<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-04.cj-20080212.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="ECRCJ1982ELA.0300082501.case.xml"><NO.CASE>38/81</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>61981J0038</NO.CELEX><NO.SEQ>0006.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST>825</PAGE.FIRST><PAGE.SEQ>2</PAGE.SEQ><PAGE.LAST>836</PAGE.LAST><PAGE.TOTAL>12</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><LEFT>ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ <DATE ISO="19820304">4. 3. 1982</DATE> — ΥΠΟΘΕΣΗ 38/81</LEFT><RIGHT>EFFER / KANTNER</RIGHT></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><IE/></P></TI></TITLE><JUDGMENT.INIT><P>Στην υπόθεση 38/81,</P><P>ἡ όποια έχει ὡς ἀντικείμενο αίτηση τοῦ Bundesgerichtshof πρός τό Δικαστήριο, κατ' εφαρμογή τοῦ πρωτοκόλλου τῆς <DATE ISO="19710603">3ης 'Ιουνίου 1971</DATE> περί ἑρμηνείας ἀπό τό Δικαστήριο τῆς Συμβάσεως τῆς <DATE ISO="19680927">27ης Σεπτεμβρίου 1968</DATE> περί ἀρμοδιότητος τῶν δικαστηρίων καί εκτελέσεως τῶν ἀποφάσεων ἐπί ἀστικών καί ἐμπορικών ὑποθέσεων, μέ τήν ὁποία ζητείται στό πλαίσιο τῆς ἐκκρεμοῦς ενώπιον τοῦ αἰτοῦντος δικαστηρίου διαφοράς μεταξύ</P></JUDGMENT.INIT><?PAGE NO="826"?><PARTIES><PLAINTIFS><P>Effer SpA, Castel Maggiore (Μπολώνια), 'Ιταλία,</P></PLAINTIFS><DEFENDANTS><P>Hans-Joachim Kantner, Langen, 'Ομοσπονδιακή Δημοκρατία τῆς Γερμανίας,</P></DEFENDANTS></PARTIES><P>ή έκδοση προδικαστικής ἀποφάσεως ὡς πρός την ερμηνεία τοῦ ἄρθρου 5, περίπτωση 1 τῆς Συνθήκης τῆς <DATE ISO="19680927">27ης Σεπτεμβρίου 1968</DATE> περί αρμοδιότητος των δικαστηρίων καί ἐκτελέσεως τῶν ἀποφάσεων έπί ἀστικών καί εμπορικών υποθέσεων,</P><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πρώτο τμήμα)</P><P>συγκείμενο ἀπό τους G. Bosco, πρόεδρο τμήματος, Α. O'Keeffe καί Τ. Koopmans, δικαστές,</P><P>γενικός εἰσαγγελεύς: G. Reischl</P><P>γραμματεύς: Η. Α. Rühi, κύριος υπάλληλος διοικήσεως</P></PREAMBLE.INIT><PREAMBLE.FINAL><P>εκδίδει την ἀκόλουθη</P></PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>ΑΠΟΦΑΣΗ</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Περιστατικά</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>Ι —</NO.P><TXT>Πραγματικά περιστατικά καί έγγραφη διαδικασία</TXT></NP></TI></TITLE><P>Ό Kantner διευθύνει στό Darmstadt ἕνα γραφείο μηχανικοῦ — συμβούλου ἐπί θεμάτων ευρεσιτεχνίας καί ζητεί ἀπό τήν εταιρία Effer τήν ἀμοιβή του, τῆς ὁποίας τό ὕψος δέν ἀμφισβητείται.</P><P>Ή επιχείρηση Effer κατασκεύαζε γερανούς, τους ὁποίους ἡ ἐπιχείρηση Hykra διέθετε στη γερμανική ἀγορά. Γιά νά διαπιστωθεί ἄν ἡ πώληση ἑνός σπαστοῦ βραχίονα γερανοῦ, πού εἶχε σχεδιάσει ἡ ἐπιχείρηση Effer έθιγε κεκτημένα δικαιώματα ευρεσιτεχνίας, έπρεπε ένας σύμβουλος ἐπί θεμάτων ευρεσιτεχνίας νά κάνει ὁρισμένες έρευνες στην Γερμανία. Μετά ἀπό συζήτηση μεταξύ τῆς Effer καί τῆς Hykra, ή τελευταία αύτη ἀνέθεσε τό Δεκέμβριο, τοῦ 1971 τίς έρευνες στόν Kantner.</P><P>Οἱ διάδικοι στην κυρία δίκη ἀμφισβητούν τό γεγονός ὅτι ἡ Hykra, ἡ ὁποία ἐν τώ μεταξύ ἐκηρύχθη σέ κατάσταση πτωχεύσεως, είχε δώσει στόν Kantner ἐντολή ἐν<?PAGE NO="827"?> ὀνόματι τῆς Effer ἡ ἐν ὀνόματι της. Λόγω τῆς εικαζομένης ελλείψεως οιασδήποτε συμβάσεως μεταξύ αὐτης καί τοῦ Kantner, ή Effer συμπεραίνει ὅτι τά γερμανικά δικαστήρια δέν εἶναι αρμόδια γιά τήν εκδίκαση τῆς διαφορᾶς.</P><P>Τό γερμανικό δικαστήριο ενώπιον τοῦ ὁποίου ó Kantner ενήγαγε πρωτοδίκως τήν ἑταιρία Effer έκανε δεκτή τήν αγωγή τοῦ Kantner, ó όποιος ἐδικαιώθη επίσης κατ' έφεση. Τότε ἡ Effer ἤσκησε ἀναίρεση ἐνώπιον τοῦ Bundesgerichtshof, τό όποιο μέ Διάταξη τῆς <DATE ISO="19810129">29ης Ἰανουαρίου 1981</DATE>, υπέβαλε στό Δικαστήριο τό ἀκόλουθο προδικαστικό ερώτημα:</P><P>Ό ενάγων έχει τήν ευχέρεια νά επιλέξει ὡς κατά τόπο ἁρμόδιο τό δικαστήριο τοῦ τόπου εκτελέσεως τῆς συμβάσεως, σύμφωνα μέ τό άρθρο 5, περίπτωση 1 τῆς Συμβάσεως, ἀκόμη καί ὅταν ἀμφισβητείται ή σύναψη τῆς συμβάσεως ἀπό τήν ὁποία πηγάζει ἡ ἀξίωση πού ἀποτελεί τήν βάση τῆς ἀγωγής;</P><P>Ή διάταξη περί παραπομπής ἐπρωτο-κολλήθη στην γραμματεία τοῦ Δικαστηρίου στίς <DATE ISO="19810219">19 Φεβρουαρίου 1981</DATE>.