<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.55-20141201.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C‑60/15 P</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62015CC0060</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:778">EU:C:2016:778</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>14</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>14</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P>CONCLUSIE VAN ADV.-GEN. SZPUNAR – ZAAK C‑60/15 P</P><P>SAINT-GOBAIN GLASS DEUTSCHLAND / COMMISSIE</P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Conclusie van advocaat-generaal</HT></P><P><HT TYPE="UC">M. Szpunar</HT></P><P>van <DATE ISO="20161019">19 oktober 2016</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Oorspronkelijke taal: Frans.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Zaak C‑60/15 P</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Saint-Gobain Glass Deutschland GmbH</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">tegen</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Europese Commissie</HT></P></STI></TITLE><INDEX><KEYWORD>Hogere voorziening</KEYWORD><KEYWORD>Toegang tot milieu-informatie</KEYWORD><KEYWORD>Verdrag van Aarhus</KEYWORD><KEYWORD>Artikel 4, lid 4, onder a)</KEYWORD><KEYWORD>Gronden voor weigering van toegang</KEYWORD><KEYWORD>Vertrouwelijkheid van het handelen van overheidsinstanties</KEYWORD><KEYWORD>Verordening (EG) nr. 1367/2006</KEYWORD><KEYWORD>Artikel 6, lid 1</KEYWORD><KEYWORD>Verordening (EG) nr. 1049/2001</KEYWORD><KEYWORD>Artikel 4, leden 3 en 5</KEYWORD><KEYWORD>Bescherming van het besluitvormingsproces van een instelling</KEYWORD><KEYWORD>Verzet van een lidstaat</KEYWORD><KEYWORD>Informatie over de installaties die onder de procedure voor de toewijzing van broeikasgasemissierechten vallen</KEYWORD><KEYWORD>Gedeeltelijke weigering van toegang</KEYWORD></INDEX><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Inleiding</P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Met de onderhavige hogere voorziening vordert Saint-Gobain Glass Deutschland GmbH vernietiging van het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van <DATE ISO="20141211">11 december 2014</DATE>, Saint-Gobain Glass Deutschland/Commissie (T‑476/12, niet gepubliceerd; hierna: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>bestreden arrest<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2014:1059">EU:T:2014:1059</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) houdende verwerping van haar beroep tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie van <DATE ISO="20130117">17 januari 2013</DATE> (GestDem nr. 3273/2012) tot gedeeltelijke afwijzing van een verzoek om toegang tot een document dat de Commissie van de Bondsrepubliek Duitsland had ontvangen in het kader van de procedure van artikel 10 bis van richtlijn 2003/87/EG<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad van <DATE ISO="20031013">13 oktober 2003</DATE> tot vaststelling van een regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Gemeenschap en tot wijziging van richtlijn 96/61/EG van de Raad (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="275" PAGE.FIRST="32" DATE.PUB="2003">PB 2003, L 275, blz. 32</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> tot toewijzing van broeikasgasemissierechten (hierna: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>litigieus besluit<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Gezien de door deze hogere voorziening opgeworpen juridische problematiek zal het Hof nader moeten ingaan op het beginsel van de beperkte uitlegging van de gronden voor weigering van toegang tot milieu-informatie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P>Ik merk op dat deze problematiek onder meer is opgeworpen in de zaak ClientEarth/Commissie (C‑57/16 P), die bij het Hof aanhangig is.</P></NOTE> van artikel 6, lid 1, van verordening (EG) nr. 1367/2006<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>Verordening van het Europees Parlement en de Raad van <DATE ISO="20060906">6 september 2006</DATE> betreffende de toepassing van de bepalingen van het Verdrag van Aarhus betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden op de communautaire instellingen en organen (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="264" PAGE.FIRST="13" DATE.PUB="2006">PB 2006, L 264, blz. 13</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, alsook uitlegging moeten geven aan de weigeringsgrond van de vertrouwelijkheid van het handelen van overheidsinstanties, neergelegd in artikel 4, lid 4, onder a), van het Verdrag betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden (hierna: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>Verdrag van Aarhus<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>Verdrag ondertekend te Aarhus (Denemarken) op <DATE ISO="19980625">25 juni 1998</DATE> en namens de Europese Gemeenschap goedgekeurd bij besluit 2005/370/EG van de Raad van <DATE ISO="20050217">17 februari 2005</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="124" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2005">PB 2005, L 124, blz. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="2"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Toepasselijke bepalingen</P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Artikel 4 van het Verdrag van Aarhus bepaalt het volgende:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="004.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>1.</NO.PARAG><ALINEA><P>Elke Partij waarborgt dat, met inachtneming van de volgende leden van dit artikel, overheidsinstanties, in antwoord op een verzoek om milieu-informatie, deze informatie beschikbaar stellen aan het publiek, binnen het kader van de nationale wetgeving [...]:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>zonder dat een bepaald belang behoeft te worden gesteld;</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG><P>[...]</P><PARAG IDENTIFIER="004.004"><NO.PARAG>4.</NO.PARAG><ALINEA><P>Een verzoek om milieu-informatie kan worden geweigerd indien de bekendmaking een nadelige invloed zou hebben op:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>de vertrouwelijkheid van het handelen van overheidsinstanties, wanneer in dergelijke vertrouwelijkheid is voorzien naar nationaal recht;</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[...]</P></ALINEA><ALINEA>De bovengenoemde gronden voor weigering worden restrictief uitgelegd, met inachtneming van het met bekendmaking gediende openbare belang en in aanmerking nemend of de verzochte informatie betrekking heeft op emissies in het milieu.</ALINEA><ALINEA>[...]<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>In artikel 4 van verordening (EG) nr. 1049/2001<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Verordening van het Europees Parlement en de Raad van <DATE ISO="20010530">30 mei 2001</DATE> inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="145" PAGE.FIRST="43" DATE.PUB="2001">PB 2001, L 145, blz. 43</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, met het opschrift <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>Uitzonderingen<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>, wordt in de leden 3 en 5 het volgende bepaald:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="004.003"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>3.</NO.PARAG><ALINEA>De toegang tot een document dat door een instelling is opgesteld voor intern gebruik of door een instelling is ontvangen, en dat betrekking heeft op een aangelegenheid waarover de instelling nog geen besluit heeft genomen, wordt geweigerd, indien de openbaarmaking ervan het besluitvormingsproces van de instelling ernstig zou ondermijnen, tenzij een hoger openbaar belang openbaarmaking gebiedt.</ALINEA></PARAG><P>[...]</P><PARAG IDENTIFIER="004.005"><NO.PARAG>5.</NO.PARAG><ALINEA>Een lidstaat kan de instelling verzoeken, een van deze lidstaat afkomstig document niet zonder zijn voorafgaande toestemming openbaar te maken.<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>In artikel 6 van verordening 1367/2006, met het opschrift <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>Toepassing van uitzonderingen met betrekking tot verzoeken om toegang tot milieu-informatie<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>, wordt in lid 1 het volgende bepaald:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>Met betrekking tot artikel 4, lid 2, eerste en derde streepje, van verordening [...] nr. 1049/2001, met uitzondering van onderzoek, met name naar mogelijke inbreuken op het [Unie]recht, wordt een hoger openbaar belang geacht openbaarmaking te gebieden indien de gevraagde informatie betrekking heeft op uitstoot in het milieu. Wat betreft de overige uitzonderingen krachtens artikel 4 van verordening [...] nr. 1049/2001, worden de gronden voor weigering beperkt uitgelegd, waarbij rekening wordt gehouden met het openbaar belang dat bij openbaarmaking is gediend en met de vraag of de gevraagde informatie betrekking heeft op uitstoot in het milieu.