|
Publicatieblad |
NL L-serie |
|
2024/2493 |
27.9.2024 |
UITVOERINGSVERORDENING (EU) 2024/2493 VAN DE COMMISSIE
van 23 september 2024
tot wijziging van Uitvoeringsverordening (EU) 2018/2066 wat betreft de actualisering van de monitoring en rapportage van de emissies van broeikasgassen overeenkomstig Richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad
(Voor de EER relevante tekst)
DE EUROPESE COMMISSIE,
Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,
Gezien Richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 oktober 2003 tot vaststelling van een systeem voor de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Unie en tot wijziging van Richtlijn 96/61/EG van de Raad (1), en met name artikel 14, lid 1, en artikel 30 septies, lid 5,
Overwegende hetgeen volgt:
|
(1) |
Richtlijn 2003/87/EG tot vaststelling van een systeem voor de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Unie (EU-ETS) is herzien en gewijzigd bij Richtlijn (EU) 2023/959 van het Europees Parlement en de Raad (2) om die in overeenstemming te brengen met Verordening (EU) 2021/1119 van het Europees Parlement en de Raad (3), waarbij een doelstelling is vastgesteld van ten minste 55 % netto-emissiereducties tegen 2030 ten opzichte van 1990. |
|
(2) |
Naar aanleiding van de wijziging van Richtlijn 2003/87/EG bij Richtlijn (EU) 2023/958 van het Europees Parlement en de Raad (4) en Richtlijn (EU) 2023/959 moet Uitvoeringsverordening (EU) 2018/2066 van de Commissie (5) dienovereenkomstig worden gewijzigd om er de nodige definities en nadere regelingen voor de monitoring en rapportage van emissies van hernieuwbare brandstoffen van niet-biologische oorsprong en brandstoffen op basis van hergebruikte koolstof in op te nemen en te zorgen voor de juiste afstemming op de in Richtlijn (EU) 2018/2001 van het Europees Parlement en de Raad (6) vastgestelde duurzaamheids- en broeikasgasemissiereductiecriteria met het oog op de monitoring en rapportage van emissies uit het vervoer van CO2 via andere middelen dan pijpleidingen voor geologische opslag, luchtvaartemissies, waaronder monitoring en rapportage van niet-CO2-effecten van de luchtvaart, en emissies van het nieuwe emissiehandelssysteem voor gebouwen, wegvervoer en niet-ETS-industrie. |
|
(3) |
In het kader van het nieuwe emissiehandelssysteem voor gebouwen, wegvervoer en aanvullende sectoren moet in de definitie van “eindverbruiker” in artikel 3, punt 69), worden voorzien in een specifiekere verwijzing naar de definitie van “gereglementeerde entiteit” in artikel 3, punt ae), van Richtlijn 2003/87/EG. |
|
(4) |
Artikel 5 van Uitvoeringsverordening (EU) 2018/2066 moet worden gewijzigd om daarin tot uiting te brengen dat de volledige monitoring en rapportage alle proces- en verbrandingsemissies van de vaste installatie moeten omvatten, uit alle emissiebronnen en bronstromen die samenhangen met de in bijlage I bij Richtlijn 2003/87/EG genoemde activiteiten en andere rechtstreeks daarmee samenhangende activiteiten overeenkomstig artikel 3, punt e), van die richtlijn. |
|
(5) |
Om de kwaliteit van de informatie over biomassa, hernieuwbare brandstoffen van niet-biologische oorsprong (RFNBO’s), brandstoffen op basis van hergebruikte koolstof (RCF’s) en synthetische koolstofarme brandstoffen te verbeteren en de nationale rapportage uit hoofde van Verordening (EU) 2018/1999 van het Europees Parlement en de Raad (7) te vergemakkelijken, moeten exploitanten in de emissieverslagen de emissies van de koolstoffractie waarvoor geen nultarief geldt en de koolstoffractie waarvoor het nultarief geldt van die brandstoffen, monitoren en pro memorie rapporteren. Daartoe moeten parameters betreffende biomassa, RFNBO’s en RCF’s en synthetische koolstofarme brandstoffen waarvoor geen nultarief geldt en waarvoor wel het nultarief geldt, worden bepaald en gerapporteerd voor elke overeenkomstige bronstroom volgens de standaardberekeningsmethode van artikel 24 van Uitvoeringsverordening (EU) 2018/2066 en de massabalansmethode van artikel 25 van die verordening. Er zijn specifieke regels nodig voor de bepaling van met de samenstelling verband houdende berekeningsfactoren voor biomassa, RFNBO’s en RCF’s en synthetische koolstofarme brandstoffen waarvoor geen nultarief geldt en waarvoor wel het nultarief geldt, met inbegrip van de koolstoffractie ervan waarvoor geen nultarief geldt en die waarvoor wel het nultarief geldt. |
|
(6) |
Om te voorkomen dat de totale emissies in het massabalanssysteem systematisch worden onderschat wanneer de input- en outputstromen koolstof bevatten waarvoor het nultarief geldt, is het belangrijk dat exploitanten het koolstofgehalte van de outputstromen bepalen waarvoor het nultarief geldt. Er moet duidelijk worden aangetoond dat onderschatting van de emissies is vermeden en dat de totale massa van de koolstoffracties waarvoor het nultarief geldt in de outputmaterialen equivalent is aan de totale massa van de koolstoffracties waarvoor het nultarief geldt in de uitgangsmaterialen. |
|
(7) |
In Richtlijn 2003/87/EG, zoals herzien bij Richtlijn (EU) 2023/959, is bepaald dat de emissiefactor van biomassa nul is indien de biomassa voldoet aan de duurzaamheids- en broeikasgasemissiereductiecriteria voor het gebruik van biomassabrandstoffen die zijn vastgesteld bij Richtlijn (EU) 2018/2001, rekening houdend met eventuele noodzakelijke aanpassingen voor toepassing uit hoofde van Richtlijn 2003/87/EG, zoals vastgesteld in de in artikel 14 van die richtlijn bedoelde uitvoeringshandelingen. Om de voorwaarden te verduidelijken waaronder voor biomassa-emissies het nultarief kan gelden en om deze in overeenstemming te brengen met de herziene Richtlijn (EU) 2018/2001, moet artikel 38, lid 5, van Uitvoeringsverordening (EU) 2018/2066 worden gewijzigd. Wanneer de relevante duurzaamheids- en broeikasgasemissiereductiecriteria niet van toepassing zijn op een specifiek type biomassa, kan aan die biomassa rechtstreeks het nultarief worden toegekend. In dit geval moeten exploitanten echter nog wel aantonen dat de criteria niet van toepassing zijn. Het beoordelen van het bewijs van toepasselijkheid en het bewijs van duurzaamheid is een essentieel onderdeel van de verificatie waarbij de verificateur de correcte toepassing van de monitoringmethode, met inbegrip van het nultarief van de biomassa, controleert. Wanneer de in artikel 29, leden 2 tot en met 7 en 10, vastgestelde duurzaamheids- en broeikasgasemissiereductiecriteria van toepassing zijn, is naleving van deze criteria vereist voor het nultarief. Biomassa die in dit geval niet aan de criteria voldoet, moet als fossiele brandstof worden behandeld. Het toekennen van het nultarief aan emissies in het kader van het EU-ETS staat los van steunregelingen zoals gedefinieerd in artikel 2, punt 5), van Richtlijn (EU) 2018/2001. |
|
(8) |
Bij artikel 31 bis van de gewijzigde Richtlijn (EU) 2018/2001 van het Europees Parlement en de Raad (8) is een Uniedatabank opgezet om de tracering mogelijk te maken van vloeibare en gasvormige hernieuwbare brandstoffen, brandstoffen op basis van hergebruikte koolstof en synthetische koolstofarme brandstoffen (“de Uniedatabank”). Uiterlijk op 21 november 2024 moet de Uniedatabank volledig operationeel zijn. Wanneer naleving vereist is van de duurzaamheids- en broeikasgasemissiereductiecriteria van artikel 29, leden 2 tot en met 7 en 10, van Richtlijn (EU) 2018/2001, voor biomassa, en artikel 29 bis van die richtlijn, voor vloeibare en gasvormige hernieuwbare brandstoffen en RCF’s, moet een bewijs van duurzaamheid worden geleverd overeenkomstig de artikelen 30 en 31 van die richtlijn. Om dit proces te vergemakkelijken en de administratieve lasten te verminderen, moeten de lidstaten kunnen vertrouwen op het door onder het EU-ETS vallende exploitanten, vliegtuigexploitanten en gereglementeerde entiteiten uit de Uniedatabank verstrekte bewijsmateriaal over de transacties in verband met elke hoeveelheid brandstof die tijdens het verslagjaar is aangekocht en gebruikt en die is gekoppeld aan de annulering van de respectieve hoeveelheid in de Uniedatabank. In geval van daaropvolgende niet-naleving met betrekking tot het bewijs van duurzaamheid van de in de databanken geannuleerde hoeveelheden, moet de bevoegde autoriteit de geverifieerde emissies dienovereenkomstig corrigeren. |
|
(9) |
Overeenkomstig artikel 33 van Uitvoeringsverordening (EU) 2018/2066 moet de bemonstering representatief voor de specifieke partij en aselect zijn. Wanneer gebruik wordt gemaakt van continue bemonstering van de rookgasstroom, moet de analysefrequentie op dit proces worden afgestemd en het hele verslagjaar bestrijken zonder onderbreking. |
|
(10) |
Bij Richtlijn (EU) 2023/959 is het toepassingsgebied van de in bijlage I bij Richtlijn 2003/87/EG genoemde activiteiten uitgebreid tot het raffineren van olie, de productie van ijzer, de productie van aluminiumoxide, de productie van waterstof en het vervoer van CO2 via andere middelen dan pijpleidingen. Om de overeenstemming met bijlage I bij Richtlijn 2003/87/EG te waarborgen, moeten de bijlagen bij Uitvoeringsverordening (EU) 2018/2066 worden bijgewerkt. |
|
(11) |
Richtlijn 2003/87/EG erkent de potentiële rol van RCF’s en RFNBO’s bij het verminderen van broeikasgasemissies in sectoren die moeilijk koolstofvrij te maken zijn. Om bij te dragen tot het koolstofvrij maken van de economie moeten de broeikasgasemissiereducties van die sectoren voldoen aan de in artikel 29 bis van Richtlijn (EU) 2018/2001 vastgestelde minimale broeikasgasemissiereducties en worden berekend volgens de methode die is vastgesteld in de uit hoofde van dat artikel vastgestelde handeling. |
|
(12) |
