<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.55-20141201.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C‑239/14</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62014CC0239</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:531">EU:C:2015:531</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>11</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>11</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P>OPINIA P. CRUZA VILLALÓNA – SPRAWA C‑239/14</P><P>TALL</P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Opinia rzecznika generalnego</HT></P><P><HT TYPE="UC">Pedra Cruza Villalóna</HT></P><P>przedstawiona w dniu <DATE ISO="20150903">3 września 2015 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Język oryginału: hiszpański.</P></NOTE></P></TI><STI><P>Sprawa C‑239/14</P><P>Abdoulaye Amadou Tall</P><P>przeciwko</P><P>Centre public d’action sociale de Huy (CPAS de Huy)</P><P><HT TYPE="NORMAL">[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal du travail de Liège (División de Huy) (Belgia)]</HT></P></STI></TITLE><INDEX><KEYWORD>Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości</KEYWORD><KEYWORD>Granice, azyl i imigracja</KEYWORD><KEYWORD>Polityka imigracyjna</KEYWORD><KEYWORD>Ponowny wniosek o udzielenie azylu</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 39 dyrektywy 2005/85/WE</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej</KEYWORD><KEYWORD>Kolejne wnioski o udzielenie azylu</KEYWORD><KEYWORD>Odmowa</KEYWORD><KEYWORD>Prawo do skutecznego środka odwoławczego</KEYWORD><KEYWORD>Środek odwoławczy o charakterze niesuspensywnym</KEYWORD></INDEX><CONTENTS.CONCLUSION><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>W związku ze skargą na odmowę rozpatrzenia ponownego wniosku o udzielenie azylu po raz kolejny zostało przedstawione Trybunałowi Sprawiedliwości pytanie prejudycjalne dotyczące wykładni art. 39 dyrektywy 2005/85/WE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>Dyrektywa Rady z dnia <DATE ISO="20051201">1 grudnia 2005 r.</DATE> w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="326" PAGE.FIRST="13" DATE.PUB="2005">Dz.U. L 326, s. 13</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, w odniesieniu do którego w wyroku wydanym przez wielką izbę w sprawie Abdida<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P>Wyrok <REF.DOC.ECR><NO.CASE>C‑562/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2453">EU:C:2014:2453</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> zawarto wskazówki stanowiące odpowiedź dla sądu odsyłającego. Jednakże uregulowanie krajowe mające zastosowanie w postępowaniu głównym było przedmiotem nowelizacji, która działając w sposób retroaktywny, unormowała skargi na odmowę rozpatrzenia kolejnych wniosków o udzielenie azylu w ten sam sposób, co skargi na odmowę rozpatrzenia pierwszego wniosku. Wskutek tego przedstawione pytanie prejudycjalne stało się ostatecznie, moim zdaniem, bezprzedmiotowe, czyniąc w rezultacie niewłaściwym udzielanie odpowiedzi co do istoty sprawy.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>I –</NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>A –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Prawo Unii</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Dyrektywa 2005/85</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Zgodnie z motywem 15 dyrektywy 2005/85 <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0001" ID="QS0001"/>[w] przypadku gdy wnioskodawca składa kolejny wniosek, nie przedstawiając nowych dowodów lub argumentów, zobowiązywanie państwa członkowskiego do przeprowadzenia pełnej procedury ponownego rozpatrzenia byłoby niewspółmierne. W tych przypadkach państwa członkowskie powinny mieć wybór między procedurami przewidującymi wyjątki od gwarancji, z których zwykle korzysta wnioskodawca<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="2"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Motyw 27 tej dyrektywy stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0002" ID="QS0002"/>[w] myśl podstawowej zasady prawa wspólnotowego, od decyzji podjętych w sprawie wniosku o udzielenie azylu oraz w sprawie cofnięcia statusu uchodźcy służą skuteczne środki odwoławcze przed sądem lub trybunałem w rozumieniu art. 234 traktatu. Skuteczność środków odwoławczych, również w odniesieniu do badania odpowiednich faktów, uzależniona jest od systemu administracyjnego i sądowego każdego państwa członkowskiego postrzeganego jako całość<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>Artykuł 32 dyrektywy 2005/85 stanowi, iż:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="032.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0003" ID="QS0003"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>W przypadku gdy osoba, która złożyła wniosek o udzielenie azylu w państwie członkowskim, przedstawi dalsze informacje lub złoży kolejny wniosek w tym samym państwie członkowskim, to państwo członkowskie może zbadać te dalsze informacje lub elementy kolejnego wniosku w ramach rozpatrzenia uprzedniego wniosku lub w ramach badania decyzji w drodze rewizji lub odwołania, o ile właściwe organy mogą w tych ramach wziąć pod uwagę i rozważyć wszystkie elementy zawarte w dalszych informacjach lub kolejnym wniosku.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="032.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA><P>Ponadto państwa członkowskie mogą zastosować szczególną procedurę, o której mowa w ust. 3, w przypadku gdy osoba złoży kolejny wniosek o udzielenie azylu:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>po wycofaniu lub zaprzestaniu popierania uprzedniego wniosku na mocy art. 19 lub 20;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>po podjęciu decyzji co do uprzedniego wniosku. Państwa członkowskie mogą również zadecydować o zastosowaniu tej procedury wyłącznie po podjęciu ostatecznej decyzji.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="032.