<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="3"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Voorgeschiedenis van het geding</P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>De voorgeschiedenis van het geding, zoals deze blijkt uit het bestreden arrest, kan als volgt worden beschreven:</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Saint-Gobain Glass Deutschland is een onderneming die actief is op de wereldwijde glasmarkt en installaties exploiteert die binnen de werkingssfeer van richtlijn 2003/87 vallen.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Bij brief van <DATE ISO="20120703">3 juli 2012</DATE> heeft rekwirante de Europese Commissie verzocht het document openbaar te maken dat laatstgenoemde had ontvangen van de Bondsrepubliek Duitsland in het kader van de procedure van artikel 10 bis van richtlijn 2003/87/EG voor het kosteloos toewijzen van broeikasgasemissierechten. Dat document bevat informatie over bepaalde installaties van rekwirante op het Duitse grondgebied, met name gegevens over de <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>aanvankelijk geïnstalleerde capaciteit<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/> en het voorlopige aantal toegewezen emissierechten voor de periode van 2013 tot en met 2020.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>Nadat het eerste verzoek van rekwirante was afgewezen, diende zij bij brief van <DATE ISO="20120807">7 augustus 2012</DATE> een confirmatief verzoek om toegang tot de documenten in.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>De Duitse autoriteiten hebben een deel van deze informatie openbaar gemaakt.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>Bij het litigieuze besluit heeft de Commissie gedeeltelijk toegang verleend tot de gevraagde informatie, namelijk tot de informatie die de Duitse autoriteiten openbaar hadden gemaakt, alsook tot bepaalde andere niet-essentiële informatie en heeft de toegang tot de rest van deze informatie geweigerd.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Enerzijds heeft de Commissie haar weigering gesteund op artikel 4, lid 3, eerste alinea, van verordening nr. 1049/2001, daar haars inziens volledige openbaarmaking van de gevraagde informatie haar besluitvormingsproces, dat nog aan de gang was en betrekking had op bijna <FT TYPE="NUMBER">12000</FT> installaties in 27 toenmalige lidstaten, ernstig zou ondermijnen. Volgens de Commissie zouden het publiek en in het bijzonder de betrokken ondernemingen bij een volledige mededeling van deze informatie vragen kunnen stellen over of kritiek uiten op de door de lidstaten meegedeelde informatie, waardoor het besluitvormingsproces zowel op het niveau van de Commissie als op het niveau van de lidstaten zou kunnen worden beïnvloed. Deze beïnvloeding zou op haar beurt het besluitvormingsproces ernstig kunnen vertragen en de dialoog tussen de Commissie en de lidstaten kunnen schaden.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>De Commissie heeft geen hoger openbaar belang in de zin van artikel 4, lid 3, eerste alinea, van verordening nr. 1049/2001 vastgesteld dat de openbaarmaking van de gevraagde informatie gebood, en heeft in dit verband opgemerkt dat de door rekwirante in haar verzoek vermelde belangen louter van particuliere aard waren. In casu hadden het belang van het garanderen van de besluitvorming zonder externe beïnvloeding en het belang van het behoud van het klimaat van vertrouwen tussen de Commissie en de Duitse autoriteiten voorrang. Bovendien heeft de Commissie eraan herinnerd dat de Duitse autoriteiten al een groot deel van de gevraagde informatie openbaar hadden gemaakt, zodat het publiek dus toegang had genoten tot de belangrijkste onderdelen van het ontwerp van geharmoniseerde kosteloze toewijzing van emissierechten.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>Tot slot heeft de Commissie opgemerkt dat zelfs indien de door rekwirante gevraagde informatie milieu-informatie zou zijn, artikel 6 van verordening nr. 1367/2006 geen enkele bepaling bevatte op basis waarvan de toepassing van de in artikel 4, lid 3, eerste alinea, van verordening nr. 1049/2001 bepaalde uitzondering kon worden uitgesloten.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Anderzijds heeft de Commissie, aangezien de gevraagde informatie afkomstig was van de Bondsrepubliek Duitsland, met toepassing van artikel 4, lid 5, van verordening nr. 1049/2001 de betrokken lidstaat geraadpleegd, die zich heeft verzet tegen de openbaarmaking ervan. Deze lidstaat heeft zijn verzet gerechtvaardigd op basis van de in artikel 4, lid 3, eerste alinea, van verordening<?PAGE NO="4"?> nr. 1049/2001 bepaalde uitzondering. De Bondsrepubliek Duitsland heeft in het bijzonder aangevoerd dat de Commissie nog geen besluit had genomen over de betrokken informatie en dat er een grote druk bestond om binnen de gestelde termijn een besluit te nemen. De Commissie achtte deze gronden prima facie gegrond.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Procedure bij het Gerecht en bestreden arrest</P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>Bij verzoekschrift van <DATE ISO="20121031">31 oktober 2012</DATE> heeft rekwirante bij het Gerecht beroep ingesteld tegen het stilzwijgende besluit van de Commissie tot weigering van toegang.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Na de vaststelling van het litigieuze besluit heeft rekwirante de conclusies van het verzoekschrift in die zin aangepast dat zij nietigverklaring van dit besluit vorderde.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>Rekwirante heeft in het kader van haar beroep in wezen twee middelen aangevoerd, te weten ten eerste schending van artikel 4, lid 3, van verordening nr. 1049/2001, gelezen in samenhang met artikel 6, lid 1, van verordening nr. 1367/2006, en ten tweede schending van artikel 4, lid 5 van verordening nr. 1049/2001.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>Bij het bestreden arrest heeft het Gerecht het beroep verworpen en rekwirante verwezen in de kosten.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Conclusies van partijen</P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Met haar hogere voorziening verzoekt rekwirante het Hof het bestreden arrest te vernietigen, het litigieuze besluit nietig te verklaren, subsidiair de zaak terug te verwijzen naar het Gerecht, en de Commissie in de kosten te verwijzen.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>De Commissie concludeert tot afwijzing van de hogere voorziening en tot verwijzing van rekwirante in de kosten.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Analyse van de hogere voorziening</P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>Rekwirante baseert haar hogere voorziening op twee middelen, ten eerste verkeerde uitlegging van artikel 4, lid 3, eerste alinea, van verordening nr. 1049/2001, gelezen in samenhang met artikel 6, lid 1, van verordening nr. 1367/2006, en ten tweede verkeerde toepassing van artikel 4, lid 5, van verordening nr. 1049/2001.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Eerste middel</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Argumenten van partijen</P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>Rekwirante stelt dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting doordat het de grond voor weigering van toegang die is bepaald in artikel 4, lid 3, eerste alinea, van verordening nr. 1049/2001, gelezen in samenhang met artikel 6, lid 1, van verordening nr. 1367/2006, te ruim heeft uitgelegd.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="5"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Haars inziens heeft het Gerecht ten onrechte geoordeeld dat een instelling zich op deze weigeringsgrond kan beroepen voor een document <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>dat betrekking heeft op een aangelegenheid waarover de instelling nog geen besluit heeft genomen<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/> en dat de toepassing ervan dus niet beperkt is tot documenten die zijn opgesteld in het kader van het besluitvormingsproces van een overheidsinstantie, maar zich ook uitstrekt tot <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>documenten die rechtstreeks verband houden met aangelegenheden die in dat besluitvormingsproces worden behandeld<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/> (punten 87 en 88 van het bestreden arrest).