Voor de productie van RCF’s of RFNBO’s die koolstof in hun chemische samenstelling bevatten, zoals e-kerosine of e-methanol, is koolstof nodig als grondstof. Totdat alle fasen van de levenscyclus van een product waarin afgevangen koolstof wordt gebruikt, onderworpen zijn aan koolstofbeprijzing, met name in het stadium van afvalverbranding, zou het tellen van emissies op het moment dat ze uit producten in de atmosfeer worden uitgestoten, leiden tot onderschatting van de totale emissies. Wanneer RFNBO’s of RCF’s worden geproduceerd uit afgevangen CO2 in het kader van een activiteit die onder Richtlijn 2003/87/EG valt, moeten de emissies onder die activiteit worden geboekt. Om dubbeltelling en dubbele betaling voor dezelfde emissies te voorkomen, moeten de CO2-emissies van RFNBO’s en RCF’s die voldoen aan de criteria van Richtlijn (EU) 2018/2001 een emissiefactor van nul hebben. |
|
(13) |
Synthetische koolstofarme brandstoffen moeten voldoen aan de criteria inzake broeikasgasemissiereductie van artikel 2, punt 13), van Richtlijn (EU) 2024/1788 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markten voor hernieuwbare gassen, aardgas en waterstof. Voor de productie van synthetische koolstofarme brandstoffen is koolstof nodig als grondstof. Onder voorbehoud van een herziening met betrekking tot koolstof waarvoor het nultarief geldt en die wordt verbrand in installaties die uit hoofde van punt 1) van bijlage I zijn vrijgesteld van het EU-ETS vanwege het hoge gebruik van biomassa, moet, om dubbeltelling in het EU-ETS te voorkomen, overeenkomstig artikel 5 van Uitvoeringsverordening (EU) 2018/2066 van de Commissie voor de emissies van de synthetische koolstofarme brandstof het nultarief gelden indien het koolstofgehalte van de brandstoffen voortvloeit uit het EU-ETS en daarom al in aanmerking is genomen, ook wanneer de emissiefactor daarvan nul is. De emissies als gevolg van synthetische koolstofarme brandstoffen met een ander koolstofgehalte moeten worden behandeld als de equivalente fossiele brandstoffen. Er moeten regels worden vastgesteld voor de bepaling van de fractie van synthetische koolstofarme brandstoffen waarvoor het nultarief geldt. |
|
(14) |
RCF’s of RFNBO’s die niet voldoen aan de in artikel 29 bis van Richtlijn 2018/2001 vastgestelde broeikasgasemissiereducties, worden geacht te leiden tot onvoldoende broeikasgasemissiereducties ten opzichte van fossiele brandstoffen. Daarom moeten de emissies als gevolg van de verbranding van dergelijke RCF’s of RFNBO’s worden behandeld als de equivalente fossiele brandstoffen. Aangezien fossiele brandstoffen kunnen worden gemengd met RCF’s of RFNBO’s, moeten regels worden vastgesteld voor de bepaling van de fractie van RCF’s of RFNBO’s waarvoor het nultarief geldt. |
|
(15) |
In Uitvoeringsverordening (EU) 2018/2066 moet de monitoringmethode worden vastgesteld die moet worden toegepast op emissies van RFNBO’s, RCF’s en synthetische koolstofarme brandstoffen waarvoor het nultarief geldt. Er moeten bepalingen worden opgenomen voor de vermindering van de totale emissies van RFNBO’s, RCF’s en synthetische koolstofarme brandstoffen in gevallen waarin de exploitant de meetmethode gebruikt voor de bepaling van de totale CO2-emissies. Bij het ontwerpen van steunregelingen voor hernieuwbare of koolstofarme brandstoffen behouden de lidstaten het recht om te specificeren hoe het gebruik van de verschillende RFNBO’s, RCF’s of synthetische koolstofarme brandstoffen wordt gestimuleerd. |
|
(16) |
Bovendien moeten bij de toepassing van de meetmethode voor brandstoffen en materialen die biomassa bevatten, voorwaarden worden toegevoegd voor gevallen waarin de biomassafractie gelijk is aan de biomassafractie waarvoor het nultarief geldt. Er moet ook worden verduidelijkt wanneer niet aan deze voorwaarden is voldaan, en in dat geval moeten de exploitanten de bepalingen in verband met de berekeningsmethode volgen. |
|
(17) |
Wanneer de door de installatie voorgestelde methode continue bemonstering uit de rookgasstroom omvat en de vaste installatie tegelijkertijd aardgas van het gasnet verbruikt, moet, om dubbeltelling te voorkomen, het CO2 dat afkomstig is van biogas, worden bepaald door laboratoriumanalyses, en moet deze hoeveelheid worden afgetrokken van de totale hoeveelheid CO2 waarvoor het nultarief geldt zoals eerder volgens een berekeningsmethode bepaald. |
|
(18) |
In Richtlijn 2003/87/EG worden negatieve broeikasgasemissies niet erkend. Om negatieve emissies te voorkomen, mag een exploitant geen CO2 dat afkomstig is van brandstoffen waarvoor het nultarief geldt, van zijn emissies aftrekken. In het geval van afvang van emissies uit een mix van bronnen waarvoor het nultarief geldt en bronnen waarvoor geen nultarief geldt, moet, om duidelijkheid en eenvoud te waarborgen, de hoeveelheid CO2 die afkomstig is van bronnen waarvoor geen nultarief geldt en die van de emissies van de exploitant kan worden afgetrokken, worden vastgesteld op basis van de verhouding tussen emissies waarvoor het nultarief geldt en emissies waarvoor geen nultarief geldt. |
|
(19) |
De activiteiten “vervoer van broeikasgassen voor geologische opslag” en “geologische opslag van broeikasgassen” in bijlage I bij Richtlijn 2003/87/EG omvatten alle CO2 dat wordt vervoerd en opgeslagen in een opslaglocatie waarvoor krachtens Richtlijn 2009/31/EG een vergunning is verleend, ongeacht de geografische en fysieke oorsprong van het CO2. Om lacunes in het monitoring- en rapportagekader te vermijden en om exploitanten van CO2-vervoersinfrastructuur of CO2-opslaglocaties te stimuleren om lekkages tot een minimum te beperken, moet worden verduidelijkt dat de exploitanten alle emissies van alle CO2 dat zij voor geologische opslag in bewaking hebben, moeten monitoren en rapporteren, ook indien het CO2 afkomstig is uit activiteiten die niet onder Richtlijn 2003/87/EG vallen. |
|
(20) |
Aangezien CO2 voor geologische opslag naar verwachting op verschillende wijzen zal worden vervoerd, heeft Richtlijn (EU) 2023/959 het toepassingsgebied van de activiteit “vervoer van broeikasgassen voor geologische opslag” in bijlage I bij Richtlijn 2003/87/EG uitgebreid tot alle vervoerswijzen. Het is daarom noodzakelijk de monitoring- en rapportagebepalingen in verband met de activiteit van CO2-vervoer te herzien, teneinde te waarborgen dat die bepalingen toepasbaar zijn op CO2-vervoersinfrastructuur op basis van eender welke vervoerswijze. Wanneer een vervoerswijze ook onder een andere activiteit uit hoofde van Richtlijn 2003/87/EG valt, moeten, om dubbeltelling van emissies te voorkomen, de emissies die onder de andere activiteit in het kader van die richtlijn vallen, worden uitgesloten van de grenzen van de activiteit van CO2-vervoer. |
|
(21) |
Vervoer van CO2 voor geologische opslag kan over lange afstanden gebeuren. CO2 kan dus gedurende lange perioden in doorvoer zijn. Het is passend om de exploitant van de CO2-vervoersinfrastructuur in degelijke gevallen de flexibiliteit te verschaffen om elke hoeveelheid CO2 die op 31 december van een bepaald jaar nog steeds in doorvoer is, af te trekken van de emissies die voor dat jaar moeten worden gerapporteerd, op voorwaarde dat de zending CO2 uiterlijk op 31 januari van het daaropvolgende jaar haar bestemming bereikt en naar een opslaglocatie of een andere EU-ETS-installatie is overgebracht. |
|
(22) |
Bij de herziene Richtlijn 2003/87/EG is de definitie van “emissies” uitgebreid met broeikasgassen die niet rechtstreeks in de atmosfeer vrijkomen. Daarom moeten die emissies ook als worden beschouwd als emissies in het kader van het EU-ETS, tenzij zij in een opslaglocatie worden opgeslagen overeenkomstig Richtlijn 2009/31/EG of permanent chemisch gebonden zijn in een product, zodat zij noch bij normaal gebruik, noch bij normale activiteiten die na het einde van de levensduur van het product plaatsvinden, in de atmosfeer terechtkomen. Bijgevolg moeten de bijlagen bij Uitvoeringsverordening (EU) 2018/2066 dienovereenkomstig worden geactualiseerd om rekening te houden met broeikasgassen die wel in de atmosfeer vrijkomen maar niet rechtstreeks daarin worden uitgestoten, waarbij dubbeltelling van emissies moet worden vermeden in gevallen waarin broeikasgassen die niet rechtstreeks in de atmosfeer worden uitgestoten, worden hergebruikt in dezelfde installatie of in een andere EU-ETS-installatie. Ter voorkoming van onnodige verstoringen voor de installaties waarvoor deze wijzigingen gevolgen hebben, moet de toepassing ervan worden uitgesteld tot 1 januari 2025, zodat er voldoende tijd is voor de nodige aanpassingen. |
|
(23) |
Bij het bepalen van de oxidatie- of conversiefactor van een bronstroom moet in de atmosfeer uitgestoten koolmonoxide (CO) in aanmerking worden genomen als de molair equivalente hoeveelheid CO2. CO dat anderszins wordt overgebracht in een product of als grondstof, wordt niet beschouwd als een emissie in de zin van Richtlijn 2003/87/EG. |
|
(24) |
Artikel 12, lid 3 ter, van Richtlijn 2003/87/EG bepaalt dat voor broeikasgassen die geacht worden te zijn afgevangen en gebruikt op zo een manier dat ze permanent chemisch in een product worden gebonden en bij normaal gebruik, zo ook normale activiteiten die plaatsvinden na het einde van de levensduur van het product, niet in de atmosfeer terechtkomen, geen emissierechten hoeven worden ingeleverd. De toevoeging van een algemene bepaling voor exploitanten betreffende het bepalen van de hoeveelheid CO2 die wordt geacht permanent chemisch te zijn gebonden in een product dat is vermeld in de uit hoofde van artikel 12, lid 3 ter, van Richtlijn 2003/87/EG vastgestelde gedelegeerde handeling, en het aftrekken van deze hoeveelheid van hun emissies, is noodzakelijk ter vervanging van de bepaling waarbij het was toegestaan om het CO2 dat werd geacht chemisch te zijn gebonden in een precipitatie van calciumcarbonaat van de emissies af te trekken. |
