Verzoekster is van mening dat de bestreden beschikking kennelijk onvoldoende is gemotiveerd.

Hoewel in de vierde overweging van de beschikking wordt vermeld dat de Lid-Staat uitvoerig over deze aftrek is ingelicht en zijn standpunt dienaangaande kenbaar heeft kunnen maken, geeft de beschikking geen toelichting omtrent de redenen waarom de Commissie, in weerwil van de gedetailleerde opmerkingen van de betrokken nationale instanties, die aftrek heeft gehandhaafd.

Verweerster acht dit middel ongegrond. Zij erkent dat de beschikking geen gedetailleerde weergave bevat van de concrete redenen die bepalend waren voor de inhoud ervan, doch stelt dat voor een dergelijke beschrijving een bijzonder lange en ingewikkelde motivering nodig was geweest.

De procedure evenwel die aan de vaststelling van de beschikking is. voorafgegaan, omvatte niet alleen de discussie in het Comité van het Fonds over een aan de Lid-Staten voorgelegd rapport betreffende de goedkeuring van de rekeningen voor het betrokken dienstjaar, doch ook een raadpleging van de Lid-Staten over de ontwerpbeschikkingen, eveneens in het kader van het Comité van het Fonds. In casu heeft deze raadpleging plaatsgevonden in de vergadering van het Comité van 11 juli 1979; daarbij is ook gesproken over een memorandum van het Italiaanse Ministerie van Landbouw en Bosbouw van 7 juli 1979.

Verweerster herinnert eraan, dat volgens 's Hofs arrest van 14 juli 1977 (zaak 61/76, Geist, Jurispr. 1977; blz. 1419) een bezwarend besluit moet worden geacht met redenen te zijn omkleed, indien de voorbereidende handelingen die dit besluit steunen, aan de betrokkene ter kennis zijn gebracht, hem duidelijk hebben geïnformeerd over de redenen die aan het besluit ten grondslag liggen, en alle wezenlijke punten bevatten die controle door de rechter mogelijk maken.

Verzoekster wijst er in de eerste plaats op, dat de AIMA na de vaststelling van verordening nr. 2837/71 de nodige maatregelen voor steunverlening aan producenten heeft genomen. De aanvragen om steun moesten in tweevoud bij de AIMA worden ingediend, via de provinciale landbouwinspecties die ter plaatse de juistheid van de verstrekte gegevens moesten verifiëren en binnen ten hoogste vijf dagen na de ontvangst van het verzoek het origineel daarvan alsmede hun eigen rapport moesten doorzenden.

Vervolgens stelde de AIMA het in de gemeenschapsregeling voorgeschreven contract op en zond dit aan de betrokkene ter authentisering door een notaris. De in de gemeenschapsregeling vastgestelde termijn van negen maanden begon te lopen vanaf de datum van die authentisering. De steun werd voor de overeenkomstige periode betaald, waarbij artikel 8 van verordening nr. 1437/70 aldus werd uitgelegd, dat het contract slechts rechtsgevolgen kon hebben vanaf de dag waarop het formeel werd afgesloten.

Op 26 januari 1972 werd verordening nr. 176/72 vastgesteld teneinde de nadelige gevolgen te beperken die voor de producenten voortvloeien uit het aanzienlijke tijdsverloop tussen de datum van de aanvraag en de datum waarop het contract formeel werd afgesloten. Deze verordening bepaalde dat in het tijdvak van 1 december 1971 tot en met 31 augustus 1972 de geldigheidsduur van een contract ingaat op de dag van ontvangst van de aanvraag, doch met terugwerkende kracht van ten hoogste 30 dagen voor contracten waarvan de aanvragen waren binnengekomen na 29 december 1971, dat wil zeggen voor alle langlopende contracten bedoeld in verordening nr.2837/71, die in werking is getreden op 30 december 1971.

De AIMA berekende de steun voor ieder contract vanaf de dertigste dag voorafgaand aan de formele vastlegging ervan.

Overeenkomstig artikel 5, lid 5, van voornoemde verordening nr. 816/70 werd de steun uitbetaald voor de contracten waarvan de aanvragen waren gedaan en aanvaard vóór 15 februari, ook wanneer de formele vastlegging van het contract na die datum viel.

Verzoekster betoogt dat zij zich niet kan aansluiten bij de opvatting van de Commissie, dat de contracten zijn afgesloten op een datum na 15 februari, zulks in strijd met de in artikel 5, lid 5, van verordening nr. 816/70 gestelde voorwaarden.

Zij beklemtoont dat bedoelde contracten alle zijn afgesloten gedurende het tijdvak van 16 december tot en met 15 februari, ook wanneer de formele vastlegging nadien heeft plaatsgevonden.

