<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.55-20141201.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C‑221/13</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62013CJ0221</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2286">EU:C:2014:2286</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>7</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>7</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P>WYROK Z DNIA <DATE ISO="20141015">15.10.2014</DATE> R. – SPRAWA C‑221/13</P><P>MASCELLANI</P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Wyrok Trybunału</HT> (trzecia izba)</P><P>z dnia <DATE ISO="20141015">15 października 2014 r.</DATE><NOTE NUMBERING="STAR" TYPE="FOOTNOTE" NOTE.ID="E0001"><P>Język postępowania: włoski.</P></NOTE></P></TI></TITLE><INDEX><KEYWORD>Odesłanie prejudycjalne</KEYWORD><KEYWORD>Polityka społeczna</KEYWORD><KEYWORD>Dyrektywa 97/81/WE</KEYWORD><KEYWORD>Porozumienie ramowe dotyczące pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC</KEYWORD><KEYWORD>Przekształcenie umowy o pracę w niepełnym wymiarze czasu pracy w umowę o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy bez zgody pracownika</KEYWORD></INDEX><JUDGMENT.INIT><P>W sprawie C‑221/13</P><P>mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Tribunale ordinario di Trento (Włochy) postanowieniem z dnia <DATE ISO="20130411">11 kwietnia 2013 r.</DATE>, które wpłynęło do Trybunału w dniu <DATE ISO="20130425">25 kwietnia 2013 r.</DATE>, w postępowaniu:</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">Teresa Mascellani</HT></P></PLAINTIFS><AGAINST>przeciwko</AGAINST><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">Ministero della Giustizia,</HT></P></DEFENDANTS></PARTIES><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>TRYBUNAŁ (trzecia izba),</P><P>w składzie: M. Ilešič, prezes izby, A. Ó Caoimh, C. Toader, E. Jarašiūnas (sprawozdawca) i C.G. Fernlund, sędziowie,</P><P>rzecznik generalny: N. Wahl,</P><P>sekretarz: A. Impellizzeri, administrator,</P></PREAMBLE.INIT><GR.VISA><VISA>uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu <DATE ISO="20140320">20 marca 2014 r.</DATE>,</VISA></GR.VISA><GR.CONSID><CONSID><P>rozważywszy uwagi przedstawione:</P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>W imieniu T. Mascellani przez F. Valcanovera, avvocato,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu włoskiego przez G. Palmieri, działającą w charakterze pełnomocnika, wspieraną przez M. Russa oraz G. Fienga, avvocati dello Stato,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu czeskiego przez M. Smolka, działającego w charakterze pełnomocnika,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu Komisji Europejskiej przez C. Cattabrigę oraz D. Martina, działających w charakterze pełnomocników,</P></ITEM></LIST></CONSID></GR.CONSID><GR.VISA><VISA>po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu <DATE ISO="20140522">22 maja 2014 r.</DATE>,</VISA></GR.VISA><?PAGE NO="2"?><PREAMBLE.FINAL>wydaje następujący</PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Wyrok</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>1</NO.P><TXT>Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni Porozumienia ramowego w sprawie pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego w dniu <DATE ISO="19970606">6 czerwca 1997 r.</DATE> (zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>porozumieniem ramowym<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>), stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 97/81/WE z dnia <DATE ISO="19971215">15 grudnia 1997 r.</DATE> dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="014" PAGE.FIRST="9" DATE.PUB="1998">Dz.U. 1998, L 14, s. 9</REF.DOC.OJ>).</TXT></NP><NP><NO.P>2</NO.P><TXT>Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy T. Mascellani a Ministero della Giustizia (ministerstwem sprawiedliwości) w przedmiocie decyzji nakazującej przekształcenie jej stosunku pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy w stosunek pracy w pełnym wymiarze czasu pracy.