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Kolejny wniosek o udzielenie azylu jest poddawany najpierw wstępnemu rozpatrzeniu co do tego, czy po wycofaniu uprzedniego wniosku lub po podjęciu w sprawie tego wniosku decyzji, o której mowa w ust. 2 lit. b) niniejszego artykułu, zaistniały lub zostały przedstawione przez wnioskodawcę nowe elementy lub informacje odnoszące się do rozpatrzenia możliwości uzyskania przez niego statusu uchodźcy na mocy dyrektywy 2004/83/WE.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="032.004"><NO.PARAG>4.</NO.PARAG><ALINEA>Jeżeli po wstępnym rozpatrzeniu, o którym mowa w ust. 3 niniejszego artykułu, zaistniały lub zostały przedstawione przez wnioskodawcę nowe elementy lub informacje, znacznie zwiększające prawdopodobieństwo spełniania przez wnioskodawcę warunków statusu uchodźcy na mocy dyrektywy 2004/83/WE, wniosek jest rozpatrywany dalej zgodnie z rozdziałem II.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="032.005"><NO.PARAG>5.</NO.PARAG><ALINEA>Państwa członkowskie mogą, zgodnie z ustawodawstwem krajowym, dalej rozpatrywać kolejny wniosek, w przypadku gdy istnieją inne powody, dla których procedura musi zostać ponownie wszczęta.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="032.006"><NO.PARAG>6.</NO.PARAG><ALINEA>Państwa członkowskie mogą zdecydować o dalszym rozpatrywaniu wniosku jedynie wtedy, gdy dany wnioskodawca bez własnej winy nie był w stanie uzyskać wiedzy o sprawach, o których mowa w ust. 3–5 niniejszego artykułu w trakcie uprzedniej procedury, w szczególności zaś wykonując prawo do skutecznego środka odwoławczego na mocy art. 39.</ALINEA></PARAG><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>.</P></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>Artykuł 34 ust. 2 dyrektywy 2005/85 stanowi, iż <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0004" ID="QS0004"/>[p]aństwa członkowskie mogą w prawie krajowym ustanowić zasady wstępnego rozpatrywania wniosku na mocy art. 32<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/> pod warunkiem, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0005" ID="QS0005"/>[u]stanowione warunki nie uniemożliwiają dostępu osób ubiegających się o azyl do ponownej procedury, ani nie skutkują faktycznym zablokowaniem lub zasadniczym ograniczeniem takiego dostępu<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="3"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Artykuł 39 tej dyrektywy przewiduje, iż:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="039.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0006" ID="QS0006"/>1.</NO.PARAG><ALINEA><P>Państwa członkowskie zapewniają, aby osoby ubiegające się o azyl miały prawo do skutecznego środka odwoławczego przed sądem lub trybunałem w następujących sytuacjach:</P><P>[…]</P><LIST TYPE="roman"><ITEM><NP><NO.P>iii)</NO.P><TXT>[decyzji] o odmowie rozpatrzenia wniosku na mocy art. 36;</TXT></NP></ITEM></LIST><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>decyzji o pozostawieniu bez rozpatrzenia kolejnego wniosku na mocy art. 32 i 34;</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]</P></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="039.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Państwa członkowskie ustanawiają terminy i inne zasady konieczne, aby wnioskodawca mógł korzystać z prawa do skutecznego środka odwoławczego na mocy ust. 1.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="039.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA><P>Państwa członkowskie ustanawiają, w stosownych przypadkach, zgodnie ze swoimi zobowiązaniami międzynarodowymi zasady odnoszące się do:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>kwestii, czy środek odwoławczy na mocy ust. 1 skutkuje zezwoleniem wnioskodawcy na pozostanie w danym państwie członkowskim w oczekiwaniu na wynik zastosowania tego środka;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>możliwości ustanowienia środków odwoławczych lub ochronnych, w przypadku gdy środek odwoławczy na mocy ust. 1 nie skutkuje zezwoleniem wnioskodawcy na pozostanie w danym państwie członkowskim w oczekiwaniu na wynik zastosowania tego środka. Państwa członkowskie mogą również ustanowić środek odwoławczy z urzędu […]<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Dyrektywa 2013/32/UE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20130626">26 czerwca 2013 r.</DATE> w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (wersja przekształcona) (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="180" PAGE.FIRST="60" DATE.PUB="2013">Dz.U. L 180, s. 60</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Artykuł 41 dyrektywy 2013/32 stanowi, iż:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="041.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0007" ID="QS0007"/>1.</NO.PARAG><ALINEA><P>Państwa członkowskie mogą przewidzieć wyjątki od stosowania prawa do pozostania na terytorium w przypadku, gdy osoba:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>złożyła pierwszy kolejny wniosek niepodlegający dalszemu rozpatrzeniu na mocy art. 40 ust. 5 tylko w celu opóźnienia lub zakłócenia wykonania decyzji, która skutkowałaby jego nieuchronnym wydaleniem z tego państwa członkowskiego; lub</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>występuje z innym kolejnym wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej w tym samym państwie członkowskim po tym, jak wydana została ostateczna decyzja o uznaniu pierwszego kolejnego wniosku za niedopuszczalny na mocy art. 40 ust. 5 lub ostateczna decyzja o odrzuceniu tego wniosku jako bezzasadnego.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA><ALINEA>Państwa członkowskie mogą przewidzieć taki wyjątek tylko w przypadku, gdy organ rozstrzygający uważa, że decyzja nakazująca powrót nie doprowadzi bezpośrednio lub pośrednio do odesłania z naruszeniem międzynarodowych i unijnych zobowiązań tego państwa członkowskiego.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="041.