<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.55-20141201.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C‑60/15 P</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62015CC0060</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:778">EU:C:2016:778</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>14</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>14</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P>OPINIA M. SZPUNARA – SPRAWA C 60/15 P</P><P>SAINT-GOBAIN GLASS DEUTSCHLAND/KOMISJA</P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Opinia rzecznika generalnego</HT></P><P><HT TYPE="UC">Macieja Szpunara</HT></P><P>przedstawiona w dniu <DATE ISO="20161019">19 października 2016 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Język oryginału: francuski.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Sprawa C‑60/15 P</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Saint-Gobain Glass Deutschland GmbH</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">przeciwko</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Komisji Europejskiej</HT></P></STI></TITLE><INDEX><KEYWORD>Odwołanie</KEYWORD><KEYWORD>Dostęp do informacji o środowisku</KEYWORD><KEYWORD>Konwencja z Aarhus</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 4 ust. 4 lit. a)</KEYWORD><KEYWORD>Podstawy odmowy dostępu</KEYWORD><KEYWORD>Poufność obrad organów władzy publicznej</KEYWORD><KEYWORD>Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 6 ust. 1</KEYWORD><KEYWORD>Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 4 ust. 3 i 5</KEYWORD><KEYWORD>Ochrona procesu podejmowania decyzji przez instytucję</KEYWORD><KEYWORD>Sprzeciw zgłoszony przez państwo członkowskie</KEYWORD><KEYWORD>Informacje dotyczące instalacji będących przedmiotem postępowania w sprawie przydziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych</KEYWORD><KEYWORD>Częściowa odmowa dostępu</KEYWORD></INDEX><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Wprowadzenie</P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>W niniejszym odwołaniu Saint-Gobain Glass Deutschland GmbH (zwana dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>Saint-Gobain Glass Deutschland<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>) żąda uchylenia wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141211">11 grudnia 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>Saint-Gobain Glass Deutschland/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑476/12</NO.CASE>, niepublikowanego, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2014:1059">EU:T:2014:1059</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>zaskarżonym wyrokiem<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>), którym Sąd oddalił jej skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia <DATE ISO="20130117">17 stycznia 2013 r.</DATE> (GestDem 3273/2012) dotyczącej częściowego odrzucenia wniosku o dostęp do dokumentów przekazanych Komisji przez Republikę Federalną Niemiec w ramach postępowania w sprawie przydziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych przewidzianego w art. 10a dyrektywy 2003/87/WE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20031013">13 października 2003 r.</DATE> ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="275" PAGE.FIRST="32" DATE.PUB="2003">Dz.U. 2003, L 275, s. 32</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> (decyzja zwana dalej „sporną decyzją).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Problematyka prawna podniesiona w tym odwołaniu skłania Trybunał do rozważenia zasady zawężającej wykładni podstaw odmowy dostępu do informacji o środowisku<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P>Pragnę zauważyć, że ta problematyka poruszana jest między innymi w sprawie ClientEarth/Komisja, C‑57/16 P (w toku przed Trybunałem).</P></NOTE>, wskazanej w art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20060906">6 września 2006 r.</DATE> w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="264" PAGE.FIRST="13" DATE.PUB="2006">Dz.U. 2006, L 264, s. 13</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, oraz do dokonania wykładni podstawy odmowy dotyczącej poufności obrad organów władzy publicznej, wskazanej w art. 4 ust. 4 lit. a) konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>konwencją z Aarhus<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>Konwencja podpisana w Aarhus (Dania) w dniu <DATE ISO="19980625">25 czerwca 1998 r.</DATE> i zatwierdzona w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2005/370/WE z dnia <DATE ISO="20050217">17 lutego 2005 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="124" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2005">Dz.U. 2005, L 124, s. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="2"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Ramy prawne</P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Artykuł 4 konwencji z Aarhus stanowi, co następuje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="004.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>1.</NO.PARAG><ALINEA><P>Każda ze stron zapewni, że [by] zgodnie z poniższymi postanowieniami niniejszego artykułu władze publiczne, w odpowiedzi na żądanie udzielenia informacji dotyczących środowiska, udostępnią [udostępniały] społeczeństwu, w ramach ustawodawstwa krajowego, taką informację […]:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>bez konieczności wykazywania jakiegokolwiek interesu;</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG><P>[…]</P><PARAG IDENTIFIER="004.004"><NO.PARAG>4.</NO.PARAG><ALINEA><P>Żądaniu udzielenia informacji dotyczącej środowiska można odmówić, jeżeli ujawnienie jej miałoby szkodliwy wpływ na:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>poufność postępowania prowadzonego przez władze publiczne, tam gdzie zachowanie takiej poufności jest przewidziane przez prawo krajowe;</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]</P></ALINEA><ALINEA>Powyższe powody umożliwiające odmowę będą interpretowane w sposób zawężający, biorąc pod uwagę społeczny interes przemawiający za ujawnieniem informacji i to, czy żądana informacja dotyczy wprowadzania zanieczyszczeń do środowiska.</ALINEA><ALINEA>[…]<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>W art. 4 ust. 3 i 5 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20010530">30 maja 2001 r.</DATE> w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="145" PAGE.FIRST="43" DATE.PUB="2001">Dz.U. 2001, L 145, s. 43</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, zatytułowanym <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>Wyjątki<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>, przewidziano:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="004.003"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>3.</NO.PARAG><ALINEA>Dostęp do dokumentu sporządzonego przez instytucję na użytek wewnętrzny lub otrzymanego przez instytucję, który odnosi się do spraw, w przypadku których decyzja nie została [jeszcze] podjęta przez instytucję, nie zostaje udzielony, jeśli ujawnienie takiego dokumentu poważnie naruszyłoby proces podejmowania decyzji przez tę instytucję, chyba że za ujawnieniem przemawia nadrzędny interes publiczny.</ALINEA></PARAG><P>[…]</P><PARAG IDENTIFIER="004.005"><NO.PARAG>5.</NO.PARAG><ALINEA>Państwo członkowskie może zażądać od instytucji nieujawniania dokumentu pochodzącego od tego państwa członkowskiego bez jego uprzedniej zgody<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>W art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1367/2006, zatytułowanym <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>Zastosowanie wyjątków dotyczących wniosków o udzielenie informacji dotyczących środowiska<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>, przewidziano:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>W odniesieniu do art. 4 ust. 2 tiret pierwsze i trzecie [rozporządzenia nr 1049/2001], z wyjątkiem dochodzeń, w szczególności tych dotyczących możliwego naruszenia prawa [Unii], uznaje się, że nadrzędny interes publiczny nakazujący ujawnienie informacji istnieje w przypadku, gdy wnioskowane informacje dotyczą emisji do środowiska. W odniesieniu do innych wyjątków określonych w art. 4 [rozporządzenia nr 1049/2001] podstawy odmowy podlegają wykładni zawężającej, z uwzględnieniem interesu publicznego, któremu służy ujawnienie, oraz tego, czy wnioskowane informacje dotyczą emisji do środowiska<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="3"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Okoliczności powstania sporu</P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Okoliczności powstania sporu wynikające z zaskarżonego wyroku można opisać w sposób następujący:</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Saint-Gobain Glass Deutschland jest spółką działającą na światowym rynku szkła, eksploatującą instalacje objęte zakresem stosowania dyrektywy 2003/87.