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Prawo Unii</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>3</NO.P><TXT>Artykuł 1 dyrektywy 97/81 stanowi, że jej celem jest wprowadzenie w życie przepisów porozumienia ramowego zawartego przez organizacje międzybranżowe o charakterze powszechnym, a mianowicie Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), stanowiącego załącznik do tejże dyrektywy.</TXT></NP><NP><NO.P>4</NO.P><TXT>Zgodnie z akapitem drugim preambuły porozumienia ramowego:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>Uznając zróżnicowanie sytuacji w poszczególnych państwach członkowskich oraz potwierdzając, iż praca w niepełnym wymiarze [czasu pracy] jest cechą charakterystyczną zatrudnienia w niektórych sektorach i w odniesieniu do wybranych rodzajów działalności, niniejsze Porozumienie ustanawia zasady ogólne i minimalne wymagania odnoszące się do pracy w niepełnym wymiarze [czasu pracy]. Stanowi ono ilustrację woli partnerów społecznych odnośnie do stworzenia ogólnych ram dla zniesienia dyskryminacji pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze [czasu pracy] oraz wspomożenia rozwoju możliwości w zakresie pracy w niepełnym wymiarze [czasu pracy] w oparciu o zasady możliwe do zaakceptowania zarówno przez pracodawców, jak i pracowników<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>.</P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>5</NO.P><TXT>Klauzula 1 tego porozumienia przewiduje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>Celem niniejszego Porozumienia ramowego jest:</P><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>ustanowienie przepisów eliminujących dyskryminację pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze [czasu pracy] oraz poprawiających jakość pracy w niepełnym wymiarze [czasu pracy];</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>ułatwienie rozwoju dobrowolnego zatrudnienia w niepełnym wymiarze [czasu pracy] oraz przyczynienie się do elastycznej organizacji czasu pracy w sposób, uwzględniający potrzeby pracodawców i pracowników<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></QUOT.S></P></NP><?PAGE NO="3"?><NP><NO.P>6</NO.P><TXT>Klauzula 3 porozumienia ramowego stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>Do celów niniejszego Porozumienia:</P><P>[…]</P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Określenie <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>porównywalny pracownik zatrudniony w pełnym wymiarze [czasu pracy]<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="00AB" ID="QE0005"/> oznacza pracownika zatrudnionego w pełnym wymiarze [czasu pracy] w tym samym zakładzie, będącego stroną takiego samego rodzaju umowy o pracę lub pozostającego w stosunku pracy, który wykonuje taką samą lub podobną pracę/zajęcie, z należytym uwzględnieniem innych czynników, które mogą obejmować starszeństwo oraz posiadane kwalifikacje/umiejętności.</TXT></NP></ITEM></LIST><P>W przypadku gdy w danym zakładzie nie jest zatrudniony ani jeden porównywalny pracownik zatrudniony w pełnym wymiarze [czasu pracy], porównanie powinno być dokonywane w odniesieniu do obowiązującego zbiorowego układu pracy lub – jeśli nie ma zbiorowego układu pracy – zgodnie z prawem krajowym, innymi zbiorowymi układami pracy i obowiązującą praktyką<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>.</P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>7</NO.P><TXT>Klauzula 4 tego porozumienia, zatytułowana <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>Zasada niedyskryminacji<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>, przewiduje w pkt 1:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>W odniesieniu do warunków zatrudnienia, pracownicy zatrudnieni w niepełnym wymiarze [czasu pracy] nie mogą być traktowani w mniej korzystny sposób niż porównywalni pracownicy zatrudnieni w pełnym wymiarze [czasu pracy] jedynie z tytułu zatrudnienia w niepełnym wymiarze [czasu pracy], o ile odmienne traktowanie nie znajduje uzasadnienia w przyczynach o charakterze obiektywnym<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>.