<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-550/18</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62018CC0550</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:175">EU:C:2020:175</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>18</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>18</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Opinia E. Tancheva – Sprawa C‑550/18</HT></P><P><HT TYPE="SC">Komisja/Irlandia (przeciwdziałanie praniu pieniędzy)</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Opinia rzecznika generalnego</HT></P><P><HT TYPE="UC">Evgeniego Tancheva</HT></P><P>przedstawiona w dniu <DATE ISO="20200305">5 marca 2020 r.</DATE><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Język oryginału: angielski.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Sprawa C‑550/18</HT></P><P>Komisja Europejska</P><P>przeciwko</P><P>Irlandii</P></STI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 258 TFUE</KEYWORD><KEYWORD>Dyrektywa (UE) 2015/849</KEYWORD><KEYWORD>Przeciwdziałanie praniu pieniędzy</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 260 ust. 3 TFUE</KEYWORD><KEYWORD>Brak poinformowania o środkach podjętych w celu transpozycji dyrektywy przyjętej zgodnie z procedurą ustawodawczą</KEYWORD><KEYWORD>Kary pieniężne</KEYWORD><KEYWORD>Ryczałt</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wprowadzenie</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie Komisja Europejska, działając na podstawie art. 258 TFUE, wszczęła przeciwko Irlandii postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego w związku z nieprzyjęciem środków koniecznych do transponowania, do dnia <DATE ISO="20170626">26 czerwca 2017 r.</DATE>, dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia <DATE ISO="20150520">20 maja 2015 r.</DATE> w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zmieniającej rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 i uchylającej dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/60/WE oraz dyrektywę Komisji 2006/70/WE<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="141" PAGE.FIRST="73" DATE.PUB="2015">Dz.U. 2015, L 141, s. 73</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>, a w każdym razie w związku z niepowiadomieniem Komisji o tych środkach.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Ponadto Komisja zwróciła się do Trybunału o nałożenie na Irlandię, na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE, ryczałtu, który ostatecznie ustalono na kwotę <FT TYPE="DECIMAL">2766992,00</FT> EUR, w związku z uchybieniem zobowiązaniu do powiadomienia o środkach przyjętych w celu transpozycji dyrektywy 2015/849. Pierwotnie Komisja zwróciła się także do Trybunału o nałożenie okresowej kary pieniężnej o dziennej stawce <FT TYPE="DECIMAL">17190,60</FT> EUR, ale w toku postępowania wycofała to żądanie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Tym samym w niniejszej sprawie Trybunał ma możliwość poszerzenia orzecznictwa dotyczącego stosowania art. 260 ust. 3 TFUE zapoczątkowanego przełomowym wyrokiem z dnia <DATE ISO="20190708">8 lipca 2019 r.</DATE>, Komisja/Belgia (Artykuł 260 ust. 3 TFUE – Szybkie sieci łączności<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P><REF.DOC.ECR><NO.CASE>C‑543/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:573">EU:C:2019:573</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>. Szereg wcześniejszych spraw dotyczyło art. 260 ust. 3 TFUE, ale zostały one wycofane zanim Trybunał mógł wydać wyrok. Dwie z tych spraw były przedmiotem opinii rzecznika generalnego M. Watheleta w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Komisja/Polska</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑320/13</NO.CASE>, nieopublikowana, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2441">EU:C:2014:2441</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) oraz mojej opinii w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Komisja/Hiszpania (art. 260 ust. 3 TFUE – Kredyt hipoteczny)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑569/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:271">EU:C:2019:271</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), do której odnoszę się w swojej analizie poniżej.</P></NOTE>). Artykuł 260 ust. 3 TFUE jest istotnym instrumentem wprowadzonym Traktatem z Lizbony, na mocy którego Komisja może wnieść do Trybunału – w trybie art. 258 TFUE – skargę w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa<?PAGE NO="2"?> członkowskiego, uznając, że państwo członkowskie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0001" ID="QS0001"/>uchybiło obowiązkowi poinformowania o środkach podjętych w celu transpozycji dyrektywy przyjętej zgodnie z procedurą ustawodawczą<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>, jednocześnie zwracając się do Trybunału o nałożenie na dane państwo członkowskie sankcji finansowych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>Niniejsza sprawa jest rozpatrywana przez Trybunał równolegle z inną sprawą, Komisja/Rumunia (C‑549/18), w której przedstawiłem dziś moją opinię. W obu sprawach podniesiono dwie kluczowe kwestie dotyczące, po pierwsze, tego, czy Komisja musi uzasadnić swoją decyzję o odwołaniu się do art. 260 ust. 3 TFUE oraz, po drugie, oceny płatności ryczałtowych na podstawie tego postanowienia. Podobieństwo kwestii pojawiających się w tych sprawach pozwoli mi zatem na odniesienie się w niektórych punktach do argumentów przedstawionych w mojej opinii w tej równoległej sprawie, aby uniknąć powtórzeń. Sprawa ta budzi również odrębne wątpliwości dotyczące tego, czy środki, o których poinformowano w toku postępowania, stanowią wypełnienie zobowiązań w rozumieniu art. 258 i art. 260 ust. 3 TFUE.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>W niniejszej opinii stwierdzam, że Irlandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 258 TFUE, i proponuję, aby Trybunał nałożył na nią karę ryczałtową na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Artykuł 67 ust. 1 dyrektywy 2015/849 stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0002" ID="QS0002"/>Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia <DATE ISO="20170626">26 czerwca 2017 r.</DATE> Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów.</ALINEA><ALINEA>Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 1 ust. 42 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/843 z dnia <DATE ISO="20180530">30 maja 2018 r.</DATE> zmieniającej dyrektywę (UE) 2015/849 w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu oraz zmieniającej dyrektywy 2009/138/WE i 2013/36/UE<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="156" PAGE.FIRST="172" DATE.PUB="2018">Dz.U. 2018, L 156, s. 172</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE> art. 67 ust. 1 dyrektywy 2015/849 otrzymuje brzmienie:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="001.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0003" ID="QS0003"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia <DATE ISO="20170626">26 czerwca 2017 r.</DATE></ALINEA><ALINEA>Państwa członkowskie stosują art. 12 ust. 3 od dnia <DATE ISO="20200710">10 lipca 2020 r.</DATE></ALINEA><ALINEA>Państwa członkowskie ustanawiają rejestry, o których mowa w art. 30, do dnia <DATE ISO="20200110">10 stycznia 2020 r.</DATE>, rejestry, o których mowa w art. 31, do dnia <DATE ISO="20200310">10 marca 2020 r.</DATE> i scentralizowane automatyczne mechanizmy, o których mowa w art. 32a, do dnia <DATE ISO="20200910">10 września 2020 r.</DATE></ALINEA><ALINEA>[…]</ALINEA><ALINEA>Państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst przepisów, o których mowa w niniejszym ustępie.</ALINEA><?PAGE NO="3"?><ALINEA>Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Sposób dokonywania takiego odniesienia określany jest przez państwa członkowskie<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi i postępowanie przed Trybunałem</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Komisja, która przed upływem terminu wyznaczonego na dzień <DATE ISO="20170626">26 czerwca 2017 r.</DATE> została poinformowana o jedynym środku transpozycji stanowiącym transpozycję art. 30 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 2015/849, skierowała do Irlandii wezwanie z dnia <DATE ISO="20170718">18 lipca 2017 r.</DATE> do usunięcia uchybienia, w którym zwróciła się do tego państwa o podjęcie dalszych niezbędnych środków transpozycji w terminie dwóch miesięcy od dnia otrzymania tego wezwania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>W odpowiedzi przekazanej pismem z dnia <DATE ISO="20170913">13 września 2017 r.</DATE> Irlandia poinformowała Komisję o postępach w zakresie środków mających na celu transpozycję dyrektywy 2015/849.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>W uzasadnionej opinii z dnia <DATE ISO="20180308">8 marca 2018 r.</DATE> Komisja wskazała, że Irlandia nadal nie poinformowała jej o przyjęciu jakichkolwiek dalszych środków mających na celu transpozycję dyrektywy 2015/849 i zwróciła się do Irlandii o przyjęcie niezbędnych środków w terminie dwóch miesięcy od dnia otrzymania tej uzasadnionej opinii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>W przekazanej pismem z dnia <DATE ISO="20180504">4 maja 2018 r.</DATE> odpowiedzi na uzasadnioną opinię Irlandia poinformowała Komisję o dalszych postępach poczynionych w odniesieniu do środków mających na celu transpozycję dyrektywy 2015/849.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Uznawszy, że Irlandia nadal nie przyjęła żadnych dodatkowych środków transponujących dyrektywę 2015/849 ani nie przekazała informacji o takich środkach, w dniu <DATE ISO="20180719">19 lipca 2018 r.</DATE> Komisja postanowiła wnieść do Trybunału skargę w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>W skardze wniesionej przez Komisję do Trybunału w dniu <DATE ISO="20180827">27 sierpnia 2018 r.</DATE>, na podstawie art. 258 i art. 260 ust. 3 TFUE, instytucja ta wnosi do Trybunału:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>po pierwsze, o stwierdzenie, że nie przyjmując do dnia <DATE ISO="20170626">26 czerwca 2017 r.</DATE> wszystkich przepisów niezbędnych do transpozycji dyrektywy 2015/849, a w każdym razie nie powiadamiając o takich przepisach, Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 67 ust. 1 wspomnianej dyrektywy;</P></ITEM><ITEM><P>po drugie, o zobowiązanie Irlandii do zapłaty okresowej kary pieniężnej w wysokości <FT TYPE="DECIMAL">17190,60</FT> EUR, naliczanej od dnia wydania wyroku Trybunału, za uchybienie zobowiązaniom w zakresie poinformowania Komisji o środkach mających na celu transpozycję dyrektywy 2015/849;</P></ITEM><ITEM><P>po trzecie, o zobowiązanie Irlandii do zapłaty ryczałtu w wysokości 4701,20 EUR dziennie pomnożonego przez liczbę dni trwania naruszenia, przy minimalnej kwocie ryczałtu w wysokości <FT TYPE="NUMBER">1685000</FT> EUR; oraz</P></ITEM><ITEM><P>po czwarte, o obciążenie Irlandii kosztami postępowania.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>W odpowiedzi na skargę, która wpłynęła do Trybunału w dniu <DATE ISO="20181114">14 listopada 2018 r.</DATE>, Irlandia wniosła do Trybunału:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>po pierwsze, o oddalenie skargi; oraz</P></ITEM><ITEM><P>po drugie, o obciążenie Komisji kosztami postępowania.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><?PAGE NO="4"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>W replice, która wpłynęła do Trybunału w dniu <DATE ISO="20190118">18 stycznia 2019 r.</DATE>, Komisja wskazała, że niezależnie od środków transpozycji zgłoszonych w dniu <DATE ISO="20181129">29 listopada 2018 r.</DATE>, przyjęcie dalszych środków jest nadal konieczne w celu dokonania pełnej transpozycji dyrektywy 2015/849 w odniesieniu do 11 przepisów tej dyrektywy<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>W replice Komisja wskazała braki transpozycji w odniesieniu do następujących przepisów dyrektywy 2015/849: (i) art. 30 ust. 1 akapit drugi; (ii) art. 30 ust. 2; (iii) art. 30 ust. 7; (iv) art. 31 ust. 1 i 2; (v) art. 31 ust. 3; (vi) art. 31 ust. 7; (vii) art. 47 ust. 2; (viii) art. 47 ust. 3; (ix) art. 48 ust. 5–9; (x) art. 61 ust. 3; oraz (xi) art. 62 ust. 2.