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Pismem z dnia <DATE ISO="20120703">3 lipca 2012 r.</DATE> wnosząca odwołanie zwróciła się do Komisji Europejskiej o ujawnienie dokumentu przekazanego przez Republikę Federalną Niemiec w ramach postępowania w sprawie przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji, o którym mowa w art. 10a dyrektywy 2003/87. Dokument ten zawiera informacje dotyczące niektórych instalacji wnoszącej odwołanie położonych na terytorium niemieckim, w szczególności dane dotyczące <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>początkowej zdolności produkcyjnej instalacji<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/> oraz wstępnej liczby uprawnień do emisji przyznanych na okres między 2013 a 2020 r.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>W wyniku odrzucenia jej pierwotnego wniosku wnosząca odwołanie złożyła, pismem z dnia <DATE ISO="20120807">7 sierpnia 2012 r.</DATE>, ponowny wniosek o udzielenie dostępu do dokumentów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>Niektóre ze wspomnianych informacji zostały ujawnione publicznie przez władze niemieckie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>Sporną decyzją Komisja przyznała częściowy dostęp do wnioskowanych informacji, mianowicie do informacji ujawnionych publicznie przez władze niemieckie, oraz do niektórych innych informacji, które nie były kluczowe, i odmówiła dostępu do pozostałych z omawianych informacji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Komisja oparła swoją decyzję o odmowie z jednej strony na art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1049/2001, uważając, że pełne ujawnienie wnioskowanych informacji prowadziłoby do poważnego naruszenia jej nadal trwającego procesu podejmowania decyzji, dotyczącego w tym okresie prawie <FT TYPE="NUMBER">12000</FT> instalacji w 27 państwach członkowskich. Zdaniem Komisji pełne ujawnienie omawianych informacji pozwoliłoby opinii publicznej, a w szczególności zainteresowanym przedsiębiorstwom, na zakwestionowanie informacji przekazanych przez państwa członkowskie lub sformułowanie zastrzeżeń w odniesieniu do nich, co mogłoby zakłócić proces podejmowania decyzji zarówno w Komisji, jak i w państwach członkowskich. Te zakłócenia mogłyby następnie znacznie opóźnić ten proces podejmowania decyzji i zaszkodzić dialogowi między Komisją a państwami członkowskimi.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>Komisja nie zakwestionowała istnienia nadrzędnego interesu publicznego w rozumieniu art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1049/2001, uzasadniającego ujawnienie żądanych informacji, wyjaśniając jednocześnie, że interesy podniesione przez wnoszącą odwołanie w jej wniosku miały charakter czysto prywatny. W niniejszej sprawie priorytetowym interesem było jej zdaniem zapewnienie swobodnego podjęcia decyzji, wolnego od wszelkich zewnętrznych zakłóceń, i zachowanie klimatu zaufania między Komisją a niemieckimi władzami. Co więcej, Komisja przypomniała, że znaczna część żądanych informacji została ujawniona publicznie przez władze niemieckie, i wskazała, że opinia publiczna miała w związku z tym dostęp do głównych elementów projektu zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>Wreszcie Komisja wyjaśniła, że nawet jeśli założyć, iż żądane przez wnoszącą odwołanie informacje stanowią informacje o środowisku, to i tak art. 6 rozporządzenia nr 1367/2006 nie zawiera żadnego przepisu pozwalającego na wyłączenie stosowania wyjątku przewidzianego w art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1049/2001.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="4"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Z drugiej strony, jako że żądane informacje zostały sporządzone przez Republikę Federalną Niemiec, to dla celów art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001 Komisja skonsultowała się z tym państwem członkowskim – a ono sprzeciwiło się ich ujawnieniu. Uzasadniło ono swój sprzeciw poprzez powołanie się na wyjątek przewidziany w art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1049/2001. W szczególności Republika Federalna Niemiec podniosła, że Komisja nie przyjęła jeszcze decyzji w przedmiocie rozpatrywanych informacji oraz że występowała znaczna presja na przyjęcie decyzji w terminie. Komisja uznała te względy za istotne prima facie.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Postępowanie przed Sądem i zaskarżony wyrok</P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>Pismem z dnia <DATE ISO="20121031">31 października 2012 r.</DATE> wnosząca odwołanie wniosła skargę do Sądu na dorozumianą decyzję Komisji o odmowie dostępu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>W wyniku przyjęcia spornej decyzji wnosząca odwołanie dostosowała swoje żądania skargi w pierwszej instancji jako odnoszące się do stwierdzenia nieważności tej decyzji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>W uzasadnieniu skargi wnosząca odwołanie podniosła zasadniczo dwa zarzuty, z których pierwszy dotyczył naruszenia art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001 w związku z art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1367/2006, a drugi – naruszenia art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>Zaskarżonym wyrokiem Sąd oddalił skargę jako bezzasadną i obciążył wnoszącą odwołanie kosztami postępowania.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Żądania stron</P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Wnosząca odwołanie wnosi w nim do Trybunału o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz stwierdzenie nieważności spornej decyzji, a tytułem żądania ewentualnego o przekazanie sprawy Sądowi celem ponownego rozpoznania, jak również o obciążenie Komisji kosztami postępowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>Komisja wnosi o oddalenie odwołania i o obciążenie wnoszącej odwołanie kosztami postępowania.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Analiza odwołania</P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>W uzasadnieniu odwołania wnosząca odwołanie podnosi dwa zarzuty, z których pierwszy dotyczy błędnej wykładni art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1049/2001 w związku z art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1367/2006, a drugi – błędnego zastosowania art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie zarzutu pierwszego</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Argumentacja stron</P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>Wnosząca odwołanie utrzymuje, że Sąd naruszył prawo, dokonując zbyt szerokiej wykładni podstawy odmowy dostępu wymienionej w art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1049/2001 w związku z art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1367/2006.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="5"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Wskazuje ona, że Sąd błędnie orzekł, iż instytucja może powołać się na tę podstawę odmowy w odniesieniu do dokumentu <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>dotyczącego sprawy, w przypadku której decyzja nie została jeszcze przez nią podjęta<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>, oraz że jej stosowanie nie jest w konsekwencji ograniczone do dokumentów sporządzonych w ramach procesu podejmowania decyzji organów władzy publicznej, ale obejmuje także <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>dokumenty bezpośrednio związane z zagadnieniami rozpatrywanymi w omawianym procesie podejmowania decyzji<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/> (pkt 87 i 88 zaskarżonego wyroku).