Tot staving van dit standpunt werkt zij twee mogelijkheden uit, waarbij de overeenkomst tussen de producent en het interventiebureau wordt beschouwd als een tweezijdige overeenkomst, met verplichtingen voor beide partijen, respectievelijk als een eenzijdige overeenkomst die slechts voor een der partijen verplichtingen meebrengt.

In het eerste geval komt de overeenkomst tot stand wanneer tussen de twee contractanten wilsovereenstemming wordt bereikt. Bij de steun voor de opslag heeft het interventiebureau echter geen wilsvrijheid, omdat volgens artikel 6 van verordening nr. 816/70 deze interventiebureaus opslagcontracten afsluiten met de producenten die daarom verzoeken. In Italië nu werd een aanvraag die na de publikatie van verordening nr. 2837/71 in de van gemeenschapswege voorgeschreven vorm was ingediend, terstond door het interventiebureau aanvaard, mits zij inhoudelijk voldeed aan de in de gemeenschapsregeling gestelde eisen. Verzoekster meent dat door die aanvaarding, die in alle gevallen heeft plaatsgevonden vóór 15 februari, het contract moet worden geacht te zijn afgesloten.

In het tweede geval — wanneer het gaat om een eenzijdige overeenkomst — heeft de gemeenschapswetgever gedacht aan een eenzijdige verbintenis van de producent om zijn produkt op te slaan. Zodra is vastgesteld dat aan deze verbintenis is voldaan, dient het interventiebureau de producent steun te betalen, die stellig niet het karakter van een tegenprestatie heeft, doch slechts van een aanmoedigingspremie. Volgens artikel 1333 van de Codice civile moet het contract worden geacht te zijn afgesloten zodra de producent het aanbod om zich aldus te verbinden, in de voorgeschreven vorm aan het interventiebureau heeft gedaan. Ook in dit geval zijn de contracten vóór 15 februari gesloten.

Verzoekster voegt hieraan toe dat de formele schriftelijke vastlegging van de overeenkomst door de AIMA, in de voorgeschreven vorm en na verschillende verificaties en formaliteiten, slechts de boekhoudkundige concretisering van een reeds perfecte overeenkomst is. Zij erkent dat deze concretisering in casu steeds na 15 februari heeft plaatsgevonden.

Tenslotte merkt verzoekster op, dat de tekst van artikel 8, lid 1, eerste alinea, van verordening nr. 1437/70, luidende dat geen contract mag worden afgesloten voor een tijdvak dat ingaat vóór de dag waarop het contract wordt afgesloten, de door haar verdedigde uitlegging niet in weg staat. De bepaling moge niet erg gelukkig zijn geformuleerd, duidelijk is niettemin dat geen contract mag worden afgesloten (conclu) doelt op het materieelrechtelijk beslissende tijdstip, en de dag waarop het wordt afgesloten (le jour de la conclusion) op de formele vastlegging. De bepaling in haar geheel moet dus worden opgevat in die zin, dat wanneer de overeenkomst is afgesloten, binnen de voorgeschreven periode, namelijk tussen 16 december en 15 februari, de datum waarop de opslagperiode ingaat, niet kan vallen c, eer roeger tijdstip dan dat van de to. mele vastlegging

Verweerster merkt op dat het opslagcontract wederkerige verbintenissen schept tussen enerzijds de producent, die zich verplicht een bepaalde hoeveelheid tafelwijn op te slaan en deze een tijdlang niet op de markt te brengen, en anderzijds het interventiebureau, dat zich verbindt de overeengekomen steun te betalen na te hebben vastgesteld dat aan de daartoe gestelde voorwaarden is voldaan.

In dit verband moet artikel 8, lid 1, eerste alinea, van verordening nr. 1437/70 aldus worden uitgelegd, dat de wederkerige verbintenissen van de beide contractanten ontstaan op het moment van de formele afsluiting van het contract, wanneer het interventiebureau alle voorgeschreven verificaties heeft verricht.

Verweerster wijst erop, dat de producent vóór de formele sluiting van het door hem aangevraagde contract geen zekerheid heeft dat het interventiebureau het contract zal afsluiten. Zolang dit niet is gebeurd, kan hij vrijelijk over zijn produkt beschikken en het zal inderdaad niet zelden gebeuren dat de producent zijn wijn heeft verkocht in de tijd tussen de indiening van de aanvraag en de voor de formele afsluiting van het contract vastgestelde datum. Anderzijds beschikt het interventiebureau over een bepaalde discretionaire bevoegdheid met betrekking tot de verificatie van de voorwaarden waaraan volgens de toepasselijke gemeenschapsregeling moet worden voldaan.

