<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.00-20081231.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="ECRCJ2006PLB.0100096301.case.xml"><NO.CASE>C-514/03</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62003C0514</NO.CELEX><NO.SEQ>0012.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>965</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>992</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>28</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><LEFT>OPINIA J. KOKOTT — SPRAWA C-514/03</LEFT><RIGHT>KOMISJA PRZECIWKO HISZPANII</RIGHT></CURR.TITLE><CONTENTS.CONCLUSION><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Opinia rzecznika generalnego</HT></P><P><HT TYPE="UC">Juliane Kokott</HT></P><P>przedstawiona w dniu <DATE ISO="20050707">7 lipca 2005 r.</DATE><NOTE NOTE.ID="E0078"><P>Język oryginału: niemiecki.</P></NOTE></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>I —</NO.P><TXT>Wprowadzenie</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>W niniejszym postępowaniu w sprawie stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego Komisja zarzuca Królestwu Hiszpanii, że hiszpańskie krajowe przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne dotyczące prywatnych agencji ochrony nie są zgodne ze swobodą przedsiębiorczości i swobodą świadczenia usług oraz że naruszają przepisy prawa wspólnotowego o wzajemnym uznawaniu zawodowych poświadczeń kompetencji.</TXT></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Zasadniczo chodzi o kwestię, czy na zagraniczną agencję ochrony można nałożyć — jako warunek prowadzenia działalności w Hiszpanii — obowiązek posiadania statusu osoby prawnej, posiadania minimalnego kapitału zakładowego, złożenie kaucji, zatrudniania minimalnej liczby pracowników i czy można żądać od personelu agencji ochrony uzyskania szczególnego zezwolenia administracyjnego na swoją działalność nawet wtedy, gdy dysponuje on już porównywalnym zezwoleniem w państwie swojej siedziby.</TXT></NP><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Spór ten jest konsekwencją postępowania w sprawie C-114/97, w której Królestwo Hiszpanii zostało już raz skazane z powodu naruszenia traktatu w zakresie krajowych przepisów dotyczących prywatnych agencji ochrony<NOTE NOTE.ID="E0079" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wyrok z dnia <DATE ISO="19981029">29 października 1998 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-114/97" YEAR="1998" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-6717">C-114/97 Komisja przeciwko Hiszpanii, Rec. str. I-6717</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Ponadto przypadek ten pozostaje co do treści w związku z niektórymi innymi postępowaniami w sprawie stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego w przedmiocie działalności prywatnych agencji ochrony, w których zapadły już wyroki przeciwko Królestwu Belgii<NOTE NOTE.ID="E0080" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wyrok z dnia <DATE ISO="20000309">9 marca 2000 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-355/98" YEAR="2000" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-1221">C-355/98 Komisja przeciwko Belgii, Rec. str. I-1221</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, Republice Włoskiej<NOTE NOTE.ID="E0081" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wyrok z dnia <DATE ISO="20010531">31 maja 2001 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-283/99" YEAR="2001" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-4363">C-283/99 Komisja przeciwko Włochom, Rec. str. I-4363</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, Republice Portugalii<NOTE NOTE.ID="E0082" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wyrok z dnia <DATE ISO="20040429">29 kwietnia 2004 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-171/02" YEAR="2004" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-5645">C-171/02 Komisja przeciwko Portugalii, Rec. str. I-5645</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> i Królestwu Niderlandów<NOTE NOTE.ID="E0083" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wyrok z dnia <DATE ISO="20041007">7 października 2004 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-189/03" YEAR="2004" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-9289">C-189/03 Komisja przeciwko Niderlandom, Zb.Orz. str. I-9289</REF.DOC.ECR>, z moją opinią z dnia <DATE ISO="20040622">22 czerwca 2004 r.</DATE></P></NOTE>.</TXT></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="I-966"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>II —</NO.P><TXT>Ramy prawne</TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>A —</NO.P><TXT>Uregulowania wspólnotowe</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie ramy wspólnotowego prawa tworzą art. 43 WE i art. 49 WE oraz dyrektywa 92/51/EWG<NOTE NOTE.ID="E0084" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Dyrektywa Rady 92/51/EWG z dnia <DATE ISO="19920618">18 czerwca 1992 r.</DATE> w sprawie drugiego ogólnego systemu uznawania kształcenia i szkolenia zawodowego, uzupełniająca dyrektywę 89/48/EWG (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="209" DATE.PUB="1992" PAGE.FIRST="25">Dz.U. L 209, str. 25</REF.DOC.OJ>), zmieniona ostatnio przez dyrektywę 2001/19/WE (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="206" DATE.PUB="1992" PAGE.FIRST="1">Dz.U. L 206, str. 1</REF.DOC.OJ>); zwana dalej dyrektywą 92/51.</P></NOTE>. Komisja powołuje się również na dyrektywę 89/48/EWG<NOTE NOTE.ID="E0085" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Dyrektywa Rady 89/48/EWG z dnia <DATE ISO="19881221">21 grudnia 1988 r.</DATE> w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="019" DATE.PUB="1988" PAGE.FIRST="16">Dz.U. L 19, str. 16</REF.DOC.OJ>), zmienionej ostatnio przez dyrektywę 2001/19/WE; zwana dalej dyrektywą 89/48.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>5.</NO.P><TXT>Artykuł 43 akapit pierwszy WE stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="201E"/>Ograniczenia swobody przedsiębiorczości obywateli jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego są zakazane w ramach poniższych postanowień. Zakaz ten obejmuje również ograniczenia w tworzeniu agencji, oddziałów lub filii przez obywateli danego państwa członkowskiego, ustanowionych na terytorium innego państwa członkowskiego<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="201D"/>.</P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>6.</NO.P><TXT>Artykuł 49 akapit pierwszy WE ma następujące brzmienie:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="201E"/>W ramach poniższych postanowień ograniczenia w swobodnym świadczeniu usług wewnątrz Wspólnoty są zakazane w odniesieniu do obywateli państw członkowskich mających swe przedsiębiorstwo w państwie Wspólnoty innym niż państwo odbiorcy świadczenia<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="201D"/>.</P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>7.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 1 lit. c) dyrektywy 92/51 uważa się za <QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="201E"/><QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="00BB"/>poświadczenie kompetencji<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="00AB"/>: każdy dowód kwalifikacji:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>potwierdzający kształcenie i szkolenie, niebędący częścią zestawu stanowiącego dyplom w rozumieniu dyrektywy 89/48/EWG albo dyplomu lub świadectwa w rozumieniu niniejszej dyrektywy, albo</P></ITEM><ITEM><P>wydany przez władze powołane zgodnie z krajowymi przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi państwa członkowskiego bez konieczności przedstawiania dowodów wcześniejszego kształcenia i szkolenia, jako<?PAGE NO="I-967"?> wynik ustalenia indywidualnych cech, umiejętności i wiedzy, który ma zasadnicze znaczenie dla wykonywania zawodu przez wnioskodawcę<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="201D"/>.</P></ITEM></LIST></P></NP><NP><NO.P>8.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 1 lit. e) dyrektywy 92/51 uważa się za <QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="201E"/><QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="00BB"/>zawód regulowany<QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="00AB"/>: regulowaną działalność zawodową lub zespół regulowanych działalności, które stanowią ten zawód w państwie członkowskim<QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="201D"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>9.</NO.P><TXT>Artykuł 1 lit. f) zdanie pierwsze dyrektywy 92/51 definiuje pojęcie <QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="201E"/>regulowana działalność zawodowa<QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="201D"/> jako <QUOT.START ID="QS0008" REF.END="QE0008" CODE="201E"/>działalność zawodowa lub jeden z jej trybów, których podjęcie lub wykonywanie na terytorium państwa członkowskiego wymaga, bezpośrednio bądź pośrednio, na mocy przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, posiadania dowodu wykształcenia i szkolenia albo poświadczenia kompetencji<QUOT.END ID="QE0008" REF.START="QS0008" CODE="201D"/>.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>B —</NO.P><TXT>Uregulowania krajowe</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>10</NO.P><TXT>Hiszpańskie prawo stosowane do ochrony prywatnej składa się z Ley de Seguridad Privada (ustawy w sprawie ochrony prywatnej) nr 23/1992 z dnia <DATE ISO="19920730">30 lipca 1992 r.</DATE> (zwanej dalej ustawą w sprawie ochrony prywatnej)<NOTE NOTE.ID="E0086" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Ley nr 23/1992 z dnia <DATE ISO="19920730">30 lipca 1992 r.</DATE> (<HT TYPE="ITALIC">Boletín</HT> Oficial del Estado nr 186/1992, str. 27116).</P></NOTE>, oraz z Reglamento de Seguridad Privada (dekretu królewskiego zatwierdzającego rozporządzenie w sprawie ochrony prywatnej) nr 2364/1994 (zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie ochrony prywatnej)<NOTE NOTE.ID="E0087" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Real Decreto nr 2364/1994 z dnia <DATE ISO="19941209">9 grudnia 1994 r.</DATE> (BOE nr 8/1995, str. 779).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>11.</NO.P><TXT>Artykuł 5 ust. 1 ustawy w sprawie ochrony prywatnej wylicza wyczerpująco te usługi, które mogą być świadczone przez prywatne agencje ochrony. W tym względzie chodzi o zwykle spotykane formy ochrony obiektów i osób.</TXT></NP><NP><NO.P>12.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 7 ustawy w sprawie ochrony prywatnej, przedsiębiorstwo, które zamierza świadczyć takie usługi, musi uzyskać zezwolenie administracyjne w formie wpisu do rejestru prowadzonego przez ministerstwo spraw wewnętrznych.</TXT></NP><NP><NO.P>13.</NO.P><TXT>Warunkiem uzyskania takiego wpisu jest między innymi konieczność uzyskania przez przedsiębiorstwo statusu spółki akcyjnej, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, <QUOT.START ID="QS0009" REF.END="QE0009" CODE="201E"/>sociedad anónima laboral<QUOT.END ID="QE0009" REF.START="QS0009" CODE="201D"/><NOTE NOTE.ID="E0088" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Spółka akcyjna założona przez własnych pracowników.</P></NOTE> lub spółdzielni [art. 7 ust. 1 lit. a) ustawy w sprawie ochrony prywatnej w związku z art. 5 rozporządzenia w sprawie ochrony prywatnej].</TXT></NP><?PAGE NO="I-968"?><NP><NO.P>14.</NO.P><TXT>Ponadto rozporządzenie w sprawie ochrony prywatnej zawiera w załączniku dalsze wymogi dla przedsiębiorstwa mającego zamiar świadczyć usługi ochrony. Po pierwsze, w zależności od rodzaju działalności określone są w nim różne kwoty minimalnego kapitału zakładowego, które ponadto dla określonych działalności są różnicowane w zależności od wielkości zasięgu geograficznego przedsiębiorstwa. Po drugie, należy wykazać wniesienie kaucji, której wysokość waha się również w zależności od rodzaju działalności i geograficznego zasięgu; kaucję należy wpłacić do hiszpańskiego Caja General de Depósitos.