Jeśli chodzi o wątpliwość, czy wykładni pojęcia „informacji dotyczących emisji do środowiska” w rozumieniu art. 6 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 1367/2006 należy dokonywać w sposób zawężający, na pewno należy przyjąć taką wykładnię tego pojęcia, która nie pozbawia wszelkiej istoty art. 339 TFUE oraz art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001, w zakresie, w jakim te uregulowania chronią tajemnicę zawodową i interesy handlowe określonej osoby fizycznej lub prawnej. Prawo dostępu do dokumentów instytucji przewidziane tym rozporządzeniem podlega jednak, jak podkreślił Sąd w pkt 29 zaskarżonego wyroku, pewnym ograniczeniom z przyczyn dotyczących względów interesu publicznego lub prywatnego, pośród których znajdują się interesy handlowe określonej osoby fizycznej lub prawnej.

Niemniej jednak wbrew temu, co twierdzi Komisja, pojęcie to nie może być poddawane wykładni zawężającej.

Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem Trybunału rozporządzenie nr 1049/2001 ma na celu, jak wynika z jego motywu 4 i art. 1, zapewnienie opinii publicznej jak najszerszego prawa dostępu do dokumentów instytucji (zob. w szczególności wyroki: z dnia 21 września 2010 r., Szwecja i in./API i Komisja, C‑514/07 P, C‑528/07 P i C-532/07 P, UE:C:2010:541, pkt 69; a także z dnia 17 października 2013 r., Rada/Access Info Europe, C‑280/11 P, UE:C:2013:671, pkt 28). Podobnie rozporządzenie nr 1367/2006 ma na celu, jak przewiduje jego art. 1, zapewnienie dostępności i systematycznego rozpowszechniania informacji o środowisku będących w posiadaniu instytucji i organów Unii.

Wyłącznie zatem w zakresie, w jaki wyjątki te stanowią odstępstwa od zasady możliwie najszerszego dostępu do tych dokumentów, ograniczając ten dostęp, w szczególności do kwestii przewidzianych w art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001, należy zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału poddawać je zawężającej wykładni i ścisłemu stosowaniu (zob. podobnie wyroki z dnia 21 września 2010 r., Szwecja i in./API i Komisja, C‑514/07 P, C-528/07P i C-532/07 P, UE:C:2010:541, pkt 73; a także z dnia 17 października 2013 r., Rada/Access Info Europe, C‑280/11 P, UE:C:2013:671, pkt 30). Konieczność stosowania takiej zawężającej wykładni została ponadto potwierdzona przez motyw 15 rozporządzenia nr 1367/2006.

Ustanawiając natomiast domniemanie, zgodnie z którym uznaje się nadrzędność interesu publicznego nakazującego ujawnianie „informac[ji] dotycząc[ych] emisji do środowiska” wobec interesu polegającego na ochronie interesów handlowych określonej osoby fizycznej lub prawej, tak że ochrona tych interesów handlowych nie możne być przeciwstawiana ujawnianiu tych informacji, art. 6 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 1367/2006 z pewnością stanowi, jak to w szczególności podkreśla CLI, odstępstwo od zasady równowagi interesów przewidzianej w art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001. Niemniej jednak wspomniany art. 6 ust. 1 zdanie pierwsze umożliwia w ten sposób konkretne zastosowanie zasady możliwie najszerszego dostępu do informacji znajdujących się w posiadaniu instytucji i organów Unii, tak że zawężająca wykładnia tego przepisu nie znajduje uzasadnienia.

W tych okolicznościach bez naruszenia prawa Sąd nie przyjął w pkt 49 i 53 zaskarżonego wyroku zawężającej wykładni art. 6 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 1367/2006 oraz pojęcia „informacji dotyczących emisji do środowiska”.

Jeśli chodzi o argument Komisji, zgodnie z którym wykładni pojęcia „informacji dotyczących emisji do środowiska” w rozumieniu art. 6 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 1367/2006 należy dokonywać w sposób ograniczający jego zakres do emisji pochodzących z instalacji przemysłowych, takich jak fabryki i elektrociepłownie, należy na wstępie podkreślić, że wbrew temu, co utrzymuje ta instytucja, Sąd przed oddaleniem tego argumentu wyraźnie ustosunkował się do niego w pkt 54–56 zaskarżonego wyroku,.