</P></NOTE>. W związku z tym, podtrzymując swoje żądanie, Komisja obniżyła kwotę żądanej dziennej kary pieniężnej do 7358,40 EUR i zwróciła się do Trybunału o nałożenie ryczałtu w wysokości <FT TYPE="DECIMAL">2439922,80</FT> EUR powiększonego o kwotę 2014,80 EUR za każdy dzień braku zgłoszenia środków transpozycji od dnia <DATE ISO="20181129">29 listopada 2018 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>W duplice, która wpłynęła do Trybunału w dniu <DATE ISO="20190304">4 marca 2019 r.</DATE>, Irlandia podniosła, że wywiązała się z obowiązku transpozycji dyrektywy 2015/849 na mocy przepisów zgłoszonych w dniu <DATE ISO="20181129">29 listopada 2018 r.</DATE>, stwierdzając jednocześnie, że podjęła dalsze kroki w celu rozwiania wątpliwości wyrażonych przez Komisję w replice.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Pismem z dnia <DATE ISO="20191127">27 listopada 2019 r.</DATE> Komisja poinformowała Trybunał, że niezależnie od wyjaśnień przedstawionych w duplice i dalszych środków transpozycji zgłoszonych w dniu <DATE ISO="20190130">30 stycznia 2019 r.</DATE> w odniesieniu do art. 31 ust. 1, 2, 3 i 7 dyrektywy 2015/849 oraz w dniu <DATE ISO="20190327">27 marca 2019 r.</DATE> w odniesieniu do art. 30 ust. 1 akapit drugi oraz art. 30 ust. 2 i 7 tej dyrektywy, przyjęcie dalszych środków jest nadal konieczne w celu dokonania transpozycji art. 47 ust. 2 i art. 48 ust. 5–8 dyrektywy 2015/849. W związku z tym, podtrzymując żądania, Komisja obniżyła kwotę dochodzonej kary dziennej do 2452,80 EUR i zwróciła się do Trybunału o nałożenie ryczałtu w wysokości <FT TYPE="DECIMAL">2598420,40</FT> EUR powiększonego o kwotę 671,60 EUR za każdy dzień braku powiadomienia o środkach transpozycji od dnia <DATE ISO="20190327">27 marca 2019 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>Pismem z dnia <DATE ISO="20191206">6 grudnia 2019 r.</DATE> Irlandia poinformowała Trybunał, że przekazała Komisji zaktualizowane tabele korelacji w dniach <DATE ISO="20191122">22 listopada 2019 r.</DATE> i <DATE ISO="20191203">3 grudnia 2019 r.</DATE>, z których pierwsza nie została uwzględniona w piśmie Komisji z dnia <DATE ISO="20191127">27 listopada 2019 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>W drodze postanowień z dnia <DATE ISO="20190211">11</DATE> i <DATE ISO="20190212">12 lutego 2019 r.</DATE> Estonię i Francję dopuszczono do udziału w sprawie w charakterze interwenientów popierających żądania Irlandii. Komisja i Irlandia przedstawiły uwagi w przedmiocie przedstawionych przez Estonię i Francję uwag interwenientów odpowiednio w dniach <DATE ISO="20190524">24 maja 2019 r.</DATE> i <DATE ISO="20190605">5 czerwca 2019 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20191210">10 grudnia 2019 r.</DATE> odbyła się rozprawa, podczas której swoje stanowiska przedstawiły Komisja, Estonia i Irlandia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>Na rozprawie Komisja stwierdziła, że w świetle środków transpozycji zgłoszonych w dniu <DATE ISO="20191122">22 listopada 2019 r.</DATE> w odniesieniu do art. 48 ust. 5–8 dyrektywy 2015/849 oraz tych zgłoszonych w dniu <DATE ISO="20191203">3 grudnia 2019 r.</DATE> w odniesieniu do art. 47 ust. 2 tej dyrektywy Irlandia wypełniła ciążące na niej zobowiązania. W związku z tym Komisja cofnęła swoją skargę w części dotyczącej nałożenia dziennej okresowej kary pieniężnej. Uznając dzień <DATE ISO="20191203">3 grudnia 2019 r.</DATE> za dzień, w którym Irlandia wypełniła swoje zobowiązania, Komisja ustaliła wnioskowaną kwotę ryczałtu na <FT TYPE="DECIMAL">2766992,00</FT> EUR.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="5"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">IV.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Streszczenie argumentacji stron</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">A.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego w świetle art. 258 TFUE</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>Komisja podnosi, że wobec zgłoszenia jedynego środka transponującego część art. 30 ust. 1 dyrektywy 2015/849 Irlandia nie przyjęła, w terminie do dnia <DATE ISO="20170626">26 czerwca 2017 r.</DATE> określonym w art. 67 dyrektywy 2015/849, wszystkich niezbędnych środków transpozycji lub nie poinformowała jej o tych środkach. Instytucja ta kwestionuje również, że przepisy krajowe transponujące poprzednią dyrektywę w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Mianowicie dyrektywę 2005/60; zob. pkt 1 niniejszej opinii.</P></NOTE> zapewniają transpozycję dyrektywy 2015/849, ponieważ dyrektywa ta wprowadza istotne zmiany. Irlandia nigdy nie zgłosiła żadnego z tych środków w ramach transpozycji dyrektywy 2015/849. Irlandia nie przedstawiła również, zgodnie z motywem 67 tej dyrektywy, tabeli korelacji wyjaśniającej związek między przepisami tej dyrektywy a odpowiadającymi im przepisami krajowymi.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>Komisja twierdzi, że w świetle środków transpozycji zgłoszonych w dniu <DATE ISO="20181129">29 listopada 2018 r.</DATE> Irlandia dokonała w dużej mierze transpozycji dyrektywy 2015/849, ale nadal istniały pewne braki w transpozycji. Komisja podkreśla, że przedłużenie terminu transpozycji przewidziane w dyrektywie 2018/843 odnosi się wyłącznie do obowiązku utworzenia rejestrów centralnych, o których mowa w art. 30 i 31 dyrektywy 2015/849, a nie do innych obowiązków określonych w tej dyrektywie, w tym we wspomnianych artykułach. Jak podkreśliła podczas rozprawy, Irlandia była zobowiązana do przyjęcia środków transpozycji w celu usunięcia niedociągnięć w odniesieniu do art. 47 ust. 2 i art. 48 ust. 5–8 dyrektywy 2015/849<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>Komisja odsyła do wyroków: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20050428">28 kwietnia 2005 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Włochy</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑410/03</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:258">EU:C:2005:258</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0039">39</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20100114">14 stycznia 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Republika Czeska</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑343/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:14">EU:C:2010:14</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0039">39</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, a zatem wypełniła ciążące na niej zobowiązania, przyjmując środki zgłoszone najpóźniej w dniu <DATE ISO="20191203">3 grudnia 2019 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Irlandia twierdzi, że transpozycja dyrektywy 2015/849 wymagała uchwalenia przepisów, a prace w tym zakresie miały zakończyć się w listopadzie 2018 r. W celu zapewnienia skuteczności tej dyrektywy rozpoczęła ona dłuższy proces transpozycji, zaś w chwili wniesienia przedmiotowej skargi Komisji projekt ustawy był już na zaawansowanym etapie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>Irlandia twierdzi, że dyrektywa 2015/849 w dużej mierze powtarza, ze zmianami, przepisy zawarte w poprzedniej dyrektywie w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy, a zatem środki transponujące tę dyrektywę zapewniają częściową transpozycję dyrektywy 2015/849. Jak podkreśliła podczas rozprawy, wypełniła ona swoje zobowiązania na mocy środków transpozycji zgłoszonych w dniu <DATE ISO="20181129">29 listopada 2018 r.</DATE> Kwestionuje ona wskazane przez Komisję braki w transpozycji, a w każdym razie twierdzi, że nawet jeśli braki takie istnieją, to są one znikome, a Irlandia podjęła wysiłki w celu rozwiania wątpliwości Komisji.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="6"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">B.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie stosowania art. 260 ust. 3 TFUE</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>Komisja podnosi, na podstawie komunikatu w sprawie stosowania art. 260 ust. 3 TFUE<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Komunikat Komisji – Stosowanie art. 260 ust. 3 Traktatu (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="012" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2011">Dz.U. 2011, C 12, s. 1</REF.DOC.OJ>; zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0004" ID="QS0004"/>komunikatem z 2011 r.<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>), w szczególności pkt 7, 19 i 21. Jak wskazano w pkt 31 tego komunikatu Komisja stosuje art. 260 ust. 3 TFUE, w szczególności, do procedur wszczętych na podstawie art. 258 TFUE po opublikowaniu tego komunikatu (<DATE ISO="20110115">15 stycznia 2011 r.</DATE>).</P></NOTE>, że uchybienie przez Irlandię ciążącemu na niej na mocy art. 67 dyrektywy 2015/849 zobowiązaniu do zgłoszenia środków transpozycji wchodzi w zakres stosowania art. 260 ust. 3 TFUE. Jak wskazano w późniejszym komunikacie<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Komunikat Komisji, Prawo UE: Lepsze wyniki dzięki lepszemu stosowaniu (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="018" PAGE.FIRST="10" DATE.PUB="2017">Dz.U. 2017, C 18, s. 10</REF.DOC.OJ>; zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0005" ID="QS0005"/>komunikatem z 2017 r.<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>), w szczególności s. 15–16. Jak wskazano w tym komunikacie, Komisja stosuje swoją skorygowaną praktykę w odniesieniu do postępowań w sprawie uchybienia zobowiązaniom państw członkowskich, w przypadku których decyzja o wysłaniu wezwania do usunięcia uchybienia zostanie podjęta po publikacji tego komunikatu (<DATE ISO="20170119">19 stycznia 2017 r.</DATE>).</P></NOTE>, skorygowana praktyka tej instytucji polegająca na tym, że zasadniczo wnioskuje się o nałożenie ryczałtu i okresowej kary pieniężnej, ma zastosowanie w niniejszej sprawie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>Komisja twierdzi, że art. 260 ust. 3 TFUE przyznaje jej znaczne uprawnienia dyskrecjonalne, analogiczne do uprawnień dyskrecjonalnych w odniesieniu do decydowania o wszczęciu postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego w rozumieniu art. 258<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Komunikat z 2011 r., w szczególności pkt 16 i 17.</P></NOTE>, a zatem nie jest zobowiązana do przedstawienia szczegółowego uzasadnienia swojej decyzji o zastosowaniu art. 260 ust. 3 TFUE. Kwestionuje ona również nieproporcjonalność swojego działania przy proponowaniu sankcji finansowych w niniejszej sprawie i podkreśliła na rozprawie, że proporcjonalność jest uwzględniana, po pierwsze, zasadniczo przy ustalaniu progów dla żądania kary finansowej, a po drugie, przy indywidualnej ocenie wagi naruszenia w każdym przypadku.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>Co się tyczy określenia sankcji finansowych, Komisja twierdzi, że metoda obliczania sankcji zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE powinna być taka sama jak metoda stosowana w trybie art. 260 ust. 2 TFUE<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Komunikat z 2011 r., w szczególności pkt 23 i 28; komunikat z 2017 r., s. 15.</P></NOTE>. Na tej podstawie Komisja proponuje karę ryczałtową w wysokości <FT TYPE="DECIMAL">2766992,00</FT> EUR ze skutkiem od dnia ogłoszenia wyroku Trybunału. Komisja oblicza tę kwotę w oparciu o kwotę dzienną pomnożoną przez liczbę dni, w których utrzymywało się naruszenie<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Komunikat z 2011 r., pkt 28 [odsyłający do komunikatu Komisji – Stosowanie art. 228 Traktatu WE (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="126" PAGE.FIRST="15" DATE.PUB="2007">Dz.U. 2007, C 126, s. 15</REF.DOC.OJ>; zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0006" ID="QS0006"/>komunikatem z 2005 r.<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>), pkt 19–24].</P></NOTE>, obejmującą okres od dnia następującego po dniu, w którym upłynął termin transpozycji określony w dyrektywie 2015/849 (<DATE ISO="20170727">27 lipca 2017 r.</DATE>) do dnia poprzedzającego dzień, w którym naruszenie ustało (<DATE ISO="20191202">2 grudnia 2019 r.