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>Wnosząca odwołanie podnosi, że wykładnia ta, oparta na orzecznictwie niedotyczącym dziedziny dostępu do informacji o środowisku, jest sprzeczna z celem, do którego zmierza konwencja z Aarhus, mianowicie celem zapewnienia przejrzystości procesu podejmowania decyzji organów władzy publicznej w dziedzinie środowiska oraz umożliwienia opinii publicznej wywierania wpływu na ten proces. Zdaniem wnoszącej odwołanie uzasadnienie zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym należy zagwarantować, aby postępowanie administracyjne mogło przebiegać w sposób całkowicie niezakłócony i korzystać z ochrony przed presją zewnętrzną (pkt 81 zaskarżonego wyroku), jest nie do pogodzenia z tym celem.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>Zdaniem wnoszącej odwołanie właściwe postanowienie konwencji z Aarhus, mianowicie art. 4 ust. 4 lit. a) tej konwencji, nie chroni całego postępowania administracyjnego, ale jedynie poufność obrad. Pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>obrad<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/> odnosi się wyłącznie do wewnętrznego dla danego organu procesu konsultacyjnego i decyzyjnego, odnoszącego się do podjęcia decyzji co do istoty, z wyłączeniem okoliczności faktycznych będących podstawą przebiegu tego procesu, które nie są chronione. Sama możliwość wywołania przez takie ujawnienie informacji wątpliwości i zastrzeżeń nie może uzasadniać odmowy dostępu do dokumentów, ponieważ te wątpliwości i zastrzeżenia są nieodłączne od celu przejrzystości.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>Komisja zastanawia się nad dopuszczalnością zarzutu pierwszego. Z jednej strony utrzymuje ona, że nie jest dopuszczalne, by wnosząca odwołanie podnosiła na tym etapie rzekomą niezgodność rozporządzenia nr 1367/2006 z konwencją z Aarhus. Z drugiej strony wskazuje, że jeśli wnosząca odwołanie zamierza powołać się na istnienie wykładni zgodnej z tą konwencją, chodziłoby o nowy zarzut, którego wnosząca odwołanie nie podniosła przed Sądem.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>Co do istoty Komisja utrzymuje, że dokonana przez Sąd w zaskarżonym wyroku wykładnia art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1049/2001 w związku z art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1367/2006 jest prawidłowa. Komisja uważa, że pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>postępowania prowadzonego przez władze publiczne<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/> zawarte w art. 4 ust. 4 lit. a) konwencji z Aarhus nie ogranicza się do procesu obradowania władz. Zdaniem Komisji nawet jeśli dokument, taki jak dokument będący przedmiotem spornej decyzji, nie opisuje wewnętrznych obrad organów władzy publicznej, ale tylko to, co jest ich podstawą, dostępu do tego dokumentu można odmówić zgodnie z art. 4 ust. 4 lit. a) konwencji z Aarhus.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>W przedmiocie dopuszczalności</P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Komisja kwestionuje dopuszczalność zarzutu pierwszego, utrzymując, że argumentacja oparta na art. 4 ust. 4 lit. a) konwencji z Aarhus stanowi nowy zarzut, podniesiony po raz pierwszy na etapie odwołania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Pragnę przypomnieć, że z utrwalonego orzecznictwa wynika, iż strona nie może podnieść po raz pierwszy przed Trybunałem zarzutu, którego nie podniosła wcześniej przed Sądem. W ramach odwołania kompetencje Trybunału są zasadniczo ograniczone do badania dokonanej przez Sąd oceny podniesionych przed nim zarzutów. Ograniczenie to nie ma jednak zastosowania do argumentów stanowiących jedynie rozszerzenie argumentacji przedstawionej już w pierwszej instancji<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140410">10 kwietnia 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>Areva i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑247/11 P i C‑253/11 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:257">EU:C:2014:257</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0113">113</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0114">114</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie wnosząca odwołanie podniosła przed Sądem naruszenie art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1049/2001 w związku z art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1367/2006, utrzymując, że podstawy odmowy dostępu należy interpretować w sposób zawężający. Wnosząca odwołanie odniosła się do celu rozporządzenia nr 1367/2006, które zmierza do zapewnienia wprowadzenia w życie konwencji z Aarhus. Utrzymywała ona, że podstawa powołana przez Komisję nie umożliwiała odmowy dostępu do informacji faktycznych niedotyczących procesu podejmowania decyzji sensu stricto, ale dotyczących jedynie podstaw faktycznych tego procesu (zob. w szczególności pkt 41 i 86 zaskarżonego wyroku).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>W ramach pierwszego zarzutu odwołania wnosząca odwołanie podniosła podobne argumenty, wskazując ponadto, że wykładnia, za którą się opowiada, wynika również z art. 4 ust. 4 lit. a) konwencji z Aarhus.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>Pragnę zauważyć, że wnosząca odwołanie, jak wynika z jej argumentów przedstawionych na rozprawie, nie powołuje się na konwencję z Aarhus w celu zakwestionowania ważności rozporządzenia nr 1367/2006, co rzeczywiście zmieniałoby zakres sporu, ale opiera się jedynie na wymogu dokonywania wykładni tego rozporządzenia zgodnie z konwencją z Aarhus.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Zważywszy więc na to, że w pierwszej instancji wnosząca odwołanie podniosła naruszenie art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1367/2006, wprowadzającego w życie art. 4 konwencji z Aarhus, do Trybunału należy dokonanie wykładni przywołanego przepisu rozporządzenia z uwzględnieniem właściwych postanowień tej konwencji, zgodnie z zasadą wykładni zgodnej z prawem międzynarodowym<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19960910">10 września 1996 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Niemcy</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑61/94</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1996:313">EU:C:1996:313</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0052">52</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. Zobacz pkt 39 niniejszej opinii.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>W tych okolicznościach uważam, że argument oparty na art. 4 ust. 4 lit. a) konwencji z Aarhus stanowi jedynie rozszerzenie argumentacji przedstawionej już przez wnoszącą odwołanie w pierwszej instancji, dotyczącej naruszenia art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1367/2006.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>W związku z tym zarzut pierwszy jest dopuszczalny.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Co do istoty</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>–</NO.P><TXT>Obowiązek wykładni zgodnej z konwencją z Aarhus</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Konwencja z Aarhus, zatwierdzona decyzją 2005/370, stanowi integralną część porządku prawnego Unii. Przystępując do konwencji z Aarhus, Unia Europejska zobowiązała się w szczególności do zapewnienia, w ramach zakresu stosowania prawa Unii, dostępu do informacji o środowisku zgodnie z postanowieniami tej konwencji<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131219">19 grudnia 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Fish Legal i Shirley</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑279/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:853">EU:C:2013:853</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0035">35</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. Zobacz także podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20101222">22 grudnia 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Ville de Lyon</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑524/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:822">EU:C:2010:822</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120214">14 lutego 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Flachglas Torgau</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑204/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:71">EU:C:2012:71</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Dla wypełnienia tego zobowiązania prawodawca Unii przyjął dwa akty: dyrektywę 2003/4/WE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20030128">28 stycznia 2003 r.