<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-47/18</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62018CC0047</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:292">EU:C:2019:292</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>14</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>14</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Προτάσεις Bot – Υπόθεση C-47/18</HT></P><P><HT TYPE="SC">Riel</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Προτασεις του γενικου εισαγγελεα</HT></P><P><HT TYPE="UC">Yves Bot</HT></P><P>της <DATE ISO="20190404">4ης Απριλίου 2019</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Γλώσσα του πρωτοτύπου: η γαλλική.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Υπόθεση C-47/18</HT></P><P>Skarb Panstwa Rzeczypospolitej Polskiej – Generalny Dyrektor Dróg Krajowychi Autostrad</P><P>κατά</P><P>Stephan Riel, ως συνδίκου της Alpine Bau GmbH</P><P><HT TYPE="NORMAL">[αίτηση του Oberlandesgericht Wien (εφετείου της Βιέννης, Αυστρία)<BR/>για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως]</HT></P></STI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="»" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN="«"><KEYWORD>Προδικαστική παραπομπή</KEYWORD><KEYWORD>Κανονισμός (ΕΕ) 1215/2012</KEYWORD><KEYWORD>Διεθνής δικαιοδοσία σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις</KEYWORD><KEYWORD>Πεδίο εφαρμογής –Άρθρο 1, παράγραφος 2, στοιχείο βʹ</KEYWORD><KEYWORD>Πτωχεύσεις, πτωχευτικοί συμβιβασμοί και άλλες ανάλογες διαδικασίες</KEYWORD><KEYWORD>Αγωγή με την οποία ζητείται η αναγνώριση αμφισβητούμενης απαιτήσεως για τους σκοπούς της καταχωρίσεώς της στο πλαίσιο της διαδικασίας αφερεγγυότητας</KEYWORD><KEYWORD>Διαδικασίες αφερεγγυότητας</KEYWORD><KEYWORD>Κανονισμός (ΕΕ) 1346/2000</KEYWORD><KEYWORD>Άρθρο 41</KEYWORD><KEYWORD>Περιεχόμενο της αναγγελίας απαιτήσεως</KEYWORD><KEYWORD>Μέγιστο απαιτήσεων</KEYWORD><KEYWORD>Ελλιπής δήλωση</KEYWORD><KEYWORD>Έλλειψη ένδειξης η οποία συνάγεται από τα δικαιολογητικά έγγραφα</KEYWORD><KEYWORD>Προϋποθέσεις εφαρμογής του δικαίου κράτους μέλους περί ενάρξεως της κύριας διαδικασίας αφερεγγυότητας</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Εισαγωγή</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Η αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία του άρθρου 1, παράγραφος 2, στοιχείο βʹ, και του άρθρου 29, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΕ) 1215/2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20121212">12ης Δεκεμβρίου 2012</DATE>, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="351" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2012">ΕΕ 2012, L 351, σ. 1</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>, καθώς και του άρθρου 41 του κανονισμού (ΕΚ) 1346/2000 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20000529">29ης Μαΐου 2000</DATE>, περί των διαδικασιών αφερεγγυότητας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="160" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2000">ΕΕ 2000, L 160, σ. 1</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ του Skarb Panstwa Rzeczypospolitej Polskiej – Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (Δημόσιο Ταμείο της Δημοκρατίας της Πολωνίας – Γενικός Διευθυντής Εθνικών Οδών και Αυτοκινητοδρόμων, Πολωνία, στο εξής: ενάγον) και του Stephan Riel ως συνδίκου στην κύρια διαδικασία αφερεγγυότητας, η οποία κινήθηκε στην Αυστρία κατά της Alpine Bau GmbH με αντικείμενο αγωγή με την οποία ζητείται η αναγνώριση απαιτήσεων.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="2"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Με το τέταρτο και το πέμπτο προδικαστικό του ερώτημα, τα οποία θα αποτελέσουν το κύριο αντικείμενο της αναλύσεώς μου, το Oberlandesgericht Wien (εφετείο της Βιέννης, Αυστρία) διερωτάται σχετικά με τις απαιτήσεις που ισχύουν κατ’ εφαρμογή του δικαίου της Ένωσης σε σχέση με το κύρος της αναγγελίας των απαιτήσεων στην κύρια διαδικασία αφερεγγυότητας, όταν η εν λόγω αναγγελία δεν περιέχει ένδειξη ως προς την ημερομηνία γενέσεως της απαιτήσεως, ωστόσο η ημερομηνία αυτή μπορεί να συναχθεί από τα προσκομιζόμενα δικαιολογητικά έγγραφα.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>Θα καταδείξω γιατί είναι αναγκαία η ελαστική ερμηνεία του άρθρου 41 του κανονισμού 1346/2000, η οποία θα οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι πληρούνται οι απαιτήσεις της διάταξης αυτής, δεδομένου ότι η ένδειξη της ημερομηνίας γενέσεως της απαιτήσεως μπορεί να συναχθεί από τα έγγραφα που υποβάλλονται από τον πιστωτή, και θα μας υπενθυμίσει ότι οι συνέπειες της έλλειψης τέτοιας ακρίβειας στο στάδιο της εξέλεγξης της απαιτήσεως διέπονται από το δίκαιο του κράτους μέλους έναρξης της διαδικασίας (lex concursus).</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Το νομικό πλαίσιο</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Α.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Το δίκαιο της Ένωσης</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Ο κανονισμός 1215/2012</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>Το άρθρο 1 του κανονισμού 1215/2012 ορίζει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="001.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0001" ID="QS0001"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Ο παρών κανονισμός εφαρμόζεται σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, ανεξάρτητα από το είδος του δικαστηρίου. Δεν καλύπτει, ιδίως, φορολογικές, τελωνειακές ή διοικητικές υποθέσεις ή την ευθύνη κράτους για πράξεις ή παραλείψεις κατά την άσκηση της κρατικής εξουσίας (acta jure imperii).</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="001.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA><P>Εξαιρούνται από την εφαρμογή του:</P><P>[…]</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>οι πτωχεύσεις […], πτωχευτικοί συμβιβασμοί και άλλες ανάλογες διαδικασίες·</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="00BB" ID="QE0001"/>.</P></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Ο κανονισμός 1346/2000</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Οι αιτιολογικές σκέψεις 2, 8, 12, 18 έως 21 και 23 του κανονισμού 1346/2000 αναφέρουν τα εξής:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><CONSID><NP><NO.P><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0002" ID="QS0002"/>(2)</NO.P><TXT>Η καλή λειτουργία της εσωτερικής αγοράς απαιτεί να λειτουργούν αποτελεσματικά και αποδοτικά οι διασυνοριακές διαδικασίες αφερεγγυότητας, και είναι αναγκαία η έκδοση του παρόντος κανονισμού για την επίτευξη του στόχου αυτού […]</TXT></NP></CONSID><P>[…]</P><CONSID><NP><NO.P>(8)</NO.P><TXT>Για να επιτευχθεί ο στόχος της βελτίωσης και της επιτάχυνσης των διαδικασιών αφερεγγυότητας που έχουν διασυνοριακές επιπτώσεις, επιβάλλεται οι διατάξεις για τη δικαιοδοσία, την αναγνώριση και το εφαρμοστέο δίκαιο στον τομέα αυτό να συμπεριληφθούν σε κοινοτική νομοθετική πράξη δεσμευτική και άμεσα εφαρμόσιμη στα κράτη μέλη.</TXT></NP></CONSID><P>[…]</P><?PAGE NO="3"?><CONSID><NP><NO.P>(12)</NO.P><TXT>Ο παρών κανονισμός προβλέπει ότι η κύρια διαδικασία αφερεγγυότητας μπορεί να αρχίζει στο κράτος μέλος στο οποίο βρίσκεται το κέντρο των κύριων συμφερόντων του οφειλέτη. Η διαδικασία αυτή είναι γενικής εφαρμογής και αποσκοπεί στο να συμπεριλάβει όλα τα περιουσιακά στοιχεία του οφειλέτη. Προκειμένου να προστατευθούν τα διάφορα συμφέροντα, ο παρών κανονισμός επιτρέπει την έναρξη δευτερεύουσας διαδικασίας εκ παραλλήλου με τη διεξαγωγή της κύριας διαδικασίας. Η δευτερεύουσα διαδικασία μπορεί να αρχίσει στο κράτος μέλος όπου έχει εγκατάσταση ο οφειλέτης. Τα αποτελέσματα της δευτερεύουσας διαδικασίας περιορίζονται στα περιουσιακά στοιχεία που βρίσκονται στο συγκεκριμένο κράτος μέλος. Η ύπαρξη υποχρεωτικών κανόνων συντονισμού με την κύρια διαδικασία αφερεγγυότητας εγγυάται την ενιαία αντιμετώπιση στην Κοινότητα.</TXT></NP></CONSID><P>[…]</P><CONSID><NP><NO.P>(18)</NO.P><TXT>Μετά την έναρξη της κύριας διαδικασίας αφερεγγυότητας, το δικαίωμα να ζητηθεί η έναρξη διαδικασίας αφερεγγυότητας στο κράτος μέλος στο οποίο έχει εγκατάσταση ο οφειλέτης, δεν περιορίζεται από τον παρόντα κανονισμό. Ο σύνδικος της κύριας διαδικασίας ή οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο νομιμοποιούμενο από την εθνική νομοθεσία του συγκεκριμένου κράτους μέλους, μπορεί να ζητήσει την έναρξη δευτερεύουσας διαδικασίας αφερεγγυότητας.