</P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>8</NO.P><TXT>Zgodnie z klauzulą 5 pkt 2 porozumienia ramowego:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>Odmowa pracownika przejścia od pracy w pełnym wymiarze [czasu pracy] do pracy w niepełnym wymiarze [czasu pracy] lub vice versa nie powinna sama w sobie stanowić ważnej przyczyny zakończenia okresu zatrudnienia, z zastrzeżeniem wygaśnięcia zatrudnienia zgodnie z przepisami prawa krajowego, zbiorowych układów pracy i obowiązującą praktyką, z innych przyczyn, które mogą wynikać z innych wymogów eksploatacyjnych danego zakładu<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>.</P></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Prawo włoskie</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>9</NO.P><TXT>Artykuł 16 Legge n. 183 – Deleghe al Governo in materia di lavori usuranti, di riorganizzazione di enti, di congedi, aspettative e permessi, di ammortizzatori sociali, di servizi per l’impiego, dì incentivi all’occupazione, di apprendistato, di occupazione femminile, nonché misure contro il lavoro sommerso e disposizioni in tema di lavoro pubblico e di controversie di lavoro (ustawy nr 183 z dnia <DATE ISO="20101104">4 listopada 2010 r.</DATE> przekazującej rządowi uprawnienia w kwestiach związanych z pracą w warunkach ciężkich i szczególnie uciążliwych, reorganizacją jednostek, urlopami, dyspozycyjnością i dozwoloną nieobecnością, środkami ochrony socjalnej, służbami zatrudnienia, środkami mającymi na celu wsparcie zatrudnienia, kształcenia i zatrudnienia kobiet, środkami zwalczającymi pracę nierejestrowaną oraz przepisami dotyczącymi zatrudnienia w sektorze publicznym i sporami pracowniczymi; dodatek zwyczajny do GURI nr 262 z dnia <DATE ISO="20101109">9 listopada 2010 r.</DATE>; zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>ustawą nr 183/2010<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>) stanowi, że w momencie pierwszego zastosowania przepisów wprowadzonych przez art. 73 dekretu ustawodawczego nr 112 z dnia <DATE ISO="20080625">25 czerwca 2008 r.</DATE> (dodatek zwyczajny do GURI nr 147 z dnia <DATE ISO="20080625">25 czerwca 2008 r.</DATE>) organy administracji publicznej, o których mowa w art. 1 ust. 2 dekretu ustawodawczego nr 165 z dnia <DATE ISO="20010330">30 marca 2001 r.</DATE> wraz z późniejszymi zmianami, w terminie 180 dni od daty wejścia w życie ustawy nr 183/2010, zgodnie z zasadami rzetelności i dobrej wiary, mogą dokonać ponownej oceny decyzji o przekształceniu umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy w umowę o pracę w niepełnym wymiarze czasu pracy, podjętych przed wejściem w życie wspomnianego dekretu ustawodawczego nr 112 z 2008 r., przekształconego ze zmianami przez ustawę nr 133 z 2008 r. (dodatek zwyczajny do GURI nr 195 z dnia <DATE ISO="20080821">21 sierpnia 2008 r.</DATE>).</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="4"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Postępowanie główne i pytania prejudycjalne</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>10</NO.P><TXT>Skarżąca w postępowaniu głównym jest pracownikiem Ministero della Giustizia i pracuje w sądzie odsyłającym, gdzie wykonuje swe funkcje w niepełnym wymiarze czasu pracy. Od dnia <DATE ISO="20000828">28 sierpnia 2000 r.</DATE> pracuje w połowie wymiaru czasu pracy rozłożonym na trzy dni w tygodniu.</TXT></NP><NP><NO.P>11</NO.P><TXT>Po wejściu w życie ustawy nr 183/2010 Ministero della Giustizia na podstawie decyzji nr 20384 z dnia <DATE ISO="20110208">8 lutego 2011 r.</DATE> ponownie zbadało zgodę na pracę przez skarżącą w postępowaniu głównym w systemie niepełnego wymiaru czasu pracy i na mocy art. 16 tej ustawy jednostronnie zakończyło stosowanie tego systemu, narzucając jej system pracy w pełnym wymiarze czasu pracy rozłożonym na sześć dni, począwszy od dnia <DATE ISO="20110401">1 kwietnia 2011 r.</DATE></TXT></NP><NP><NO.P>12</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20110316">16 marca 2011 r.