</DATE> w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylająca dyrektywę Rady 90/313/EWG (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="141" PAGE.FIRST="26" DATE.PUB="2003">Dz.U. 2003, l 41, s. 26</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, skierowaną do państw członkowskich, oraz rozporządzenie nr 1367/2006, dotyczące instytucji i organów Unii.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="7"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>Skoro prawodawca Unii zamierzał zapewnić zgodność prawa Unii z konwencją z Aarhus, przyjmując te dwa akty, należy uwzględnić brzmienie i cel tej konwencji przy dokonywaniu ich interpretacji<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Zobacz podobnie co do dyrektywy 2003/4 wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120214">14 lutego 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Flachglas Torgau</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑204/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:71">EU:C:2012:71</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131219">19 grudnia 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Fish Legal i Shirley</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑279/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:853">EU:C:2013:853</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Pragnę ponadto zauważyć, że pożądane jest zapewnienie spójności wykładni tych dwóch aktów – dyrektywy 2003/4 i rozporządzenia nr 1367/2006 – ponieważ wprowadzają one w życie te same postanowienia konwencji z Aarhus. Można rozsądnie uznać, o ile wyraźnie nie wskazano inaczej, że prawodawca Unii zamierzał wprowadzić w życie tę konwencję w sposób jednolity w prawie Unii, zarówno dla państw członkowskich, jak i dla instytucji Unii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>Pragnę zauważyć, że takie podejście zostało zaakceptowane przez strony. Komisja przyznała w szczególności w odpowiedzi na odwołanie, że przywołaną podstawę odmowy należy interpretować w świetle art. 4 ust. 4 lit. a) konwencji z Aarhus oraz w sposób spójny z art. 4 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2003/4.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>–</NO.P><TXT>Pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>obrad organów władzy publicznej<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>Artykuł 4 ust. 4 lit. a) konwencji z Aarhus przewiduje możliwość odmowy dostępu do informacji o środowisku w przypadku naruszenia poufności obrad organów władzy publicznej, jeśli jest ona przewidziana prawem. Ta sama<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>W art. 4 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2003/4 użyty został ten sam termin, mianowicie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>poufność<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/> działań.</P></NOTE> podstawa odmowy została przewidziana w art. 4 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2003/4.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Należy stwierdzić, że brzmienie tych dwóch przepisów wykazuje pewne rozbieżności językowe. Jeśli chodzi o tekst autentyczny konwencji z Aarhus, wersja w języku francuskim odnosi się do <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>délibérations des autorités publiques<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>, podczas gdy wersja w języku angielskim używa terminu <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>proceedings [of public authorities]<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>, który może być rozumiany szerzej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Co więcej, jeśli chodzi o dyrektywę 2003/4, niektóre wersje językowe używają terminu odpowiadającego <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>obradom<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/> (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>délibérations<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/>) lub <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>obradom wewnętrznym<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/> (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>délibérations internes<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/>)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>W szczególności w wersji w języku francuskim, niemieckim (Beratungen von Behörden) i włoskim (deliberazioni interne delle autorità pubbliche).</P></NOTE>, podczas gdy inne odnoszą się szerzej do poufności postępowań, prac lub czynności proceduralnych organów władzy publicznej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>W szczególności wersje w języku angielskim, litewskim ([valdžios institucijų]procesinių veiksmų konfidencialumas), niderlandzkim (handelingen van overheidsinstanties) i polskim (poufność działań organów władzy publicznej). Wersja dyrektywy 2003/4 w języku hiszpańskim (procedimientos de las autoridades públicas) odbiega od urzędowego tłumaczenia konwencji (deliberaciones de las autoridades públicas).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>Dla dokonania jednolitej wykładni danego przepisu zawartego w konwencji z Aarhus i w aktach wprowadzających tę konwencję do prawa Unii należy uwzględnić kontekst i cel tych aktów<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>W prawie Unii w przypadku rozbieżności między wersjami językowymi rozpatrywany przepis należy interpretować z uwzględnieniem ogólnej systematyki i celu danego uregulowania. Zobacz w szczególności wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140409">9 kwietnia 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>GSV</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑74/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:243">EU:C:2014:243</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0027">27</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>Konwencja z Aarhus i dyrektywa 2003/4 zmierzają do zapewnienia zwiększonego dostępu opinii publicznej do informacji o środowisku, przewidując prawo dostępu jako zasadę ogólną i ograniczając możliwość odmowy do kilku szczególnych, jasno zdefiniowanych przypadków<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Motyw 16 dyrektywy 2003/4.</P></NOTE>. W aktach tych ustanowiono zasadę, zgodnie z którą podstawy odmowy dostępu należy interpretować w sposób zawężający<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Artykuł 4 ust. 4 akapit drugi konwencji z Aarhus i art. 4 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2003/4.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>Mając na uwadze ten cel, pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>obrad organów władzy publicznej<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/> nie można moim zdaniem interpretować jako odnoszącego się do całego postępowania przed organami władzy publicznej. Taka zbyt szeroka wykładnia nie pozwoliłaby na wyznaczenie zakresu rozpatrywanej podstawy odmowy ani na jej zawężającą interpretację.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Wydaje mi się, że prace przygotowawcze potwierdzają wybór bardziej zawężającej wykładni pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>obrad<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/>, jakie wynika w szczególności z francuskiej wersji językowej konwencji z Aarhus.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>Analogiczny przepis zawarty był już w art. 3 ust. 2 akapit pierwszy tiret pierwsze dyrektywy 90/313/EWG<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Dyrektywa Rady z dnia <DATE ISO="19900607">7 czerwca 1990 r.