<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.55-20141201.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C‑672/15</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62015CC0672</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:961">EU:C:2016:961</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>19</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>19</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P>ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ BOBEK – ΥΠΟΘΕΣΗ C‑672/15</P><P>NORIA DISTRIBUTION</P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Προτασεισ του Γενικου Εισαγγελεα</HT></P><P><HT TYPE="UC">Michal Bobek</HT></P><P>της <DATE ISO="20161215">15ης Δεκεμβρίου 2016</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Γλώσσα του πρωτοτύπου: η αγγλική.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Υπόθεση C‑672/15</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Procureur de la République</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">κατά</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Noria Distribution SARL</HT></P><P><HT TYPE="NORMAL">[αίτηση του Tribunal de grande instance de Perpignan (πολυμελούς πρωτοδικείου του Perpignan, Γαλλία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως]</HT></P></STI></TITLE><INDEX><KEYWORD>Συμπληρώματα διατροφής</KEYWORD><KEYWORD>Βιταμίνες και ανόργανα στοιχεία</KEYWORD><KEYWORD>Αμοιβαία αναγνώριση</KEYWORD><KEYWORD>Καθορισμός ανώτατης ημερήσιας δοσολογίας</KEYWORD></INDEX><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Εισαγωγή</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Η εταιρία Noria Distribution SARL (στο εξής: Noria) διώκεται επειδή πώλησε εντός της Γαλλίας συμπληρώματα διατροφής που περιείχαν βιταμίνες και ανόργανα στοιχεία σε ποσότητες που υπερβαίνουν τα κατά το γαλλικό δίκαιο ανώτατα όρια. Η Noria δεν αρνείται τις παραπάνω πράξεις. Αντιτείνει όμως ότι τα εν λόγω ανώτατα όρια είναι ανίσχυρα επειδή τέθηκαν κατά παράβαση του δικαίου της Ένωσης. Η Noria προσθέτει ότι νομίμως παράγει και πωλεί τα ίδια προϊόντα εντός άλλων κρατών μελών. Κατά την άποψή της, το γαλλικό δίκαιο παραβιάζει το δίκαιο της Ένωσης για τον πρόσθετο λόγο ότι δεν προβλέπει απλοποιημένη διαδικασία αμοιβαίας αναγνωρίσεως που θα επέτρεπε στη Noria να εισάγει τα προϊόντα της στη Γαλλία.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Το εθνικό δικαστήριο που επελήφθη της υποθέσεως ερωτά αν η έλλειψη απλοποιημένης διαδικασίας αμοιβαίας αναγνωρίσεως είναι όντως συμβατή με το δίκαιο της Ένωσης. Το εθνικό δικαστήριο ερωτά επίσης αν ορισμένες πτυχές του τρόπου με τον οποίο καθορίστηκαν τα επίμαχα ανώτατα όρια είναι συμβατές με το δίκαιο της Ένωσης. Ειδικότερα, το εθνικό δικαστήριο ζητεί να διευκρινιστεί α) αν, για τον καθορισμό των εν λόγω ανώτατων ορίων, πρέπει να συνεκτιμάται όχι μόνον η εθνική αλλά και η διεθνής επιστημονική έρευνα και β) αν οι θρεπτικές ουσίες μπορούν να ομαδοποιηθούν και τα ανώτατα όρια μπορούν να εκφραστούν ως πολλαπλάσια των συνιστώμενων ημερήσιων δόσεων.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="2"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Νομικό πλαίσιο</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">A –</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Το δίκαιο της Ένωσης</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Η οδηγία 2002/46</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Η αιτιολογική σκέψη 13 της οδηγίας 2002/46/ΕΚ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>Οδηγία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20020610">10ης Ιουνίου 2002</DATE>, για την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών περί των συμπληρωμάτων διατροφής (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="183" PAGE.FIRST="51" DATE.PUB="2002">ΕΕ 2002, L 183, σ. 51</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> (στο εξής: οδηγία) επισημαίνει ότι οι υπερβολικές προσλήψεις βιταμινών και ανόργανων στοιχείων ενδέχεται να έχουν επιβλαβή αποτελέσματα στην υγεία, δικαιολογώντας τον καθορισμό μέγιστων ποσοτήτων. Η αιτιολογική σκέψη 14 αναφέρει:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><CONSID><P><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0001" ID="QS0001"/>Προς τούτο, κατά τον καθορισμό των μέγιστων ποσοτήτων, είναι αναγκαίο να λαμβάνονται υπόψη τα ανώτερα επίπεδα ασφαλείας για τις βιταμίνες και τα ανόργανα στοιχεία, κατόπιν επιστημονικής αξιολόγησης των κινδύνων, η οποία πραγματοποιείται βάσει επιστημονικών δεδομένων γενικής αποδοχής, καθώς και η πρόσληψη των εν λόγω θρεπτικών συστατικών από τη συνήθη δίαιτα. Λαμβάνονται επίσης δεόντως υπόψη οι προσλαμβανόμενες ποσότητες αναφοράς για τον καθορισμό των μέγιστων ποσοτήτων.<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="00BB" ID="QE0001"/></P></CONSID></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>Το άρθρο 2 της οδηγίας ορίζει τους ακόλουθους όρους:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0002" ID="QS0002"/>α)</NO.P><TXT><QUOT.START CODE="201C" REF.END="QE0003" ID="QS0003"/>συμπληρώματα διατροφής<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>, τα τρόφιμα με σκοπό τη συμπλήρωση της συνήθους δίαιτας, τα οποία αποτελούν συμπυκνωμένες πηγές θρεπτικών συστατικών ή άλλων ουσιών με θρεπτικές ή φυσιολογικές επιδράσεις, μεμονωμένων ή σε συνδυασμό, και τα οποία διατίθενται στο εμπόριο σε δοσιμετρικές μορφές, ήτοι μορφές παρουσίασης όπως κάψουλες, παστίλιες, δισκία, χάπια και άλλες παρόμοιες μορφές, καθώς και φακελάκια σκόνης, φύσιγγες υγρού προϊόντος, φιαλίδια με σταγονόμετρο, και άλλες παρόμοιες μορφές υγρών και κόνεων που προορίζονται να ληφθούν σε προμετρημένες μικρές μοναδιαίες ποσότητες·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT><QUOT.START CODE="201C" REF.END="QE0004" ID="QS0004"/>θρεπτικά συστατικά<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>, οι ακόλουθες ουσίες:</TXT><P><LIST TYPE="roman"><ITEM><NP><NO.P>i)</NO.P><TXT>οι βιταμίνες·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>ii)</NO.P><TXT>τα ανόργανα στοιχεία.<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="00BB" ID="QE0002"/></TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></ITEM></LIST></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>Το άρθρο 3 ορίζει:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0005" ID="QS0005"/>Τα κράτη μέλη μεριμνούν ώστε τα συμπληρώματα διατροφής να δύνανται να διατίθενται στο εμπόριο εντός της Κοινότητας μόνον εφόσον ανταποκρίνονται στους κανόνες που θεσπίζει η παρούσα οδηγία.