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>Rekwirante voert aan dat deze uitlegging, die steunt op rechtspraak die niet tot het gebied van de toegang tot milieu-informatie behoort, in strijd is met de doelstelling van het Verdrag van Aarhus, namelijk het besluitvormingsproces van overheidsinstanties inzake milieuaangelegenheden transparant maken en het publiek in staat stellen invloed uit te oefenen op dit proces. Volgens rekwirante is de overweging in het bestreden arrest dat moet worden gewaarborgd dat administratieve procedures ongestoord en beschermd tegen externe druk kunnen verlopen (punt 81 van het bestreden arrest), niet te verenigen met die doelstelling.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>Volgens rekwirante beschermt de relevante bepaling van het Verdrag van Aarhus, namelijk artikel 4, lid 4, onder a), niet de volledige administratieve procedure, maar enkel de vertrouwelijkheid van het handelen van de overheidsinstantie. Het begrip <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>handelen<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/> slaat alleen op het interne advies- en besluitvormingsproces van de instantie verband houdend met de besluitvorming ten gronde, met uitsluiting van de feiten op basis waarvan dit proces verloopt, die niet beschermd zijn. Het feit dat openbaarmaking van informatie tot vragen of kritiek kan leiden, kan op zich niet de weigering van toegang tot documenten rechtvaardigen, aangezien deze vragen en kritiek eigen zijn aan de transparantiedoelstelling.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>De Commissie vraagt zich af of het eerste middel wel ontvankelijk is. Enerzijds voert zij aan dat de grief van rekwirante inzake een vermeende onverenigbaarheid van verordening nr. 1367/2006 met het Verdrag van Aarhus in dit stadium niet kan worden ontvangen. Anderzijds stelt zij dat het argument van rekwirante inzake het vereiste van een met dat verdrag overeenstemmende uitlegging een nieuw middel is, dat rekwirante niet voor het Gerecht heeft ingeroepen.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>Wat de grond van de zaak betreft, voert de Commissie aan dat de uitlegging die het Gerecht in het bestreden arrest heeft gegeven aan artikel 4, lid 3, eerste alinea, van verordening nr. 1049/2001, gelezen in samenhang met artikel 6, lid 1, van verordening nr. 1367/2006, correct is. Volgens de Commissie is het begrip <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>handelen van overheidsinstanties<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/> van artikel 4, lid 4, onder a), van het Verdrag van Aarhus niet beperkt tot het besluitvormingsproces van de autoriteiten. Ook wanneer een document, zoals dat waarop het litigieuze besluit betrekking heeft, geen weergave is van de interne handelingen van een overheidsinstantie, maar enkel als grondslag van deze handelingen heeft gediend, kan volgens haar de toegang tot dat document worden geweigerd op grond van artikel 4, lid 4, onder a), van het Verdrag van Aarhus.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Ontvankelijkheid</P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>De Commissie betwist de ontvankelijkheid van het eerste middel op grond dat de argumentatie ontleend aan artikel 4, lid 4, onder a), van het Verdrag van Aarhus een nieuw middel zou vormen, dat voor het eerst is aangevoerd in hogere voorziening.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Ik herinner eraan dat volgens vaste rechtspraak een partij een middel dat zij niet voor het Gerecht heeft aangevoerd, niet voor het eerst voor het Hof mag aanvoeren. In hogere voorziening is het Hof in beginsel enkel bevoegd te onderzoeken op welke wijze het Gerecht de middelen heeft onderzocht die in eerste aanleg zijn bepleit. Deze beperking is echter niet van toepassing op argumenten die slechts<?PAGE NO="6"?> een verdere uitwerking vormen van een betoog dat reeds in eerste aanleg is ontwikkeld.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>Arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140410">10 april 2014</DATE>, <NAME.CASE>Areva e.a./Commissie</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑247/11 P en C‑253/11 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:257">EU:C:2014:257</NO.ECLI>, punten <REF.NP.ECR REF="NP0113">113</REF.NP.ECR> en <REF.NP.ECR REF="NP0114">114</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> en aldaar aangehaalde rechtspraak).</P></NOTE> </TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>In casu heeft rekwirante voor het Gerecht schending aangevoerd van artikel 4, lid 3, eerste alinea, van verordening nr. 1049/2001, gelezen in samenhang met artikel 6, lid 1, van verordening nr. 1367/2006, stellende dat de gronden voor weigering van toegang restrictief moeten worden uitgelegd. Rekwirante heeft verwezen naar de doelstelling van verordening nr. 1367/2006, uitvoering te geven aan het Verdrag van Aarhus. Zij heeft gesteld dat op basis van de door de Commissie ingeroepen grond niet de toegang kon worden geweigerd tot feitelijke informatie die niet betrekking had op het besluitvormingsproces stricto sensu, maar enkel op de feitelijke grondslag van dat proces (zie met name de punten 41 en 86 van het bestreden arrest).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>In het kader van het eerste middel van de hogere voorziening heeft rekwirante soortgelijke argumenten aangevoerd en bovendien gesteld dat de uitlegging die zij verdedigt, eveneens voortvloeit uit artikel 4, lid 4, onder a), van het Verdrag van Aarhus.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>Ik merk op dat rekwirante, zoals blijkt uit haar argumentatie ter terechtzitting, het Verdrag van Aarhus niet inroept om de geldigheid van verordening nr. 1367/2006 te betwisten, wat inderdaad een wijziging van het voorwerp van het geding zou zijn, maar zich alleen baseert op het vereiste van een met het Verdrag van Aarhus overeenstemmende uitlegging van deze verordening.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Aangezien rekwirante in eerste aanleg schending had gesteld van artikel 6, lid 1, van verordening nr. 1367/2006, dat uitvoering geeft aan artikel 4 van het Verdrag van Aarhus, behoorde het Gerecht de genoemde bepaling van de verordening uit te leggen rekening houdend met de relevante bepalingen van dat Verdrag, in overeenstemming met het beginsel van volkenrechtsconforme uitlegging.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19960910">10 september 1996</DATE>, <NAME.CASE>Commissie/Duitsland</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑61/94</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1996:313">EU:C:1996:313</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0052">52</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Zie punt 39 van deze conclusie.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>In deze omstandigheden ben ik van mening dat het argument ontleend aan artikel 4, lid 4, onder a), van het Verdrag van Aarhus gewoon een verdere uitwerking is van het door rekwirante reeds in eerste aanleg ontwikkelde betoog inzake schending van artikel 6, lid 1, van verordening nr. 1367/2006.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>Het eerste middel is dus ontvankelijk.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Ten gronde</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>–</NO.P><TXT>Verplichting van een met het Verdrag van Aarhus overeenstemmende uitlegging</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Het Verdrag van Aarhus, dat is goedgekeurd bij besluit 2005/370, is een bestanddeel van de rechtsorde van de Unie. Met de toetreding tot het Verdrag van Aarhus heeft de Europese Unie zich onder meer ertoe verbonden om binnen de werkingssfeer van het Unierecht de toegang tot milieu-informatie te garanderen in overeenstemming met de bepalingen van dit verdrag.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131219">19 december 2013</DATE>, <NAME.CASE>Fish Legal en Shirley</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑279/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:853">EU:C:2013:853</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0035">35</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Zie eveneens in die zin arresten van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20101222">22 december 2010</DATE>, <NAME.CASE>Ville de Lyon</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑524/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:822">EU:C:2010:822</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), en van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120214">14 februari 2012</DATE>, <NAME.CASE>Flachglas Torgau</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑204/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:71">EU:C:2012:71</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Om aan deze verbintenis te voldoen heeft de Uniewetgever twee regelingen vastgesteld, richtlijn 2003/4/EG<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad van <DATE ISO="20030128">28 januari 2003</DATE> inzake de toegang van het publiek tot milieu-informatie en tot intrekking van richtlijn 90/313/EEG van de Raad (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="041" PAGE.FIRST="26" DATE.PUB="2003">PB 2003, L 41, blz. 26</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, gericht tot de lidstaten, en verordening nr. 1367/2006, die de instellingen en de andere organen van de Unie betreft.