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA><P>W przypadkach, o których mowa w ust. 1, państwa członkowskie mogą także:</P><P>[…]</P><?PAGE NO="4"?><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>odstąpić od stosowania art. 46 ust. 8<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Artykuł 46 dyrektywy 2013/32 brzmi następująco:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="046.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0008" ID="QS0008"/>1.</NO.PARAG><ALINEA><P>Państwa członkowskie zapewniają, aby [że] osoby ubiegające się o azyl [będą] miały prawo do skutecznego środka odwoławczego przed sądem lub trybunałem w następujących sytuacjach:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>decyzji podjętej w sprawie ich wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej, w tym decyzji:</TXT><P><LIST TYPE="roman"><ITEM><NP><NO.P>i)</NO.P><TXT>o uznaniu wniosku za bezzasadny w zakresie dotyczącym nadania statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>ii)</NO.P><TXT>o uznaniu wniosku za niedopuszczalny zgodnie z art. 33 ust. 2;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>iii)</NO.P><TXT>podjętej na granicy lub w strefie tranzytowej państwa członkowskiego na mocy art. 43 ust. 1;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>iv)</NO.P><TXT>o odstąpieniu od rozpatrzenia wniosku zgodnie z art. 39;</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>odmowy wznowienia rozpatrywania wniosku po jego umorzeniu zgodnie z art. 27 i 28;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>decyzji o cofnięciu statusu ochrony międzynarodowej zgodnie z art. 45.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG><P>[…]</P><PARAG IDENTIFIER="046.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Aby spełnić wymogi w ust. 1, państwa członkowskie zapewniają, aby [że] skuteczny środek zaskarżenia [będzie] zapewniał pełne rozpatrzenie ex nunc zarówno okoliczności faktycznych, jak i kwestii prawnych, w tym, w stosownych przypadkach, rozpatrzenie potrzeby zapewnienia ochrony międzynarodowej na mocy dyrektywy 2011/95/UE, co najmniej w postępowaniach odwoławczych przed sądem pierwszej instancji.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="046.004"><NO.PARAG>4.</NO.PARAG><ALINEA>Państwa członkowskie ustanawiają rozsądne terminy i inne przepisy konieczne, aby wnioskodawca mógł korzystać z prawa do skutecznego środka zaskarżenia na mocy ust. 1. Terminy nie mogą uniemożliwiać ani nadmiernie utrudniać wnioskodawcom korzystania z tego prawa na mocy ust. 1.</ALINEA><ALINEA>[…]</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="046.005"><NO.PARAG>5.</NO.PARAG><ALINEA>Bez uszczerbku dla ust. 6 państwa członkowskie zezwalają wnioskodawcom na pozostawanie na terytorium do upływu terminu, w jakim mogą oni skorzystać z prawa do skutecznego środka zaskarżenia, a jeśli z tego prawa skorzystano w przewidzianym terminie, do czasu rozpatrzenia środka zaskarżenia.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="046.006"><NO.PARAG>6.</NO.PARAG><ALINEA><P>W przypadku decyzji:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>o uznaniu wniosku za oczywiście bezzasadny zgodnie z art. 32 ust. 2 lub bezzasadny, po rozpatrzeniu go zgodnie z art. 31 ust. 8 […];</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>o uznaniu wniosku za niedopuszczalny zgodnie z art. 33 ust. 2 lit. a), b) lub d);</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>o odmowie ponownego otwarcia sprawy wnioskodawcy po jej umorzeniu zgodnie z art. 28; lub</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>d)</NO.P><TXT>o nierozpatrywaniu lub niepełnym rozpatrywaniu wniosku zgodnie z art. 39</TXT></NP></ITEM></LIST><?PAGE NO="5"?><P>sąd uprawniony jest do rozstrzygnięcia, czy wnioskodawca może pozostać na terytorium państwa członkowskiego, na wniosek wnioskodawcy albo z urzędu, jeżeli skutkiem tej decyzji jest odebranie wnioskodawcy prawa do pozostawania w państwie członkowskim oraz jeżeli w takich przypadkach prawo krajowe nie przewiduje prawa do pozostawania w państwie członkowskim do czasu rozpatrzenia środka zaskarżenia.</P></ALINEA></PARAG><P>[…]</P><PARAG IDENTIFIER="046.008"><NO.PARAG>8.</NO.PARAG><ALINEA>Państwa członkowskie zezwalają wnioskodawcy na pozostawanie na terytorium do czasu zakończenia postępowania, o którym mowa w ust. 6 i 7, mającego na celu rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca może pozostać na terytorium.</ALINEA></PARAG><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>.</P></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>B –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Prawo krajowe</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>Artykuł 6 ust. 1 ustawy z dnia <DATE ISO="20070112">12 stycznia 2007 r.</DATE> o przyjmowaniu wnioskodawców ubiegających się o azyl (dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0009" ID="QS0009"/>ustawy o przyjmowaniu<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>) stanowi, iż <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0010" ID="QS0010"/>[b]ez uszczerbku dla art. 4, art. 4/1 i art. 35/2 niniejszej ustawy, każdemu wnioskodawcy o udzielenie azylu zostanie przyznana pomoc materialna przez cały okres toczącego się postępowania począwszy od dnia złożenia wniosku. W przypadku kiedy postępowanie zakończy się wydaniem decyzji o odrzuceniu wniosku, pomoc materialna przestanie być udzielana z upływem terminu do wykonania doręczonego wnioskodawcy o udzielenie azylu nakazu opuszczenia terytorium krajowego […]<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>Stosownie do art. 4 ustawy o przyjmowaniu <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0011" ID="QS0011"/>agencja może postanowić, iż w stosunku do wnioskodawcy o udzielenie azylu, który złożył drugi wniosek o udzielenie azylu, nie będzie miał zastosowania art. 6 ust. 1 niniejszej ustawy w okresie rozpatrywania jego wniosku, o ile postępowanie nie zostanie przekazane przez Urząd do spraw cudzoziemców Komisariatowi Generalnemu do spraw uchodźców i bezpaństwowców […] w drodze decyzji uzasadnionej indywidualnie […]<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>Artykuł 57 ust. 2 ustawy organicznej z dnia <DATE ISO="19760708">8 lipca 1976 r.