<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="00BB" ID="QE0005"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Το άρθρο 4 αναφέρει:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="004.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0006" ID="QS0006"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Όσον αφορά τις βιταμίνες και τα ανόργανα στοιχεία, με την επιφύλαξη της παραγράφου 6, για την παρασκευή συμπληρωμάτων διατροφής επιτρέπεται να χρησιμοποιούνται μόνον εκείνες που παρατίθενται στο παράρτημα Ι, υπό τις μορφές που παρατίθενται στο παράρτημα ΙΙ.</ALINEA></PARAG><P>[…]</P><?PAGE NO="3"?><PARAG IDENTIFIER="004.006"><NO.PARAG>6.</NO.PARAG><ALINEA><P>Κατά παρέκκλιση από την παράγραφο 1 και μέχρι τις <DATE ISO="20091231">31 Δεκεμβρίου 2009</DATE>, τα κράτη μέλη μπορούν να επιτρέπουν στο έδαφός τους τη χρησιμοποίηση βιταμινών και ανόργανων στοιχείων που δεν αναφέρονται στο παράρτημα Ι ή υπό μορφή ουσιών που δεν αναφέρονται στο παράρτημα ΙΙ, υπό τον όρο ότι:</P><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>η σχετική ουσία χρησιμοποιείτο σε συμπληρώματα διατροφής στην Ένωση προ της ενάρξεως ισχύος της εν λόγω οδηγίας, και</TXT></NP><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>η Ευρωπαϊκή Αρχή για την Ασφάλεια των Τροφίμων δεν είχε εκδώσει δυσμενή γνώμη όσον αφορά τη χρησιμοποίηση της συγκεκριμένης ουσίας σε συμπληρώματα διατροφής, βάσει φακέλου προς υποστήριξη της χρησιμοποίησης της εν λόγω ουσίας, υποβαλλόμενου στην Επιτροπή από το κράτος μέλος το αργότερο στις <DATE ISO="20050712">12 Ιουλίου 2005</DATE>.</TXT></NP></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="004.007"><NO.PARAG>7.</NO.PARAG><ALINEA>Παρά την παράγραφο 6, τα κράτη μέλη μπορούν, σύμφωνα με τους κανόνες της [Σ]υνθήκης, να εξακολουθήσουν να εφαρμόζουν υπάρχοντες εθνικούς περιορισμούς ή απαγορεύσεις στο εμπόριο συμπληρωμάτων διατροφής τα οποία περιέχουν βιταμίνες ή ανόργανα στοιχεία που δεν αναφέρονται στο παράρτημα I ή υπό μορφή ουσιών που δεν αναφέρονται στο παράρτημα II.<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="00BB" ID="QE0006"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Το άρθρο 5 ορίζει:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="005.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0007" ID="QS0007"/>1.</NO.PARAG><ALINEA><P>Οι μέγιστες ποσότητες βιταμινών και ανόργανων στοιχείων που περιέχονται στα συμπληρώματα διατροφής καθορίζονται σε συνάρτηση με την ημερήσια δόση τη συνιστώμενη από τον παρασκευαστή, συνεκτιμωμένων των εξής:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>των ανώτερων ασφαλών επιπέδων βιταμινών και ανόργανων στοιχείων που καθορίζονται κατόπιν επιστημονικής αξιολόγησης των κινδύνων στηριζόμενης σε επιστημονικά δεδομένα γενικής αποδοχής, λαμβάνοντας υπόψη, ενδεχομένως, τους διαφορετικούς βαθμούς ευαισθησίας των διαφόρων ομάδων καταναλωτών·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>των προσλαμβανόμενων ποσοτήτων βιταμινών και ανόργανων στοιχείων από άλλες διαιτητικές πηγές.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="005.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Κατά τον καθορισμό των μέγιστων ποσοτήτων που αναφέρεται στην παράγραφο 1 λαμβάνονται επίσης δεόντως υπόψη οι προσλαμβανόμενες ποσότητες αναφοράς βιταμινών και ανόργανων στοιχείων για τον πληθυσμό.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="005.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Προκειμένου να εξασφαλισθεί η ύπαρξη, στα συμπληρώματα διατροφής, επαρκών ποσοτήτων βιταμινών και ανόργανων στοιχείων, καθορίζονται, με κατάλληλο τρόπο, ελάχιστες ποσότητες σε συνάρτηση με την ημερήσια δόση τη συνιστώμενη από τον παρασκευαστή.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="005.004"><NO.PARAG>4.</NO.PARAG><ALINEA>Οι μέγιστες και ελάχιστες ποσότητες βιταμινών και ανόργανων στοιχείων που αναφέρονται στις παραγράφους 1, 2 και 3, θεσπίζονται από την Επιτροπή. Τα μέτρα αυτά, τα οποία έχουν ως αντικείμενο την τροποποίηση μη ουσιωδών στοιχείων της παρούσας οδηγίας με τη συμπλήρωσή της, θεσπίζονται σύμφωνα με την κανονιστική διαδικασία με έλεγχο στην οποία παραπέμπει το άρθρο 13, παράγραφος 3.<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="00BB" ID="QE0007"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Το άρθρο 11 ορίζει:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="011.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0008" ID="QS0008"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Με την επιφύλαξη του άρθρου 4, παράγραφος 7, τα κράτη μέλη δεν επιτρέπεται, επικαλούμενα λόγους που έχουν σχέση με τη σύνθεση, τις προδιαγραφές παρασκευής, την παρουσίαση ή την επισήμανση, να απαγορεύουν ή να περιορίζουν την εμπορία των προϊόντων τα οποία αναφέρονται στο άρθρο 1 και τα οποία πληρούν τους όρους της παρούσας οδηγίας και, ενδεχομένως, των κοινοτικών πράξεων που θεσπίζονται κατ’ εφαρμογή της.</ALINEA></PARAG><?PAGE NO="4"?><PARAG IDENTIFIER="011.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Υπό την επιφύλαξη της [Σ]υνθήκης, και ιδίως των άρθρων 28 και 30, η παράγραφος 1 δεν θίγει τις εθνικές διατάξεις που εφαρμόζονται ελλείψει κοινοτικών πράξεων εκδιδόμενων δυνάμει της παρούσας οδηγίας.<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="00BB" ID="QE0008"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Β –</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Το εθνικό δίκαιο</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Το διάταγμα</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>Το Décret 2006-352 du 20 mars 2006 relatif au compléments alimentaires (διάταγμα 2006-352 της <DATE ISO="20060320">20ής Μαρτίου 2006</DATE> περί των συμπληρωμάτων διατροφής, στο εξής: διάταγμα) μεταφέρει την οδηγία στο γαλλικό δίκαιο. Κατά το άρθρο 5 του εν λόγω διατάγματος, οι βιταμίνες και τα ανόργανα στοιχεία μπορούν να χρησιμοποιούνται για την παρασκευή συμπληρωμάτων διατροφής υπό τις προϋποθέσεις που θα τεθούν με υπουργική απόφαση.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>Το άρθρο 6 του διατάγματος ορίζει ότι <HT TYPE="ITALIC">ουσίες με θρεπτικές ή φυσιολογικές επιδράσεις</HT> μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε συμπληρώματα διατροφής αν έχουν εγκριθεί βάσει ορισμένων εθνικών διαδικασιών, όπως η διαδικασία του άρθρου 16 του διατάγματος.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>Το άρθρο 7 του διατάγματος ορίζει ότι <HT TYPE="ITALIC">φυτά και παρασκευάσματα με βάση φυτά</HT> μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε συμπληρώματα διατροφής αν παραδοσιακώς αναγνωρίζονται ως τρόφιμα ή αν έχουν εγκριθεί βάσει ορισμένων εθνικών διαδικασιών, όπως η διαδικασία του άρθρου 16 του διατάγματος.