|
(25) |
In overeenstemming met artikel 14, lid 5, van Richtlijn 2003/87/EG staat het monitoring-, rapportage- en verificatiekader (MRV-kader) voor niet-CO2-effecten los van koolstofbeprijzing. De onderzoeks- en innovatieactiviteiten van de EU met betrekking tot de effecten van en technologische oplossingen voor niet-CO2-effecten van de luchtvaart zijn sinds 1994 aan de gang en moeten worden voortgezet. Gezien de onzekerheden in verband met de gevolgen van niet-CO2-effecten is het van cruciaal belang om het MRV-kader voor niet-CO2-effecten te starten, zodat die gevolgen wetenschappelijk kunnen worden gevalideerd. |
|
(26) |
Vliegtuigexploitanten moeten de niet-CO2-effecten van de luchtvaart monitoren die vanaf 1 januari 2025 voortkomen uit activiteiten die zijn verricht door met jetmotoren uitgeruste vliegtuigen, zodat een CO2-equivalent (CO2(e)) per vlucht kan worden berekend. Vliegtuigexploitanten moeten die niet-CO2-effecten van de luchtvaart elk jaar rapporteren. Om de start van het MRV-kader voor niet-CO2-effecten te vergemakkelijken moet de rapportage, die betrekking mag hebben op alle vluchten, voor 2025 en 2026 alleen worden vereist voor vluchten tussen twee luchtvaartterreinen in de Europese Economische Ruimte (EER) en vluchten die van een luchtvaartterrein in de EER vertrekken naar Zwitserland of naar het Verenigd Koninkrijk. Met betrekking tot 2025 en 2026 is het mogelijk de niet-CO2-effecten van de luchtvaart van andere vluchten te rapporteren. |
|
(27) |
Om de administratieve lasten tot een minimum te beperken, moeten vliegtuigexploitanten één monitoringplan verstrekken voor CO2-emissies en niet-CO2-effecten. |
|
(28) |
Het CO2(e) per vlucht moet worden berekend aan de hand van het aardopwarmingsvermogen (GWP) tijdens de drie tijdshorizons GWP20, GWP50 en GWP100, om een beter inzicht te krijgen in de gevolgen voor het klimaat, waarbij werkzaamheid, zoals gedefinieerd in Uitvoeringsverordening (EU) 2018/2066 en het traceringssysteem van de Commissie voor niet-CO2-effecten van de luchtvaart (NEATS), worden toegepast om het GWP preciezer te bepalen. |
|
(29) |
Om het CO2(e) voor niet-CO2-effecten te berekenen moeten vliegtuigexploitanten een CO2(e)-berekeningsmethode hanteren. Die methode omvat modulen voor het ramen van brandstofverbruik en verschillende emissies (NOx, CO, HC) en modellen voor de berekening van het CO2(e) aan de hand van de inputgegevens en standaardwaarden zoals beschreven in bijlage III bis en bijlage III ter bij Uitvoeringsverordening (EU) 2018/2066, indien er gegevens ontbreken. |
|
(30) |
Om te voorkomen dat onderrapportage wordt gestimuleerd, mogen conservatieve standaardwaarden worden gebruikt. Wanneer geen door de vliegtuigexploitant verzamelde gegevens beschikbaar zijn, moeten de werkzaamheden worden voortgezet om de rapportage van gemeten waarden mogelijk te maken, op basis van de beste beschikbare informatie. Het gebruik van standaardwaarden vermindert de precisie van de gegevens. |
|
(31) |
Aangezien het belangrijk is te voorzien in passende instrumenten om de administratieve lasten van de monitoring, rapportage en verificatie van niet-CO2-effecten van de luchtvaart te beperken, kunnen vliegtuigexploitanten gebruikmaken van het door de Commissie ter beschikking gestelde IT-instrument NEATS. Vliegtuigexploitanten mogen er ook voor kiezen hun eigen IT-instrumenten of IT-instrumenten van derden te gebruiken, mits deze instrumenten voldoen aan de bepalingen van Uitvoeringsverordening (EU) 2018/2066, met name artikel 56 bis, en mits de Commissie ze goedkeurt. |
|
(32) |
De vliegtuigexploitanten moeten gemonitorde gegevens, met inbegrip van vluchtgegevens en luchtvaartuiginformatie, veilig verzamelen en opslaan. Daartoe kunnen vliegtuigexploitanten een beroep doen op het IT-instrument van de Commissie en/of op middelen van derden, waarbij de vertrouwelijkheidsregels worden nageleefd en de toegankelijkheid, met het oog op verificatiedoeleinden, wordt gewaarborgd. |
|
(33) |
Indien de vliegtuigexploitanten geen gegevens verstrekken, moet NEATS het CO2(e) automatisch kunnen berekenen op basis van gegevens uit externe bronnen en de standaardwaarden zoals beschreven in bijlage III bis en III ter bij Uitvoeringsverordening (EU) 2018/2066. |
|
(34) |
Indien IT-instrumenten niet beschikbaar zijn, moeten vliegtuigexploitanten als tijdelijke maatregel essentiële vluchtinformatie en luchtvaartuigeigenschappen monitoren. |
|
(35) |
Indien het gemeenschappelijke referentiemodel voor numerieke weersvoorspelling niet beschikbaar is, moeten vliegtuigexploitanten als tijdelijke maatregel een vereenvoudigde op locatie gebaseerde benadering gebruiken voor de berekening van het CO2(e) van niet-CO2-effecten. |
|
(36) |
Om de administratieve lasten tot een minimum te beperken, kunnen kleine emittenten een vereenvoudigde op locatie gebaseerde benadering gebruiken om het CO2(e) van niet-CO2-effecten te berekenen. |
|
(37) |
Op basis van de feedback over de uitvoering van het EU-ETS moet de identificatie van de exploitant van een luchtvaartuig overeenkomstig artikel 3, punt o), van Richtlijn 2003/87/EG verder worden vergemakkelijkt en moet een extra stap in dit proces worden opgenomen. |
|
(38) |
Om de bepalingen van artikel 28 bis, lid 4, van Richtlijn 2003/87/EG en deze verordening met betrekking tot de definitie van kleine emittenten op elkaar af te stemmen, moet deze verordening worden bijgewerkt om exploitanten die aan de criteria van artikel 28 bis, lid 4, van die richtlijn voldoen, in staat te stellen de door Eurocontrol verstrekte instrumenten voor brandstoframing te gebruiken. |
|
(39) |
Rapportagevereisten zijn van essentieel belang voor een goede emissiemonitoring en een correcte handhaving van de wetgeving. Om die rapportagevereisten te stroomlijnen, moeten passende rapportageregels voor vliegtuigexploitanten worden vastgesteld voor het gebruik van verschillende soorten alternatieve vliegtuigbrandstoffen, waaronder biobrandstoffen, RNFBO’s, RCF’s en andere brandstoffen die in aanmerking komen voor het op grond van artikel 3 quater, lid 6, van Richtlijn 2003/87/EG ingestelde EU-ETS-ondersteuningssysteem. |
|
(40) |
Voor de opname van vliegtuigexploitanten in het EU-ETS of de regeling voor koolstofcompensatie en -reductie voor de internationale luchtvaart (Corsia) van de ICAO zijn emissiedrempels van toepassing. Vliegtuigexploitanten kunnen worden beschouwd als kleine emittenten of mogen vereenvoudigde instrumenten gebruiken. Overeenkomstig het doel van het EU-ETS en de beginselen die ook zijn opgenomen in Corsia van de ICAO, mag bij de berekening van deze emissiedrempels geen rekening worden gehouden met het mogelijke gebruik van brandstoffen met een emissiefactor van nul. Daarom is het passend om voor de berekening van de drempels een voorlopige emissiefactor vast te stellen. |
|
(41) |
Overeenkomstig Richtlijn (EU) 2023/959 begint de inlevering van emissierechten in het kader van het nieuwe emissiehandelssysteem voor gebouwen, wegvervoer en aanvullende sectoren in 2028 voor de jaarlijkse emissies van 2027. De monitoring en rapportage van emissies in het kader van het nieuwe emissiehandelssysteem gaat echter van start op 1 januari 2025. Om een ordelijke uitvoering in de lidstaten te vergemakkelijken, moeten ruim van tevoren duidelijke monitoring- en rapportageregels voor het emissiehandelssysteem voor de gebouwensector, wegvervoerssector en aanvullende sectoren worden vastgesteld. Om de administratieve lasten te verlichten, consistentie tussen de monitoringmethoden te waarborgen en voort te bouwen op de ervaringen met het bestaande emissiehandelssysteem voor vaste installaties en de luchtvaart, is het passend de relevante regels voor het nieuwe systeem vast te stellen. |
|
(42) |
Om een robuust niveau van nauwkeurigheid van de monitoring te waarborgen en de administratieve lasten voor de gereglementeerde entiteiten en bevoegde autoriteiten tot een minimum te beperken, moet de bereikfactor worden toegepast na de indeling van de gereglementeerde entiteit en de brandstofstromen. Zo moet nauwkeurigere monitoring mogelijk worden gemaakt en moeten onnodige wijzigingen in de monitoringplannen worden vermeden, zodat de administratieve lasten voor gereglementeerde entiteiten en bevoegde autoriteiten worden verminderd. |
|
(43) |
Om de administratieve lasten te beperken, is het passend te voorzien in specifieke regels voor gereglementeerde entiteiten met geringe emissies en de bevoegde autoriteiten flexibiliteit te bieden bij de categorisering van gereglementeerde entiteiten. |
|
(44) |
Om de uitvoering van de nieuwe maatregelen te vergemakkelijken, is het passend te voorzien in een tijdgebonden afwijking, tot 2027, van de toepassing van de bereikfactor na de categorisering. Het is wenselijk de bevoegde autoriteiten in staat te stellen gereglementeerde entiteiten aan te merken als gereglementeerde entiteiten met geringe emissies of de gereglementeerde entiteiten toe te staan zichzelf en elke brandstofstroom te classificeren op basis van de emissies na toepassing van de bereikfactor, exclusief CO2 afkomstig van brandstoffen waarvoor het nultarief geldt, wanneer de gereglementeerde entiteit ten genoegen van de bevoegde autoriteit kan aantonen dat de voor de classificatie toegepaste bereikfactor in de komende jaren representatief zal blijven. |
|
(45) |
Om de verificatie te vergemakkelijken, moeten exploitanten van vaste installaties, vliegtuigexploitanten, scheepvaartmaatschappijen en gereglementeerde entiteiten de informatie over brandstoffen die voor de in bijlage I bij Richtlijn 2003/87/EG bedoelde activiteiten worden gebruikt, samen met het jaarlijkse emissieverslag indienen. Er mag geen afzonderlijk verslag worden vereist over de hoeveelheden gekochte en gebruikte brandstoffen. Uitvoeringsverordening (EU) 2018/2066 moet daarom dienovereenkomstig worden gewijzigd. |