</TXT></NP><NP><NO.P>15.</NO.P><TXT>Dla agencji ochrony, której działalność ma polegać na transporcie przedmiotów wartościowych, niebezpiecznych lub materiałów wybuchowych, dochodzi wymóg minimalnej liczby ochroniarzy i pojazdów opancerzonych; równolegle do działalności w zakresie montażu i obsługi systemów alarmowych i bezpieczeństwa przewidziana jest minimalna liczba techników i instalatorów (por. również załącznik rozporządzenia w sprawie ochrony prywatnej).</TXT></NP><NP><NO.P>16.</NO.P><TXT>Personel prywatnych agencji ochrony wymaga zezwolenia ministerstwa spraw wewnętrznych (art. 10 ustawy w sprawie ochrony prywatnej w związku z art. 53 rozporządzenia w sprawie ochrony prywatnej). Osoby ubiegające się o takie zezwolenie muszą być pełnoletnie, nie mogą przekroczyć granicy wieku określonej w przepisach administracyjnych oraz muszą zdać egzamin stwierdzający wiedzę i umiejętności niezbędne dla danej działalności; ponadto muszą posiadać zdolności fizyczne i psychiczne niezbędne do wykonywania ich zadań.</TXT></NP><NP><NO.P>17.</NO.P><TXT>W zakresie dotyczącym wykonywania działalności detektywa prywatnego art. 54 ust. 5 lit. b) rozporządzenia w sprawie ochrony prywatnej stawia ponadto wymóg, aby zainteresowane osoby posiadały dyplom detektywa prywatnego<NOTE NOTE.ID="E0089" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>W języku hiszpańskim: <QUOT.START ID="QS0010" REF.END="QE0010" CODE="201E"/>diploma de detective privado<QUOT.END ID="QE0010" REF.START="QS0010" CODE="201D"/>.</P></NOTE>, który uzyskuje się po ukończeniu określonych kursów i zdaniu egzaminów zgodnie z dalszymi przepisami administracyjnymi ministerstwa sprawiedliwości i ministerstwa spraw wewnętrznych<NOTE NOTE.ID="E0090" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zgodnie z art. 54 pkt 5 lit. a) rozporządzenia w sprawie ochrony wymagany jest także określony poziom kształcenia, który może być wykazany przez różne rodzaje ukończenia szkół (<QUOT.START ID="QS0011" REF.END="QE0011" CODE="201E"/>título de bachillerato unificado polivalente, bachiller, formación profesional de segundo grado, técnico de las profesiones o cualificaciones que se determinen, u otros equivalentes o superiores<QUOT.END ID="QE0011" REF.START="QS0011" CODE="201D"/>). Ponieważ Komisja w swojej skardze — abstrahując od ram prawnych — nie odnosi się do owego ukończenia szkół, należy wyjść z założenia, że nie chciała ona z tego aspektu czynić przedmiotu niniejszego postępowania. Z tego względu nie będzie on w dalszej części wyjaśniany. Zresztą do wniesienia dopuszczalnej skargi nie wystarcza, aby przepis taki przedstawić bez komentarza tylko w związku z prawnymi ramami niniejszego przypadku, bez dokonania jego prawnej oceny (zob. wyrok z dnia <DATE ISO="20011129">29 listopada 2001 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-202/99" YEAR="2001" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-9319">C-202/99 Komisja przeciwko Włochom, Rec. str. I-9319, pkt 21</REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>18.</NO.P><TXT>Początkowo działalność prywatnych agencji ochrony mogła być wykonywana tylko przez hiszpańskie przedsiębiorstwa,<?PAGE NO="I-969"?> a ich personel musiał posiadać także hiszpańskie obywatelstwo<NOTE NOTE.ID="E0091" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz ww. w przypisie 2 wyrok w sprawie Komisja przeciwko Hiszpanii, pkt 4 i 6).</P></NOTE>. Jednakże przepis ten został w międzyczasie zmieniony<NOTE NOTE.ID="E0092" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Jeszcze przed wszczęciem niniejszego postępowania w sprawie stwierdzenia uchybienia państwa członkowskiego została zmieniona ustawa w sprawie ochrony prywatnej przez Real Decreto-Ley nr 2/1999 z dnia <DATE ISO="19990129">29 stycznia 1999 r.</DATE> (BOE nr 26/1999, str. 4327). Podczas postępowania poprzedzającego wniesienie skargi w niniejszej sprawie zostało ponadto zmienione rozporządzenie w sprawie ochrony przez Real Decreto nr 1123/2001 z dnia <DATE ISO="20011019">19 października 2001 r.</DATE> (BOE nr 281/2001, str. 43034).</P></NOTE>. Obecnie wystarczy przynależność do jednego z państw członkowskich Unii Europejskiej lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego.</TXT></NP><NP><NO.P>19.</NO.P><TXT>W zakresie uznawania kwalifikacji zawodowych właściwymi hiszpańskimi aktami prawnymi są dekret królewski nr 1665/1991, którym do prawa hiszpańskiego przetransponowana została dyrektywa 89/48, oraz dekret królewski nr 1396/1995 transponujący dyrektywę 92/51. W obydwu dekretach wymienione są każdorazowo objęte nimi zawody. Nie jest tam jednak wymieniona działalność w zakresie prywatnych agencji ochrony.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>III —</NO.P><TXT>Stan faktyczny i postępowanie poprzedzające wniesienie skargi.</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>20.</NO.P><TXT>W 1997 r. Komisja wszczęła przeciwko Królestwu Hiszpanii postępowanie o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego dotyczące niektórych przepisów ustawy i rozporządzenia w sprawie ochrony prywatnej. Postępowanie to doprowadziło do wydania wyroku przez Trybunał w 1998 r.<NOTE NOTE.ID="E0093" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wskazany powyżej w przypisie 2 wyrok w sprawie Komisja przeciwko Hiszpanii.</P></NOTE>. Między innymi w wyroku stwierdzono, że zastrzegając udzielenie zezwolenia na wykonywanie działalności w zakresie ochrony prywatnej dla przedsiębiorstw hiszpańskich i uzależniając udzielenie zezwolenia pracownikom ochrony tych przedsiębiorstw od posiadania obywatelstwa hiszpańskiego, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy traktatu WE.</TXT></NP><NP><NO.P>21.</NO.P><TXT>Przed niniejszym postępowaniem, pismem z dnia <DATE ISO="19991123">23 listopada 1999 r.</DATE>, Komisja informowała rząd hiszpański, że właściwe hiszpańskie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne nadal stanowią naruszenie prawa wspólnotowego, a mianowicie art. 43 WE i 49 WE oraz — w zakresie uznawania zawodowych poświadczeń kompetencji — dyrektyw 89/48 i 92/51.</TXT></NP><NP><NO.P>22.</NO.P><TXT>W tym względzie Komisja podniosła zasadniczo, że obywatelstwo hiszpańskie lub przynależność państwowa jest warunkiem dla podejmowania działalności w zakresie prywatnych agencji ochrony oraz że na zagraniczne agencje ochrony nakłada się, jako warunek podjęcia działalności w Hiszpanii, obowiązek posiadania osobowości prawnej, posiadania określonego kapitału zakładowego, bez uwzględnienia odmiennych przepisów w państwie siedziby przedsiębiorstwa, wpłacenie kaucji, bez uwzględnienia zabezpieczeń w państwie<?PAGE NO="I-970"?> członkowskim pochodzenia, i zatrudniania minimalnej liczby pracowników. Komisja zarzuciła również Królestwu Hiszpanii, że żąda się od pracowników zagranicznej agencji ochrony uzyskania w Hiszpanii szczególnego zezwolenia na działalność, nawet wtedy gdy posiadają już oni porównywalne zezwolenie w państwie swojej siedziby i że działalność w ramach prywatnych agencji ochrony nie została podporządkowana systemowi wspólnotowemu w kwestii uznania kwalifikacji zawodowych.</TXT></NP><NP><NO.P>23.</NO.P><TXT>Komisja, wobec braku odpowiedzi rządu hiszpańskiego w wyznaczonym terminie, skierowała do niego w dniu <DATE ISO="20000724">24 lipca 2000 r.</DATE> uzasadnioną opinię, w której zostały powtórzone zarzuty, oraz wezwała Królestwo Hiszpanii do zastosowania niezbędnych środków.</TXT></NP><NP><NO.P>24.</NO.P><TXT>Pismem z dnia <DATE ISO="20001115">15 listopada 2000 r.</DATE> władze hiszpańskie zaproponowały różne zmiany ustawy. Komisja odpowiedziała w dniu <DATE ISO="20010131">31 stycznia 2001 r.</DATE>, wskazując, że propozycje te nie są wystarczające, i zażądała dalszych prac nad przepisami.</TXT></NP><NP><NO.P>25.</NO.P><TXT>W maju 2001 r. władze hiszpańskie przesłały Komisji najpierw tylko projekt dekretu królewskiego, którym winien zostać usunięty z rozporządzenia w sprawie ochrony prywatnej wymóg posiadania obywatelstwa hiszpańskiego. Krótko po tym władze te poinformowały o planowanych dalszych zmianach ustawy. Komisja zażądała w dniu <DATE ISO="20010801">1 sierpnia 2001 r.</DATE> konkretnego projektu ustawy i harmonogramu. Ponieważ ze strony Królestwa Hiszpanii nie było reakcji, Komisja przesłała ostatnie pismo opatrzone datą <DATE ISO="20020107">7 stycznia 2002 r.</DATE>, w którym podsumowała tę sytuację i przypomniała o brakującym jeszcze projekcie ustawy oraz harmonogramie. W międzyczasie w październiku 2001 r. dekretem królewskim nr 1123/2001 zostały wprowadzone do prawa krajowego zapowiadane zmiany dotyczące obywatelstwa<NOTE NOTE.ID="E0094" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz podobnie pkt 18 niniejszej opinii.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>26.</NO.P><TXT>Pismem z dnia <DATE ISO="20020619">19 czerwca 2002 r.</DATE> władze hiszpańskie przekazały Komisji powtórnie swoje propozycje, które zostały już wcześniej ocenione jako niewystarczające, oraz zapowiedziały transpozycję do ustawodawstwa krajowego najwcześniej na koniec roku 2003.</TXT></NP><NP><NO.P>27.</NO.P><TXT>Ponieważ odpowiedź wydała się Komisji niewystarczająca, wystąpiła ona w dniu <DATE ISO="20031208">8 grudnia 2003 r.</DATE> przeciwko Królestwu Hiszpanii z niniejszą skargą zgodnie z art. 266 akapit drugi WE.</TXT></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="I-971"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>IV —</NO.P><TXT>Żądania stron</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>28.</NO.P><TXT>Komisja wnosiła początkowo o:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>stwierdzenie, że nakładając</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>na prywatne agencje ochrony oraz na pracowników tych agencji sformułowany w przepisach wykonawczych obowiązek posiadania obywatelstwa hiszpańskiego;</P></ITEM><ITEM><P>w ramach przepisów dotyczących rejestracji cudzoziemców na prywatne agencje ochrony obowiązek:</P><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>posiadania we wszystkich przypadkach statusu osoby prawnej,</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>posiadania określonego kapitału zakładowego, bez uwzględnienia faktu, że przedsiębiorstwo nie podlega takim samym obowiązkom w państwie jego siedziby,</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>wpłacenia kaucji do Caja General de Depósitos, bez uwzględnienia ewentualnego wpłacenia kaucji w państwie członkowskim pochodzenia,</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>d)</NO.P><TXT>zatrudnienia pracowników w określonej minimalnej liczbie;</TXT></NP></ITEM></LIST></P></ITEM><ITEM><P>na pracowników zagranicznej prywatnej agencji ochrony obowiązek uzyskania w Hiszpanii nowego specjalnego zezwolenia, podczas gdy porównywalne zezwolenie uzyskali oni już w państwie członkowskim siedziby tego przedsiębiorstwa, oraz nie podporządkowując zawodów związanych z prywatną ochroną wspólnotowemu reżimowi prawnemu dotyczącemu wzajemnego uznawania kwalifikacji zawodowych,</P></ITEM></LIST></P><P>Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 43 WE i 49 WE oraz dyrektyw Rady 89/48 oraz 92/51;</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP><NP><NO.P>29.</NO.P><TXT>Podczas procedury pisemnej przed Trybunałem Komisja pismem z <DATE ISO="20040503">3 maja 2004 r.</DATE> wycofała skargę w zakresie pierwszego<?PAGE NO="I-972"?> zarzutu dotyczącego przynależności państwowej agencji ochrony lub obywatelstwa ich pracowników.</TXT></NP><NP><NO.P>30.