</P><P>Συμφώνως πρός τό άρθρο 5 τοῦ πρωτοκόλλου τῆς <DATE ISO="19710603">3ης 'Ιουνίου 1971</DATE> περί ἑρμηνείας ἀπό τό Δικαστήριο τῆς Συμβάσεως τῆς <DATE ISO="19680927">27ης Σεπτεμβρίου 1968</DATE>, ó Kantner, εκπροσωπούμενος ἀπό τόν Ο. Brändel, δικηγόρο παρά τω Bundesgerichtshof, ή εταιρία Effer, ἐκπροσωπουμένη ἀπό τόν F. W. Beckensträter, τοῦ δικηγορικοῦ συλλόγου Φρανκφούρτης, ἡ κυβέρνηση τοῦ 'Ηνωμένου Βασιλείου, εκπροσωπουμένη άπό τήν G. Dagtoglou, τοῦ Treasury Solicitor's Department, ἡ ὁποία κατέθεσε υπόμνημα πού συνετάγη ἀπό τόν Κ. Μ. Newman, τοῦ Lord Chancellor's Department, καί ἡ 'Επιτροπή τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη ἀπό τόν νομικό της σύμβουλο Erich Zimmermann, επικουρούμενο ἀπό τόν W.-D. Krause-Ablass, τοῦ δικηγορικοί) συλλόγου Düsseldorf κατέθεσαν γραπτές παρατηρήσεις.</P><P>Κατόπιν εκθέσεως τοῦ εισηγητού δικαστοῦ καί μετ' ἀκρόαση τοῦ γενικοῦ εισαγγελέως, τό Δικαστήριο ἀπεφάσισε τήν έναρξη τῆς προφορικής διαδικασίας χωρίς προηγουμένη διεξαγωγή ἀποδείξεων. 'Απεφάσισε επίσης νά ἀναθέσει τήν εκδίκαση τῆς υποθέσεως στό πρῶτο τμήμα, σύμφωνα μέ τό άρθρο 95 παράγραφοι 1 καί 2, τοῦ κανονισμού διαδικασίας.</P></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>ΙΙ —</NO.P><TXT>Παρατηρήσεις πού κατετέ-θησαν δυνάμει τοῦ ἄρθρου 5 τοῦ πρωτοκόλλου τῆς <DATE ISO="19710603">3ης 'Ιουνίου 1971</DATE></TXT></NP></TI></TITLE><P>Ό <HT TYPE="ITALIC">Kantner</HT> θεωρεί ὅτι στό προδικαστικό ερώτημα τοῦ Bundesgerichtshof πρέπει νά δοθεί καταφατική ἀπάντηση.</P><P>Τονίζει ὅτι, ὅσον άφορᾶ τό άρθρο 5, περίπτωση 1, σύμφωνα μέ τό ὁποῖο ἄν πρόκειται γιά διαφορές ἐκ συμβάσεως ἁρμόδιο εἶναι τό δικαστήριο τοῦ τόπου ὅπού ἐξετε-λέσθη ἡ πρέπει νά εκτελεσθεί ἡ ένοχη πού συνιστᾶ τή βάση τῆς ἀγωγής, οἱ συντάκτες τής Συμβάσεως τοῦ 1968 έκκινοῦν ἀπό τήν ἰδέα ὅτι ἐπί ἐνοχῆς έκ συμβάσεως, τό δικαστήριο τοῦ τόπου εκπληρώσεως τῆς παροχής προσφέρει ιδιαίτερες εγγυήσεις ὀρθής ἀπονομής τῆς δικαιοσύνης. Αυτός είναι ὁ λόγος γιά τόν όποιο, ἀπό τήν άποψη ἐπίσης τοῦ ἀλλοδαποῦ ὀφειλέτου, ή επιλογή τοῦ δικαστηρίου πού ἐπαφίεται στόν δανειστή, δέν ἐμφανίζεται ὡς ἀνεπιεικής.</P><P>Κατά τόν Kantner, τό νά ὑποστηριθχεῖ ὅτι τό ἐν λόγω άρθρο εἶναι πάντα ἀνεφάρμοστο, ὅταν ὁ ὀφειλέτης ἀμφισβητεί τήν ύπαρξη τῆς συμβάσεως, θά ὁδηγοῦσε μέ πολύ μεγάλη ευκολία σέ καταστρατήγηση τοῦ σκοποῦ πού ἐπεδίωξε ὁ νομοθέτης. 'Οποιαδήποτε ἀγωγή, στην ὁποία ερείδεται ή σύμβαση, καί πού ἀσκείται ενώπιον τοῦ δικαστηρίου τοῦ τόπου εκτελέσεως τῆς κινδυνεύει νά ἀπορριφθεί, ἐκ μόνου τοῦ λόγου ὅτι ὁ ἐναγόμενος ἀμφισβητεῖ — χωρίς νά ἀναπτύσει περισσότερο τους ισχυρισμούς του — τήν ύπαρξη συμβάσεως. 'Η ἁρμο-διότης τοῦ δικαστηρίου τοῦ τόπου εκπληρώσεως τῆς παροχής, πού εἶναι ἐξαιρετικά σημαντική ἀπό οίκονομική άποψη, θά έχανε στην πράξη, ἀπό τό γεγονός αυτό τή σημασία της. Γιά τόν λόγο αυτό, τό άρθρο<?PAGE NO="828"?> 5 περίπτωση 1 πρέπει νά ἑρμηνευθεί ὑπό τήν έννοια ὅτι ἡ ἁρμοδιότης τοῦ δικαστηρίου τοῦ τόπου εκπληρώσεως τῆς παροχῆς πρέπει νά καθορίζεται ἀποκλειστικῶς συμφώνως πρός τά πραγματικά περιστατικά πού ἐκτίθενται στην ἀγωγή ἀπό τόν ενάγοντα καί ὄχι ἐν σχέσει μέ τό ἄν ὁ εναγόμενος δέχεται ἤ ἀμφισβητεί την κατάρτιση συμβάσεως.</P><P>Ὁ Kantner δέν ἀρνείται οτι, ἄν αύτη ἡ ἑρμηνεία γίνει δεκτή, ὁ εναγόμενος δύναται νά επικαλεσθεί τόν κανόνα περί θεμελιώσεως τῆς ἀρμοδιότητος πού προβλέπεται στό άρθρο 5 περίπτωση 1 τῆς Συμβάσεως, ισχυριζόμενος ἀπλώς ὅτι ἐπικαλείται δικαιώματα τά όποια πηγάζουν ἀπό την σύμβαση. Πάντως, θεωρεί ὅτι ἡ κατάσταση αύτη εἶναι, ἀφ' ἑνός, ἡ ἀναγκαία συνέπεια ενός κανόνος πού θεωρείται ὅτι δημιουργεί γιά τόν δανειστή ειδική δωσιδικία, καί ἀφ' ἑτερου, δέν συνεπάγεται κανένα υπέρμετρο κίνδυνο γιά τόν ἀλλοδαπό εναγόμενο, δεδομένου ὅτι, ἄν ὁ ισχυρισμός τοῦ ενάγοντος δέν εἶναι βάσιμος, ἡ ἀγωγή δέν θά εἶχε περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας ενώπιον τοῦ ἐθνικοῦ δικαστηρίου ἀπ' ὅ,τι θά εἶχε ενώπιον ἀλλοδαπού δικαστηρίου.</P><P>Ἐν τέλει ὁ Kantner παρατηρεί ὅτι μιά ευρεία ερμηνεία τοῦ ουσιαστικού πεδίου εφαρμογής τῆς επιδίκου διατάξεως επιβάλλεται λόγω τῶν χρησιμοποιηθέντων ὅρων (<QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="00AB"/>Vertrag ἤ Ansprüche aus einem Vertrag<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="00BB"/> (σύμβαση ἤ ἀξιώσεις ἐκ συμβάσεως) <QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="00AB"/>matière contractuelle<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="00BB"/>, <QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="00AB"/>materia contrattuale<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="00BB"/> (ἐπί διαφορων ἐκ συμβάσεως) στίς διάφορες γλωσσικές ἀποδόσεις τῆς Συμβάσεως, καί ἀντιστοιχεί, ἐπί πλέον, στην κρατοῦσα στην νομολογία καί στην θεωρία γνώμη.