|
(46) |
Om de ordelijke en coherente indiening van het monitoringplan voor gereglementeerde entiteiten bij de bevoegde autoriteiten te vergemakkelijken, en gezien de bepalingen die reeds zijn vastgesteld in Uitvoeringsverordening (EU) 2023/2122 van de Commissie (9) van 17 oktober 2023 tot wijziging van Uitvoeringsverordening (EU) 2018/2066, moeten alle bepalingen van deze verordening met betrekking tot de nieuwe emissiehandel voor gebouwen, wegvervoer en aanvullende sectoren met ingang van 1 juli 2024 van toepassing zijn. |
|
(47) |
In Richtlijn 2003/87/EG is reeds bepaald dat voor de emissies van RFNBO’s die voor vliegtuigexploitanten worden gebruikt, vóór de inwerkingtreding van deze herziening van Uitvoeringsverordening (EU) 2018/2066 het nultarief moet gelden. Om consistentie, duidelijkheid en een gelijk speelveld te waarborgen, moeten de regels voor de monitoring en rapportage van emissies van RFNBO’s, RCF’s en synthetische koolstofarme brandstoffen waarvoor het nultarief geldt, van toepassing zijn met ingang van 1 januari 2024. |
|
(48) |
De in deze verordening vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het Comité klimaatverandering, |
HEEFT DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD:
Artikel 1
Uitvoeringsverordening (EU) 2018/2066 wordt als volgt gewijzigd:
|
1) |
De artikelen 1 en 2 worden vervangen door: “ Artikel 1 In deze verordening worden regels vastgesteld voor het volgende:
Artikel 2 Deze verordening is van toepassing op de monitoring en rapportage van broeikasgasemissies die gespecificeerd zijn met betrekking tot de activiteiten in de bijlagen I en III bij Richtlijn 2003/87/EG, met betrekking tot activiteitsgegevens van vaste installaties, met betrekking tot luchtvaartactiviteiten, met inbegrip van niet-CO2-effecten van de luchtvaart, en met betrekking tot de hoeveelheden uitgeslagen brandstof uit de in bijlage III bij die richtlijn bedoelde activiteiten. Zij is van toepassing op:
De monitoring en rapportage van niet-CO2-effecten van de luchtvaart vanaf 2025 hebben betrekking op alle niet-CO2-effecten van in bijlage I bij de richtlijn vermelde luchtvaartactiviteiten op een in de EER gelegen luchtvaartterrein. Wat de monitoring en rapportage van niet-CO2-effecten van de luchtvaart in 2025 en 2026 betreft, is die rapportage echter alleen vereist voor vluchten tussen twee luchtvaartterreinen in de EER en vluchten van een luchtvaartterrein in de EER die vertrekken naar Zwitserland of naar het Verenigd Koninkrijk. Met betrekking tot 2025 en 2026 mogen de niet-CO2-effecten van andere vluchten op vrijwillige basis worden gerapporteerd.”. |
|
2) |
Artikel 3 wordt als volgt gewijzigd:
|
|
3) |
Artikel 4 wordt vervangen door: “ Artikel 4 Exploitanten en vliegtuigexploitanten komen hun verplichtingen in verband met de monitoring en rapportage van broeikasgasemissies en niet-CO2-effecten van de luchtvaart krachtens Richtlijn 2003/87/EG na overeenkomstig de beginselen vastgelegd in de artikelen 5 tot en met 9 van deze verordening.”. |
|
4) |
In artikel 5 wordt de eerste alinea vervangen door: “De monitoring en rapportage zijn volledig en omvatten alle proces- en verbrandingsemissies uit alle emissiebronnen en bronstromen die samenhangen met de in bijlage I bij Richtlijn 2003/87/EG genoemde activiteiten en andere relevante activiteiten die krachtens artikel 24 van die richtlijn zijn opgenomen, alsook verwante activiteiten binnen de grenzen van de installaties, en van alle broeikasgassen die met betrekking tot die activiteiten zijn gespecificeerd, waarbij dubbeltelling wordt vermeden.”. |
|
5) |
In artikel 6 wordt het volgende lid 3 ingevoegd: “3. Vliegtuigexploitanten moeten monitoringgegevens, met inbegrip van aannamen, verwijzingen, activiteitsgegevens en berekeningsfactoren, op transparante wijze verzamelen, registreren, samenvoegen, analyseren en documenteren, op zodanige wijze dat de verificateur en de bevoegde autoriteit de bepaling van de niet-CO2-effecten van de luchtvaart per vlucht kunnen reproduceren.” |
|
6) |
Artikel 8 wordt vervangen door: “ Artikel 8 Exploitanten en vliegtuigexploitanten dragen zorg voor een redelijke mate van zekerheid van de integriteit van de gerapporteerde gegevens over emissies en niet-CO2-effecten van de luchtvaart. Zij bepalen emissies en niet-CO2-effecten van de luchtvaart met behulp van de passende monitoringmethoden die in deze verordening worden beschreven. De gerapporteerde gegevens over emissies en niet-CO2-effecten van de luchtvaart en daarmee samenhangende bekendmakingen bevatten geen beduidende onjuiste opgaven zoals gedefinieerd in artikel 3, punt 6, van Uitvoeringsverordening (EU) 2018/2067 van de Commissie (*1), zijn zodanig dat systematische fouten bij de selectie en presentatie van informatie worden vermeden en geven een betrouwbare en evenwichtige beschrijving van de emissies en de niet-CO2-effecten van de luchtvaart van een installatie of een vliegtuigexploitant. Bij het kiezen van een monitoringmethode worden de verbeteringen die een grotere nauwkeurigheid opleveren, afgewogen tegen de extra kosten. De monitoring en rapportage worden daarom gericht op het behalen van de hoogst mogelijke nauwkeurigheid, tenzij dit technisch niet haalbaar is of tot onredelijke kosten leidt. (*1) Uitvoeringsverordening (EU) 2018/2067 van de Commissie van 19 december 2018 inzake de verificatie van gegevens en de accreditatie van verificateurs krachtens Richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB L 334 van 31.12.2018, blz. 94, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg_impl/2018/2067/oj).”." |
|
7) |
In artikel 11, lid 1, wordt de eerste alinea vervangen door: “1. Iedere exploitant of vliegtuigexploitant voert een monitoring van broeikasgasemissies en niet-CO2-effecten van de luchtvaart uit, op basis van een monitoringplan dat overeenkomstig artikel 12 van deze verordening is goedgekeurd door de bevoegde autoriteit, rekening houdend met de aard en het functioneren van de installatie of de luchtvaartactiviteit waarvoor het wordt gebruikt.” |
|
8) |
In artikel 14, lid 2, wordt het volgende punt a bis) ingevoegd:
|
|
9) |
Artikel 15, lid 4, wordt als volgt gewijzigd:
|
|
10) |
In artikel 18, lid 2, tweede alinea, artikel 19, lid 2, punten a), b) en c), artikel 19, lid 5, artikel 38, lid 1, en artikel 47, lid 2, punten a) en b), wordt de term “biomassa” vervangen door “koolstof waarvoor het nultarief geldt”. |
|
11) |
In artikel 19 wordt lid 6 geschrapt. |
|
12) |
Artikel 24 wordt als volgt gewijzigd:
|
|
13) |
Artikel 25 wordt als volgt gewijzigd:
|
|
14) |
Artikel 30 wordt als volgt gewijzigd:
|
|
15) |
In artikel 37, lid 2, wordt de laatste alinea vervangen door: “Bij gebruik van gemengde brandstoffen bewijst de exploitant dat de toepassing van de eerste alinea, punt a) of punt b), niet leidt tot een onderschatting van de emissies.”. |
|
16) |
In deel 2 wordt de titel van onderafdeling 5 vervangen door: “ Behandeling van biomassa, synthetische koolstofarme brandstoffen, RFNBO’s en RCF’s ”. |
|
17) |
Artikel 38 wordt als volgt gewijzigd:
|
|
18) |
Artikel 39 wordt als volgt gewijzigd:
|
|
19) |
Het volgende artikel 39 bis wordt ingevoegd: “ Artikel 39 bis Bepaling van de RFNBO-, RCF- of synthetische koolstofarme fractie en de RFNBO- of RCF-fractie waarvoor het nultarief geldt of de synthetische koolstofarme fractie waarvoor het nultarief geldt 1. Voor brandstoffen of materialen die RFNBO’s, RCF’s of synthetische koolstofarme brandstoffen bevatten waarvoor de exploitant de RFNBO- of RCF-fractie of synthetische koolstofarme fractie niet kan bepalen overeenkomstig lid 2, gaat de exploitant uit van de afwezigheid van RFNBO’s, RCF’s of synthetische koolstofarme brandstof en past hij een standaard RFNBO- of RCF-fractie of synthetische koolstofarme fractie van 0 % toe. 2. De exploitant bepaalt de volgende berekeningsfactoren met betrekking tot de samenstelling van brandstoffen op basis van de massabalans overeenkomstig artikel 30, lid 1, van Richtlijn (EU) 2018/2001:
Indien de exploitant geen nultarief wil toepassen, mogen, in afwijking van de eerste alinea, voor de RFNBO- of RCF-fractie of de synthetische koolstofarme fractie andere benaderingen worden gebruikt, zoals een materiaalbalans van het meng- of productieproces waaruit de brandstof of het materiaal wordt verkregen. 3. Het koolstofgehalte van brandstoffen die krachtens Richtlijn (EU) 2018/2001 als RFNBO’s of RCF’s kunnen worden aangemerkt en die voldoen aan de in artikel 29 bis van die richtlijn vastgestelde criteria inzake broeikasgasemissiereductie, wordt beschouwd als koolstof waarvoor het nultarief geldt. De naleving van de in artikel 29 bis van Richtlijn (EU) 2018/2001 bepaalde criteria wordt beoordeeld in overeenstemming met artikel 30 en artikel 31, lid 1, van die richtlijn. Aan de criteria kan ook worden geacht te zijn voldaan indien de exploitant bewijs levert voor de aankoop van een hoeveelheid RFNBO’s of RCF’s die is gekoppeld aan de annulering van de respectieve hoeveelheid in de overeenkomstig artikel 31 bis van Richtlijn (EU) 2018/2001 opgezette Uniedatabank of in een door de lidstaten overeenkomstig artikel 31 bis, lid 5, van die richtlijn opgezette nationale databank. In geval van daaropvolgende niet-naleving met betrekking tot het bewijs van duurzaamheid van de in de bovengenoemde databanken geannuleerde hoeveelheden, corrigeert de bevoegde autoriteit de geverifieerde emissies dienovereenkomstig. Indien de RFNBO’s of RCF’s niet voldoen aan de in de eerste alinea bedoelde criteria, wordt het koolstofgehalte ervan als fossiele koolstof beschouwd. 