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Το άρθρο 16 του διατάγματος αφορά συμπληρώματα διατροφής που περιέχουν <HT TYPE="ITALIC">ουσίες με θρεπτικές ή φυσιολογικές επιδράσεις</HT> ή <HT TYPE="ITALIC">φυτά και παρασκευάσματα με βάση φυτά</HT>, που έχουν νομίμως τεθεί στο εμπόριο σε άλλο κράτος μέλος και που τίθενται στο εμπόριο στη Γαλλία για πρώτη φορά<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P>Τούτο επιβεβαιώνεται από τις γραπτές παρατηρήσεις της Γαλλικής Κυβερνήσεως.</P></NOTE>. Προβλέπει ορισμένη διαδικασία χορηγήσεως άδειας για τέτοιες ουσίες, εφόσον αυτές δεν έχουν ήδη εγκριθεί βάσει των άρθρων 6 ή 7 (στο εξής: διαδικασία αξιολογήσεως κατά το άρθρο 16).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>Βάσει της διαδικασίας αξιολογήσεως κατά το άρθρο 16, ο εισαγωγέας πρέπει να υποβάλει, μεταξύ άλλων, κάθε στοιχείο που διαθέτει το οποίο είναι χρήσιμο για την αξιολόγηση της οικείας ουσίας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>Το πρωτότυπο γαλλικό κείμενο αναφέρει: <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0009" ID="QS0009"/>[…] toutes données en sa possession utiles à l’appréciation de la substance […]<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="00BB" ID="QE0009"/>.</P></NOTE>. Η αρμόδια εθνική αρχή αποφασίζει, εντός δύο μηνών και βάσει του υποβληθέντος φακέλου, αν θα χορηγήσει άδεια για το προϊόν ή θα αρνηθεί τη χορήγησή της. Οι απορριπτικές αποφάσεις πρέπει να είναι αιτιολογημένες, είτε με λόγους μη πληρότητας του φακέλου είτε με επιστημονικούς λόγους αφορώντες ιδίως τον κίνδυνο για την ανθρώπινη υγεία.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>Τα άρθρα 17 και 18 θεσπίζουν διαδικασία αναθεωρήσεως των μεγίστων ποσοτήτων βιταμινών και ανόργανων στοιχείων που περιέχονται στα συμπληρώματα διατροφής, οι οποίες έχουν καθοριστεί με διάταγμα που εκδόθηκε κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 5<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>Έως ότου καθοριστούν τα ανώτατα όρια βάσει της οδηγίας.</P></NOTE>. Οι σχετικές αιτήσεις υποβάλλονται στην αρμόδια εθνική αρχή, η οποία αποφασίζει κατόπιν διαβουλεύσεως με το οικείο εθνικό επιστημονικό όργανο.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="5"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Η υπουργική απόφαση</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 5 του διατάγματος, εκδόθηκε υπουργική απόφαση της <DATE ISO="20060509">9ης Μαΐου 2006</DATE> (στο εξής: υπουργική απόφαση). Τα παραρτήματα Ι και ΙΙ της υπουργικής αποφάσεως περιέχουν κατάλογο των βιταμινών και ανόργανων στοιχείων που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την παρασκευή συμπληρωμάτων διατροφής και αναφέρουν τις μορφές υπό τις οποίες οι εν λόγω βιταμίνες και ανόργανα στοιχεία μπορούν να χρησιμοποιηθούν. Στο παράρτημα ΙΙΙ καθορίζεται η ανώτατη ημερήσια δοσολογία για τις εν λόγω βιταμίνες και ανόργανα στοιχεία, υπέρβαση της οποίας δεν επιτρέπεται.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Τα πραγματικά περιστατικά, η διαδικασία και τα προδικαστικά ερωτήματα</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>H Noria εμπορεύεται σειρά συμπληρωμάτων διατροφής σε κράτη μέλη της ΕΕ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Η διάταξη περί παραπομπής δεν παρέχει λεπτομέρειες συναφώς. Αναφέρει ότι η διάθεση των σχετικών προϊόντων στην αγορά <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0010" ID="QS0010"/>αποτελεί το αντικείμενο συμφωνίας στα άλλα κράτη μέλη<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="00BB" ID="QE0010"/>.</P></NOTE>. Ορισμένα από τα προϊόντα αυτά εξάγονταν και ετίθεντο στο εμπόριο στη Γαλλία. Στα εν λόγω προϊόντα περιλαμβάνονταν συμπληρώματα με ημερήσια δοσολογία που υπερέβαινε ορισμένα ανώτατα όρια του εθνικού δικαίου (που ορίζονταν στην υπουργική απόφαση).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Σε ποινική δίκη ενώπιον του Tribunal de grande instance de Perpignan (πολυμελούς πρωτοδικείου του Perpignan, Γαλλία) (στο εξής: αιτούν δικαστήριο), η δίωξη της Noria αφορούσε την εμπορία στη Γαλλία συμπληρωμάτων διατροφής με συνιστώμενη ημερήσια δοσολογία που υπερέβαινε τα εν λόγω ανώτατα όρια.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>Κατά τη διάταξη περί παραπομπής, η Noria είχε προηγουμένως υποβάλει στην αρμόδια εθνική αρχή αίτηση για τη χορήγηση άδειας εμπορίας δικών της συμπληρωμάτων διατροφής στη Γαλλία. Η εν λόγω αίτηση απορρίφθηκε. Η Noria προσέφυγε ενώπιον των εθνικών διοικητικών δικαστηρίων. Η προσφυγή της απορρίφθηκε στον πρώτο βαθμό τον Νοέμβριο του 2009. Η πρωτόδικη απόφαση επικυρώθηκε από το Cour administrative d’appel de Marseille (διοικητικό εφετείο Μασσαλίας, Γαλλία) τον Μάιο του 2014.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>Παράλληλα, ενώπιον του Conseil d’État (Συμβουλίου της Επικρατείας, Γαλλία) κατατέθηκε από διάφορους παραγωγούς αίτηση ακυρώσεως της υπουργικής αποφάσεως. Στο πλαίσιο της υποθέσεως αυτής, υποβλήθηκε στο Δικαστήριο αίτηση προδικαστικής αποφάσεως επί διαφόρων ερωτημάτων ως προς τη συμβατότητα της υπουργικής αποφάσεως με το δίκαιο της Ένωσης (υπόθεση Solgar<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20100429">29ης Απριλίου 2010</DATE>, <NAME.CASE>Solgar κ.λπ.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑446/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:233">EU:C:2010:233</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>). Τον Απρίλιο του 2011, κατόπιν της αποφάσεως του Δικαστηρίου στην υπόθεση Solgar, το Conseil d’État (Συμβούλιο της Επικρατείας) έκρινε ότι, εφόσον η Επιτροπή δεν είχε καθορίσει ανώτατη ημερήσια δοσολογία για τις βιταμίνες και τα ανόργανα στοιχεία, η δοσολογία αυτή κατ’ αρχήν μπορούσε να καθοριστεί από το εθνικό δίκαιο. Πάντως, το Conseil d’État (Συμβούλιο της Επικρατείας) ακύρωσε εν μέρει την υπουργική απόφαση, ειδικά δε όσον αφορά την καθορισθείσα ανώτατη δοσολογία ως προς έξι βιταμίνες, κρίνοντας ότι ήταν δυσανάλογη<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Βιταμίνες K, B1, B2, B5, B8 και B12. Βλ. απόφαση του Conseil d’État (Συμβουλίου της Επικρατείας) της <DATE ISO="20110427">27ης Απριλίου 2011</DATE>, Solgar Vitamin’s France κ.λπ., αριθ. 295235 (FR:CESSR:2011:295235.