Ἡ προσφεύγουσα υποστηρίζει ὅτι ἡ αἰτιολογία τῆς προσβαλλόμενης ἀποφάσεως είναι ἐκδήλως ἀνεπαρκής.

Μολονότι στην τέταρτη αἰτιολογική σκέψη τῆς ἀποφάσεως διευκρινίζεται ὅτι τό Κράτος μέλος ενημερώθηκε λεπτομερώς γιά τήν παρακράτηση πού έγινε καί ὅτι μπόρεσε νά εκθέσει τίς ἀπόψεις του στό ζήτημα αὐτό, δέ δίνεται καμιά εξήγηση γιά τους λόγους πού ὁδήγησαν τήν Ἐπιτροπή νά ἐμμείνει στόν ἀποκλεισμό τοῦ ποσοῦ, παρά τίς λεπτομερείς παρατηρήσεις τῆς ἐνδιαφερόμενης εθνικής διοικήσεως.

Ἡ καθ' ης ὑποστηρίζει ὅτι ὁ ισχυρισμός αυτός στερείται βάσεως. Παραδέχεται ὅτι ή ἀπόφαση δέν περιέχει λεπτομερή περιγραφή τῶν συγκεκριμένων λόγων πού προσδιόρισαν τό περιεχόμενό της, ισχυρίζεται ὅμως ὅτι μιά τέτοια περιγραφή θά ἀπαιτούσε μιά εξαιρετικά μακροσκελή καί περίπλοκη αιτιολογία.

Ὡστόσο, ἡ διαδικασία πού ἀκολουθήθηκε γιά τή λήψη τῆς προσβαλλόμενης ἀποφάσεως περιέλαβε ὄχι μόνο τή συζήτηση, στους κόλπους τῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ ΕΓΤΠΕ, ἐπί μιᾶς ἐκθέσεως πού υποβλήθηκε στά Κράτη μέλη σχετικά μέ τήν ἐκκαθάριση τῶν λογαριασμών πού προβλεπόταν γιά τήν ἐν λόγω χρήση, άλλά καί διαβούλευση μέ τά Κράτη μέλη σχετικά μέ τά σχέδια ἀποφάσεως, ἐπίσης στό πλαίσιο τῆς Ἐπιτροπής τοῦ ΕΓΤΠΕ. Στή συγκεκριμένη περίπτωση, ἡ διαβούλευση αυτή έγινε κατά τή συνεδρίαση τῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ ΕΓΤΠΕ τῆς 11ης 'Ιουλίου 1979, κατά τήν ὁποία συζητήθηκε επίσης υπόμνημα τοῦ ἰταλοῦ ὑπουργοῦ γεωργίας καί δασών ἀπό 7 'Ιουλίου 1979.

Ἡ καθ' ἧς υπενθυμίζει τήν ἀπόφαση τοῦ Δικαστηρίου τῆς 14ης 'Ιουλίου 1977 στην ὑπόθεση 61/76 (Geist κατά Ἐπιτροπής, Racc. σ. 1419) σύμφωνα μέ τήν ὁποία μιά δυσμενής ἀπόφαση πρέπει νά θεωρηθεί αἰτιολογημένη ἄν οἱ προπαρασκευαστικές πράξεις στίς όποιες στηρίζεται έχουν γίνει γνωστές στόν ἐνδιαφερόμενο, τοῦ έχουν προσφέρει σαφή πληροφόρηση σχετικά μέ τους λόγους πού θεμελιώνουν τήν οἰκεία ἀπόφαση καί περιέχουν ὅλα τά στοιχεία πού εἶναι ἀπαραίτητα γιά νά μπορεί νά ἀσκηθεί δικαστικός έλεγχος.

Ἡ προσφεύγουσα διευκρινίζει πρώτα ὅτι μετά τήν έκδοση τοῦ κανονισμοῦ 2837/71, ή ΑΙΜΑ έλαβε τά κατάλληλα μέτρα γιά τη χορήγηση τῶν ἐνισχύσεων στους παραγωγούς. Οἱ αιτήσεις ἐνισχύσεως ἔπρεπε νά ὑποβάλλονται σέ δύο ἀντίτυπα στην ΑΙΜΑ, μέσω τῶν ἐπαρχιακῶν επιθεωρήσεων γεωργίας, πού έπρεπε νά ἐπαληθεύουν ἐπί τόπου τήν ἀκρίβεια τῶν στοιχείων πού δηλώθηκαν καί νά διαβιβάζουν στην ΑΙΜΑ, σέ πέντε ήμέρες, κατ' ἀνώτατο ὅριο, μετά τήν ἡμέρα λήψεως τῆς αἰτήσεως, τό πρωτότυπό της, καθώς καί δική τους σχετική έκθεση.