</DATE>), uznając, że Irlandia wypełniła swoje zobowiązania w dniu <DATE ISO="20191203">3 grudnia 2019 r.</DATE><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Zobacz pkt 21 niniejszej opinii. Komisja zaproponowała również dzienną karę pieniężną, ale wycofała to żądanie. W związku z tym nie będę dalej omawiać tego obliczenia.</P></NOTE>.. Komisja podkreśla, że właściwe jest obliczenie czasu trwania naruszenia od dnia upływu terminu transpozycji, ponieważ to w tym dniu powstaje brak powiadomienia przez państwo członkowskie o środkach transpozycji<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Komisja odsyła w szczególności do wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190708">8 lipca 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Belgia (Artykuł 260 ust. 3 TFUE – Szybkie sieci łączności)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑543/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:573">EU:C:2019:573</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0088">88</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, a Irlandia została należycie poinformowana o jej podejściu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>W szczególności przy obliczaniu dziennej kwoty ryczałtowej, która opiera się na stawce bazowej pomnożonej przez współczynnik wagi uchybienia i współczynnik <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0007" ID="QS0007"/>n<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Zobacz w szczególności komunikat z 2005 r., pkt 24. Komisja opiera się na danych liczbowych przedstawionych w komunikacie w sprawie aktualizacji danych wykorzystywanych do obliczania kar ryczałtowych i okresowych kar pieniężnych wskazywanych Trybunałowi Sprawiedliwości przez Komisję w ramach postępowań w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, C(2017) 8720 final (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="431" PAGE.FIRST="3" DATE.PUB="2017">Dz.U. 2017, C 431, s. 3</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, Komisja proponuje współczynnik 7 w skali od 1 do 20, z tytułu wagi uchybienia. Opiera się on na ustalonych parametrach odnoszących się, po pierwsze, do znaczenia dyrektywy 2015/849 jako kluczowego instrumentu zapewniającego skuteczną ochronę europejskiego rynku finansowego przed zagrożeniami wynikającymi z prania pieniędzy i finansowania terroryzmu oraz, po drugie, do skutków dla interesów publicznych i prywatnych wynikających oddziaływania braku transpozycji tej dyrektywy przez Irlandię na europejski rynek finansowy, inwestorów i obywateli. Komisja jest zdania, że zgłoszenie przez Irlandię<?PAGE NO="7"?> środków transpozycji art. 30 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 2015/849 oraz przedłużenie określonego w dyrektywie 2018/843 terminu transpozycji w odniesieniu do utworzenia centralnych rejestrów zgodnie z art. 30 i 31 dyrektywy 2015/849 stanowią okoliczności łagodzące, ale kwestionuje dodatkowe okoliczności przedstawione przez Irlandię.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Ponadto, jak wskazano w piśmie z dnia <DATE ISO="20191127">27 listopada 2019 r.</DATE> oraz na rozprawie, Komisja obniżyła, w świetle zgłoszenia przez Irlandię dalszych środków transpozycji, współczynnik wagi uchybienia do 2 od dnia <DATE ISO="20181129">29 listopada 2018 r.</DATE> oraz do 1 od dnia <DATE ISO="20190327">27 marca 2019 r.</DATE> W związku z tym Komisja obliczyła wnioskowaną kwotę ryczałtową dla każdego okresu zgodnie z poniższym wzorem:</TXT><P>stawka bazowa × współczynnik wagi uchybienia × współczynnik <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0008" ID="QS0008"/>n<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/> × liczba dni</P><P>W związku z tym od dnia <DATE ISO="20170627">27 czerwca 2017 r.</DATE> do dnia <DATE ISO="20181128">28 listopada 2018 r.</DATE> kwota ryczałtowa została obliczona w następujący sposób: 230 × 7 × 2,92 × 519 = <FT TYPE="DECIMAL">2439922,80</FT> EUR; od dnia <DATE ISO="20181129">29 listopada 2018 r.</DATE> do dnia <DATE ISO="20190326">26 marca 2019 r.</DATE>: 230 × 2 × 2,92 × 118 = <FT TYPE="DECIMAL">158497,60</FT> EUR; oraz od dnia <DATE ISO="20190327">27 marca 2019 r.</DATE> do dnia <DATE ISO="20191202">2 grudnia 2019 r.</DATE>: 230 × 1 × 2,92 × 251 = <FT TYPE="DECIMAL">168571,60</FT> EUR. Całkowita kwota ryczałtowa, o którą wnosi Komisja, wynosi zatem <FT TYPE="DECIMAL">2766992,00</FT> EUR.</P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>Irlandia, popierana przez Estonię i Francję, twierdzi, że ponieważ prawo irlandzkie zapewnia częściową transpozycję dyrektywy 2015/849, art. 260 ust. 3 TFUE nie znajduje zastosowania. Ponadto wniosek Komisji o nałożenie kar finansowych nie jest zgodny z zasadą proporcjonalności ani z obowiązkiem lojalnej współpracy. Jej systematyczne podejście do nakładania kar jest błędne, ponieważ Komisja jest zobowiązana do analizy okoliczności każdej sprawy w celu uzasadnienia swojej decyzji o zastosowaniu art. 260 ust. 3 TFUE. W związku z zakończeniem transpozycji nałożenie ryczałtu prawdopodobnie nie będzie miało efektu odstraszającego i może skłaniać państwa członkowskie do obniżenia jakości środków transpozycji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>Co się tyczy ustalania wysokości kar finansowych, Irlandia, popierana przez Francję, twierdzi, że metoda obliczania kar na podstawie art. 260 ust. 2 i 3 TFUE nie powinna być taka sama, a w przypadku gdy do czasu wydania wyroku Trybunału dojdzie do wypełnienia zobowiązań nie ma konieczności nakładania ryczałtu. Ewentualnie należy obniżyć kwotę ryczałtu. W szczególności niewłaściwe jest wykorzystanie na potrzeby ustalenia czasu trwania naruszenia dnia następującego po dniu, w którym upłynął termin transpozycji, ponieważ Irlandia nie uważała wówczas, że sytuacja ta wchodzi w zakres art. 260 ust. 3 TFUE. Współczynnik wagi uchybienia jest również niewłaściwy w świetle środków zgłoszonych w dniu <DATE ISO="20181129">29 listopada 2018 r.</DATE> Irlandia twierdzi, że należy wziąć pod uwagę pewne okoliczności łagodzące, oprócz tych zaproponowanych przez Komisję, w tym fakt, że środki transpozycji zostały przyjęte przed wydaniem wyroku przez Trybunał, że do celów transpozycji posłużono się pierwszorzędnym prawem krajowym (primary legislation) oraz że Irlandia nadała priorytet postępom w zakresie przyjęcia środków transpozycji w ramach procedury ustawodawczej, informowała Komisję i przestrzegała orientacyjnego harmonogramu przedstawionego Komisji przed wszczęciem postępowania.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">V.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Analiza</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">A.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego w świetle art. 258 TFUE</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>Należy przypomnieć, że w postępowaniach w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego na podstawie art. 258 TFUE powiadomienie dokonywane przez państwa członkowskie, zgodnie z zasadą lojalnej współpracy przewidzianą w art. 4 ust. 3 TUE, musi zawierać wystarczająco jasne i precyzyjne informacje co do treści przepisów krajowych transponujących dyrektywę. Tak więc informacja ta, do której można dołączyć tabelę korelacji, musi wskazywać jednoznacznie te przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, które zdaniem państwa członkowskiego wypełniają nałożone<?PAGE NO="8"?> na nie przez tę dyrektywę obowiązki. Uchybienie temu obowiązkowi przez państwo członkowskie, niezależnie od tego, czy informacja w ogóle nie została przedstawiona lub została przedstawiona częściowo, czy przedstawiono ją w sposób niewystarczająco jasny i precyzyjny, może stanowić samodzielną podstawę do powołania art. 258 TFUE<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190708">8 lipca 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Belgia (Artykuł 260 ust. 3 TFUE – Szybkie sieci łączności)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑543/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:573">EU:C:2019:573</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0051">51</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>W szczególności Trybunał uznał, że chociaż transpozycję dyrektywy mogą zapewnić przepisy krajowe, które już obowiązują, to państwa członkowskie nie są zwolnione w tym przypadku z formalnego obowiązku powiadomienia o nich Komisji, nawet jeśli dane państwo członkowskie zgłosiło już te przepisy w ramach transpozycji poprzednich dyrektyw<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20090716">16 lipca 2009 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Irlandia</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑427/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:457">EU:C:2009:457</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0108">108</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0109">109</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Ponadto w sytuacji gdy dyrektywa stanowi, że przepisy transponujące muszą zawierają odniesienie do niej lub odniesienie takie musi towarzyszyć ich urzędowej publikacji, konieczne jest przyjęcie szczególnych środków transpozycji<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20100415">15 kwietnia 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Irlandia</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑294/09</NO.CASE>, niepublikowany, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:200">EU:C:2010:200</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0017">17</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>Uznaje się także, że w skardze na podstawie art. 258 TFUE kwestia, czy dane państwo członkowskie uchybiło ciążącym na nim zobowiązaniom powinna być oceniana w odniesieniu do sytuacji panującej w danym państwie członkowskim w momencie upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii i że zmiany, które nastąpiły w okresie późniejszym, nie mogą być uwzględniane przez Trybunał<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190328">28 marca 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Irlandia (System zbierania i oczyszczania ścieków komunalnych)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑427/17</NO.CASE>, niepublikowany, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:269">EU:C:2019:269</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie bezsporne jest, że Irlandia nie przyjęła wszystkich środków niezbędnych do dokonania transpozycji dyrektywy 2015/849 i nie poinformowała o nich przed upływem terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii, czyli do dnia <DATE ISO="20180509">9 maja 2018 r.</DATE><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>W niniejszej sprawie data odniesienia to dwa miesiące od otrzymania przez Irlandię uzasadnionej opinii (zob. pkt 10 niniejszej opinii), czyli <DATE ISO="20180309">9 marca 2018 r.</DATE></P></NOTE>.. Oczywiste jest bowiem, że poza jedynym środkiem transpozycji, środki w pełni transponujące tę dyrektywę zostały przyjęte i notyfikowane po tej dacie (zob. pkt 8, 15–17 i 21 niniejszej opinii), a zatem nie mogą zostać uwzględnione.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Co się tyczy środków, które obowiązywały w Irlandii w chwili upływu terminu transpozycji w dniu <DATE ISO="20170626">26 czerwca 2017 r.</DATE>, nie przekonują mnie przytoczone przez Irlandię przed Trybunałem argumenty, że środki te można uwzględnić w ocenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego w niniejszej sprawie. W szczególności, mając na względzie, że art. 67 ust. 1 dyrektywy 2015/849 zobowiązuje państwa członkowskie do zapewnienia, aby ich przepisy transponujące tę dyrektywę zawierały odniesienie do niej lub aby takie odniesienie zostało dokonane w chwili ich urzędowej publikacji (zob. pkt 6 i 7 niniejszej opinii), konieczne jest, aby Irlandia przyjęła konkretne środki transpozycji. Irlandia nie twierdzi, że środki te spełniają ten warunek. Zgodnie z informacjami przekazanymi Trybunałowi nie jest również oczywiste, że Irlandia przedstawiła tabelę korelacji, z której wynika związek między przepisami dyrektywy 2015/849 i odpowiednimi przepisami rzeczonych środków krajowych, zgodnie z jej motywem 67. W każdym razie Irlandia nie zaprzecza, że przepisy te nie stanowiły pełnej transpozycji dyrektywy 2015/849.