</NO.P><TXT>Tym samym Komisja wnosi obecnie o:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>stwierdzenie, że nakładając</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>w ramach przepisów dotyczących rejestracji cudzoziemców na prywatne agencje ochrony obowiązek:</P><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>posiadania we wszystkich przypadkach statusu osoby prawnej,</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>posiadania określonego kapitału zakładowego, bez uwzględnienia faktu, że przedsiębiorstwo nie podlega takim samym obowiązkom w państwie jego siedziby,</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>wpłacenia kaucji do Caja General de Depósitos, bez uwzględnienia ewentualnego wpłacenia kaucji w państwie członkowskim pochodzenia,</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>d)</NO.P><TXT>zatrudnienia pracowników w określonej minimalnej liczbie;</TXT></NP></ITEM></LIST></P></ITEM><ITEM><P>na pracowników zagranicznej prywatnej agencji ochrony obowiązek uzyskania w Hiszpanii nowego specjalnego zezwolenia, podczas gdy porównywalne zezwolenie uzyskali oni już w państwie członkowskim siedziby tego przedsiębiorstwa, oraz nie podporządkowując zawodów związanych z prywatną ochroną wspólnotowemu reżimowi prawnemu dotyczącemu wzajemnego uznawania kwalifikacji zawodowych,</P></ITEM></LIST></P><P>Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 43 WE i 49 WE oraz dyrektyw 89/48 i 92/51;</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP><NP><NO.P>31.</NO.P><TXT>Królestwo Hiszpanii wnosi o:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>oddalenie skargi,</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="I-973"?><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>obciążenie Komisji kosztami postępowania.</TXT></NP></ITEM></LIST></P><P>Królestwo Hiszpanii powtórzyło te żądania również po częściowym cofnięciu skargi przez Komisję.</P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>V —</NO.P><TXT>Dopuszczalność skargi</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>32.</NO.P><TXT>Zanim będzie można dokonać sprawdzenia różnych zarzutów Komisji w sprawie, należy zbadać kwestię dopuszczalności skargi.</TXT></NP><NP><NO.P>33.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 21 ust. 1 statutu Trybunału i art. 38 § 1 lit. c) regulaminu Trybunału Wspólnot Europejskich każda skarga powinna zawierać określenie przedmiotu sporu oraz zwięzłe przedstawienie stawianych zarzutów. W przypadku skargi w postępowaniu w sprawie stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, zgodnie z art. 226 WE, według utrwalonego orzecznictwa oznacza to, że Komisja ma obowiązek podać dokładnie zarzuty w sprawie, w której ma orzec Trybunał, i przynajmniej w skrócie przedstawić okoliczności faktyczne i prawne, na których są oparte te zarzuty<NOTE NOTE.ID="E0095" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wyroki z dnia <DATE ISO="19901213">13 grudnia 1990 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-347/88" YEAR="1990" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-4747">C-347/88 Komisja przeciwko Grecji, Rec. str. I-4747, pkt 28</REF.DOC.ECR>; <DATE ISO="19920331">31 marca 1992 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-52/90" YEAR="1992" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-2187">C-52/90 Komisja przeciwko Danii, Rec. str. I-2187, pkt 17</REF.DOC.ECR>; <DATE ISO="19971023">23 października 1997 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-375/95" YEAR="1997" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-5981">C-375/95 Komisja przeciwko Grecji, Rec. str. I-5981, pkt 35</REF.DOC.ECR>, zdanie pierwsze, oraz <DATE ISO="20011129">29 listopada 2001 r.</DATE> Komisja przeciwko Włochom, ww. w przypisie 13, pkt 20.</P></NOTE>.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Ogólnie w przedmiocie sformułowania skargi</P></TI></TITLE><NP><NO.P>34.</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie Komisja wnosi generalnie o stwierdzenie, że Królestwo Hiszpanii poprzez to, że nakłada określone wymogi na prywatne agencje ochrony oraz na ich pracowników <QUOT.START ID="QS0012" REF.END="QE0012" CODE="201E"/>uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 43 WE i art. 49 WE oraz dyrektyw 89/48 i 92/51<QUOT.END ID="QE0012" REF.START="QS0012" CODE="201D"/>. Wprawdzie wymogi te są bardziej szczegółowo przedstawione, to jednak ze skargi Komisji jako takiej<NOTE NOTE.ID="E0096" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Skarga ta jest przedstawiona w pkt 30 niniejszej opinii.</P></NOTE> nie wynika wyraźnie, którym z wnoszonych zarzutów podnoszone jest naruszenie art. 43 WE i art. 49 WE oraz który zarzut odnosi się do naruszenia dyrektyw 89/48 i 92/51. Przy tego rodzaju sformułowaniu skargi brak jest w szczególności jasności i przejrzystości.</TXT></NP><NP><NO.P>35.</NO.P><TXT>Dopiero gdy czyta się skargę Komisji w związku z jej uzasadnieniem i dokonuje się interpretacji w jego świetle, staje się widoczne, że tylko od pierwszego do piątego zarzutu Komisji podnoszone jest naruszenie art. 43 WE i art. 49 WE, podczas gdy tylko szósty i ostatni zarzut<NOTE NOTE.ID="E0097" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Ostatnia część zdania tiret drugie ppkt 1 zmienionej skargi (przedstawiony w pkt 30 niniejszej opinii).</P></NOTE> odnosi się do naruszenia dyrektyw 89/48 i 92/51<NOTE NOTE.ID="E0098" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>W punktach 25–60 skargi powołuje się ona tylko na art. 43 WE i 49 WE, podczas gdy w punktach 61–71 wymieniane są wyłącznie dwie dyrektywy.</P></NOTE>. Tym samym mimo braku jasnego określenia poszczególnych zarzutów, można je przyporządkować z jednej strony do art. 43 WE<?PAGE NO="I-974"?> i 49 WE, a z drugiej strony do dyrektyw 89/48 i 92/51. Z uwagi na przedstawienie całościowe skargi brak jest — mimo jej nieprzejrzystości — skutecznych zastrzeżeń w przedmiocie dopuszczalności.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>W przedmiocie konkretnie zarzutu szóstego</P></TI></TITLE><NP><NO.P>36.</NO.P><TXT>Zastrzeżenia dopuszczalności powstają jednak, jeżeli w kolejnym kroku poddaje się bliższej ocenie szósty i ostatni zarzut. Zarzutem tym Komisja podnosi bowiem zarówno naruszenie dyrektywy 89/48, jak i naruszenie dyrektywy 92/51.</TXT></NP><NP><NO.P>37.</NO.P><TXT>Zasadniczo jest możliwe, że państwo członkowskie naruszyło równocześnie obie dyrektywy<NOTE NOTE.ID="E0099" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz tylko z ostatniego okresu: wyroki z dnia <DATE ISO="20041014">14 października 2004 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-55/03" YEAR="2003" EDITION="GEN">C-55/03 Komisja przeciwko Hiszpanii, nieopublikowany w Zbiorze, pkt 33</REF.DOC.ECR>, oraz z dnia <DATE ISO="20050120">20 stycznia 2005 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-198/04" YEAR="2004" EDITION="GEN">C-198/04 Komisja przeciwko Francji, nieopublikowany w Zbiorze, pkt 11</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Aby jednak uzyskać ze strony Trybunału takie stwierdzenie, Komisja musiałaby w skardze szczegółowo wykazać, jak dalece stan prawny lub stosowanie prawa jednocześnie naruszają obie dyrektywy we wspomnianym państwie członkowskim<NOTE NOTE.ID="E0100" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Podobnie ww. w przypisie 22 wyrok w sprawie Komisji przeciwko Hiszpanii, szczególnie pkt 29.</P></NOTE>. Nawet jeśli wspomniane dwie dyrektywy znajdują się ze sobą w ścisłym związku, opierają się na tych samych zasadach i ich przepisy odpowiadają sobie wzajemnie<NOTE NOTE.ID="E0101" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz motyw piąty dyrektywy 92/51.</P></NOTE>, skutkiem czego dyrektywy te tworzą ogólny system wzajemnego uznawania kwalifikacji zawodowych, to jednak każda z nich ma inny zakres zastosowania. Podczas gdy dyrektywa 89/48 odnosi się do dyplomów szkół wyższych przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego trwającego co najmniej trzy lata, dyrektywa 92/51 zajmuje się zasadniczo zawodowymi poświadczeniami kompetencji, których podstawą jest krótszy okres kształcenia.</TXT></NP><NP><NO.P>38.</NO.P><TXT>W skardze zgodnie z art. 226 akapit drugi WE nie wystarczy w żadnym razie przytoczyć obok siebie obu dyrektyw 89/48 oraz 92/51 i generalnie twierdzić, że nastąpiło naruszenie ich obu. Natomiast właśnie to uczyniła Komisja po raz kolejny<NOTE NOTE.ID="E0102" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz z ostatniego okresu przykładowo skarga Komisji w ww. w przypisie 6 sprawie Komisja przeciwko Niderlandom, pkt 12, tiret ostatnie.</P></NOTE> w niniejszej sprawie.</TXT></NP><NP><NO.P>39.</NO.P><TXT>W skardze Komisja nie przedstawiła żadnych argumentów, które wskazywałyby na to, że kwalifikacje personelu ochrony i prywatnych detektywów podlegające w danym przypadku poświadczeniu w Hiszpanii, wymagają przynajmniej trzyletniego ukończenia szkoły wyższej lub w inny sposób wchodzą w zakres dyrektywy 89/48. Tym samym nie zostało w jakikolwiek sposób<?PAGE NO="I-975"?> wskazane, w jakim zakresie Królestwo Hiszpanii miałoby naruszyć wspomnianą dyrektywę. W zarzucie naruszenia dyrektywy 89/48 brakuje w skardze Komisji wystarczającego przedstawienia okoliczności faktycznych i prawnych, na których jej zarzut jest oparty<NOTE NOTE.ID="E0103" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Natomiast jeśli chodzi o dyrektywę 92/51, Komisja przedstawiła w skardze — chociaż w nadzwyczaj skromnej formie — że według niej działalność prywatnych agencji ochrony i prywatnych detektywów należy w Hiszpanii do zawodów regulowanych, że należy w celu wykonywania tych zawodów posiadać odpowiednie kwalifikacje oraz że brakuje systemu uznawania w rozumieniu tej dyrektywy. W ten sposób spełnione są minimalne wymogi dla prawidłowej skargi. Wszystko inne zależne jest od zasadności skargi.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>40.</NO.P><TXT>Podsumowując: należy zatem oddalić skargę Komisji jako niedopuszczalną w części dotyczącej naruszenia dyrektywy 89/48. W pozostałym zakresie nie ma zastrzeżeń co do dopuszczalności skargi, mimo jej nieprzejrzystości.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>VI —</NO.P><TXT>Zasadność skargi</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>41.</NO.P><TXT>Jeżeli chodzi o pozostałe zarzuty Komisji, zarzut pierwszy oraz część zarzutu drugiego i piątego dotyczą kwestii, którymi Trybunał zajmował się już w przeszłości<NOTE NOTE.ID="E0104" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>W przedmiocie pierwszego i drugiego zarzutu zob. w szczególności ww. w przypisie 5 wyrok w sprawie Komisja przeciwko Portugalii, pkt 41–44 i 53–57), w przedmiocie piątego zarzutu w szczególności ww. w przypisie 6 wyrok w sprawie Komisja przeciwko Niderlandom, pkt 17–20 i 31, podobnie również ww. w przypisie 3 wyrok w sprawie Komisja przeciwko Belgii, pkt 35–38 i ww. w przypisie 5 wyrok w sprawie Komisja przeciwko Portugalii, pkt 60 i 61.</P></NOTE>. Natomiast zarzuty trzeci, czwarty i szósty nie były jeszcze jako takie przedmiotem wyroków Trybunału.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>A —</NO.P><TXT>Uwagi wstępne</TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>W przedmiocie rozgraniczenia między swobodą świadczenia usług i swobodą przedsiębiorczości</P></TI></TITLE><NP><NO.P>42.</NO.P><TXT>Punktem wyjścia niniejszego postępowania w sprawie stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego jest samodzielna działalność prywatnych agencji ochrony i biur detektywistycznych, która jest świadczona odpłatnie w Hiszpanii przez przedsiębiorstwa mające siedzibę w innych państwach członkowskich. Jeżeli taka działalność świadczona jest tymczasowo, tzn. bez stabilnej i ciągłej integracji z hiszpańską gospodarką, to znajduje w stosunku do nich zastosowanie zasada swobody świadczenia usług (art. 49 WE i 50 WE w związku z art. 48 WE i 55 WE), w odmiennych przypadkach — np. przy tworzeniu filii lub oddziałów — zastosowanie ma swoboda przedsiębiorczości (art. 43 WE w związku z art. 48 WE)<NOTE NOTE.ID="E0105" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz w przedmiocie rozgraniczenia między swobodą świadczenia usług i swobodą przedsiębiorczości w szczególności wyroki z dnia <DATE ISO="19951130">30 listopada 1995 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-55/94" YEAR="1995" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-4165">C-55/94 Gebhard, Rec. str. I-4165, pkt 25</REF.DOC.ECR>–28, i z dnia <DATE ISO="20031211">11 grudnia 2003 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-215/01" YEAR="2003" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-14847">C-215/01 Schnitzer, Rec. str. I-14847, pkt 27</REF.DOC.ECR>–33, oraz ww. w przypisie 5 wyrok w sprawie Komisja przeciwko Portugali, pkt 24–27.