</DATE> w sprawie swobody dostępu do informacji o środowisku (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="158" PAGE.FIRST="56" DATE.PUB="1990">Dz.U. 1990, L 158, s. 56</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, która stanowiła model przy sporządzaniu konwencji z Aarhus. Francuska wersja językowa dyrektywy 90/313 odnosiła się do <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>délibérations<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/> i ten sam termin został powtórzony w konwencji z Aarhus. Autorzy tej konwencji nie zdecydowali się zatem na zastąpienie tego terminu innym, bardziej ogólnym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>Moim zdaniem zawężająca wykładnia rozpatrywanej podstawy odmowy jako ograniczonej do <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>wewnętrznych<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/> obrad danego organu może również opierać się na analizie zawartej w przewodniku w sprawie stosowania konwencji z Aarhus<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Zobacz S. Stec i in., <HT TYPE="ITALIC">The Aarhus Convention: An Implementation Guide</HT>, Nations unies, New York, Genève, 2000, s. 81. Zgodnie z tym przewodnikiem, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>konwencja z Aarhus nie zawiera definicji <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>działań organów władzy publicznej<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="00AB" ID="QE0027"/>, ale według jednej z wykładni może chodzić o obrady dotyczące wewnętrznych czynności organów władzy publicznej, a nie o obrady organów władzy publicznej dotyczące kwestii merytorycznych objętych ich dziedziną kompetencji<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/> (s. 74 wersji w języku francuskim) (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>The Convention does not define <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>proceedings of public authorities<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="00AB" ID="QE0029"/> but one interpretation is that these may be proceedings concerning the internal operations of a public authority and not substantive proceedings conducted by the public authority in its area of competence<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/>). To samo stanowisko zostało wyrażone w drugim wydaniu przewodnika (s. 86 wersji w języku angielskim). Zobacz dokument dostępny na stronie internetowej: http://www.unece.org/environmental-policy/conventions/public-participation/aarhus-convention/key-guidance-material.html.</P></NOTE>, który stanowi dokument wyjaśniający istotny dla interpretacji tej konwencji, chociaż pozbawiony mocy wiążącej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131219">19 grudnia 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Fish Legal i Shirley</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑279/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:853">EU:C:2013:853</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0038">38</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>Uważam zatem, że pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>obrad<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/> należy rozumieć jako odnoszące się wyłącznie do etapu obradowania w procesie podejmowania decyzji, jak sugeruje termin użyty we francuskiej wersji językowej konwencji z Aarhus i w wersjach w języku niemieckim, francuskim i włoskim dyrektywy 2003/4.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>W tym względzie pragnę zauważyć, że Trybunał miał już sposobność dokonać wykładni art. 4 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2003/4 – pod innym kątem – w sprawie, w której zapadł wyrok Flachglas Torgau<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120214">14 lutego 2012 r.</DATE>, <NO.CASE>C‑204/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:71">EU:C:2012:71</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>Dokonując wykładni przesłanki, zgodnie z którą poufność obrad organów władzy publicznej musi być <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>przewidziana w prawie<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/>, Trybunał orzekł, że przesłanka ta wymaga w szczególności, aby prawo krajowe określało jasno zakres pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0032" REF.END="QE0032"/>obrad<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/> wymienionego w art. 4 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2003/4, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0033" REF.END="QE0033"/>które to pojęcie odsyła do końcowych etapów procesu decyzyjnego organów władzy publicznej<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120214">14 lutego 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Flachglas Torgau</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑204/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:71">EU:C:2012:71</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0063">63</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>Chociaż Trybunał nie wypowiedział się wyraźnie w tym wyroku w przedmiocie zakresu pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0034" REF.END="QE0034"/>obrad<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="201D" ID="QE0034"/>, można z niego moim zdaniem wywnioskować, że zakres tego pojęcia powinien być jasno ustalony i nie może ono obejmować całego postępowania przed organem.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>W opinii w tej samej sprawie rzecznik generalna E. Sharpston, podkreślając rozbieżności między wersjami językowymi, uznała, że pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0035" REF.END="QE0035"/>obrad organów władzy publicznej<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/> powinno odnosić się jedynie do wymiany poglądów i dyskusji nad opcjami polityki w ramach procesu podejmowania decyzji<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Opinia rzecznik generalnej E. Sharpston w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Flachglas Torgau</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑204/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:413">EU:C:2011:413</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0083">83</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Zastosowała ona tym samym zawężające podejście proponowane przez Komisję w tej sprawie, oparte na wersji w języku francuskim i niemieckim dyrektywy 2003/4<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Opinia rzecznik generalnej E. Sharpston w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Flachglas Torgau</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑204/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:413">EU:C:2011:413</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0081">81</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. W tej sprawie rząd niemiecki utrzymywał, że pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0036" REF.END="QE0036"/>obrad<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="201D" ID="QE0036"/> obejmuje wymianę poglądów między służbami, ale nie dane i statystyki służące jako podstawa takiej wymiany i decyzji, które po niej następowały.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>W wyroku wydanym po wyroku Flachglas Torgau<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120214">14 lutego 2012 r.</DATE>, <NO.CASE>C‑204/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:71">EU:C:2012:71</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, przywołanym przez wnoszącą odwołanie, Bundesverwaltungsgericht (federalny trybunał administracyjny, Niemcy) dokonał wykładni rozpatrywanej podstawy odmowy jako ograniczonej do procesu obradowania jako takiego, mianowicie do procesu refleksji w ścisłym znaczeniu, z wyłączeniem informacji stanowiących podstawę faktyczną podejmowanych decyzji, które są chronione tylko wtedy, gdy pozwalają na wyciągnięcie jasnych wniosków co do tego procesu obradowania<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Wyrok z dnia <DATE ISO="20120802">2 sierpnia 2012 r.</DATE>, 7 C 7.12, pkt 26–27 (ECLI:DE:BVerwG:2012:020812U7C7.12.0).