4. Voor synthetische koolstofarme brandstoffen geldt het nultarief wanneer het koolstofgehalte ervan is onderworpen aan de voorafgaande inlevering van emissierechten uit hoofde van Richtlijn 2003/87/EG, tenzij voor die afgevangen koolstof het nultarief geldt zoals gedefinieerd in artikel 3, punt 38 septies), van deze verordening. De naleving van de in artikel 29 bis, lid 3, van Richtlijn (EU) 2018/2001 bepaalde criteria wordt beoordeeld in overeenstemming met artikel 30 en artikel 31, lid 1, van die richtlijn. Aan de criteria kan ook worden geacht te zijn voldaan indien de exploitant bewijs levert voor de aankoop van een hoeveelheid synthetische koolstofarme brandstoffen die is gekoppeld aan de annulering van de respectieve hoeveelheid in de overeenkomstig artikel 31 bis van Richtlijn (EU) 2018/2001 opgezette Uniedatabank of in een door de lidstaat overeenkomstig artikel 31 bis, lid 5, van die richtlijn opgezette nationale databank. In geval van daaropvolgende niet-naleving met betrekking tot het bewijs van duurzaamheid van de in de bovengenoemde databanken geannuleerde hoeveelheden, corrigeert de bevoegde autoriteit de geverifieerde emissies dienovereenkomstig. In alle andere gevallen wordt het koolstofgehalte van synthetische koolstofarme brandstoffen als fossiele koolstof beschouwd. 5. De exploitant mag de RFNBO- of RCF-fractie en de identieke RFNBO- of RCF-fractie waarvoor het nultarief geldt van aardgas indien die fracties in een aardgasnet zijn geïnjecteerd, bepalen aan de hand van aankoopbescheiden van RFNBO’s of RCF’s met een gelijkwaardig energiegehalte, mits de exploitant aan de bevoegde autoriteit voldoende aantoont dat:
Aan dit lid kan worden geacht te zijn voldaan indien de exploitant bewijs levert voor de aankoop van een hoeveelheid gasvormige RFNBO’s of RCF’s die is gekoppeld aan de annulering van de respectieve hoeveelheid in de overeenkomstig artikel 31 bis van Richtlijn (EU) 2018/2001 opgezette Uniedatabank of in een door de lidstaten overeenkomstig artikel 31 bis, lid 5, van die richtlijn opgezette nationale databank. In geval van daaropvolgende niet-naleving met betrekking tot het bewijs van duurzaamheid van de in de bovengenoemde databanken geannuleerde hoeveelheden, corrigeert de bevoegde autoriteit de geverifieerde emissies dienovereenkomstig.” |
|
20) |
Artikel 43 wordt als volgt gewijzigd:
|
|
21) |
In artikel 44, lid 1, wordt de eerste alinea vervangen door: “1. De exploitant berekent uurgemiddelden voor elke parameter, met inbegrip van concentraties en debiet, die relevant is voor het bepalen van emissies of hoeveelheden overgebracht CO2 aan de hand van een meetmethode met gebruikmaking van alle meetgegevens voor het uur in kwestie.” |
|
22) |
In artikel 46 en in deel 1, punt 7), a), b) en c), van bijlage I wordt de term “transportnetwerk” vervangen door “CO2-vervoersinfrastructuur”. |
|
23) |
In artikel 47, lid 2, wordt de laatste alinea geschrapt. |
|
24) |
Artikel 48 wordt als volgt gewijzigd:
|
|
25) |
Artikel 49 wordt als volgt gewijzigd:
|
|
26) |
Het volgende artikel 49 bis wordt ingevoegd: “Artikel 49 bis Emissies die permanent chemisch in een product zijn gebonden 1. De exploitant trekt van de emissies van de installatie elke hoeveelheid CO2 af die afkomstig is uit koolstof waarvoor geen nultarief geldt in activiteiten die vallen onder bijlage I bij Richtlijn 2003/87/EG en die niet uit de installatie wordt uitgestoten, maar permanent chemisch is gebonden in een product dat is opgenomen in de gedelegeerde verordening die is vastgesteld op grond van artikel 12, lid 3 ter, van Richtlijn 2003/87/EG. In het geval van CO2 afkomstig uit materialen of brandstoffen die een koolstoffractie bevatten waarvoor het nultarief geldt, trekt de exploitant van de emissies van de installatie alleen de hoeveelheid CO2 af die permanent chemisch gebonden is in een product dat is opgenomen in de gedelegeerde verordening die is vastgesteld op grond van artikel 12, lid 3 ter, van Richtlijn 2003/87/EG, evenredig aan de koolstoffractie die niet afkomstig is uit koolstof waarvoor het nultarief geldt. 2. Voor de bepaling van de hoeveelheid CO2 die is gebonden in een product dat voldoet aan de specificaties van lid 1, past de exploitant hetzij de standaardmethode overeenkomstig de punten 2 en 4 van bijlage II bij deze verordening toe, hetzij een massabalans overeenkomstig artikel 25 van deze verordening met gebruikmaking van de brandstoffen en materialen die het proces waarin het CO2 chemisch gebonden wordt, binnenkomen en verlaten, als de relevante bronstromen voor deze berekening, rekening houdend met eventuele aan dat proces gerelateerde verbrandingsemissies. Daartoe wordt het hoogste niveau zoals gedefinieerd in bijlage II bij deze verordening toegepast, zoals in die bijlage is gespecificeerd voor de activiteit waaruit het CO2 afkomstig is. De exploitant mag echter het eerstvolgende lagere niveau toepassen mits hij naar tevredenheid van de bevoegde autoriteit aantoont dat de toepassing van het hoogste niveau als bepaald in bijlage II bij deze verordening technisch niet haalbaar is of leidt tot onredelijke kosten.” |
|
27) |
De titel van hoofdstuk IV wordt vervangen door: “ MONITORING VAN EMISSIES EN NIET-CO2-EFFECTEN VAN DE LUCHTVAART ”. |
|
28) |
Artikel 51 wordt als volgt gewijzigd:
|
|
29) |
In artikel 52, lid 1, worden de eerste twee alinea’s vervangen door: “1. Uiterlijk vier maanden voordat een vliegtuigexploitant begint met luchtvaartactiviteiten die onder bijlage I bij Richtlijn 2003/87/EG vallen, dient hij bij de bevoegde autoriteit een monitoringplan in voor de monitoring en rapportage van emissies en niet-CO2-effecten van de luchtvaart overeenkomstig artikel 12 van deze verordening. In afwijking van de eerste alinea dient een vliegtuigexploitant die voor het eerst een onder bijlage I bij Richtlijn 2003/87/EG vallende luchtvaartactiviteit verricht, of niet-CO2-effecten van de luchtvaart monitort en rapporteert, welke niet vier maanden vóór de activiteit kon worden voorzien, onverwijld en uiterlijk zes weken na de uitvoering van die activiteit, een monitoringplan in bij de bevoegde autoriteit. De vliegtuigexploitant motiveert ten behoeve van de bevoegde autoriteit naar behoren waarom er niet vier maanden vóór de activiteit een monitoringplan kon worden ingediend.” |
|
30) |
Artikel 53 wordt als volgt gewijzigd:
|
|
31) |
Het volgende artikel 53 bis wordt ingevoegd: “ Artikel 53 bis Voorschriften voor de rapportage van het gebruik van alternatieve vliegtuigbrandstoffen 1. De vliegtuigexploitant monitort de hoeveelheid gebruikte alternatieve vliegtuigbrandstoffen en rapporteert die hoeveelheid als toegeschreven aan elke vlucht of luchtvaartterreincombinatie. 2. Indien de alternatieve vliegtuigbrandstoffen in fysiek identificeerbare partijen door het vliegtuig worden getankt, toont de vliegtuigexploitant ten genoegen van de bevoegde autoriteit aan dat de alternatieve vliegtuigbrandstof onmiddellijk na het tanken van brandstof voor de vlucht aan die vlucht is toegewezen. Indien meerdere opeenvolgende vluchten worden uitgevoerd zonder tussen die vluchten te tanken, verdeelt de vliegtuigexploitant de hoeveelheid alternatieve luchtvaartbrandstof en wijst hij deze aan deze vluchten toe in verhouding tot de emissies van die vluchten, die aan de hand van de voorlopige emissiefactor zijn berekend. 3. Wanneer alternatieve vliegtuigbrandstoffen op een luchtvaartterrein niet fysiek aan een specifieke vlucht kan worden toegeschreven, kent de vliegtuigexploitant de brandstoffen toe aan zijn vluchten waarvoor overeenkomstig artikel 12, lid 3, van Richtlijn 2003/87/EG emissierechten moeten worden ingeleverd, in verhouding tot de emissies van die vluchten die vanaf dat luchtvaartterrein vertrekken, berekend aan de hand van de voorlopige emissiefactor. In dit verband moet de vliegtuigexploitant ten genoegen van de bevoegde autoriteit aantonen dat de alternatieve vliegtuigbrandstof in de verslagperiode, of drie maanden voor het begin of drie maanden na het einde van die verslagperiode, aan het brandstofsysteem van het luchtvaartterrein van vertrek is geleverd. 4. Voor de toepassing van de leden 2 en 3 toont de vliegtuigexploitant ten genoegen van de bevoegde autoriteit aan dat:
Voor de toepassing van de punten i), ii) en iii) wordt brandstof die na een vlucht en vóór het tanken in tanks achterblijft geacht 100 % fossiele brandstof te zijn. Om de naleving van de eisen van punt iv) aan te tonen, mag de vliegtuigexploitant gebruikmaken van de gegevens die zijn opgeslagen in de overeenkomstig artikel 31 bis van Richtlijn (EU) 2018/2001 opgezette Uniedatabank of in een door de lidstaat overeenkomstig artikel 31 bis, lid 5, van die richtlijn opgezette nationale databank.” |
|
32) |