</TXT></NP></CONSID><CONSID><NP><NO.P>(19)</NO.P><TXT>Η δευτερεύουσα διαδικασία αφερεγγυότητας είναι δυνατόν να εξυπηρετήσει διάφορους σκοπούς πέραν της προστασίας τοπικών συμφερόντων. Ενδέχεται να προκύψουν περιπτώσεις όπου τα περιουσιακά στοιχεία του οφειλέτη είναι τόσο περίπλοκα, ώστε να μην είναι δυνατόν να αντιμετωπιστούν ως σύνολο, ή όταν οι διαφορές των νομικών συστημάτων είναι τόσο σημαντικές που να δημιουργούνται δυσκολίες από την επέκταση των συνεπειών της νομοθεσίας του κράτους έναρξης στα άλλα κράτη όπου βρίσκονται τα περιουσιακά στοιχεία. Για τον λόγο αυτό, ο σύνδικος της κύριας διαδικασίας μπορεί να ζητήσει την έναρξη δευτερεύουσας διαδικασίας εφόσον το απαιτεί η αποτελεσματική διοίκηση των περιουσιακών στοιχείων.</TXT></NP></CONSID><CONSID><NP><NO.P>(20)</NO.P><TXT>Οι κύριες διαδικασίες και οι δευτερεύουσες διαδικασίες αφερεγγυότητας δεν μπορούν να συμβάλλουν στην αποτελεσματική εκκαθάριση των περιουσιακών στοιχείων παρά μόνον εάν οι παράλληλες αυτές διαδικασίες είναι συντονισμένες. Βασική προϋπόθεση για το σκοπό αυτό είναι να υπάρχει στενή συνεργασία μεταξύ των διαφόρων συνδίκων, ιδίως με την επαρκή ανταλλαγή πληροφοριών. Για να εξασφαλιστεί ο δεσπόζων ρόλος της κύριας διαδικασίας αφερεγγυότητας, ο σύνδικος της διαδικασίας αυτής θα πρέπει να διαθέτει διάφορες δυνατότητες παρέμβασης στις δευτερεύουσες διαδικασίες αφερεγγυότητας. Θα πρέπει να μπορεί, παραδείγματος χάριν, να προτείνει ένα πρόγραμμα εξυγίανσης ή έναν πτωχευτικό συμβιβασμό, ή να ζητήσει την αναστολή της εκκαθάρισης των περιουσιακών στοιχείων στη δευτερεύουσα διαδικασία αφερεγγυότητας.</TXT></NP></CONSID><CONSID><NP><NO.P>(21)</NO.P><TXT>Κάθε πιστωτής, όπου και αν κατοικεί στην Κοινότητα, θα πρέπει να έχει το δικαίωμα να αναγγείλει τις απαιτήσεις του σε κάθε διαδικασία αφερεγγυότητας που διεξάγεται στην Κοινότητα και αφορά τα περιουσιακά στοιχεία του οφειλέτη. […]</TXT></NP></CONSID><P>[…]</P><CONSID><NP><NO.P>(23)</NO.P><TXT>Ο παρών κανονισμός, στα θέματα που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του, θα πρέπει να καθορίζει ενιαίους κανόνες για τη σύγκρουση των νομοθεσιών οι οποίοι να αντικαθιστούν, στα πλαίσια του πεδίου εφαρμογής τους, τις εθνικές διατάξεις ιδιωτικού διεθνούς δικαίου. Εκτός εάν υπάρχει αντίθετη διάταξη, θα πρέπει να εφαρμόζεται η νομοθεσία του κράτους μέλους έναρξης της διαδικασίας (<QUOT.START CODE="201C" REF.END="QE0003" ID="QS0003"/>lex concursus<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>). Ο κανόνας αυτός για τη σύγκρουση των νομοθεσιών θα πρέπει να εφαρμόζεται τόσο στην κύρια διαδικασία όσο και στις τοπικές διαδικασίες. Ο lex concursus καθορίζει όλα τα αποτελέσματα της διαδικασίας αφερεγγυότητας, τόσο τα<?PAGE NO="4"?> διαδικαστικά όσο και τα ουσιαστικά, επί των ενεχόμενων προσώπων και έννομων σχέσεων. Ο κανόνας αυτός διέπει όλους τους όρους έναρξης, διεξαγωγής και περάτωσης της διαδικασίας αφερεγγυότητας.<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="00BB" ID="QE0002"/></TXT></NP></CONSID></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Το άρθρο 3, παράγραφοι 1 έως 3, του κανονισμού αυτού ορίζει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="003.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0004" ID="QS0004"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Αρμόδια για την έναρξη της διαδικασίας αφερεγγυότητας είναι τα δικαστήρια του κράτους μέλους στο οποίο βρίσκεται το κέντρο των κυρίων συμφερόντων του οφειλέτη. Για τις εταιρείες και τα νομικά πρόσωπα τεκμαίρεται, μέχρις αποδείξεως του εναντίου, ότι κέντρο των κύριων συμφερόντων είναι ο τόπος της καταστατικής έδρας.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="003.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Όταν το κέντρο των κύριων συμφερόντων του οφειλέτη ευρίσκεται σε κράτος μέλος, τα δικαστήρια άλλου κράτους μέλους είναι αρμόδια για την έναρξη διαδικασίας αφερεγγυότητας, κατ’ αυτού, μόνον εάν έχει εκεί εγκατάσταση. Η διαδικασία αυτή παράγει αποτελέσματα μόνον έναντι των περιουσιακών στοιχείων του οφειλέτη που βρίσκονται στο συγκεκριμένο κράτος μέλος.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="003.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Όταν αρχίσει διαδικασία αφερεγγυότητας, κατ’ εφαρμογή της παραγράφου 1, τυχόν μεταγενέστερες διαδικασίες αφερεγγυότητας που αρχίζουν κατ’ εφαρμογή της παραγράφου 2, είναι δευτερεύουσες, και συνιστούν υποχρεωτικώς διαδικασίες εκκαθάρισης.<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="00BB" ID="QE0004"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Το άρθρο 4 του εν λόγω κανονισμού προβλέπει τα ακόλουθα:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="004.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0005" ID="QS0005"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Εάν ο παρών κανονισμός δεν ορίζει άλλως, δίκαιο εφαρμοστέο στη διαδικασία αφερεγγυότητας και στα αποτελέσματά της είναι το δίκαιο του κράτους μέλους έναρξης της διαδικασίας, κατωτέρω καλουμένου <QUOT.START CODE="201C" REF.END="QE0006" ID="QS0006"/>κράτος έναρξης<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="004.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA><P>Το δίκαιο του κράτους έναρξης ρυθμίζει τις προϋποθέσεις έναρξης, τη διεξαγωγή και την περάτωση της διαδικασίας αφερεγγυότητας. Βάσει του δικαίου αυτού, ορίζονται συγκεκριμένα:</P><P>[…]</P><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>η)</NO.P><TXT>οι κανόνες αναγγελίας, εξέλεγξης και τελικής επαλήθευσης των πιστώσεων·</TXT></NP></ITEM></LIST></P><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="00BB" ID="QE0005"/>.</P></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 27 του ίδιου κανονισμού:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0007" ID="QS0007"/>Η έναρξη διαδικασίας του άρθρου 3 παράγραφος 1 με απόφαση δικαστηρίου κράτους μέλους αναγνωριζόμενη σε άλλο κράτος μέλος (κύρια διαδικασία), καθιστά δυνατή την έναρξη, στο δεύτερο κράτος μέλος, τα δικαστήρια του οποίου έχουν αρμοδιότητα βάσει του άρθρου 3, παράγραφος 2, δευτερεύουσας διαδικασίας αφερεγγυότητας, χωρίς να εξετάζεται η αφερεγγυότητα ή μη του οφειλέτη και στο κράτος αυτό. Η διαδικασία αυτή είναι μία των διαδικασιών του παραρτήματος Β, παράγει δε αποτελέσματα μόνον επί των περιουσιακών στοιχείων του οφειλέτη των ευρισκόμενων σε αυτό το άλλο κράτος μέλος.<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="00BB" ID="QE0007"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 31, παράγραφοι 1 και 2, του κανονισμού 1346/2000:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="031.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0008" ID="QS0008"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Επιφυλασσομένων των κανόνων περιορισμού της ανακοίνωσης πληροφοριών, ο σύνδικος της κύριας διαδικασίας και οι σύνδικοι των δευτερευουσών διαδικασιών υπέχουν υποχρέωση αμοιβαίας ενημέρωσης. Ανακοινώνουν αμελλητί κάθε πληροφορία η οποία είναι δυνατόν να αποβεί χρήσιμη στην άλλη διαδικασία, όπως την πορεία της αναγγελίας και εξέλεγξης των απαιτήσεων και όλα τα μέτρα που αποσκοπούν στην περάτωση της διαδικασίας.</ALINEA></PARAG><?PAGE NO="5"?><PARAG IDENTIFIER="031.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Επιφυλασσομένων των κανόνων που ισχύουν για εκάστη διαδικασία, ο σύνδικος της κύριας διαδικασίας και οι σύνδικοι των δευτερευουσών διαδικασιών υποχρεούνται να συνεργάζονται.<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="00BB" ID="QE0008"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 32, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού, <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0009" ID="QS0009"/>[ο] πιστωτής δικαιούται να αναγγείλει την απαίτησή του στην κύρια ή σε οιαδήποτε δευτερεύουσα διαδικασία<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="00BB" ID="QE0009"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Το άρθρο 39 του εν λόγω κανονισμού ορίζει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0010" ID="QS0010"/>Οι πιστωτές οι έχοντες συνήθη διαμονή ή κατοικία ή έδρα σε κράτος μέλος άλλο από το κράτος έναρξης, συμπεριλαμβανομένων των φορολογικών αρχών και των οργανισμών κοινωνικής ασφάλισης των κρατών μελών, δικαιούνται να αναγγέλλουν εγγράφως τις απαιτήσεις τους, στο πλαίσιο της διαδικασίας αφερεγγυότητας.<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="00BB" ID="QE0010"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>Το άρθρο 40 του κανονισμού 1346/2000 έχει ως εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="040.