT>Από το σύνολο των ανωτέρω εκτιμήσεων προκύπτει ότι ο δεύτερος και ο τρίτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθούν.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Επί του πρώτου λόγου αναιρέσεως</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>–</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Επιχειρήματα των διαδίκων</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45</NO.P><TXT>Η Πορτογαλική Δημοκρατία προβάλλει ότι, μετά την κοινοποίηση της επίδικης αποφάσεως, η οποία έγινε στις <DATE ISO="20150623">23 Ιουνίου 2015</DATE> και την οποία χαρακτηρίζει ως <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0009" ID="QS0009"/>προσωρινή<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="00BB" ID="QE0009"/>, η εν λόγω απόφαση της κοινοποιήθηκε <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0010" ID="QS0010"/>οριστικώς<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="00BB" ID="QE0010"/> στις <DATE ISO="20150720">20 Ιουλίου 2015</DATE>. Η ημερομηνία αυτή αποτελεί το χρονικό σημείο ενάρξεως της προθεσμίας ασκήσεως προσφυγής, εφόσον, αντιθέτως προς όσα προκύπτουν από τη σκέψη 42 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, η κοινοποίηση που έγινε στις <DATE ISO="20150623">23 Ιουνίου 2015</DATE> δεν της παρέσχε τη δυνατότητα να λάβει πλήρως γνώση της επίδικης αποφάσεως, πράγμα που επιβεβαίωσε η Επιτροπή δεχόμενη ότι η κοινοποίηση αυτή δεν ήταν ούτε τέλεια ούτε πλήρης. Επομένως, η προσφυγή της ασκήθηκε εμπροθέσμως.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46</NO.P><TXT>Η Επιτροπή ζητεί την απόρριψη του πρώτου λόγου αναιρέσεως.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="8"?><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>–</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Εκτίμηση του Δικαστηρίου</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47</NO.P><TXT>Όσον αφορά τη νομιμότητα της κοινοποιήσεως των πράξεων της Ένωσης, το Δικαστήριο έχει διευκρινίσει ότι προσήκουσα κοινοποίηση αποφάσεως υπάρχει αφότου η απόφαση γνωστοποιείται στον αποδέκτη της και αυτός έχει τη δυνατότητα να λάβει γνώση του περιεχομένου της (διάταξη της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141002">2ας Οκτωβρίου 2014</DATE>, <NAME.CASE>Page Protective Services κατά ΕΥΕΔ</NAME.CASE>, <NO.CASE>C-501/13 P</NO.CASE>, μη δημοσιευθείσα, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2259">EU:C:2014:2259</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48</NO.P><TXT>Συναφώς, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 26 και 27 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, η επίδικη απόφαση κοινοποιήθηκε στην Πορτογαλική Δημοκρατία στις <DATE ISO="20150623">23 Ιουνίου 2015</DATE> και η Πορτογαλική Δημοκρατία ήταν σε θέση να λάβει γνώση του περιεχομένου της εν λόγω αποφάσεως, καθώς και των λόγων στους οποίους στηριζόταν. Περαιτέρω, στη σκέψη 42 της διατάξεως αυτής, το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε ότι η μεταγενέστερη ανακοίνωση της <DATE ISO="20150720">20ής Ιουλίου 2015</DATE> είχε ως αντικείμενο μόνον την τροποποίηση των διαστάσεων εκτυπώσεως των αριθμητικών πινάκων του παραρτήματος της επίδικης αποφάσεως και ότι αυτό δεν αφορούσε το κείμενο στα πορτογαλικά, το οποίο δεν είχε υποστεί καμία τροποποίηση ούτε ως προς το περιεχόμενό του ούτε ως προς την εμφάνισή του.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49</NO.P><TXT>Όσον αφορά την επιχειρηματολογία της Πορτογαλικής Δημοκρατίας με την οποία προβάλλεται ότι το Γενικό Δικαστήριο, συναφώς, παραμόρφωσε τα πραγματικά περιστατικά και τα αποδεικτικά στοιχεία, αρκεί η παρατήρηση ότι όλα τα στοιχεία που περιλαμβάνονται στην επίδικη απόφαση και αφορούν την Πορτογαλική Δημοκρατία προκύπτουν σαφώς από το κείμενο της αποφάσεως αυτής που κοινοποιήθηκε στις <DATE ISO="20150623">23 Ιουνίου 2015</DATE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50</NO.P><TXT>Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι η επίδικη απόφαση κοινοποιήθηκε προσηκόντως στην Πορτογαλική Δημοκρατία στις <DATE ISO="20150623">23 Ιουνίου 2015</DATE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51</NO.P><TXT>Ως προς την ανακοίνωση της <DATE ISO="20150720">20ής Ιουλίου 2015</DATE>, από τη νομολογία του Δικαστηρίου προκύπτει, εν πάση περιπτώσει, ότι απόφαση η οποία απλώς επιβεβαιώνει, όπως προδήλως συμβαίνει εν προκειμένω, προγενέστερη απόφαση δεν έχει ως αποτέλεσμα την έναρξη νέας προθεσμίας ασκήσεως προσφυγής, δεδομένου ότι η άσκηση προσφυγής ακυρώσεως κατά αποφάσεως αμιγώς επιβεβαιωτικής προγενέστερης αποφάσεως, η οποία δεν προσβλήθηκε εμπροθέσμως, είναι απαράδεκτη (βλ., υπό την έννοια αυτή, διάταξη της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19901121">21ης Νοεμβρίου 1990</DATE>, <NAME.CASE>Infortec κατά Επιτροπής</NAME.CASE>, <NO.CASE>C-12/90</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1990:415">EU:C:1990:415</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0010">10</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52</NO.P><TXT>Κατόπιν των προεκτεθέντων, το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας, στη σκέψη 27 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, ότι η κοινοποίηση της επίδικης αποφάσεως, η οποία έγινε στις <DATE ISO="20150623">23 Ιουνίου 2015</DATE>, παρείχε στην Πορτογαλική Δημοκρατία τη δυνατότητα να λάβει γνώση του περιεχομένου της αποφάσεως αυτής, καθώς και των λόγων επί των οποίων στηριζόταν και, στη σκέψη 44 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, ότι η προθεσμία ασκήσεως προσφυγής κατά της επίδικης αποφάσεως είχε αρχίσει να τρέχει από την κοινοποίηση της αποφάσεως αυτής στην Πορτογαλική Δημοκρατία, η οποία έγινε στις <DATE ISO="20150623">23 Ιουνίου 2015</DATE>, και όχι από την ανακοίνωση της <DATE ISO="20150720">20ής Ιουλίου 2015</DATE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53</NO.P><TXT>Επομένως, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54</NO.P><TXT>Από το σύνολο των ανωτέρω σκέψεων προκύπτει ότι η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Επί των δικαστικών εξόδων</P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 184, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, όταν η αίτηση αναιρέσεως είναι αβάσιμη, το Δικαστήριο αποφαίνεται επί των δικαστικών εξόδων.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 138, παράγραφος 1, του ίδιου Κανονισμού, που εφαρμόζεται στη διαδικασία αναιρέσεως δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 1, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57</NO.P><TXT>Δεδομένου ότι η Επιτροπή ζήτησε να καταδικαστεί η Πορτογαλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα και η τελευταία ηττήθηκε, η Πορτογαλική Δημοκρατία πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO>Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (έκτο τμήμα) αποφασίζει:</INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.</HT></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Καταδικάζει την Πορτογαλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.</HT></TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><SIGNATORY><P>(υπογραφές)</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>