</DATE> o publicznych centrach działań społecznych (dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0012" ID="QS0012"/>ustawy o CPAS<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>) stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0013" ID="QS0013"/>[…] pomoc społeczna przyznana cudzoziemcowi, który korzystał z niej faktycznie w chwili doręczenia mu podlegającego wykonaniu nakazu opuszczenia terytorium, zostaje wstrzymana – z wyjątkiem nagłej pomocy medycznej – w dniu rzeczywistego opuszczenia przez cudzoziemca terytorium, a najpóźniej w dniu upływu terminu nakazu opuszczenia terytorium […]<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 39/1 ustawy z dnia <DATE ISO="19801215">15 grudnia 1980 r.</DATE> o wjeździe na terytorium, pobycie, osiedlaniu się i wydalaniu cudzoziemców (dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0014" ID="QS0014"/>ustawa z 1980 r.<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>) w brzmieniu obowiązującym w chwili zaistnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, w związku z art. 39/2 ust. 1 akapit trzeci, art. 39/76, art. 39/82 ust. 4 akapit drugi i art. 57/6/2 tej ustawy, na odmowę rozpatrzenia ponownego wniosku o udzielenie azylu należy wnieść skargę o stwierdzenie jej nieważności oraz przedstawić wniosek o zawieszenie w wyjątkowo pilnych wypadkach.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>Zgodnie z ustawą z dnia <DATE ISO="20140410">10 kwietnia 2014 r.</DATE> o przepisach postępowania przez Radą odwoławczą dla cudzoziemców i przez Radą Państwa (dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0015" ID="QS0015"/>ustawa z 2014 r.<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/>) skargi wnoszone na decyzje odmowne dotyczące kolejnych wniosków o udzielenie azylu wywołują skutek zawieszający, a przy ich rozpoznawaniu sądowi przysługuje nieograniczone prawo orzekania, począwszy od dnia wejścia w życie tej ustawy, to jest od dnia <DATE ISO="20140531">31 maja 2014 r.</DATE> Stosownie do przepisów przejściowych ustawy z 2014 r. nowe uregulowanie prawne ma zastosowanie także do skarg wniesionych przed wejściem w życie ustawy z 2014 r., które nie zostały jeszcze ostatecznie rozstrzygnięte.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="6"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>II –</NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Okoliczności faktyczne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>Abdoulaye Amadou Tall, obywatel senegalski, złożył wniosek o udzielenie azylu w Belgii, który został oddalony decyzją z dnia <DATE ISO="20131112">12 listopada 2013 r.</DATE> Od tej decyzji wzniósł on skargę do Rady Państwa, która to skarga została uznana za niedopuszczalną wyrokiem z dnia <DATE ISO="20140110">10 stycznia 2014 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Wniesiony przez niego drugi wniosek o udzielenie azylu z dnia <DATE ISO="20140116">16 stycznia 2014 r.</DATE> został odrzucony decyzją Komisariatu Generalnego do spraw uchodźców i bezpaństwowców z dnia <DATE ISO="20140123">23 stycznia 2014 r.</DATE>, a A. Tallowi doręczono w dniu <DATE ISO="20140210">10 lutego 2014 r.</DATE> nakaz opuszczenia terytorium belgijskiego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>A. Tall otrzymywał pomoc społeczną od Centre Public d’Action Sociale de Huy (dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0016" ID="QS0016"/>CPAS de Huy<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>) począwszy od <DATE ISO="20110317">17 marca 2011 r.</DATE> W wyniku odrzucenia drugiego wniosku o udzielenie azylu CPAS de Huy zaprzestał udzielania pomocy za skutkiem na dzień <DATE ISO="20140110">10 stycznia 2014 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>A. Tall wniósł dwie skargi. Pierwszą skargę wniósł w dniu <DATE ISO="20140219">19 lutego 2014 r.</DATE> na decyzję o odrzuceniu drugiego wniosku o udzielenie azylu. Drugą skargę wniósł w dniu <DATE ISO="20140227">27 lutego 2014 r.</DATE> na decyzję CPAS de Huy i zarzucił w niej odmienne traktowanie skarg na decyzje o odrzuceniu wniosków o udzielenie azylu w zależności od tego, czy chodzi o pierwszy wniosek, czy też o kolejne wnioski, a także podniósł, iż w drugim przypadku nie dysponuje się skutecznym środkiem odwoławczym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>Skarga na decyzję CPAS de Huy została uwzględniona, w nieokreślonej dacie, przez Tribunal du travail w Liège (oddział w Huy), który stwierdził, że cofnięcie pomocy społecznej mogło mieć miejsce jedynie począwszy od dnia upływu terminu na dobrowolne opuszczenie [terytorium belgijskiego] wskazanego w nakazie opuszczenia terytorium kraju. CPAS de Huy nakazano w rezultacie przyznać pomoc socjalną A. Tallowi za okres od dnia <DATE ISO="20140110">10 stycznia 2014 r.</DATE> do dnia <DATE ISO="20140217">17 lutego 2014 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>W odniesieniu do pomocy społecznej za okres począwszy od <DATE ISO="20140218">18 lutego 2014 r.</DATE>, Tribunal du travail uznał, iż w związku z decyzją o odrzuceniu drugiego wniosku A. Tall może jedynie wnieść skargę o stwierdzenie jej nieważności oraz przedstawić wniosek o zawieszenie w wyjątkowo pilnych wypadkach, które to środki są niewystarczające dla zapewnienia prawa do skutecznej ochrony sądowej, ponieważ w okresie trwania postępowań sądowych skarżący nie dysponują ani prawem do pobytu, ani pomocą materialną.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>III –</NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Przedstawione pytanie</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>W związku z tym Tribunal du travail przedstawił następujące pytanie prejudycjalne:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0017" ID="QS0017"/>Na mocy art. 39/1 loi du <DATE ISO="19801215">15 décembre 1980</DATE> sur l’accès du territoire, le séjour, l’établissement et l’éloignement des étrangers [ustawy z dnia <DATE ISO="19801215">15 grudnia 1980 r.