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0011" ID="QS0011"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Μόλις αρχίσει η διαδικασία αφερεγγυότητας σε κράτος μέλος, το αρμόδιο δικαστήριο του κράτους αυτού ή ο σύνδικος που έχει διορισθεί απ’ το δικαστήριο αυτό, ενημερώνει αμελλητί τους πιστωτές που είναι γνωστοί και έχουν στα άλλα κράτη μέλη τη συνήθη διαμονή τους, κατοικία ή έδρα.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="040.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Η ενημέρωση αυτή γίνεται με την αποστολή, προς έκαστο πιστωτή, σημειώματος το οποίο περιέχει ιδίως τις τηρητέες προθεσμίες και τις κυρώσεις που προβλέπονται όσον αφορά τις προθεσμίες αυτές, το όργανο ή την αρχή προς την οποία διενεργείται η αναγγελία των απαιτήσεων και τα λοιπά ληπτέα μέτρα. Το σημείωμα αυτό αναφέρει επίσης κατά πόσον πρέπει να αναγγείλουν την απαίτησή τους οι προνομιούχοι ή οι έχοντες εμπράγματον ασφάλεια πιστωτές.<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="00BB" ID="QE0011"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>Το άρθρο 41 του κανονισμού αυτού προβλέπει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0012" ID="QS0012"/>Ο πιστωτής αποστέλλει τυχόν αντίγραφο των αποδεικτικών, και αναφέρει το είδος της απαιτήσεως, την ημερομηνία της γένεσής της, το ύψος της, καθώς και το αν έχει ή μη προνομιούχο χαρακτήρα ή εμπράγματη ασφάλεια, ή εάν υφίσταται επιφύλαξη κυριότητας, και τα περιουσιακά στοιχεία τα οποία συνιστούν αντικείμενο της ασφάλειας την οποία επικαλείται.<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="00BB" ID="QE0012"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Το άρθρο 42 του εν λόγω κανονισμού ορίζει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="042.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0013" ID="QS0013"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Η κατά το άρθρο 40 ενημέρωση πραγματοποιείται στην επίσημη γλώσσα ή σε μία από τις επίσημες γλώσσες του κράτους έναρξης. Χρησιμοποιείται προς τούτο έντυπο που φέρει, σε όλες τις επίσημες γλώσσες των οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τον τίτλο <QUOT.START CODE="201C" REF.END="QE0014" ID="QS0014"/>Πρόσκληση για αναγγελία απαιτήσεως. Προσοχή στις προθεσμίες<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="042.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Ο πιστωτής ο οποίος έχει τη συνήθη διαμονή ή την κατοικία ή την έδρα του σε κράτος μέλος διάφορο του κράτους έναρξης, δικαιούται να αναγγείλει την απαίτησή του στην επίσημη γλώσσα ή σε μία από τις επίσημες γλώσσες του κράτους αυτού, οπότε η αναγγελία της απαιτήσεώς του πρέπει τουλάχιστον να φέρει τον τίτλο <QUOT.START CODE="201C" REF.END="QE0015" ID="QS0015"/>Αναγγελία απαιτήσεως<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/> στην επίσημη γλώσσα ή σε μία από τις επίσημες γλώσσες του κράτους έναρξης. Μπορεί επίσης να υποχρεωθεί να προσκομίσει μετάφραση της αναγγελίας στην επίσημη γλώσσα ή σε μία από τις επίσημες γλώσσες του κράτους έναρξης.<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="00BB" ID="QE0013"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="6"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Β.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Το αυστριακό δίκαιο</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>Το άρθρο 102 του Bundesgesetz über das Insolvenzverfahren (νόμος περί αφερεγγυότητας)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>RGBl. 337/1914, στο εξής: IO.</P></NOTE>, της <DATE ISO="19141210">10ης Δεκεμβρίου 1914</DATE>, όπως εφαρμόζεται στη διαφορά της κύριας δίκης, ορίζει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0016" ID="QS0016"/>Οι πιστωτές υποχρεούνται να προβάλλουν τις απαιτήσεις τους στο πλαίσιο της διαδικασίας αφερεγγυότητας σύμφωνα με τις ακόλουθες διατάξεις, ακόμη και αν αποτελούν αντικείμενο διαφοράς.<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="00BB" ID="QE0016"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Το άρθρο 103, παράγραφος 1, του ΙΟ ορίζει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0017" ID="QS0017"/>Η αναγγελία αναφέρει το ποσό της απαιτήσεως και τα πραγματικά περιστατικά στα οποία αυτή βασίζεται, καθώς και τη ζητούμενη σειρά κατάταξής της· προσδιορίζει, δε, τα αποδεικτικά στοιχεία που μπορούν να προσκομιστούν προς στήριξη της προβαλλόμενης απαιτήσεως.<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="00BB" ID="QE0017"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>Σύμφωνα με το άρθρο 104, παράγραφος 1, του IO, οι απαιτήσεις πρέπει να αναγγέλλονται εγγράφως ή να αποτελούν αντικείμενο προφορικής αναγγελίας που καταγράφεται στα πρακτικά του εξετάζοντος την αφερεγγυότητα δικαστηρίου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>Το άρθρο 105 του IO, το οποίο περιελήφθη στον τίτλο <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0018" ID="QS0018"/>Ακρόαση στο πλαίσιο της εξέλεγξης<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="00BB" ID="QE0018"/>, ορίζει τα εξής στις παραγράφους 1 έως 3:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="105.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0019" ID="QS0019"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Ο σύνδικος της διαδικασίας αφερεγγυότητας και ο οφειλέτης παρίστανται στην ακρόαση στο πλαίσιο της εξέλεγξης […]</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="105.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Οι αναγγελθείσες απαιτήσεις ελέγχονται με τη σειρά που αντιστοιχεί στην κατάταξή τους ή, όταν είναι στην ίδια σειρά κατάταξης, με τη σειρά με την οποία αναγγέλθηκαν.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="105.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Ο σύνδικος της διαδικασίας αφερεγγυότητας υποβάλλει δήλωση σχετικά με την ακρίβεια και τη σειρά κατάταξης κάθε αναγγελθείσας απαιτήσεως· η υποβολή της δήλωσης γίνεται ανεπιφύλακτα.<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="00BB" ID="QE0019"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Σύμφωνα με το άρθρο 108, παράγραφος 1, του IO, <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0020" ID="QS0020"/>[τ]α αποτελέσματα της ακρόασης στο πλαίσιο της εξέλεγξης εγγράφονται στην κατάσταση των αναγγελθεισών απαιτήσεων<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="00BB" ID="QE0020"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>Σύμφωνα με το άρθρο 109, παράγραφος 1, του IO, η απαίτηση θεωρείται ότι έχει αναγνωριστεί στο πλαίσιο της διαδικασίας αφερεγγυότητας, εφόσον έχει γίνει αποδεκτή από τον σύνδικο της διαδικασίας αφερεγγυότητας και δεν έχει αμφισβητηθεί από κανέναν από τους πιστωτές που νομιμοποιούνται προς τούτο.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>Το άρθρο 110, παράγραφος 1, του IO προβλέπει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0021" ID="QS0021"/>Οι δικαιούχοι απαιτήσεων των οποίων η ακρίβεια ή η σειρά κατάταξης αμφισβητούνται μπορούν να απαιτήσουν την αναγνώριση των απαιτήσεων αυτών, εφόσον χωρεί άσκηση ένδικου βοηθήματος, στρεφόμενοι εναντίον όλων όσοι τις αμφισβητούν […]. Οι ισχυρισμοί που προβάλλονται στο πλαίσιο της σχετικής αγωγής μπορούν να στηρίζονται μόνον στον λόγο που προβλήθηκε στο πλαίσιο της αναγγελίας και κατά την ακρόαση στο πλαίσιο της εξέλεγξης και δεν μπορούν να έχουν ως αντικείμενο ποσό υψηλότερο από το ήδη εγγεγραμμένο στο ίδιο πλαίσιο.<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="00BB" ID="QE0021"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><?PAGE NO="7"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 112, παράγραφος 1, του IO:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0022" ID="QS0022"/>Οι οριστικές αποφάσεις ως προς την ύπαρξη και την κατάταξη των αμφισβητούμενων απαιτήσεων ισχύουν έναντι όλων των πιστωτών που είναι διάδικοι στη διαδικασία αφερεγγυότητας.<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="00BB" ID="QE0022"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Το ιστορικό της διαφοράς της κύριας δίκης και τα προδικαστικά ερωτήματα</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Το ενάγον, το οποίο είναι αρμόδιο για τη διαχείριση του πολωνικού κρατικού οδικού δικτύου, ανέθεσε στην Alpine Bau την εκτέλεση πλειόνων οδικών έργων στην Πολωνία, μετά από δημόσια πρόσκληση για την υποβολή προσφορών. Οι συμβάσεις για τα έργα αυτά περιείχαν λεπτομερείς όρους σχετικά με την οφειλόμενη συμβατική αποζημίωση σε περίπτωση καθυστερήσεως.