</P></NOTE>.</TXT></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="I-976"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>W przedmiocie braku harmonizacji na poziomie wspólnotowym</P></TI></TITLE><NP><NO.P>43.</NO.P><TXT>Królestwo Hiszpanii w różny sposób broni swych krajowych przepisów ustawowych wykonawczych i administracyjnych, wskazanych przez Komisję w zarzutach, podnosząc przy tym, że brak jest harmonizacji na poziomie wspólnotowym, oraz podkreśla, że w związku z tym w Hiszpanii mogą obowiązywać ostrzejsze wymogi niż w innych państwach członkowskich.</TXT></NP><NP><NO.P>44.</NO.P><TXT>W tym kontekście należy wskazać, że podstawowe swobody opierają się na zasadzie wzajemnego uznania. Wzajemne uznanie nie zakłada w żadnym razie, że ustawodawca wspólnotowy stworzył dla określonej gałęzi gospodarki wspólne standardy. Co więcej, zasada ta obowiązuje również na obszarach, dla których nie przeprowadzono <HT TYPE="ITALIC">żadnej</HT> harmonizacji a więc nie obowiązują nawet minimalne wspólne standardy<NOTE NOTE.ID="E0106" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Utrwalone orzecznictwo od wyroku z dnia <DATE ISO="19790220">20 lutego 1979 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="120/78" YEAR="1979" EDITION="GEN" PAGE.ECR="649">120/78 Rewe-Zentral, zwanej <QUOT.START ID="QS0013" REF.END="QE0013" CODE="201E"/>Cassis de Dijon<QUOT.END ID="QE0013" REF.START="QS0013" CODE="201D"/>, Rec. str. 649, pkt 8</REF.DOC.ECR>. Zobacz z ostatniego czasu wyrok z dnia <DATE ISO="20040311">11 marca 2004 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-496/01" YEAR="2004" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-2351">C-496/01 Komisja przeciwko Francji, Rec. str. I-2351, pkt 55</REF.DOC.ECR> z dalszymi odesłaniami. Podobnie również wyrok z dnia <DATE ISO="19990309">9 marca 1999 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-212/97" YEAR="1999" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-1459">C-212/97 Centros, Rec. str. I-1459, pkt 28</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>45.</NO.P><TXT>Brak wspólnych standardów sprawia, że państwa członkowskie pozostają wprawdzie generalnie upoważnione do ustalania materialnych przesłanek oraz wymogów proceduralnych dla działalności takiej jak prowadzenie prywatnych agencji ochrony. Mogą one przy tym wychodzić od różnych poziomów ochrony<NOTE NOTE.ID="E0107" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Sam fakt, że jedno z państw członkowskich wydaje mniej ostre przepisy niż drugie nie oznacza, że przepisy tego drugiego państwa są nieproporcjonalne i skutkiem tego niezgodne z prawem wspólnotowym; zob. wyroki z dnia <DATE ISO="19950510">10 maja 1995 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-384/93" YEAR="1995" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-1141">C-384/93 Alpine Investments, Rec. str. I-1141, pkt 51</REF.DOC.ECR>, z dnia <DATE ISO="19961212">12 grudnia 1996 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-3/95" YEAR="1996" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-6511">C-3/95 Reisebüro Broede, Rec. str. I-6511, pkt 42</REF.DOC.ECR>, z dnia <DATE ISO="20010201">1 lutego 2001 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-108/96" YEAR="2001" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-837">C-108/96 Mac Quen i in., Rec. str. I-837, pkt 33 i 34</REF.DOC.ECR>, i z dnia <DATE ISO="20020711">11 lipca 2002 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-294/00" YEAR="2002" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-6515">C-294/00 Gräbner, Rec. str. I-6515, pkt 46 i 47</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Swe uprawnienia muszą jednak wykonywać stale z uwzględnieniem swobody świadczenia usług i swobody przedsiębiorczości<NOTE NOTE.ID="E0108" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wyrok z dnia <DATE ISO="20001003">3 października 2000 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-58/98" YEAR="2000" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-7919">C-58/98 Corsten, Rec. str. I-7919, pkt 31</REF.DOC.ECR>, i ww. w przypisie 29 wyrok w sprawie Komisja przeciwko Francji, pkt 55.</P></NOTE>. W tym zakresie należy uwzględnić wymogi, jakie zagraniczny personel ochrony spełnia już w swoim państwie pochodzenia<NOTE NOTE.ID="E0109" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wyroki z dnia <DATE ISO="19910725">25 lipca 1991 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-76/90" YEAR="1991" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-421">C-76/90 Säger, Rec. str. I-421, pkt 15</REF.DOC.ECR>, i z dnia <DATE ISO="19940809">9 sierpnia 1994 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-43/93" YEAR="1994" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-3803">C-43/93 Vander Elst, Rec. str. I-3803, pkt 16</REF.DOC.ECR>, oraz ww. w przypisie 31 wyrok w sprawie Corsten, pkt 35.</P></NOTE>.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>W przedmiocie odstępstw przewidzianych w art. 45 WE i art. 46 WE</P></TI></TITLE><NP><NO.P>46.</NO.P><TXT>O ile Królestwo Hiszpanii przesuwa działalność prywatnych agencji ochrony w pobliże odstępstwa dotyczącego porządku i bezpieczeństwa publicznego oraz wykonywania władzy publicznej, wyjaśniono już, że art. 45 akapit pierwszy WE i art. 46 akapit pierwszy WE nie znajdują zastosowania do przypadków takich jak w niniejszej sprawie<NOTE NOTE.ID="E0110" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wskazany powyżej w przypisie 2 wyrok w sprawie Komisja przeciwko Hiszpanii, pkt 37–39 i 45 i 46, ww. w przypisie 3 wyrok w sprawie Komisja przeciwko Belgii, pkt 24–26, 28 i 30, i ww. w przypisie 4 wyrok w sprawie Komisja przeciwko Włochom, pkt 20–22.</P></NOTE>.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="I-977"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>B —</NO.P><TXT>W przedmiocie pierwszego zarzutu: niezgodność wymogu osobowości prawnej z art. 43 WE i art. 49 WE</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>47.</NO.P><TXT>Przedmiotem pierwszego zarzutu Komisji jest obowiązujący w Hiszpanii wymóg posiadania przez prywatne agencje ochrony osobowości prawnej w jednej z czterech form prawnych<NOTE NOTE.ID="E0111" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz pkt 13 niniejszej opinii.</P></NOTE> przewidzianych w art. 7 ust. 1 lit. a) ustawy w sprawie ochrony prywatnej.</TXT></NP><NP><NO.P>48.</NO.P><TXT>Wymóg, aby prywatne agencje ochrony musiały posiadać status osoby prawnej, może utrudniać transgraniczną działalność usługodawcom, którzy mają siedzibę w innym państwie członkowskim niż Hiszpania, gdzie legalnie świadczą tego rodzaju usługi. Tego rodzaju wymóg zabrania w istocie osobom fizycznym mającym miejsce zamieszkanie za granicą świadczenie w Hiszpanii usług w zakresie prywatnej ochrony. Z tego względu stanowi on ograniczenie swobodnego świadczenia usług w rozumieniu art. 49 WE<NOTE NOTE.ID="E0112" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wskazany powyżej w przypisie 5 wyrok w sprawie Komisja przeciwko Portugalii, pkt 41.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>49.</NO.P><TXT>Ponadto tego rodzaju przepis stanowi również ograniczenie swobody przedsiębiorczości w rozumieniu art. 43 WE, utrudnia bowiem podmiotom gospodarczym z innych państw członkowskich, będącym osobami fizycznymi, tworzenie oddziałów w Hiszpanii<NOTE NOTE.ID="E0113" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wskazany powyżej w przypisie 5 wyrok w sprawie Komisja przeciwko Portugalii, pkt 42; zob. również wyroki z dnia <DATE ISO="19840712">12 lipca 1984 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="107/83" YEAR="1984" EDITION="GEN" PAGE.ECR="2971">107/83 Klopp, Rec. str. 2971, pkt 19</REF.DOC.ECR>, i z dnia <DATE ISO="19980707">7 lipca 1998 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="143/87" YEAR="1998" EDITION="GEN" PAGE.ECR="3877">143/87 Stanton, Rec. str. 3877, pkt 11</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>50.</NO.P><TXT>Królestwo Hiszpanii powołuje się w celu uzasadnienia powyższych ograniczeń na ochronę usługobiorcy i społeczeństwa. W tym celu koniecznym jest, aby prywatne agencje ochrony spełniały szczególne wymagania z uwagi na przechowywanie broni, komunikację wewnątrz przedsiębiorstwa oraz na dalsze kształcenie i szkolenie personelu ochrony, np. w formie regularnych treningów strzeleckich.</TXT></NP><NP><NO.P>51.</NO.P><TXT>Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem krajowe środki, które utrudniają lub mogą uczynić mniej atrakcyjnym wykonywanie podstawowych swobód zagwarantowanych przez traktat WE, są dopuszczalne tylko wtedy, jeżeli spełnione są cztery warunki: muszą być one zastosowane w sposób niedyskryminujący, muszą odpowiadać bezwzględnym wymogom interesu ogólnego, muszą być właściwe do osiągnięcia zamierzonego celu i nie wykraczać poza to, co jest niezbędne dla jego osiągnięcia<NOTE NOTE.ID="E0114" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz ww. w przypisie 28 wyrok w sprawie Gebhard, pkt 37, ww. w przypisie 31 wyrok w sprawie Corsten, pkt 39, i ww. w przypisie 28 wyrok w sprawie Schnitzer, pkt 35, oraz wyroki z dnia <DATE ISO="19930331">31 marca 1993 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-19/92" YEAR="1993" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-1663">C-19/92 Kraus, Rec. str. I-1663, pkt 32</REF.DOC.ECR>, i z dnia <DATE ISO="20050421">21 kwietnia 2005 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-140/03" YEAR="2005" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-3177">C-140/03 Komisja przeciwko Grecji, Zb.Orz. str. I-3177, pkt 34</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP><?PAGE NO="I-978"?><NP><NO.P>52.</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie wymóg posiadania osobowości prawnej nie jest wcale odpowiedni do osiągnięcia zamierzonych celów. Jak słusznie zauważa Komisja, wybór formy prawnej przedsiębiorstwa może mieć wpływ między innymi na wewnętrzne możliwości wpływu jego udziałowców czy na finansowe interesy udziałowców i osób trzecich. Natomiast żaden z przytoczonych tu przez Królestwo Hiszpanii aspektów ochrony usługobiorców i pozostałego społeczeństwa nie zależy od formy prawnej przedmiotowych przedsiębiorstw. Usługi te zależą w istocie tylko od tego, czy dane przedsiębiorstwo, a w szczególności pracujące tam osoby fizyczne, spełnia konkretnie wymogi stawiane agencji ochrony, jak na przykład że używanie i przechowywanie broni musi odbywać się z zachowaniem określonych reguł, komunikacja wewnątrz przedsiębiorstwa musi być w konkretnym przypadku odpowiednia do niebezpieczeństwa wykonywanej działalności, a personel ochrony musi brać udział w niezbędnych szkoleniach. W tym kontekście Królestwo Hiszpanii, do którego obowiązku należy udowodnienie istnienia wyjątku od tych podstawowych swobód, nie przedstawiło żadnego powodu, dla którego osoba prawna miałaby lepiej wypełniać tego rodzaju wymogi aniżeli na przykład jednoosobowe przedsiębiorstwo.</TXT></NP><NP><NO.P>53.</NO.P><TXT>Z tych względów należy uwzględnić zarzut pierwszy.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>C —</NO.P><TXT>W przedmiocie zarzutu drugiego i trzeciego: niezgodność wymogu wykazania posiadania określonego kapitału zakładowego i wpłacenia określonej kaucji z art. 43 WE i art. 49 WE</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>54.