<DATE ISO="20110427">20110427</DATE>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Στη δίκη ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου η οποία οδήγησε στην παρούσα αίτηση προδικαστικής αποφάσεως, η Noria υποστηρίζει ότι η υπουργική απόφαση είναι ασύμβατη με το δίκαιο της Ένωσης. Το αιτούν δικαστήριο αναφέρει στην αίτησή του ότι αμφιβάλλει ως προς <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0011" ID="QS0011"/>τη βασιμότητα του νομικού στοιχείου που αποτελεί τη βάση των διώξεων<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="00BB" ID="QE0011"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Το εθνικό δικαστήριο δεν αναφέρει κάποιον αντίκτυπο που ενδέχεται να έχει στην παρούσα υπόθεση η μερική ακύρωση της υπουργικής αποφάσεως. Η πτυχή αυτή δεν εξετάζεται περαιτέρω στις παρούσες προτάσεις.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>Στο πλαίσιο αυτό, το αιτούν δικαστήριο σημειώνει ότι το διάταγμα, βάσει του οποίου εκδόθηκε η υπουργική απόφαση, προβλέπει μια <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0012" ID="QS0012"/>απλοποιημένη<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="00BB" ID="QE0012"/> διαδικασία αμοιβαίας αναγνωρίσεως<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Η διάταξη περί παραπομπής χρησιμοποιεί χωρίς διάκριση τους δύο όρους <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0013" ID="QS0013"/>simplified<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="00BB" ID="QE0013"/> (simplifiée) και <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0014" ID="QS0014"/>streamlined<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="00BB" ID="QE0014"/> (allégée) για την απλοποιημένη διαδικασία αμοιβαίας αναγνωρίσεως. Στις παρούσες προτάσεις θα χρησιμοποιώ τον όρο <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0015" ID="QS0015"/>απλοποιημένη<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="00BB" ID="QE0015"/> (simplified).</P></NOTE> υπό τη μορφή της διαδικασίας αξιολογήσεως κατά το άρθρο 16 (βλ. σημεία 12 και 13 των παρουσών προτάσεων). Πάντως, η εν λόγω διαδικασία δεν έχει εφαρμογή στα συμπληρώματα διατροφής που περιέχουν βιταμίνες και ανόργανα στοιχεία. Το εθνικό δικαστήριο εκθέτει ότι η έλλειψη αντίστοιχης διαδικασίας για τα συμπληρώματα διατροφής που περιέχουν βιταμίνες και ανόργανα στοιχεία αποτελεί <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0016" ID="QS0016"/>παρέκκλιση από την αρχή της [αμοιβαίας αναγνωρίσεως]<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="00BB" ID="QE0016"/>, ικανή να συνιστά παράβαση του δικαίου της Ένωσης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>Το εθνικό δικαστήριο έχει αμφιβολίες επίσης ως προς το αν ο τρόπος με τον οποίο η ανώτατη δοσολογία καθορίστηκε στην υπουργική απόφαση στοιχεί με τις απαιτήσεις του δικαίου της Ένωσης όσον αφορά την επάρκεια της αξιολογήσεως των κινδύνων και των επιστημονικών στοιχείων που την τεκμηριώνουν.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>Υπό τις περιστάσεις αυτές, το Tribunal de grande instance de Perpignan (πολυμελές πρωτοδικείο του Perpignan) αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να θέσει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0017" ID="QS0017"/>1)</NO.P><TXT>[Αντιτίθενται] η οδηγία 2002/46 […] και [οι] κοινοτικές αρχές της ελεύθερης κυκλοφορίας των εμπορευμάτων και της αμοιβαίας αναγνωρίσεως στην εφαρμογή εθνικής νομοθετικής πράξεως, όπως η υπουργική απόφαση της <DATE ISO="20060509">9ης Μαΐου 2006</DATE> η οποία απαγορεύει κάθε διαδικασία αμοιβαίας αναγνωρίσεως όσον αφορά τα συμπληρώματα διατροφής με βάση βιταμίνες και ανόργανα στοιχεία, τα οποία προέρχονται από άλλο κράτος μέλος, αποκλειομένης της εφαρμογής μιας [απλοποιημένης] διαδικασίας για τα νομίμως κυκλοφορούντα στο εμπόριο σε άλλα κράτη μέλη προϊόντα που βασίζονται σε θρεπτικές ουσίες [των οποίων οι αξίες υπερβαίνουν τα όρια που καθορίζει] η υπουργική απόφαση της <DATE ISO="20060509">9ης Μαΐου 2006</DATE>;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Επιτρέπουν η οδηγία 2002/46, μεταξύ άλλων το άρθρο της 5, αλλά και οι αρχές που διατυπώνονται από την κοινοτική νομολογία περί των διατάξεων σχετικά με την ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων, τον καθορισμό των ανώτατων ημερήσιων δόσεων σε βιταμίνες και ανόργανα στοιχεία αναλόγως των συνιστώμενων ημερησίων δόσεων κάνοντας δεκτή αξία ίση προς το τριπλάσιο των συνιστώμενων ημερησίων δόσεων για τις θρεπτικές ουσίες με τους λιγότερους κινδύνους, αξία ίση προς τις συνιστώμενες ημερήσιες δόσεις για τις θρεπτικές ουσίες που ενέχουν κίνδυνο υπερβάσεως του ανώτατου ορίου ασφαλείας, και αξία κατώτερη των συνιστώμενων ημερησίων δόσεων αν όχι [μηδενική] για τις θρεπτικές ουσίες που ενέχουν τους περισσότερους κινδύνους;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Επιτρέπουν η οδηγία 2002/46, αλλά και οι αρχές που διατυπώνονται από την κοινοτική νομολογία περί των διατάξεων σχετικά με την ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων, τον καθορισμό των δόσεων [με] γνώμονα μόνο τις εθνικές επιστημονικές γνώμες, ενώ πρόσφατες διεθνείς επιστημονικές γνώμες [καταλήγουν σε] ανώτερες δόσεις υπό παρόμοιες συνθήκες χρήσεως;<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="00BB" ID="QE0017"/></TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Η Noria, η Γαλλική Κυβέρνηση, η Εποπτεύουσα Αρχή της ΕΖΕΣ (στο εξής: ΕΑΕ) και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή υπέβαλαν γραπτές παρατηρήσεις.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="7"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">IV –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Εκτίμηση</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">A –</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Πρώτο ερώτημα: έλλειψη <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0018" ID="QS0018"/>απλοποιημένης διαδικασίας αμοιβαίας αναγνωρίσεως<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="00BB" ID="QE0018"/></HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>Επιβάλλουν τα άρθρα 34 και 36 ΣΛΕΕ, οι αρχές της ελεύθερης κυκλοφορίας των εμπορευμάτων και της αμοιβαίας αναγνωρίσεως και/ή η οδηγία 2002/46 στα κράτη μέλη να θεσπίσουν <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0019" ID="QS0019"/>(απλοποιημένες) διαδικασίες αμοιβαίας αναγνωρίσεως<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="00BB" ID="QE0019"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Η ακριβής έννοια του εν λόγω όρου εξετάζεται λεπτομερώς στα σημεία 37 έως 42 των παρουσών προτάσεων.