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="20130619">19 Ιουνίου 2013</DATE> κινήθηκε στην Αυστρία διαδικασία δικαστικής εξυγίανσης της περιουσίας της Alpine Bau και ο S. Riel διορίστηκε σύνδικος της διαδικασίας αφερεγγυότητας κατά της εν λόγω εταιρίας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="20130704">4 Ιουλίου 2013</DATE> η εν λόγω διαδικασία χαρακτηρίστηκε εκ νέου ως διαδικασία πτώχευσης. Την επόμενη ημέρα, κατ’ εφαρμογή αποφάσεως του Handelsgericht Wien (εμποροδικείου της Βιέννης, Αυστρία), καταχωρίστηκε στο αρχείο των διαδικασιών αφερεγγυότητας ως κύρια διαδικασία αφερεγγυότητας κατά την έννοια του κανονισμού 1346/2000.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>Ενώπιον του Sąd Rejonowy Poznán-Stare Miasto w Poznaniu (πρωτοδικείου του διαμερίσματος του Poznán-Stare Miasto, Πολωνία) κινήθηκε δευτερεύουσα διαδικασία αφερεγγυότητας κατά της Alpine Bau στην Πολωνία.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>Το ενάγον ανήγγειλε τις απαιτήσεις του στις <DATE ISO="20130816">16 Αυγούστου 2013</DATE> και στις <DATE ISO="20160622">22 Ιουνίου 2016</DATE> στην κύρια διαδικασία αφερεγγυότητας που κινήθηκε στην Αυστρία και στις <DATE ISO="20140516">16 Μαΐου 2014</DATE> και στις <DATE ISO="20150616">16 Ιουνίου 2015</DATE> στη δευτερεύουσα διαδικασία αφερεγγυότητας που κινήθηκε στην Πολωνία.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Το μεγαλύτερο μέρος των απαιτήσεων που αναγγέλθηκαν κατά τον τρόπο αυτόν αναγνωρίστηκε από τον S. Riel, ο οποίος διορίστηκε εκκαθαριστής στο πλαίσιο της διαδικασίας αφερεγγυότητας στην Αυστρία, και από τον εκκαθαριστή που διορίστηκε στο πλαίσιο της δευτερεύουσας διαδικασίας αφερεγγυότητας στην Πολωνία.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Την <DATE ISO="20150401">1η Απριλίου 2015</DATE> το ενάγον άσκησε αγωγή στην Πολωνία με αίτημα την αναγνώριση απαιτήσεως ύψους <FT TYPE="NUMBER">309663865</FT> πολωνικών ζλότυ (PLN) (περίπου <FT TYPE="NUMBER">73898402</FT> ευρώ)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>Με την ισοτιμία της <DATE ISO="20140516">16ης Μαΐου 2014</DATE>, ημερομηνία αναγγελίας της απαιτήσεως στη διαδικασία αφερεγγυότητας στην Πολωνία. Το ποσό αυτό χρησιμεύει ως σημείο αναφοράς για το ποσό που μνημονεύεται στη συνέχεια.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>Σύμφωνα με το ενάγον, η Alpine Bau άσκησε την <DATE ISO="20150401">1η Απριλίου 2015</DATE> αγωγή κατά της αναγνωρίσεως απαιτήσεως ύψους <FT TYPE="DECIMAL">23037496,51</FT> PLN (περίπου <FT TYPE="NUMBER">5497684</FT> ευρώ). Ισχυρίζεται επίσης ότι οι δύο αγωγές συνεκδικάσθηκαν και εκκρεμεί η έκδοση αποφάσεως επ’ αυτών ενώπιον του Sąd Rejonowy Poznań-Stare Miasto w Poznaniu (περιφερειακού πρωτοδικείου του Poznań-Stare Miasto, Πολωνία), και ότι οι δύο αγωγές έχουν, <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0023" ID="QS0023"/>με κάποιες ουσιαστικά αμελητέες εξαιρέσεις<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="00BB" ID="QE0023"/>, το ίδιο αντικείμενο με την αγωγή αναγνωρίσεως απαιτήσεως η οποία ασκήθηκε ενώπιον του αυστριακού δικαστηρίου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>Πράγματι, στις <DATE ISO="20161031">31 Οκτωβρίου 2016</DATE>, το ενάγον άσκησε και ενώπιον του Handelsgericht Wien (εμποροδικείου της Βιέννης) αγωγή με αίτημα την αναγνώριση απαιτήσεως ύψους <FT TYPE="DECIMAL">64784879,43</FT> ευρώ, ζητώντας, σύμφωνα με τα άρθρα 29 και 30 του κανονισμού 1215/2012, την αναστολή της διαδικασίας μέχρι την έκδοση τελεσίδικης αποφάσεως επί των εκκρεμών στην Πολωνία διαδικασιών σχετικά με την αναγνώριση απαιτήσεων.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>Με παρεμπίπτουσα απόφαση της <DATE ISO="20170725">25ης Ιουλίου 2017</DATE>, το εν λόγω δικαστήριο απέρριψε την αγωγή για ποσό ύψους <FT TYPE="DECIMAL">265132,81</FT> ευρώ, χωρίς να αποφανθεί επί του αιτήματος αναστολής.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Το ενάγον άσκησε έφεση κατά της εν λόγω αποφάσεως ενώπιον του Oberlandesgericht Wien (εφετείου της Βιέννης), επικαλούμενη, μεταξύ άλλων, δικονομικό ελάττωμα, καθόσον το Handelsgericht Wien (εμποροδικείο της Βιέννης) αρνήθηκε να αναστείλει τη διαδικασία, κατά παράβαση του άρθρου 29 του κανονισμού 1215/2012.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>Το αιτούν δικαστήριο ερωτά, πρώτον, αν η αγωγή για την αναγνώριση απαιτήσεως η οποία εκκρεμεί ενώπιόν του εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής των διατάξεων του κανονισμού 1215/2012 ή των διατάξεων του κανονισμού 1346/2000.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>Δεύτερον, το δικαστήριο αυτό διερωτάται σχετικά με τη δυνατότητα εφαρμογής των κανόνων περί εκκρεμοδικίας που περιέχονται στον πρώτο από τους εν λόγω κανονισμούς, ευθέως ή κατ’ αναλογία, σε περίπτωση εφαρμογής του δεύτερου κανονισμού, ο οποίος δεν περιέχει παρόμοιες διατάξεις.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Τρίτον, το ίδιο δικαστήριο εκφράζει αμφιβολίες ως προς την έκταση των απαιτήσεων που επιβάλλει το άρθρο 41 του κανονισμού 1346/2000 σχετικά με το περιεχόμενο της αναγγελίας απαιτήσεως από πιστωτές εγκατεστημένους σε κράτος μέλος. Δεδομένου ότι η διάταξη αυτή απαιτεί λεπτομερή αναφορά στη φύση της απαιτήσεως, στην ημερομηνία γενέσεώς της και στο ύψος της, προκειμένου να διευκολυνθεί η άσκηση των δικαιωμάτων των πιστωτών, η αναφορά αυτή επιβάλλεται ακόμη και αν δεν προβλέπεται από το εφαρμοστέο δίκαιο, δηλαδή το δίκαιο του κράτους μέλους έναρξης της διαδικασίας (lex concursus).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Καταρχάς, το αιτούν δικαστήριο επισημαίνει ότι, σύμφωνα με την εθνική νομολογία επί των άρθρων 103 επ. του IO, οι προϋποθέσεις του νόμου σχετικά με το περιεχόμενο των αναγγελιών απαιτήσεων στο παθητικό της περιουσίας του οφειλέτη πρέπει να εφαρμόζονται αυστηρά, προκειμένου να προκύπτουν, κατά την ακρόαση σχετικά με την εξέλεγξη των αναγγελθεισών απαιτήσεων, όλα τα πραγματικά περιστατικά από τα οποία απορρέουν τα δικαιώματα επί των οποίων θα θεμελιωθεί εν συνεχεία η αγωγή με αίτημα την αναγνώριση απαιτήσεων. Ακολούθως, συμπληρώνει ότι, σύμφωνα με το αυστριακό δίκαιο, δεν απαιτείται να αναφέρεται η ημερομηνία γενέσεως της απαιτήσεως. Τέλος, επισημαίνει ότι, εν προκειμένω, οι εξηγήσεις σχετικά με το βάσιμο της απαιτήσεως ήταν γενικές και ότι η ημερομηνία γενέσεως της απαιτήσεως προκύπτει αποκλειστικά από τα έγγραφα που προσκόμισε ο πιστωτής.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>Κατά συνέπεια, το αιτούν δικαστήριο αμφιβάλλει ως προς το αν πρέπει να δεχθεί ότι το άρθρο 41 του κανονισμού 1346/2000 προβλέπει ένα μέγιστο απαίτησης και ότι θα μπορούσαν να εφαρμοστούν οι ευνοϊκότερες διατάξεις του lex concursus, υπογραμμίζοντας ότι το δίκαιο αυτό διέπει τις συνέπειες της ελλιπούς αναγγελίας κατά την έννοια του εν λόγω κανονισμού.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Υπό τις συνθήκες αυτές, το Oberlandesgericht Wien (εφετείο της Βιέννης) αποφάσισε να αναστείλει τη διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα εξής προδικαστικά ερωτήματα:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0024" ID="QS0024"/>1)</NO.P><TXT>Έχει το άρθρο 1, παράγραφος 2, στοιχείο βʹ, του [κανονισμού 1215/2012] την έννοια ότι η <QUOT.START CODE="201C" REF.END="QE0025" ID="QS0025"/>Prüfungsklage<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/> του αυστριακού δικαίου [αγωγή με την οποία ζητείται η αναγνώριση αμφισβητούμενης απαιτήσεως για τους σκοπούς της διαδικασίας αφερεγγυότητας] αφορά την αφερεγγυότητα κατά την έννοια του άρθρου 1, παράγραφος 2, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 1215/2012 και, συνεπώς, εξαιρείται από το καθ’ ύλην πεδίο εφαρμογής του κανονισμού αυτού;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>[2])</NO.P><TXT>(μόνον σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα):</TXT><P>Εφαρμόζεται το άρθρο 29, παράγραφος 1, του κανονισμού [1215/2012] κατ’ αναλογία σε παρεπόμενες αγωγές που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 1346/2000;</P></NP></ITEM><?PAGE NO="9"?