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="7"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>Aangezien de Uniewetgever met de vaststelling van deze twee regelingen de overeenstemming van het Unierecht met het Verdrag van Aarhus beoogde te verzekeren, moet bij de uitlegging ervan rekening worden gehouden met de tekst en het doel van dat verdrag.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Zie in deze zin, met betrekking tot richtlijn 2003/4, arresten van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120214">14 februari 2012</DATE>, <NAME.CASE>Flachglas Torgau</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑204/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:71">EU:C:2012:71</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), en van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131219">19 december 2013</DATE>, <NAME.CASE>Fish Legal en Shirley</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑279/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:853">EU:C:2013:853</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Ik merk bovendien op dat een samenhangende uitlegging van deze twee handelingen – richtlijn 2003/4 en verordening nr. 1367/2006 – wenselijk is, aangezien zij dezelfde bepalingen van het Verdrag van Aarhus uitvoeren. Tenzij uitdrukkelijk anders is aangegeven, kan redelijkerwijs worden aangenomen dat de Uniewetgever dit verdrag in het Unierecht op dezelfde wijze wilde uitvoeren voor de lidstaten als voor de instellingen van de Unie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>Partijen zijn het met deze overwegingen eens. De Commissie heeft in haar memorie van antwoord met name aanvaard dat de ingeroepen weigeringsgrond moet worden uitgelegd in het licht van artikel 4, lid 4, onder a), van het Verdrag van Aarhus en in samenhang met artikel 4, lid 2, onder a), van richtlijn 2003/4.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>–</NO.P><TXT>Begrip <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>handelen van overheidsinstanties<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>Volgens artikel 4, lid 4, onder a), van het Verdrag van Aarhus kan de toegang tot milieu-informatie in het geval van aantasting van de vertrouwelijkheid van het handelen van overheidsinstanties worden geweigerd wanneer rechtens in deze vertrouwelijkheid is voorzien. Dezelfde<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Artikel 4, lid 2, onder a), van richtlijn 2003/4 gebruikt een soortgelijke term, namelijk <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>vertrouwelijk karakter<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/> van de handelingen.</P></NOTE> weigeringsgrond is opgenomen in artikel 4, lid 2, onder a), van richtlijn 2003/4.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Er zijn echter bepaalde verschillen in de bewoordingen van deze twee bepalingen. In de authentieke tekst van het Verdrag van Aarhus spreekt de Franse taalversie van <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/><HT TYPE="ITALIC">délibérations des autorités publiques</HT><QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/> [beraadslagingen van overheidsinstanties], terwijl de Engelse taalversie de uitdrukking <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/><HT TYPE="ITALIC">proceedings [of public authorities</HT>]<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/> gebruikt, die ruimer kan worden opgevat.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Zo ook wordt in sommige taalversies van richtlijn 2003/4 een term gebruikt die overeenkomt met <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>besluitvorming<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/> of zelfs met <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>interne besluitvorming<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Met name de Duitse (<HT TYPE="ITALIC">Beratungen von Behörden</HT>), de Franse (<HT TYPE="ITALIC">délibérations des autorités publiques</HT>) en de Italiaanse taalversie (<HT TYPE="ITALIC">deliberazioni interne delle autorità pubbliche</HT>).</P></NOTE>, terwijl in andere taalversies in ruimere zin wordt verwezen naar het vertrouwelijke karakter van de procedures, de werkzaamheden of de procedurele handelingen van een overheidsinstantie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Met name de Engelse versie (<HT TYPE="ITALIC">proceedings of public authorities</HT>), de Litouwse versie ([<HT TYPE="ITALIC">valdžios institucijų]procesinių veiksmų konfidencialumas</HT>), de Nederlandse versie (handelingen van overheidsinstanties) en de Poolse versie (<HT TYPE="ITALIC">poufność działań organów władzy publicznej</HT>). De Spaanse tekst van richtlijn 2003/4 (<HT TYPE="ITALIC">procedimientos de las autoridades públicas</HT>) wijkt af van de officiële vertaling van het verdrag (<HT TYPE="ITALIC">deliberaciones de las autoridades públicas</HT>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>Om tot een uniforme uitlegging te komen van de betrokken bepaling in het Verdrag van Aarhus en in de handelingen die dit verdrag in Unierecht omzetten, moet rekening worden gehouden met de context en de doelstelling van deze handelingen.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>In het Unierecht moet, wanneer er verschillen bestaan tussen de taalversies, bij de uitlegging van de betrokken bepaling worden gelet op de algemene opzet en de doelstelling van de betrokken regeling. Zie met name arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140409">9 april 2014</DATE>, <NAME.CASE>GSV</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑74/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:243">EU:C:2014:243</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0027">27</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>Het Verdrag van Aarhus en richtlijn 2003/4 beogen een verruimde toegang van het publiek tot milieu-informatie te garanderen door te bepalen dat het recht op toegang de regel is en door de mogelijkheid tot weigering te beperken tot bepaalde welomschreven gevallen.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Zie overweging 16 van richtlijn 2003/4.</P></NOTE> Deze handelingen bevatten het beginsel dat de gronden voor weigering van toegang restrictief moeten worden uitgelegd.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Artikel 4, lid 4, tweede alinea, van het Verdrag van Aarhus en artikel 4, lid 2, tweede alinea, van richtlijn 2003/4.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>Gelet op deze doelstelling kan het begrip <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>handelingen van overheidsinstanties<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/> volgens mij niet aldus worden uitgelegd dat het betrekking heeft op de volledige procedure voor een overheidsinstantie. Op basis van een dergelijke, te ruime uitlegging kan de draagwijdte van de betrokken weigeringsgrond niet worden afgebakend, noch restrictief worden uitgelegd.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>De keuze van een engere uitlegging van het begrip <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>handelingen<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/>, zoals met name voortvloeit uit de Franse taalversie van het Verdrag van Aarhus, wordt volgens mij bevestigd door de totstandkomingsgeschiedenis.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>Een vergelijkbare bepaling was reeds opgenomen in artikel 3, lid 2, eerste alinea, eerste streepje, van richtlijn 90/313/EEG<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Richtlijn van de Raad van <DATE ISO="19900607">7 juni 1990</DATE> inzake de vrije toegang tot milieu-informatie (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="158" PAGE.FIRST="56" DATE.PUB="1990">PB 1990, L 158, blz. 56</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, die model heeft gestaan bij de voorbereiding van het Verdrag van Aarhus. De Franse taalversie van richtlijn 90/313 gebruikt de term <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/><HT TYPE="ITALIC">délibérations</HT><QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/> en deze term werd overgenomen in het Verdrag van Aarhus. De opstellers van dat verdrag hebben er dus voor gekozen deze term niet door een algemenere term te vervangen.