</P><P>Ἡ <HT TYPE="ITALIC">Effer</HT> θεωρεί ὅτι τό γερμανικό κείμενο τοῦ ἄρθρου 5 περίπτωση 1 δέν ἀποτελεί επιχείρημα πού νά επιτρέπει τήν άποψη ὅτι, ὄχι μόνο οἱ ἐκ συμβάσεως ἀξιώσεις, άλλά επίσης ἡ 'ίδια ἡ σύμβαση δύναται νά ἀποτελέσει ἀντικείμενο τῆς δίκης. Πράγματι, ἀπό τό ιταλικό καί τό γαλλικό κείμενο τῆς διατάξεως, πού εἶναι επίσης αυθεντικό, ὅπως τό γερμανικό κείμενο, κροκύπτει ὅτι, ἐν πάση περιπτώσει, ἡ ύπαρξη τῆς συμβάσεως καθ' ἑαυτης δέν πρέπει νά ἀμφισβητείται, γιά νά θεμελιωθεί διεθνής δικαιοδοσία τοῦ δικαστηρίου πού επιλαμβάνεται ὡς δικαστήριο τοῦ τόπου ἐκτελέσεως τῆς παροχής.</P><P>Κατά τήν Effer, ἀπό τά διάφορα ἀποσπάσματα τῆς εκθέσεως ἐπί τῆς Συμβάσεως (έκθεση Jenard) προκύπτει σαφώς ὅτι τό άρθρο 5 περίπτωση 1 προβλέπει παρέκκλιση ἀπό τόν γενικό κανόνα, πού υιοθετήθηκε ἀπό τήν Σύμβαση, ὡς πρός τήν ἀρμοδιότητα τοῦ δικαστηρίου τῆς κατοικίας τοῦ εναγομένου, καί ὅτι ἡ προϋπόθεση, ἡ ὁποία δικαιολογεί αυτή τήν παρέκκλιση, εἶναι ἡ ύπαρξη τῆς συμβάσεως. Παραπέμπει, μεταξύ άλλων, στή γερμανική, στό ἀπόσπασμα πού ἀναφέρεται στην σελίδα 2149 τῆς εκθέσεως, μέ τόν υπότιτλο <QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="00AB"/>Gerichtsstand für Klagen aus Verträgen<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="00BB"/> (Δικαστήριο ἁρμόδιο ἐπί ἀγωγών ἐκ συμβάσεως), πού ὁρίζει ὅτι ἡ ἁρμοδιότης τοῦ Δικαστηρίου τοῦ τόπου εκπληρώσεως τῆς παροχής εἶναι περιορισμένη, ὁπως στό γερμανικό δίκαιο, στίς <QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="00AB"/>Ansprüche aus Verträgen<QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="00BB"/> (ἀξιώσεις ἐκ συμβάσεως).</P><P>Ἐλλείψει συμβάσεως, καί ἀκόμη ὅταν ή σύναψη τῆς συμβάσεως ἀμφισβητείται <HT TYPE="ITALIC">ab origine,</HT> ὁ γενικός κανόνας πού αναφέρεται στό άρθρο 2 τῆς Συμβάσεως εφαρμόζεται ἐκ νέου.</P><P>Ή ἀναφερθείσα έκθεση ἀποδίδει σημασία στην ἀνάγκη ἀποφυγής <QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="00AB"/>πολλαπλασιασμού των δικαστηρίων<QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="00BB"/>. Συνεπῶς, ἄν ἐγένετο δεκτή ἡ άποψη τοῦ ενάγοντος στήν κυρία δίκη, θά προέκυπτε ἀκριβῶς τό ἀντίθετο ἀποτέλεσμα. Ἐπιπροσθέτως, ἄν ἡ άποψη τοῦ ενάγοντος ἦτο ὀρθή, ὅλες οἱ ενδεχόμενες διαφορές θά ὑπήγοντο στό πεδίο τῆς διατάξεως τοῦ ἄρθρου 5, καί θά ετίθετο τό ερώτημα σέ ποιες υποθέσεις θά εφαρμόζεται ἀκόμα ὁ γενικός κανόνας περί θεμελιώσεως τῆς ἁρμοδιότητος, — πού προβλέπει τό άρθρο 2 τῆς Συμβάσεως.</P><P>Τό <HT TYPE="ITALIC">Ἡνωμένο Βασίλειο</HT> παρατηρεί ὅτι τό ερώτημα πού ετέθη ἀπό τό Bundesgerichtshof φαίνεται, ἐκ πρώτης ὄψεως νά ἐπιδέχεται ἀρνητική ἀπάντηση δυνάμει τής λίαν γνωστής ἀρχής σύμφωνα μέ τήν ὁποία ὅλες οἱ διατάξεις πού συνεπάγονται παρέκκλιση ἀπό γενικό κανόνα επιδέχονται στενή ἑρμηνεία. Συνεπώς, όσον άφορᾶ τό<?PAGE NO="829"?> ἄρθρο 5 περίπτωση 1, ἡ αρχή αύτη θά ὁδη-γοῦσε στό συμπέρασμα ὅτι ελλείψει συμβάσεως δέν δύναται νά ὑπάρχει συμβατική ένοχη τῆς ὁποίας ἡ ἐκτέλεση δύναται νά θεμελιώσει τήν ἁρμοδιότητα.</P><P>Παρ' ὅλα αυτά, τό 'Ηνωμένο Βασίλειο θεωρεί ὅτι σοβαροί λόγοι πρακτικής φύσεως συνηγορούν υπέρ μιας διαφορετικής λύσεως.</P><P>Κατ' ἀρχάς, εξετάζει τίς συνέπειες μιᾶς ἀρνητικής ἀπαντήσεως. Κατά τήν γνώμη του, σέ μιά τέτοια περίπτωση, ἡ ἀρμο-διότης ενός δικαστηρίου πού θεμελιώνεται στό άρθρο 5 περίπτωση 1, εκμηδενίζεται αυτόματα ἀπό ὁποιονδήποτε εναγόμενο πού αμυνόμενος ἀμφισβητεί τήν ύπαρξη της συμβάσεως. Αυτό θά επέτρεπε σέ ὁποιονδήποτε εναγόμενο, ἀποφασισμένο νά ενεργήσει κατ' αὐτο τόν τρόπο, νά ἀποκλείει τήν εφαρμογή τοῦ ἄρθρου 5 περίπτωση 1, ὑποστηρίζοντας ἀπλώς ὅτι δέν προέβη σέ δήλωση βουλήσεως κατά τήν κατάρτιση τῆς υποτιθεμένης συμβάσεως ή ὅτι αύτη, γιά ἕνα ὁποιοδήποτε ἄλλο λόγο, εἶναι ἀνυπόστατη ἡ δέν εἶναι έγκυρη. 'Επιπροσθέτως, ἡ ἀρχή σύμφωνα μέ τήν ὁποία τό γεγονός ὅτι ἀμφισβητείται τό πραγματικό θεμέλιο μιᾶς δωσιδικίας ἀναιρεί τό θεμέλιο αυτό, θά ήταν επίσης εφαρμοστέα σέ άλλες ειδικές δωσιδικίες, γιά παράδειγμα ἐπί δωσιδικίας τῆς αδικοπραξίας τοῦ ἄρθρου 5 περίπτωση 3, πράγμα πού θά εἶχε ἀποτελέσματα επίσης ἀπαράδεκτα.