><ITEM><NP><NO.P>[3])</NO.P><TXT>(μόνο σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα ή καταφατικής απαντήσεως στο δεύτερο ερώτημα):</TXT><P>Έχει το άρθρο 29, παράγραφος 1, του κανονισμού [1215/2012] την έννοια ότι εκκρεμεί αγωγή με το ίδιο αντικείμενο και την ίδια αιτία μεταξύ των ίδιων διαδίκων, όταν ένας πιστωτής –το ενάγον– που ανήγγειλε στην αυστριακή κύρια διαδικασία αφερεγγυότητας και στην πολωνική δευτερεύουσα διαδικασία αφερεγγυότητας την ίδια (κατ’ ουσίαν) απαίτηση, η οποία αμφισβητήθηκε (κατά το μεγαλύτερο μέρος) από τους αντίστοιχους συνδίκους, ασκεί αγωγές, πρώτα στην Πολωνία κατά του εκεί συνδίκου της δευτερεύουσας διαδικασίας αφερεγγυότητας και στη συνέχεια στην Αυστρία κατά του συνδίκου της κύριας διαδικασίας αφερεγγυότητας [S. Riel], με αίτημα την αναγνώριση απαιτήσεων ορισμένου ύψους;</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>[4])</NO.P><TXT>Έχει το άρθρο 41 του κανονισμού 1346/2000 την έννοια ότι πληρούται η απαίτηση περί γνωστοποιήσεως <QUOT.START CODE="201C" REF.END="QE0026" ID="QS0026"/>το[υ] είδο[υ]ς της απαιτήσεως, τη[ς] ημερομηνία[ς] της γένεσής της [και] το[υ] ύψο[υ]ς της<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/>, όταν</TXT><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>–όπως εν προκειμένω–, ο πιστωτής που εδρεύει σε κράτος μέλος διαφορετικό από το κράτος ενάρξεως της διαδικασίας –το ενάγον–, κατά την αναγγελία των απαιτήσεών του στην κύρια διαδικασία αφερεγγυότητας, περιγράφει την απαίτηση αναφέροντας απλώς ποσό συγκεκριμένου ύψους, χωρίς ωστόσο να αναφέρει την ημερομηνία γενέσεως της απαιτήσεως (παραδείγματος χάριν, ως <QUOT.START CODE="201C" REF.END="QE0027" ID="QS0027"/>απαίτηση της εταιρίας JSV Slawomir Kubica, ως υπεργολάβου, για την εκτέλεση οδικών έργων<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/>)</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>και δεν αναφέρει στην αναγγελία αυτή καθεαυτήν την ημερομηνία γενέσεως της απαιτήσεως, ωστόσο η ημερομηνία αυτή μπορεί να συναχθεί από τα επισυναπτόμενα στην αναγγελία της απαιτήσεως έγγραφα (παραδείγματος χάριν, από την ημερομηνία που μνημονεύεται στο προσκομιζόμενο τιμολόγιο);</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>[5])</NO.P><TXT>Έχει το άρθρο 41 του κανονισμού [1346/2000] την έννοια ότι η διάταξη αυτή δεν εμποδίζει την εφαρμογή εθνικών διατάξεων ευνοϊκότερων, κατά περίπτωση, για τον αναγγέλλοντα απαίτηση πιστωτή που έχει την έδρα του σε κράτος μέλος διαφορετικό από το κράτος ενάρξεως της διαδικασίας –σχετικών, για παράδειγμα, με την απαίτηση περί γνωστοποιήσεως της ημερομηνίας γενέσεως της απαιτήσεως;<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="00BB" ID="QE0024"/></TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">IV. Ανάλυση</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>Προτού αναπτύξω την ανάλυσή μου, η οποία, κατόπιν αιτήματος του Δικαστηρίου, περιορίζεται στο τέταρτο και το πέμπτο προδικαστικό ερώτημα σχετικά με το άρθρο 41 του κανονισμού 1346/2000, επισημαίνω εν συντομία ότι, κατά την άποψή μου, είναι δεδομένη η απάντηση επί του πρώτου προδικαστικού ερωτήματος, το οποίο αφορά προϋπόθεση επί της οποίας βασίζεται ο προβληματισμός, ότι δηλαδή η επίδικη στην κύρια δίκη αγωγή εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του εν λόγω κανονισμού.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>Πρώτον, επισημαίνεται ότι ο κανονισμός 1346/2000, ο οποίος ίσχυε μεταξύ της <DATE ISO="20020531">31ης Μαΐου 2002</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Βλ. άρθρο 47 του εν λόγω κανονισμού.</P></NOTE> και της <DATE ISO="20170625">25ης Ιουνίου 2017</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>Βλ. άρθρο 84, παράγραφος 2, καθώς και άρθρα 91 και 92 του κανονισμού (ΕΕ) 2015/848 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20150520">20ής Μαΐου 2015</DATE>, περί των διαδικασιών αφερεγγυότητας (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="141" PAGE.FIRST="19" DATE.PUB="2015">ΕΕ 2015, L 141, σ. 19</REF.DOC.OJ>), που κατάργησε και αντικατέστησε τον κανονισμό 1346/2000, και εφαρμόζεται ουσιαστικά από τις <DATE ISO="20170626">26 Ιουνίου 2017</DATE>.</P></NOTE>, είναι εφαρμοστέος στη συγκεκριμένη περίπτωση, λαμβανομένου υπόψη ότι η κύρια διαδικασία αφερεγγυότητας κινήθηκε στις <DATE ISO="20130619">19 Ιουνίου 2013</DATE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Δεύτερον, υπό το πρίσμα των αρχών που υπενθυμίζονται στην απόφαση της <DATE ISO="20171220">20ής Δεκεμβρίου 2017</DATE>, Valach κ.λπ.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P><REF.DOC.ECR><NO.CASE>C-649/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:986">EU:C:2017:986</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, σκέψεις 24 έως 27 και 37, σχετικά με το αντίστοιχο πεδίο εφαρμογής των κανονισμών 1346/2000 και 1215/2012<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Βλ., επίσης, μνημονευόμενη στις σκέψεις αυτές νομολογία.</P></NOTE>, και που ουσιαστικά επαναλαμβάνονται σε τρεις πρόσφατες αποφάσεις, της <DATE ISO="20181004">4ης Οκτωβρίου 2018</DATE>, Feniks<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P><REF.DOC.ECR><NO.CASE>C-337/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:805">EU:C:2018:805</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, της <DATE ISO="20181114">14ης Νοεμβρίου 2018</DATE>, Wiemer &amp; Trachte<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P><REF.DOC.ECR><NO.CASE>C-296/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:902">EU:C:2018:902</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0029">29</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, και της <DATE ISO="20190206">6ης Φεβρουαρίου 2019</DATE>, NK<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P><REF.DOC.ECR><NO.CASE>C-535/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:96">EU:C:2019:96</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0024">24</REF.NP.ECR> έως <REF.NP.ECR REF="NP0026">26</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, σχετικά με το πεδίο εφαρμογής του κανονισμού (ΕΚ) 44/2001 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20001222">22ας Δεκεμβρίου 2000</DATE>, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="012" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2001">ΕΕ 2001, L 12, σ. 1</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>, ο οποίος καταργήθηκε με τον κανονισμό 1215/2012, θεωρώ ότι η προβλεπόμενη στο άρθρο 110 του ΙΟ αγωγή με την οποία ζητείται η αναγνώριση απαιτήσεων εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 1346/2000.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Πράγματι, η εν λόγω αγωγή με την οποία ζητείται η αναγνώριση απαιτήσεων μπορεί να ασκηθεί μόνον στο πλαίσιο διαδικασίας αφερεγγυότητας σε περίπτωση αμφισβητήσεως ως προς το ποσό, την ακρίβεια ή την κατάταξη των απαιτήσεων που αναγγέλλονται από τους πιστωτές οι οποίοι συμμετέχουν στη διαδικασία αυτή. Επιπλέον, σκοπός της είναι να εξακριβωθεί αν πληρούνται οι απαιτήσεις σχετικά με την αναγγελία των απαιτήσεων. Τέλος, με την αγωγή με την οποία ζητείται η αναγνώριση απαιτήσεων, το ποσό της προς διανομή πτωχευτικής περιουσίας καθίσταται ορισμένο και αντιτάξιμο έναντι όλων των πιστωτών που συμμετέχουν στη διαδικασία αφερεγγυότητας, αναλόγως του υποστατού και της σειράς κατάταξης των αμφισβητούμενων απαιτήσεων.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>Ως εκ τούτου, θεωρώ ότι μια αγωγή όπως η επίδικη στην κύρια δίκη απορρέει άμεσα από τη διαδικασία αφερεγγυότητας και συνδέεται στενά με αυτή, με αποτέλεσμα να μην εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 1215/2012.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>Κατόπιν της διευκρινίσεως αυτής, μπορών πλέον να αναπτύξω τις απαντήσεις μου στα δύο τελευταία ερωτήματα του αιτούντος δικαστηρίου, σχετικά με το πεδίο εφαρμογής του άρθρου 41 του κανονισμού 1346/2000, τα οποία προτείνω να εξετάσει το Δικαστήριο από κοινού.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>Το αιτούν δικαστήριο εξέφρασε αμφιβολίες ως προς τις συνέπειες του ότι στην αναγγελία του ενάγοντος δεν αναφερόταν η ημερομηνία γενέσεως της απαιτήσεώς της, καίτοι η ημερομηνία αυτή μπορούσε να συναχθεί από τα προσκομισθέντα δικαιολογητικά έγγραφα και το εθνικό δίκαιο δεν απαιτεί τέτοιον προσδιορισμό.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Επομένως, το Δικαστήριο καλείται να ερμηνεύσει, για πρώτη φορά, το άρθρο 41 του κανονισμού 1346/2000, προκειμένου να αποφανθεί σχετικά με το υποχρεωτικό περιεχόμενο της αναγγελίας απαιτήσεως, όπως ορίζεται στη διάταξη αυτή.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>Κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, για την ερμηνεία διατάξεως του δικαίου της Ένωσης επιβάλλεται η συνεκτίμηση όχι μόνον του γράμματός της και των σκοπών που επιδιώκει, αλλά και του πλαισίου στο οποίο αυτή εντάσσεται, καθώς και του συνόλου των διατάξεων του δικαίου της Ένωσης<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Βλ. απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181210">10ης Δεκεμβρίου 2018</DATE>, <NAME.CASE>Wightman κ.λπ.