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Proponuję zatem, aby Trybunał orzekł, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie wszystkich przepisów niezbędnych do transpozycji dyrektywy 2015/849, a w każdym razie nie podając ich do wiadomości, Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 67 ust. 1 tej dyrektywy.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="9"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">B.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie zastosowania art. 260 ust. 3 TFUE</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>Zagadnieniami mającymi kluczowe znaczenie dla niniejszej sprawy są, po pierwsze, uzasadnienie przez Komisję decyzji o nałożeniu sankcji finansowych na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE oraz, po drugie, proporcjonalność ryczałtu, co z kolei rodzi pewne ogólne pytania dotyczące w szczególności metody obliczania ryczałtu oraz możliwości zastosowania orzecznictwa dotyczącego art. 260 ust. 2 TFUE. Strony nie są również zgodne co do tego, czy art. 260 ust. 3 TFUE ma zastosowanie w niniejszej sprawie, a mianowicie czy rozciąga się na częściowy brak zgłoszenia środków transpozycji przez państwo członkowskie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Ponieważ wyrok z dnia <DATE ISO="20190708">8 lipca 2019 r.</DATE>, Komisja/Belgia (Artykuł 260 ust. 3 TFUE – Szybkie sieci łączności)<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P><REF.DOC.ECR><NO.CASE>C‑543/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:573">EU:C:2019:573</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, ma w tym względzie szczególne znaczenie, przed rozważeniem zakresu uznania Komisji w odniesieniu do żądania nałożenia sankcji finansowych na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE, oceny sankcji finansowych na podstawie tego postanowienia oraz nałożenia ryczałtu w niniejszej sprawie (sekcje 2, 3 i 4) w pierwszej kolejności należy przedstawić pewne wstępne uwagi dotyczące tego wyroku (sekcja 1).</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Wyrok z dnia <DATE ISO="20180708">8 lipca 2018 r.</DATE>, <HT TYPE="NORMAL">Komisja/Belgia (Artykuł 260 ust. 3 TFUE –</HT> Szybkie sieci łączności)</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>Należy przypomnieć, że wyrok z dnia <DATE ISO="20190708">8 lipca 2019 r.</DATE>, Komisja/Belgia (art. 260 ust. 3 TFUE – Szybkie sieci łączności)<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P><REF.DOC.ECR><NO.CASE>C‑543/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:573">EU:C:2019:573</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, dotyczył głównie przedmiotowego zakresu zastosowania art. 260 ust. 3 TFUE i oceny sankcji pieniężnych na podstawie tego postanowienia. Trybunał uznał w szczególności, że sformułowanie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0009" ID="QS0009"/>obowiązek poinformowania o środkach podjętych w celu transpozycji<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/> zawarte w art. 260 ust. 3 TFUE, należy interpretować w ten sposób, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0010" ID="QS0010"/>państwa członkowskie są zobowiązane do wskazania, w odniesieniu do każdego przepisu danej dyrektywy, przepisu lub przepisów krajowych zapewniających jego transpozycję. Jeśli informacje te zostaną przekazane, w stosownym przypadku wraz z przedstawieniem tabeli korelacji, to aby móc nałożyć na dane państwo członkowskie przewidzianą w tym przepisie karę pieniężną, Komisja powinna ustalić, że niektórych przepisów transponujących w oczywisty sposób brakuje lub nie obejmują one całego terytorium danego państwa członkowskiego<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190708">8 lipca 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Belgia (Artykuł 260 ust. 3 TFUE – Szybkie sieci łączności)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑543/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:573">EU:C:2019:573</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0059">59</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>Trybunał orzekł również, że zastosowanie okresowej kary pieniężnej na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE jest co do zasady uzasadnione tylko wówczas, gdy uchybienie, za które kara ma zostać nałożona, trwa do czasu oceny okoliczności faktycznych przez Trybunał oraz że orzecznictwo dotyczące art. 260 ust. 2 TFUE należy stosować w drodze analogii do art. 260 ust. 3 TFUE, ponieważ okresowe kary pieniężne przewidziane w tych dwóch postanowieniach służą osiągnięciu tego samego celu. W świetle swobody oceny przyznanej Trybunałowi i kryteriów określonych w orzecznictwie dotyczącym art. 260 ust. 2 TFUE, Trybunał nałożył na Belgię okresową karę pieniężną w wysokości 5000 EUR dziennie za uchybienie zobowiązaniom w zakresie przyjęcia i zgłoszenia środków transponujących trzy artykuły rozpatrywanej dyrektywy w odniesieniu do jednego z jej regionów<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190708">8 lipca 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Belgia (Artykuł 260 ust. 3 TFUE – Szybkie sieci łączności)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑543/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:573">EU:C:2019:573</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, w szczególności pkt 60, 61, 80–89).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>W tym kontekście należy zauważyć, że w wyroku Komisja/Belgia (Artykuł 260 ust. 3 TFUE – Szybkie sieci łączności) Trybunał dokonał wykładni przedmiotowego zakresu zastosowania art. 260 ust. 3 TFUE w ten sposób, że obejmuje on brak zgłoszenia przez państwo członkowskie środków stanowiących niepełną (częściową) transpozycję przedmiotowej dyrektywy<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190708">8 lipca 2019 r.</DATE> (<NO.CASE>C‑543/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:573">EU:C:2019:573</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>). Porównaj opinię rzecznika generalnego M. Szpunara w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Komisja/Belgia (Artykuł 260 ust. 3 TFUE – Szybkie sieci łączności)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑543/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:322">EU:C:2019:322</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, w szczególności pkt 58–81) (proponującą podejście ograniczające), z opinią rzecznika generalnego M. Watheleta w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Komisja/Polska</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑320/13</NO.CASE>, nieopublikowaną, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2441">EU:C:2014:2441</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0114">114</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0145">145</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>) oraz z moją opinią w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Komisja/Hiszpania (Artykuł 260 ust. 3 TFUE – Kredyt hipoteczny)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑569/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:271">EU:C:2019:271</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0041">41</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0071">71</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>) (proponującymi szersze podejście).</P></NOTE>. Ponadto Trybunał zastosował tę samą metodę oceny okresowej kary pieniężnej na podstawie art. 260 ust. 2 i 3 TFUE, kładąc nacisk na przysługujący mu zakres uznania i cel, jaki przyświecał temu rodzajowi kary. Do kwestii tej wrócę w dalszej części mojej analizy (zob. pkt 53 i 54 niniejszej opinii).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Z wyroku Komisja/Belgia (Artykuł 260 ust. 3 TFUE – Szybkie sieci łączności)<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190708">8 lipca 2019 r.</DATE> (<NO.CASE>C‑543/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:573">EU:C:2019:573</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> wynika, że przytoczony przez Irlandię, popieraną przez Estonię i Francję, argument, iż dokonanie przez Irlandię częściowej transpozycji dyrektywy 2015/849 wyłącza zastosowanie art. 260 ust. 3 TFUE, nie zasługuje na uwzględnienie. Artykuł 260 ust. 3 TFUE znajduje zastosowanie do niniejszego postępowania<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Należy zauważyć, że dyrektywa 2015/849 jest niewątpliwie dyrektywą przyjętą w ramach procedury prawodawczej, a mianowicie zwykłej procedury prawodawczej, której podstawą prawną stanowi art. 114 TFUE.</P></NOTE>, ponieważ Komisja stwierdziła, że Irlandia nie wypełniła w całości obowiązku zgłoszenia. W świetle dokonanego przez Irlandię zgłoszenia środków transponujących jeden przepis dyrektywy 2015/849 wyraźnie brakowało bowiem środków transpozycji, a istniejące wcześniej środki krajowe nie były wystarczające (zob. pkt 36 i 37 niniejszej opinii).</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Zakres uznania Komisji na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie Irlandia, popierana przez Estonię i Francję, twierdzi zasadniczo, że nałożenie sankcji finansowych nie jest uzasadnione, ponieważ Komisja musi uzasadnić swoją decyzję o zastosowaniu art. 260 ust. 3 TFUE, biorąc pod uwagę szczególne okoliczności sprawy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>W świetle argumentów, które przedstawiłem w pkt 43–49 mojej opinii w sprawie Komisja/Rumunia (C‑549/18), stoję na odmiennym stanowisku.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>W szczególności należy uznać, że przyznana Komisji możliwość żądania sankcji finansowych na mocy art. 260 ust. 3 TFUE jest związana z utrwaloną w orzecznictwie szeroką swobodą uznania Komisji w zakresie wszczynania postępowań na mocy art. 258 TFUE<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170919">19 września 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Irlandia</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑552/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:698">EU:C:2017:698</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0034">34</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Jak orzekł Trybunał Komisja <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0011" ID="QS0011"/>nie ma obowiązku uzasadniania swojej decyzji, a dopuszczalność skargi nie będzie zależała od okoliczności uzasadniających jej wybór. […] Trybunał Sprawiedliwości musi jedynie zapewnić, aby przyjęta procedura mogła być zasadniczo stosowana w odniesieniu do zarzucanego uchybienia<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20010626">26 czerwca 2001 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Portugalia</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑70/99</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2001:355">EU:C:2001:355</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0017">17</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. To samo powinno mieć zastosowanie, moim zdaniem, do decyzji Komisji o nałożeniu sankcji finansowych na mocy art. 260 ust. 3 TFUE.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Powyższe znajduje także potwierdzenie w brzmieniu art. 260 ust. 3 TFUE (<QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0012" ID="QS0012"/>Komisja może, o ile uzna to za właściwe, wskazać kwotę ryczałtu lub okresowej kary pieniężnej<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>), na podstawie którego Komisja dysponuje uprawnieniami dyskrecjonalnymi przy podejmowaniu decyzji o żądaniu sankcji finansowych zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE w postępowaniu wszczętym na podstawie art. 258 TFU<?PAGE NO="11"?> i nie jest do tego zobowiązana<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>Zobacz moja opinia w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Komisja/Hiszpania (Artykuł 260 ust. 3 TFUE – Kredyt hipoteczny)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑569/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:271">EU:C:2019:271</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0068">68</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i zawarte tam cytaty).