Om deze redenen meent verweerster in de eerste plaats, de onderstelling van verzoekster, dat het opslagcontract een eenzijdige overeenkomst is, te kunnen uitsluiten. Maar ook wanneer het een bilaterale overeenkomst is, is het onderscheid dat verzoekster maakt tussen de afsluiting en de formele afsluiting van de overeenkomst onaanvaardbaar. De wilsuiting van de twee partijen kan immers slechts geschieden op het tijdstip van de formele afsluiting van het contract, want eerst vanaf dat ogenblik zijn zij gehouden hun respectieve verbintenissen na te komen.

Verweerster merkt voorts op, dat blijkens de artikelen 9, lid 1, en 12 de formele schriftelijke afsluiting van het contract een wezenlijk element is van het stelsel van verordening nr. 1437/70. Aanvaarding van verzoeksters standpunt zou bovendien het onlogische gevolg hebben dat de AIMA gedwongen zou zijn te presteren zonder tegenprestatie van de producent, want overeenkomstig artikel 15 van verordening nr. 1437/70 zou de AIMA dan de driemaandelijkse bedragen moeten betalen vanaf de dag van indiening van de aanvraag, ook wanneer de contracten eerst verscheidene maanden later worden afgesloten.

Bij de vaststelling van verordening nr. 176/72 was voorts besloten een afwijking toe te staan op de regel van artikel 8, lid 1, eerste alinea, van verordening nr. 1437/70, omdat de Italiaanse autoriteiten hadden verklaard niet in staat te zijn terstond de voor het afsluiten van de contracten noodzakelijke verificaties te verrichten, alsmede om de in de considerans van de verordening genoemde redenen. Aangezien het hierbij om een verordening van de Commissie gaat, kon zij uiteraard niet derogeren aan de basisverordening van de Raad. Ondanks de mogelijkheid van terugwerkende kracht moest dus in elk geval de hand worden gehouden aan het voorschrift van artikel 5, lid 5, van verordening nr. 816/70 van de Raad, dat het contract uiterlijk op 15 februari formeel moest zijn afgesloten.

Verweerster beklemtoont dat verordening nr. 176/72 een wettelijke fictie invoerde door het tijdstip van de formele afsluiting van het contract los te maken van de datum waarop het contract rechtsgevolg verkrijgt, en dit laatste tijdstip te verleggen naar het moment waarop de aanvraag is ingediend; deze terugwerkende kracht werd echter beperkt tot ten hoogste 30 dagen. Zou men verzoeksters uitlegging aanvaarden, dan verliest verordening nr. 176/72 haar zin. Neemt men namelijk aan, dat het contract is afgesloten op het tijdstip van indiening van de aanvraag, los van de latere formele afsluiting, dan was die afwijking niet nodig geweest.

Met betrekking tot het begrip afsluiting van het contract merkt verzoekster in repliek op, dat een discretionaire bevoegdheid van het interventiebureau inzake de verificatie van de voor de afsluiting van het contract gestelde voorwaarden ondenkbaar is. Trouwens, zelfs wanneer men moet aannemen dat de verificatie vóór de formele afsluiting van het contract dient plaats te vinden en niet moet worden opgevat als een ontbindende voorwaarde voor een reeds afgesloten contract, zou deze formele afsluiting in de praktijk terstond na de indiening van de aanvraag zijn geschied door de provinciale landbouwinspectie, die als orgaan van de AIMA optrad.

In het systeem van het overeenkomstenrecht, dat ook voor de gemeenschapsregeling geldt, komt de wilsovereenstemming die volgens artikel 1326 van de Codice civile op zichzelf bepalend is voor de afsluiting van het contract, tot stand op het tijdstip waarop de aanvraag van de producent het interventiebureau bereikt, of uiterlijk op het tijdstip waarop door dit laatste wordt vastgesteld dat de aanvraag aan de wettelijke voorwaarden voldoet. In casu liggen beide tijdstippen vóór 15 februari.

Verweerster insisteert in dupliek bij haar opvatting dat in het in de gemeenschapsregeling ingevoerde stelsel de formele afsluiting van het opslagcontract tussen de producent en het bevoegde interventiebureau een essentiële voorwaarde is voor de steunverlening.

Verzoekster wijst erop dat de gemeenschapsregeling ten doel heeft wijnoverschotten uit de markt te nemen door middel van de verbintenis tot opslag die de producenten op zich nemen op het moment waarop de overschotten het grootst zijn, dat wil zeggen tussen 16 december en 15 februari, en voor een minimum periode van negen maanden, namelijk tot de volgende wijnoogst. Zij wijst erop dat dit doel in casu alleszins is bereikt.

In het wijnoogstjaar 1971/1972 immers hebben de Italiaanse producenten ver vóór 15 februari 1972 hun aanvragen ingediend en zich verplicht hun produkten op te slaan, ook al is de formele vastlegging van het contract, die het begin van de opslagperiode bepaalt, met enige maanden vertraging geschied.