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-621/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:999">EU:C:2018:999</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0047">47</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>Ως εκ τούτου, πρώτον, διαπιστώνεται ότι δεν τέθηκε ζήτημα ενδεχόμενης αποκλίσεως της διατυπώσεως του άρθρου 41 του κανονισμού 1346/2000 στις γλωσσικές αποδόσεις που είχα τη δυνατότητα να εξετάσω<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Δηλαδή τις αποδόσεις στην ισπανική, τη γερμανική, την αγγλική και την ιταλική γλώσσα.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="11"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>Δεύτερον, διευκρινίζεται ότι μια τέτοια διάταξη υπό πανομοιότυπη διατύπωση περιλαμβανόταν στη Σύμβαση της <DATE ISO="19951123">23ης Νοεμβρίου 1995</DATE>, περί των διαδικασιών αφερεγγυότητας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Έγγραφο του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης CONV/INSOL/X1, διαθέσιμο στον ακόλουθο διαδικτυακό τόπο: https://www.lynxlex.com/fr/text/insolvabilit%C3%A9-r%C3%A8gl-13462000/rapports-explicatifs-utiles/3519. Παρόμοια διάταξη περιλαμβανόταν και στο σχέδιο της συμβάσεως για τις διαδικασίες αφερεγγυότητας και ανάλογες διαδικασίες του 1980, που δημοσιεύθηκε με την επεξηγηματική έκθεση του J. Lemontey στο <HT TYPE="ITALIC">Bulletin des Communautés européennes</HT>, τεύχος 2/82, διαθέσιμο στον ακόλουθο διαδικτυακό τόπο: https://publications.europa.eu/fr/publication-detail/-/publication/bdfe47f1-678d-45f3-94cb-6aff207d4fc1/language-fr/format-PDF/source-88176377.</P></NOTE>. Η σύμβαση αυτή, καίτοι δεν τέθηκε σε ισχύ λόγω μη υπογραφής της από κράτος μέλος, αποτέλεσε τη βάση για τη σύνταξη του κανονισμού 1346/2000<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Για τη γένεση του κανονισμού 1346/2000, βλ. προτάσεις του γενικού εισαγγελέα F. G. Jacobs στη υπόθεση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Eurofood IFSC</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-341/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:579">EU:C:2005:579</NO.ECLI>, σημείο <REF.NP.ECR REF="NP0002">2</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> και υποσημειώσεις 3 και 4), καθώς και προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Szpunar στην υπόθεση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Senior Home</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-195/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:369">EU:C:2016:369</NO.ECLI>, σημεία <REF.NP.ECR REF="NP0019">19</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0020">20</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>Τρίτον, όπως διευκρινίστηκε προς το Δικαστήριο, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η αιτιολογική έκθεση των Miguel Virgós και Etienne Schmit για τη Σύμβαση περί των διαδικασιών αφερεγγυότητας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Πρόκειται για το έγγραφο του Συμβουλίου 6500/1/96, REV 1, της <DATE ISO="19960708">8ης Ιουλίου 1996</DATE> (στο εξής: έκθεση Virgós‑Schmit), διαθέσιμο στον ακόλουθο διαδικτυακό τόπο: https://www.lynxlex.com/fr/text/insolvabilit%C3%A9-r%C3%A8gl-13462000/rapports-explicatifs-utiles/3519. Ολόκληρο το τελικό κείμενο στην αγγλική γλώσσα περιέχεται στο έργο των Moss, G., Fletcher, I., Isaacs, S., T<HT TYPE="ITALIC">he EC Regulation on Insolvency Proceedings: a Commentary and Annotated Guide</HT>, Oxford University Press, Oxford, 2002, σ. 261 έως 327 (επί της ακριβούς ημερομηνίας της έκθεσης αυτής, βλ. σ. 261).</P></NOTE> χρησιμεύει ως σημείο αναφοράς για την ερμηνεία του κανονισμού 1346/2000<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Βλ. προτάσεις του γενικού εισαγγελέα F. G. Jacobs στην υπόθεση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Eurofood IFSC</NAME.CASE> [<NO.CASE>C‑341/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:579">EU:C:2005:579</NO.ECLI>, σημείο <REF.NP.ECR REF="NP0002">2</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, μνημονευόμενο στις προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Szpunar στην υπόθεση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Senior Home</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-195/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:369">EU:C:2016:369</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, υποσημείωση 11), καθώς και υποσημείωση 5, όπου αναφέρεται: <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0028" ID="QS0028"/>[η] έκθεση Virgós-Schmit, η οποία αποτέλεσε την πηγή πολλών από τις αιτιολογικές σκέψεις του προοιμίου του κανονισμού, ουδέποτε δημοσιεύθηκε στη Επίσημη Εφημερίδα, αν και υφίσταται ως έγγραφο του [Συμβουλίου της <DATE ISO="19960708">8ης Ιουλίου 1996</DATE> – 6500/1/96.] Η τελική εκδοχή ολόκληρου του κειμένου στην αγγλική γλώσσα απαντά στο […] σύγγραμμα [Moss, G., Fletcher, I., Isaacs, S., <HT TYPE="ITALIC">The EC Regulation on Insolvency Proceedings: a Commentary and Annotated Guide</HT>, Oxford University Press, Οξφόρδη, 2002]. Βλ. επίσης [Balz, M., <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0029" ID="QS0029"/>The European Union Convention on insolvency proceedings<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="00BB" ID="QE0029"/>, <HT TYPE="ITALIC">American Bankruptcy Law Journal</HT>, National Conference of Bankruptcy Judges, Laguna Beach, 1996]. Ο Balz προήδρευσε της συντακτικής επιτροπής της ομάδας περί πτωχεύσεως του Συμβουλίου […], η οποία συνέταξε τη Σύμβαση. Αναφέρει ότι η έκθεση Virgós-Schmit <QUOT.START CODE="201C" REF.END="QE0030" ID="QS0030"/>συζητήθηκε εκτεταμένα και αποτέλεσε αντικείμενο συμφωνίας εκ μέρους των αντιπροσωπειών των εμπειρογνωμόνων, αλλά, σε αντίθεση με τη Σύμβαση, δεν εγκρίθηκε τύποις από το Συμβούλιο Υπουργών. Εντούτοις, πρόκειται να έχει σημαντικό κύρος ενώπιον των δικαστηρίων των κρατών μελών<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/> (υποσημείωση 51)<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="00BB" ID="QE0028"/>].</P></NOTE>, ιδίως όσον αφορά τους επιδιωκόμενους σκοπούς.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>Οι εν λόγω συγγραφείς τόνισαν ότι οι ειδικές διατάξεις της Συμβάσεως της <DATE ISO="19951123">23ης Νοεμβρίου 1995</DATE> όσον αφορά την αναγγελία απαιτήσεων, οι οποίες εισάγουν εξαιρέσεις από την εφαρμογή του δικαίου του κράτους έναρξης της διαδικασίας, σκοπό έχουν να διευκολύνουν την άσκηση των δικαιωμάτων των πιστωτών στον ευρωπαϊκό χώρο, καθορίζοντας τις απαιτήσεις που θα φανούν χρήσιμες για τον προσδιορισμό των απαιτήσεών τους<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Βλ. έκθεση Virgós-Schmit (σημείο 273).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>Το ίδιο ισχύει και για τον κανονισμό 1346/2000. Ειδικότερα, σύμφωνα με το άρθρο 4, παράγραφος 2, στοιχείο ηʹ, οι κανόνες αναγγελίας, εξέλεγξης και τελικής επαλήθευσης των πιστώσεων ρυθμίζονται από το δίκαιο του κράτους έναρξης της διαδικασίας. Το κεφάλαιο IV του εν λόγω κανονισμού, με τίτλο <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0031" ID="QS0031"/>Ενημέρωση των πιστωτών και αναγγελία των απαιτήσεών τους<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="00BB" ID="QE0031"/>, το οποίο περιλαμβάνει τα άρθρα 39 έως 42, αποτελεί εξαίρεση από την αρχή αυτή, καθώς στα άρθρα 39 και 41 και στο άρθρο 42, παράγραφος 2, του κανονισμού αυτού προβλέπονται ορισμένες διατυπώσεις για την άσκηση του δικαιώματος αναγγελίας, στο πλαίσιο της διαδικασίας αφερεγγυότητας, των απαιτήσεων πιστωτών που είναι εγκατεστημένοι σε κράτος μέλος διαφορετικό από το κράτος έναρξης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>Τέταρτον, όσον αφορά το πεδίο εφαρμογής των κανόνων αυτών για την αναγγελία απαιτήσεων, διευκρινίζεται στην έκθεση Virgós‑Schmit ότι, λαμβανομένου υπόψη του επιδιωκόμενου σκοπού<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Βλ. ανωτέρω, σημείο 53 των προτάσεων αυτών.</P></NOTE>, το εθνικό δίκαιο μπορεί να επιβάλλει πρόσθετες προϋποθέσεις ως προς το περιεχόμενο της εν λόγω αναγγελίας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Βλ. έκθεση Virgós-Schmit (σημείο 273).</P></NOTE>. Οι κανόνες αυτοί διασφαλίζουν την εγκυρότητα της αναγγελίας της απαίτησης σύμφωνα με το δίκαιο του κράτους έναρξης της διαδικασίας που εφαρμόζεται για την εξέλεγξή της.