Co się tyczy zasadności oceny Sądu należy wskazać co prawda, że w wersji z 2000 r. wytyczne na temat stosowania konwencji z Aarhus proponowały w celu zdefiniowania pojęcia „emisji” w rozumieniu art. 4 ust. 4 akapit pierwszy lit. d) tej konwencji odwołanie się do definicji tego pojęcia sformułowanej w art. 2 pkt 5 dyrektywy 96/61, jednak wersja wytycznych z 2014 r. czyni odtąd odwołanie do definicji przewidzianej w art. 3 pkt 4 dyrektywy 2010/75, która powtarza w sposób identyczny definicję z tej pierwszej dyrektywy.

Z dyrektyw tych wynika co do zasady, że „emisje” w ich rozumieniu stanowią bezpośrednie lub pośrednie uwolnienie substancji, wibracji, ciepła i hałasu z punktowych lub rozproszonych źródeł w instalacjach przemysłowych tam zdefiniowanych do powietrza, środowiska wodnego lub gleby.

Niemniej jednak, jak słusznie stwierdził Sąd w pkt 55 zaskarżonego wyroku, z utrwalonego orzecznictwa Trybunału wynika, że o ile wytyczne można wprawdzie uznać za dokument wyjaśniający, który w stosownym wypadku może być brany pod uwagę, obok innych istotnych elementów, przy dokonywaniu wykładni konwencji z Aarhus, o tyle zawarte w nich analizy nie mają żadnej mocy wiążącej i nie posiadają znaczenia normatywnego, jakie nadano postanowieniom konwencji z Aarhus (zob. w szczególności wyrok z dnia 19 grudnia 2013 r., Fish Legal i Shirley, C‑279/12, UE:C:2013:853, pkt 38 i przytoczone tam orzecznictwo).

Z jednej strony nic w rozporządzeniu nr 1367/2006 nie uprawnia wniosku, że pojęcie „emisji do środowiska” w rozumieniu art. 6 ust. 1 zdanie pierwsze tego rozporządzenia winno być ograniczone do emisji pochodzących z niektórych instalacji przemysłowych, takich jak fabryki i elektrownie.

Ograniczenie to nie może być również wywiedzione z konwencji z Aarhus, którą należy brać pod uwagę dla potrzeb wykładni rozporządzenia nr 1367/2006, skoro w art. 1 rozporządzenie to przewiduje, że jego celem jest przyczynienie się do realizacji zobowiązań wynikających z tej konwencji poprzez ustanowienie przepisów regulujących zastosowanie jej postanowień do instytucji i organów Unii.

Przeciwnie, jak podkreślił Trybunał w pkt 72 ostatnio wydanego wyroku Bayer CropScience i Stichting De Bijenstichting (C‑442/14), tego rodzaju ograniczenie byłoby sprzeczne z samym brzmieniem art. 4 ust. 4 akapit pierwszy lit. d) konwencji z Aarhus. Przepis ten przewiduje bowiem, że należy ujawniać informacje o emisjach mające znaczenie dla ochrony środowiska. Informacje dotyczące emisji pochodzących z innych źródeł niż instalacje przemysłowe, takie jak wynikające z zastosowania do roślin lub gleby środków ochrony roślin, mają dla środowiska znaczenie równie istotne jak informacje dotyczące emisji przemysłowych.

Z drugiej strony ograniczenie zakresu pojęcia „emisji do środowiska” w rozumieniu art. 6 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 1367/2006 do emisji pochodzących z niektórych instalacji przemysłowych, takich jak fabryki i elektrownie, przeczyłby celowi możliwie najszerszego ujawnienia informacji o środowisku, który realizuje to rozporządzenie (zob. analogicznie dzisiejszy wyrok Bayer CropScience i Stichting De Bijenstichting, C‑442/14, pkt 73).