</DATE> skarżąca w postępowaniu głównym powiadomiła Ministero della Giustizia, że nie zgadza się na przekształcenie systemu pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy w system pracy w pełnym wymiarze. Dyrektor administracyjny Giudice del lavoro del Tribunale ordinario di Trento w decyzji nr 1882 z dnia <DATE ISO="20110321">21 marca 2011 r.</DATE> nakazał skarżącej w postępowaniu głównym dostosowanie się do nowego systemu.</TXT></NP><NP><NO.P>13</NO.P><TXT>Skarżąca w postępowaniu głównym wniosła do sądu odsyłającego skargę o uchylenie powyżej wspomnianych decyzji wydanych przez Ministero della Giustizia i dyrektora administracyjnego. Wskazała ona, że dzięki systemowi pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy może ona poświęcić swój wolny czas rodzinie i własnemu kształceniu zawodowemu. Skarżąca w postępowaniu głównym uważa, że dyrektywa 97/81 ustanawia zasadę, na mocy której nie można wbrew woli pracownika przekształcić jego niepełnego wymiaru czasu pracy w pełny wymiar czasu pracy i w konsekwencji że art. 16 ustawy nr 183/2010 jest sprzeczny z tą dyrektywą.</TXT></NP><NP><NO.P>14</NO.P><TXT>Ministero della Giustizia utrzymuje natomiast, że art. 16 ustawy nr 183/2010 jest zgodny z dyrektywą 97/81.</TXT></NP><NP><NO.P>15</NO.P><TXT>Podobnie jak skarżąca w postępowaniu głównym, sąd odsyłający uważa, że omawiany art. 16, pozwalający pracodawcy zmienić umowę o pracę w niepełnym wymiarze czasu pracy na umowę o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy wbrew woli pracownika, jest sprzeczny z dyrektywą 97/81 w zakresie, w jakim przepis dyskryminuje pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy, którym – w odróżnieniu od pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu – pracodawca publiczny ma prawo jednostronnie zmienić wymiar czasu pracy. Zdaniem sądu odsyłającego środek ten nie przyczynia się do zwiększenia możliwości związanych z pracą w niepełnym wymiarze czasu pracy ani dla pracodawców, ani dla pracowników. Sąd ten twierdzi również, że ten sam przepis krajowy jest sprzeczny z klauzulą 5 pkt 2 porozumienia ramowego, która, według sądu, przy uwzględnieniu zakazu zwolnienia z pracy przewidzianego w tej klauzuli, wymaga zgody pracownika, gdy taka zmiana stosunku pracy jest rozważana przez pracodawcę.</TXT></NP><NP><NO.P>16</NO.P><TXT>W tych okolicznościach Tribunale ordinario di Trento (sąd w Trydencie) postanowił zawiesić postępowanie i skierować do Trybunału następujące pytania prejudycjalne:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>1)</NO.P><TXT>[C]zy klauzulę 5 pkt 2 porozumienia [ramowego] przyjętego przez dyrektywę [97/81] […] należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe państw członkowskich nie mogą umożliwiać pracodawcy podejmowania decyzji o przekształceniu stosunku pracy w niepełnym wymiarze godzin w stosunek pracy w pełnym wymiarze godzin […] wbrew woli pracownika?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>[C]zy dyrektywa 97/81 […] stoi na przeszkodzie przepisowi krajowemu (takiemu jak art. 16 […] ustawy nr 183/2010) umożliwiającemu pracodawcy podjęcie decyzji o przekształceniu stosunku pracy w niepełnym wymiarze godzin w stosunek pracy w pełnym wymiarze godzin nawet wbrew woli pracownika?<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="5"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie pytań prejudycjalnych</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>17</NO.P><TXT>Zważywszy, iż sąd odsyłający w swoim drugim pytaniu odnosi się do dyrektywy 97/81, należy na wstępie zauważyć, że zgodnie z art. 1 tej dyrektywy jej celem jest wprowadzenie w życie przepisów porozumienia ramowego. W niniejszej sprawie z postanowienia odsyłającego wynika, że sąd ten zapytuje, czy przekształcenie umowy o pracę w niepełnym wymiarze czasu pracy w umowę o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy na podstawie art. 16 ustawy nr 183/2010, bez zgody T. Mascellani, jest sprzeczne z postanowieniami porozumienia ramowego.