</P><P>Τό 'Ηνωμένο Βασίλειο θεωρεί ὅτι αυτοί oἱ λόγοι προβάλλουν ἀποφασιστικά τήν ἀναγκαιότητα διατηρήσεως μιᾶς ειδικής δωσιδικίας σέ περιπτώσεις αυτού τοῦ εἴδους, ἐφ᾽ ὅσον δικαιολογημένα ὁ διάδικος επικαλείται τήν δωσιδικία αυτή. 'Αναφέρει σχετικώς τήν ἀπόφαση πού εξεδόθη ἀπό τό Δικαστήριο στην υπόθεση 73/77, συμ-φώνως πρός τήν ὁποία ἡ ἀμφισβήτηση περί τήν ύπαρξη τῆς συμβάσεως πού εἶναι ἀντικείμενο διαφοράς, δέν έχει επίπτωση ὡς πρός τήν εφαρμογή ἐπί τῆς ἐν λόγω διαφοράς τοῦ ἄρθρου 16 περίπτωση 1 τῆς Συμβάσεως, διάταξη πού ἐπίσης θεμελιώνει ειδική δωσιδικία.</P><P>Τό 'Ηνωμένο Βασίλειο δέχεται ὅτι εἶναι εξίσου δυνατό νά δοθεί ἀρνητική ἀπάντηση στό ερώτημα, διαφοροποιώντάς την κατά τρόπο ώστε ἡ ἀρμοδιότης νά μήν παραμερίζεται ἀπό μιά ἀπλή ἀμφισβήτηση περί τήν ύπαρξη τῆς συμβάσεως, ἀλλά ἀπό τή δυνατότητα τοῦ εναγομένου νά ἀμφισβητήσει τήν ἁρμοδιότητα αυτή ἄν ἀποδείξει ὅτι δέν υπάρχει σύμβαση.</P><P>Τό νά ερμηνευθεί τό άρθρο 5 περίπτωση 1 κατά τήν έννοια ὅτι τό δικαστήριο πού επιλαμβάνεται δυνάμει τῆς διατάξεως αυτής δέν εἶναι ἀρμόδιο, ἄν τελικά ἀποδειχθεί ὅτι ή ἴδια σύμβαση δέν συνήφθη, ὁπωσδήποτε θά είχε ὡς ἀποτέλεσμα ἕνα αίτημα ἐπί τῆς ουσίας, πού συνεζητήθη λεπτομερώς ενώπιον ενός δικαστηρίου, νά δύναται νά ἀποτελέσει ἀντικείμενο νέας δίκης ενώπιον άλλου δικαστηρίου. Παρ' ὅλο ὅτι τά προβλήματα πού πρέπει νά ἐπιλυθοῦν γιά νά καθορισθεί ἡ ἀρμοδιότης εἶναι τά 'ίδια μέ εκείνα πού ἐπιτρέπουν τήν έκδοση ἀποφάσεως ἐπί τῆς ουσίας, ἡ ἀπόφαση περί ἁρμοδιότητος δέν ἀποτελεῖ ὁπωσδήποτε <HT TYPE="ITALIC">res judicata,</HT> καί ó εναγόμενος δύναται νά προβάλει ἐκ νέου τίς ἀξιώσεις του ενώπιον άλλου δικαστηρίου, μέ τήν ελπίδα νά επιτύχει, βάσει άλλων δικονομικών κανόνων καί κανόνων ἀποδείξεως καί ἴσως ἀκόμα βάσει άλλων κανόνων ιδιωτικού διεθνούς δικαίου, διαφορετικό ἀποτέλεσμα.</P><P>Δέν εἶναι πάντα εύκολο νά λυθοῦν προβλήματα περί τήν ύπαρξη μιᾶς συμβάσεως. Ή ύπαρξη μιᾶς συμβάσεως δύναται πράγματι νά ἀμφισβητηθεί γιά διαφόρους λόγους, οἱ προβαλλόμενοι ισχυρισμοί δύνανται νά εἶναι μόνο πραγματικοί ἡ πραγματικοί καί νομικοί ἡ μόνο νομικοί. Οἱ συμβάσεις γιά τίς ὁποιες γίνεται επίκληση τοῦ ἄρθρου 5 περίπτωση 1, παρουσιάζουν σχεδόν πάντα στοιχεία πού ενδιαφέρουν πολλές χώρες, τά προβλήματα δέ αυτά θέτουν γενικώς προκρίματα ἰδιωτικοῦ διε-θνοῦς δικαίου.</P><?PAGE NO="830"?><P>Τό 'Ηνωμένο Βασίλειο θεωρεί ἀλυσιτελές καί ἀπευκταίο, περίπλοκα προβλήματα τοῦ εἴδους αὐτοῦ, τά όποια χρήζουν μακρῶν συζητήσεων καί πού αφορούν τελικά τήν ἀγωγή καθ' ἑαυτή, νά συζητούνται ἐν τούτοις προκαταρκτικῶς γιά τόν καθορισμό τῆς ἁρμοδιότητος, καί ενδεχομένως, νά ἐπανεξετάζονται ἐξ ὁλοκλήρου ὅταν ή ἁρμοδιότης έχει κριθεί.</P><P>Τά ἐπιχειρήματα, σύμφωνα μέ τά ὁποῖα μιά στενή ἑρμηνεία τοῦ ἄρθρου 5 θά ἀπέκλειε τίς πολλαπλές δωσιδικίες καί θά επεφύλασσε στον ἐναγόμενο τό πλεονέκτημα νά παραστεί ἐνώπιον τοῦ δικαστηρίου τῆς κατοικίας του, έκτός ἄν υπάρχει ιδιαίτερη σχέση μεταξύ τῆς διαφοράς καί ενός άλλου δικαστηρίου, δέν εἶναι ἀποφασιστικό, κατά τό Ἡνωμένο Βασίλειο. Ἐν πάση περιπτώσει, υπάρχει προφανώς, ἀκόμα καί ελλείψει συμβάσεως, μιά ὁρισμένη σχέση μεταξύ τῆς πραγματικῆς καταστάσεως καί τοῦ δικαστηρίου, τοῦ ὁποίου επικαλείται κανείς τήν ἁρμοδιότητα, καί επιπροσθέτως, ὁ εναγόμενος εἶναι υποχρεωμένος νά συζητήσει ἐνώπιον τοῦ δικαστηρίου αὐτοῦ ὅλα τά προβλήματα οὐσίας, ἀκόμα καί ἄν ή υπεράσπιση του δέν ἀναφέρεται παρά μόνο στην ἁρμοδιότητα.</P><P>Πρέπει νά σημειωθεί ὅτι, σ᾽ ένα διαφορετικό ἀλλα ἀνάλογο πλαίσιο, δηλαδή στό πλαίσιο τῆς εκλογής τοῦ εφαρμοστέου δικαίου ἐπί ένοχων ἐκ συμβάσεως, ἡ λύση πού υἱοθετήθη ἀπό τήν Σύμβαση τῆς Ρώμης, πού συνήφθη στά πλαίσια τῆς ΕΟΚ καί πού ευρίσκεται στό στάδιο τῆς υπογραφής ἀπό τῆς <DATE ISO="19800619">19ης Ἰουνίου 1980</DATE>, γιά τήν περίπτωση πού ἡ ύπαρξη συμβάσεως προκαλεί προβλήματα, προβλέπει ὅτι ή ύπαρξη καί ἡ ἐγκυρότης τῆς συμβάσεως πρέπει νά καθορισθοῦν κατά τό εφαρμοστέο δίκαιο δυνάμει τῆς ἐν λόγω Συμβάσεως, ἄν ἡ σύμβαση ἦτο έγκυρη.</P><P>Γιά τους ἀνωτέρω λόγους τό 'Ηνωμένο Βασίλειο, παρ' ὅλο ὅτι δέν συμμερίζεται τήν άποψη σύμφωνα μέ τήν ὁποία ένα δικαστήριο έχει ὁπωσδήποτε ἁρμοδιότητα, δυνάμει τοῦ ἄρθρου 5 περίπτωση 1, γιά ὁποιαδήποτε διαφορά περί τήν ύπαρξη μιᾶς συμβάσεως, εντούτοις θεωρεῖ ὅτι, ὅταν ή ἀγωγή ἀναφέρεται σέ ένοχη πού πηγάζει ἀπό σχέση, ἡ ὁποία, ἐκ πρώτης ὄψεως, έχει συμβατικό χαρακτήρα καί ὅταν αυτή ή ἀγωγή ἀσκείται καλή τη πίστει ἀπό τόν ενάγοντα, τό δικαστήριο πού ἐπιλαμβάνεται δέν πρέπει νά ἀπεκδύεται τήν ἁρμοδιότητα πού τοῦ ἀναγνωρίζει τό άρθρο 5 περίπτωση 1, γιά τόν λόγο ὅτι ὁ εναγόμενος θέτει ζήτημα υπάρξεως τῆς συμβάσεως.