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="12"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>Την ανάλυση αυτή συμμερίζονται πολλοί σχολιαστές του κανονισμού 1346/2000<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Βλ., ιδίως, Raimon, M., <HT TYPE="ITALIC">Le règlement communautaire 1346/2000 du <DATE ISO="20000529">29 mai 2000</DATE> relatif aux procédures d’insolvabilité</HT>, Librairie générale de droit et de jurisprudence, συλλογή <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0032" ID="QS0032"/> Droit des affaires <QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="00BB" ID="QE0032"/>, Παρίσι, 2007, σημείο 546, σ. 180. Βλ., επίσης, Hess, B., Oberhammer, P., και Pfeiffer, T., σε συνεργασία με Piekenbrock, A., και Seagon, C., <HT TYPE="ITALIC">External Evaluation of Regulation n<HT TYPE="SUP">o</HT></HT> <HT TYPE="ITALIC">1346/2000/EC on Insolvency Proceedings</HT>, 2014, σημείο 8.2, σ. 372, ιδίως τις εξής παραπομπές στην υποσημείωση 1139: Moss, G., Fletcher, I., Isaacs, S., <HT TYPE="ITALIC">The EC Regulation on Insolvency Proceedings: a Commentary and Annotated Guide</HT>, 2η έκδ., Oxford University Press, Οξφόρδη, 2009, σημείο 8.410· Riedemann, S., <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0033" ID="QS0033"/>Article 41<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="00BB" ID="QE0033"/>, <HT TYPE="ITALIC">Europaïsche Insolvenzverordnung</HT>, De Gruyter, Βερολίνο, 2007, σημείο 14· όμως, βλ., επίσης, Ghia, L., <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0034" ID="QS0034"/>Regulation N. 1346/2000 and Protection of Creditors<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="00BB" ID="QE0034"/>, <HT TYPE="ITALIC">International Insolvency Law Review</HT>, C.H. Beck, Μονάχο, 2011, σ. 313 έως 320, ιδίως σ. 320.</P></NOTE>, οι οποίοι λαμβάνουν υπόψη το καινοτόμο πλαίσιο εντός του οποίου εξετάζεται το ζήτημα του δικαιώματος των πιστωτών και την πολύ ρεαλιστική οπτική γωνία υπό την οποία προσεγγίζεται.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>Ειδικότερα, ο νομοθέτης της Ένωσης θέσπισε κανόνες που εγγυώνται την ισότητα των πιστωτών, καθώς, αφού εισήγαγε την ιδέα της καθολικότητας της πτωχεύσεως για την κύρια διαδικασία αφερεγγυότητας, καθιερώνοντας στο άρθρο 39 του κανονισμού 1346/2000, την αρχή της ελεύθερης αναγγελίας των απαιτήσεων υπέρ των πιστωτών που έχουν τη συνήθη διαμονή, κατοικία ή έδρα σε κράτος μέλος διαφορετικό από το κράτος έναρξης, συνέδεσε την αρχή αυτή με τη δυνατότητα αναγγελίας των απαιτήσεων όχι μόνο στην κύρια διαδικασία, αλλά και στις δευτερεύουσες διαδικασίες του άρθρου 32, παράγραφος 1, του κανονισμού 1346/2000.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>Η ισότητα αυτή βασίζεται στην ενότητα της περιουσίας και στην αρχή της μη διάκρισης, μολονότι το κριτήριο που εφαρμόζεται εν προκειμένω είναι εκείνο της κατοικίας των ενδιαφερόμενων πιστωτών και όχι της ιθαγένειας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Βλ. Vallens, J-L., <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0035" ID="QS0035"/>La mise en œuvre du règlement communautaire sur les procédures d’insolvabilité: questions de procédure<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="00BB" ID="QE0035"/>, <HT TYPE="ITALIC">Recueil Dalloz</HT>, Dalloz, Παρίσι, 2003, n<HT TYPE="SUP">o</HT> 21, σ. 1421 έως 1427, ιδίως μέρος IX, σ. 1427, με παραπομπή σε Rémery, J-P., <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0036" ID="QS0036"/>Les aspects européens de la déclaration des créances dans une procédure collective ouverte en France<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="00BB" ID="QE0036"/>, <HT TYPE="ITALIC">Revue de procédures collectives</HT>, LexisNexis, Παρίσι, 2003, n<HT TYPE="SUP">o</HT> 40, σ. 66· καθώς και <HT TYPE="ITALIC">External Evaluation of Regulation n<HT TYPE="SUP">o</HT> 1346/2000/EC on Insolvency Proceedings</HT>, όπ.π., σημείο 8.1, σ. 369 και υποσημείωση 1123. Βλ, επίσης, Jazottes, G., <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0037" ID="QS0037"/>Article 53<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="00BB" ID="QE0037"/>, <HT TYPE="ITALIC">Le règlement (UE) 2015/848 du <DATE ISO="20150520">20 mai 2015</DATE> relatif aux procédures d’insolvabilité, commentaire article par article</HT>, Société de législation comparée, Συλλογή <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0038" ID="QS0038"/>Trans Europe Experts<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="00BB" ID="QE0038"/>, Παρίσι, τόμος 12, σ. 311 έως 317, ιδίως σ. 312, δεύτερη παράγραφος. Βλ., contra, Raimon, M., όπ.π., σημείο 543, σ. 179.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>Συνεπώς, προκειμένου να διασφαλιστεί η αποτελεσματική διεξαγωγή της διαδικασίας αφερεγγυότητας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Βλ. αιτιολογική σκέψη 2 του κανονισμού 1346/2000.</P></NOTE>, ο νομοθέτης της Ένωσης επέλεξε να ορίσει, με το άρθρο 41 του κανονισμού 1346/2000, τους κοινούς κανόνες μέγιστης προστασίας των πιστωτών που είναι εγκατεστημένοι σε κράτος μέλος διαφορετικό από εκείνο στο οποίο κινήθηκε η διαδικασία αφερεγγυότητας. Πρέπει να σημειωθεί ότι, για τους ίδιους λόγους, το περιεχόμενο της αναγγελίας παρέμεινε αμετάβλητο στον κανονισμό 2015/848<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Βλ. άρθρο 55, παράγραφος 2, στοιχεία βʹ και εʹ, του κανονισμού 2015/848.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>Πρόκειται εδώ για κανόνες ουσιαστικού δικαίου<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Βλ., ιδίως, Raimon, M., όπ.π., σημείο 536, σ. 177· καθώς και, στο έργο με τίτλο <HT TYPE="ITALIC">Le règlement (UE) 2015/848 du <DATE ISO="20150520">20 mai 2015</DATE> relatif aux procédures d’insolvabilité, commentaire article par article</HT>, όπ.π., Jazottes, G., <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0039" ID="QS0039"/>Article 53<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="00BB" ID="QE0039"/>, σ. 311 έως 317, ιδίως σ. 316, και Maréchal, C., <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0040" ID="QS0040"/>Article 55<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="00BB" ID="QE0040"/>, σ. 323 έως 329, ιδίως σ. 326, μέρος B, πρώτη παράγραφος, in fine.</P></NOTE>. Θεωρώ, όπως και η Ισπανική και η Πολωνική Κυβέρνηση, ότι πρέπει να αποτελέσουν αντικείμενο ελαστικής ερμηνείας για τους λόγους που εκτίθενται κατωτέρω.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>Πρώτον, διαπιστώνεται ότι ο νομοθέτης της Ένωσης περιόρισε το πλαίσιο της αναγγελίας απαιτήσεων στο περιεχόμενό της και στα έγγραφα που προσκομίζονται από τον πιστωτή προς απόδειξη της απαιτήσεως και του ύψους της. Όπως επισημάνθηκε λίγο μετά την έναρξη ισχύος του κανονισμού 1346/2000, δεν εξετάζονται όλα τα ζητήματα που αφορούν τη διαδικασία αναγγελίας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Βλ. Vallens, J-L., όπ.π.</P></NOTE>. Επομένως, μπορεί να θεωρηθεί ότι το άρθρο 41 του εν λόγω κανονισμού αντιπροσώπευε μια μη ολοκληρωμένη μορφή ενοποίησης της διαδικασίας αναγγελίας απαιτήσεων<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>Βλ. την έκθεση της Επιτροπής προς το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το Συμβούλιο και την Ευρωπαϊκή Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή για την εφαρμογή του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1346/2000 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20000529">29ης Μαΐου 2000</DATE>, περί των διαδικασιών αφερεγγυότητας [COM(2012) 743 τελικό] (σημείο 9, πρώτη παράγραφος).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="13"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>Κατά συνέπεια, η απουσία ομοιόμορφης διαδικασίας για την άσκηση του δικαιώματος της αναγγελίας απαιτήσεων και η δυνατότητα προσκόμισης δικαιολογητικών εγγράφων με οδηγούν στο συμπέρασμα ότι οι απαριθμούμενες στο άρθρο 41 του κανονισμού 1346/2000 ενδείξεις δεν απαιτείται να αναφέρονται στο έγγραφο της αναγγελίας, αλλά μπορούν να συνάγονται από τα επισυναπτόμενα δικαιολογητικά έγγραφα.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>Δεύτερον, η αποδοχή των προσκομιζόμενων εγγράφων που επιβάλλεται από τον νομοθέτη της Ένωσης παρέχει, κατά τη γνώμη μου, μια εξουσία εκτιμήσεως στηριζόμενη στις εφαρμοστέες εθνικές νομοθεσίες, εν απουσία ενιαίων κυρώσεων, για την αξιολόγηση του κύρους της αναγγελίας ή τη θεραπεία της.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64.