</TXT></NP><NP><NO.P>18</NO.P><TXT>W związku z tym należy uznać, że w drodze pytań prejudycjalnych sąd odsyłający pyta zasadniczo, czy porozumienie ramowe, w szczególności jego klauzulę 5 pkt 2, należy interpretować w ten sposób, że porozumienie to stoi na przeszkodzie przepisowi krajowemu takiemu jak ten w postępowaniu głównym, na mocy którego pracodawca może podjąć decyzję o przekształceniu umowy o pracę w niepełnym wymiarze czasu pracy w umowę o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy bez zgody zainteresowanego pracownika.</TXT></NP><NP><NO.P>19</NO.P><TXT>Należy zauważyć, że dyrektywa 97/81 i porozumienie ramowe mają na celu z jednej strony wspieranie zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy, a z drugiej strony eliminację dyskryminacji pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy w stosunku do pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy (zob. podobnie wyroki: Bruno i in., C‑395/08 i C‑396/08, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:329">EU:C:2010:329</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 24, 77; a także Michaeler i in., C‑55/07 i C‑56/07, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:248">EU:C:2008:248</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 21).</TXT></NP><NP><NO.P>20</NO.P><TXT>Motyw 5 dyrektywy 97/81 stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>[w] konkluzjach [we wnioskach] Rady Europejskiej w Essen podkreślona została potrzeba podjęcia środków mających na celu wspieranie zatrudnienia oraz polityki równych szans dla mężczyzn i kobiet, a także wezwano do podjęcia środków w celu zwiększenia intensywności zatrudnienia w stosunku do wzrostu gospodarczego, w szczególności poprzez bardziej elastyczną organizację pracy w sposób, który jednocześnie spełniałby życzenia pracodawców i pracowników oraz był zgodny z wymogami konkurencji<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>. Ponadto z motywu 11 tejże dyrektywy oraz akapitu drugiego preambuły porozumienia ramowego wynika, że porozumienie to stanowi ilustrację woli partnerów społecznych odnośnie do wspomożenia rozwoju możliwości w zakresie pracy w niepełnym wymiarze czasu w oparciu o zasady, możliwe do zaakceptowania zarówno przez pracodawców, jak i pracowników.</TXT></NP><NP><NO.P>21</NO.P><TXT>W tym kontekście motyw 14 dyrektywy 97/81 stanowi, że porozumienie ramowe wiąże państwa członkowskie w odniesieniu do osiągnięcia rezultatu, pozostawia jednak organom krajowym swobodę wyboru formy i środków. Ponadto z akapitu drugiego preambuły porozumienia ramowego wynika, że porozumienie to ustanawia zasady ogólne i minimalne wymagania odnoszące się do pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy. Zgodnie z motywem 6 porozumienia ramowego, odnośnie do ustaleń dotyczących stosowania tych zasad ogólnych, minimalnych wymagań i innych przepisów, porozumienie to odsyła do państw członkowskich i partnerów społecznych w celu uwzględnienia sytuacji istniejącej w każdym państwie członkowskim.</TXT></NP><NP><NO.P>22</NO.P><TXT>Jedno ze wspomnianych minimalnych wymagań jest zawarte w klauzuli 5 pkt 2 porozumienia ramowego i stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>[o]dmowa pracownika przejścia od pracy w pełnym wymiarze [czasu pracy] do pracy w niepełnym wymiarze [czasu pracy] lub vice versa nie powinna sama w sobie stanowić ważnej przyczyny zakończenia okresu zatrudnienia, z zastrzeżeniem [rozwiązania umowy o pracę] […] z innych przyczyn, które mogą wynikać z innych wymogów eksploatacyjnych danego zakładu<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>23</NO.P><TXT>Jak wynika z tej klauzuli, to minimalne wymaganie nie nakłada na państwa członkowskie obowiązku przyjęcia przepisu uzależniającego od zgody pracownika przekształcenie jego stosunku pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy w stosunek pracy w pełnym wymiarze czasu pracy. Powyższe<?PAGE NO="6"?> uregulowanie w istocie ma na celu jedynie wykluczenie sytuacji, w której odmówienie przez pracownika poddania się takiemu przekształceniu jego stosunku pracy stanowiłaby jedyny powód rozwiązania z nim umowy o pracę, przy braku innych obiektywnych powodów.