</P><P>Ή <HT TYPE="ITALIC">'Επιτροπή τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων</HT> θεωρεί ὅτι τό κείμενο τοῦ άρθρου 5 περίπτωση 1, δέν σημαίνει ὅτι πρέπει νά μήν γίνεται δεκτή ἡ ἀρμοδιότης κατά τήν έννοια τῆς ἐν λόγω διατάξεως, ἐφ᾽ ὅσον υπάρχει ἀμφισβήτηση ὡς πρός τήν ύπαρξη τῆς συμβάσεως μεταξύ τῶν ἀντιδίκων ἡ ὡς προς ένα άλλο σημαντικό γεγονός πού θεμελιώνει τήν ἁρμοδιότητα. 'Αντιθέτως, οἱ 'ίδιοι οἱ ὅροι τῆς διατάξεως (στό γερμανικό κείμενο), σύμφωνα μέ τους ὁποίους δύνανται νά ἀποτελέσουν ἀντικείμενο διαφοράς ὄχι μόνο οἱ ἀξιώσεις πού ἀπορρέουν ἀπό μιά σύμβαση, ἀλλά επίσης ἡ ἴδια ή σύμβαση, δείχνει μάλλον ὅτι τό δικαστήριο τοῦ τόπου εκπληρώσεως τῆς παροχής εἶναι ἁρμόδιο γιά νά εξετάσει τό πρόβλημα τῆς υπάρξεως τῆς επιδίκου συμβατικής σχέσεως, στό μέτρο πού εἶναι ἀναγκαίο γιά τήν εξέταση τῶν προβλημάτων ἁρμοδιότητος.</P><P>Ἀπό τους κανόνες πού ἀναφέρονται στό τμήμα 7 τῆς Συμβάσεως προκύπτει ὅτι εναπόκειται στό δικαστήριο πού ἐπιλαμβάνεται νά ερευνήσει αυτεπαγγέλτως τήν ἀρμοδιότητά του κατά τήν έννοια τῆς Συμβάσεως. Ή έρευνα αυτή ἀρχίζει ἀπό τήν διαπίστωση τῶν περιστατικῶν, πού θεμελιώνουν τήν ἁρμοδιότητα, τά όποια πρέπει νά εκτιμῶνται κατά νόμο ἀπό τό δικαστήριο πού ἐπιλαμβάνεται, προκειμένου νά διαπιστωθεί ἄν θεμελιώνουν ἀρμοδιότητα συμφώνως πρός τίς διατάξεις τῆς Συμβάσεως. Ἀπό τήν ἀρχή, συμφώνως πρός τήν ὁποία τό ἐπιλαμβανόμενο δικαστήριο<?PAGE NO="831"?> ὀφείλει αυτεπαγγέλτως νά διαπιστώσει τά ἀναγκαία γιά τή θεμελίωση τῆς ἁρμοδιότητός του περιστατικά, προκύπτει ὅτι τό ἐν λόγω δικαστήριο δέν δύναται νά κηρύξει ἑαυτό ἀναρμόδιο κατά τους ορούς τῆς Συμβάσεως, ἐκ μόνου τοῦ λόγου ὅτι ὁ εναγόμενος ἀμφισβητεί τά περιστατικά αυτά. Στην ἀντίθετη περίπτωση, οἱ διατάξεις τῆς Συμβάσεως περί ἁρμοδιότητος θά ἠδύναντο νά καταστρατηγηθούν ἀπό ὁποιονδήποτε εναγόμενο, ὁ όποιος θά ἀμφισβητοῦσε, ἀκόμη καί χωρίς κανένα βάσιμο λόγο, αύτη τήν ἁρμοδιότητα.</P><P>'Αντιθέτως, εἶναι δυνατό νά επιβληθούν στον ἐναγοντα ὁρισμένες ελάχιστες ἀπαιτήσεις γιά τήν ἀπόδειξη τῶν περιστατικῶν πού θεμελιώνουν τήν ἁρμοδιότητα, ἀπαιτήσεις τῶν οποίων ἡ μή τήρηση θά συνεπή-γετο τήν κήρυξη τῆς ἀναρμοδιότητος τοῦ ἐπιλαμβανομένου δικαστηρίου. Ή Επιτροπή παρατηρεί ὅτι ἀπαίτηση αυτού τοῦ είδους καθορίζεται στό άρθρο 17 τῆς Συμβάσεως, ἀλλα κατ' ἀρχάς οἱ διατάξεις τῆς Συμβάσεως πού ἀναφέρονται στην ἁρμοδιότητα δέν προβλέπουν κανένα ὅρο ὡς πρός τόν τύπο ούτε καμιά ελαχίστη ἀπαίτηση ὡς πρός τόν τρόπο μέ τόν όποιο ή ἁρμοδιότης πρέπει νά ἀποδειχθεί. Τό άρθρο 20 τῆς Συμβάσεως λαμβάνει ὁπωσδήποτε ὑπ' ὅψη ὅτι, τό γεγονός ὅτι γίνεται παραπομπή ενώπιον ἀλλοδαπού δικαστηρίου, τοῦ ὁποίου ὁ εναγόμενος ἀμφισβητεί τήν ἁρμοδιότητα, δύναται νά τοῦ προκαλέσει τεράστιες δυσκολίες.</P><P>Ή Επιτροπή παρατηρεί ὅτι στην προσπάθεια νά ἀποφευχθοῦν παρόμοια ἀποτελέσματα ἡ διάταξη αυτή πράγματι ὁρίζει ὅτι τό δικαστήριο πού επιλαμβάνεται ὀφείλει νά διερευνήσει αυτεπαγγέλτως τήν αρμοδιότητά του καί δέν δύναται νά θεωρήσει ὡς ἀποδειχθέντα τά προβαλλόμενα ἀπό τόν ενάγοντα περιστατικά, τά όποια θεω-ροῦνται ὅτι θεμελιώνουν τήν ἁρμοδιότητά του, λόγω πχ. μή εμφανίσεως τοῦ εναγομένου, ἀλλά οφείλει νά καλέσει τόν ενάγοντα νά τά ἀποδείξει κατά τόν προσήκοντα τύπο' επιπροσθέτως, τό 'ίδιο άρθρο ἀξιώνει νά δοθεί στον εναγόμενο ή ευκαιρία νά υπερασπισθεί τήν άποψη του ενώπιον τοῦ ἐπιλαμβανομένου δικαστηρίου, πράγμα πού δύναται νά εἶναι Ιδιαίτερα σημαντικό, ὅταν εἶναι δύσκολο νά λυθεί τό πρόβλημα τῆς ἁρμοδιότητος ή ὅταν ἡ ἀπάντηση στό πρόβλημα αυτό <HT TYPE="ITALIC">'έχει</HT> επιπτώσεις στην εκτίμηση τῆς υποθέσεως ἀπί τῆς ουσίας.</P><P>Θά ἠδύνατο νά ἀντιταχθεί ὅτι ἡ έρευνα τῆς ἁρμοδιότητος, κατά τήν έννοια τῆς Συμβάσεως, ἀπό τό δικαστήριο πού επιλαμβάνεται αἰτήσει τοῦ ενάγοντος, εἶναι ἀνεπίτρεπτη γιά τόν εναγόμενο, κάτοικο ενός άλλου συμβαλλομένου κράτους, ὅταν, ὅπως στην υπόθεση αυτή, ἡ έρευνα τῆς ἁρμοδιότητος συμπίπτει μέ τό βάσιμο ἐπί τῆς ουσίας τῆς ἀγωγής. Σέ μιά τέτοια περίπτωση, ἡ ουσία τῆς ἀγωγής εξετάζεται πρίν διαπιστωθεί σύμφωνα μέ τους κανόνες τῆς Συμβάσεως ἡ ἁρμοδιότης τοῦ ἐπιλαμβανομένου δικαστηρίου αιτήσει τοῦ ενάγοντος.