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>Proponuję Trybunałowi dokonanie w istocie takiej samej wykładni w niniejszej sprawie. Takie podejście pozwoliłoby na zapewnienie spójności w stosowaniu tej samej podstawy odmowy, mającej zastosowanie na podstawie konwencji z Aarhus zarówno do państw członkowskich, jak i do instytucji Unii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>Nie jest wprawdzie wykluczone, że wprowadzając w życie pojęcie prawne dotyczące zobowiązań międzynarodowych, prawodawca Unii uwzględnia specyfikę funkcjonowania Unii, która może być różna od sposobu funkcjonowania państwa członkowskiego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>W szczególności uwzględniając tę specyfikę, Unia w deklaracji złożonej w zastosowaniu art. 19 konwencji z Aarhus podniosła, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0037" REF.END="QE0037"/>instytucje Wspólnoty będą stosować konwencję w ramach istniejących i przyszłych zasad dotyczących dostępu do dokumentów i innych odpowiednich zasad prawa wspólnotowego w dziedzinie objętej konwencją<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/>. Zobacz także wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150716">16 lipca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>ClientEarth/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑612/13 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:486">EU:C:2015:486</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0041">41</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. W niniejszej sprawie nie widzę jednak, w jaki sposób taka specyfika mogłaby uzasadnić wykładnię pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0038" REF.END="QE0038"/>obrad<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/> odbiegającą od wykładni wynikającej z dyrektywy 2003/4.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>Jak już wskazałem, art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1049/2001 w związku z art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1367/2006, należy interpretować zgodnie z art. 4 ust. 4 lit. a) konwencji z Aarhus.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>Wyjątek dotyczący wniosków o udzielenie dostępu do informacji przewidziany w tych przepisach prawa Unii należy zatem rozumieć jako odnoszący się do poufności <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0039" REF.END="QE0039"/>obrad organów władzy publicznej<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="201D" ID="QE0039"/> i obejmujący informacje, których ujawnienie może naruszyć poufność procesu obradowania w ramach procesów podejmowania decyzji. Taka zawężająca wykładnia wyklucza a priori, jak utrzymuje wnosząca odwołanie, informacje stanowiące jedynie podstawę faktyczną, na której opiera się proces podejmowania decyzji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>Zdaję sobie sprawę, że taka wykładnia odbiega od brzmienia art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1049/2001, które donosi się do każdego <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0040" REF.END="QE0040"/>dokumentu sporządzonego przez instytucję na użytek wewnętrzny lub otrzymanego przez instytucję, który odnosi się do spraw, w przypadku których decyzja nie została [jeszcze] podjęta przez instytucję<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="201D" ID="QE0040"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Akapit drugi tego samego ustępu, który nie został przywołany w niniejszej sprawie, dotyczy dostępu do <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0041" REF.END="QE0041"/>dokumentu zawierającego opinie na użytek wewnętrzny jako część obrad i wstępnych konsultacji w ramach zainteresowanej instytucji<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="201D" ID="QE0041"/>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>Wynika to z okoliczności, że prawodawca Unii, wprowadzając w życie konwencję z Aarhus w odniesieniu do instytucji Unii poprzez rozporządzenie nr 1367/2006, postanowił nie transponować podstaw odmowy zawartych w tej konwencji, ale odesłać do rozporządzenia nr 1049/2001, które nie stosuje tej samej terminologii<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>Niektórzy autorzy zauważyli w czasie transpozycji konwencji z Aarhus, że rozporządzenie nr 1049/2001 zawierało elementy niezgodne z tą konwencją. Zobacz L. Krämer, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0042" REF.END="QE0042"/>Access to Environmental Information in an Open European Society – Directive 2003/4<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="201D" ID="QE0042"/>, <HT TYPE="ITALIC">College of Europe Research Papers</HT>, 5/2003, s. 28.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>–</NO.P><TXT>Analiza ustaleń Sądu</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>Zastrzeżenia sformułowane przez wnoszącą odwołanie dotyczą z jednej strony pkt 80–82, a z drugiej strony pkt 87–89 zaskarżonego wyroku.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64.</NO.P><TXT>W pkt 79–85 zaskarżonego wyroku Sąd zbadał argument wnoszącej odwołanie, zgodnie z którym przejrzystość i udział obywateli wymagają możliwości formułowania zastrzeżeń i kwestionowania prawidłowości danych, wobec czego ryzyko tych zastrzeżeń nie może stanowić podstawy odmowy dostępu do informacji (pkt 79 zaskarżonego wyroku).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65.</NO.P><TXT>W tym względzie Sąd orzekł, opierając się na orzecznictwie dotyczącym art. 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 1049/2001<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110721">21 lipca 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>Szwecja/MyTravel i Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑506/08 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:496">EU:C:2011:496</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0086">86</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0087">87</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; a także opinia rzecznik generalnej J. Kokott w tej sprawie, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:107">EU:C:2011:107</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0065">65</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0067">67</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, że rozpatrywane postępowanie administracyjne zasługuje na wzmożoną ochronę, ponieważ dostęp do dotyczących go informacji pozwoliłby zainteresowanym na próby wywierania wpływu na to postępowanie, a zatem należy chronić te postępowania administracyjne przed zewnętrzną presją, aby nie został zakłócony przebieg obrad (pkt 80–81 zaskarżonego wyroku).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66.</NO.P><TXT>Pragnę zauważyć, że ta argumentacja prawna, doskonale sprawdzająca się w dziedzinie kontroli łączenia się przedsiębiorstw, której dotyczy wyrok Szwecja/MyTravel i Komisja<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0031"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110721">21 lipca 2011 r.</DATE>, <NO.CASE>C‑506/08 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:496">EU:C:2011:496</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> przywołany przez Sąd, nie może być transponowana bez zastrzeżeń do dziedziny dostępu do informacji o środowisku.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67.</NO.P><TXT>Jak słusznie wskazuje wnosząca odwołanie, celem konwencji z Aarhus i aktów ustawodawczych wprowadzających tę konwencję do prawa Unii jest właśnie zapewnienie zwiększonej przejrzystości w administracji i przyznanie społeczeństwu dostępu do informacji w dziedzinie środowiska w celu umożliwienia mu wyrażenia swoich wątpliwości<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0032"><P>Zobacz motyw 9 konwencji z Aarhus, motyw 1 dyrektywy 2003/4 i motyw 2 rozporządzenia nr 1367/2006.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68.</NO.P><TXT>W dziedzinie, której dotyczy konwencja z Aarhus, możliwość sformułowania zastrzeżeń i podjęcia próby wywarcia wpływu na proces podejmowania decyzji nie może więc być podnoszona przez administrację jako podstawa odmowy dostępu do informacji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69.