</P></NOTE>. Z tego sformułowania nie sposób jednak wywnioskować, że Komisja byłaby zobowiązana uzasadnić swoją decyzję o zastosowaniu art. 260 ust. 3 TFUE, jeżeli nie jest do tego zobowiązana na podstawie art. 258 TFUE, zważywszy że postępowanie na podstawie art. 258 TFUE wpisuje się w kontekst art. 260 ust. 3 TFUE<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0031"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190708">8 lipca 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Belgia (Artykuł 260 ust. 3 TFUE – Szybkie sieci łączności)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑543/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:573">EU:C:2019:573</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0057">57</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>W każdym razie, jak wskazała Komisja (zob. pkt 27 niniejszej opinii), decyzja Komisji będzie wymagała uzasadnienia, o ile zawiera indywidualną ocenę żądanych sankcji finansowych, w świetle okoliczności sprawy, a w szczególności zastosowania kryteriów służących określeniu wysokości żądanych sankcji finansowych. Pozwala to rzeczywiście państwu członkowskiemu na zrozumienie i zakwestionowanie oceny Komisji dotyczącej sankcji finansowych, o które wnioskowano do Trybunału, tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>W związku z powyższym uważam, że Komisja nie ma obowiązku przedstawiania uzasadnienia, jeżeli odwołuje się do art. 260 ust. 3 TFUE.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">3.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Ocena sankcji finansowych na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>Na tej podstawie, że decyzja Komisji o nałożeniu sankcji finansowych w niniejszej sprawie jest zgodna z art. 260 ust. 3 TFUE, przejdę teraz do oceny kar finansowych na podstawie tego postanowienia, w świetle argumentów, które przedstawiłem w pkt 50–59 mojej opinii w sprawie Komisja/Rumunia (C‑549/18).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>W szczególności, jak już wskazałem w mojej opinii w sprawie Komisja/Hiszpania (Artykuł 260 ust. 3 TFUE – kredyt hipoteczny)<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0032"><P><REF.DOC.ECR><NO.CASE>C‑569/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:271">EU:C:2019:271</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0073">73</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. Zobacz także opinie rzecznika generalnego W. Watheleta w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Komisja/Polska</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑320/13</NO.CASE>, nieopublikowana, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2441">EU:C:2014:2441</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0146">146</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0160">160</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>) oraz rzecznika generalnego M. Szpunara w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Komisja/Belgia (Artykuł 260 ust. 3 TFUE – Szybkie sieci połączeń)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑543/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:322">EU:C:2019:322</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0096">96</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, przy obliczaniu wysokości sankcji finansowych na podstawie art. 260 ust. 2 i art. 260 ust. 3 TFUE Komisja powinna być uprawniona do skorzystania z tej samej metody, zważywszy że przewidziane w tych postanowieniach sankcje są identyczne, a cele realizowane przez te dwa postanowienia są podobne, co z kolei sprzyja spójnemu podejściu i przejrzystości dla państw członkowskich. W tym względzie okoliczność, że art. 260 ust. 2 TFUE dotyczy <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0013" ID="QS0013"/>podwójnego naruszenia<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/> prawa Unii i niewykonania wyroku Trybunału na podstawie art. 258 TFUE, zaś art. 260 ust. 3 TFUE dotyczy jednorazowego naruszenia prawa Unii w postaci uchybienia zobowiązaniu do poinformowania, nie pozwala według mnie stracić z pola widzenia tego, że oba postanowienia odnoszą się do naruszeń prawa pierwotnego Unii (zob. pkt 33 niniejszej opinii).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>W każdym razie Trybunał nie jest związany propozycjami Komisji dotyczącymi nakładania sankcji finansowych lub metody ich obliczania na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0033"><P>Zobacz moja opinia w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Komisja/Hiszpania (Artykuł 260 ust. 3) TFUE – Kredyt hipoteczny)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑569/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:271">EU:C:2019:271</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0074">74</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Jak uznał Trybunał w sprawie Komisja/Belgia (Artykuł 260 ust. 3 TFUE – Szybkie sieci łączności)<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0034"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190708">8 lipca 2019 r.</DATE> (<NO.CASE>C‑543/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:573">EU:C:2019:573</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0078">78</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), odnoszący się analogicznie do wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141202">2 grudnia 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Włochy</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑196/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2407">EU:C:2014:2407</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0086">86</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>, na gruncie art. 260 ust. 3 TFUE, zadaniem Trybunału jest, w każdej zawisłej przed nim sprawie, określenie na podstawie zarówno okoliczności danego przypadku, jak i stopnia perswazji i odstraszania, który uzna on za wymagany, właściwych kar pieniężnych, w szczególności w celu zapobieżenia powtarzaniu się analogicznych naruszeń prawa Unii. Trybunał orzekł ponadto, w kontekście art. 260 ust. 2 TFUE, że propozycje i wytyczne Komisji zawarte w jej komunikatach nie wiążą Trybunału; stanowią jedynie użyteczny punkt odniesienia oraz pozwalają zagwarantować zgodność wnoszonych skarg z wymogami przejrzystości, przewidywalności i pewności prawa<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0035"><P>Jeśli chodzi o ryczałt, zob. wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20121219">19 grudnia 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Irlandia</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑279/11</NO.CASE>, nieopublikowany, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:834">EU:C:2012:834</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0077">77</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Jeśli chodzi o okresowe kary pieniężne, zob. także wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180704">4 lipca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Słowacja</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑626/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:525">EU:C:2018:525</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0083">83</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="12"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>W związku z tym można uznać, że z wyroku w sprawie Komisja/Belgia (Artykuł 260 ust. 3 TFUE – Szybkie sieci łączności)<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0036"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190708">8 lipca 2019 r.</DATE> (<NO.CASE>C‑543/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:573">EU:C:2019:573</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0061">61</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), odnoszący się analogicznie do wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20050712">12 lipca 2005 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Francja</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑304/02</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:444">EU:C:2005:444</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0081">81</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Zobacz także pkt 42 niniejszej opinii.</P></NOTE> wynika, iż orzecznictwo dotyczące art. 260 ust. 2 TFUE należy stosować w drodze analogii do art. 260 ust. 3 TFUE, ponieważ sankcje finansowe przewidziane w tych dwóch postanowieniach służą realizacji tego samego celu: nałożenie okresowej kary pieniężnej jest szczególnie adekwatne do nakłonienia państwa członkowskiego do usunięcia w jak najkrótszym czasie uchybienia, które w braku takiego środka mogłoby mieć charakter długotrwały, podczas gdy podstawę nałożenia ryczałtu stanowi raczej ocena skutków, jakie niewypełnienie zobowiązań przez dane państwo członkowskie wywołuje w sferze interesów publicznych i prywatnych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>Ponadto w orzecznictwie dotyczącym art. 260 ust. 2 TFUE, począwszy od wyroku w sprawie Komisja/Francja<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0037"><P><REF.DOC.ECR><NO.CASE>C‑304/02</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:444">EU:C:2005:444</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> z dnia <DATE ISO="20050712">12 lipca 2005 r.</DATE>, Trybunał uznawał, że może nałożyć zarówno ryczałt, jak i okresową karę pieniężną<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0038"><P>Zobacz wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20050712">12 lipca 2005 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Francja</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑304/02</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:444">EU:C:2005:444</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0080">80</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0086">86</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20191112">12 listopada 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Irlandia (farma wiatrowa Derrybrien)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑261/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:955">EU:C:2019:955</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0112">112</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, oraz że może orzec sankcję finansową, która nie została zaproponowana przez Komisję, na tej podstawie, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0014" ID="QS0014"/>oceny stosowności sankcji finansowej i wyboru sankcji najbardziej właściwej w okolicznościach konkretnej sprawy dokonać można wyłącznie w świetle ustaleń Trybunału zawartych w wyroku, jaki wydaje on na podstawie art. [260 ust. 2 TFUE]. Kwestie te nie należą zatem do domeny politycznej<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0039"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20050712">12 lipca 2005 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Francja</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑304/02</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:444">EU:C:2005:444</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0090">90</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Zobacz także wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20070718">18 lipca 2007 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Niemcy</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑503/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:432">EU:C:2007:432</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0022">22</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Powstaje zatem pytanie, czy orzecznictwo Trybunału dotyczące art. 260 ust. 2 TFUE ma zastosowanie w drodze analogii do art. 260 ust. 3 TFUE w odniesieniu do uprawnień dyskrecjonalnych Trybunału w zakresie orzekania zarówno ryczałtu, jak i okresowej kary pieniężnej lub sankcji pieniężnej, której nie zaproponowała Komisja.