</P><P>Κατά τήν 'Επιτροπή, ἡ περίπτωση αύτη οπωσδήποτε δέν επιτρέπει καμιά εκτίμηση πού νά ἀπομακρύνεται ἀπό τίς προαναφερθείσες ἀρχές. Ή έρευνα ἀπό τό ἐπιλαμβανό-μενο δικαστήριο τῶν περιστατικῶν πού θεμελιώνουν τήν ἁρμοδιότητα έχει νομική σημασία γιά τήν εκτίμηση τῆς ἀγωγής, τόσο ὅσο άφορᾶ τήν ταυτότητα τῶν περιστατικών αυτών, ὅσο καί σέ πολλές άλλες περιπτώσεις. 'Επιπροσθέτως, δέν πρέπει νά παρορᾶται ὅτι τό ἐπιλαμβανόμενο δικαστήριο δύναται συγχρόνως νά ἀποφανθεί ἐπί τῆς ἁρμοδιότητος καί ἐπί τῆς οὐσίας τῆς ἀγωγής κατά τήν διάρκεια τῆς ιδίας προφορικής διαδικασίας, ἀκόμη καί ὅταν τόσο ἡ μιά ὅσο καί ἡ άλλη εξαρτώνται ἀπό διαφορετικά συστατικά στοιχεία.</P><P>Ούτε τό κείμενο, οὔτε τό νόημα τῶν διατάξεων τῆς Συμβάσεως περί ἁρμοδιότητος δέν επιτρέπουν τήν σκέψη ὅτι δέν υφίσταται ἁρμοδιότης κατά τήν έννοια τῆς Συμβάσεως, ὅταν ἡ έρευνα τοῦ προβλήματος τῆς αρμοδιότητος συμπίπτει ἐξ ὁλοκλήρου ἡ ἐν<?PAGE NO="832"?> μέρει μέ τήν έρευνα τῶν περιστατικῶν πού θεμελιώνουν τήν ἀγωγή. 'Αντιθέτως, ή ἁρμοδιότης πρέπει νά υφίσταται ἀκόμα καί στις περιπτώσεις αυτές. Ἐξ ἄλλου, ἄν τό πράγμα είχε ἄλλως, θά εἰσήγετο διάκριση πού δέν δικαιολογείται ουσιαστικά, ὑπό τήν έννοια ὅτι σέ μιά διαφορά πού ἀναφέρεται πχ. στην ἁρμοδιότητα τοῦ δικαστηρίου τοῦ τόπου εκπληρώσεως της παροχής, ἡ ἀπόφαση θά εξαρτάται ἀπό τό ἄν ὁ τόπος εκπληρώσεως καθωρίσθη στην σύμβαση, τῆς ὁποίας ἡ ύπαρξη ἀμφισβητείται, ἡ ἀντιθέτως σέ μιά χωριστή σύμβαση.</P><P>'Επί τη βάσει αυτῶν τῶν σκέψεων, ἡ 'Επιτροπή προτείνει, στό ερώτημα πού ἔθεσε τό Bundesgerichtshof νά δοθεί ἡ ἀκόλουθη ἀπάντηση:</P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="00AB"/>Ό ενάγων δύναται νά επιλέξει τό δικαστήριο τοῦ τόπου εκτελέσεως τῆς συμβάσεως κατά τό άρθρο 5 περίπτωση 1 τῆς Συμβάσεως περί ἁρμοδιότητος τῶν δικαστηρίων καί εκτελέσεως τῶν ἀποφάσεων ἐπί ἀστικῶν καί εμπορικών υποθέσεων, ἀκόμα καί ἄν ἡ κατάρτιση τῆς συμβάσεως πού θεμελιώνει τήν ἀγωγή ἀποτελεί ἀντικείμενο διαφοράς μεταξύ τῶν διαδίκων. Γιά νά διαπιστωθεί ποιό δικαστήριο έχει ἁρμοδιότητα, τό ἐπιλαμβανόμενο δικαστήριο ὀφείλει αυτεπαγγέλτως νά ερευνήσει ἄν ή σύμβαση κατηρτίσθη μεταξύ τῶν μερών.<QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="00BB"/></P></QUOT.S></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>ΙΙΙ —</NO.P><TXT>Προφορική διαδικασία</TXT></NP></TI></TITLE><P>Ἡ Effer SpA, επικουρούμενη ἀπό τόν F. W. Beckensträter, δικηγόρο Φραγκφούρτης/Μάιν, καί ἡ 'Επιτροπή τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη ἀπό τόν W.-D. Krausse-Ablass δικηγόρο Düsseldorf, ἀνέπτυξαν προφορικώς τις παρατηρήσεις τους, στην συνεδρίαση τῆς <DATE ISO="19811029">29ης 'Οκτωβρίου 1981</DATE>.</P><P>Ὁ γενικός εἰσαγγελεύς ἀνέπτυξε τίς προτάσεις του στην συνεδρίαση τῆς <DATE ISO="19811203">3ης Δεκεμβρίου 1981</DATE>.</P></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Σκεπτικό</P></TI></TITLE><NP><NO.P>1</NO.P><TXT>Μέ διάταξη τῆς <DATE ISO="19810129">29ης 'Ιανουαρίου 1981</DATE>, πού περιῆλθε στό Δικαστήριο τη <DATE ISO="19810219">19η Φεβρουαρίου 1981</DATE>, τό Bundesgerichtshof υπέβαλε, κατ'εφαρμογή τοῦ πρωτοκόλλου τῆς <DATE ISO="19710603">3ης 'Ιουνίου 1971</DATE> περί ερμηνείας ἀπό τό Δικαστήριο τῆς Συμβάσεως της <DATE ISO="19680927">27ης Σεπτεμβρίου 1968</DATE> περί ἁρμοδιότητος τῶν δικαστηρίων καί εκτελέσεως τῶν ἀποφάσεων ἐπί ἀστικών καί εμπορικών υποθέσεων, προδικαστικό ερώτημα ὡς πρός τήν ερμηνεία τοῦ ἄρθρου 5 περίπτωση 1 τῆς Συμβάσεως αὐτης, τό όποιο έχει ὡς έξης:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0008" REF.END="QE0008" CODE="00AB"/>Τό πρόσωπο πού έχει τήν κατοικία του στό έδαφος συμβαλλομένου κράτους δύναται νά ἐναχθεῖ σέ άλλο συμβαλλόμενο κράτος:</P><P>ἄν πρόκειται διά διαφορά ἐκ συμβάσεως, ἐνώπιον τοῦ δικαστηρίου τοῦ τόπου ὅπού ἐξετελέσθη ἤ πρέπει νά εκτελεσθεί ἡ ένοχη πού συνιστά τήν βάση της ἀγωγῆς</P><P>...<QUOT.END ID="QE0008" REF.START="QS0008" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0002"><P>Ἀνεπίσημη μετάφραση.</P></NOTE>.</P></QUOT.S></P></NP><?PAGE NO="833"?><NP><NO.P>2</NO.P><TXT>Τό ερώτημα αυτό ἀνέκυψε στό πλαίσιο διαφορᾶς μεταξύ τῆς εταιρίας Effer SpA, Castel Maggiore (Μπολώνια — Ἰταλία) καί τοῦ Kantner, μηχανικοῦ-συμβούλου ἐπί θεμάτων ευρεσιτεχνίας, εγκατεστημένου στην Darmstadt (Ὁμοσπονδιακή Δημοκρατία τῆς Γερμανίας).