Wobec powyższego, i wbrew temu co twierdzi Republika Federalna Niemiec, tego rodzaju ograniczenie nie znajduje uzasadnienia w trosce o zachowanie spójności prawa Unii, w szczególności rozporządzenia nr 1367/2006 oraz dyrektyw 96/61 i 2010/75. W istocie wynikające z tych ostatnich dyrektyw ograniczenie zakresu pojęcia „emisji” do emisji pochodzących z instalacji przemysłowych tłumaczy się samym celem tych dyrektyw, który jak wskazuje art. 1 dyrektywy 2010/75, polega na ustanowieniu zasad dotyczących zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom powstającym w wyniku działalności przemysłowej oraz zasad dotyczących ich kontroli. Tego rodzaju ograniczenie nie znajduje jednak uzasadnienia w świetle celu rozporządzenia nr 1367/2006, który zgodnie z art. 1 polega na ustanowieniu przepisów regulujących dostęp do informacji o środowisku znajdujących się w posiadaniu instytucji i organów Unii. Ponadto należy podkreślić, że pojęcie „emisji” w prawie Unii nie jest jednoznaczne, ale ma wiele desygnatów w zależności od dziedziny, w której znajduje zastosowanie. Tak też definicja tego pojęcia sformułowana w dyrektywach 96/61 i 2010/75 różni się od definicji przewidzianej w szczególności przez art. 2 pkt 8 dyrektywy 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu (Dz.U. 2004, L 143, s. 56) czy też definicji zawartej w art. 3 lit. e) dyrektywy 2001/81/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie krajowych poziomów emisji dla niektórych rodzajów zanieczyszczenia powietrza (Dz.U. 2001, L 309, s. 22).

Wreszcie należy podkreślić, że wbrew temu, co twierdzą w szczególności CLI, Cefic, ECPA i Republika Federalna Niemiec, tego rodzaju ograniczenie nie znajduje również podstaw w art. 2 ust. 1 lit. d) ppkt (ii) rozporządzenia nr 1367/2006.

Prawdą jest, że przepis ten, wymieniający czynniki, które mogą wchodzić w zakres pojęcia „informacji dotyczących środowiska”, wydaje się prima facie odróżniać pojęcie „emisji” od pojęcia „zrzutu” i pojęcia „innych zanieczyszczeń” wprowadzanych do środowiska, z czego zdaniem CLI, Cefic, ECPA i Republiki Federalnej Niemiec, wynika fakt, że pojęcie „emisji do środowiska” w rozumieniu art. 6 ust. 1 zdanie pierwsze tego rozporządzenia powinno być ograniczone do emisji pochodzących z niektórych instalacji przemysłowych, z wyłączeniem zrzutów i innych zanieczyszczeń wprowadzanych do środowiska.

Niemniej z jednej strony rozróżnienie pomiędzy pojęciami „emisje” a „zrzuty” i „inne zanieczyszczenia” jest obce konwencji z Aarhus, która ogranicza się do przewidzenia w art. 4 ust. 4 akapit pierwszy lit. d), że ochrona tajemnicy handlowej lub przemysłowej nie może stać na przeszkodzie ujawnieniu „informacji o wprowadzanych zanieczyszczeniach mających znaczenie dla ochrony środowiska” (zob. dzisiejszy wyrok Bayer CropScience i Stichting De Bijenstichting, C‑442/14, pkt 62).

Z drugiej strony tego rodzaju rozróżnienie jest pozbawione znaczenia w świetle celu ujawnienia informacji o środowisku, jakiemu służy rozporządzenie nr 1367/2006, i jest sztuczne. Ponadto pojęcia te pokrywają się w znacznym stopniu, o czym świadczy stosowanie wyrażenia „inne rodzaje zanieczyszczeń” z art. 2 ust. 1 lit. d) ppkt (ii) tego rozporządzenia, z którego wynika, że emisje i zrzuty stanowią również „inne rodzaje zanieczyszczeń” odprowadzanych do środowiska (zob. analogicznie dzisiejszy wyrok Bayer CropScience i Stichting De Bijenstichting, C‑442/14, pkt 63, 65).

Tym samym nie można dla celów wykładni art. art. 6 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 1367/2006 wprowadzać rozróżnienia pomiędzy pojęciami „emisji”, „zrzutów” i „innych zanieczyszczeń” odprowadzanych do środowiska (zob. analogicznie dzisiejszy wyrok Bayer CropScience i Stichting De Bijenstichting, C‑442/14, pkt 67).

Z uwagi na powyższe rozważania Sąd mógł nie naruszając prawa uznać w pkt 54–56 zaskarżonego wyroku, że pojęcie „informacji dotyczących emisji do środowiska” w rozumieniu tego przepisu nie ogranicza się do informacji dotyczących emisji pochodzących z niektórych instalacji przemysłowych.