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>W tym względzie podtrzymuję stanowisko przedstawione w mojej opinii w sprawie Komisja/Hiszpania (Artykuł 260 ust. 3 TFUE – Kredyt hipoteczny)<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0040"><P><REF.DOC.ECR><NO.CASE>C‑569/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:271">EU:C:2019:271</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0076">76</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0078">78</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, zgodnie z którym Trybunał ma prawo, zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE, nałożyć zarówno ryczałt, jak i okresową karę pieniężną lub sankcję finansową, której nie zaproponowała Komisja, o ile jej wysokość będzie zgodna z przewidzianym w art. 260 ust. 3 TFUE ograniczeniem dotyczącym wysokości sankcji finansowej. W szczególności z brzmienia art. 260 ust. 3 TFUE (<QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0015" ID="QS0015"/>w wysokości nieprzekraczającej kwoty wskazanej przez Komisję<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/>), który odnosi się do kwoty, a nie do wyboru sankcji pieniężnej, która ma zostać nałożona, można wyprowadzić wniosek, że Trybunał nie może nałożyć sankcji finansowej w kwocie przekraczającej kwotę zaproponowaną przez Komisję. Moim zdaniem nie pozbawia to jednak Trybunału jego uprawnień dyskrecjonalnych w odniesieniu do określania odpowiedniej sankcji finansowej w każdej sytuacji. Tym samym, w zależności od okoliczności, Trybunał może nałożyć karę pieniężną, która nie została zaproponowana przez Komisję lub zarówno ryczałt, jak i okresową karę pieniężną w tej samej wysokości lub w niższej kwocie niż kwota <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0016" ID="QS0016"/>wskazana przez Komisję<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>, która nie musi być całkowitą kwotą ostatecznie nałożoną na dane państwo członkowskie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>Ponadto taka wykładnia służy celom określonym w art. 260 ust. 3 TFUE, przy uwzględnieniu celu, jakim jest wprowadzenie różnych sankcji finansowych w traktatach. Jak wskazałem w pkt 42 niniejszej opinii, w przypadku gdy państwo członkowskie wypełnia swój obowiązek powiadomienia w trakcie postępowania, a zatem przed zbadaniem faktów przez Trybunał, brak jest możliwości nałożenia okresowej kary pieniężnej. Jednak w celu zaradzenia skutkom, jakie naruszenie wywołało w sferze interesów publicznych i prywatnych oraz zapobieżenia powtarzaniu się tego naruszenia skuteczna będzie kara ryczałtowa. Taka sytuacja stanowi bowiem wyjaśnienie skorygowanej praktyki Komisji polegającej na tym, że w sprawach wniesionych na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE (zob. pkt 26 niniejszej opinii) Komisja zasadniczo wnosi o nałożenie ryczałtu i okresowej kary pieniężnej, o czym<?PAGE NO="13"?> świadczy m.in. niniejsza skarga. Gdyby jednak Komisja zaproponowała tylko jeden rodzaj sankcji, uprawnienia dyskrecjonalne Trybunału w zakresie orzeczenia innej kary lub zarówno ryczałtu, jak i – w razie potrzeby – okresowej kary pieniężnej, zgodnie z ograniczeniem określonym w art. 260 ust. 3 TFUE, stanowiłaby gwarancję, że przepis ten nie zostanie pozbawiony skuteczności.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">4.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Nałożenie ryczałtu w niniejszej sprawie</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>W świetle orzecznictwa dotyczącego art. 260 ust. 2 TFUE<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0041"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20191112">12 listopada 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Irlandia (farma wiatrowa Derrybrien)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑261/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:955">EU:C:2019:955</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0113">113</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0114">114</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> nałożenie ryczałtu i ustalenie jego kwoty na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE należy w każdym przypadku dostosować do całokształtu istotnych okoliczności związanych zarówno z istotą stwierdzonego uchybienia, jak i z postawą państwa członkowskiego, którego dane postępowanie dotyczy. Trybunał, w ramach przysługujących mu uprawnień dyskrecjonalnych, decyduje o nałożeniu ryczałtu i ustala wówczas kwotę tego ryczałtu, która jest stosowna do okoliczności i proporcjonalna do popełnionego naruszenia. Do istotnych w tym względzie czynników należą: waga stwierdzonego naruszenia, czas jego trwania oraz zdolność płatnicza państwa członkowskiego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>Z powyższego orzecznictwa wynika również, że karę ryczałtową ustala się w oparciu o ocenę skutków wywieranych przez dane państwo członkowskie na interes publiczny i prywatny w związku z uchybieniem zobowiązaniom, w szczególności gdy naruszenie trwało przez długi okres<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0042"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20121219">19 grudnia 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Irlandia</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑279/11</NO.CASE>, niepublikowany, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:834">EU:C:2012:834</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0065">65</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Nakaz zapłaty ryczałtu nie może zostać wydany automatycznie, ponieważ Trybunał dysponuje szerokim zakresem uznania co do konieczności nałożenia takiej kary<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0043"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20081209">9 grudnia 2008 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Francja</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑121/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:695">EU:C:2008:695</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0063">63</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>Na tej podstawie należy zauważyć, że zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE Trybunał dysponuje szerokim zakresem uznania w odniesieniu do nakładania ryczałtu, w stosownych przypadkach, w zależności od okoliczności sprawy i zachowania danego państwa członkowskiego, w celu zaradzenia skutkom, jakie uchybienie zobowiązaniu do powiadomienia ze strony danego państwa członkowskiego wywołało w sferze interesów publicznych i prywatnych. Okoliczność, że Trybunał uznał za właściwe nałożenie ryczałtu na gruncie art. 260 ust. 2 TFUE <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0017" ID="QS0017"/>w szczególności gdy naruszenie trwało przez długi okres<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>, jak wskazałem w pkt 59 niniejszej opinii, nie wyklucza możliwości nałożenia przez Trybunał ryczałtu w innych sytuacjach, gdy jest to konieczne do zapobieżenia powtarzaniu się podobnych naruszeń prawa Unii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>Ponadto, w świetle różnych celów, którym służą okresowe kary pieniężne i ryczałty (zob. pkt 54 niniejszej opinii), oczywiste jest, że o ile nakaz zapłaty okresowej kary pieniężnej, który zasadniczo ma być środkiem przymusu w odniesieniu do trwającego naruszenia, jest wydawany tylko w przypadku, gdy naruszenie trwa, o tyle nie ma wymogu, aby takie samo podejście było stosowane w odniesieniu do nakładania kary pieniężnej w formie ryczałtu<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0044"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20081209">9 grudnia 2008 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Francja</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑121/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:695">EU:C:2008:695</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0019">19</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0020">20</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0045">45</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0056">56</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0058">58</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>) oraz opinia rzecznika generalnego J. Mazáka w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Komisja/Francja</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑121/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:320">EU:C:2008:320</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0080">80</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Zatem, wbrew twierdzeniom Francji i Irlandii, okoliczność, że państwo członkowskie może wywiązać się ze swoich zobowiązań w toku postępowania, nie czyni ryczałtu bezcelowym.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="14"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie należy uznać, że nałożenie ryczałtu stanowi odpowiedni środek odstraszający. Całkowita kwota zaproponowana przez Komisję (<FT TYPE="DECIMAL">2766992,00</FT> EUR) może zostać obniżona (do <FT TYPE="DECIMAL">2011919,60</FT> EUR), jeżeli zostaną zastosowane zaktualizowane dane liczbowe Komisji<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0045"><P>Zobacz Komunikat Komisji w sprawie aktualizacji danych wykorzystywanych do obliczania kar ryczałtowych i okresowych kar pieniężnych wskazywanych Trybunałowi Sprawiedliwości przez Komisję w ramach postępowań w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="309" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2019">Dz.U. 2019, C 309, s. 1</REF.DOC.OJ>). Minimalną kwotę ryczałtu obniżono do <FT TYPE="NUMBER">1212000</FT> EUR. W związku z tym kwotę ryczałtową ustala się, zgodnie ze wzorem przedstawionym w pkt 30 niniejszej opinii, w następujący sposób: od dnia <DATE ISO="20170627">27 czerwca 2017 r.</DATE> do dnia <DATE ISO="20181128">28 listopada 2018 r.</DATE>: 1039 × 7 × 0,47 × 519 = <FT TYPE="DECIMAL">1774102,89</FT> EUR; od dnia <DATE ISO="20181129">29 listopada 2018 r.</DATE> do dnia <DATE ISO="20190326">26 marca 2019 r.</DATE>: 1039 × 2 × 0,47 × 118 = <FT TYPE="DECIMAL">115245,88</FT> EUR; oraz od dnia <DATE ISO="20190327">27 marca 2019 r.</DATE> do dnia <DATE ISO="20191202">2 grudnia 2019 r.</DATE>: 1039 × 1 × 0,47 × 251 = <FT TYPE="DECIMAL">122570,83</FT> EUR. Na tej podstawie całkowita kwota kary ryczałtowej, o którą wnosi Komisja, wynosiłaby <FT TYPE="DECIMAL">2011919,60</FT> EUR.</P></NOTE>, a być może jeszcze bardziej, jeżeli zostaną uwzględnione pewne czynniki. W związku z tym, w świetle wszystkich okoliczności niniejszej sprawy, proponuję, aby Trybunał nałożył na Irlandię karę ryczałtową w wysokości <FT TYPE="NUMBER">1500000</FT> EUR<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0046"><P>Warto zauważyć, że kwota, którą proponuję, odpowiada w pewnym stopniu karom ryczałtowym nakładanym na podstawie art. 260 ust. 2 TFUE za częściowe niedokonanie transpozycji dyrektywy. Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20121219">19 grudnia 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Irlandia</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑374/11</NO.CASE>, nieopublikowany, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:827">EU:C:2012:827</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0052">52</REF.NP.ECR> i <REF.NP.ECR REF="NP0053">53</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>) (2 mln EUR). Porównaj tę kwotę z kwotą nałożoną w wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130625">25 czerwca 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Czechy</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑241/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:423">EU:C:2013:423</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0046">46</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0055">55</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>) (<FT TYPE="NUMBER">250000</FT> EUR) (w szczególności z uwagi na ograniczony wpływ naruszenia).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>Po pierwsze, jeśli chodzi o wagę naruszenia, w sprawie Komisja/Belgia (Artykuł 260 ust. 3 TFUE – Szybkie sieci łączności)<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0047"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190708">8 lipca 2019 r.