De artikelen 54 en 54 bis worden vervangen door: “ Artikel 54 Bepaling van de biomassafractie van biobrandstoffen 1. De vliegtuigexploitant bepaalt de biomassafractie van gemengde vliegtuigbrandstoffen die biobrandstoffen bevatten. De vliegtuigexploitant mag ofwel uitgaan van de afwezigheid van biobrandstof en een standaard fossiele fractie van 100 % toepassen, ofwel een biobrandstoffractie bepalen overeenkomstig lid 2 of lid 3. De vliegtuigexploitant gebruikt voor zuivere biobrandstoffen een standaardwaarde van 100 % biomassafractie. In afwijking van de eerste alinea mag de vliegtuigexploitant die gemengde vliegtuigbrandstoffen gebruikt die biobrandstoffen bevatten, ervoor kiezen het biobrandstofgehalte en het gehalte aan fossiele vliegtuigbrandstoffen als afzonderlijke bronstromen te monitoren indien het door de brandstofleveranciers verstrekte bewijsmateriaal een dergelijke aanpak toestaat. 2. Indien biobrandstoffen fysisch zijn gemengd met fossiele brandstoffen en in fysiek identificeerbare partijen door het vliegtuig worden getankt, mag de vliegtuigexploitant analyses uitvoeren in overeenstemming met de artikelen 32 tot en met 35 om de biomassafractie te bepalen, op basis van een relevante norm en de in die artikelen uiteengezette analytische methoden, mits het gebruik van deze norm en die analytische methoden door de bevoegde autoriteit is goedgekeurd. Indien de vliegtuigexploitant aan de bevoegde autoriteit bewijst dat dergelijke analyses tot onredelijke kosten zouden leiden of technisch niet haalbaar zijn, mag de vliegtuigexploitant de schatting van het biobrandstofgehalte baseren op een materiaalbalans van gemengde gekochte fossiele brandstoffen en biobrandstoffen. Indien de biomassafractie is bepaald aan de hand van de massabalans overeenkomstig artikel 30, lid 1, van Richtlijn (EU) 2018/2001, is geen bewijs van onredelijke kosten of technische haalbaarheid vereist. 3. Indien gekochte partijen biobrandstof niet fysiek door een specifiek vliegtuig worden getankt, gebruikt de vliegtuigexploitant geen analyses om de biomassafractie van de gebruikte brandstoffen te bepalen. De vliegtuigexploitant mag de biomassafractie bepalen aan de hand van aankoopbescheiden van biobrandstoffen met een gelijkwaardig energiegehalte. Artikel 54 bis Specifieke bepalingen voor in aanmerking komende vliegtuigbrandstoffen 1. De commerciële vliegtuigexploitant stelt voor de toepassing van artikel 3 quater, lid 6, van Richtlijn 2003/87/EG een schriftelijke procedure vast, documenteert deze, voert deze uit en onderhoudt deze, teneinde de hoeveelheden (in tonnen) voor subsonische vluchten gebruikte in aanmerking komende zuivere vliegtuigbrandstof te monitoren, en rapporteert de geclaimde hoeveelheden in aanmerking komende vliegtuigbrandstof als afzonderlijke memoriepost in zijn jaarlijkse emissieverslag. 2. Voor de toepassing van lid 1 ziet de vliegtuigexploitant erop toe dat elke geclaimde hoeveelheid in aanmerking komende vliegtuigbrandstof is gecertificeerd overeenkomstig artikel 30 van Richtlijn (EU) 2018/2001, of in het kader van een andere uit hoofde van Verordening (EU) 2023/2405 aanvaarde regeling. De bevoegde autoriteit mag de vliegtuigexploitant toestaan gebruik te maken van de gegevens die zijn opgeslagen in de overeenkomstig artikel 31 bis van Richtlijn (EU) 2018/2001 opgezette Uniedatabank of in een door de lidstaat overeenkomstig artikel 31 bis, lid 5, van die richtlijn opgezette nationale databank. In geval van daaropvolgende niet-naleving met betrekking tot het bewijs van duurzaamheid van de in de bovengenoemde databanken geannuleerde hoeveelheden, corrigeert de bevoegde autoriteit de geverifieerde hoeveelheden zuivere in aanmerking komende vliegtuigbrandstoffen dienovereenkomstig. 3. Voor gemengde vliegtuigbrandstoffen mag de vliegtuigexploitant ofwel uitgaan van de afwezigheid van in aanmerking komende vliegtuigbrandstof en een standaard fossiele fractie van 100 % toepassen, ofwel de hoeveelheid zuivere in aanmerking komende vliegtuigbrandstof bepalen overeenkomstig lid 3 bis. 3 bis. De vliegtuigexploitant bepaalt de hoeveelheid in aanmerking komende zuivere vliegtuigbrandstof als de som van de krachtens artikel 3 quater, lid 6, van Richtlijn 2003/87/EG in aanmerking komende zuivere alternatieve brandstoffen, zoals bepaald overeenkomstig artikel 53, lid 1, van deze verordening. De in aanmerking komende zuivere brandstoffen worden toegeschreven aan elke vlucht of luchtvaartterreincombinatie overeenkomstig lid 4 of lid 5. 4. Indien de in aanmerking komende vliegtuigbrandstoffen in fysiek identificeerbare partijen door het vliegtuig worden getankt, toont de vliegtuigexploitant ten genoegen van de bevoegde autoriteit aan dat de in aanmerking komende vliegtuigbrandstof onmiddellijk na het tanken voor de vlucht aan die vlucht is toegewezen. Indien meerdere opeenvolgende vluchten worden uitgevoerd zonder tussen die vluchten te tanken, verdeelt de vliegtuigexploitant de hoeveelheid in aanmerking komende vliegtuigbrandstof en wijst hij deze aan deze vluchten toe in verhouding tot de emissies van die vluchten, die aan de hand van de voorlopige emissiefactor zijn berekend. 5. Wanneer in aanmerking komende vliegtuigbrandstoffen op een luchtvaartterrein niet fysiek aan een specifieke vlucht kan worden toegeschreven, kent de vliegtuigexploitant de brandstoffen toe aan zijn vluchten waarvoor overeenkomstig artikel 12, lid 3, van Richtlijn 2003/87/EG emissierechten moeten worden ingeleverd en aan zijn vluchten die onder artikel 3 quater, lid 8, van die richtlijn vallen, in verhouding tot de emissies van die vluchten die vanaf dat luchtvaartterrein vertrekken, berekend aan de hand van de voorlopige emissiefactor. Daartoe moet de vliegtuigexploitant ten genoegen van de bevoegde autoriteit aantonen dat de in aanmerking komende vliegtuigbrandstof in de verslagperiode, of drie maanden voor het begin of drie maanden na het einde van die verslagperiode, aan het brandstofsysteem van het luchtvaartterrein van vertrek is geleverd. 6. Voor de toepassing van de leden 4 en 5 toont de vliegtuigexploitant ten genoegen van de bevoegde autoriteit aan dat:
Voor de toepassing van de punten a), b) en c) wordt brandstof die na een vlucht en vóór het tanken in tanks achterblijft, geacht 100 % niet in aanmerking komende brandstof te zijn. Om de naleving van de eisen van punt d) aan te tonen, mag de vliegtuigexploitant gebruikmaken van de gegevens die zijn opgeslagen in de overeenkomstig artikel 31 bis van Richtlijn (EU) 2018/2001 opgezette Uniedatabank of in een door de lidstaat overeenkomstig artikel 31 bis, lid 5, van die richtlijn opgezette nationale databank.” |
|
33) |
De volgende artikelen 54 ter en 54 quater worden ingevoegd: “ Artikel 54 ter Bepaling van de RFNBO-, RCF- of synthetische koolstofarme fractie 1. De vliegtuigexploitant bepaalt de RFNBO-, RCF- of synthetische koolstofarme fractie van gemengde vliegtuigbrandstoffen die RFNBO’s, RCF’s of synthetische koolstofarme brandstoffen bevatten. De vliegtuigexploitant mag ofwel uitgaan van de afwezigheid van RFNBO’s, RCF’s of synthetische koolstofarme brandstoffen en een standaard fossiele fractie van 100 % toepassen, ofwel een RFNBO-, RCF- of synthetische koolstofarme fractie bepalen overeenkomstig lid 2 of lid 3. De vliegtuigexploitant gebruikt een standaardwaarde van 100 % voor de RFNBO- of RCF-fractie, of 100 % voor de synthetische koolstofarme fractie, naargelang het geval, voor zuivere RFNBO’s, RCF’s of synthetische koolstofarme brandstoffen. In afwijking van de eerste alinea mag de vliegtuigexploitant die gemengde vliegtuigbrandstoffen gebruikt die RFNBO, RCF of synthetische koolstofarme brandstof bevatten, ervoor kiezen het gehalte RFNBO’s, RCF’s of synthetische koolstofarme brandstoffen en het gehalte andere fossiele vliegtuigbrandstoffen als afzonderlijke bronstromen te monitoren indien het door de brandstofleveranciers verstrekte bewijsmateriaal een dergelijke aanpak toestaat. 2. Wanneer RFNBO’s, RCF’s of synthetische koolstofarme brandstoffen fysisch zijn gemengd met fossiele brandstoffen en in fysiek identificeerbare partijen door het vliegtuig worden getankt, baseert de vliegtuigexploitant de schatting van het gehalte RFNBO, RCF of synthetische koolstofarme brandstof op een massabalans overeenkomstig artikel 30, lid 1, van Richtlijn (EU) 2018/2001, die de gemengde gekochte fossiele brandstoffen en RFNBO’s RCF’s of synthetische koolstofarme brandstoffen weerspiegelt. 3. Indien gekochte partijen RFNBO’s, RCF’s of synthetische koolstofarme brandstoffen niet fysiek door een specifiek luchtvaartuig worden getankt, mag de vliegtuigexploitant de RFNBO-, RCF- of synthetische koolstofarme fractie bepalen aan de hand van aankoopbescheiden van RFNBO’s, RCF’s of synthetische koolstofarme brandstoffen met een gelijkwaardig energiegehalte. Artikel 54 quater Voorwaarden voor het hanteren van het nultarief voor RFNBO’s, RCF’s en synthetische koolstofarme brandstoffen door vliegtuigexploitanten 1. De vliegtuigexploitant mag de biomassafractie van een gemengde vliegtuigbrandstof alleen meetellen voor de biomassafractie waarvoor het nultarief geldt, voor zover het biobrandstofgehalte voldoet aan de criteria van artikel 38, lid 5. 2. De vliegtuigexploitant mag de RFNBO- of RCF-fractie van een gemengde vliegtuigbrandstof alleen meetellen voor de RFNBO- of RCF-fractie waarvoor het nultarief geldt, voor zover het RFNBO- of RCF-gehalte voldoet aan de criteria van artikel 39 bis, lid 3. 3. De vliegtuigexploitant mag de synthetische koolstofarme fractie van een gemengde vliegtuigbrandstof alleen meetellen voor de synthetische koolstofarme fractie waarvoor het nultarief geldt, voor zover het gehalte synthetische koolstofarme brandstof voldoet aan de criteria van artikel 39 bis, lid 4. 4. De vliegtuigexploitant mag alleen aanspraak maken op RFNBO’s, RCF’s en synthetische koolstofarme brandstoffen waarvoor het nultarief geldt, voor zover deze brandstoffen waarvoor het nultarief geldt, voldoen aan de overeenkomstig artikel 53 bis van deze verordening bepaalde maximale hoeveelheid brandstofverbruik, voor vluchten waarvoor overeenkomstig artikel 12, lid 3, van Richtlijn 2003/87/EG emissierechten moeten worden ingeleverd.” |
|
34) |
In artikel 55, lid 2, wordt de eerste alinea vervangen door: “2. In afwijking van artikel 53 mogen kleine emittenten en vliegtuigexploitanten met een totale jaarlijkse uitstoot van minder dan 3 000 ton CO2 uit andere dan de in artikel 28 bis, lid 1, punt a), en artikel 3 quater, lid 8, van Richtlijn 2003/87/EG bedoelde vluchten het brandstofverbruik op basis van de afstand per luchtvaartterreincombinatie ramen met behulp van door Eurocontrol of een andere bevoegde organisatie gebruikte instrumenten, waarmee alle relevante luchtverkeersinformatie kan worden verwerkt en te lage emissieschattingen kunnen worden vermeden.” |