</NO.P><TXT>Πράγματι, το στάδιο της αναγγελίας των απαιτήσεων πρέπει κατ’ ανάγκη να διακρίνεται από το στάδιο της εξέλεγξής τους, το οποίο εξακολουθεί να διέπεται από το εθνικό δίκαιο, σύμφωνα με το άρθρο 4, παράγραφος 2, στοιχείο ηʹ, του κανονισμού 1346/2000. Ειδικότερα, το δίκαιο αυτό καθορίζει τις συνέπειες της παράτυπης αναγγελίας του πιστωτή και μπορεί, αν αυτή είναι ελλιπής, όπως συμβαίνει εν προκειμένω, να προβλέπει τη συμπλήρωσή της με διάφορα έγγραφα και κατόπιν αιτήματος της αρχής που είναι υπεύθυνη για την εξέλεγξή της, εάν κάτι τέτοιο είναι απαραίτητο<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>Πρβλ. τις γραπτές παρατηρήσεις των διαδίκων της κύριας δίκης σχετικά με τη δυνατότητα προσκόμισης συμπληρωματικών στοιχείων κατά τη διαδικασία εξέλεγξης των απαιτήσεων και, ιδίως, ανάλογη γαλλική νομοθεσία και νομολογία σε Vallansan, J., <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0041" ID="QS0041"/>Sauvegarde, redressement et liquidation judiciaires – Déclaration et admission des créances<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="00BB" ID="QE0041"/>, <HT TYPE="ITALIC">JurisClasseur Commercial</HT>, LexisNexis, Παρίσι, τεύχος 2352 της <DATE ISO="20150914">14ης Σεπτεμβρίου 2015</DATE> (τελευταία ενημέρωση: <DATE ISO="20180615">15 Ιουνίου 2018</DATE>), σημεία 84, 88, 89 και 93 έως 95. Βλ., επίσης, Raimon, M., όπ.π., σημείο 546, σ. 180.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65.</NO.P><TXT>Θεωρώ ότι οι διαδικασίες αυτές ανταποκρίνονται στις εύλογες ανησυχίες που εξέφρασε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή όσον αφορά την ανάγκη να μην περιπλέκεται η αποστολή του συνδίκου της διαδικασίας αφερεγγυότητας με την υποχρέωση ελέγχου πολλών εγγράφων.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66.</NO.P><TXT>Τρίτον, ο σταθερά επιδιωκόμενος σκοπός της προστασίας των πιστωτών τόσο από τον κανονισμό 1346/2000 όσο και από τον κανονισμό 2015/848 συνεπάγεται ότι η έκταση των υποχρεώσεων των πιστωτών κατά την αναγγελία των απαιτήσεών τους σε άλλο κράτος μέλος εξαρτάται από τις συνθήκες ενημέρωσής τους, την προθεσμία αναγγελίας των απαιτήσεων και τις γλωσσικές δυσκολίες που ενδέχεται να αντιμετωπίσουν.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67.</NO.P><TXT>Ειδικότερα, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι ο ατελής χαρακτήρας των διατάξεων του κανονισμού 1346/2000 ήταν η αιτία ουσιαστικών τροποποιήσεων, λόγω των πρακτικών προβλημάτων τα οποία σχετίζονται με ορισμένες πτυχές της αναγγελίας των απαιτήσεων που εντοπίστηκαν σε μελέτη αξιολόγησης της εφαρμογής του εν λόγω κανονισμού, η οποία παρουσιάστηκε σε έκθεση που εκπονήθηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή σύμφωνα με το άρθρο 46 του κανονισμού αυτού<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0031"><P>Βλ. την έκθεση που παρατίθεται στην υποσημείωση 29 των παρουσών προτάσεων (σημεία 1.1., 1.2. και 9.). Το τελευταίο αυτό σημείο αναφέρει τις εξής δυσχέρειες: <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0042" ID="QS0042"/>[…] τους γλωσσικούς φραγμούς, το κόστος, τις προθεσμίες για την αναγγελία απαιτήσεων και την απουσία ενημέρωσης σχετικά με την απόφαση περί έναρξης της διαδικασίας, τον σύνδικο και τις διατυπώσεις που προβλέπει το lex fori concursus για την αναγγελία των απαιτήσεων<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="00BB" ID="QE0042"/>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68.</NO.P><TXT>Η σοβαρότητα των εν λόγω δυσχερειών οδήγησε την Επιτροπή να αναζητήσει λύσεις για τη διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος αναγγελίας των απαιτήσεων, ελλείψει εναρμονίσεως των εθνικών νομοθεσιών στο θέμα αυτό<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0032"><P>Βλ. Maréchal, C., όπ.π., ιδίως σ. 327.</P></NOTE>, καθώς και της ισότητας των πιστωτών. Οι λύσεις αυτές συγκεκριμενοποιήθηκαν με τη δυνατότητα πραγματοποίησης της αναγγελίας των<?PAGE NO="14"?> απαιτήσεων με όλα τα μέσα επικοινωνίας που είναι δεκτά από το δίκαιο του κράτους έναρξης της διαδικασίας αφερεγγυότητας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0033"><P>Βλ. άρθρο 53 του κανονισμού 2015/848, σε σύγκριση με το άρθρο 39 του κανονισμού 1346/2000, το οποίο προβλέπει την έγγραφη αναγγελία.</P></NOTE> και με τη σύνταξη ενός τυποποιημένου εντύπου αναγγελίας στο οποίο εξειδικεύονται οι πληροφορίες που απαιτούνται<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0034"><P>Βλ. άρθρο 55, παράγραφος 1, του κανονισμού 2015/848 και εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 2017/1105 της Επιτροπής, της <DATE ISO="20170612">12ης Ιουνίου 2017</DATE>, για τον καθορισμό των εντύπων που αναφέρονται στον κανονισμό (ΕΕ) 2015/848 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου περί των διαδικασιών αφερεγγυότητας (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="160" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2017">ΕΕ 2017, L 160, σ. 1</REF.DOC.OJ>). Βλ., ιδίως, παράρτημα II, σημείο 6.2., του εκτελεστικού κανονισμού 2017/1105. Ωστόσο, σύμφωνα με το άρθρο 55, παράγραφος 4, του κανονισμού 2015/848, η χρήση αυτού του εντύπου είναι προαιρετική, δεδομένου ότι ο πιστωτής διατηρεί την επιλογή να χρησιμοποιήσει άλλα μέσα για την αναγγελία της απαιτήσεώς του, υπό τον όρο ότι αυτά περιλαμβάνουν τις ίδιες υποχρεωτικές πληροφορίες.</P></NOTE> για τη διευκόλυνση και την εξασφάλιση του κύρους της αναγγελίας απαιτήσεων<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0035"><P>Βλ. Brulard, Y., κ.ά., <HT TYPE="ITALIC">L’insolvabilité nationale, européenne et internationale, le règlement européen du <DATE ISO="20150520">20 mai 2015</DATE></HT>, τόμος 1, Anthemis, Λιμάλ, 2017, σημείο 24, σ. 328.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69.</NO.P><TXT>Στο πλαίσιο αυτό, δεν φαίνεται να συνάδει με τον επιδιωκόμενο από τον κανονισμό 1346/2000 σκοπό, δηλαδή με την απλοποίηση της έγερσης αξιώσεων εκ μέρους των πιστωτών ή με την υποχρέωση διασφάλισης της μεταξύ τους ισότητας, η αυστηρή ερμηνεία του άρθρου 41 του κανονισμού 1346/2000 την οποία υποστηρίζει η Επιτροπή και η οποία συνεπάγεται την απόρριψη της αναγγελίας απαιτήσεως που συνοδεύεται από δικαιολογητικά έγγραφα από τα οποία δύνανται να αντληθούν, χωρίς ιδιαίτερη δυσχέρεια για τον σύνδικο στη διαδικασία αφερεγγυότητας ή για το επιληφθέν δικαστήριο, χρήσιμα στοιχεία για τον καθορισμό της ημερομηνίας γενέσεως της απαιτήσεως, ενώ δεν είναι βέβαιο ότι ο πιστωτής έχει ενημερωθεί για τη σχετική προϋπόθεση σωστά ή εντός χρονικού διαστήματος που να του επιτρέπει να συμμορφωθεί με αυτήν.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70.</NO.P><TXT>Θεωρώ ότι είναι καθοριστική από την άποψή αυτή η σύγκριση με τη διαδικασία που θεσπίζεται κατά τρόπο ουσιαστικό<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0036"><P>Βλ. Maréchal, C., όπ.π., σ. 326, μέρος B, πρώτη παράγραφος.</P></NOTE> στον κανονισμό 2015/848. Πράγματι, επισημαίνεται ότι, χρησιμοποιώντας το τυποποιημένο έντυπο αναγγελίας απαιτήσεων, ο πιστωτής ενημερώνεται πλέον με σαφήνεια για την υποχρέωσή του να αναφέρει την ημερομηνία γενέσεως της απαιτήσεως<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0037"><P>Βλ. παράρτημα II, σημείο 6.2., του εκτελεστικού κανονισμού 2017/1105.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71.</NO.P><TXT>Ως εκ τούτου, θεωρώ ότι πρέπει να γίνει δεκτή η συμπλήρωση της αναγγελίας απαιτήσεως με βάση τα δικαιολογητικά έγγραφα των οποίων η προσκόμιση προβλέπεται στο άρθρο 41 του κανονισμού 1346/2000 και ότι εναπόκειται στην αρμόδια για την εξέλεγξη της αναγγελίας αρχή να αξιολογήσει τις συνέπειες της μη συμμόρφωσης με τις απαιτήσεις του άρθρου αυτού, σύμφωνα με το δίκαιο του κράτους μέλους στο έδαφος του οποίου κινήθηκε η κύρια διαδικασία.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">V.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Πρόταση</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72.</NO.P><TXT>Λαμβανομένων υπόψη όλων των ανωτέρω, προτείνω στο Δικαστήριο να απαντήσει στο τέταρτο και πέμπτο προδικαστικό ερώτημα του Oberlandesgericht Wien (εφετείου της Βιέννης, Αυστρία) ως εξής:</TXT><P>Το άρθρο 41 του κανονισμού (ΕΚ) 1346/2000 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20000529">29ης Μαΐου 2000</DATE>, περί των διαδικασιών αφερεγγυότητας, έχει την έννοια ότι ορίζει το μέγιστο των απαιτήσεων που μπορούν να επιβληθούν από εθνική ρύθμιση ως προς το περιεχόμενο της αναγγελίας απαιτήσεως και ότι η απαίτηση γνωστοποιήσεως της ημερομηνίας γενέσεως της απαιτήσεως πληρούται, όταν η ημερομηνία αυτή δύναται να συναχθεί από τα επισυναπτόμενα στην αναγγελία της απαιτήσεως έγγραφα, καθόσον το κύρος της αναγγελίας διέπεται από το δίκαιο του κράτους μέλους στο έδαφος του οποίου κινήθηκε η κύρια διαδικασία (lex concursus).</P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>