</TXT></NP><NP><NO.P>3</NO.P><TXT>Ἡ Effer SpA, ἀναιρεσείουσα στην κυρία δίκη, εἶναι επιχείρηση κατασκευῆς γερανῶν. Οἱ γερανοί αυτοί διετίθεντο στό εμπόριο στην Ὁμοσπονδιακή Δημοκρατία τῆς Γερμανίας, ἀπό τήν εταιρία Hydraulikkran (ἐφ᾽ ἑξῆς: Hykra). Μετά την εφεύρεση μιᾶς νέας συσκευής ἀπό τήν Effer, έπρεπε νά διαπιστωθεί ἄν ή πώληση τῆς συσκευής αυτής ἔθιγε ήδη κατοχυρωμένα δικαιώματα ευρεσιτεχνίας. Προς τόν σκοπό αυτό ἡ Hykra, κατόπιν συζητήσεως μέ τήν Effer τόν Δεκέμβριο 1971, ἀνέθεσε στόν Kantner, μηχανικό-σύμβουλο, νά προβεί σέ έρευνες στην Γερμανία. Ή διαφορά μεταξύ τῶν διαδίκων στην κυρία δίκη ἀναφέρεται στό ἄν ἡ Hykra, ἡ ὁποία ἐν τῶν μεταξύ ἐπτώχευσε, είχε δώσει εντολή στον Kantner ἐν ὀνόματι τῆς Effer ἡ ἐν ὀνόματι της. Πρός καταβολήν τῆς ἀμοιβής του — τῆς ὁποίας τό ὕψος δέν ἀμφισβητείται — ὁ Kantner ἤσκησε ἀγωγή ενώπιον ενός γερμανικοῦ δικαστηρίου τόν Δεκέμβριο 1974. Ή εταιρία Effer ἀμφισβήτησε ὅτι ἐδημιουργήθησαν συμβατικές σχέσεις μεταξύ αυτής καί τοῦ μηχανικοῦ-συμβούλου. Ἀπό τήν προβαλλόμενη ἀνυπαρξία συμβάσεως, ἡ Effer συνάγει ὅτι τά γερμανικά δικαστήρια δέν εἶναι ἁρμόδια. Τά πρωτοβάθμια καί δευτεροβάθμια γερμανικά δικαστήρια έκαναν δεκτή τήν ἀγωγή τοῦ Kantner. Ή Effer ἤσκησε τότε ἀναίρεση ενώπιον τοῦ Bundesgerichtshof, τό όποιο ἀπεφάσισε νά ἀναβάλει τήν έκδοση ὁριστικής ἀποφάσεως καί νά υποβάλει στό Δικαστήριο τό ἀκόλουθο προδικαστικό ερώτημα:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0009" REF.END="QE0009" CODE="00AB"/>Ὁ ἐνάγων έχει τήν ευχέρεια νά επιλέξει ὡς κατά τόπο ἁρμόδιο τό δικαστήριο τοῦ τόπου εκτελέσεως τῆς συμβάσεως, σύμφωνα μέ τό άρθρο 5 περίπτωση 1 τῆς Συμβάσεως, ἀκόμη καί ὅταν ἀμφισβητείται ἡ σύναψη τῆς συμβάσεως ἀπό τήν ὁποία πηγάζει ἡ ἀξίωση πού ἀποτελεί τήν βάση τῆς ἀγωγής;<QUOT.END ID="QE0009" REF.START="QS0009" CODE="00BB"/></P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>4</NO.P><TXT>Ὁ Kantner, ἀναιρεσίβλητος στην κυρία δίκη, καί ἡ Ἐπιτροπή τῶν Ευρωπαϊκῶν Κοινοτήτων υποστηρίζουν ὅτι ἡ ἀπάντηση στό ἐρώτημα αυτό πρέπει νά εἶναι καταφατική. Ή κυβέρνηση τοῦ 'Ηνωμένου Βασιλείου, μολονότι δέν συμμερίζεται πλήρως τήν άποψη αυτή, υποστηρίζει πάντως ὅτι ἡ ἀμφισβήτηση περί τήν ύπαρξη τῆς συμβάσεως δέν εμποδίζει τήν εφαρμογή τοῦ κανόνος τοῦ ἄρθρου 5 περίπτωση 1 τῆς Συμβάσεως, ὑπό τόν ὅρο ὅτι ἡ ένοχη έχει, ἐκ πρώτης ὄψεως, συμβατικό χαρακτήρα καί ὅτι ὁ ενάγων ἀσκεῖ τήν ἀγωγή καλοπίστως. Μόνο ή εταιρία Effer υποστήριζε ὅτι ὁ ενάγων δέν δύναται νά επιλέξει ὡς κατά τόπο ἀρμόδιο τό δικαστήριο τοῦ τόπου εκτελέσεως τῆς συμβάσεως, όταν ἡ ύπαρξη τῆς συμβάσεως πού συνιστά τήν βάση τῆς ἀγωγής τελεί ὑπό ἀμφισβήτηση.</TXT></NP><?PAGE NO="834"?><NP><NO.P>5</NO.P><TXT>Είναι βέβαιο ὅτι τό γράμμα τοῦ ἄρθρου 5 περίπτωση 1 τῆς συμβάσεως δέν εἶναι, ὡς πρός τό επίδικο σημείο, σαφές. Ἐνώ ἡ διατύπωση τῆς διατάξεως αυτής περιέχει στο γερμανικό κείμενο την έκφραση <QUOT.START ID="QS0010" REF.END="QE0010" CODE="00AB"/>... Vertrag oder Ansprüche aus einem Vertrag<QUOT.END ID="QE0010" REF.START="QS0010" CODE="00BB"/> ἡ γαλλική καί ιταλική ἀπόδοση περιέχουν ἀντιστοίχως, τήν έκφραση <QUOT.START ID="QS0011" REF.END="QE0011" CODE="00AB"/>... en matière contractuelle<QUOT.END ID="QE0011" REF.START="QS0011" CODE="00BB"/> καί <QUOT.START ID="QS0012" REF.END="QE0012" CODE="00AB"/>... in materia contrattuale<QUOT.END ID="QE0012" REF.START="QS0012" CODE="00BB"/>. Ὑπό τίς προϋποθέσεις αυτές, λαμβανομένης ὑπ' ὄψη τῆς ἀνομοιομορφίας μεταξύ των διαφόρων γλωσσικῶν ἀποδόσεων τοῦ ἀνωτέρω άρθρου, γιά νά ἀνευρεθεῖ ή ζητούμενη ἀπό τό εθνικό δικαστήριο ερμηνεία, πρέπει ἡ διάταξη αυτή νά εξετασθεί ὑπό τό φως τόσο τοῦ ἀντικειμένου καί τοῦ σκοποῦ τῆς συμβάσεως, ὅσο καί τῆς ἀλληλουχίας τῆς μέ τίς λοιπές διατάξεις τῆς συμβάσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>6</NO.P><TXT>Ἀπό τίς διατάξεις τῆς συμβάσεως καί κυρίως ἀπό τό προοίμιο τῆς προκύπτει ὅτι ή σύμβαση έχει κατ' ουσία, ὡς ἀντικείμενο τήν ενίσχυση τῆς νομικής προστασίας τῶν εντός τῆς Κοινότητος εγκατεστημένων προσώπων. Πρός τόν σκοπό αυτό ἡ σύμβαση προβλέπει σύνολο κανόνων, οἱ όποιοι έχουν ὡς στόχο μεταξύ άλλων νά εμποδίσουν τήν ταυτόχρονη σώρευση εκκρεμών δικών εντός δύο ἤ περισσοτέρων Κρατών μελών, καί πού επιτρέπουν, πρός τό συμφέρον τῆς ἀσφαλείας τοῦ δικαίου καί τῶν διαδίκων τόν καθορισμό τοῦ ἐθνικοῦ δικαστηρίου τό όποιο εἶναι τό πλέον ἁρμόδιο κατά τόπο γιά νά επιληφθεί μιᾶς διαφοράς.