</DATE> w sprawie dostępu do terytorium, pobytu, osiedlania się i wydalania cudzoziemców] w związku z art. 39/2 § l akapit trzeci, art. 39/76, art. 39/82 § 4 akapit drugi lit. d) i art. 57/6/2 tejże ustawy przeciwko odmowie rozpatrzenia ponownego wniosku o udzielenie azylu mogą być wniesione jedynie skarga o stwierdzenie nieważności i wniosek o zawieszenie w wyjątkowo pilnych wypadkach. W zakresie, w jakim nie chodzi tu ani o środki prawne, przy rozpoznawaniu których sądowi przysługuje nieograniczone prawo orzekania, ani o środki prawne o charakterze suspensywnym, a wnioskodawca nie ma prawa ani do pobytu, ani do pomocy materialnej w toku ich rozpatrywania, to czy te środki prawne są zgodne z wymogami art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 39 dyrektywy Rady 2005/85/WE z dnia <DATE ISO="20051201">1 grudnia 2005 r.</DATE> w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich […], które przewidują prawo do skutecznego środka prawnego?<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/></P></QUOT.S></P></NP.ECR><?PAGE NO="7"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>Sąd odsyłający uważa, że na podstawie uregulowania krajowego mającego zastosowanie w niniejszej sprawie A. Tall, począwszy od dnia <DATE ISO="20140218">18 lutego 2014 r.</DATE>, nie może korzystać z pomocy społecznej, do której do tego dnia był uprawniony jako wnioskodawca o udzielenie azylu. Jest to jeden z rezultatów wnoszenia skarg na decyzje odmowne w sprawie drugiego wniosku o udzielenie azylu, które różnią się w tym zakresie od skarg na decyzje odmowne w sprawie pierwszego wniosku o udzielenie azylu, co może prowadzić do sytuacji, w której osoby wnoszące skargi na decyzje odmowne w sprawie kolejnych wniosków traktowane są w sposób dyskryminujący w stosunku do tych osób, które wnoszą skargi na decyzje odmowne w sprawie pierwszych wniosków, a ponadto doznają one naruszenia ich prawa do skutecznego środka odwoławczego, ponieważ ograniczone zostaje ich prawo do pobytu na terytorium danego państwa i prawo do pomocy materialnej niezbędnej dla wniesienia spornej skargi.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>IV –</NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Postępowanie przed Trybunałem Sprawiedliwości</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>W postępowaniu biorą udział A. Tall, CPAS de Huy, Agence Fédérale pour l’Accueil des Demandeurs d’Asile (dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0018" ID="QS0018"/>Fedasil<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/>), rządy belgijski i węgierski oraz Komisja. Z wyjątkiem rządu węgierskiego i CPAS de Huy, pozostali uczestnicy stawili się w dniu <DATE ISO="20150506">6 maja 2015 r.</DATE> na rozprawie, na której zostali wezwani przez Trybunał Sprawiedliwości do wypowiedzenia się w przedmiocie ewentualnego wpływu wyroku w sprawie Abdida<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P><REF.DOC.ECR><NO.CASE>C‑562/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2453">EU:C:2014:2453</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> na odpowiedź na pytanie przedstawione przez sąd odsyłający.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>V –</NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Stanowiska stron</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>A. Tall utrzymuje, iż dopuszczalna na gruncie prawa belgijskiego skarga na decyzje odmowne w sprawie kolejnych wniosków o udzielenie azylu nie zapewnia gwarancji skuteczności wymaganych na gruncie art. 47 karty i art. 39 dyrektywy 2005/85, to jest: charakteru zawieszającego, nieograniczonego prawa orzekania i praktycznej dostępności.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Tak rozumiał to belgijski Trybunał Konstytucyjny w wyroku nr 1/2014 z dnia <DATE ISO="20140116">16 stycznia 2014 r.</DATE>, w wyniku którego ustawodawca krajowy wydał ustawę z 2014 r., na mocy której skargi wniesione na decyzje odmowne dotyczące kolejnych wniosków o udzielenie azylu wywołują od dnia <DATE ISO="20140531">31 maja 2014 r.</DATE> skutek zawieszający, a przy ich rozpoznawaniu sądowi przysługuje nieograniczone prawo orzekania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>W odniesieniu do wpływu, jaki na niniejszą sprawę wywiera stanowisko zawarte w wyroku Abdida, A. Tall uważa, że ów wyrok ma znaczenie w niniejszej sprawie i wskazuje, że zgodnie z tym stanowiskiem niezgodne z prawem Unii są zarówno uregulowanie wcześniejsze w stosunku do ustawy z 2014 r., jak i sama ustawa z 2014 r.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>CPAS de Huy podnosi, iż ustawa z 2014 r. uczyniła pytanie prejudycjalne bezprzedmiotowym, ponieważ zgodnie z jej postanowieniami przejściowymi nowe uregulowanie ma zastosowanie także w stosunku do skarg, które podobnie jak skarga A. Talla, zostały wniesione przed wejściem w życie tej ustawy i nie zostały jeszcze ostatecznie rozstrzygnięte.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>Zarówno Fedasil, jak i rząd belgijski zgadzają się ze stanowiskiem CPAS de Huy, przy czym rząd belgijski podnosi, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości ma miejsce przypadek niedopuszczalności pytania prejudycjalnego. Poza tym, rząd belgijski wskazuje, że A. Tall został wezwany w dniu <DATE ISO="20140704">4 lipca 2014 r.</DATE> do złożenia nowej skargi, która miała być rozpatrywana zgodnie z ustawą z 2014 r., i został poinformowany, iż nawet w przypadku niezłożenia przez niego nowej skargi, skarga już przez niego złożona także będzie rozpatrywana zgodnie z ustawą z 2014 r.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>W odniesieniu do wpływu, jaki wywiera stanowisko zawarte w wyroku Abdida, rząd belgijski uważa, iż nie należy brać go pod uwagę, ponieważ w tamtym przypadku przedmiotem sporu nie była dyrektywa 2005/85, lecz tzw. <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0019" ID="QS0019"/>dyrektywa o powrocie<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia <DATE ISO="20081216">16 grudnia 2008 r.