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>Volgens mij vindt een enge lezing van de betrokken weigeringsgrond, namelijk beperkt tot de <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>interne<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/> handelingen van een overheidsinstantie, ook steun in de analyse in de leidraad voor de uitvoering van het Verdrag van Aarhus<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Zie Stec, S., e.a., <HT TYPE="ITALIC">The Aarhus Convention: An Implementation Guide</HT>, Verenigde Naties, New York, Genève, 2000, blz. 81. Volgens deze gids <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>geeft het Verdrag van Aarhus geen definitie van het begrip <QUOT.START CODE="201A" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>handelen van overheidsinstanties<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="2019" ID="QE0025"/>, maar een mogelijke uitlegging is dat het kan gaan om handelingen die betrekking hebben op interne werkzaamheden van een overheidsinstantie, en niet om handelingen van overheidsinstanties die inhoudelijk betrekking hebben op aangelegenheden die tot hun bevoegdheidsgebied behoren<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/> (blz. 74 van de Franse taalversie) (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/><HT TYPE="ITALIC">The Convention does not define <QUOT.START CODE="201A" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>proceedings of public authorities<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="2019" ID="QE0027"/> but one interpretation is that these may be proceedings concerning the internal operations of a public authority and not substantive proceedings conducted by the public authority in its area of competence</HT><QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/>). Hetzelfde standpunt wordt verwoord in de tweede druk van de leidraad (blz. 86 van de Engelse taalversie). Het document kan worden geraadpleegd op de website: http://www.unece.org/environmental-policy/conventions/public-participation/aarhus-convention/key-guidance-material.html.</P></NOTE>, die een voor de uitlegging van dit verdrag relevante, zij het niet verbindende schriftelijke toelichting vormt.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131219">19 december 2013</DATE>, <NAME.CASE>Fish Legal en Shirley</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑279/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:853">EU:C:2013:853</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0038">38</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>Bijgevolg ben ik van mening dat het begrip <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>handelingen<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/> aldus moet worden verstaan dat het enkel betrekking heeft op het stadium van de beraadslaging binnen de besluitvormingsprocedures, zoals de bewoordingen van de Franse taalversie van het verdrag en de Duitse, de Franse en de Italiaanse taalversie van richtlijn 2003/4 suggereren.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>In dit verband merk ik op dat het Hof in de zaak die tot het arrest Flachglas Torgau heeft geleid, reeds gelegenheid heeft gehad om artikel 4, lid 2, onder a), van richtlijn 2003/4 uit te leggen, zij het vanuit een ander oogpunt.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120214">14 februari 2012</DATE> (<NO.CASE>C‑204/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:71">EU:C:2012:71</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>Bij de uitlegging van de voorwaarde dat de vertrouwelijkheid van de handelingen van een overheidsinstantie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>bij wet is voorzien<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/>, heeft het Hof geoordeeld dat deze voorwaarde met name vereist dat het nationale recht duidelijk de draagwijdte van het begrip <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>handelingen<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/> van artikel 4, lid 2, onder a), van richtlijn 2003/4 aangeeft, welk begrip <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>naar het eindstadium van de besluitvorming van de overheidsinstanties verwijst<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/>.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120214">14 februari 2012</DATE>, <NAME.CASE>Flachglas Torgau</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑204/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:71">EU:C:2012:71</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0063">63</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>Ook al heeft het Hof zich in dat arrest niet uitdrukkelijk uitgesproken over de draagwijdte van het begrip <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0032" REF.END="QE0032"/>handelingen<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/>, kan er volgens mij uit worden afgeleid dat dit begrip duidelijk moet worden afgebakend en niet betrekking kan hebben op de volledige procedure voor een overheidsinstantie.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>In haar conclusie in dezelfde zaak heeft advocaat-generaal Sharpston weliswaar benadrukt dat er verschillen bestaan tussen de taalversies, maar erop gewezen dat het begrip <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0033" REF.END="QE0033"/>handelingen van overheidsinstanties<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/> moet worden beperkt tot uitingen en discussies over beleidsopties in de context van besluitvormingsprocedures.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Conclusie van advocaat-generaal Sharpston in de zaak <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Flachglas Torgau</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑204/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:413">EU:C:2011:413</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0083">83</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> Zij heeft aldus de restrictieve benadering van de Commissie in die zaak gevolgd, een benadering die steunt op de Franse en de Duitse taalversie van richtlijn 2003/4.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Conclusie van advocaat-generaal Sharpston in de zaak <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Flachglas Torgau</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑204/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:413">EU:C:2011:413</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0081">81</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). In die zaak stelde de Duitse regering dat de term <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0034" REF.END="QE0034"/>handelingen<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="201D" ID="QE0034"/> discussies tussen de betrokken diensten omvatte, maar niet de gegevens of statistieken die de basis voor dergelijke discussies en de daaruit voortvloeiende beslissingen hadden gevormd.</P></NOTE> </TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>In een uitspraak na het arrest Flachglas Torgau<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120214">14 februari 2012</DATE> (<NO.CASE>C‑204/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:71">EU:C:2012:71</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, waarop rekwirante zich beroept, heeft het Bundesverwaltungsgericht (hoogste federale bestuursrechter, Duitsland) de betrokken weigeringsgrond aldus uitgelegd dat hij beperkt is tot het beraadslagingsproces als zodanig, dit wil zeggen het eigenlijke denkproces, met uitsluiting van de feitelijke grondslag van de genomen beslissingen, die slechts beschermd is wanneer er duidelijke conclusies uit kunnen worden getrokken over dit beraadslagingsproces.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Uitspraak van <DATE ISO="20120802">2 augustus 2012</DATE>, 7 C 7.12, punten 26 en 27 (ECLI:DE:BVerwG:2012:020812U7C7.12.0).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>In casu geef ik het Hof in overweging in wezen dezelfde uitlegging te geven. Een dergelijke benadering maakt het mogelijk te zorgen voor coherentie bij de toepassing van dezelfde weigeringsgrond, die op grond van het Verdrag van Aarhus voor zowel de lidstaten als de instellingen van de Unie geldt.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>Weliswaar is het niet uitgesloten dat de Uniewetgever bij de uitvoering van een juridisch begrip dat tot een internationale verbintenis behoort, rekening houdt met de bijzonderheden van de werking van de Unie, die kan verschillen van de werking van een lidstaat.