</P></NOTE> για τη διάθεση στο εμπόριο στο έδαφός τους συμπληρωμάτων διατροφής που περιέχουν βιταμίνες και ανόργανα στοιχεία, τα οποία νομίμως διατίθενται στο εμπόριο εντός άλλων κρατών μελών; Αυτή είναι η ουσία του πρώτου ερωτήματος του αιτούντος δικαστηρίου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>Για τους λόγους που παραθέτω στη συνέχεια των προτάσεών μου, φρονώ ότι τα κράτη μέλη οφείλουν κατ’ αρχήν να επιτρέπουν τη διάθεση στο εμπόριο στο έδαφός τους συμπληρωμάτων διατροφής που περιέχουν βιταμίνες και ανόργανα στοιχεία, τα οποία νομίμως διατίθενται στο εμπόριο εντός άλλων κρατών μελών. Πάντως, η εν λόγω διάθεση στο εμπόριο δύναται να απαγορευθεί, αν τούτο δικαιολογείται, για παράδειγμα, από λόγους προστασίας της δημόσιας υγείας. <HT TYPE="ITALIC">Από απόψεως ουσίας</HT>, η όποια απαγόρευση και οι δικαιολογητικοί λόγοι που τη συνοδεύουν πρέπει να βασίζονται σε <HT TYPE="ITALIC">πλήρη αξιολόγηση των κινδύνων</HT> βάσει των πορισμάτων της πλέον πρόσφατης επιστημονικής έρευνας. <HT TYPE="ITALIC">Από απόψεως διαδικασίας</HT>, το πώς ακριβώς αυτό θα επιτευχθεί απόκειται κατ’ αρχήν στα κράτη μέλη.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>Πριν εξετάσω ειδικά το ζήτημα των <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0020" ID="QS0020"/>διαδικασιών αμοιβαίας αναγνωρίσεως<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="00BB" ID="QE0020"/> (ενότητα 2 των παρουσών προτάσεων), θα υπενθυμίσω τον γενικό κανόνα ότι τα κράτη μέλη είναι ελεύθερα να καθορίζουν τις μέγιστες ποσότητες βιταμινών και ανόργανων στοιχείων στα συμπληρώματα διατροφής, υπό την προϋπόθεση ότι τούτο δικαιολογείται βάσει πλήρους αξιολογήσεως των κινδύνων (ενότητα 1 των παρουσών προτάσεων).</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Θέσπιση ανώτατων ορίων από τα κράτη μέλη</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>Το άρθρο 4, παράγραφος 1, της οδηγίας ορίζει ότι, για την παρασκευή συμπληρωμάτων διατροφής, μπορούν να χρησιμοποιηθούν μόνο βιταμίνες και ανόργανα στοιχεία που παρατίθενται στο παράρτημα Ι, υπό τις μορφές που εκτίθενται στο παράρτημα ΙΙ. Το άρθρο 5, παράγραφος 4, της οδηγίας ορίζει ότι η Επιτροπή πρέπει να καθορίσει τις μέγιστες ποσότητες βιταμινών και ανόργανων στοιχείων που μπορούν να χρησιμοποιηθούν στα τρόφιμα. Πάντως, η Επιτροπή ακόμη δεν το έχει πράξει.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Ελλείψει σχετικής ενέργειας εκ μέρους της Επιτροπής, τα κράτη μέλη εξακολουθούν να είναι αρμόδια να καθορίζουν τις εν λόγω μέγιστες ποσότητες, τηρώντας τους κανόνες της Συνθήκης, συμπεριλαμβανομένων εκείνων για την ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Άρθρο 11, παράγραφος 2, της οδηγίας· απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20100429">29ης Απριλίου 2010</DATE>, <NAME.CASE>Solgar κ.λπ.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑446/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:233">EU:C:2010:233</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0019">19</REF.NP.ECR> έως <REF.NP.ECR REF="NP0024">24</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Στην απόφαση Solgar, το Δικαστήριο επιβεβαίωσε ειδικά ότι τα κράτη μέλη πρέπει να τηρούν τα άρθρα 34 και 36 ΣΛΕΕ και <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0021" ID="QS0021"/>οφείλουν επίσης να εμπνέονται από τα απαντώντα στο άρθρο 5, παράγραφοι 1 και 2, της [οδηγίας] [κριτήρια]<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="00BB" ID="QE0021"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20100429">29ης Απριλίου 2010</DATE>, <NAME.CASE>Solgar κ.λπ.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑446/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:233">EU:C:2010:233</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Τα εν λόγω κριτήρια απορρέουν από τη γενική επιταγή η νομοθεσία για τα τρόφιμα να βασίζεται στην αξιολόγηση των κινδύνων<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Άρθρο 6, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΚ) 178/2002 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20020128">28ης Ιανουαρίου 2002</DATE>, για τον καθορισμό των γενικών αρχών και απαιτήσεων της νομοθεσίας για τα τρόφιμα, για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Αρχής για την Ασφάλεια των Τροφίμων και τον καθορισμό διαδικασιών σε θέματα ασφαλείας των τροφίμων (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="031" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2002">ΕΕ 2002, L 31, σ. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>. Βάσει των εν λόγω κριτηρίων, κατά τον καθορισμό των ανώτατων ορίων πρέπει να συνεκτιμώνται διάφοροι παράγοντες,<?PAGE NO="8"?> ήτοι: i) τα ανώτερα ασφαλή επίπεδα βιταμινών και ανόργανων στοιχείων (στο εξής: ανώτατο ασφαλές επίπεδο)· ii) οι προσλαμβανόμενες ποσότητες βιταμινών και ανόργανων στοιχείων από άλλες διαιτητικές πηγές· iii) οι προσλαμβανόμενες ποσότητες αναφοράς (συλλήβδην στο εξής: κριτήρια του άρθρου 5).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>Από τα ανωτέρω συνάγεται ότι οι αποφάσεις των κρατών μελών με τις οποίες επιβάλλονται ανώτατα όρια για τη χρήση βιταμινών και ανόργανων στοιχείων σε συμπληρώματα διατροφής πρέπει να λαμβάνονται κατόπιν πλήρους αξιολογήσεως των κινδύνων, κατά την οποία λαμβάνονται υπόψη ειδικά τα κριτήρια του άρθρου 5.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>Από το σύνολο των γραπτών παρατηρήσεων που υποβλήθηκαν στο Δικαστήριο προκύπτει ευρεία σύγκλιση των περιλαμβανόμενων σε αυτές απόψεων επί των νομικών ζητημάτων που εκτέθηκαν στα προηγούμενα σημεία των παρουσών προτάσεων. Ειδικότερα, δεν αμφισβητείται ότι τα κράτη μέλη δύνανται να θεσπίζουν πράξεις με τις οποίες καθορίζονται ανώτατα όρια για τη χρήση βιταμινών και ανόργανων στοιχείων σε συμπληρώματα διατροφής, βάσει πλήρους αξιολογήσεως των κινδύνων.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Πλήρης αξιολόγηση των κινδύνων: γενική και ανά προϊόν;</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>Πάντως, παρατηρείται διαφωνία ως προς το αν πριν από την έκδοση της υπουργικής αποφάσεως διενεργήθηκε πλήρης αξιολόγηση των κινδύνων όσον αφορά τις επίμαχες βιταμίνες και ανόργανα στοιχεία. Ωστόσο, το εν λόγω ζήτημα δεν τίθεται με το πρώτο προδικαστικό ερώτημα. Στο αιτούν δικαστήριο απόκειται να διαπιστώσει αν διενεργήθηκε πλήρης αξιολόγηση των κινδύνων ή όχι. Επί του παρόντος θα θεωρήσω ότι διενεργήθηκε πλήρης αξιολόγηση των κινδύνων (πράγμα που είναι η θέση της Γαλλικής Κυβερνήσεως), αν και θα επανέλθω στο ζήτημα αυτό στο πλαίσιο της αναλύσεως του δευτέρου και του τρίτου προδικαστικού ερωτήματος.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Μεγαλύτερη σημασία έχει εν προκειμένω το γεγονός ότι παρατηρείται διαφωνία ως προς το αν πρέπει να υπάρχει διαδικασία που να προβλέπει κάποιας μορφής πρόσθετη (απλοποιημένη) αξιολόγηση για κάθε επιμέρους περίπτωση. Στο ζήτημα αυτό επικεντρώνεται το πρώτο ερώτημα.