</DATE> w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="348" PAGE.FIRST="98" DATE.PUB="2008">Dz.U. L 348, s. 98</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, natomiast A. Tall był i jest wnioskodawcą o udzielenie azylu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Rząd węgierski ze swej strony uważa, iż sporne uregulowanie krajowe nie jest niezgodne z prawem Unii. Jego zdaniem cechy spornej skargi nie pozbawiają A. Talla skutecznego środka odwoławczego, jeśli wziąć pod uwagę, iż – jak zostało to już stwierdzone w wyroku Samba Diouf<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>Wyrok <REF.DOC.ECR><NO.CASE>C‑69/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:524">EU:C:2011:524</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> – procedury ustanowione przez dyrektywę 2005/85 stanowią normy minimalne, pozostawiając państwom członkowskim margines uznania w zakresie dostosowania ich do specyfiki danego prawa krajowego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Rząd węgierski podnosi ponadto, iż dyrektywa 2013/32 zawiera dokładniejsze postanowienia dotyczące prawa do skutecznego środka odwoławczego w przypadku kolejnych wniosków o udzielenie azylu i ustanawia zasady, które zdaniem tego rządu, potwierdzają szczególny charakter kolejnych wniosków w zakresie rozpoznawania skarg w porównaniu z pierwszymi wnioskami.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>Komisja odnosi się pomocniczo do pytania będącego przedmiotem postępowania, wskazując, iż jej zdaniem stanowisko zawarte w pkt 61 wyroku Samba Diouf<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Wyrok <REF.DOC.ECR><NO.CASE>C‑69/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:524">EU:C:2011:524</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> można w całości zastosować w przypadku, kiedy miało miejsce wstępne rozpatrywanie kolejnego wniosku i została wydana decyzja o jego odrzuceniu z przyczyn wskazanych w art. 32 ust. 3 i 4 dyrektywy 2005/85. Zdaniem Komisji skuteczność postępowania skargowego wymaga, aby sąd krajowy mógł kontrolować zgodność decyzji z prawem – pod względem okoliczności faktycznych i prawnych – badając, jakie okoliczności skłoniły właściwy organ do uznania wniosku za bezzasadny lub stanowiący nadużycie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>Z drugiej strony Komisja, przyznając, że istnieją różnice pomiędzy sytuacją M. Abdidy a sytuacją A. Talla, uważa, że zasady zastosowane przez Trybunał Sprawiedliwości przy rozstrzyganiu tamtej sprawy mogą mieć zastosowanie przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>W odniesieniu do skutku zawieszającego skargi Komisja podnosi, iż art. 39 ust. 3 lit. a) i b) dyrektywy 2005/85 pozostawia państwom członkowskim określenie zasad zgodnych z ich zobowiązaniami międzynarodowymi, pozwalając im zdecydować, czy skarga na decyzję odmowną w przedmiocie kolejnego wniosku ma mieć automatycznie skutek zawieszający, czy nie. Zdaniem Komisji nieautomatyczny charakter zawieszenia może uzasadniać okoliczność, iż wnioskodawca skorzystał już z pierwszego, pełnego rozpatrzenia jego pierwszego wniosku o udzielenie azylu w ramach zwykłej procedury i dysponował wszelkimi środkami odwoławczymi od decyzji odmownej, a zatem kolejne wnioski powinny służyć wyłącznie przedstawieniu tych istotnych okoliczności lub danych, których nie można było przedstawić w pierwszym wniosku.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>W każdym razie margines uznania przyznany państwom członkowskim należy interpretować w świetle art. 47 karty i zasad wynikających z orzecznictwa. W tym zakresie Komisja przypomina, iż Europejski Trybunał Praw Człowieka uznał, że w celu uznania za skuteczną skarga na decyzję o wydaleniu wobec ryzyka naruszenia art. 3 Europejskiej konwencji praw człowieka (EKPC) powinna mieć co do zasady skutek zawieszający, aczkolwiek przyznaje on, że w określonych okolicznościach zawieszenie nie musi być automatyczne, to jest nie musi wynikać z przepisów prawa, lecz z orzeczenia właściwego sądu. Stanowisko to zawiera się zdaniem Komisji w art. 46 dyrektywy 2013/32, zatem proponuje ona, aby wykładni art. 39 dyrektywy 2005/85 dokonać zgodnie z tym przepisem w ten sposób, iż państwa członkowskie mogą postanowić, że skarga na decyzję o odrzuceniu kolejnego<?PAGE NO="9"?> wniosku o udzielenie azylu nie będzie mieć skutku zawieszającego, pod warunkiem że nie będzie się to wiązać z ryzykiem wydalenia, którą to okoliczność powinien móc ocenić sąd na wniosek zainteresowanego lub z urzędu, umożliwiając mu pobyt na terytorium kraju do czasu zakończenia postępowania.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>VI –</NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Ocena</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>Zarówno CPAS de Huy i Fedasil, jak i rząd belgijski i Komisja uważają, iż zmiana ustawodawstwa krajowego, jaka miała miejsce po przedstawieniu pytania prejudycjalnego, spowodowała jego bezprzedmiotowość. Ich zdaniem wejście w życie ustawy z 2014 r. uczyniło przedstawione pytanie bezprzedmiotowym, ponieważ na mocy zmian wprowadzonych przez wspomnianą ustawę skargi wniesione na decyzje o odrzuceniu kolejnych wniosków o udzielenie azylu mają obecnie skutek zawieszający, co oznacza utrzymanie udzielania pomocy materialnej w trakcie trwania postępowania. Ponadto zgodnie z postanowieniami przejściowymi ustawy z 2014 r. nowe uregulowanie ma zastosowanie do skarg zawisłych w chwili wejścia w życie wspomnianej ustawy. Zgodnie bowiem z twierdzeniem rządu belgijskiego A. Tallowi umożliwiono wniesienie nowej skargi po wejściu w życie ustawy z 2014 r. i został on poinformowany, iż w przypadku niezłożenia przez niego nowej skargi, skarga wniesiona już przez niego przed wejściem w życie wspomnianej ustawy, która nie została jeszcze rozstrzygnięta, będzie rozpatrywana zgodnie z nowymi przepisami.