</TXT></NP><NP><NO.P>7</NO.P><TXT>Ἀπό τό σύνολο τῶν διατάξεων τῆς συμβάσεως καί κυρίως ἀπό τίς διατάξεις τοῦ τμήματος 7, προκύπτει ὅτι, στίς ἀναφερόμενες στό άρθρο 5 περίπτωση 1 τῆς συμβάσεως περιπτώσεις, ἡ ἁρμοδιότης τοῦ ἐθνικοῦ δικαστηρίου νά ἀποφανθεί ἐπί ζητημάτων σχετικών μέ μία σύμβαση, περιλαμβάνει καί τό ζήτημα τῆς ἐκτιμήσεως τοῦ ἄν υπάρχουν τά θεμελιοῦντα τήν 'ίδια τήν σύμβαση περιστατικά, καθ' ὅσον μία τέτοια εκτίμηση εἶναι ἀπαραίτητη γιά νά επιτρέψει στό ἐπιλαμβα-νόμενο εθνικό δικαστήριο νά θεμελιώσει τήν ἀρμοδιότητά του δυνάμει τῆς συμβάσεως. Στην ἀντίθετη περίπτωση, υφίσταται ὁ κίνδυνος οἱ διατάξεις τοῦ άρθρου 5 τῆς συμβάσεως νά στερηθοῦν τῆς νομικής τους σημασίας, ἐφ' ὅσον θά ἐγίνετο δεκτό ὅτι ἀρκεῖ ὁ ἰσχυρισμός ἑνός διαδίκου περί τοῦ ἀνυπόστάτου τῆς συμβάσεως γιά νά ἐμποδισθεῖ ἡ εφαρμογή τοῦ περιεχομένου στίς ἐν λόγω διατάξεις κανόνος. Ἀντιθέτως, οἱ στόχοι καί, τό πνεῦμα τῆς συμβάσεως ἀπαιτοῦν τέτοια ἑρμηνεία τῶν ἀνωτέρω διατάξεων, ὥστε τό καλούμενο νά επιλύσει διαφορά εκ συμβάσεως δικαστήριο, νά δύναται νά ελέγχει, ἀκόμη καί αυτεπαγγέλτως τίς ουσιώδεις προϋποθέσεις τῆς ἁρμοδιότητός του, ἐν ὄψει σαφών καί ουσιωδών στοιχείων, προσκομιζομένων ἀπό τόν ἐνδιαφερόμενο διάδικο, τά όποια ἀποδεικνύουν τό υποστατό ἡ ἀνυπόστατο τῆς συμβάσεως. Ή ερμηνεία αυτή, ἐξ άλλου, συμφωνεί μέ τήν ἀπόφαση τῆς <DATE ISO="19771214">14ης Δεκεμβρίου 1977</DATE> (Sanders κατά Van der Putte, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="73/77" YEAR="1977" PAGE.ECR="2383">73/77, Rec. σ. 2383</REF.DOC.ECR>), ὡς πρός τήν ἀρμοδιότητα ἐπί μισθώσεων<?PAGE NO="835"?> ἀκινήτων (άρθρο 16, <HT TYPE="ITALIC">περίπτωση</HT> 1 τῆς συμβάσεως), τῶν δικαστηρίων τοῦ κράτους στό όποιο ευρίσκεται τό ἀκίνητο. Στην υπόθεση αύτη τό Δικαστήριο έκρινε ὅτι τέτοια ἁρμοδιότης υφίσταται καί ἄν ἀκόμη τό ἀντικείμενο τῆς διαφοράς ἀναφέρεται <QUOT.START ID="QS0013" REF.END="QE0013" CODE="00AB"/>στην ύπαρξη<QUOT.END ID="QE0013" REF.START="QS0013" CODE="00BB"/> τῆς συμβάσεως μισθώσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>8</NO.P><TXT>Συνεπῶς, ἡ ἀπάντηση στό ερώτημα, πού υπέβαλε τό Bundesgerichtshof εἶναι ὅτι ὁ ενάγων δύναται νά επιλέξει ὡς κατά τόπο ἁρμόδιο τό δικαστήριο τοῦ τόπου εκτελέσεως τῆς συμβάσεως, σύμφωνα μέ τό άρθρο 5 παράγραφος 1 τῆς συμβάσεως τῆς <DATE ISO="19680927">27ης Σεπτεμβρίου 1968</DATE> περί ἁρμοδιότητος τῶν δικαστηρίων ἐπί ἀστικών καί εμπορικῶν υποθέσεων, ἀκόμη καί ἄν ἡ κατάρτιση τῆς συμβάσεως, πού ἀποτελεί τήν βάση τῆς ἀγωγής, τελεῖ ὑπό ἀμφισβήτηση μεταξύ τῶν διαδίκων.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Ἐπί τῶν δικαστικών εξόδων</P></TI></TITLE><P>Τά έξοδα στά όποια υπεβλήθησαν τό Ἡνωμένο Βασίλειο καί ἡ Ἐπιτροπή τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, πού κατέθεσαν παρατηρήσεις στό Δικαστήριο, δέν ἀποδίδονται' δεδομένου ὅτι ἡ παρούσα διαδικασία έχει ὡς πρός τους διαδίκους τῆς κυρίας δίκης τόν χαρακτήρα παρεμπίπτοντος πού ἀνέκυψε ενώπιον τοῦ ἐθνικοῦ δικαστηρίου, σ' αυτό εναπόκειται νά ἀποφανθεί ἐπί τῶν δικαστικών εξόδων.</P></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO><P>ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πρώτο τμήμα)</P><P>κρίνοντας ἐπί τοῦ ερωτήματος πού τοῦ υπέβαλε τό Bundesgerichtshof μέ διάταξη τῆς <DATE ISO="19810129">29ης Ἰανουαρίου 1981</DATE>, ἀποφαίνεται:</P></INTRO><P>Ὁ ενάγων δύναται νά επιλέξει ὡς κατά τόπο ἁρμόδιο δικαστήριο τοῦ τόπου ἐκτελέσεως τῆς συμβάσεως, σύμφωνα μέ τό ἄρθρο 5 περίπτωση 1 τῆς συμβάσεως τῆς <DATE ISO="19680927">27ης Σεπτεμβρίου 1968</DATE> περί ἁρμοδιότητος τῶν δικαστηρίων καί</P><?PAGE NO="836"?><P>εκτελέσεως τῶν ἀποφάσεων ἐπί ἀστικῶν καί εμπορικῶν ὑποθέσεων, ἀκόμη και ἄν ἡ κατάρτιση τῆς συμβάσεως, πού ἀποτελεί τήν βάση τῆς αγωγής, τελεί ὑπό ἀμφισβήτηση μεταξύ τῶν διαδίκων.</P></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><P>Bosco</P><P>O'Keeffe</P><P>Koopmans</P><P>Ἐδημοσιεύθη σέ δημοσία συνεδρίαση στό Λουξεμβοῦργο στίς <DATE ISO="19820304">4 Μαρτίου 1982</DATE>.</P><SIGNATORY><P>Ό γραμματεύς</P><P>Ρ. Heim</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Ό πρόεδρος τοῦ πρώτου τμήματος</P><P>G. Bosco</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>