Enerzijds waren de producenten gedwongen hun produkten veel langer op te slaan dan de gemeenschapsregeling voorschreef, daar ingevolge verordening nr. 176/72 slechts één maand extra vergoed kon worden. Anderzijds bevorderde het feit dat het produkt langer uit de markt was genomen, stellig de sanering van de verkoopprijzen. En tenslotte, zo de AIMA de opslagcontracten met de producenten niet had afgesloten, zou het doel van de regeling niet zijn bereikt en had de vaststelling van verordening nr. 176/72 geen enkele zin.

De gemeenschapsregeling moet dus worden uitgelegd zonder een overdreven formalisme, dat aan de strekking en werking ervan afbreuk zou doen.

Wat de verwezenlijking van de doelstellingen van de gemeenschapsregeling betreft, merkt verweerster op, dat verzoeksters opvatting niet houdbaar is. Zij wijst erop, dat blijkens de door het EOGFL uitgevoerde controles de contracten voor het wijnoogstseizoen 1971/1972 met aanzienlijke vertraging zijn afgesloten, soms zelfs van meer dan de normale looptijd van negen maanden, gerekend vanaf 15 februari 1972. In deze tussentijd achtten de aanvragers-producenten zich vrij om hun produkten in de handel te brengen, hetgeen in een aantal gevallen inderdaad is geschied. Een dergelijke situatie kan de doelstelling van de litigieuze regeling in gevaar brengen.

Tenslotte is de door de handelwijze van de AIMA ontstane situatie stellig niet bevorderlijk geweest voor de bijkomende functie van de opslagcontracten, namelijk een nauwkeurige kennis van de markt te verzekeren met het oog op nieuwe interventiemaatregelen.

Tenslotte beroept verzoekster zich subsidiair op de arresten van 7 februari 1979, waarin het Hof heeft beslist dat de bepalingen van verordening nr. 729/70 moeten worden uitgelegd in die zin, dat wanneer de Lid-Staten als gevolg van een verkeerde uitlegging van de gemeenschapsvoorschriften uitgaven hebben gedaan die niet aan die voorschriften beantwoorden, de Commissie gehouden is die uitgaven ten laste van het EOGFL te brengen, indien die onjuiste toepassing van het gemeenschapsrecht aan een instelling van de Gemeenschap te wijten is (zaken 11/76, Nederland t. Commissie, en 18/76, Duitsland t. Commissie, Jurispr. 1979, blz. 245 en 343).

Verzoekster merkt hieromtrent op, dat de onduidelijkheid van de gemeenschapsregeling de oorzaak is van de moeilijkheden. Zo bestaat een nauw verband tussen het vraagstuk van de schade die voor de producenten ontstaat door de voorzienbare vertraging bij de formele vastlegging van het contract en met het oog waarop verordening nr. 176/72 is vastgesteld, en de opvatting van de AIMA, dat de opslagperiode ingaat op het tijdstip van de formele vastlegging van het contract, en niet op het tijdstip waarop het contract wordt afgesloten.

Met verordening nr. 176/72 heeft de Commissie zich bij het haar welbekende standpunt van de AIMA aangesloten. Zo de opvatting van de AIMA op een verkeerde uitlegging van de gemeenschapsregeling gebaseerd was geweest, had de Commissie haar moeten uitnodigen de gevolgde procedure te wijzigen en zorg te dragen voor formele afsluiting vóór 25 februari.

Zowel wegens de gebrekkige formulering van de gemeenschapsvoorschriften als wegens de tenminste impliciete bevestiging van de uitlegging van de AIMA door de Commissie, moet worden aangenomen dat die zogezegd onjuiste uitlegging te wijten is aan de gemeenschapsinstellingen.

Verweerster wijst erop, dat zij nimmer, ook stilzwijgend niet, een ander standpunt heeft ingenomen dan zij thans verdedigt. Toen zij de in verordening nr. 176/72 neergelegde afwijking toestond, was zij zich er ten volle van bewust dat 15 februari 1972 de uiterste datum was voor de afsluiting van de contracten.

Bovendien blijkt uit de afwijkingen die eerder voor het wijnoogstjaar 1970/1971 waren toegestaan — zie de verordeningen nrs. 436/71 en 617/71 van de Commissie van 26 februari, resp. 24 maart 1971 (PB L 48 van 1971, blz. 73 en L 71 van 1971, blz. 15) — dat er een duidelijk onderscheid bestaat tussen de aanvraag van de producent en de afsluiting van het contract. Gelet op de bepalingen van deze verordeningen, moest de AIMA wel op de hoogte zijn van het standpunt van de Commissie terzake.