Στή συνέχεια ἡ ΑΙΜΑ συνέτασσε τή σύμβαση πού προβλέπουν οἱ κοινοτικοί κανόνες, τήν ὁποία διαβίβαζε στόν ἐνδιαφερόμενο γιά νά ἐπικυρωθεί ἀπό συμβολαιογράφο. Ή περίοδος τῶν εννέα μηνών πού τάσσεται ἀπό τους κοινοτικούς κανόνες άρχιζε νά υπολογίζεται ἀπό τήν ημερομηνία αυτής τῆς ἐπικυρώσεως. Ή ἐνίσχυση καταβαλλόταν γιά τήν ἀντίστοιχη περίοδο, ἐπειδή στό άρθρο 8 του κανονισμοῦ 1437/70 δόθηκε ἡ ἑρμηνεία ὅτι ή σύμβαση δεν μπορεί ν' ἀρχίσει νά παράγει τά ἀποτελέσματά τῆς παρά μόνο ἀπό τήν ήμερα τῆς συνάψεως τῆς μέ τυπική πράξη.

Ή προσφεύγουσα παρατηρεί πάντως ὅτι, στίς 26 'Ιανουαρίου 1972, θεσπίστηκε ὁ κανονισμός 176/72 πρός τό σκοπό περιορισμοί) τῶν ἐπιζήμιων ἀποτελεσμάτων πού θά προέκυπταν γιά τους παραγωγούς ἀπό τήν πάροδο σημαντικοῦ χρονικού διαστήματος μεταξύ τῆς ημερομηνίας τῆς αἰτήσεως καί τῆς τυπικής καταρτίσεως (stipulatione formale) τῆς δικαιοπραξίας. Ό κανονισμός αὐτός όριζε ὅτι, κατά τό διάστημα ἀπό 1ης Δεκεμβρίου 1971 έως 31ης Αυγούστου 1972, ἡ περίοδος ἰσχύος μιᾶς συμβάσεως ἀρχίζει ἀπό τήν ἡμέρα λήψεως τῆς αἰτήσεως, άλλά μέ ἀνώτατο όριο ἀναδρομικής ἰσχύος τριάντα ἡμερῶν γιά τίς αιτήσεις πού παραλήφθηκαν μετά τίς 29 Δεκεμβρίου 1971, δηλαδή γιά ὅλες τίς μακροπρόθεσμες συμβάσεις πού προβλέπονται στόν κανονισμό 2837/71, ὁ όποιος άρχισε νά ἰσχύει στίς 30 Δεκεμβρίου 1971.

Ή ΑΙΜΑ κατέβαλε τήν ἐνίσχυση γιά κάθε σύμβαση ἀπό τήν τριακοστή ήμέρα πρίν ἀπό τήν τυπική κατάρτιση της.

Σύμφωνα μέ τό άρθρο 5 παράγραφος 5 τοῦ ἀνωτέρω κανονισμοῦ 816/70, ἡ ενίσχυση καταβλήθηκε γιά τίς συμβάσεις γιά τίς όποιες είχαν υποβληθεί καί γίνει δεκτές αἰτήσεις πρίν ἀπό τίς 15 Φεβρουαρίου, μολονότι ἡ τυπική κατάρτιση τῆς δικαιοπραξίας έγινε μετά τήν ημερομηνία ἐκείνη.

Ή προσφεύγουσα υποστηρίζει ὅτι δέν μπορεί νά δεχτεί τήν άποψη τῆς 'Επιτροπής σύμφωνα μέ τήν ὁποία οἱ συμβάσεις έχουν συναφθεί μετά τίς 15 Φεβρουαρίου, ἀντιθέτως πρός τίς προϋποθέσεις τοῦ ἄρθρου 5 παράγραφος 5 τοῦ κανονισμοῦ 816/70.

Υπογραμμίζει ὅτι ὅλες οἱ ἐν λόγω συμβάσεις έχουν συναφθεί στό διάστημα ἀπό 16 Δεκεμβρίου ως 15 Φεβρουαρίου, μολονότι ἡ τυπική κατάρτιση τους έγινε μεταγενέστερα.