</DATE> (<NO.CASE>C‑543/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:573">EU:C:2019:573</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0085">85</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, w związku z nałożeniem okresowej kary pieniężnej na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE Trybunał uznał, że obowiązek przyjęcia przepisów krajowych w celu zapewnienia pełnej transpozycji dyrektywy i obowiązek poinformowania Komisji o tych przepisach stanowią <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0018" ID="QS0018"/>zasadnicze obowiązki państw członkowskich zmierzające do zapewnienia pełnej skuteczności prawa Unii, a zatem uchybienie tym obowiązkom należy uznać za mające pewną wagę<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/>. Wydaje mi się, że powyższe stanowisko zachowuje aktualność w niniejszej sprawie dotyczącej nałożenia kary ryczałtowej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64.</NO.P><TXT>Ponadto, jeżeli Trybunał weźmie pod uwagę kryteria przyjęte przez Komisję przy ustalaniu wysokości kary ryczałtowej, ocena Komisji w zakresie wagi naruszenia nie wydaje się wynikać z jakiegokolwiek błędu, biorąc pod uwagę znaczenie naruszonych przepisów prawa Unii oraz ich skutki dla interesów publicznych i prywatnych. Należy podkreślić, że dyrektywa 2015/849 stanowi główny instrument prawny zapobiegający wykorzystywaniu unijnego systemu finansowego do prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0048"><P>Zobacz dyrektywa 2018/843, w szczególności motyw 1; dyrektywa 2015/849, w szczególności art. 1 ust. 1 i motywy 1–3, 64.</P></NOTE>. Dyrektywa ta, usytuowana w kontekście ustanowienia skutecznej i rzeczywistej Unii Bezpieczeństwa<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0049"><P>Zobacz komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady Europejskiej i Rady, Dwudzieste sprawozdanie z postępu prac na rzecz skutecznej i rzeczywistej Unii Bezpieczeństwa, COM(2019) 552 final, <DATE ISO="20191030">30 października 2019 r.</DATE>, s. 10–12.</P></NOTE>, opiera się na wcześniejszych dyrektywach i działaniach międzynarodowych w tej dziedzinie w celu wzmocnienia ram prawnych zwalczania prania pieniędzy i finansowania terroryzmu w Unii<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0050"><P>Zobacz komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady, Jak zapewnić lepsze wdrażanie ram regulacyjnych UE dotyczących przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, COM(2019) 360 final, <DATE ISO="20190724">24 lipca 2019 r.</DATE></P></NOTE>. Podobnie jak w przypadku innych dyrektyw w kontekście rynku wewnętrznego<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0051"><P>Zobacz przypis 27 niniejszej opinii.</P></NOTE> uchybienie przez Irlandię ciążącemu na niej zobowiązaniu do przyjęcia i zgłoszenia wszystkich środków transponujących dyrektywę 2015/849 może zostać uznane za wywierające wpływ na prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego, a zatem jest w pewnym stopniu poważne<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0052"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130530">30 maja 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Szwecja</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑270/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:339">EU:C:2013:339</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0049">49</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65.</NO.P><TXT>Skutki braku transpozycji dyrektywy 2015/849 przez Irlandię dla interesów publicznych i prywatnych można również uznać za znaczące, biorąc pod uwagę, że, jak wskazała Komisja, brak ten stwarza zagrożenie dla integralności i funkcjonowania systemu finansowego Unii, czyniąc go podatnym na pranie pieniędzy i finansowanie terroryzmu oraz wpływając na inwestorów i obywateli. Ilustruje to na przykład rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia <DATE ISO="20190919">19 września 2019 r.</DATE> w sprawie stanu wdrażania<?PAGE NO="15"?> przepisów Unii dotyczących przeciwdziałania praniu pieniędzy<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0053"><P>Zobacz w szczególności motywy A, B, G i pkt 1.</P></NOTE>, w której między innymi z zadowoleniem przyjęto wszczęcie przez Komisję postępowań w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przeciwko państwom członkowskim, które nie dokonały transpozycji dyrektywy 2015/849, i wezwano te państwa członkowskie do niezwłocznego dokonania transpozycji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66.</NO.P><TXT>W związku z tym nie przekonuje mnie twierdzenie Irlandii, że skutki dla interesów publicznych i prywatnych są przesadzone, ponieważ istniejące wcześniej przepisy krajowe w tej dziedzinie zapewniają częściową transpozycję dyrektywy 2015/849, a tym samym umożliwiają szeroką realizację celów tej dyrektywy. Trybunał odrzucił podobne argumenty, powołując się na okoliczność, że takie przepisy nie spełniały wymogów przedmiotowej dyrektywy; w przeciwnym bowiem wypadku nie można by było stwierdzić, że owo państwo członkowskie uchybiło obowiązkowi dokonania transpozycji dyrektywy<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0054"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130530">30 maja 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Szwecja</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑270/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:339">EU:C:2013:339</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0051">51</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). W wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190708">8 lipca 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Belgia (art. 260 ust. 3 TFUE – Szybkie sieci łączności)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑543/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:573">EU:C:2019:573</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0073">73</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), Trybunał nie wydawał się zwracać jakiejkolwiek uwagi na podobny argument przedstawiony przez Belgię.</P></NOTE>. Ponadto okoliczność, że Irlandia postanowiła dokonać transpozycji dyrektywy 2015/849 w drodze pierwszorzędnego prawa krajowego (primary legislation) (zob. pkt 32 niniejszej opinii), nie wydaje mi się stanowić okoliczności łagodzącej, biorąc pod uwagę, że państwo członkowskie nie może powoływać się na przepisy, praktyki lub sytuacje w jego wewnętrznym porządku prawnym dla uzasadnienia uchybienia zobowiązaniom wynikającym z prawa Unii<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0055"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20191112">12 listopada 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Irlandia (farma wiatrowa Derrybrien)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑261/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:955">EU:C:2019:955</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0089">89</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67.</NO.P><TXT>Należy również wskazać, że Irlandia była już wcześniej krytykowana przez Trybunał na podstawie art. 258 TFUE za nieterminową transpozycję poprzednich dyrektyw w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0056"><P>Zobacz wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20090519">19 maja 2009 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Irlandia</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑532/08</NO.CASE>, nieopublikowany, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:327">EU:C:2009:327</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) (dotyczący dyrektywy 2005/60), oraz z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20091001">1 października 2009 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Irlandia</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑549/08</NO.CASE>, niepublikowany, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:604">EU:C:2009:604</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) (dotyczący dyrektywy 2006/70).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68.</NO.P><TXT>W związku z powyższym istnieją pewne okoliczności łagodzące, które wymagają uwzględnienia w niniejszej sprawie. W szczególności, jak wskazała Komisja, zakres transpozycji powinien być brany pod uwagę przy określaniu wagi uchybienia zobowiązaniu do poinformowania<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0057"><P>Zobacz komunikat z 2011 r., pkt 25, oraz komunikat z 2017 r., s. 15. Zobacz w tym względzie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20081209">9 grudnia 2008 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Francja</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑121/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:695">EU:C:2008:695</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0084">84</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. W tym względzie należy podkreślić, że niniejsza sprawa dotyczy częściowego, a nie całkowitego braku zgłoszenia środków transpozycji przez państwo członkowskie. Ponadto w dyrektywie 2018/843 przedłużono termin ustanowienia centralnych rejestrów informacji o beneficjentach rzeczywistych zgodnie z art. 30 i 31 dyrektywy 2015/849, chociaż nie zmieniono w niej terminu transpozycji w odniesieniu do pozostałych obowiązków wynikających z tej dyrektywy (zob. pkt 7 niniejszej opinii). Nie dostrzegam powodu, dla którego przedłużenie to nie miałoby być brane pod uwagę jako okoliczność łagodząca, jak wskazała Komisja. Irlandia wykazała również, że w dobrej wierze współpracowała z Komisją w toku postępowania, na przykład informując ją na bieżąco o postępach (zob. pkt 32 niniejszej opinii)<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0058"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131017">17 października 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Belgia</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑533/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:659">EU:C:2013:659</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0060">60</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69.</NO.P><TXT>Po drugie, jeśli chodzi o czas trwania naruszenia, Komisja uważa, że powinien on być liczony od daty upływu terminu transpozycji dyrektywy 2015/849, podczas gdy Irlandia stoi na odmiennym stanowisku.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="16"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70.</NO.P><TXT>Należy podkreślić, że w orzecznictwie dotyczącym kar ryczałtowych na podstawie art. 260 ust. 2 TFUE Trybunał ocenia czas trwania naruszenia od dnia ogłoszenia pierwszego wyroku Trybunału na podstawie art. 258 TFUE do dnia, w którym dane państwo członkowskie wywiązało się ze swoich zobowiązań, a jeśli tego nie uczyniło – od dnia, w którym Trybunał bada okoliczności faktyczne w drugim postępowaniu<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0059"><P>Zobacz wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130625">25 czerwca 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Republika Czeska</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑241/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:423">EU:C:2013:423</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0046">46</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20191112">12 listopada 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Irlandia (farma wiatrowa Derrybrien)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑261/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:955">EU:C:2019:955</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0122">122</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. W związku z tym, w celu ustalenia wysokości kary ryczałtowej na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE, w niniejszej sprawie należy zwrócić uwagę na dwa główne aspekty.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71.</NO.P><TXT>Po pierwsze, co się tyczy momentu zakończenia czasu trwania naruszenia, w niniejszej sprawie kwestią sporną jest moment, w którym można uznać, że Irlandia wypełniła swoje zobowiązania. W tym względzie nie przekonują mnie przedstawione przez Irlandię przed Trybunałem argumenty, że środki transpozycji zgłoszone w dniu <DATE ISO="20181129">29 listopada 2018 r.