</NO.P><TXT>Przedmiotem drugiego i trzeciego zarzutu Komisji jest konieczność wykazania przez prywatne agencje ochrony posiadania określonej kwoty minimalnego kapitału zakładowego oraz zobowiązania się do wpłacenia określonej kwoty kaucji do hiszpańskiego Caja General de Depósitos w celu dopuszczenia do określonych obszarów działalności w Hiszpanii.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>W przedmiocie zarzutu drugiego: minimalny kapitał zakładowy</P></TI></TITLE><NP><NO.P>55.</NO.P><TXT>Wymóg posiadania minimalnego kapitału zakładowego, zróżnicowanego zależnie od rodzaju i geograficznego zasięgu, może utrudnić działalność transgraniczną prowadzoną przez usługodawców mających siedzibę w innym państwie członkowskim poza Hiszpanią, gdzie świadczą już analogiczne usługi zgodnie z prawem. Zagranicznym usługodawcom, których wysokość kapitału zakładowego spółki jest niższa niż minimalna kwota obowiązująca w Hiszpanii, uniemożliwia się bowiem oferowanie usług w Hiszpanii. Stanowi to ograniczenie swobody świadczenia usług w rozumieniu art. 49 WE<NOTE NOTE.ID="E0115" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz ww. w przypisie 5 wyrok w sprawie Komisja przeciwko Portugalii, pkt 53.</P></NOTE>.</TXT></NP><?PAGE NO="I-979"?><NP><NO.P>56.</NO.P><TXT>Tego rodzaju wymóg stanowi ponadto ograniczenie swobody przedsiębiorczości w rozumieniu art. 43 WE<NOTE NOTE.ID="E0116" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wskazany powyżej w przypisie 5 wyrok w sprawie Komisja przeciwko Portugalii, pkt 54, i wyrok z dnia <DATE ISO="20030930">30 września 2003 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-167/01" YEAR="2003" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-10155">C-167/01 Inspire Art, Rec. str. I-10155, pkt 100 i 101</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Utrudnia on mianowicie podmiotowi gospodarczemu Wspólnoty, którego wysokość kapitału zakładowego spółki jest mniejsza od kwoty minimalnej obowiązującej dla danej działalności w Hiszpanii, utworzenie filii czy oddziału w Hiszpanii.</TXT></NP><NP><NO.P>57.</NO.P><TXT>Jak już stwierdził Trybunał, nie można uzasadnić takiego wymogu względami ochrony wierzycieli, ponieważ istnieją inne środki, za pomocą których można taki cel równie dobrze osiągnąć, które nie ograniczają w tak znacznym stopniu swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług, jak na przykład złożenie kaucji<NOTE NOTE.ID="E0117" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz podobnie wywody w pkt 61–65 tej opinii.</P></NOTE> lub zawarcie umowy ubezpieczeniowej<NOTE NOTE.ID="E0118" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wskazany powyżej w przypisie 5 wyrok w sprawie Komisja przeciwko Portugalii, pkt 55).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>58.</NO.P><TXT>To samo rozumowanie można przenieść także na argumentację Królestwa Hiszpanii, że minimalny kapitał zakładowy służy jako zabezpieczenie uzupełniające dla odbiorców usług, jak i ochronie interesów reszty ludności. Również tutaj należy zauważyć, że kaucja lub zawarcie umowy ubezpieczeniowej byłyby wystarczające, a w mniejszym stopniu utrudniałyby prowadzenie działalności przez przedsiębiorstwa z innych państw członkowskich.</TXT></NP><NP><NO.P>59.</NO.P><TXT>Wprawdzie może być słusznym, że — jak argumentuje Królestwo Hiszpanii na swoją obronę — nie można uzyskać w poszczególnych przypadkach adekwatnej ochrony ubezpieczeniowej, jednakże w takich okolicznościach pozostaje zawsze prywatnym agencjom ochrony możliwość złożenia kaucji. W każdym razie przepisy hiszpańskie wykraczają poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia wyznaczonych celów, stawiając bezwzględny wymóg udowodnienia określonego minimalnego kapitału zakładowego, nie dopuszczając w ogóle innych środków, jak na przykład umowy ubezpieczeniowe lub kaucje, jako alternatywy.</TXT></NP><NP><NO.P>60.</NO.P><TXT>Z tego względu należy uwzględnić zarzut drugi.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>W przedmiocie trzeciego zarzutu: kaucja</P></TI></TITLE><NP><NO.P>61.</NO.P><TXT>Wspomniany wymóg kaucji skutkuje również wystąpieniem ograniczenia swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług (art. 49 WE i art. 43 WE), ponieważ powoduje on, że świadczenie usług lub utworzenie filii czy oddziału w Hiszpanii przez prywatne agencje ochrony mające siedzibę w innych państwach członkowskich wiąże się z wyższymi kosztami i staje się tym samym mniej atrakcyjne.</TXT></NP><?PAGE NO="I-980"?><NP><NO.P>62.</NO.P><TXT>Dlatego powstaje pytanie, czy takie ograniczenie można uzasadnić. W tym kontekście należy zwrócić uwagę na to, że Trybunał uznał już wyraźnie wymóg wpłacania kaucji za łagodniejszy środek ochrony wierzycieli niż ustalenie minimalnego kapitału zakładowego<NOTE NOTE.ID="E0119" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wskazany powyżej w przypisie 5 wyrok w sprawie Komisja przeciwko Portugalii, pkt 55. Podobnie także wyrok z dnia <DATE ISO="19980507">7 maja 1998 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-350/96" YEAR="1998" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-2521">C-350/96 Clean Car Autoservice, Rec. str. I-2521, pkt 36</REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>63.</NO.P><TXT>Zgodnie ze spornym przepisem hiszpańskim kaucja winna zagwarantować przede wszystkim, aby na przykład można było ściągnąć kary grzywny wynikłe z naruszenia prawa przez prywatne agencje ochrony. Ostatecznie chodzi tu o ochronę hiszpańskich władz administracyjnych jako wierzycieli jakichkolwiek wierzytelności z tytułu kar grzywny.</TXT></NP><NP><NO.P>64.</NO.P><TXT>Komisja nie kwestionuje ogólnie wymogu zastosowania takiej kaucji, lecz jedynie okoliczność, że musi ona zostać złożona w hiszpańskim Caja General de Depósitos. Jako że przepis hiszpański wymaga, aby kaucja została złożona w każdym przypadku w określonej <HT TYPE="ITALIC">hiszpańskiej</HT> instytucji, uniemożliwia on uwzględnienie zabezpieczeń, które są złożone w innych państwach członkowskich, w szczególności w państwie pochodzenia prywatnej agencji ochrony.</TXT></NP><NP><NO.P>65</NO.P><TXT>Wymóg taki wykracza poza to, co jest niezbędne w celu ochrony wierzycieli. Wprawdzie jest dopuszczalne, aby władze państwa przyjmującego sprawdzały, czy złożona w państwie pochodzenia kaucja wystarcza <HT TYPE="ITALIC">pod względem wysokości</HT>, aby zagwarantować ochronę wierzycieli także w państwie przyjmującym, jednak nie można uzasadniać nieuwzględniania tego rodzaju zabezpieczeń z góry lub żądać, aby zostało złożone dodatkowo osobne zabezpieczenie dla każdego państwa członkowskiego, w którym przedsiębiorstwo ma zamiar prowadzić działalność gospodarczą.</TXT></NP><NP><NO.P>66.</NO.P><TXT>Królestwo Hiszpanii oświadczyło wprawdzie na przyszłość swoją gotowość do uznawania kaucji złożonych także w innych instytucjach kredytowych we Wspólnocie, jednak dopiero po upływie terminów wyznaczonych przez Komisję<NOTE NOTE.ID="E0120" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Pisma rządu hiszpańskiego do Komisji z dnia <DATE ISO="20001115">15 listopada 2000 r.</DATE>, <DATE ISO="20010709">9 lipca 2001 r.</DATE> i <DATE ISO="20020619">19 czerwca 2002 r.</DATE> Rząd hiszpański żąda jednak w dalszym ciągu, aby prywatne agencje ochrony składały za każdym razem specjalne zabezpieczenie na swoją działalność w Hiszpanii.</P></NOTE>, zaś istnienie uchybienia należy oceniać według stanu faktycznego w państwie członkowskim w momencie upływu terminu określonego w uzasadnionej opinii<NOTE NOTE.ID="E0121" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Utrwalone orzecznictwo; zob. zwłaszcza wyroki z dnia <DATE ISO="20030116">16 stycznia 2003 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-63/02" YEAR="2003" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-821">C-63/02 Komisja przeciwko Zjednoczonemu Królestwu, Rec. str. I-821, pkt 11</REF.DOC.ECR>, z dnia <DATE ISO="20041216">16 grudnia 2004 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-313/03" YEAR="2003" EDITION="GEN">C-313/03 Komisja przeciwko Włochom, nieopublikowany w Zbiorze, pkt 9</REF.DOC.ECR>, i z dnia <DATE ISO="20050414">14 kwietnia 2005 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-341/02" YEAR="2005" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-2733">C-341/02 Komisja przeciwko Republice Federlanej Niemiec, Zb.Orz. str. I-2733, pkt 33</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, a zmiany, które nastąpiły w okresie późniejszym, nie mogą być uwzględniane przez Trybunał<NOTE NOTE.ID="E0122" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wyrok z dnia <DATE ISO="20041118">18 listopada 2004 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-482/03" YEAR="2003" EDITION="GEN">C-482/03 Komisja przeciwko Irlandii, nieopublikowany w Zbiorze, pkt 11</REF.DOC.ECR>, i ww. w przypisie 44 wyrok w sprawie Komisja przeciwko Republice Federalnej Niemiec, pkt 33.</P></NOTE>. Zupełnie pomocniczo należy zwrócić uwagę na to, że usunięcie uchybienia wymaga zobowiązujących przepisów i nie można postrzegać<?PAGE NO="I-981"?> samej (nowej) praktyki administracyjnej, która może być ze względu na swą naturę dowolnie zmieniana przez organy administracji i która nie jest w wystarczającym stopniu jawna, jako skutecznego spełnienia zobowiązań wynikających z traktatu WE<NOTE NOTE.ID="E0123" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz między innymi wyrok z dnia <DATE ISO="20000309">9 marca 2000</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-358/98" YEAR="2000" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-1255">C-358/98 Komisja przeciwko Włochom, Rec. str. I-1255, pkt 17</REF.DOC.ECR>, i ww. w przypisie 6 wyrok w sprawie Komisja przeciwko Niderlandom, pkt 19.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>67.</NO.P><TXT>Z tego względu również trzeci zarzut jest zasadny.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>D —</NO.P><TXT>W przedmiocie zarzutu czwartego: niezgodność wymogu zatrudniania minimalnej liczby pracowników z artykułami 43 WE i 49 WE</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>68.</NO.P><TXT>Przedmiotem czwartego zarzutu Komisji jest fakt, że według punktu I.4.1 lit. b), I.4.2 lit. b) i I.5.2 lit. a) załącznika do rozporządzenia w sprawie ochrony prywatnej w przypadku wymienionych tam czynności transportu przedmiotów wartościowych, niebezpiecznych lub materiałów wybuchowych przewidziany jest wymóg minimalnej liczby strażników, a w przypadku montażu i obsługi systemów alarmowych i bezpieczeństwa przewidziana jest minimalna liczba techników.</TXT></NP><NP><NO.P>69.</NO.P><TXT>W swoim uzasadnieniu skargi<NOTE NOTE.ID="E0124" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Punkty 51–55 skargi Komisji</P></NOTE> za niezgodny z art. 49 WE Komisja określa ponadto także obowiązujący w Hiszpanii wymóg posiadania minimalnej liczby pojazdów opancerzonych do transportu materiałów niebezpiecznych i przedmiotów wartościowych. Ponieważ jednak, co godne zauważenia, Komisja nie wniosła w tym zakresie o stwierdzenie uchybienia Królestwa Hiszpanii<NOTE NOTE.ID="E0125" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz w tym względzie skargę Komisji, omówioną w pkt 30 niniejszej opinii.</P></NOTE>, aspekt ten nie jest w dalszej części opinii rozpatrywany, a badanie czwartego zarzutu ogranicza się wyłącznie do wymogu minimalnej liczby zatrudnianego personelu.</TXT></NP><NP><NO.P>70.</NO.P><TXT>Wskazana minimalna liczba personelu stanowi ograniczenie swobody świadczenia usług (art. 49 WE), ponieważ poprzez ten przepis zabrania się zagranicznym prywatnym agencjom ochrony posiadającym mniejszą liczbę personelu oferowania usług na hiszpańskim rynku. Ze względu na tę minimalną liczbę zatrudnionych także utworzenie filii lub oddziału w Hiszpanii wiąże się dla zagranicznych prywatnych agencji ochrony z wyższymi kosztami w związku z czym staje się ono mniej atrakcyjne. Stanowi to ograniczenie swobody przedsiębiorczości (art. 43 WE).</TXT></NP><NP><NO.P>71.