Jeżeli chodzi o argument Komisji, zgodnie z którym pojęcie „informacji dotyczących emisji do środowiska” w rozumieniu art. 6 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 1367/2006 obejmuje swym zakresem wyłącznie informacje odnoszące się do rzeczywistych emisji do środowiska, co nie zachodzi w przypadku spornych informacji, należy z pewnością podkreślić, że jak twierdzi Komisja, w zakres tego pojęcia nie wchodzą informacje dotyczące emisji hipotetycznych.

W istocie bowiem z art. 1 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia w związku z jego art. 2 ust. 1 lit. d) wynika co do zasady, iż celem tego rozporządzenia jest zapewnienie prawa dostępu do informacji dotyczących czynników, takich jak emisje, które oddziaływają lub mogą oddziaływać na elementy środowiska, takie jak powietrze, woda i gleba. Nie dzieje się tak jednak w przypadku emisji czysto hipotetycznych (zob. analogicznie dzisiejszy wyrok Bayer CropScience i Stichting De Bijenstichting, C‑442/14, pkt 80).

Jednak wbrew temu, co podnosi Komisja, pojęcia tego nie można w żadnym razie ograniczyć wyłącznie do informacji dotyczących emisji rzeczywiście uwolnionych do środowiska przy okazji kontaktu danego środka ochrony roślin lub danej substancji czynnej z roślinami lub glebą, które to emisje zależą w szczególności od ilości produktu faktycznie wykorzystanego przez rolników oraz dokładnego składu wprowadzonego do obrotu produktu końcowego.

Tym samym zakresem tego pojęcia objęte są również informacje o przewidywalnych emisjach danego środka ochrony roślin lub danej substancji czynnej do środowiska w normalnych lub realistycznych warunkach użytkowania tego środka lub tej substancji, odpowiadających warunkom, w oparciu o które wydano zezwolenie na wprowadzenie tego środka lub tej substancji czynnej do obrotu i przeważającym na danym obszarze, gdzie ten środek lub ta substancja ma być użytkowana (zob. analogicznie dzisiejszy wyrok Bayer CropScience i Stichting De Bijenstichting, C‑442/14, pkt 78, 79).

O ile bowiem wprowadzenie do obrotu danego środka lub substancji co do zasady nie wystarczy, aby uznać, że ten środek lub ta substancja będą z pewnością powodowały zanieczyszczenie środowiska oraz że informacje dotyczące tego środka lub substancji odnoszą się do „emisji do środowiska”, o tyle dzieje się inaczej w stosunku do środka takiego jak środek ochrony roślin i substancji, które środek ten zawiera, które muszą w warunkach normalnego użytkowania zostać uwolnione do środowiska z powodu ich funkcji samej w sobie. W tym przypadku w normalnych i realistycznych warunkach użytkowania danego środka lub substancji, które środek ten zawiera, przewidywalne emisje do środowiska nie są hipotetyczne i są objęte zakresem pojęcia „emisji do środowiska” w rozumieniu art. 6 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 1367/2006 (zob. analogicznie dzisiejszy wyrok Bayer CropScience i Stichting De Bijenstichting, C‑442/14, pkt 78, 79).

W konsekwencji Komisja niesłusznie twierdzi, że uznając, iż sporny dokument zawierał „informacje dotyczące emisji do środowiska”, Sąd naruszył prawo, ponieważ dokument ten nie zawierał informacji o charakterze i rodzaju emisji rzeczywiście uwalnianych do środowiska przy okazji stosowania spornego środka.

Wreszcie należy ustalić, czy Sąd mógł w pkt 53 zaskarżonego wyroku uznać, że wystarczy, by informacja dotyczyła emisji do środowiska „w dostatecznie bezpośredni sposób”, by wchodzić w zakres zastosowania art. 6 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 1367/2006, czy też, jak twierdzi Komisja, tego rodzaju kryterium zmierzające do ustalenia dostatecznie bezpośredniego związku pomiędzy sporymi informacjami a emisjami podlega oddaleniu, ponieważ nie ma żadnej podstawy prawnej.

W tym względzie z brzmienia art. 6 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 1367/2006 wynika, że przepis ten odnosi się do informacji, które „dotyczą emisji do środowiska”, to znaczy takich, które dotyczą lub odnoszą się do takich emisji, a nie informacji posiadających bezpośredni lub pośredni związek z emisjami do środowiska. Wykładnię taką potwierdza art. 4 ust. 4 akapit pierwszy lit. d) konwencji z Aarhus, który odnosi się do „informacji o […] zanieczyszczeniach [emisjach]”.