Πρός ὑποστήριξη τῆς γνώμης αὐτής, ή προσφεύγουσα ἀναπτύσσει δύο περιπτώσεις, στίς ὁποιες ἡ σύμβαση μεταξύ τοῦ παραγωγοῦ καί τοῦ ὀργανισμοῦ παρεμβάσεως πρέπει νά θεωρηθεί εἴτε ὡς ἀμφοτεροβαρής σύμβαση, πού συνεπάγεται υποχρεώσεις καί γιά τά δύο μέρη, εἴτε ὡς ἑτεροβαρής σύμβαση, πού συνεπάγεται ὑποχρεώσεις γιά τό ένα μόνο μέρος.

Στην πρώτη περίπτωση, ἡ σύμβαση συνάπτεται ὅταν ἐπέλθει ἡ σύμπτωση τῶν βουλήσεων τῶν δύο συμβαλλομένων μερών. 'Αλλά, στην περίπτωση τῶν ἐνισχύσεων γιά τήν ἀποθήκευση, ἡ βούληση τοῦ ὀργανισμοί) παρεμβάσεως δέν εἶναι ἐλεύθερη, επειδή, σύμφωνα μέ τό άρθρο 6 τοῦ κανονισμοῦ 816/70, οἱ ὀργανισμοί αὐτοί συνάπτουν συμβάσεις ἐναποθηκεύσεως μέ τους παραγωγούς πού τό ζητοῦν. ''Ετσι, στην 'Ιταλία, μετά την έκδοση τοῦ κανονισμοί) 2837/71, ἀπό τή στιγμή πού ὑποβαλλόταν αἴτηση μέ τόν τύπο πού προβλέπουν οἱ κοινοτικές διατάξεις, γινόταν ἀμέσως ἀποδεκτή ἀπό τόν ὀργανισμό παρεμβάσεως, ὑπό τήν προϋπόθεση ὅτι τό περιεχόμενό τῆς ήταν σύμφωνο μέ τίς ἀπαιτήσεις πού ὅριζαν οἱ κοινοτικοί κανόνες. Ή προσφεύγουσα πιστεύει ὅτι, ἀπό τήν ἀποδοχή αυτή, πού σέ ὅλες τίς περιπτώσεις πραγματοποιήθηκε πρίν ἀπό τίς 15 Φεβρουαρίου, πρέπει νά θεωρεῖται ὅτι ἡ σύμβαση έχει συναφθεί.

Στη δεύτερη περίπτωση, τῆς ἑτεροβαροῦς συμβάσεως, ὁ κοινοτικός νομοθέτης ἀπέβλεπε σέ μονομερή υποχρέωση τοῦ παραγωγοῦ νά διατηρήσει τό προϊόν του ἐναποθηκευμένο. Ἀπό τή στιγμή πού διαπιστώνεται ἡ τήρηση αυτής τῆς υποχρεώσεως, ὁ ὀργανισμός παρεμβάσεως κατα-βάλλει στόν παραγωγό ἐνίσχυση, ἡ ὁποία ἀσφαλῶς δέν ἀποτελεί ἀντάλλαγμα έναντι μιας παροχής, άλλά ἁπλή συνεισφορά μέ χαρακτήρα κινήτρου. Σύμφωνα μέ τό άρθρο 1333 τοῦ ἰταλικοῦ ἀστικού κώδικα, ἀπό τή στιγμή πού υποβάλλεται νομότυπα σέ ὀργανισμό παρεμβάσεως προσφορά παραγωγοῦ περί ἀναλήψεως τέτοιας υποχρεώσεως, ἡ σύμβαση πρέπει νά θεωρηθεί ὡς συναφθείσα. Καί στην περίπτωση αὐτή, οἱ συμβάσεις εναποθηκεύσεως είχαν επίσης συναφθεί πρίν ἀπό τίς 15 Φεβρουαρίου.

Ἡ προσφεύγουσα προσθέτει ὅτι ἡ έγγραφη τυπική κατάρτιση τῆς συμβάσεως, πού πραγματοποιείται ἀπό τήν ΑΙΜΑ σύμφωνα μέ τους προβλεπόμενους τύπους καί μετά ἀπό διάφορες επαληθεύσεις καί διατυπώσεις, δέν ἀποτελεί παρά τή λογιστική συγκεκριμενοποίηση μιας συμβάσεως ήδη ὁλοκληρωμένης καί παραδέχεται ὅτι στην προκειμένη περίπτωση, ἡ συγκεκριμενοποίηση αυτή πραγματοποιήθηκε μετά τίς 15 Φεβρουαρίου.