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Met name in verband met deze bijzonderheden heeft de Unie in een verklaring op grond van artikel 19 van het Verdrag van Aarhus aangegeven dat <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0035" REF.END="QE0035"/>de communautaire instellingen het Verdrag van Aarhus zullen toepassen in het kader van hun bestaande en toekomstige regelgeving inzake toegang tot documenten en andere relevante voorschriften van het gemeenschapsrecht op het door dat verdrag bestreken gebied<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/>. Zie ook arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150716">16 juli 2015</DATE>, <NAME.CASE>ClientEarth/Commissie</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑612/13 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:486">EU:C:2015:486</NO.ECLI>, punten <REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR> en <REF.NP.ECR REF="NP0041">41</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> In casu zie ik echter niet hoe dergelijke bijzonderheden een andere uitlegging van het begrip <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0036" REF.END="QE0036"/>handelingen<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="201D" ID="QE0036"/> kunnen rechtvaardigen, dan die welke voortvloeit uit richtlijn 2003/4.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>Zoals ik reeds heb opgemerkt, moet artikel 4, lid 3, eerste alinea, van verordening nr. 1049/2001, gelezen in samenhang met artikel 6, lid 1, van verordening nr. 1367/2006, worden uitgelegd in overeenstemming met artikel 4, lid 4, onder a), van het Verdrag van Aarhus.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>De uitzondering in verband met de verzoeken om toegang tot informatie waarin deze bepalingen van het Unierecht voorzien, moet bijgevolg worden opgevat als betrekking te hebben op het vertrouwelijke karakter van <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0037" REF.END="QE0037"/>handelingen van overheidsinstanties<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/> en informatie te omvatten waarvan de openbaarmaking het vertrouwelijke karakter van het beraadslagingsproces in het kader van besluitvormingsprocedures kan aantasten. Een dergelijke enge uitlegging sluit volgens rekwirante a priori informatie uit die enkel de feitelijke grondslag van het besluitvormingsproces vormt.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>Ik ben mij bewust van het feit dat deze uitlegging afwijkt van de tekst van artikel 4, lid 3, eerste alinea, van verordening nr. 1049/2001, die verwijst naar elk <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0038" REF.END="QE0038"/>document dat door een instelling is opgesteld voor intern gebruik of door een instelling is ontvangen, en dat betrekking heeft op een aangelegenheid waarover de instelling nog geen besluit heeft genomen<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/>.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>De tweede alinea van hetzelfde lid, die in casu niet wordt ingeroepen, heeft betrekking op de toegang tot een <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0039" REF.END="QE0039"/>document met standpunten voor intern gebruik in het kader van beraadslagingen en voorafgaand overleg binnen de betrokken instelling<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="201D" ID="QE0039"/>.</P></NOTE> </TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>Dat komt doordat de Uniewetgever bij de uitvoering van het Verdrag van Aarhus ten aanzien van de instellingen van de Unie door middel van verordening nr. 1367/2006 ervoor gekozen heeft de weigeringsgronden die in dit verdrag worden vermeld, niet om te zetten, maar te verwijzen naar verordening nr. 1049/2001, die niet dezelfde terminologie gebruikt.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>Sommige auteurs hebben ten tijde van de omzetting van het Verdrag van Aarhus opgemerkt dat verordening nr. 1049/2001 onderdelen bevatte die niet in overeenstemming zijn met dat verdrag. Zie Krämer, L., <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0040" REF.END="QE0040"/>Access to Environmental Information in an Open European Society – Directive 2003/4<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="201D" ID="QE0040"/>, <HT TYPE="ITALIC">College of Europe Research Papers</HT>, 5/2003, blz. 28.</P></NOTE> </TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>–</NO.P><TXT>Analyse van de vaststellingen van het Gerecht</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>De door rekwirante geformuleerde kritiek heeft enerzijds betrekking op de punten 80 tot en met 82, en anderzijds op de punten 87 tot en met 89 van het bestreden arrest.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64.</NO.P><TXT>In de punten 79 tot en met 85 van het bestreden arrest heeft het Gerecht het argument van rekwirante onderzocht, dat de transparantie en de inspraak de mogelijkheid veronderstellen kritiek te uiten op en vragen te stellen over de juistheid van gegevens, zodat het risico van dergelijke kritiek geen grond voor weigering van toegang tot informatie kan vormen (punt 79 van het bestreden arrest).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65.</NO.P><TXT>Het Gerecht heeft hierop op basis van de rechtspraak met betrekking tot artikel 4, leden 2 en 3, van verordening nr. 1049/2001<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>Arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110721">21 juli 2011</DATE>, <NAME.CASE>Zweden/MyTravel en Commissie</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑506/08 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:496">EU:C:2011:496</NO.ECLI>, punten <REF.NP.ECR REF="NP0086">86</REF.NP.ECR> en <REF.NP.ECR REF="NP0087">87</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), en conclusie van advocaat-generaal Kokott in die zaak (<REF.DOC.ECR><NO.CASE>C‑506/08 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:107">EU:C:2011:107</NO.ECLI>, punten <REF.NP.ECR REF="NP0065">65</REF.NP.ECR>‑<REF.NP.ECR REF="NP0067">67</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> geantwoord dat de betrokken administratieve procedure een grotere bescherming verdiende aangezien de toegang tot de erop betrekking hebbende informatie het voor de belanghebbende mogelijk maakt de procedure te proberen te beïnvloeden, en dat deze administratieve procedures derhalve dienden te worden beschermd tegen externe druk zodat geen afbreuk werd gedaan aan het ongestoorde verloop van de beraadslagingen (punten 80 en 81 van het bestreden arrest).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66.</NO.P><TXT>Deze juridische argumentatie, volkomen juist op het gebied van de controle op concentraties van ondernemingen die aan de orde was in het door het Gerecht aangehaalde arrest Suède/MyTravel en Commissie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0031"><P>Arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110721">21 juli 2011</DATE> (<NO.CASE>C‑506/08 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:496">EU:C:2011:496</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, kan niet zonder meer worden toegepast op het gebied van de toegang tot milieu-informatie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67.</NO.P><TXT>Zoals rekwirante terecht opmerkt, is juist de doelstelling van het Verdrag van Aarhus en van de wetgevingshandelingen die dit verdrag ten uitvoer leggen in het Unierecht, een grotere transparantie te garanderen in het bestuur en het publiek toegang te verlenen tot informatie inzake milieuaangelegenheden om het de mogelijkheid te geven zijn bezorgdheden uit te drukken.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0032"><P>Zie overweging 9 van de considerans van het Verdrag van Aarhus, overweging 1 van richtlijn 2003/4 en overweging 2 van verordening nr. 1367/2006.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68.</NO.P><TXT>In het door het Verdrag van Aarhus bestreken gebied kan de mogelijkheid om kritiek te uiten en te proberen het besluitvormingsproces te beïnvloeden, dus niet door het bestuur worden ingeroepen als grond voor weigering van toegang tot informatie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69.