(1)

Tar éis imscrúdú frithdhumpála a rinneadh i gcomhréir le hAirteagal 5 de Rialachán (CE) Uimh. 1225/2009 ón gComhairle (2), an 6 Deireadh Fómhair 2009, de bhun Rialachán (CE) Uimh. 926/2009 ón gComhairle (3), forchuireadh dleacht frithdhumpála chinntitheach ar allmhairiú píopaí agus feadán iarainn nó cruach gan uaim áirithe de thionscnamh Dhaon-Phoblacht na Síne. Bhí na bearta i bhfoirm rátaí dleachta ad valorem: 17,7 % i gcás Shandong Luxing Steel Pipe Co. Ltd; 27,2 % i gcás cuideachtaí comhoibríocha eile agus 39,2 % i gcás na gcuideachtaí eile uile.

(2)

Tar éis imscrúdú athbhreithnithe éaga a rinneadh i gcomhréir le hAirteagal 11(2) de Rialachán (CE) Uimh. 1225/2009, an 8 Nollaig 2015, de bhun Rialachán Cur Chun Feidhme (AE) 2015/2272 ón gCoimisiún, forchuireadh bearta frithdhumpála cinntitheacha go ceann 5 bliana eile (4).

(3)

An 29 Eanáir 2014, sa bhreithiúnas uaithi ar chás T-528/09, chealaigh an Chúirt Ghinearálta Rialachán (CE) Uimh. 926/2009 a mhéid a bhain le honnmhairiú táirgí arna dtáirgeadh ag Hubei Xinyegang Steel Co. Ltd (“Hubei”) (5). Rinne an Chomhairle achomharc in aghaidh an bhreithiúnais sin.

(4)

Le breithiúnas an 7 Aibreán 2016 sna cásanna comhcheangailte C-186/14 P agus C-193/14 P, sheas Cúirt Bhreithiúnais an Aontais Eorpaigh le conclúidí na Cúirte Ginearálta agus dheimhnigh sí cealú na mbeart a mhéid a bhain leis an táirgeoir onnmhairiúcháin Hubei (6).

(5)

An 9 Nollaig 2020, chuaigh na bearta frithdhumpála a forchuireadh le Rialachán Cur Chun Feidhme (AE) 2015/2272 in éag (7).

(6)

An 4 Feabhra 2021, rialaigh Cúirt Bhreithiúnais an Aontais Eorpaigh sa chás C-324/19, ar iarraidh ar réamhbhreithiúnas faoi Airteagal 267 CFAE ó Finanzgericht Hamburg, go bhfuil Rialachán (CE) Uimh. 926/2009 neamhbhailí (“an Breithiúnas”) (8).

(7)

De réir Airteagal 266 den Chonradh ar Fheidhmiú an Aontais Eorpaigh, tá sé de dhualgas ar institiúidí an Aontais na céimeanna is gá a thabhairt chun breithiúnais na Cúirte a chomhlíonadh.

(8)

Sa chás C-324/19, bhí sé d’éifeacht ag an mbreithiúnas na bearta bunaidh a neamhbhailíochtú erga omnes agus ex-tunc. Is ionann sin agus a rá gurb infheidhme an breithiúnas maidir leis na páirtithe uile agus go meastar go bhfuil Rialachán (CE) Uimh. 926/2009 neamhbhailí ón lá a tháinig sé i bhfeidhm.

(9)

De bhreis air sin, ós rud é gur cuireadh síneadh leis an mbeart bunaidh in 2015, bhí tionchar neamhdhíreach ag an mBreithiúnas ar Rialachán Cur Chun Feidhme (AE) 2015/2272 chomh maith. Is é an chúis atá leis sin mar, de réir chásdlí Chúirt Bhreithiúnais an Aontais Eorpaigh “tá an rialachán lena gcuirtear síneadh neamhbhailí a mhéid atá an rialachán cinntitheach” (9). Ar a bharr sin, chun riail na coibhéise a chomhlíonadh ní mór na bearta frithdhumpála a forchuireadh le Rialachán Cur Chun Feidhme (AE) 2015/2272 a aisghairm trí bhíthin Rialachán ón gCoimisiún (10).

(10)

De thoradh an Bhreithiúnais ina ndearbhaítear go bhfuil Rialachán (CE) Uimh. 926/2009 neamhbhailí ina iomláine, ba cheart na bearta frithdhumpála a fhorchuirtear le Rialachán Cur Chun Feidhme (AE) 2015/2272 a aisghairm ex tunc. Ar a bharr sin, féadfar aon dleacht chinntitheach a íocadh de bhun Rialachán Cur Chun Feidhme (AE) 2015/2272 a aisíoc nó a loghadh i gcomhréir leis an reachtaíocht chustaim is infheidhme. Dá bharr sin, go háirithe, ní fhéadfaidh an t-oibreoir a d’íoc na dleachtanna sin aisíocaíocht orthu a éileamh, i bprionsabal, ach amháin mura ndeachaigh an tréimhse 3 bliana a leagtar síos chuige sin in Airteagal 121(1)(a) de Chód Custaim an Aontais (11) in éag. An dearbhú a rinneadh go raibh Rialachán (CE) Uimh. 926/2009 neamhbhailí (lena n-áirítear le héifeacht erga omnes), ní hionann é agus toisc nárbh fhéidir a thuar nó force majeure sa chaoi go bhféadfaí síneadh a chur leis an tréimhse sin faoi Airteagal 121(1), an dara fomhír de Chód Custaim an Aontais (12).

(11)

Tá na bearta dá bhforáiltear sa Rialachán seo i gcomhréir leis an tuairim ón gCoiste arna bhunú le hAirteagal 15(1) den bhun-Rialachán.