Τέλος, ἡ προσφεύγουσα παρατηρεί ὅτι τό κείμενο τοῦ ἄρθρου 8 παράγραφος 1 ἐδάφιο 1 τοῦ κανονισμοῦ 1437/70, πού προβλέπει ὅτι μιά σύμβαση δέν μπορεί νά συναφθεί γιά μία περίοδο πού ἀρχίζει πρίν ἀπό τήν ήμερα συνάψεως τῆς συμβάσεως, δέν ἐμποδίζει τήν ερμηνεία πού προτείνει. Μολονότι ἡ διάταξη αύτη δέν έχει διατυπωθεί μέ δόκιμο τρόπο, φαίνεται πάντως ὅτι μέ τή λέξη συναφθεί ἀναφέρεται στόν κρίσιμο χρόνο ἀπό ἀπόψεως ουσιαστικοί) δικαίου, ἐνῶ μέ τόν όρο σύναψη, στό τέλος, ἀναφέρεται στην τυπική κατάρτιση. Συνεπώς, στή διάταξη αυτή θά πρέπει νά δοθεί, στό σύνολο της, ἡ έννοια ὅτι, ὅταν ἡ σύμβαση πραγματοποιείται στην καθορισμένη περίοδο, δηλαδή μεταξύ 16ης Δεκεμβρίου καί 15ης Φεβρουαρίου, ἡ ημερομηνία ἐνάρξεως τῆς περιόδου ἐναποθηκεύσεως δέν μπορεί νά εἶναι προγενέστερη ἀπό τήν τυπική κατάρτιση.

Ή καθ᾽ ης, παρατηρεί ὅτι ἡ σύμβαση ἐναποθηκεύσεως έχει σκοπό νά δημιουργήσει ἀμοιβαίες ὑποχρεώσεις μεταξύ τοῦ παράγωγοῦ, ἀπό τό ένα μέρος, ὁ ὁποῖος ἀναλαμβάνει νά ἀποθηκεύσει ὁρισμένη ποσότητα επιτραπέζιου οίνου καί νά μή τή διαθέσει στην ἀγορά γιά ὁρισμένο χρόνο, καί τοῦ ὀργανισμοῦ παρεμβάσεως, ἀπό τό άλλο μέρος, ὁ ὁποίος ἀναλαμβάνει τήν υποχρέωση νά καταβάλει τήν προβλεπόμενη ἐνίσχυση ἀφοῦ διαπιστώσει ὅτι συντρέχουν οἱ σχετικές προϋποθέσεις.

Σ' αὐτή τήν ἀλληλουχία, τό άρθρο 8 παράγραφος 1 εδάφιο 1 τοῦ κανονισμού 1437/70 πρέπει νά ερμηνευτεί μέ τήν έννοια ὅτι οἱ ἀμοιβαίες υποχρεώσεις τῶν δύο συμβαλλόμενων δημιουργοῦνται τή στιγμή της τυπικής συνάψεως τῆς συμβάσεως, ὅταν ὁ ὀργανισμός παρεμβάσεως έχει προβεί σέ ὅλες τίς προβλεπόμενες επαληθεύσεις.

Ή καθ' ἧς τονίζει ὅτι πρίν ἀπό τήν τυπική σύναψη τῆς συμβάσεως, ὁ παραγωγός πού υπέβαλε τή σχετική αίτηση, δέν εἶναι ἀκόμα βέβαιος ὅτι ὁ ὀργανισμός παρεμβάσεως θά συνάψει τή σύμβαση καί ὑπ᾽ αυτές τίς προϋποθέσεις μπορεί νά διαθέσει ελεύθερα τό προϊόν του. Δέν εἶναι σπάνιες οἱ περιπτώσεις κατά τίς όποιες πράγματι ὁ παραγωγός διέθεσε τόν οἶνο του στό διάστημα μεταξύ τῆς υποβολῆς τῆς αἰτήσεως καί τῆς ἡμερομηνίας πού καθορίστηκε γιά την τυπική σύναψη τῆς συμβάσεως. Ὁ ὀργανισμός παρεμβάσεως διαθέτει ὁρισμένη διακριτική εξουσία ὅσον άφορᾶ την επαλήθευση τῶν προϋποθέσεων πού πρέπει νά συντρέχουν σύμφωνα μέ τους ἐφαρμοστέους κοινοτικούς κανόνες.