</NO.P><TXT>Wynika z tego, że skoro Sąd stwierdził, iż żądane informacje dotyczą dziedziny objętej konwencją z Aarhus i rozporządzeniem nr 1367/2006, nie mógł bez naruszenia prawa oprzeć się na przekonaniu, sformułowanym w innej dziedzinie działalności Unii, zgodnie z którym działalność administracyjną Komisji, podobnie jak postępowania sądowe<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0033"><P>W opinii przytoczonej przez Sąd rzecznik generalna J. Kokott uznała, że postępowania administracyjne, w szczególności w dziedzinie kontroli koncentracji, zasługują na ochronę przed zewnętrzną presją, podobnie jak działalność sądów. Zobacz opinię rzecznik generalnej J. Kokott w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Szwecja/MyTravel i Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑506/08 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:107">EU:C:2011:107</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0065">65</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0067">67</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, należy chronić w celu zapewnienia niezakłóconego przebiegu obrad (pkt 81 zaskarżonego wyroku).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="11"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70.</NO.P><TXT>Co więcej, uzasadnienie przedstawione przez Sąd w pkt 82 zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym działalność administracyjna nie wymaga tak szerokiego dostępu do informacji jak działalność prawodawcza, również nie ma zastosowania w dziedzinie objętej konwencją z Aarhus. Konwencja ta zmierza bowiem do zwiększenia przejrzystości przede wszystkim w kontekście działalności administracyjnej, zaś wykonywanie władzy prawodawczej wykluczone jest z jej zakresu stosowania<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0034"><P>Pomimo że prawodawca Unii postanowił rozszerzyć system wynikający z konwencji także na działalność prawodawczą Unii. Zobacz art. 2 ust. 2 akapit drugi konwencji z Aarhus i motyw 7 rozporządzenia nr 1367/2006.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71.</NO.P><TXT>Uzasadnienie zawarte w pkt 80–82 zaskarżonego wyroku jest więc nie do pogodzenia z celami konwencji z Aarhus i rozporządzenia nr 1367/2006 oraz narusza zasadę zawężającej wykładni podstaw odmowy dostępu do informacji wyrażoną w art. 4 ust. 4 akapit drugi konwencji z Aarhus i w art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1367/2006.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72.</NO.P><TXT>Następnie w pkt 86–89 zaskarżonego wyroku Sąd zbadał argument wnoszącej odwołanie, zgodnie z którym żądane informacje nie są objęte zakresem stosowania powołanej podstawy odmowy, zważywszy na to, że nie można ich uważać za dotyczące procesu podejmowania decyzji jako takiego, lecz że dotyczą one wyłącznie podstawy faktycznej tego procesu (pkt 86 zaskarżonego wyroku).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73.</NO.P><TXT>W tym względzie Sąd wskazał, że powołując się na art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1049/2001, instytucja może odmówić dostępu do dokumentu, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0043" REF.END="QE0043"/>który odnosi się do spraw, w przypadku których decyzja nie została [jeszcze] podjęta przez instytucję<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="201D" ID="QE0043"/>, ponieważ użycie tego wyrażenia pozwala jego zdaniem na stosowanie tego przepisu do dokumentów bezpośrednio związanych z kwestiami rozpatrywanymi w procesie podejmowania decyzji (pkt 87–88 zaskarżonego wyroku).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74.</NO.P><TXT>Sąd stwierdził, że dotyczy to spornych informacji, ponieważ są to dane, które państwa członkowskie zobowiązane są przekazać Komisji w celu obliczenia bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych, zgodnie z art. 11 dyrektywy 2003/87 i art. 15 decyzji 2011/278/UE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0035"><P>Decyzja Komisji z dnia <DATE ISO="20110427">27 kwietnia 2011 r.</DATE> w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="130" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2011">Dz.U. 2011, L 130, s. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>. Omawiane informacje były więc <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0044" REF.END="QE0044"/>bezpośrednio związane z kwestią rozpatrywaną w ramach procesu podejmowania decyzji<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="201D" ID="QE0044"/>, a zatem dotyczyły <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0045" REF.END="QE0045"/>sprawy, w przypadku której decyzja nie została [jeszcze] podjęta przez instytucję<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="201D" ID="QE0045"/> (pkt 89–90 zaskarżonego wyroku).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75.</NO.P><TXT>Pragnę zauważyć, że rozumowanie przeprowadzone przez Sąd nie uwzględnia okoliczności, iż wyjątek dotyczący wniosków o udzielenie dostępu do dokumentów wymieniony w art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1049/2001 należy w dziedzinie objętej konwencją z Aarhus i rozporządzeniem nr 1367/2006 interpretować w sposób zawężający oraz w świetle wyczerpującego wykazu podstaw odmowy przewidzianego w tej konwencji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 4 ust. 4 lit. a) konwencji z Aarhus żądaniu udzielenia informacji o środowisku można odmówić w przypadku naruszenia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0046" REF.END="QE0046"/>poufności postępowania prowadzonego przez władze publiczne, tam, gdzie zachowanie takiej poufności jest przewidziane przez prawo krajowe<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="201D" ID="QE0046"/>. Moim zdaniem tę podstawę odmowy należy rozumieć jako odnoszącą się do procesu obradowania w procesach podejmowania decyzji, nie obejmuje ona natomiast całego postępowania administracyjnego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0036"><P>Zobacz pkt 60 niniejszej opinii.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="12"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77.</NO.P><TXT>W kontekście odmowy przewidzianej w konwencji z Aarhus wykładnia art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1049/2001 przyjęta przez Sąd w pkt 87–90 zaskarżonego wyroku jest zbyt szeroka, ponieważ obejmuje potencjalnie każdy dokument dotyczący sprawy, w przypadku której decyzja nie została jeszcze podjęta przez instytucję<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0037"><P>Pragnę zauważyć, że w niedawnym orzecznictwie odnoszącym się do dostępu do informacji o środowisku Sąd przyjął znacznie bardziej zawężającą wykładnię tego przepisu rozporządzenia nr 1049/2001. Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160920">20 września 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>PAN Europe/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑51/15</NO.CASE>, niepublikowany, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2016:519">EU:T:2016:519</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78.</NO.P><TXT>Sąd naruszył zatem zasadę zawężającej interpretacji podstaw odmowy ustanowioną w art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1367/2006, a także obowiązek wykładni zgodnej z konwencją z Aarhus<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0038"><P>Zobacz pkt 39 niniejszej opinii.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Wnioski wstępne</P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79.</NO.P><TXT>Uwzględniając całość powyższych rozważań, uważam, że w pkt 80–90 zaskarżonego wyroku Sąd oparł się na błędnej wykładni art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1049/2001 w związku z art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1367/2006.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80.</NO.P><TXT>Moim zdaniem należy zatem uchylić zaskarżony wyrok, bez konieczności badania drugiego zarzutu podniesionego w odwołaniu.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie konsekwencji uchylenia zaskarżonego wyroku</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 61 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w przypadku uchylenia zaskarżonego wyroku Trybunał może wydać orzeczenie ostateczne w sprawie, jeżeli stan postępowania na to pozwala.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0082"><NO.P>82.</NO.P><TXT>Uważam, że przesłanka ta jest spełniona w niniejszej sprawie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0083"><NO.P>83.