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>Sąd odsyłający został swego czasu wezwany przez Trybunał Sprawiedliwości do wypowiedzenia się w przedmiocie skutków nowego uregulowania dla postępowania głównego. W piśmie z dnia <DATE ISO="20150119">19 stycznia 2015 r.</DATE> Tribunal du travail odpowiedział, że spór w dalszym ciągu dotyczy okresu pomiędzy dniem <DATE ISO="20140218">18 lutego 2014 r.</DATE> a dniem <DATE ISO="20140531">31 maja 2014 r.</DATE> oraz że podtrzymuje wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Sąd odsyłający udzielił dokładnie następującej odpowiedzi:</P><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0020" ID="QS0020"/>Prosimy zauważyć, że spór jest nadal zawisły przed tribunal du travail de Liège – wydział w Huy w odniesieniu do okresu od <DATE ISO="20140218">18 lutego 2014 r.</DATE> do <DATE ISO="20140531">31 maja 2014 r.</DATE>, dnia wejścia w życie ustawy z dnia <DATE ISO="20140410">10 kwietnia 2014 r.</DATE> Postępowanie w sprawie zostało zawieszone na rozprawie w dniu <DATE ISO="20141105">5 listopada 2014 r.</DATE> w oczekiwaniu na orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Zgodnie z ustalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości z treści i z systematyki art. 267 TFUE wynika, iż <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0021" ID="QS0021"/>warunkiem zastosowania procedury prejudycjalnej jest rzeczywista zawisłość przed sądem krajowym sporu, w ramach którego sąd ten wezwany będzie do wyrokowania, biorąc pod uwagę orzeczenie prejudycjalne<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Di Donna</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑492/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:428">EU:C:2013:428</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0026">26</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, z odniesieniem do wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>García Blanco</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑225/02</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:34">EU:C:2005:34</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0027">27</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, wraz z przywołanym tam orzecznictwem.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Oczywiste jest, iż <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0022" ID="QS0022"/>w ramach współpracy między [Trybunałem Sprawiedliwości] a sądami krajowymi na podstawie art. 267 TFUE wyłącznie do sądu krajowego, przed którym zawisł spór i na którym spoczywa odpowiedzialność za przyszły wyrok, należy – przy uwzględnieniu okoliczności konkretnej sprawy – zarówno ocena tego, czy do wydania wyroku jest niezbędne uzyskanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, jak i ocena znaczenia dla sprawy pytań, które stawia on Trybunałowi<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Di Donna</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑492/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:428">EU:C:2013:428</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0024">24</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>Jednakże równie oczywiste jest, iż w niniejszej sprawie trudno nie zgodzić się ze stanowiskiem CPAS de Huy, Fedasil, rządu belgijskiego i Komisji, że pytanie przedstawione przez sąd odsyłający stało się hipotetyczne, ponieważ obecnie A. Tall jest uprawniony do skargi o cechach, których domagał się dla skargi wniesionej przed wejściem w życie ustawy z 2014 r., to jest o charakterze zawieszającym, o nieograniczonym prawie orzekania i praktycznej dostępności.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Zgodnie bowiem ze zmianami wprowadzonymi przez ustawę z 2014 r. skargi wniesione na decyzje odmowne dotyczące kolejnych wniosków o udzielenie azylu wywołują obecnie, od wejścia w życie tej ustawy, to jest od dnia <DATE ISO="20140531">31 maja 2014 r.</DATE>, skutek zawieszający, a przy ich rozpoznawaniu sądowi przysługuje nieograniczone prawo orzekania, gwarantując wnioskodawcom pomoc materialną w okresie trwania postępowania. Nowe uregulowanie nie ma zastosowania wyłącznie do wniosków złożonych począwszy od dnia <DATE ISO="20140531">31 maja 2014 r.</DATE>, lecz także, stosownie do przepisów przejściowych ustawy z 2014 r., do wniosków rozpatrywanych w tej dacie na podstawie wcześniejszego uregulowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>W rezultacie pytanie przedstawione przez Tribunal du travail, czy zgodne z prawem Unii jest uregulowanie prawne obowiązujące przed wejściem w życie ustawy z 2014 r. stało się całkowicie zbędne w zakresie, w jakim w istocie poprzednie uregulowanie nie ma już zastosowania w postępowaniu głównym. Skarga wniesiona przez A. Talla, zawisła w postępowaniu głównym, rozpatrywana będzie, na podstawie ustawy z 2014 r., jako skarga o skutku zawieszającym, przy rozpoznawaniu której sądowi przysługuje nieograniczone prawo orzekania, a A. Tall jest uprawniony do odpowiedniej pomocy materialnej w okresie trwania postępowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>Wprawdzie nawet przy takim postawieniu sprawy Tribunal du travail uważa pytanie za istotne, jednak nie przedstawił on żadnego uzasadnienia w tym zakresie, ograniczając się do wskazania, że spór w dalszym ciągu dotyczy <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0023" ID="QS0023"/>okresu pomiędzy dniem <DATE ISO="20140218">18 lutego 2014 r.</DATE> a dniem <DATE ISO="20140531">31 maja 2014 r.</DATE>, datą wejścia w życie ustawy z dnia <DATE ISO="20140410">10 kwietnia 2014 r.</DATE><QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/> i że postanowił on <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0024" ID="QS0024"/>oczekiwać wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Próbując zrozumieć powody, dla których sąd odsyłający podjął taką decyzję, można wskazać, że chodzi być może o okoliczność, że A. Tall został swego czasu pozbawiony pomocy materialnej w okresie pomiędzy dniem <DATE ISO="20140218">18 lutego 2014 r.