2.Οἱ περιστάσεις, ὑπό τίς όποιες ἀνέκυψε ή διαφορά μεταξύ τῆς εταιρίας Italgrani καί τῶν ιταλικών τελωνειακών ἀρχων εἶναι οἱ ἀκόλουθες:Τόν Νοέμβριο τοῦ 1972 ἡ ἐν λόγω εταιρία ἐδήλωσε στίς τελωνειακές ἀρχές τοῦ Λιβόρνου ὅτι προετίθετο νά εισαγάγει μία παρτίδα σίτου προελεύσεως τρίτων χωρών. Τό τελωνείο ἀπεδέχθη την διασάφηση αύτη εισαγωγῆς στίς 8 Νοεμβρίου 1972, τό εμπόρευμα ὅμως ἀπεσύρθη ἀπό τό τελωνείο τμηματικώς, μετά την ἀποδοχή αύτη, σέ διάφορα χρονικά διαστήματα.
Σέ μία πρώτη φάση, τό τελωνείο υπέβαλε τήν γεωργική εισφορά σύμφωνα μέ τόν συντελεστή πού 'ίσχυε κατά τίς ημερομηνίες πού ἀπεσύρθη τό εμπόρευμα. Στίς 11 Ἰουλίου 1977, ὅμως, ἐζήτησε ἀπό τήν εισαγωγέα τήν καταβολή τοῦ ποσοῦ τῶν 5901035 λιρετών, προσαυξημένου κατά τους τόκους, τό ὁποῖο ἀντιπροσωπεύει τήν διαφορά μεταξύ τοῦ συντελεστοῦ πού ίσχυε κατά τήν ημερομηνία ἀποδοχής τῆς διασαφήσεως εισαγωγής καί τοῦ συντελεστοῦ πού ἴσχυε κατά τήν ημερομηνία κατά τήν ὁποία ἀπεσύρθη τό ἐμπόρευμα.
Μέ τήν ἐνέργειά του αυτή, τό τελωνείο συνεμορφώθη πρός τήν ἀπόφαση τοῦ Δικαστηρίου ἐπί τῆς υποθέσεως Frecassetti, τῆς 15ης 'Ιουνίου 1976Recueil 1976, σ. 983.
, στην ὁποία τό Δικαστήριο ἐδέχθη ὅτι οἱ εισφορές πρέπει νά υπολογίζονται βάσει τοῦ συντελεστοῦ πού ἐφαρμόζεται κατά την ἡμερομηνία ἀποδοχῆς τῆς διασαφήσεως εισαγωγής τοῦ ἐμπορεύματος.
Ή εταιρία Italgrαni, ὅμως, ἤσκησε ἀνακοπή κατά τῆς ἐκ τῶν υστέρων εισπράξεως, προβάλουσα τόν ισχυρισμό ὅτι ἡ νομολογία τοῦ Δικαστηρίου δέν ἠδύνατο νά ἐφαρμοσθεί ἐπί καταστάσεων πού έχουν ήδη τακτοποιηθεί.
Τό Tribunale τῆς Φλωρεντίας επιθυμεί νά διευκρινισθεί ἄν ἡ θέσπιση τοῦ κανονισμῦο 1697/79 τοῦ Συμβουλίου, τῆς 24ης Ἰουλίου 1979, πού ἀναφέρεται στό ζήτημα αυτό τῆς ἐκ τῶν υστέρων καταβολής, έχει ὡς συνέπεια νά τεθεῖ ὑπό ἀμφισβήτηση ἡ ἐνέργεια τῶν ιταλικών διοικητικών άρχων, λαμβανομένου ὑπ' ὄψη ὅτι οἱ ἐν λόγω διοικητικές ἀρχές προέβησαν στίς ενέργειες εισπράξεως πρό τῆς 1ης 'Ιουλίου 1980, ημερομηνία ἐνάρξεως τῆς ισχύος τοῦ κανονισμοῦ τοῦ Συμβουλίου, τρία ὅμως ἔτη μετά τήν έκδοση τῆς διοικητικής πράξεως ή ὁποία εἶχε ἀρχικῶς καθορίσει τήν ἐπιβλητέα εισφορά.
3.Ή προσφεύγουσα στην κυρία δίκη δέν προέβη ούτε σέ γραπτές ούτε σέ προφορικές παρατηρήσεις, οἱ δικές μας δέ προτάσεις εἶναι σύντομες, λόγω τῆς ἀποφάσεως τοῦ Δικαστηρίου τῆς 12ης Νοεμβρίου 1981 σέ υποθέσεις πολύ παραπλήσιες τῆς παρούσηςSalumi και λοιποί, Συλλογή 1981, σ. 2735.
. Πιστεύομε, ἐξ άλλου, ὅτι ἄν τό Tribunale ciνile e penale τῆς Φλωρεντίας εἶχε ὑπ' ὄψη του τήν ἀπόφαση αυτή δέν θά έκρινε ἀναγκαίο νά ἐρωτήσει τό Δικαστήριο.Όπως πράγματι προκύπτει ἀπό τήν νομολογία αυτή, ἀποτελοῦν ἐκ τῶν υστέρων εισπράξεις κατά τήν έννοια τοῦ κανονισμού 1697/79, μόνο οἱ εισπράξεις πού έγιναν κατόπιν ενεργειῶν, μετεγενεσνέρων τῆς 1ης 'Ιουλίου 1980.
Τό γεγονός ὅτι τό ποσό πού εἶχε ἀρχικώς επιβληθεί είχε υπολογισθεί εἴτε βάσει στοιχείων πού παρέσχον οἱ 'ίδιες οἱ ἁρμόδιες ἀρχές, εἴτε βάσει διατάξεων γενικής ἰσχύος, οἱ όποιες μεταγενεστέρως εκρίθησαν διά δικαστικής ἀποφάσεως ὡς ἀνίσχυρες"Αρθρο 5, παράγραφος 1, τοῦ κανονισμοῦ.
δέν μεταβάλλει κατά τίποτε τήν διαπίστωση αὐτή.
'Επίσης, ἡ ἀπαγόρευση εισπράξεως τόκων υπερημερίας ἐπί τῶν ἐκ τῶν υστέρων εισπραχθέντων ποσών, ὅταν ἡ ἀνεπαρκής είσπραξη ὀφείλεται σέ λάθος τῶν ἁρμοδίων ἀρχῶν"Αρθρο 7 τοῦ κανονισμοῦ.
ισχύει μόνο ἐφ' ὅσον ἡ καταβολή διενεργείται μετά τήν 1η 'Ιουλίου 1980.
Προτείνομε νά ἀποφανθεί τό Δικαστήριο ὅτι οἱ καταβολές εισαγωγικών δασμών πού διενεργήθησαν πρό τῆς 1ης Ἰουλίου 1980 δέν ἀποτελοῦν ἐκ τῶν υστέρων εισπράξεις κατά την έννοια τοῦ κανονισμοῦ 1697/79.