</NO.P><TXT>Wnosząca odwołanie oparła przed Sądem swoje żądanie stwierdzenia nieważności spornej decyzji zasadniczo na dwóch zarzutach, z których pierwszy dotyczył naruszenia art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001 w związku z art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1367/2006.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0084"><NO.P>84.</NO.P><TXT>Z pkt 76–78 niniejszej opinii wynika, że zarzut ten należy uwzględnić.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0085"><NO.P>85.</NO.P><TXT>Jak wnosząca odwołanie słusznie podnosi w swoich pismach zawierających skargę i zmienioną skargę złożonych w pierwszej instancji, Komisja naruszyła art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001 w związku z art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1367/2006 poprzez uznanie, że żądane informacje były objęte podstawą odmowy odnoszącą się do ryzyka poważnego naruszenia procesu podejmowania decyzji Komisji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0086"><NO.P>86.</NO.P><TXT>Jeśli chodzi o wniosek o udzielenie dostępu odnoszący się do informacji o środowisku w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. d) rozporządzenia nr 1367/2006, co nie jest sporne między stronami, wspomnianą podstawę odmowy należy w świetle art. 4 ust. 4 lit. a) konwencji z Aarhus rozumieć jako zmierzającą do ochrony poufności obrad organu władzy publicznej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0087"><NO.P>87.</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie Komisja nie wykazała, w jaki sposób dostęp do informacji stanowiących jedynie podstawę faktyczną jej przyszłej decyzji, mianowicie danych przekazanych przez Republikę Federalną Niemiec niezbędnych do obliczenia bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 dyrektywy 2003/87 i art. 15 decyzji 2011/278, mógłby zakłócić proces obradowania związany z podjęciem tej decyzji.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="13"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0088"><NO.P>88.</NO.P><TXT>Rozumowanie przyjęte przez Komisję w spornej decyzji, oparte na okoliczności, że pełne ujawnienie omawianych informacji pozwoliłoby opinii publicznej na podniesienie wątpliwości lub sformułowanie zastrzeżeń w odniesieniu do informacji przekazanych przez państwa członkowskie, co mogłoby wpłynąć na proces podejmowania decyzji, opóźnić ten proces i zaszkodzić dialogowi między Komisją a państwami członkowskimi, nie jest właściwe, biorąc pod uwagę cel zarówno rozporządzenia nr 1367/2006, jak i konwencji z Aarhus, zmierzających do zwiększenia przejrzystości działalności administracyjnej w dziedzinie środowiska.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0089"><NO.P>89.</NO.P><TXT>Co więcej, z naruszeniem art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1367/2006 w spornej decyzji nie uściślono, czy żądane informacje dotyczą emisji do środowiska, ani nie uwzględniono interesu publicznego w ich ujawnieniu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0039"><P>W podobnym kontekście, dotyczącym dostępu do informacji o sprzedaży uprawnień do emisji gazów cieplarnianych, zob. opinia rzecznik generalnej J. Kokott w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Ville de Lyon</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑524/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:613">EU:C:2010:613</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0069">69</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0074">74</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. Pragnę zauważyć, że art. 4 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2003/4 wyklucza możliwość powołania się na podstawę odmowy dotyczącą poufności obrad organów władzy publicznej, kiedy wniosek o udzielenie dostępu dotyczy informacji o emisjach. Chociaż rozporządzenie nr 1367/2006 nie zawiera takiego ograniczenia, mam wątpliwości co do tego, czy Komisja mogłaby się skutecznie powołać na tę podstawę w tej samej sytuacji, biorąc pod uwagę, że państwa członkowskie nie mają takiej możliwości.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0090"><NO.P>90.</NO.P><TXT>Jeśli chodzi o interes publiczny, pragnę zauważyć, że jednym z celów dostępu do informacji o środowisku jest uwrażliwienie społeczeństwa na kwestie środowiskowe i umożliwienie mu wyrażenia swoich wątpliwości. Jak słusznie wnosząca odwołanie podniosła w replice w pierwszej instancji, ewentualne wskazanie przez opinię publiczną na możliwe błędy odnoszące się do danych pochodzących od państw członkowskich pozwoliłoby Komisji na lepsze wypełnienie jej funkcji przewidzianej w art. 15 ust. 1 decyzji 2011/278.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0091"><NO.P>91.</NO.P><TXT>Wreszcie pragnę zauważyć, że nie jest istotne, iż wniosek o udzielenie dostępu pochodzi w niniejszej sprawie od przedsiębiorstwa, które samo korzysta z systemu bezpłatnych uprawnień. Prawo dostępu do informacji o środowisku jest zagwarantowane dla wszystkich osób fizycznych i prawnych, bez konieczności wykazywania interesu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0040"><P>Motyw 8 dyrektywy 2003/4. Zobacz wyroki z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131219">19 grudnia 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Fish Legal i Shirley</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑279/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:853">EU:C:2013:853</NO.ECLI>; pkt <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151006">6 października 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>East Sussex County Council</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑71/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:656">EU:C:2015:656</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0056">56</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Ewentualna obecność takiego interesu nie ma więc znaczenia. Ponadto, chociaż wnosząca odwołanie, jako beneficjentka uprawnień do emisji, posiada szczególny interes w tym, aby informacje użyte dla obliczenia uprawnień były prawidłowe, nie jest wykluczone, iż interes ten jest zgodny z interesem publicznym polegającym na zapewnieniu, by Komisja podejmowała decyzje dotyczące środowiska na podstawie informacji prawidłowych i aktualnych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0092"><NO.P>92.</NO.P><TXT>W konsekwencji należy uwzględnić zarzut pierwszy skargi i stwierdzić nieważność spornej decyzji, bez konieczności badania zarzutu drugiego skargi w pierwszej instancji, opartego na naruszeniu art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0093"><NO.P>93.</NO.P><TXT>W każdym wypadku ten ostatni przepis nie stanowi w niniejszej sprawie rzeczywiście samodzielnej podstawy odmowy, która mogłaby uzasadnić utrzymanie w mocy spornej decyzji. Sprzeciw wyrażony przez Republikę Federalną Niemiec na mocy art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001 jest bowiem również uzasadniony ochroną procesu podejmowania decyzji Komisji, przewidzianą w art. 4 ust. 3 akapit pierwszy tego rozporządzenia (pkt 127 zaskarżonego wyroku).</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Wnioski</P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0094"><NO.P>94.</NO.P><TXT>W świetle powyższych rozważań proponuję, by Trybunał:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>uchylił wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141211">11 grudnia 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>Saint-Gobain Glass Deutschland/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑476/12</NO.CASE>, niepublikowany, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2014:1059">EU:T:2014:1059</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>);</P></ITEM><?PAGE NO="14"?><ITEM><P>stwierdził nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia <DATE ISO="20130117">17 stycznia 2013 r.</DATE> (GestDem 3273/2012) dotyczącej częściowego odrzucenia wniosku o dostęp do dokumentów przekazanych Komisji przez Republikę Federalną Niemiec w ramach postępowania w sprawie przydziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych przewidzianego w art. 10a dyrektywy 2003/87/WE; i</P></ITEM><ITEM><P>obciążył Komisję Europejską kosztami postępowania w obu instancjach.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>