Κατά το άρθρο 63, πρώτη παράγραφος της Σύμβασης, τα συμβαλλόμενα κράτη αναγνωρίζουν ότι κάθε κράτος που γίνεται μέλος της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας θα υποχρεωθεί να αποδεχθεί την παρούσα σύμβαση ως βάση για τις αναγκαίες διαπραγματεύσεις με σκοπό να διασφαλίσει στις σχέσεις μεταξύ των συμβαλλομένων κρατών και του κράτους αυτού την εφαρμογή του άρθρου 220 τελευταία παράγραφος της Συνθήκης περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας.

Τα νέα κράτη μέλη έχουν επομένως συμφέρον να διατυπώνουν τη γνώμη τους, όταν το Δικαστήριο καλείται να ερμηνεύσει σύμβαση, στην οποία υποχρεούνται να προσχωρήσουν.

Δεν μπορεί να αντιταχθεί σ' αυτό το συμπέρασμα το άρθρο 4, παράγραφος 4 του πρωτοκόλλου της 3ης Ιουνίου 1971 που αναφέρεται σε μία ειδική διαδικασία, για την οποία δεν πρόκειται στην παρούσα δίκη.

Εξάλλου, στο πλαίσιο αυτού του πρωτοκόλλου, που είναι προγενέστερο της διεύρυνσης των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, ο όρος συμβαλλόμενα κράτη χαρακτηρίζει το σύνολο των κρατών μελών.

Προκειμένου να εξαλειφθούν τα εμπόδια στην κυκλοφορία των δικαστικών αποφάσεων και στην λύση των διαφορών στο πλαίσιο των ενδοκοινοτικών σχέσεων στις αστικές και εμπορικές υποθέσεις η Σύμβαση περιέχει, μεταξύ άλλων, κανόνες που καθιστούν δυνατό τον καθορισμό της διεθνούς δικαιοδοσίας των δικαστηρίων των κρατών μελών στο πλαίσιο αυτών των σχέσεων και διευκολύνουν την αναγνώριση και την εκτέλεση των δικαστικών αποφάσεων.

Επομένως, η Σύμβαση πρέπει να ερμηνευτεί λαμβάνοντας υπόψη, συγχρόνως, την οικονομία και τους στόχους της, καθώς και τη σχέση της με τη Συνθήκη.

Τίθεται, επομένως, το ζήτημα αν αυτές οι εκφράσεις και έννοιες πρέπει να θεωρηθούν ως αυτοτελείς και, επομένως, κοινές για το σύνολο των κρατών μελών ή αν πρέπει να θεωρηθούν ότι παραπέμπουν στους ουσιαστικούς κανόνες του εφαρμοστέου δικαίου, σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση, δυνάμει των κανόνων του ιδιωτικού διεθνούς δικαίου του δικαστηρίου που πρώτο επελήφθη της διαφοράς.

Εν πάση περιπτώσει, πρέπει να τονισθεί ότι η ερμηνεία αυτών των εκφράσεων και εννοιών χάριν της εφαρμογής της Σύμβασης δεν προδικάζει το ζήτημα του ουσιαστικού κανόνα που εφαρμόζεται στην επίδικη κατάσταση.

Η διάταξη αυτή πρέπει να ερμηνευτεί στο πλαίσιο του συστήματος παρεκτάσεως διεθνούς δικαιοδοσίας που αποτελεί το αντικείμενο του τίτλου 2 της Σύμβασης.

Το σύστημα αυτό στηρίζεται σε μία γενική παρέκταση διεθνούς δικαιοδοσίας, δυνάμει του άρθρου 2, υπέρ του δικαστηρίου του τόπου της κατοικίας του εναγομένου.

Το άρθρο 5 προβλέπει εντούτοις ένα σύνολο ειδικών διεθνών δικαιοδοσιών, μεταξύ των οποίων μπορεί να επιλέξει ο ενάγων.

Έτσι, σε περίπτωση διαφοράς που αφορά ενοχές εκ συμβάσεως, το άρθρο 5, περίπτωση 1 επιτρέπει στον ενάγοντα να προσφύγει στο δικαστήριο του τόπου όπου η παροχή εκπληρώθηκε ή οφείλει να εκπληρωθεί.

Εναπόκειται στον επιληφθέντα της διαφοράς δικαστή να κρίνει, δυνάμει της Σύμβασης, αν ο τόπος όπου η παροχή εκπληρώθηκε ή οφείλει να εκπληρωθεί βρίσκεται εντός της κατά τόπο αρμοδιότητάς του.

Προς το σκοπό αυτό, πρέπει να καθορίσει, δυνάμει των κανόνων του εθνικού του ιδιωτικού δικαίου ποιος νόμος εφαρμόζεται στην επίδικη έννομη σχέση και να καθορίσει, σύμφωνα με το νόμο αυτό, τον τόπο εκτελέσεως της επίδικης συμβατικής παροχής.

Αυτό γίνεται ακόμη περισσότερο σαφές, καθόσον ο καθορισμός του τόπου εκπληρώσεως των παροχών εξαρτάται από το συμβατικό πλαίσιο, στο οποίο εντάσσονται αυτές οι παροχές.