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>Όσον αφορά το ζήτημα αυτό, η Γαλλική Κυβέρνηση και η ΕΑΕ υποστηρίζουν κατ’ ουσίαν ότι, άπαξ έχει διενεργηθεί πλήρης αξιολόγηση των κινδύνων και στην εθνική νομοθεσία έχουν θεσπιστεί ανώτατα όρια, τα όρια αυτά μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να εμποδιστούν εισαγωγές. Το δίκαιο της Ένωσης δεν απαιτεί την ύπαρξη ειδικής διαδικασίας για την αξιολόγηση των επιμέρους προϊόντων που έχει διαπιστωθεί ότι υπερβαίνουν τα ανώτατα όρια.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>Αντιθέτως, η Noria και η Επιτροπή υποστηρίζουν ότι, ανεξαρτήτως της υπάρξεως γενικώς εφαρμοστέων ανωτάτων ορίων στην εθνική νομοθεσία, πρέπει να υπάρχει μια διαδικασία βάσει της οποίας ένας εισαγωγέας δύναται να ζητήσει τη χορήγηση άδειας εμπορίας των προϊόντων του σε αυτό το κράτος μέλος ακόμη και αν αυτά υπερβαίνουν τα εν λόγω ανώτατα όρια.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Απαιτείται από το δίκαιο της Ένωσης μια τέτοια <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0022" ID="QS0022"/>απλοποιημένη διαδικασία αμοιβαίας αναγνωρίσεως<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="00BB" ID="QE0022"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Στην υπόθεση Solgar, υποστηρίχθηκε ότι η υπουργική απόφαση ήταν ασύμβατη με το δίκαιο της Ένωσης λόγω της ελλείψεως διαδικασίας αμοιβαίας αναγνωρίσεως. Πάντως, η πτυχή αυτή δεν εξετάστηκε στη αίτηση του εθνικού δικαστηρίου για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως (βλ. προτάσεις του γενικού εισαγγελέα N. Jääskinen στην υπόθεση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Solgar κ.λπ.</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑446/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:795">EU:C:2009:795</NO.ECLI>, σημεία <REF.NP.ECR REF="NP0028">28</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0029">29</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>) ούτε στην απόφαση του Δικαστηρίου.</P></NOTE>;</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Τέτοια απαίτηση ούτε αναφέρεται ούτε ορίζεται στην οδηγία. Επιπλέον, δεν βλέπω να μπορεί να συναχθεί από την οδηγία μια τέτοια διαδικαστική απαίτηση. Μπορεί να συναχθεί η εν λόγω απαίτηση από τα άρθρα 34 και 36 ΣΛΕΕ και από τις αρχές της ελεύθερης κυκλοφορίας των εμπορευμάτων και της αμοιβαίας αναγνωρίσεως; Καθοριστικής σημασίας για την απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι η έννοια του όρου <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0023" ID="QS0023"/>(απλοποιημένη) διαδικασία αμοιβαίας αναγνωρίσεως<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="00BB" ID="QE0023"/>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>Η αρχή της αμοιβαίας αναγνωρίσεως απορρέει από την κατά το άρθρο 34 ΣΛΕΕ απαγόρευση των ποσοτικών περιορισμών στις εισαγωγές μεταξύ κρατών μελών, καθώς και των μέτρων ισοδυνάμου αποτελέσματος<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Βλ., για παράδειγμα, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20040205">5ης Φεβρουαρίου 2004</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Γαλλίας</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑24/00</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:70">EU:C:2004:70</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0021">21</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0022">22</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Σύμφωνα με την εν λόγω αρχή, αν προϊόν έχει νομίμως κατασκευαστεί και/ή τεθεί στο εμπόριο σε ένα κράτος μέλος, τότε τα άλλα κράτη μέλη πρέπει κατά κανόνα να δέχονται την εισαγωγή του εν λόγω προϊόντος στο έδαφός τους<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19790220">20ής Φεβρουαρίου 1979</DATE>, <NAME.CASE>Rewe-Zentral</NAME.CASE> (<NO.CASE>120/78</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1979:42">EU:C:1979:42</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0014">14</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0015">15</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Βλ., επίσης, αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19810617">17ης Ιουνίου 1981</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Ιρλανδίας</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑113/80</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1981:139">EU:C:1981:139</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20090210">10ης Φεβρουαρίου 2009</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Ιταλίας</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑110/05</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:66">EU:C:2009:66</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Πάντως, η απαγόρευση των περιορισμών στην ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων δεν είναι απόλυτη. Τα κράτη μέλη πάντοτε μπορούν να δικαιολογήσουν απαγορεύσεις εισαγωγών προϊόντων που νομίμως έχουν παρασκευαστεί ή τεθεί στο εμπόριο σε άλλα κράτη μέλη. Τούτο μπορεί να συμβεί, για παράδειγμα, για την προστασία της δημόσιας υγείας, εφόσον τηρούνται οι απαιτήσεις της αναγκαιότητας και της αναλογικότητας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Βλ., για παράδειγμα, σχετικά με περιορισμούς όσον αφορά την προσθήκη βιταμινών σε τρόφιμα, αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20030923">23ης Σεπτεμβρίου 2003</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Δανίας</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑192/01</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:492">EU:C:2003:492</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0043">43</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>)· της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20040205">5ης Φεβρουαρίου 2004</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Γαλλίας</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑24/00</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:70">EU:C:2004:70</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0049">49</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0050">50</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>)· της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20040205">5ης Φεβρουαρίου 2004</DATE>, <NAME.CASE>Greenham και Abel</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑95/01</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:71">EU:C:2004:71</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0038">38</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19830714">14ης Ιουλίου 