|
35) |
De volgende artikelen 56 bis en 56 ter worden ingevoegd: “ Artikel 56 bis Berekening van het CO2-equivalent voor niet-CO2-effecten van de luchtvaart 1. Elke vliegtuigexploitant monitort de niet-CO2-effecten van de luchtvaart van zijn activiteiten die zijn verricht door met jetmotoren uitgeruste vliegtuigen, in CO2-equivalent (CO2(e)) per vlucht. 2. De vliegtuigexploitant berekent het CO2(e) per vlucht aan de hand van het GWP, met name GWP20, GWP50 en GWP100, hetgeen voor elke gemonitorde vlucht CO2(e)-waarden oplevert voor drie tijdshorizons (20, 50 en 100 jaar). 3. De vliegtuigexploitant gebruikt de werkzaamheid zoals gedefinieerd in deze verordening en in NEATS om het GWP als bedoeld in lid 2 te preciseren voor de berekening van de CO2(e) per vlucht, tenzij de vliegtuigexploitant aan de bevoegde autoriteit bewijst dat het niet mogelijk is de werkzaamheid te gebruiken. 4. Om het CO2(e) per vlucht te berekenen, past elke vliegtuigexploitant een CO2(e)-berekeningsmethode toe, die de volgende elementen omvat:
Methode C en methode D worden gebaseerd op inputgegevens van de in punt a) van dit lid bedoelde modules, gegevens van de vliegtuigexploitant en relevante weergegevens van de vliegtuigexploitant of van derden. 5. Elke vliegtuigexploitant moet methode C gebruiken voor de berekening van het CO2(e) per vlucht. 6. In afwijking van lid 5 mogen kleine emittenten, zoals gedefinieerd in artikel 55, lid 1, methode D gebruiken. 7. Om de CO2(e)-berekeningsmodellen op hun vluchten toe te passen, moeten vliegtuigexploitanten voldoen aan alle volgende voorwaarden, met gebruikmaking van NEATS, overeenkomstig deel 2 van bijlage III bis, van eigen IT-instrumenten en IT-instrumenten van derden, of van een combinatie van NEATS en deze instrumenten:
8. Wanneer een vliegtuigexploitant voornemens is andere in lid 7 bedoelde instrumenten dan de module voor brandstofverbranding te gebruiken, dient de vliegtuigexploitant eerst de technische specificaties van de instrumenten in bij de Commissie. De Commissie beoordeelt de specificaties van de instrumenten en keurt de instrumenten, wanneer zij voldoen aan de vereisten van deze verordening, goed. Na goedkeuring worden de technische specificaties van de instrumenten en de workflow door de vliegtuigexploitant nader beschreven in het monitoringplan. Artikel 56 ter Gegevensmonitoring 1. De vliegtuigexploitant monitort de in deel 4 van bijlage III bis vermelde gegevens. 2. De in lid 1 bedoelde gemonitorde gegevens worden door de vliegtuigexploitant verzameld, waaronder door middel van de apparatuur van het vliegtuig voor vluchtgegevensregistratie, indien beschikbaar. 3. In afwijking van lid 2 kan de vliegtuigexploitant ervoor kiezen om voor de monitoring van sommige of alle gegevens te vertrouwen op het volgende:
4. Wanneer er gegevens ontbreken en de vliegtuigexploitant heeft aangetoond dat hij die gegevens niet kan opvragen via NEATS of andere methoden, gebruikt de vliegtuigexploitant standaardwaarden zoals bepaald in deel 5 van bijlage III bis en bijlage III ter. 5. De vliegtuigexploitanten verlenen de verificateur toegang tot alle gegevens die nodig zijn voor de verificatie, met inbegrip van vertrouwelijke gegevens. Indien de vliegtuigexploitant daarom verzoekt, behandelt de bevoegde autoriteit de door de vliegtuigexploitant verstrekte informatie als vertrouwelijk. 6. Wanneer NEATS niet beschikbaar is en dus niet kan worden gebruikt, controleert de vliegtuigexploitant voor elke vlucht ten minste de vluchtinformatie en de eigenschappen van het luchtvaartuig. In dat geval voert de vliegtuigexploitant de CO2(e)-berekening per vlucht in een later stadium uit, uiterlijk zodra NEATS door de Commissie ter beschikking is gesteld. 7. Wanneer het niet mogelijk is een gemeenschappelijk referentiemodel voor numerieke weersvoorspelling te gebruiken omdat het niet beschikbaar is in NEATS, gebruikt de vliegtuigexploitant, in afwijking van artikel 56 bis, lid 5, methode D. Zodra het gemeenschappelijke referentiemodel voor numerieke weersvoorspelling beschikbaar is gesteld, gebruikt de vliegtuigexploitant de passende methode overeenkomstig artikel 56 bis, leden 5 en 6. 8. NEATS wordt waar nodig bijgewerkt.” |
|
36) |
Artikel 58 wordt als volgt gewijzigd:
|
|
37) |
Artikel 66 wordt als volgt gewijzigd:
|
|
38) |
Aan artikel 68 worden de volgende leden 5 en 6 toegevoegd: “5. De vliegtuigexploitant dient, als bijlage bij het jaarlijkse emissieverslag en onder de in lid 1 bedoelde voorwaarden, bij de bevoegde autoriteit een afzonderlijk verslag in waarin de jaarlijkse niet-CO2-effecten van de luchtvaart worden gerapporteerd. 6. Het in lid 5 bedoelde afzonderlijke verslag bevat ten minste de in punt 2 bis van bijlage X bedoelde informatie.” |
|
39) |
In artikel 69, lid 1, wordt de eerste alinea vervangen door: “1. Elke exploitant controleert periodiek of de toegepaste monitoringmethode kan worden verbeterd.” |
|
40) |
Artikel 70 wordt als volgt gewijzigd:
|
|
41) |
Artikel 72, lid 1, wordt vervangen door: “1. De totale jaarlijkse emissies van elk van de broeikasgassen CO2, N2O en PFK’s, evenals de niet-CO2-effecten van de luchtvaart, worden gerapporteerd in afgeronde ton CO2 of CO2(e). De totale jaarlijkse emissies van de installatie worden berekend als de som van de afgeronde waarden voor CO2, N2O en PFK’s.” |
|
42) |
Artikel 75 quinquies, lid 3, wordt als volgt gewijzigd:
|
|
43) |
Artikel 75 sexies wordt als volgt gewijzigd:
|
|
44) |
De titel van onderafdeling 4 wordt vervangen door: “ ”. |
|
45) |
Artikel 75 quaterdecies wordt als volgt gewijzigd:
|
|
46) |
Artikel 75 quindecies wordt als volgt gewijzigd:
|
|
47) |
Bijlage I wordt als volgt gewijzigd:
|
|
48) |
Bijlage II wordt als volgt gewijzigd:
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
49) |
Bijlage II bis wordt als volgt gewijzigd:
|
|
50) |
In bijlage III wordt de titel vervangen door: “ Monitoringmethoden voor luchtvaartemissies (artikel 53) ”. |
|
51) |
De volgende bijlagen III bis en III ter worden ingevoegd: “BIJLAGE III BIS Monitoringmethoden voor niet-CO2-effecten van de luchtvaart (artikel 56 bis) 1. DEFINITIES IN VERBAND MET NIET-CO2-EFFECTEN
2. SYSTEEM VOOR TRACEREN VAN NIET-CO2-EFFECTEN VAN DE LUCHTVAART (NEATS) NEATS wordt door de Commissie verstrekt aan vliegtuigexploitanten, geaccrediteerde verificateurs en bevoegde autoriteiten om de monitoring, rapportage en verificatie van niet-CO2-effecten van de luchtvaart te vergemakkelijken en, voor zover mogelijk, te automatiseren, teneinde de administratieve lasten tot een minimum te beperken. NEATS is in overeenstemming met de in artikel 75, lid 1, van deze verordening vastgestelde beginselen en voorziet in een specifieke en beveiligde gebruikersinterface voor de vliegtuigexploitant, verificateur en bevoegde autoriteit. Monitoring: NEATS stroomlijnt het monitoringproces, aangezien het beschikbare door derden verzamelde vluchttrajecten en weergegevens omvat of daar toegang toe verstrekt, zodat de monitoring door vliegtuigexploitanten kan worden beperkt tot de eigenschappen van het luchtvaartuig en, waar nodig, van de brandstof, zoals gedefinieerd in deel 1 van bijlage III bis, of het proces volledig automatisch kan worden gemaakt door het gebruik van standaardwaarden. NEATS omvat de in artikel 56 bis, lid 4, van deze verordening vermelde CO2(e)-berekeningsmethoden en voorziet in een gemeenschappelijk NWP-referentiemodel indien verbeterde weergegevens nodig zijn (methode C). Dit leidt tot de berekening van het CO2(e) per vlucht als onderdeel van de te monitoren gegevens. Rapportage: NEATS stroomlijnt het in artikel 68, lid 5, van deze verordening bedoelde rapportageproces. Het instrument genereert de in deel 2 bis, punt 9, van bijlage X bij deze verordening bedoelde XML-tabel automatisch aan het einde van elk rapportagejaar, waardoor de administratieve lasten in verband met de rapportage tot een minimum worden beperkt. Verificatie: NEATS stroomlijnt de verificatie en de controles die respectievelijk door de verificateur en de bevoegde autoriteit worden uitgevoerd. Via NEATS kan het CO2(e) per vlucht worden geverifieerd, waarbij vertrouwelijke gegevens worden beschermd. Gegevensopslag: NEATS biedt de mogelijkheid om alle gegevens (van vliegtuigexploitanten en van derden) op te slaan en eventuele vertrouwelijke gegevens die de vliegtuigexploitant in NEATS uploadt, veilig te coderen en te beschermen, mits die gegevens door de vliegtuigexploitant als vertrouwelijk zijn aangemerkt. Transparantie: NEATS maakt bij het berekenen van het CO2(e) voor niet-CO2-effecten gebruik van de meest geavanceerde modellen. Vliegtuigexploitanten mogen hun eigen instrumenten ontwikkelen of instrumenten van derden gebruiken, mits zij voldoen aan de in deze bijlage vastgestelde eisen. De niet-vertrouwelijke gegevens en de gegevens betreffende het CO2(e) uit NEATS worden op een openbare website samengevat, per vlucht en per vliegtuigexploitant. 