Γιά τους λόγους αυτούς, ἡ καθ' ἧς θεωρεί, κατά πρώτο λόγο, ὅτι πρέπει νά ἀποκλειστεί ἡ υπόθεση πού ἀναπτύχθηκε ἀπό τήν προσφεύγουσα, σύμφωνα μέ τήν ὁποία ή σύμβαση ἐναποθηκεύσεως εἶναι ἑτεροβαρής σύμβαση. Ὡστόσο, καί στην περίπτωση τῆς ἀμφοτεροβαροῦς συμβάσεως, ἡ διάκριση πού προτείνει ἡ προσφεύγουσα μεταξύ τῆς συνάψεως καί τῆς τυπικής καταρτίσεως τῆς συμβάσεως δέν μπορεί νά γίνει ἀποδεκτή. Πράγματι, ἡ δήλωση τῶν βουλήσεων τῶν δύο μερῶν δέν μπορεί νά πραγματοποιηθεί παρά μόνο τή στιγμή τῆς τυπικής συνάψεως τῆς συμβάσεως, διότι μόνο ἀπό τή στιγμή αυτή τά μέρη υποχρεοῦνται νά τηρήσουν τίς ἀντίστοιχες υποχρεώσεις τους.

Ή καθ' ἧς παρατηρεί ἐπίσης ὅτι οἱ διατάξεις τοῦ ἄρθρου 9 παράγραφος 1 καί τοῦ άρθρου 12 τοῦ κανονισμοῦ 1437/70 δείχνουν ὅτι, στό σύστημα πού καθιερώθηκε ἀπό τόν κανονισμό αυτό ἡ τυπική κατάρτιση τῆς συμβάσεως, ἐγγράφως, ἀποτελεί ουσιώδες στοιχείο. Ἐπιπλέον, ἡ ἀποδοχή της ἀπόψεως τῆς προσφεύγουσας θά είχε τήν παράλογη συνέπεια νά εξαναγκάζεται ή ΑΙΜΑ σέ μιά παροχή χωρίς ἀντάλλαγμα ἀπό μέρους τοῦ παραγωγοῦ, ἀφοῦ, σύμφωνα μέ τό άρθρο 15 τοῦ κανονισμοῦ 1437/70, ἡ ΑΙΜΑ θά έπρεπε τότε νά καταβάλει τίς τριμηνιαίες δόσεις υπολογιζόμενες ἀπό τήν ήμέρα υποβολής τῆς αἰτήσεως, ἀκόμα καί ἄν οἱ συμβάσεις είχαν καταρτιστεί πολλούς μήνες ἀργότερα.

Ή καθ' ἧς διευκρινίζει ἀκόμη ὅτι εἶχε ἀποφασίσει, μέ τή θέσπιση τοῦ κανονισμοῦ 176/72, νά προβεί σέ μιά ἐξαίρεση ἀπό τόν κανόνα τοῦ ἄρθρου 8 παράγραφος 1 εδάφιο 1 τοῦ κανονισμοῦ 1437/70, λαμβανομένης υπόψη τῆς δηλώσεως τῶν ιταλικῶν ἀρχῶν ὅτι δέν ήταν σέ θέση νά προβοῦν ἀμέσως στίς ἀναγκαίες ἐπαληθεύσεις γιά τή σύναψη τῶν συμβάσεων, καθώς καί γιά τους λόγους πού ἀναφέρονται στό προοίμιο τοῦ κανονισμοῦ 176/72. Ἐπειδή ἐπρόκειτο γιά κανονισμό πού είχε ἐκδοθεί ἀπό τήν 'Επιτροπή, δέ θά ήταν δυνατό προφανώς νά παρεκκλίνει ἀπό τό βασικό κανονισμό τοῦ Συμβουλίου. Ἡ δυνατότητα ἀναδρομικής ισχύος δέ θά μποροῦσε, ἑπομένως, νά ἐπηρεάσει σέ τίποτα τήν τήρηση τῆς ὁριακής προθεσμίας τῆς 15ης Φεβρουαρίου, πού προβλέπεται στό άρθρο 5 παράγραφος 5 τοῦ κανονισμοῦ 816/70 τοῦ Συμβουλίου γιά τήν τυπική κατάρτιση τῆς συμβάσεως.