1983</DATE>, <NAME.CASE>Sandoz</NAME.CASE> (<NO.CASE>174/82</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1983:213">EU:C:1983:213</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0016">16</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0017">17</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι στο πλαίσιο αυτό η <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0024" ID="QS0024"/>διαδικασία αμοιβαίας αναγνωρίσεως<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="00BB" ID="QE0024"/> δεν αποτελεί διαδικασία απαιτούσα από τα κράτη μέλη να αναγνωρίζουν αυτομάτως και να επιτρέπουν την εισαγωγή οποιουδήποτε συμπληρώματος διατροφής που νομίμως έχει παρασκευαστεί ή τεθεί στο εμπόριο σε άλλα κράτη μέλη. Τα κράτη μέλη πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να επαληθεύουν την έλλειψη πραγματικών κινδύνων για τη δημόσια υγεία και να απαγορεύουν εισαγωγές, αν όντως κριθεί ότι υπάρχουν τέτοιοι κίνδυνοι<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Βλ., υπό την έννοια αυτή, όσον αφορά τα βοηθητικά μέσα επεξεργασίας, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20100128">28ης Ιανουαρίου 2010</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Γαλλίας</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑333/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:44">EU:C:2010:44</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0109">109</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), όπου μια τέτοια απαίτηση αναφέρεται ως <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0025" ID="QS0025"/>ρήτρα αμοιβαίας αναγνωρίσεως<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="00BB" ID="QE0025"/>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>Ως εκ τούτου, η <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0026" ID="QS0026"/>διαδικασία αμοιβαίας αναγνωρίσεως<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="00BB" ID="QE0026"/> είναι διαδικασία με την οποία ένα κράτος μέλος κατά βάση εξακριβώνει αν υπάρχει πραγματικός κίνδυνος για τη δημόσια υγεία <HT TYPE="ITALIC">και αν, κατά συνέπεια, έχει θεμιτό δικαιολογητικό λόγο να απαγορεύσει την εισαγωγή</HT>. Αν δεν υφίσταται τέτοιος κίνδυνος ούτε θεμιτός δικαιολογητικός λόγος, η εισαγωγή δεν μπορεί νομίμως να εμποδιστεί<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Η μετοχή <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0027" ID="QS0027"/>απλοποιημένος<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="00BB" ID="QE0027"/> (<QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0028" ID="QS0028"/>simplified<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="00BB" ID="QE0028"/> ή <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0029" ID="QS0029"/>streamlined<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="00BB" ID="QE0029"/>) αναφέρεται σε κάτι που δεν είναι πολύ χρονοβόρο ή περίπλοκο. Εν προκειμένω, θα επικεντρωθώ στη βασική έκφραση <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0030" ID="QS0030"/>διαδικασία αμοιβαίας αναγνωρίσεως<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="00BB" ID="QE0030"/>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Τι συμβαίνει όμως αν προκύπτει ότι έχουν ήδη χωρήσει πλήρης διερεύνηση του κινδύνου και πλήρης εξέταση του δικαιολογητικού λόγου; Εδώ έγκειται η διαφωνία στην παρούσα υπόθεση. Η Γαλλική Κυβέρνηση προβάλλει κατ’ ουσίαν ότι έχει αιτιολογήσει τις προϋποθέσεις που θέτει σχετικά με <HT TYPE="ITALIC">συγκεκριμένες θρεπτικές ουσίες</HT> βάσει <HT TYPE="ITALIC">πλήρους αξιολογήσεως των κινδύνων</HT> σύμφωνα με τις απαιτήσεις του δικαίου της Ένωσης όσον αφορά την επιμέλεια και την εκτίμηση συγκεκριμένων παραγόντων.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Υπό αυτές τις περιστάσεις, ποιον συγκεκριμένο σκοπό θα υπηρετούσε στην πράξη η θέσπιση διαδικασίας αμοιβαίας αναγνωρίσεως; Ποια συγκεκριμένα μέτρα θα απαιτούνταν να λάβει ένα κράτος μέλος;</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>Θα έπρεπε να επαναληφθεί η ίδια αξιολόγηση της ίδιας/των ίδιων θρεπτικής ουσίας/θρεπτικών ουσιών που έχει ήδη διενεργηθεί<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Το εθνικό δικαστήριο αναφέρεται στη διαδικασία αξιολογήσεως κατά το άρθρο 16, η οποία προβλέπεται για διάφορες <HT TYPE="ITALIC">άλλες</HT> ουσίες σε συμπληρώματα διατροφής (βλ. σημεία 10 έως 12 των παρουσών προτάσεων). Στην εν λόγω διαδικασία, ο εισαγωγέας παρέχει στοιχεία για την αξιολόγηση της σχετικής ουσίας. Η αρμόδια εθνική αρχή πρέπει να αξιολογήσει τον φάκελο και δύναται να αιτιολογήσει την απόρριψη της σχετικής αιτήσεως βασιζόμενη σε λόγους δημόσιας υγείας. Στο μέτρο που οι γαλλικές αρχές έχουν ήδη συνεκτιμήσει όλα τα σχετικά στοιχεία στην αρχική τους αξιολόγηση των κινδύνων, η εφαρμογή της διαδικασίας αξιολογήσεως κατά το άρθρο 16 θα συνεπαγόταν εν προκειμένω απλώς και μόνο επανάληψη της εν λόγω αξιολογήσεως.</P></NOTE>; Αν όντως προτείνεται αυτό, τότε, κατά τη γνώμη μου, πρέπει να δοθεί σαφώς αρνητική απάντηση.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>Αν κράτος μέλος έχει τηρήσει τις απαιτήσεις του δικαίου της Ένωσης όσον αφορά την πλήρη αξιολόγηση των κινδύνων μιας θρεπτικής ουσίας και πάνω σε αυτή τη βάση έχει θεσπίσει γενικώς εφαρμοστέα ανώτατα όρια, τότε ούτε το άρθρο 34 ΣΛΕΕ ούτε οι αρχές της ελεύθερης κυκλοφορίας ή της αμοιβαίας αναγνωρίσεως απαιτούν από το κράτος αυτό να επανεξετάσει το σχετικό συμπέρασμα, απλώς και μόνον επειδή το αποτέλεσμα δεν είναι αρεστό σε επιμέρους εισαγωγέα. Από την άλλη πλευρά, πρέπει να προστεθεί ότι βάσει της κατά το δίκαιο της Ένωσης αρχής της αποτελεσματικής ένδικης προστασίας η αρχική πράξη, με την οποία επιβάλλονται γενικώς εφαρμοστέα ανώτατα όρια, ασφαλώς πρέπει να υπόκειται σε δικαστικό έλεγχο σύμφωνα (κυρίως) με τους εθνικούς δικονομικούς κανόνες.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>Με τις παρατηρήσεις τους, τόσο η Νoria όσο και η Επιτροπή παραπέμπουν στη νομολογία του Δικαστηρίου σχετικά με προηγούμενες αδειοδοτήσεις για να στηρίξουν το επιχείρημα ότι τα κράτη μέλη πρέπει να προβλέπουν απλοποιημένες διαδικασίες για τη διευκόλυνση της εμπορίας των εισαγόμενων προϊόντων.