</NO.P><TXT>Daaruit volgt dat het Gerecht, nadat het had vastgesteld dat de gevraagde informatie tot de werkingssfeer van het Verdrag van Aarhus en verordening nr. 1367/2006 behoorde, zich niet, zonder blijk te geven van een onjuiste rechtsopvatting, kon baseren op de aan een ander activiteitengebied van de Unie ontleende overweging dat de bestuurlijke activiteit van de Commissie evenals gerechtelijke procedures<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0033"><P>In de door het Gerecht aangehaalde conclusie heeft advocaat-generaal Kokott bepleit dat bestuurlijke procedures, juist op het gebied van de controle op concentraties, op dezelfde wijze tegen externe druk moeten worden beschermd als de gerechtelijke procedures. Zie conclusie van advocaat-generaal Kokott in de zaak <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Zweden/MyTravel en Commissie</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑506/08 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:107">EU:C:2011:107</NO.ECLI>, punten <REF.NP.ECR REF="NP0065">65</REF.NP.ECR>‑<REF.NP.ECR REF="NP0067">67</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> moet worden beschermd om het ongestoorde verloop van de beraadslagingen te garanderen (punt 81 van het bestreden arrest).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="11"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70.</NO.P><TXT>Bovendien kan ook de door het Gerecht in punt 82 van het bestreden arrest genoemde grond dat de bestuurlijke activiteit geen even ruime toegang tot informatie vereist als de wetgevende activiteit, niet worden toegepast op het gebied waarop het Verdrag van Aarhus betrekking heeft. Dit verdrag beoogt immers hoofdzakelijk de transparantie in de context van de bestuurlijke activiteit te vergroten, terwijl het optreden in een wetgevende hoedanigheid is uitgesloten van de werkingssfeer ervan.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0034"><P>Ook al heeft de Uniewetgever ervoor gekozen de regeling van het verdrag uit te breiden tot de wetgevende activiteit van de Unie. Zie artikel 2, lid 2, tweede alinea, van het Verdrag van Aarhus en overweging 7 van verordening nr. 1367/2006.</P></NOTE> </TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71.</NO.P><TXT>De overwegingen in de punten 80 tot en met 82 van het bestreden arrest zijn dus onverenigbaar met de doelstellingen van het Verdrag van Aarhus en van verordening nr. 1367/2006 en schenden het beginsel van de restrictieve uitlegging van de gronden voor weigering van toegang tot informatie van artikel 4, lid 4, tweede alinea, van het Verdrag van Aarhus en van artikel 6, lid 1, van verordening nr. 1367/2006.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72.</NO.P><TXT>Vervolgens heeft het Gerecht in de punten 86 tot en met 89 van het bestreden arrest het argument van rekwirante onderzocht, dat de gevraagde informatie niet tot de werkingssfeer van de ingeroepen weigeringsgrond behoort aangezien zij niet kan worden geacht tot het besluitvormingsproces zelf te behoren, maar enkel betrekking heeft op de feitelijke grondslag van dat proces (punt 86 van het bestreden arrest).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73.</NO.P><TXT>In dit verband heeft het Gerecht onder verwijzing naar artikel 4, lid 3, eerste alinea, van verordening nr. 1049/2001 erop gewezen dat een instelling de toegang kan weigeren tot een document <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0041" REF.END="QE0041"/>dat betrekking heeft op een aangelegenheid waarover deze instelling nog geen besluit heeft genomen<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="201D" ID="QE0041"/>, en dat het gebruik van deze uitdrukking het volgens hem mogelijk maakte deze bepaling toe te passen op documenten die rechtstreeks verband houden met aangelegenheden die in het besluitvormingsproces worden behandeld (punten 87 en 88 van het bestreden arrest).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74.</NO.P><TXT>Naar het oordeel van het Gerecht was dit bij de litigieuze informatie het geval, aangezien zij betrekking had op gegevens die de lidstaten overeenkomstig artikel 11 van richtlijn 2003/87 en artikel 15 van besluit 2011/278/EU aan de Commissie moesten meedelen voor de berekening van de kosteloze broeikasgasemissierechten.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0035"><P>Besluit van de Commissie van <DATE ISO="20110427">27 april 2011</DATE> tot vaststelling van een voor de hele Unie geldende overgangsregeling voor de geharmoniseerde kosteloze toewijzing van emissierechten overeenkomstig artikel 10 bis van richtlijn 2003/87/EG (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="130" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2011">PB 2011, L 130, blz. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> Deze informatie hield dus <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0042" REF.END="QE0042"/>rechtstreeks verband met de aangelegenheid die aan de orde was in het besluitvormingsproces<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="201D" ID="QE0042"/> en had dus <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0043" REF.END="QE0043"/>betrekking op een aangelegenheid waarover deze instelling nog geen besluit heeft genomen<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="201D" ID="QE0043"/> (punten 89 en 90 van het bestreden arrest).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75.</NO.P><TXT>Ik merk op dat het Gerecht in zijn redenering geen rekening houdt met het feit dat de in artikel 4, lid 3, eerste alinea, van verordening nr. 1049/2001 bepaalde uitzondering voor verzoeken om toegang tot documenten, binnen het door het Verdrag van Aarhus en verordening nr. 1367/2006 bestreken gebied, restrictief en in het licht van de limitatieve lijst van weigeringsgronden van dit verdrag moet worden uitgelegd.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76.</NO.P><TXT>Volgens artikel 4, lid 4, onder a), van het Verdrag van Aarhus kan een verzoek om toegang tot milieu-informatie worden geweigerd in geval van aantasting van <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0044" REF.END="QE0044"/>de vertrouwelijkheid van het handelen van overheidsinstanties, wanneer in dergelijke vertrouwelijkheid is voorzien naar nationaal recht<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="201D" ID="QE0044"/>. Deze weigeringsgrond moet volgens mij aldus worden begrepen dat hij betrekking heeft op het beraadslagingsproces van besluitvormingsprocedures en niet op een administratieve procedure in haar geheel.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0036"><P>Zie punt 60 van deze conclusie.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><?PAGE NO="12"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77.</NO.P><TXT>Gelet op deze in het Verdrag van Aarhus bepaalde weigeringsgrond is de uitlegging die het Gerecht in de punten 87 tot en met 90 van het bestreden arrest geeft aan artikel 4, lid 3, eerste alinea, van verordening nr. 1049/2001 te ruim, want deze omvat potentieel elk document dat betrekking heeft op een aangelegenheid waarover een overheidsinstantie nog geen besluit heeft genomen.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0037"><P>Ik merk op dat het Gerecht in de recentste rechtspraak inzake toegang tot milieu-informatie een duidelijk striktere uitlegging heeft gegeven aan deze bepaling van verordening nr. 1049/2001. Zie arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160920">20 september 2016</DATE>, <NAME.CASE>PAN Europe/Commissie</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑51/15</NO.CASE>, niet gepubliceerd, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2016:519">EU:T:2016:519</NO.ECLI>, punten <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR>‑<REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78.</NO.P><TXT>Het Gerecht heeft aldus het in artikel 6, lid 1, van verordening nr. 1367/2006 bepaalde beginsel van restrictieve uitlegging van de weigeringsgronden, alsook de verplichting van een met het Verdrag van Aarhus conforme uitlegging miskend.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0038"><P>Zie punt 39 van deze conclusie.</P></NOTE></TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Voorlopige conclusie</P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79.</NO.P><TXT>Om bovenstaande redenen ben ik van mening dat het Gerecht zich in de punten 80 tot en met 90 van het bestreden arrest heeft gebaseerd op een verkeerde uitlegging van artikel 4, lid 3, eerste alinea, van verordening nr. 1049/2001, gelezen in samenhang met artikel 6, lid 1, van verordening nr. 1367/2006.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80.</NO.P><TXT>Het bestreden arrest moet volgens mij dan ook worden vernietigd zonder dat het tweede middel van de hogere voorziening behoeft te worden onderzocht.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Gevolgen van de vernietiging van het bestreden arrest</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81.</NO.P><TXT>Overeenkomstig artikel 61, eerste alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie kan het Hof in geval van vernietiging van het bestreden arrest van het Gerecht de zaak zelf afdoen wanneer deze in staat van wijzen is.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0082"><NO.P>82.</NO.P><TXT>Deze voorwaarde is volgens mij in casu vervuld.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0083"><NO.P>83.