Ή καθ' ἧς υπογραμμίζει ὅτι ὁ κανονισμός 176/72 εἰσήγαγε πλάσμα δικαίου μέ τήν έννοια ὅτι διακρίνει τή στιγμή τῆς τυπικής συνάψεως τῆς συμβάσεως ἀπό τή στιγμή τῆς ἐνάρξεως παραγωγής τῶν ἀποτελεσμάτων της, μέ τήν ἀναγωγή τῶν τελευταίων στό χρόνο υποβολής τῆς αιτήσεως, άλλά περιορίζοντας τήν ἀναδρομικότητα σέ 30 ήμερες κατ' ἀνώτατο όριο. Ἄν, λοιπόν, γινόταν ἀποδεκτή ἡ ἑρμηνεία τῆς προσφεύγουσας, ὁ κανονισμός 176/72 δέ θά εἶχε πλέον νόημα. Πράγματι, ἄν θεωρηθεί ὅτι ἡ σύμβαση έχει συναφθεί ἀπό τή στιγμή τῆς υποβολής τῆς αιτήσεως, ἀνεξάρτητα ἀπό τή μεταγενέστερη τυπική κατάρτιση της, δέ θά υπήρχε ἀνάγκη νά προβλεφθεί ἡ ἐξαίρεση.

Ὅσον άφορᾶ τήν έννοια τῆς συνάψεως τῆς συμβάσεως, ἡ προσφεύγουσα παρατηρεί στην ἀπάντηση τῆς ὅτι ἡ ύπαρξη διακριτικής εξουσίας τοῦ ὀργανισμοῦ παρεμβάσεως κατά τήν ἐπαλήθευση τῶν προϋποθέσεων πού ἀπαιτοῦνται γιά τή σύναψη τῆς συμβάσεως εἶναι ἀδιανόητη. Ἐξάλλου, καί ἄν ἀκόμα έπρεπε νά γίνει δεκτό ὅτι ἡ ἐπαλήθευση πρέπει νά προηγείται τῆς τυπικής συνάψεως τῆς συμβάσεως, ἀντί νά θεωρεῖται ὡς διαλυτική αίρεση μιας συμβάσεως πού έχει ἤδη συναφθεί, στην πράξη ή τυπική αύτη σύναψη θά εἶχε συντελεστεί ἀμέσως μετά τήν κατάθεση τῆς αἰτήσεως ἀπό τήν ἐπαρχιακή επιθεώρηση γεωργίας, πού ἐνεργεί ὡς ὄργανο τῆς ΑΙΜΑ.

Συνεπώς, στό συμβατικό σχήμα πού προβλέπεται ἀπό τους κοινοτικούς κανόνες, ή σύμπτωση τῶν δύο βουλήσεων, ἡ ὁποία, σύμφωνα μέ τό άρθρο 1326 τοῦ Ιταλικού ἀστικοῦ κώδικα, συνιστά τό ἀποφασιστικό στοιχείο γιά τή σύναψη συμβάσεως, συντελείται τή στιγμή πού ἡ αίτηση τοῦ παραγωγου περιέρχεται στόν ὀργανισμό παρεμβάσεως ή, τό ἀργότερο, τή στιγμή πού διαπιστώνεται ἀπό τόν ὀργανισμό αυτό ὅτι ἡ αἴτηση εἶναι σύμφωνη μέ τίς νόμιμες προϋποθέσεις. Στην προκειμένη περίπτωση, οἱ ημερομηνίες αυτές εἶναι προγενέστερες ἀπό τή 15η Φεβρουαρίου.

Στην ἀνταπάντηση της, ἡ καθ' ἧς υποστηρίζει ὅτι, στό σύστημα πού καθιερώνεται ἀπό τήν κοινοτική ρύθμιση, ἡ τυπική σύναψη τῆς συμβάσεως ἐναποθηκεύσεως μεταξύ τοῦ παραγωγού καί τοῦ ἁρμόδιου ὀργανισμού παρεμβάσεως ἀποτελεί τή βασική προϋπόθεση γιά τή χορήγηση ἐνισχύσεως.

Ἡ προσφεύγουσα υπενθυμίζει ὅτι ἀντικειμενικός σκοπός τῶν κοινοτικών κανόνων εἶναι νά ἀποσυρθούν ἀπό τήν ἀγορά τά πλεονάσματα οἴνου, μέσω τῆς υποχρεώσεως ἐναποθηκεύσεως πού ἀναλαμβάνουν οἱ παραγωγοί, κατά τήν περίοδο πού παρατηρείται τό μεγαλύτερο πλεόνασμα, δηλαδή μεταξύ τῆς 16ης Δεκεμβρίου καί τῆς 15ης Φεβρουαρίου, καί γιά ελάχιστη περίοδο ἐννέα μηνῶν, δηλαδή μέχρι τό νέο τρύγο. Υπογραμμίζει ὅτι ὁ σκοπός αυτός ἐκπληρώνεται ἀπόλυτα στην προκειμένη περίπτωση.