</DATE> a dniem <DATE ISO="20140531">31 maja 2014 r.</DATE>, czyli w okresie poprzedzającym wejście w życie ustawy z 2014 r., zatem, jak się wydaje, retroaktywne działanie ustawy z 2014 r. nie obejmuje dostępu do tej pomocy osób, które wniosły skargi zgodnie z uregulowaniem prawnym obowiązującym do dnia <DATE ISO="20140531">31 maja 2014 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Innymi słowy, aczkolwiek nie ma wątpliwości co do tego, iż skarga złożona przez A. Talla jest rozpatrywana od chwili wejścia w życie ustawy z 2014 r. zgodnie z nowym uregulowaniem prawnym – co zawiera w sobie możliwość otrzymania pomocy materialnej począwszy od dnia <DATE ISO="20140531">31 maja 2014 r.</DATE> – nie jest jednak oczywiste, czy zgodnie z nowym uregulowaniem prawnym A. Tall może również dochodzić otrzymania pomocy, której odmówiono mu zgodnie z poprzednim uregulowaniem prawnym. Jeśli tak, to pytanie prejudycjalne dotyczące zgodności uregulowania poprzedzającego ustawę z 2014 r. z prawem Unii byłoby właściwe, jeśli jednak nie, wówczas istnieje możliwość, że A. Tall był uprawniony do pomocy, której mu odmówiono w okresie trwania postępowania na podstawie poprzedniego uregulowania prawnego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>Jednakże ze stanowisk stron przedstawionych na rozprawie wystarczająco jasno wynika, że ustawa z 2014 r. działa wstecz pod każdym względem; mianowicie, także pod względem pomocy materialnej, zatem począwszy od jej wejścia w życie A. Tall jest uprawniony, poza wniesieniem skargi o skutku zawieszającym, przy rozpoznawaniu której sądowi przysługuje nieograniczone prawo orzekania, do pomocy, która w jego przypadku powinna mieć miejsce w okresie pomiędzy dniem <DATE ISO="20140218">18 lutego 2014 r.</DATE> a dniem <DATE ISO="20140531">31 maja 2014 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>Tak bowiem wynika z informacji przedstawionej na rozprawie przez Fedasil, potwierdzonej przez rząd belgijski. Z dyskusji w tej sprawie, jaka miała miejsce pomiędzy stronami wynika, iż problemem nie jest w gruncie rzeczy to, czy działanie wstecz ustawy z 2014 r. obejmuje udzielaną pomoc – w odniesieniu do czego nie przedstawiono żadnego argumentu, iż tak nie jest – lecz sposób obliczenia kwot należnych do wypłacenia w okresie trwania postępowania, do których A. Tall jest obecnie<?PAGE NO="11"?> uprawniony na podstawie nowego uregulowania. Ostatecznie problem sprowadza się zatem do określenia wymiaru pomocy materialnej, która ze swej istoty nie może być obecnie udzielona w naturze, a jedynie jako ekwiwalent wymagający jego obliczenia przy uwzględnieniu indywidualnych okoliczności dotyczących A. Talla, którą to kwestię powinien rozważyć i rozstrzygnąć sąd odsyłający.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>Jedyną ze stron, która nie podziela tego stanowiska, jest A. Tall, który podniósł na rozprawie z jednej strony, iż skutek zawieszający skargi wprowadzony ustawą z 2014 r. nie działa wstecz oraz z drugiej strony, że w dalszym ciągu obowiązuje art. 4 ustawy o przyjmowaniu, zgodnie z którym władze mogą wstrzymać wszelką pomoc dla osób, które złożyły drugi wniosek o udzielenie azylu. Jednakże wszystko wskazuje na to, iż wraz z nowym uregulowaniem zniknęły wszelkie różnice, które istniały poprzednio pomiędzy tymi osobami, które złożyły pierwszy wniosek o udzielenie azylu, a tymi, które złożyły kolejne wnioski, zarówno w odniesieniu do charakteru zawieszającego skargi, jak i prawa do otrzymania pomocy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Wniosek taki, płynący z informacji przedstawionych przez strony na rozprawie i z dyskusji, jaka się wówczas wywiązała, potwierdzony został wyrokiem belgijskiego Trybunału Konstytucyjnego z dnia <DATE ISO="20150507">7 maja 2015 r.</DATE>, w którym stwierdzono, iż różnice w traktowaniu tych dwóch kategorii wnioskodawców o udzielenie azylu zostały zniesione przez ustawę z 2014 r.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Wyrok nr 56/2015 z dnia <DATE ISO="20150507">7 maja 2015 r.</DATE>, B.7. Na rozprawie A. Tall poinformował, iż belgijski Trybunał Konstytucyjny wyda ten wyrok dnia następnego.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>Ostatecznie, ponieważ wszystko wskazuje na to, iż działanie wstecz ustawy z 2014 r. obejmuje również pomoc udzielaną w okresie trwania postępowania, jasne jest moim zdaniem, że pytanie przedstawione przez Tribunal du travail stało się bezprzedmiotowe, ponieważ dotyczy ono uregulowania krajowego, które – jak już stwierdzono – przestało całkowicie obowiązywać w stosunku do A. Talla, którego skarga począwszy od dnia <DATE ISO="20140531">31 maja 2014 r.</DATE> posiada cechy wymagane, zgodnie ze stanowiskiem Tribunal du travail, przez dyrektywę 2005/85 i art. 47 karty.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>Ponadto oczywiste jest, iż pytania prejudycjalnego przedstawionego przez sąd odsyłający nie można rozszerzyć tak, aby objąć nim również ustawę z 2014 r. Jak się wydaje, A. Tall miał to rozszerzenie na myśli, krytykując na rozprawie wspomnianą ustawę i twierdząc, że nowe uregulowanie prawne także jest niezgodne z prawem Unii. Takie postawienie sprawy jest z oczywistych powodów absolutnie niedopuszczalne, bowiem rozpatrywane pytanie prejudycjalne musi być zgodne z brzmieniem przedstawionym przez Tribunal du travail, które w żadnym razie nie obejmuje ustawy z 2014 r.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>W rezultacie proponuję, aby Trybunał Sprawiedliwości stwierdził, iż przedstawione pytanie prejudycjalne stało się bezprzedmiotowe, zatem udzielanie odpowiedzi na nie jest bezzasadne.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>VII –</NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wnioski</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>Zgodnie z powyższymi uwagami proponuję, aby Trybunał Sprawiedliwości stwierdził niedopuszczalność przedstawionego pytania prejudycjalnego ze względu na jego bezprzedmiotowość.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>