</NO.P><TXT>Rekwirante heeft haar verzoek tot nietigverklaring van het litigieuze besluit voor het Gerecht in wezen op twee middelen gebaseerd, waarvan het eerste ontleend was aan schending van artikel 4, lid 3, van verordening nr. 1049/2001, gelezen in samenhang met artikel 6, lid 1, van verordening nr. 1367/2006.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0084"><NO.P>84.</NO.P><TXT>Uit de punten 76 tot en met 78 van deze conclusie blijkt dat dit middel gegrond moet worden verklaard.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0085"><NO.P>85.</NO.P><TXT>Zoals rekwirante in haar in eerste aanleg neergelegde verzoekschrift en aangepaste verzoekschrift terecht opmerkt, heeft de Commissie artikel 4, lid 3, van verordening nr. 1049/2001, gelezen in samenhang met artikel 6, lid 1 van verordening nr. 1367/2006, miskend door te stellen dat de gevraagde informatie onder de weigeringsgrond viel inzake het risico van een ernstige ondermijning van het besluitvormingsproces van de Commissie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0086"><NO.P>86.</NO.P><TXT>Aangezien het een verzoek om toegang tot milieu-informatie betreft in de zin van artikel 2, lid 1, onder d), van verordening nr. 1367/2006, wat tussen partijen vaststaat, moet deze weigeringsgrond in het licht van artikel 4, lid 4, onder a), van het Verdrag van Aarhus aldus worden begrepen, dat hij als doel heeft het vertrouwelijke karakter van de beraadslagingen van een overheidsinstantie te beschermen.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="13"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0087"><NO.P>87.</NO.P><TXT>In casu heeft de Commissie echter niet aangetoond hoe de toegang tot informatie die gewoon de feitelijke grondslag van haar toekomstige beslissing vormde, namelijk de gegevens die zij had ontvangen van de Bondsrepubliek Duitsland overeenkomstig artikel 11 van richtlijn 2003/87 en artikel 15 van besluit 2011/278 en die zij nodig had om de kosteloze broeikasgasemissierechten te berekenen, het beraadslagingsproces met betrekking tot de vaststelling van dit besluit kon ondermijnen.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0088"><NO.P>88.</NO.P><TXT>De redenering van de Commissie in het litigieuze besluit dat volledige mededeling van deze informatie het publiek de kans zou geven vragen te stellen over of kritiek te uiten op de door de lidstaten meegedeelde informatie, wat het besluitvormingsproces zou kunnen beïnvloeden en vertragen en de dialoog tussen de Commissie en de lidstaten zou kunnen schaden, is niet ter zake dienend gelet op doelstelling van zowel verordening nr. 1367/2006 als het Verdrag van Aarhus, namelijk het vergroten van de transparantie van de bestuurlijke activiteit in milieuaangelegenheden.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0089"><NO.P>89.</NO.P><TXT>Bovendien wordt in het litigieuze besluit in strijd met artikel 6, lid 1, van verordening nr. 1367/2006 niet vermeld of de gevraagde informatie betrekking heeft op de uitstoot in het milieu, en houdt het geen rekening met het openbaar belang bij de openbaarmaking.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0039"><P>Zie in een vergelijkbare context met betrekking tot de toegang tot informatie over de verkoop van broeikasgasemissierechten, conclusie van advocaat-generaal Kokott in de zaak <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Ville de Lyon</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑524/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:613">EU:C:2010:613</NO.ECLI>, punten <REF.NP.ECR REF="NP0069">69</REF.NP.ECR>‑<REF.NP.ECR REF="NP0074">74</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Ik merk op dat artikel 4, lid 2, tweede alinea, van richtlijn 2003/4 de mogelijkheid uitsluit zich te beroepen op de weigeringsgrond met betrekking tot het vertrouwelijke karakter van de handelingen van overheidsinstanties wanneer het verzoek om toegang betrekking heeft op informatie over emissies. Ook al bevat verordening nr. 1367/2006 deze beperking niet, betwijfel ik of de Commissie zich in dat geval met succes op deze grond zou kunnen beroepen, gelet op het feit dat de lidstaten niet over een dergelijke mogelijkheid beschikken.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0090"><NO.P>90.</NO.P><TXT>Wat het openbaar belang betreft, merk ik op dat een van de doelstellingen van het recht op toegang tot milieu-informatie is het publiek bewust te maken van de milieuproblematiek en de mogelijkheid te geven zijn bezorgdheid tot uiting te brengen. Zoals rekwirante in repliek in eerste aanleg terecht opmerkt, kunnen eventuele uit het publiek afkomstige aanwijzingen voor mogelijke fouten in de gegevens van de lidstaten de Commissie in staat stellen haar in artikel 15, lid 1, van besluit 2011/278 omschreven taak beter te vervullen.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0091"><NO.P>91.</NO.P><TXT>Tot slot heeft het mijns inziens geen belang dat het verzoek om toegang in casu uitgaat van een onderneming die zelf begunstigde is van de regeling van de kosteloze rechten. Het recht op toegang tot milieu-informatie wordt gegarandeerd aan elke natuurlijke of rechtspersoon, zonder dat hij een belang hoeft aan te voeren.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0040"><P>Overweging 8 van richtlijn 2003/4. Zie arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131219">19 december 2013</DATE>, <NAME.CASE>Fish Legal en Shirley</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑279/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:853">EU:C:2013:853</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), en van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151006">6 oktober 2015</DATE>, <NAME.CASE>East Sussex County Council</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑71/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:656">EU:C:2015:656</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0056">56</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> De eventuele aanwezigheid van een dergelijk belang is dus niet relevant. Bovendien, ook al heeft rekwirante als begunstigde van de rechten een bijzonder belang bij het feit dat de informatie die wordt gebruikt voor het berekenen van de rechten, correct is, is het niet uitgesloten dat dit belang samenvalt met het openbaar belang, dat de Commissie beslissingen inzake het milieu op basis van correcte en actuele informatie neemt.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0092"><NO.P>92.</NO.P><TXT>Bijgevolg moet het eerste middel van het beroep gegrond worden verklaard en moet het litigieuze besluit nietig worden verklaard zonder dat het tweede middel van het verzoekschrift in eerste aanleg, ontleend aan schending van artikel 4, lid 5, van verordening nr. 1049/2001, behoeft te worden onderzocht.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0093"><NO.P>93.</NO.P><TXT>In elk geval vormt deze laatste bepaling in casu geen echt autonome weigeringsgrond, die de handhaving van het bestreden besluit kan rechtvaardigen. De Duitse Bondsrepubliek heeft haar verzet ex artikel 4, lid 5, van verordening nr. 1049/2001 immers eveneens gemotiveerd met de in artikel 4, lid 3, eerste alinea, van deze verordening genoemde bescherming van het besluitvormingsproces van de Commissie (punt 127 van het bestreden arrest).</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="14"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Conclusie</P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0094"><NO.P>94.</NO.P><TXT>Gelet op het een en ander geef ik het Hof in overweging:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0045" REF.END="QE0045"/>–</NO.P><TXT>het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141211">11 december 2014</DATE>, <NAME.CASE>Saint-Gobain Glass Deutschland/Commissie</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑476/12</NO.CASE>, niet gepubliceerd <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2014:1059">EU:T:2014:1059</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) te vernietigen;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>–</NO.P><TXT>het besluit van de Commissie van <DATE ISO="20130117">17 januari 2013</DATE> (GestDem 3273/2012) tot gedeeltelijke afwijzing van een verzoek om toegang tot een document dat de Commissie van de Bondsrepubliek Duitsland had ontvangen in het kader van de procedure van toewijzing van broeikasgasemissierechten overeenkomstig artikel 10 bis van richtlijn 2003/87/EG, nietig te verklaren en</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>–</NO.P><TXT>de Europese Commissie te verwijzen in de kosten van beide instanties.<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="201D" ID="QE0045"/></TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>