Πράγματι, κατά τήν περίοδο 1971/72 στην 'Ιταλία, οἱ παραγωγοί ὑπέβαλαν τίς αἰτήσεις τους καί ἀνέλαβαν τήν υποχρέωση νά εναποθηκεύσουν τό προϊόν τους πολύ πρίν ἀπό τίς 15 Φεβρουαρίου 1972, μολονότι ή τυπική κατάρτιση τῆς συμβάσεως, ἡ ὁποία προσδιόριζε τήν ἔναρξη τῆς περιόδου ἐναποθηκεύσεως, πραγματοποιήθηκε μέ καθυστέρηση πολλών μηνών.

Οἱ παραγωγοί υποχρεώθηκαν λοιπόν ἀπό τή μιά πλευρά νά ἐναποθηκεύσουν τό προϊόν τους γιά περίοδο πολύ μεγαλύτερη ἀπό τήν προβλεπόμενη ἀπό τους κοινοτικούς κανόνες, ἀφού ὁ κανονισμός 176/76 δέν τους επέτρεπε νά κερδίσουν περισσότερο ἀπό ένα μήνα, ἐνῶ ἀπό τήν άλλη πλευρά, ἡ γιά μεγαλύτερο χρονικό διάστημα διατήρηση τοῦ προϊόντος έκτός ἀγοράς, ευνόησε ἀσφαλώς τήν ἐξυγίανση τῶν τιμών. Ἄν τελικά ἡ ΑΙΜΑ δέν εἶχε συνάψει τίς συμβάσεις ἐναποθηκεύσεως μέ τους παραγωγούς, ὁ σκοπός τῆς ρυθμίσεως δέ θά είχε ἐπιτευχθεί καί ἡ θέσπιση τοῦ κανονισμού 176/72 δέ θά εἶχε κανένα νόημα.

Οἱ κοινοτικοί κανόνες πρέπει συνεπώς νά ἑρμηνευτούν χωρίς υπέρμετρη τυπολατρεία πού παραποιεί τήν ἔκταση καί τά ἀποτελέσματά τους.

''Οσον άφορα τήν πραγματοποίηση των σκοπών τῶν κοινοτικών κανόνων, ἡ καθ' ης υποστηρίζει ὅτι ἡ άποψη πού ἀναπτύχθηκε ἀπό τήν προσφεύγουσα δέν μπορεί νά υποστηριχθεί. Ὑπενθυμίζει ὅτι, ὅπως έδειξαν οἱ έλεγχοι πού πραγματοποίησε τό ΕΓΤΠΕ, οἱ συμβάσεις γιά τήν περίοδο 1971/72 έχουν συναφθεί μέ σημαντικές καθυστερήσεις, πού σέ μερικές περιπτώσεις ξεπέρασαν ἀκόμη καί τήν κανονική περίοδο ἰσχύος τῶν ἐννέα μηνών, ὑπολογιζόμενη ἀπό τίς 15 Φεβρουαρίου 1972. Στό διάστημα αὐτό, οἱ παραγωγοί πού είχαν υποβάλει αίτηση θεωρούσαν ὅτι ήταν ελεύθεροι νά διαθέσουν τά προϊόντα τους στην ἀγορά, περίπτωση πού πράγματι σημειώθηκε σέ ὁρισμένες περιπτώσεις. Μιά τέτοια κατάσταση μπορεί νά βλάψει τόν ἀντικειμενικό σκοπό τῶν ἐν λόγω κανόνων.

Τέλος, ἡ κατάσταση πού δημιουργήθηκε ἀπό τήν τακτική τῆς ΑΙΜΑ ἀσφαλώς δέν ευνόησε τό συμπληρωματικό σκοπό των συμβάσεων ἐναποθηκεύσεως, πού εἶναι ή εξασφάλιση τῆς ἀκριβούς γνώσεως της ἀγοράς πρός τό σκοπό λήψεως νέων μέτρων παρεμβάσεως.