Z uwagi na cel realizowany przez art. 6 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 1367/2006, tj. zapewnienie, by „informacje dotyczące emisji do środowiska” były co do zasady dostępne, pojęcie to winno być rozumiane jako obejmujące swym zakresem w szczególności dane dające społeczeństwu wiedzę na temat tego, co w rzeczywistości jest odprowadzane do środowiska, lub tego, co będzie do niego odprowadzane w normalnych i realistycznych warunkach użytkowania danego środka lub danej substancji, odpowiadających warunkom, w oparciu o które wydano zezwolenie na wprowadzenie tego środka lub tej substancji do obrotu, i przeważającym na danym obszarze, gdzie ten środek lub ta substancja ma być użytkowana. Tym samym pojęcie to winno być rozumiane jako obejmujące swym zakresem w szczególności wskazówki dotyczące charakteru, składu, ilości, daty i miejsca rzeczywistych lub przewidywalnych emisji wspomnianego środka lub wspomnianej substancji w tych warunkach.

Do zakresu pojęcia „informacji dotyczących emisji do środowiska” należy również włączyć informacje pozwalające społeczeństwu na kontrolę, czy ocena rzeczywistych lub przewidywalnych emisji, na podstawie której właściwy organ wydał zezwolenie dotyczące danego środka lub danej substancji, jest prawidłowa oraz czy prawidłowa jest ocena danych dotyczących oddziaływania emisji na środowisko. Z motywu 2 rozporządzenia nr 1367/2006 wynika zatem co do zasady, że dostęp do informacji o środowisku gwarantowany tym rozporządzeniem ma w szczególności na celu sprzyjanie bardziej skutecznemu udziałowi społeczeństwa w podejmowaniu decyzji, zwiększając w ten sposób odpowiedzialność organów władzy i przejrzystość podejmowania decyzji i przyczyniając się do podnoszenia świadomości społecznej oraz wsparcia dla podejmowanych decyzji. Jednak aby móc upewnić się, że decyzje podejmowane przez właściwe organy w dziedzinie środowiska są uzasadnione i aby móc brać skutecznie udział w podejmowaniu decyzji w zakresie środowiska, społeczeństwo musi mieć dostęp do informacji umożliwiających skontrolowanie, czy należycie dokonano oceny emisji, oraz musi mieć możliwość zrozumienia, w jaki sposób środowiska dotyczy ryzyko ich negatywnych skutków.

Natomiast, jak wskazano w pkt 55 niniejszego wyroku, o ile nie należy dokonywać zawężającej wykładni pojęcia „informacji dotyczących emisji do środowiska”, o tyle pojęcie to nie może jednak obejmować swym zakresem wszelkich informacji posiadających jakikolwiek związek, nawet bezpośredni, z emisjami do środowiska. Jeśli bowiem pojęcie to byłoby rozumiane jako obejmujące swym zakresem tego rodzaju informacje, wypełniałoby w znacznym stopniu zakres pojęcia „informacji dotyczących środowiska” w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. d) rozporządzenia nr 1367/2006. Taka wykładnia pozbawiałaby wszelkiej skuteczności przewidzianą w art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001 możliwość, by instytucje odmawiały ujawnienia informacji dotyczących środowiska, w szczególności w sytuacji gdy ich ujawnienie naruszałoby ochronę interesów handlowych określonej osoby fizycznej lub prawnej i zagrażało równowadze pomiędzy przejrzystością podejmowania decyzji a ochroną tych interesów, jaką pragnął ustanowić prawodawca Unii. Przynosiłaby ona również nieproporcjonalny uszczerbek ochronie tajemnicy zawodowej gwarantowanej mocą art. 339 TFUE.

Z powyższych rozważań wynika, że orzekając w pkt 53 zaskarżonego wyroku, iż wystarczy, aby żądane informacje w dostatecznie bezpośredni sposób dotyczyły emisji do środowiska, aby wchodziły one w zakres pojęcia „informacji dotyczących emisji do środowiska” w rozumieniu art. 6 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 1367/2006, Sąd obciążył zaskarżony wyrok błędem co do prawa.

W konsekwencji, ponieważ pierwsza część jedynego zarzutu odwołania jest zasadna, należy bez konieczności badania innych części jedynego zarzutu odwołania uchylić zaskarżony wyrok.