3. MODULES VOOR BRANDSTOFVERBRANDING EN EMISSIERAMING VOOR NIET-CO2-EFFECTEN VAN DE LUCHTVAART Module voor brandstofverbranding: De module voor brandstofverbranding is gebaseerd op een kinetische benadering van de modellering van de prestaties van luchtvaartuigen, die het mogelijk maakt trajecten van de vlucht en het bijbehorende brandstofverbruik tijdens de volledige operationale begrenzingen van de vlucht en in alle fasen van een vlucht nauwkeurig te voorspellen. Op basis van theoretische basisbegrippen berekent het model de prestatieparameters van het luchtvaartuig, met inbegrip van informatie over de weerstand, de lift, het gewicht, de stuwkracht, het brandstofverbruik en de snelheid voor de klim-, kruis- en dalingsfasen van een luchtvaartuig, uitgaande van normale vluchtuitvoeringen. Ook zijn luchtvaartuigspecifieke coëfficiënten belangrijke gegevensinputs voor de berekening van het geplande traject van de vlucht van specifieke luchtvaartuigtypen. Module voor emissieraming: Met de module voor emissieraming kunnen de emissies van NOx, HC en CO van vliegtuigmotoren worden berekend door middel van correlatievergelijkingen zonder propriëtaire vliegtuig- en motorprestatiemodellen of emissiekenmerken van de motor. Deze module is van toepassing op uitlaatgasemissie-indexen (EI’s) van de ICAO-motortypecertificering onder vooraf bepaalde referentieomstandigheden op de grond en raamt de overeenkomstige EI’s tijdens de vlucht, uitgaande van omstandigheden die overeenkomen met de internationale standaard-atmosfeer (ISA), met behulp van correctiefactoren voor verschillen in de ISA-omstandigheden betreffende temperatuur, druk en vochtigheid. 4. CO2(e)-BEREKENINGSMODELLEN VOOR NIET-CO2-EFFECTEN VAN DE LUCHTVAART Algemene criteria: In de CO2(e)-berekeningsmodellen houdt de vliegtuigexploitant rekening met de klimaateffecten van alle niet-CO2-agentia per vlucht, waaronder vluchttrajecten (vluchtplan en afgelegde trajecten van de vluchten) en met de eigenschappen van het luchtvaartuig en de brandstof. De emissies van elke vlucht worden geboekt als pulsemissies. Bij de toepassing van de CO2(e)-berekeningsmodellen worden gegevens over van het vluchttraject afhankelijke emissies van het luchtvaartuig gebruikt voor de berekening van het volgende:
De administratieve lasten en vereiste computervermogens moeten beperkt worden gehouden om de haalbaarheid voor alle belanghebbenden te waarborgen. De modellen moeten transparant zijn en geschikt zijn voor operationeel gebruik. Naargelang van het model zijn er twee soorten reeksen vereisten: Methode C: Voor de op het weer gebaseerde benadering worden gedetailleerde klimaateffecten van alle niet-CO2-emissies van luchtvaartuigen op een specifieke locatie en tijd in aanmerking genomen, waarbij rekening wordt gehouden met actuele weerinformatie om vanuit klimaatoogpunt geoptimaliseerde vierdimensionale trajecten voor de planning van individuele vluchten te berekenen. Om de klimaateffecten nauwkeurig te kunnen bijhouden wat de huidige atmosferische omstandigheden betreft, moet in de modellen expliciet rekening worden gehouden met verschillende luchtvaartuigen, typen aandrijving en brandstofeigenschappen. De modellen moeten ramingen van klimaateffecten van condensatiesporen voor afzonderlijke vluchten en de vorming en levenscyclus ervan bevatten, alsook van de verblijftijden van uitgestoten H2O en NOx en de gevolgen daarvan voor de samenstelling van de atmosfeer. De modellen moeten voldoende rekenkundig efficiënt zijn om geavanceerde informatie te produceren die bij de dagelijkse vluchtplanning kan worden gebruikt. Elke vliegtuigexploitant monitort per vlucht de volgende gegevens:
Methode D: Voor de vereenvoudigde op locatie gebaseerde benadering gebruikt de vliegtuigexploitant klimaatresponsmodellen om de impact van alle niet-CO2-effecten per vlucht op klimatologische basis te ramen. De instrumenten worden gebruikt om het klimaatvoordeel van algemene routeopties te beoordelen, waarbij aan de hand van de fysieke parameters rekening wordt gehouden met algemene verschillen in luchtvaartuigen, typen aandrijving en brandstofeigenschappen. Bij het met de vereenvoudigde op locatie gebaseerde benadering berekende CO2(e) moeten eventuele aanzienlijke afwijkingen voor individuele vluchten over een langere periode worden afgevlakt. De modellen moeten zorgen voor minder inspanningen op het gebied van de behoefte aan en de berekening en verwerking van gegevens ten opzichte van de modellen voor de op het weer gebaseerde benadering. In afwijking van methode C mogen kleine emittenten, zoals gedefinieerd in artikel 55, lid 1, van deze verordening, de volgende gegevens per vlucht monitoren:
5. GEBRUIK VAN STANDAARDWAARDEN VOOR NIET-CO2-EFFECTEN VAN DE LUCHTVAART Met inachtneming van nader onderzoek door de bevoegde autoriteit en de Commissie, moet het gebruik van standaardwaarden altijd leiden tot een hoger CO2(e) per vlucht dan met gemonitorde gegevens kan worden verkregen.
BIJLAGE III ter Conservatieve standaardidentificatiecodes van de motor, per vliegtuigtype
|
|
52) |
Bijlage IV wordt als volgt gewijzigd:
|
|
53) |
Bijlage V wordt als volgt gewijzigd:
|
|||||||||||||||||||||||||||||
|
54) |
In de tabel van bijlage VII worden na de tweede rij, onder het kopje “Aardgas”, de volgende rijen ingevoegd:
|
|
55) |
Bijlage IX wordt als volgt gewijzigd:
|
|
56) |
Bijlage X wordt als volgt gewijzigd:
|
|
57) |
In bijlage X bis wordt de inleidende zin vervangen door: “De exploitant dient, samen met de informatie in het jaarlijkse emissieverslag overeenkomstig bijlage X bij deze verordening, de volgende informatie in voor elke in artikel 3, punt a septies), van Richtlijn 2003/87/EG gedefinieerde brandstof die hij aankoopt:”. |
|
58) |
In bijlage X ter wordt de inleidende zin vervangen door: “De gereglementeerde entiteit dient, samen met de informatie in het jaarlijkse emissieverslag overeenkomstig bijlage X bij deze verordening, de volgende informatie in voor elke in artikel 3, punt a septies), van Richtlijn 2003/87/EG gedefinieerde brandstof die hij aankoopt:”. |
Artikel 2
Inwerkingtreding en toepassing
Deze verordening treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.
Zij is van toepassing met ingang van 1 januari 2024.
Artikel 1, punt 2), m), en punten 42) tot en met 46), 49), 57) en 58), is echter van toepassing met ingang van 1 juli 2024.
Artikel 1, punten 3) en 5) tot en met 8), punt 9), c), punten 21), 25), 26) en 27), punt 28, a), punten 29), 35), 36), 38), 40) en 41), punt 47), a), ii) en iii), punt 47), b), i), eerste en vierde streepje, punt 47), b), iii), punt 48), a), ii), punt 51), punt 52), d), e) en f), punt 52), g), ii), punt 52), h), i) en j), punt 53), punt 55), a), ii), iii) en iv), punt 55), b), ii), punt 56), a), vi), en punt 56), c), is van toepassing met ingang van 1 januari 2025.
Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat.
Gedaan te Brussel, 23 september 2024.
Voor de Commissie
De voorzitter
Ursula VON DER LEYEN
(1) PB L 275 van 25.10.2003, blz. 32, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2003/87/oj.
(2) Richtlijn (EU) 2023/959 van het Europees Parlement en de Raad van 10 mei 2023 tot wijziging van Richtlijn 2003/87/EG tot vaststelling van een systeem voor de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Unie en Besluit (EU) 2015/1814 betreffende de instelling en de werking van een marktstabiliteitsreserve voor de EU-regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten (PB L 130 van 16.5.2023, blz. 134, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2023/959/oj).
(3) Verordening (EU) 2021/1119 van het Europees Parlement en de Raad van 30 juni 2021 tot vaststelling van een kader voor de verwezenlijking van klimaatneutraliteit en tot wijziging van Verordening (EG) nr. 401/2009 en Verordening (EU) 2018/1999 (“Europese klimaatwet”) (PB L 243 van 9.7.2021, blz. 1, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2021/1119/oj).
(4) Richtlijn (EU) 2023/958 van het Europees Parlement en de Raad van 10 mei 2023 tot wijziging van Richtlijn 2003/87/EG wat betreft de bijdrage van de luchtvaart aan de emissiereductiedoelstelling van de Unie voor de hele economie en de passende toepassing van een wereldwijde marktgebaseerde maatregel (PB L 130 van 16.5.2023, blz. 115, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2023/958/oj).
(5) Uitvoeringsverordening (EU) 2018/2066 van de Commissie van 19 december 2018 inzake de monitoring en rapportage van de emissies van broeikasgassen overeenkomstig Richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad en tot wijziging van Verordening (EU) nr. 601/2012 van de Commissie (PB L 334 van 31.12.2018, blz. 1, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg_impl/2018/2066/oj).
(6) Richtlijn (EU) 2018/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2018 ter bevordering van het gebruik van energie uit hernieuwbare bronnen (PB L 328 van 21.12.2018, blz. 82, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2018/2001/oj).
(7) Verordening (EU) 2018/1999 van het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2018 inzake de governance van de energie-unie en van de klimaatactie, tot wijziging van Verordeningen (EG) nr. 663/2009 en (EG) nr. 715/2009 van het Europees Parlement en de Raad, Richtlijnen 94/22/EG, 98/70/EG, 2009/31/EG, 2009/73/EG, 2010/31/EU, 2012/27/EU en 2013/30/EU van het Europees Parlement en de Raad, Richtlijnen 2009/119/EG en (EU) 2015/652 van de Raad, en tot intrekking van Verordening (EU) nr. 525/2013 van het Europees Parlement en de Raad (PB L 328 van 21.12.2018, blz. 1), ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2018/1999/oj).
(8) Richtlijn (EU) 2023/2413 van het Europees Parlement en de Raad van 18 oktober 2023 tot wijziging van Richtlijn (EU) 2018/2001, Verordening (EU) 2018/1999 en Richtlijn 98/70/EG wat de bevordering van energie uit hernieuwbare bronnen betreft, en tot intrekking van Richtlijn (EU) 2015/652 van de Raad (PB L, 2023/2413, 31.10.2023, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2023/2413/oj).
(9) Uitvoeringsverordening (EU) 2023/2122 van de Commissie van 17 oktober 2023 tot wijziging van Uitvoeringsverordening (EU) 2018/2066 wat betreft actualisering van de monitoring en rapportage van de emissies van broeikasgassen overeenkomstig Richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB L, 2023/2122, 18.10.2023, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg_impl/2023/2122/oj).
ELI: http://data.europa.eu/eli/reg_impl/2024/2493/oj
ISSN 1977-0758 (electronic edition)