</NO.P><TXT>Ograniczenia te wydają się mi uzasadnione, o ile dotyczą <HT TYPE="ITALIC">transportu materiałów wybuchowych</HT>. W braku harmonizacji na<?PAGE NO="I-982"?> poziomie wspólnotowym państwom członkowskim zachowują bowiem prawo swobodnej oceny poziomu ochrony, który chcą osiągnąć na obszarze będącym w ich gestii<NOTE NOTE.ID="E0126" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz podobnie pkt 45 niniejszej opinii oraz orzecznictwo wskazane powyżej w przypisie 30, według którego sam fakt, że w różnych państwach członkowskich obowiązują różne pod względem surowości przepisy, nie oznacza, że surowsze przepisy są nieproporcjonalne, a skutkiem tego niezgodne z prawem wspólnotowym.</P></NOTE>. W tym przypadku Królestwo Hiszpanii wskazuje w sposób przekonujący na zagrożenia, które mogą wyniknąć z transportu materiałów wybuchowych dla ogółu ludności, zwłaszcza w obliczu wzrastającego zagrożenia terroryzmem, szczególnie w Hiszpanii. W konsekwencji transport materiałów wybuchowych nie może być wykonywany wyłącznie przez jedną osobę, lecz przez przynajmniej dwóch strażników<NOTE NOTE.ID="E0127" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>W punkcie I.4.2 lit. b) załącznika do rozporządzenia w sprawie ochrony prywatnej żąda się, aby każdy pojazd przeznaczony do transportu materiałów wybuchowych miał załogę złożoną z przynajmniej dwóch wyspecjalizowanych ochroniarzy.</P></NOTE>, a personel zajmujący się transportem musi dysponować pewną wiedzą w zakresie obchodzenia się z tego rodzaju materiałami. Komisja nie podważyła tej argumentacji w sposób wystarczająco szczegółowy. W tym względzie czwarty zarzut Komisji należy zatem oddalić.</TXT></NP><NP><NO.P>72.</NO.P><TXT>Hiszpański ustawodawca wykorzystuje prawo swobodnej oceny odnośnie do poziomu ochrony, który należy uzyskać w Hiszpanii, także we wszystkich innych obszarach. Jednakże Królestwo Hiszpanii, na którym ciąży ciężar udowodnienia istnienia wyjątków od wymienionych podstawowych wolności, powinno przedstawić, przytaczając w szczegółach fakty i dowody, że obecnie w Hiszpanii obowiązująca minimalna liczba personelu jest właściwa dla uzyskania tego poziomu ochrony i nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu. Jednak nie miało to miejsca w niniejszej sprawie. Przeciwnie, Królestwo Hiszpanii samo oświadczyło swoją gotowość do zredukowania wymienionej minimalnej liczby personelu każdorazowo o 50 %. Tym samym Królestwo Hiszpanii przyznaje, że obecnie obowiązujące w prawie hiszpańskim wymogi nie są konieczne dla osiągnięcia wyznaczonego celu, a mianowicie zagwarantowania pożądanego poziomu bezpieczeństwa w dziedzinie transportu przedmiotów wartościowych i przedmiotów niebezpiecznych oraz instalowania i obsługi systemów bezpieczeństwa i alarmowych.</TXT></NP><NP><NO.P>73.</NO.P><TXT>Poza tym na Królestwie Hiszpanii ciąży także obowiązek wykazania, w jakim stopniu można uzasadnić przyszłą, zredukowaną o 50 % minimalną liczbę personelu na podstawie bezwzględnych wymogów interesu ogólnego. Dla celów tego postępowania dotyczącego uchybienia zobowiązaniom zbadanie tego aspektu może pozostać nierozstrzygnięte, ponieważ istnienie uchybienia należy oceniać według stanu faktycznego w państwie członkowskim w momencie upływu terminu określonego w uzasadnionej opinii, a zmiany, które nastąpiły w okresie późniejszym, nie mogą być uwzględniane przez Trybunał<NOTE NOTE.ID="E0128" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz podobnie pkt 66 niniejszej opinii i wskazane tam utrwalone orzecznictwo.</P></NOTE>. A już w żadnym wypadku nie mogą wystarczyć same zapowiedzi przyszłych zmian przepisów krajowych.</TXT></NP><NP><NO.P>74.</NO.P><TXT>W rezultacie należy więc czwarty zarzut uwzględnić części dotyczącej obowiązku zatrudniania przez zagraniczne prywatne<?PAGE NO="I-983"?> agencje ochrony w Hiszpanii minimalnej liczby pracowników wykonujących działalność w dziedzinie transportu przedmiotów wartościowych i przedmiotów niebezpiecznych oraz instalowania i obsługi systemów bezpieczeństwa i alarmowych.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>E —</NO.P><TXT>W przedmiocie zarzutu piątego: niezgodność wymogu uzyskania zezwolenia administracyjnego dla personelu agencji ochrony z art. 43 WE i art. 49 WE</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>75.</NO.P><TXT>W swoim piątym zarzucie Komisja podnosi, że pracownicy prywatnej agencji ochrony z innego państwa członkowskiego potrzebują specjalnego zezwolenia administracyjnego na wykonywanie pracy w Hiszpanii, bez uwzględnienia faktu, że otrzymali już porównywalne pozwolenie w państwie siedziby przedsiębiorstwa.</TXT></NP><NP><NO.P>76.</NO.P><TXT>W orzecznictwie jest już wyjaśnione, że przepis krajowy, który uzależnia wykonywanie pewnych usług przez przedsiębiorstwo mające siedzibę w innym państwie członkowskim od udzielenia pozwolenia administracyjnego, stanowi ograniczenie swobody świadczenia usług<NOTE NOTE.ID="E0129" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz ww. w przypisie 32 wyrok w sprawie Säger, pkt 14, ww. w przypisie 32 wyrok w sprawie Vander Elst, pkt 15, ww. w przypisie 3 wyrok w sprawie Komisja przeciwko Belgii, pkt 35, ww. w przypisie 5 wyrok w sprawie Komisja przeciwko Portugalii, pkt 60, i ww. w przypisie 6 wyrok w sprawie Komisja przeciwko Niderlandom, pkt 17.</P></NOTE>. Również wymóg uzyskania pozwolenia administracyjnego dla personelu zatrudnionego w takim przedsiębiorstwie ogranicza swobodę świadczenia usług tego przedsiębiorstwa<NOTE NOTE.ID="E0130" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wskazany powyżej w przypisie 6 wyrok w sprawie Komisja przeciwko Niderlandom, pkt 17, 18 (ostatnie zdanie) i 20, w którym chodziło o konieczność uzyskania pozwolenia dla personelu kierowniczego prywatnych agencji ochrony; odnośnie do pozostałych pracowników zatrudnionych w przedsiębiorstwie; zob. ponadto ww. w przypisie 32 wyrok w sprawie Vander Elst, pkt 15, i wyrok z dnia <DATE ISO="20041021">21 października 2004 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-445/03" YEAR="2004" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-10191">C-445/03 Komisja przeciwko Luksemburgowi, Zb.Orz. str. I-10191, pkt 23, 24 i 30</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Poza tym dla zagranicznych agencji ochrony może okazać się utrudnione tworzenie na przykład oddziałów lub filii w Hiszpanii, jeżeli muszą uzyskać tam dla zatrudnionych przez nich pracowników ochrony prywatnej pozwolenie administracyjne. Hiszpański przepis stanowi więc także ograniczenie swobody przedsiębiorczości.</TXT></NP><NP><NO.P>77.</NO.P><TXT>Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przepisy krajowe, które utrudniają lub czynią mniej atrakcyjnym realizowanie podstawowych wolności gwarantowanych w traktacie WE, są dopuszczalne, jedynie jeżeli spełniają cztery wymogi: muszą być stosowane w sposób niedyskryminujący, muszą odpowiadać bezwzględnym wymogom interesu ogólnego, muszą być właściwe dla realizacji zamierzonego celu i nie powinny wykraczać poza to, co jest niezbędne do jego osiągnięcia<NOTE NOTE.ID="E0131" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz podobnie orzecznictwo przywołane w przypisie 37.</P></NOTE>.</TXT></NP><?PAGE NO="I-984"?><NP><NO.P>78.</NO.P><TXT>Jak już wskazywałam przy innej okazji, ze względu na szczególne zagrożenia, związane z działalnością prywatnych agencji ochrony nie ma zasadniczo wątpliwości co do konieczności kontroli prewencyjnej takich przedsiębiorstw i ich personelu przez władze państwowe. Tego rodzaju kontrola może przyjąć formę procedury mającej na celu uzyskanie zezwolenia<NOTE NOTE.ID="E0132" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz podobnie pkt 32–34 i 44 mojej opinii z dnia <DATE ISO="20040622">22 czerwca 2004 r.</DATE> w ww. w przypisie 6 sprawie Komisja przeciwko Niderlandom. Podobnie na przykład ww. w przypisie 29 wyrok w sprawie Komisja przeciwko Francji, pkt 70, w którym uznaje się, że ochrona społeczeństwa w newralgicznych obszarach — tam: zdrowie i zabezpieczenie jakości usług lekarskich — może uzasadnić kontrole prewencyjne w formie procedury dotyczącej udzielenia pozwolenia.</P></NOTE>. W niniejszej sprawie kwestia ta wydaje się być bezsporna pomiędzy Komisją i Królestwem Hiszpanii.</TXT></NP><NP><NO.P>79.</NO.P><TXT>Brak jest natomiast zgodności w kwestii, w jakim stopniu władze państwa przyjmującego powinny uwzględniać wymogi, którym pracownicy ochrony prywatnej podlegają już w państwie ich pochodzenia. Odpowiedź na to pytanie wymaga zróżnicowanej oceny, zależnej przede wszystkim od tego, czy brana pod uwagę jest swoboda przedsiębiorczości (art. 43 WE), czy swoboda świadczenia usług (art. 49 WE).</TXT></NP><NP><NO.P>80.</NO.P><TXT>Nie można bowiem żądać od <HT TYPE="ITALIC">usługodawcy</HT>, który tylko tymczasowo prowadzi działalność w innym państwie członkowskim, aby spełniał wszystkie wymogi prowadzenia działalności gospodarczej w tym państwie członkowskim, ponieważ w przeciwnym razie swoboda świadczenia usług zostałaby zupełnie pozbawiona swojej praktycznej skuteczności<NOTE NOTE.ID="E0133" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wskazany powyżej w przypisie 32 wyrok w sprawie Säger, pkt 13, ww. w przypisie 32 wyrok w sprawie Vander Elst, pkt 17, i ww. w przypisie 31 wyrok w sprawie Corsten, pkt 43.</P></NOTE>. Ograniczenie swobody świadczenia usług wchodzi w rachubę w ogóle tylko wtedy, gdy uprawniony interes nie jest już chroniony przez przepisy, którym podlega usługodawca w swoim kraju pochodzenia<NOTE NOTE.ID="E0134" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wskazany powyżej w przypisie 31 wyrok w sprawie Corsten, pkt 35 z dalszymi odesłaniami, podobnie także ww. w przypisie 29 wyrok w sprawie Komisja przeciwko Francji, pkt 71, i ww. w przypisie 53 wyrok w sprawie Komisja przeciwko Luksemburgowi, pkt 35.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>81.</NO.P><TXT>Jeżeli więc uzyskano już w kraju pochodzenia pozwolenie administracyjne dla pracowników prywatnej agencji ochrony, to swoboda świadczenia usług zobowiązuje państwo przyjmujące do tego, aby uwzględnić tę okoliczność. Ponowna procedura uzyskania pozwolenia administracyjnego w państwie przyjmującym może być jeszcze tylko wtedy wyjątkowo uzasadniona, gdy weryfikacja pracowników ochrony prywatnej przeprowadzona już w kraju pochodzenia nie odpowiada w znacznym stopniu weryfikacji w Hiszpanii<NOTE NOTE.ID="E0135" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz podobnie pkt 38 i 53 mojej opinii z dnia <DATE ISO="20040622">22 czerwca 2004 r.</DATE> w ww. w przypisie 5 sprawie Komisja przeciwko Niderlandom.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>82.</NO.P><TXT>Żądając, aby pracownicy przedsiębiorstwa ochrony prywatnej w celu wykonywania działalności w Hiszpanii spełniali zawsze i bez wyjątku wymóg posiadania pozwolenia <HT TYPE="ITALIC">hiszpańskich</HT> władz, przepis hiszpański uniemożliwia uwzględnienie zobowiązań, którym pracownicy ochrony prywatnej podlegają już w innych państwach członkowskich, i tym<?PAGE NO="I-985"?> samym narusza swobodę świadczenia usług<NOTE NOTE.ID="E0136" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Podobnie ww. w przypisie 3 wyrok w sprawie Komisja przeciwko Belgii, pkt 38, i ww. w przypisie 5 wyrok w sprawie Komisja przeciwko Portugalii, pkt 66.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>83.</NO.P><TXT>Natomiast przedsiębiorstwo podejmujące działalność w innym państwie członkowskim, na przykład poprzez utworzenie filii lub oddziału, jest w zasadzie zobowiązane do przestrzegania tych samych wymogów, którym podlegają podmioty pochodzące z przyjmującego państwa członkowskiego<NOTE NOTE.ID="E0137" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wskazany powyżej w przypisie 28 wyrok w sprawie Gebhard, pkt 36 zdanie pierwsze.