</DATE> stanowiły wypełnienie zobowiązań Irlandii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72.</NO.P><TXT>W szczególności oczywiste jest, że niezależnie od tych środków, istniały uchybienia związane z niektórymi przepisami dyrektywy 2015/849. Przykładowo w odniesieniu do art. 30 ust. 1 akapit drugi, art. 30 ust. 2 i 7 oraz art. 31 ust. 1, 2, 3 i 7 tej dyrektywy Irlandia wskazała w duplice, że termin transpozycji tych przepisów uległ przedłużeniu na mocy dyrektywy 2018/843, ale w każdym razie przyjęła instrumenty służące transpozycji elementów tych przepisów wskazanych przez Komisję, które zostały zgłoszone w dniach <DATE ISO="20190130">30 stycznia 2019 r.</DATE> i <DATE ISO="20190327">27 marca 2019 r.</DATE> Tymczasem, jak wskazała Komisja, przedłużenie to nie dotyczyło wszystkich zobowiązań określonych w art. 30 i 31 dyrektywy 2015/849 (zob. pkt 7 i 23 niniejszej opinii). Ponadto Irlandia wskazała w duplice, że przepis może zostać wprowadzony w związku z obowiązkami określonymi w art. 47 ust. 2 dyrektywy 2015/849 oraz że art. 48 ust. 5–8 tej dyrektywy nie wymaga sprecyzowania poszczególnych obowiązków w prawie krajowym. W związku z tym, jak wskazała Komisja na rozprawie (zob. pkt 21 i 23 niniejszej opinii), Irlandia nie przyjęła środków transpozycji w związku z niektórymi obowiązkami określonymi w tych przepisach do czasu powiadomienia o takich środkach w dniach <DATE ISO="20191122">22 listopada 2019 r.</DATE> i <DATE ISO="20191203">3 grudnia 2019 r.</DATE> Tym samym, mimo że środki zgłoszone w dniu <DATE ISO="20181129">29 listopada 2018 r.</DATE> zapewniły transpozycję znacznej części dyrektywy 2015/849, Komisja ustaliła, że Irlandia wypełniła swoje zobowiązania z dniem <DATE ISO="20191203">3 grudnia 2019 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73.</NO.P><TXT>Po drugie, jeśli chodzi o chwilę rozpoczęcia czasu trwania naruszenia, wydaje mi się, że – jak zaproponowałem w pkt 74 i 75 mojej opinii w sprawie Komisja/Rumunia (C‑549/18) – w odniesieniu do kar ryczałtowych należy stosować datę upływu terminu transpozycji określoną w przedmiotowej dyrektywie, ponieważ lepiej służy ona realizacji celu określonego w art. 260 ust. 3 TFUE, którym jest po części silniejsze zachęcanie państw członkowskich do terminowej transpozycji dyrektyw<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0060"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190708">8 lipca 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Belgia (art. 260 ust. 3 TFUE – Szybkie sieci łączności)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑543/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:573">EU:C:2019:573</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0052">52</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Wręcz przeciwnie, jeżeli na przykład nałożenie ewentualnej kary ryczałtowej na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE nastąpi dopiero po upływie terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii, to istnieje ryzyko, że termin transpozycji wyznaczony w dyrektywie nie wywoła skutku bezpośredniego, o ile Komisja nie podejmie działań przeciwko państwu członkowskiemu. Należy również podkreślić, że w przeciwieństwie do okresowych kar pieniężnych, które stanowią sposób przymuszenia państwa członkowskiego do zaprzestania naruszania przepisów w przyszłości, kara ryczałtowa odnosi się do zachowań, które miały miejsce w przeszłości i stanowi środek gwarantujący, że państwo członkowskie nie uzna, że korzystniej jest odczekać do rozpoczęcia postępowania przed podjęciem kroków zmierzających do naprawienia naruszenia<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0061"><P>Zobacz opinia rzecznika generalnego L.M. Poiaresa Madura w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Komisja/Włochy</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑119/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:65">EU:C:2006:65</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0046">46</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Zobacz także pkt 54 niniejszej opinii.</P></NOTE>, co może rzeczywiście nastąpić w przypadku zastosowania terminu określonego w uzasadnionej opinii.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="17"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74.</NO.P><TXT>W związku z powyższym wydaje się, że zastosowanie podejścia, które proponuję, w odniesieniu do kar ryczałtowych może być jeszcze bardziej przekonujące niż w odniesieniu do okresowych kar pieniężnych, co do których Trybunał uwzględnił datę upływu terminu transpozycji określoną w przedmiotowej dyrektywie w celu oceny czasu trwania naruszenia w sprawie Komisja/Belgia (Artykuł 260 ust. 3 TFUE – Szybkie sieci połączeń)<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0062"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190708">8 lipca 2019 r.</DATE> (<NO.CASE>C‑543/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:573">EU:C:2019:573</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0088">88</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Należy dodać, że wbrew twierdzeniom Irlandii bezsprzeczne jest, że nałożenie sankcji finansowych, w tym kar ryczałtowych, było możliwe w chwili upływu terminu transpozycji dyrektywy 2015/849 ustalonego w dyrektywie 2015/849 na dzień <DATE ISO="20170626">26 czerwca 2017 r.</DATE>, ponieważ art. 260 ust. 3 TFUE, wraz z komunikatami Komisji, wyraźnie znajdowały zastosowanie<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0063"><P>Zobacz przypisy 8, 9, 27 niniejszej opinii.</P></NOTE>. W każdym razie, gdyby Trybunał nie przychylił się do mojej propozycji, długość okresu od dnia upływu terminu transpozycji określonego w przedmiotowej dyrektywie może zostać uznana za część oceny wagi naruszenia, co praktykowano w orzecznictwie dotyczącym art. 260 ust. 2 TFUE<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0064"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20121219">19 grudnia 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Irlandia</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑374/11</NO.CASE>, niepublikowany, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:827">EU:C:2012:827</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0038">38</REF.NP.ECR> i <REF.NP.ECR REF="NP0052">52</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Zobacz także opinia rzecznika generalnego N. Fennelly’ego w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Komisja/Grecja</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑197/98</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1999:597">EU:C:1999:597</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0043">43</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75.</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie, biorąc pod uwagę okres od daty upływu terminu transpozycji określonego w dyrektywie 2015/849 (<DATE ISO="20170626">26 czerwca 2017 r.</DATE>) do dnia, w którym Irlandia wypełniła swoje zobowiązania (<DATE ISO="20191203">3 grudnia 2019 r.</DATE>), czas trwania naruszenia wynosi około dwóch i pół roku (30 miesięcy), co można uznać za znaczny okres<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0065"><P>Zobacz wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130530">30 maja 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Szwecja</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑270/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:339">EU:C:2013:339</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0057">57</REF.NP.ECR> i <REF.NP.ECR REF="NP0058">58</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>) (27 miesięcy); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170713">13 lipca 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Hiszpania</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑388/16</NO.CASE>, niepublikowany, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:548">EU:C:2017:548</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>) (29 miesięcy).</P></NOTE>. Chciałbym zauważyć, że obowiązek przyjęcia przez państwo członkowskie środków niezbędnych do transpozycji dyrektywy nie został sam w sobie uznany za stanowiący szczególną trudność<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0066"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110331">31 marca 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Grecja</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑407/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:196">EU:C:2011:196</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. W związku z tym okoliczność, że Irlandia – jak twierdzi – traktowała priorytetowo postępy w zakresie środków transpozycji w ramach procedury ustawodawczej i starała się przestrzegać orientacyjnego harmonogramu przedstawionego Komisji przed wszczęciem postępowania (zob. pkt 32 niniejszej opinii), nie usprawiedliwia, moim zdaniem, naruszenia, ani nie skraca czasu jego trwania. Należy jednak wziąć pod uwagę fakt, że środki zgłoszone w dniu <DATE ISO="20181129">29 listopada 2018 r.</DATE> (tj. 17 miesięcy po upływie terminu transpozycji określonego w dyrektywie 2015/849 na dzień <DATE ISO="20170626">26 czerwca 2017 r.</DATE>), mimo, że zostały one zgłoszone zbyt późno, to jednak zapewniły daleko idącą transpozycję dyrektywy 2015/849, przy czym jedynie cztery z jej przepisów nie zostały w pełni transponowane, jak wskazała Komisja, oraz że zgłoszenie transpozycji wszystkich przepisów tej dyrektywy zostało dokonane najpóźniej w dniu <DATE ISO="20191203">3 grudnia 2019 r.</DATE> (zob. pkt 17, 21, 71 i 72 niniejszej opinii)<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0067"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20081209">9 grudnia 2008 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Francja</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑121/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:695">EU:C:2008:695</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0085">85</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76.</NO.P><TXT>Wreszcie, Irlandia nie przedstawiła Trybunałowi żadnych dowodów dotyczących swojej zdolności płatniczej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77.</NO.P><TXT>W związku z tym, biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności niniejszej sprawy, proponuję, aby Trybunał nałożył na Irlandię karę ryczałtową w wysokości <FT TYPE="NUMBER">1500000</FT> EUR.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">VI.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie kosztów</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 138 § 1 regulaminu postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ Komisja wniosła o obciążenie Irlandii kosztami postępowania, a państwo to przegrało sprawę, kosztami postępowania należy obciążyć Irlandię. Zgodnie z art. 140 § 1 tego regulaminu, który stanowi, że państwa członkowskie interweniujące w sprawie pokrywają własne koszty, należy orzec, że Estonia i Francja pokryją własne koszty.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="18"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">VII.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wnioski</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79.</NO.P><TXT>W świetle powyższych rozważań proponuję, aby Trybunał:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>stwierdził, że nie przyjmując do dnia <DATE ISO="20170626">26 czerwca 2017 r.</DATE> wszystkich środków niezbędnych do dokonania transpozycji dyrektywy 2015/849 lub w każdym razie nie informując Komisji o wspomnianych środkach, Irlandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 67 ust. 1 wspomnianej dyrektywy;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>zobowiązał Irlandię do zapłaty kary ryczałtowej w wysokości <FT TYPE="NUMBER">1500000</FT> EUR;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>obciążył Irlandię kosztami postępowania; oraz</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>4)</NO.P><TXT>orzekł, że Estonia i Francja pokrywają własne koszty.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>