</TXT></NP><NP><NO.P>24</NO.P><TXT>W rezultacie klauzula 5 pkt 2 porozumienia ramowego nie stoi na przeszkodzie uregulowaniu, które pozwala pracodawcy podjąć z tych powodów decyzję o przekształceniu stosunku pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy w stosunek pracy w pełnym wymiarze czasu pracy bez zgody zainteresowanego pracownika.</TXT></NP><NP><NO.P>25</NO.P><TXT>Dodatkowo taki przepis musi być zgodny z celem porozumienia ramowego, który w szczególności polega, tak jak określono to w klauzuli 1 lit. b) tego porozumienia, na przyczynieniu się do elastycznej organizacji czasu pracy, w sposób uwzględniający potrzeby pracodawców i pracowników.</TXT></NP><NP><NO.P>26</NO.P><TXT>Ze względu na to, iż sąd odsyłający wydaje się uważać, że możliwość przekształcenia umowy o pracę w niepełnym wymiarze czasu pracy w umowę o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy bez zgody pracownika stanowi przejaw dyskryminacji, należy tu przypomnieć, że zgodnie z celem realizowanym przez porozumienie ramowe, polegającym na wyeliminowaniu dyskryminacji pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy w stosunku do pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze, klauzula 4 tego porozumienia stoi, w odniesieniu do warunków zatrudnienia, na przeszkodzie temu, aby pracownicy zatrudnieni w niepełnym wymiarze czasu pracy byli traktowani w sposób mniej korzystny niż porównywalni pracownicy zatrudnieni w pełnym wymiarze czasu pracy jedynie z tytułu zatrudnienia w niepełnym wymiarze, chyba że odmienne traktowanie jest uzasadnione przyczynami o charakterze obiektywnym (wyrok Bruno i in., <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:329">EU:C:2010:329</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 25).</TXT></NP><NP><NO.P>27</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że – podobnie jak podniósł to rzecznik generalny w pkt 51 opinii – sytuacja, w której umowa o pracę w niepełnym wymiarze czasu pracy jest przekształcana w umowę o pracę w pełnym wymiarze bez zgody zainteresowanego pracownika, i sytuacja, w której stosunek pracy w pełnym wymiarze czasu pracy zostaje przekształcony w stosunek pracy w niepełnym wymiarze wbrew woli pracownika, nie mogą być uznane za sytuacje porównywalne, ponieważ zmniejszenie wymiaru czasu pracy nie prowadzi do tych samych konsekwencji co jego zwiększenie, w szczególności w odniesieniu do wynagrodzenia, które stanowi gratyfikację za wykonaną pracę.</TXT></NP><NP><NO.P>28</NO.P><TXT>Biorąc pod uwagę całokształt powyższych rozważań, na przedłożone pytanie należy udzielić następującej odpowiedzi: porozumienie ramowe, a w szczególności jego klauzulę 5 pkt 2, należy interpretować w ten sposób, że porozumienie to, w okolicznościach takich jak w sprawie w postępowaniu głównym, nie stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, na mocy którego pracodawca może podjąć decyzję o przekształceniu stosunku pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy w stosunek pracy w pełnym wymiarze czasu pracy bez zgody zainteresowanego pracownika.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie kosztów</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>29</NO.P><TXT>Dla stron postępowania głównego niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO>Z powyższych względów Trybunał (trzecia izba) orzeka, co następuje:</INTRO><P><HT TYPE="BOLD">Porozumienie ramowe w sprawie pracy w niepełnym wymiarze godzin zawarte w dniu <DATE ISO="19970606">6 czerwca 1997 r.</DATE>, stanowiące załącznik do dyrektywy Rady 97/81/WE z dnia <DATE ISO="19971215">15 grudnia 1997 r.</DATE> dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych<?PAGE NO="7"?> (ETUC), a w szczególności jego klauzulę 5 pkt 2, należy interpretować w ten sposób, że porozumienie to, w okolicznościach takich jak w sprawie w postępowaniu głównym, nie stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, na mocy którego pracodawca może podjąć decyzję o przekształceniu stosunku pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy w stosunek pracy w pełnym wymiarze czasu pracy bez zgody zainteresowanego pracownika.</HT></P></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><SIGNATORY><P>Podpisy</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>