</P></NOTE>. Prywatna agencja ochrony, która podejmuje działalność w Hiszpanii, musi w konsekwencji co do zasady uzyskać także tam zezwolenia wymagane do podjęcia i wykonywania tej działalności, włącznie na przykład z wymaganymi zezwoleniami dla personelu ochrony, zatrudnianego w Hiszpanii przez tę agencję. To wymaga oczywiście, aby te przepisy mogły być stosowane w sposób niedyskryminujący, odpowiadały bezwzględnym wymogom interesu ogólnego, były właściwe dla realizacji zamierzonego celu i nie wykraczały poza to, co jest niezbędne do jego osiągnięcia<NOTE NOTE.ID="E0138" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz pkt 77 niniejszej opinii.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>84.</NO.P><TXT>W tym przypadku nie ma żadnych istotnych zastrzeżeń odnośnie do uzasadnienia procedury władz w celu uzyskania zezwolenia administracyjnego. Jednak jest możliwe, że zagraniczna prywatna agencja ochrony, która tworzy w Hiszpanii filię lub oddział, będzie miała zamiar zatrudnić tam zagranicznych pracowników ochrony prywatnej (lub pracowników ochrony prywatnej zarejestrowanych za granicą). Wówczas swoboda przedsiębiorczości nakazuje państwu przyjmującemu w ramach procedury w celu uzyskania odpowiednich pozwoleń uwzględnić wymogi, które poszczególni członkowie pracowników ochrony prywatnej spełniają już w każdym z ich państw pochodzenia, i sprawdzić ich równoważność z wymogami krajowymi<NOTE NOTE.ID="E0139" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Podobnie w odniesieniu do kwalifikacji zawodowych utrwa lone orzecznictwo — zob. wyroki z dnia <DATE ISO="19910507">7 maja 1991 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-340/89" YEAR="1991" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-2357">C-340/89 Vlassopoulou, Rec. str. I-2357, pkt 16 i nast</REF.DOC.ECR>., z dnia <DATE ISO="20020516">16 maja 2002 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-232/99" YEAR="2002" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-4235">C-232/99 Komisja przeciwko Hiszpanii, Rec. str. I-4235, pkt 21</REF.DOC.ECR>, z dnia <DATE ISO="20031113">13 listopada 2003 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-313/01" YEAR="2003" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-13467">C-313/01 Morgenbesser, Rec. str. I-13467, pkt 57</REF.DOC.ECR>, i z dnia <DATE ISO="20041007">7 października 2004 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-255/01" YEAR="2004" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-9077">C-255/01 Morkopoulos i in., Zb.Orz. I-9077, pkt 63</REF.DOC.ECR>. Odnośnie do wymogów procedury zob. także ww. w przypisie 37 wyrok w sprawie Kraus, pkt 38–41.</P></NOTE>. Jeżeli więc w państwie pochodzenia danej osoby ustalono w zasadniczo porównywalnym postępowaniu, że osoba ta spełnia wymogi przewidziane dla branych pod uwagę czynności, wówczas przedsiębiorstwo musi mieć możliwość powołania się na tę okoliczność również w Hiszpanii<NOTE NOTE.ID="E0140" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz podobnie także pkt 53 mojej opinii z <DATE ISO="20040622">22 czerwca 2004</DATE> w ww. w przypisie 6 sprawie Komisja przeciwko Niderlandom.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>85.</NO.P><TXT>W zakresie w jakim hiszpańskie prawo nie umożliwia uwzględniania wymogów, które poszczególni członkowie personelu ochrony prywatnej spełniają już w swoim kraju pochodzenia, narusza ono swobodę przedsiębiorczości<NOTE NOTE.ID="E0141" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Podobnie ww. w przypisie 3 wyrok w sprawie Komisja przeciwko Belgii, pkt 38, i ww. w przypisie 5 wyrok w sprawie Komisja przeciwko Portugalii, pkt 66.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>86.</NO.P><TXT>Również biorąc pod uwagę szczególne zagrożenia, które są związane z działalnością prywatnych agencji ochrony, nie można uzasadnić hiszpańskiego stanu prawnego<?PAGE NO="I-986"?> w przedłożonym ujęciu. Wykracza on poza to, co jest wymagane do osiągnięcia wyznaczonego celu, a więc zagwarantowania ścisłej kontroli pracowników ochrony prywatnych agencji ochrony<NOTE NOTE.ID="E0142" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Podobnie ww. w przypisie 3 wyrok w sprawie Komisja przeciwko Belgii, pkt 35–38, i ww. w przypisie 5 wyrok w sprawie Komisja przeciwko Portugalii, pkt 66.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>87.</NO.P><TXT>Z tego względu należy uwzględnić zarzut piąty.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>F —</NO.P><TXT>W przedmiocie zarzutu szóstego: naruszenie dyrektyw 89/48 i 92/51 z powodu nieuznawania kwalifikacji zawodowych</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>88.</NO.P><TXT>Szósty zarzut Komisji jest, jak wykazano powyżej<NOTE NOTE.ID="E0143" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Punkty 32–40 niniejszej opinii.</P></NOTE>, tylko wtedy w ogóle dopuszczalny, gdy dotyczy dyrektywy 92/51.</TXT></NP><NP><NO.P>89.</NO.P><TXT>W szóstym zarzucie Komisja podnosi, że ani ogólny zakres działalności prywatnych agencji ochrony ani działalność jako prywatny detektyw nie są objęte hiszpańskimi przepisami dotyczącymi uznania zagranicznych poświadczeń kompetencji, chociaż według ustaw hiszpańskich wydanie zezwolenia na działalność w prywatnej agencji ochrony zależy od różnych umiejętności i wiedzy, a do wykonywania zawodu prywatnego detektywa konieczny jest specjalny dyplom. Tym samym Królestwo Hiszpanii naruszyło zobowiązanie do transpozycji dyrektywy 92/51.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>W przedmiocie wykonywania pracy przez personel prywatnych agencji ochrony</P></TI></TITLE><NP><NO.P>90.</NO.P><TXT>Możliwość zastosowania dyrektywy 92/51 wymaga przede wszystkim, aby wykonywanie pracy przez personel prywatnych agencji ochrony w Hiszpanii było w ogóle <HT TYPE="ITALIC">zawodem regulowanym</HT>.</TXT></NP><NP><NO.P>91.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 1 lit. e) w związku z lit. f) dyrektywy 92/51 zawód regulowany składa się z jednej działalności zawodowej lub z zespołu działalności zawodowych, których podjęcie lub wykonywanie uregulowane jest prawnie bezpośrednio lub pośrednio, a więc poprzez przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne. Podjęcie lub wykonywanie zawodu należy postrzegać jako uregulowane prawnie bezpośrednio wtedy, gdy przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne państwa przyjmującego zawierają regulację, poprzez którą dana działalność zawodowa jest wyraźnie zastrzeżona dla osób, które spełniają określone warunki, podczas gdy<?PAGE NO="I-987"?> podjęcie tej działalności jest zakazane dla tych, którzy tych warunków nie spełniają<NOTE NOTE.ID="E0144" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wyroki z dnia <DATE ISO="19960201">1 lutego 1996 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-164/94" YEAR="1996" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-135">C-164/94 Aranitis, Rec. str. I-135, pkt 18 i 19</REF.DOC.ECR>, z dnia <DATE ISO="19990708">8 lipca 1999 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-234/97" YEAR="1999" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-4773">C-234/97 Fernandez de Bobadilla, Rec. str. I-4773, pkt 16 i 17</REF.DOC.ECR>, z dnia <DATE ISO="20020711">11 lipca 2002 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-294/00" YEAR="2002" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-6515">C-294/00 Gräbner, Rec. str. I-6515, pkt 31 i 32</REF.DOC.ECR>, i z dnia <DATE ISO="20041007">7 października 2004 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-402/02" YEAR="2002" EDITION="GEN">C-402/02 Komisja przeciwko Francji, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze, pkt 30</REF.DOC.ECR> oraz ww. w przypisie 62 wyrok w sprawie Morgenbesser, pkt 49.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>92.</NO.P><TXT>Artykuł 53 rozporządzenia w sprawie ochrony prywatnej wymaga od członków personelu prywatnych agencji ochrony między innymi, aby byli pełnoletni, posiadali zdolność fizyczną i psychiczną niezbędną do wykonywania swojej pracy, a w szczególności aby nie cierpieli na chorobę, która przeszkodziłaby w wykonywaniu ich pracy. Jak Komisja słusznie, a także bezsprzecznie wywodzi, personel prywatnych agencji ochrony wykonuje wobec powyższego w Hiszpanii zawód regulowany w rozumieniu art. 1 lit. e) w związku z lit. f) dyrektywy 92/51.</TXT></NP><NP><NO.P>93.</NO.P><TXT>Samo stwierdzenie, że chodzi o zawód regulowany, nie wystarcza jednak jeszcze, aby w takim przypadku jak niniejszy zastosować dyrektywę 92/51. Należy dodatkowo sprawdzić, czy od personelu prywatnych agencji ochrony żąda się poświadczeń kompetencji w rozumieniu tej dyrektywy.</TXT></NP><NP><NO.P>94.</NO.P><TXT>Pojęcie <HT TYPE="ITALIC">poświadczenia kompetencji</HT> jest szeroko rozumiane i obejmuje zgodnie z art. 1 lit. c) dyrektywy 92/51 nie tylko każdy dowód kwalifikacji, potwierdzający kształcenie i szkolenie, niebędący częścią zestawu stanowiącego dyplom, lecz także każdy dowód kwalifikacji, który jest wydawany jako wynik oceny indywidualnych cech, umiejętności i wiedzy wnioskodawcy.</TXT></NP><NP><NO.P>95.</NO.P><TXT>Inaczej jednak niż Komisja wydaje się zakładać<NOTE NOTE.ID="E0145" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz pismo Komisji z dnia <DATE ISO="20040503">3 maja 2004 r.</DATE>, w szczególności pkt 53 i 56.</P></NOTE>, nie chodzi w tym przypadku o to, czy podjęta ostatecznie przez władze hiszpańskie <HT TYPE="ITALIC">decyzja o dostępie do zawodu</HT> (pozwolenie na podstawie art. 10 ustawy w sprawie ochrony prywatnej w związku z art. 53 rozporządzenia w sprawie ochrony prywatnej) jest poświadczeniem kompetencji, lecz raczej o to, czy jako <HT TYPE="ITALIC">warunku</HT> udzielenia takiego zezwolenia żąda się od tych osób poświadczeń kompetencji.</TXT></NP><NP><NO.P>96.</NO.P><TXT>Królestwo Hiszpanii zaprzecza, aby udzielanie zezwoleń dla personelu prywatnych agencji ochrony zależało od przedłożenia takich poświadczeń kompetencji.</TXT></NP><NP><NO.P>97.</NO.P><TXT>W tym kontekście do Komisji należałoby wykazanie, jakie konkretne poświadczenia są jej zdaniem wymagane przez władze hiszpańskie<?PAGE NO="I-988"?> i w tym przypadku otwierają drogę do zastosowania dyrektywy 92/51. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem w ramach postępowania w sprawie stwierdzenia uchybienia jest sprawą Komisji udowodnienie zaistnienia utrzymywanego uchybienia; Komisja musi dostarczyć Trybunałowi wymaganych wskazówek, na podstawie których Trybunał może sprawdzić zaistnienie uchybienia, przy czym Komisja nie może opierać się na przypuszczeniach<NOTE NOTE.ID="E0146" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wyroki z dnia <DATE ISO="19820525">25 maja 1982 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="96/81" YEAR="1982" EDITION="GEN" PAGE.ECR="1791">96/81 Komisja przeciwko Niderlandom, Rec. str. 1791, pkt 6</REF.DOC.ECR>, z dnia <DATE ISO="19900320">20 marca 1990 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-62/89" YEAR="1990" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-925">C-62/89 Komisja przeciwko Francji, Rec. str. I-925, pkt 37</REF.DOC.ECR>, z dnia <DATE ISO="19970529">29 maja 1997 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-300/95" YEAR="1997" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-2649">C-300/95 Komisja przeciwko Zjednoczonemu Królestwu, Rec. str. I-2649, pkt 31</REF.DOC.ECR>, z dnia <DATE ISO="19990909">9 września 1999 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-217/97" YEAR="1999" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-5087">C-217/97 Komisja przeciwko Niemcom, Rec. str. I-5087, pkt 22</REF.DOC.ECR>, z dnia <DATE ISO="20050414">14 kwietnia 2005 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-341/02" YEAR="2005" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-2733">C-341/02 Komisja przeciwko Niemcom, Zb.Orz. str. 2733, pkt 35</REF.DOC.ECR> i z dnia <DATE ISO="20050512">12 maja 2005 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-287/03" YEAR="2005" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-3761">C-287/03 Komisja przeciwko Belgii, Zb.Orz. str. 3761, pkt 27</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>98.