Τέλος, ἡ προσφεύγουσα επικαλείται επικουρικά τίς ἀποφάσεις τῆς 7ης Φεβρουαρίου 1979, στίς όποιες τό Δικαστήριο προσδιόρισε ὅτι οἱ διατάξεις τοῦ κανονισμού 729/70 πρέπει νά ἑρμηνευτούν μέ τήν έννοια ὅτι ἡ Ἐπιτροπή εἶναι υποχρεωμένη νά ἀναγνωρίσει ὅτι οἱ δαπάνες πού διενεργήθηκαν ἀπό τά Κράτη μέλη κατά τρόπο μή σύμφωνο μέ τους κοινοτικούς κανόνες λόγω ἐσφαλμένης ερμηνείας τους βαρύνουν τό ΕΓΤΠΕ, ὅταν ἡ μή ὀρθή εφαρμογή τοῦ κοινοτικού δικαίου μπορεί νά καταλογιστεί σέ όργανο τῆς Κοινότητας (ὑποθέσεις 11/76, Κάτω Χῶρες κατά 'Επιτροπής, Racc. 1979 σ. 245, καί 18/76, 'Ομοσπονδιακή Δημοκρατία τῆς Γερμανίας κατά 'Επιτροπής, Racc. 1979 σ. 343).

Ἡ προσφεύγουσα παρατηρεί σχετικά ὅτι οἱ δυσχέρειες προκλήθηκαν ἀπό τήν ἀσάφεια των κοινοτικῶν κανόνων. Τό πρόβλημα της ζημίας πού θά προέκυπτε γιά τους παραγωγούς ἀπό τήν προβλεπόμενη καθυστέρηση στην τυπική κατάρτιση τῆς συμβάσεως, καί τό όποιο προκάλεσε τή θέσπιση τοῦ κανονισμού 176/72, συνδέεται στενά μέ τήν άποψη τῆς ΑΙΜΑ ὅτι ἡ περίοδος εναποθηκεύσεως ἀρχίζει νά τρέχει ἀπό τή στιγμή της τυπικής καταρτίσεως τῆς συμβάσεως, καί ὄχι ἀπό τήν ημερομηνία συνάψεώς της.

Μέ τήν έκδοση τοῦ κανονισμού 176/72, ή Ἐπιτροπή υἱοθέτησε τή θέση τῆς ΑΙΜΑ, γιά τήν ὁποία ήταν πλήρως ἐνήμερη. ''Αν ή άποψη τῆς ΑΙΜΑ στηριζόταν σέ εσφαλμένη ἑρμηνεία τῶν κοινοτικῶν κανόνων, ή 'Επιτροπή θά έπρεπε νά καλέσει τήν ΑΙΜΑ νά τροποποιήσει τή διαδικασία πού ἀκολουθούσε καί νά προβεί στην τυπική κατάρτιση πρίν ἀπό τίς 15 Φεβρουαρίου.

Λόγω τόσο τῆς ἀτελούς διατυπώσεως των κοινοτικών κανόνων ὅσο καί τῆς ἔστω καί σιωπηρής ἐπιβεβαιώσεως ἀπό τήν 'Επιτροπή τῆς ερμηνείας πού έδωσε ἡ ΑΙΜΑ, πρέπει νά θεωρηθεί ὅτι αυτή ἡ ὑποστηριζόμενη ἐσφαλμένη ἐρμηνεία πρέπει νά καταλογιστεί στά κοινοτικά όργανα.

Ή καθ' ἧς παρατηρεί ὅτι ποτέ δέν υποστήριξε, έστω καί σιωπηρώς, διαφορετική άποψη ἀπό αὐτή πού υποστηρίζει στην παρούσα υπόθεση. 'Επέτρεψε τήν ἐξαίρεση πού περιέχεται στόν κανονισμό 176/72 έχοντας πλήρη συνείδηση ότι ἡ ὁριακή προθεσμία γιά τή σύναψη τῶν συμβάσεων ήταν ἡ 15η Φεβρουαρίου 1972.

'Επιπλέον, ἀπό τίς εξαιρέσεις πού είχαν ἐπιτραπεί προγενέστερα γιά τήν ἀμπελουργική περίοδο 1970/71, ὁπως διατυπώθηκαν στους κανονισμούς 436/71 τῆς 'Επιτροπής τῆς 26ης Φεβρουαρίου 1971 (GU 1971 L 48, σ. 73) καί 617/71 τῆς Ἐπιτροπῆς τῆς 24ης Μαρτίου 1971 (GU 1971 L 71, σ. 15), φαίνεται καθαρά ἡ σαφής διάκριση πού γίνεται μεταξύ τῆς αἰτήσεως τοῦ παραγωγού καί τῆς συνάψεως τῆς συμβάσεως. ΟΙ διατάξεις τῶν κανονισμών αυτών δείχνουν ὅτι ἡ ΑΙΜΑ δέν μπορούσε νά ἀγνοήσει τή θέση πού εἶχε λάβει ἡ 'Επιτροπή στό ζήτημα.