</NO.P><TXT>Skarga Komisji nie spełnia tych wymogów.</TXT></NP><NP><NO.P>99.</NO.P><TXT>Artykuł 53 lit. c) rozporządzenia w sprawie ochrony prywatnej, na który powołuje się Komisja w swojej skardze, stanowi jedynie, że personel prywatnych agencji ochrony <HT TYPE="ITALIC">musi posiadać</HT> zdolność fizyczną i psychiczną niezbędną do wykonywania swojego zawodu<NOTE NOTE.ID="E0147" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zgodnie z art. 53 lit. a) rozporządzenia w sprawie ochrony zainteresowane osoby muszą ponadto być pełnoletnie. Oprócz kryterium wieku oraz wymogu psychicznych i fizycznych zdolności art. 53 rozporządzenia w sprawie ochrony zawiera ponadto kilka dalszych wymogów co do dotychczasowej niekaralności i stanowi, że pracownicy nie mogli wykonywać w ostatnich dwóch latach określonych zawodów lub określonej działalności. Wszystkie te wymogi nie zostały jednak uczynione przez Komisję przedmiotem postępowania i dlatego nie są rozpatrywane w dalszej treści.</P></NOTE>. Nie można jednak wywnioskować z wywodów Komisji, w jakiej formie wymienione warunki są sprawdzane przed wydaniem pozwolenia administracyjnego dla personelu ochrony. W szczególności nie jest oczywiste, czy władze hiszpańskie w ogóle żądają przedłożenia jakiegokolwiek <HT TYPE="ITALIC">poświadczenia</HT> kwalifikacji potwierdzającego istnienie tych indywidualnych cech, umiejętności i wiedzy — a tylko wtedy można by zastosować dyrektywę 92/51 — czy też jest to sprawdzane <HT TYPE="ITALIC">nieformalnie</HT> w ramach procedury w celu uzyskania pozwolenia dla danej osoby. Komisja nie wskazuje nawet ani razu, czy w samej Hiszpanii wydaje się takie dowody kwalifikacji osobom, które chciałyby pracować jako pracownicy w prywatnej agencji ochrony<NOTE NOTE.ID="E0148" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Komisja nie wspomina ani jednym słowem w swoim uzasadnieniu skargi o art. 10 ustawy w sprawie ochrony. Samo napomknięcie o takim przepisie przy przedstawieniu ram prawnych sprawy nie wystarcza, aby oprzeć na tym zarzut w postępowaniu o uchybienie zobowiązaniom (podobnie ww. w przypisie 13 wyrok z dnia <DATE ISO="20011129">29 listopada 2001 r.</DATE> w sprawie Komisja przeciwko Włochom, pkt 21.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>100.</NO.P><TXT>W konsekwencji Komisja nie wykazała w sposób zasadny, że dyrektywa 92/51 w niniejszym przypadku ma w ogóle zastosowanie. W tych okolicznościach Trybunał nie może stwierdzić, czy w odniesieniu do personelu prywatnych agencji ochrony Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniu polegającemu na przetransponowaniu dyrektywy 92/51.</TXT></NP><NP><NO.P>101.</NO.P><TXT>Celem uzupełnienia należy tylko zauważyć, że oczywiście także niezależnie od możliwości zastosowania dyrektyw 89/48 i 92/51 istnieje obowiązek, wypływający bezpośrednio z podstawowych wolności (art. 39 WE, 43 WE i 49 WE), sprawdzenia przez państwa członkowskie kwalifikacji nabytych za granicą pod względem ich równoważności z kwalifikacjami wymaganymi<?PAGE NO="I-989"?> w kraju i w danym wypadku uznania tych kwalifikacji. Państwa członkowskie są również zobowiązane do uwzględniania ewentualnych egzaminów przydatności zawodowej, którym te osoby poddały się już w innych państwach członkowskich<NOTE NOTE.ID="E0149" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz podobnie wywody w pkt 76–86 niniejszej opinii.</P></NOTE>.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>W przedmiocie wykonywania zawodu prywatnego detektywa</P></TI></TITLE><NP><NO.P>102.</NO.P><TXT>Jeżeli chodzi o wykonywanie zawodu prywatnego detektywa, artykuł 54 pkt 5 lit. b) rozporządzenia w sprawie ochrony prywatnej uzależnia udzielenie odpowiedniego pozwolenia administracyjnego od posiadania dyplomu prywatnego detektywa, który jest przyznawany zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami administracyjnymi ministerstwa sprawiedliwości i ministerstwa spraw wewnętrznych po ukończeniu specjalnych kursów oraz złożeniu z pozytywnym wynikiem egzaminu.</TXT></NP><NP><NO.P>103.</NO.P><TXT>Tym samym chodzi w przypadku wykonywania zawodu prywatnego detektywa w Hiszpanii o zawód regulowany w rozumieniu art. 1 lit. e) w związku z lit. f) dyrektywy 92/51<NOTE NOTE.ID="E0150" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>W przedmiocie warunków w szczególności zob. pkt 92 niniejszej opinii.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>104.</NO.P><TXT>Wymieniony <QUOT.START ID="QS0014" REF.END="QE0014" CODE="201E"/>dyplom<QUOT.END ID="QE0014" REF.START="QS0014" CODE="201D"/> wchodzi także w zakres przepisów dyrektywy 92/51. Wprawdzie nie chodzi według przedłożonych informacji o <HT TYPE="ITALIC">dyplom</HT> w rozumieniu art. 1 lit. a) dyrektywy 92/51, ponieważ nie wymaga się przynajmniej jednorocznego okresu kształcenia, jednak według sformułowania w art. 54 pkt 5 lit. b) rozporządzenia w sprawie ochrony prywatnej chodzi albo o <HT TYPE="ITALIC">świadectwo</HT> w rozumieniu art. 1 lit. b), o ile wymagane kursy stanowią <HT TYPE="ITALIC">kształcenie i szkolenie zawodowe</HT> w rozumieniu dyrektywy, albo przynajmniej o <HT TYPE="ITALIC">poświadczenie kompetencji</HT> w rozumieniu art. 1 lit. c) tiret pierwsze dyrektywy 92/51, jeżeli kursy nie osiągają jakości kształcenia i szkolenia.</TXT></NP><NP><NO.P>105.</NO.P><TXT>W konsekwencji dyrektywę 92/51 można zastosować do wykonywania zawodu detektywa prywatnego w Hiszpanii. Zależnie od tego, czy chodzi w przypadku wymogu art. 54 pkt 5 rozporządzenia w sprawie ochrony prywatnej o świadectwo lub o poświadczenie kompetencji w rozumieniu dyrektywy 92/51, konieczny byłby albo system uznawania zgodnie z art. 6 tej dyrektywy, albo specjalny system dla uznawania pozostałych kwalifikacji zgodnie z art. 8 tej dyrektywy.</TXT></NP><NP><NO.P>106.</NO.P><TXT>Według bezspornych informacji Komisji nie istnieją w Hiszpanii dla zawodu prywatnego detektywa żadne systemy uznawania w rozumieniu dyrektywy 92/51, skutkiem czego nastąpiło w tym zakresie naruszenie traktatu w rozumieniu art. 228 ust. 1 WE.</TXT></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="I-990"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Wniosek wstępny</P></TI></TITLE><NP><NO.P>107.</NO.P><TXT>Mając na uwadze powyższe należy uwzględnić zarzut szósty Komisji w tej części, w której Królestwo Hiszpanii nie ustanowiło odnośnie do zawodu prywatnego detektywa odpowiednich przepisów w sprawie uznawania zawodowych poświadczeń kompetencji do wykonywania zawodu prywatnego detektywa, które spełniałyby wymogi dyrektywy 92/51. W pozostałym zakresie zarzut ten jest jednak bezzasadny, a skargę należy oddalić.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>VII —</NO.P><TXT>Koszty</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>108.</NO.P><TXT>Jeżeli chodzi o cofnięcie początkowo pierwszego zarzutu Komisji<NOTE NOTE.ID="E0151" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Ten początkowy pierwszy zarzut dotyczył wymogu hiszpań skiej przynależności państwowej prywatnych agencji ochrony oraz hiszpańskiego obywatelstwa jej personelu ochrony. Został on wycofany przez Komisję w pkt 8 pisma z dnia <DATE ISO="20040503">3 maja 2004 r.</DATE>; zob. pkt 29 niniejszej opinii.</P></NOTE>, każda z obydwu stron wniosła o obciążenie kosztami postępowania drugiej strony<NOTE NOTE.ID="E0152" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz w tym zakresie pisma Komisji z dnia <DATE ISO="20040503">3 maja 2004 r.</DATE> i Królestwa Hiszpanii z dnia <DATE ISO="20040701">1 lipca 2004 r.</DATE>, w których wnioski o obciążenie kosztami drugiej strony zostały utrzymane w mocy.</P></NOTE>. Z art. 69 § 5 akapit pierwszy regulaminu Trybunału wynika, że należy obciążyć kosztami stronę skarżącą, chyba że z uwagi na postępowanie pozwanego wydaje się uzasadnione obciążenie go kosztami postępowania.</TXT></NP><NP><NO.P>109.</NO.P><TXT>W niniejszym przypadku Królestwo Hiszpanii zmieniło swoje rozporządzenie w sprawie ochrony prywatnej odnośnie do wymogu hiszpańskiego obywatelstwa lub przynależności państwowej dopiero po upływie terminu wyznaczonego przez Komisję w uzasadnionej opinii<NOTE NOTE.ID="E0153" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz pkt 25 niniejszej opinii.</P></NOTE>. Istnienie uchybienia należy oceniać według stanu faktycznego w państwie członkowskim w momencie upływu terminu określonego w uzasadnionej opinii<NOTE NOTE.ID="E0154" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz podobnie przywołane w przypisie 44 utrwalone orzecznictwo.</P></NOTE>, więc początkowo pierwszy zarzut Komisji miałby większe szanse powodzenia przy ocenie sumarycznej. Poprzez spóźnioną zmianę rozporządzenia w sprawie prywatnej ochrony Królestwo Hiszpanii dało tym samym Komisji powód do wniesienia skargi. W tych okolicznościach zasadne jest obciążenie kosztami Królestwa Hiszpanii ze względu na wycofany zarzut.</TXT></NP><NP><NO.P>110.</NO.P><TXT>Ponieważ jednak w pozostałym zakresie skargę Komisji należy uwzględnić w pełnym zakresie tylko w odniesieniu do czterech z pozostałych sześciu zarzutów, podczas gdy w przypadku dwóch zarzutów Komisja wygrała sprawę tylko częściowo, Trybunał powinien rozdzielić koszty zgodnie z art. 69 § 3 pierwszy akapit regulaminu.</TXT></NP><NP><NO.P>111.</NO.P><TXT>Na tej podstawie należy obciążyć Królestwo Hiszpanii kosztami w wysokości trzech czwartych kosztów poniesionych przez Komisję oraz postanowić, że w pozostałym zakresie każda ze stron ponosi własne koszty.</TXT></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="I-991"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>VIII —</NO.P><TXT>Wnioski</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>112.</NO.P><TXT>Na podstawie powyższych wywodów proponuję, aby Trybunał orzekł w następujący sposób:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na podstawie art. 43 WE i 49 WE, ustanawiając w ramach ustawy nr 23/1992 w sprawie ochrony prywatnej oraz dekretu królewskiego nr 2364/1994 zatwierdzającego rozporządzenie w sprawie ochrony prywatnej, wymóg:</TXT><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>aby także prywatne agencje ochrony z innych państw członkowskich miały obowiązek</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>posiadania statusu osoby prawnej,</P></ITEM><ITEM><P>posiadania określonego kapitału zakładowego, bez uwzględnienia faktu, że przedsiębiorstwo nie podlega takim samym obowiązkom w państwie jego siedziby,</P></ITEM><ITEM><P>wpłacenia kaucji do hiszpańskiego Caja General de Depósitos, bez uwzględnienia ewentualnego wpłacenia kaucji w państwie członkowskim pochodzenia, jak i</P></ITEM><?PAGE NO="I-992"?><ITEM><P>zatrudnienia pracowników w określonej minimalnej liczbie, o ile pracują oni w dziedzinie transportu przedmiotów wartościowych i przedmiotów niebezpiecznych oraz instalowania i obsługi systemów bezpieczeństwa i alarmowych, oraz</P></ITEM></LIST></P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>aby pracownicy zagranicznej prywatnej agencji ochrony mieli obowiązek uzyskania w Hiszpanii nowego specjalnego zezwolenia, podczas gdy porównywalne zezwolenie uzyskali oni już w państwie członkowskim siedziby tego przedsiębiorstwa.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą w zakresie przetransponowania dyrektywy Rady 92/51/EWG z dnia <DATE ISO="19920618">18 czerwca 1992 r.</DATE> w sprawie drugiego ogólnego systemu uznawania zawodowych poświadczeń kompetencji, uzupełniającej dyrektywę 89/48/EWG, nie ustanawiając przepisów spełniających wymogi tej dyrektywy, niezbędnych dla zagwarantowania uznania zawodowych poświadczeń kompetencji do wykonywania działalności prywatnego detektywa.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>4)</NO.P><TXT>Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami w wysokości trzech czwartych kosztów poniesionych przez Komisję i pokrywa własne koszty. W pozostałym zakresie Komisja pokrywa własne koszty.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>