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Κατά την εν λόγω νομολογία, όταν κράτος μέλος απαιτεί προηγούμενη αδειοδότηση, η διαδικασία χορηγήσεως άδειας πρέπει να ικανοποιεί ορισμένες ελάχιστες απαιτήσεις. Έτσι, η εν λόγω διαδικασία πρέπει να είναι <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0031" ID="QS0031"/>εύκολα προσιτή και όχι υπέρμετρα χρονοβόρα, σε περίπτωση δε που καταλήγει σε αρνητική απόφαση πρέπει η απόφαση αυτή να μπορεί να προσβληθεί δικαστικώς<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="00BB" ID="QE0031"/>. Απόρριψη της σχετικής αιτήσεως είναι δυνατή <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0032" ID="QS0032"/>μόνον αν η εν λόγω ουσία παρουσιάζει πραγματικό κίνδυνο για τη δημόσια υγεία<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="00BB" ID="QE0032"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Βλ. απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20040205">5ης Φεβρουαρίου 2004</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Γαλλίας</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑24/00</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:70">EU:C:2004:70</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0026">26</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0027">27</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Βλ., επίσης, αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19920716">16ης Ιουλίου 1992</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Γαλλίας</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑344/90</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1992:328">EU:C:1992:328</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0009">9</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0010">10</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>)· της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20030923">23ης Σεπτεμβρίου 2003</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Δανίας</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑192/01</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:492">EU:C:2003:492</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0046">46</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20040205">5ης Φεβρουαρίου 2004</DATE>, <NAME.CASE>Greenham και Abel</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑95/01</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:71">EU:C:2004:71</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0035">35</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>Πάντως, οι υποθέσεις αυτές διαφέρουν κατά πολύ από την προκείμενη. Οι υποθέσεις αυτές αφορούσαν καταστάσεις όπου κράτη μέλη απαιτούσαν από τους εισαγωγείς να λαμβάνουν άδεια πριν από τη διάθεση του προϊόντος τους στο εμπόριο <HT TYPE="ITALIC">προφανώς χωρίς να έχουν προηγουμένως προβεί σε πλήρη αξιολόγηση των κινδύνων η</HT> <HT TYPE="ITALIC">οποία θα δικαιολογούσε ενδεχόμενη απαγόρευση</HT>. Το Δικαστήριο έκρινε στις υποθέσεις αυτές ότι οι εισαγωγείς πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να κινήσουν διαδικασία που να περιλαμβάνει την εκ μέρους των κρατών μελών δέουσα εξέταση των δικαιολογητικών λόγων για τους όποιους περιορισμούς. Η εν λόγω διαδικασία πρέπει να είναι αποτελεσματική και οι σχετικές αποφάσεις πρέπει να μπορούν να προσβληθούν δικαστικώς.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>Το Δικαστήριο είχε ακολουθήσει παρόμοια προσέγγιση σε προηγούμενες υποθέσεις που αφορούσαν <HT TYPE="ITALIC">ευρείες απαγορεύσεις της χρήσεως πρόσθετων ουσιών μη βασιζόμενες σε πλήρη αξιολόγηση των κινδύνων</HT>. Ομοίως, στις υποθέσεις αυτές το Δικαστήριο είχε κρίνει ότι οι εισαγωγείς πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να ζητούν τη χορήγηση άδειας, καθώς και ότι οι εν λόγω αιτήσεις μπορούν να απορριφθούν μόνον κατόπιν πλήρους αξιολογήσεως των κινδύνων<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Βλ., για παράδειγμα, αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19860506">6ης Μαΐου 1986</DATE>, <NAME.CASE>Muller κ.λπ.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑304/84</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1986:194">EU:C:1986:194</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, ιδίως σκέψεις 24 και 26), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19870312">12ης Μαρτίου 1987</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Ελλάδας</NAME.CASE> (<NO.CASE>176/84</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1987:125">EU:C:1987:125</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0039">39</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>Πάντως, οι καταστάσεις αυτές είναι εντελώς διαφορετικές από εκείνες όπου έχει <HT TYPE="ITALIC">ήδη</HT> διενεργηθεί διεξοδική αξιολόγηση του δικαιολογητικού λόγου δημόσιας υγείας ως προς τον συγκεκριμένο περιορισμό, στοιχούσα με τις απαιτήσεις του δικαίου της Ένωσης όσον αφορά την επιστημονική εγκυρότητα.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>Στις προαναφερθείσες <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0033" ID="QS0033"/>υποθέσεις προηγούμενης αδειοδοτήσεως<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="00BB" ID="QE0033"/> και <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0034" ID="QS0034"/>υποθέσεις ευρείας απαγορεύσεως<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="00BB" ID="QE0034"/>, το βασικό ζήτημα δεν ήταν αν τα κράτη μέλη είχαν προβλέψει στην εθνική νομοθεσία συγκεκριμένες διαδικαστικές λύσεις, αλλά αν τελικά όφειλαν να βασίσουν τους περιορισμούς τους στην επιστημονική έρευνα.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="11"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>Άπαξ έχει διενεργηθεί επιστημονική αξιολόγηση των κινδύνων, το δίκαιο της Ένωσης δεν επιβάλλει στα κράτη μέλη να επινοήσουν διαδικασίες που να προβλέπουν επανάληψη της εν λόγω αξιολογήσεως, βάσει των ίδιων αποδεικτικών στοιχείων.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">3.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Νέα αποδεικτικά στοιχεία και εκ νέου αξιολογήσεις</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>Στο πλαίσιο της προπαρατεθείσας αναλύσεως θεωρείται ότι <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0035" ID="QS0035"/>η διαδικασία αμοιβαίας αναγνωρίσεως<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="00BB" ID="QE0035"/> σημαίνει ότι ζητείται κατά βάση να επανεξετάσει το κράτος μέλος τον ίδιο φάκελο για να δει αν θα καταλήξει σε διαφορετικό συμπέρασμα. Φρονώ ότι κάτι τέτοιο δεν απαιτείται από το δίκαιο της Ένωσης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>Η απάντηση θα ήταν φυσικά διαφορετική αν <HT TYPE="ITALIC">όντως ζητούνταν να πράξει</HT> το κράτος μέλος <HT TYPE="ITALIC">κάτι διαφορετικό</HT>. Το ζήτημα αν η παρούσα υπόθεση εμφανίζει τέτοιες διαφορές αποτελεί πραγματικό ζήτημα, το οποίο πρέπει να κριθεί από το εθνικό δικαστήριο. Πάντως, αξίζει εδώ να επισημανθεί μια συγκεκριμένη δυνατότητα.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>Κατά την άποψή μου, οι εισαγωγείς πρέπει οπωσδήποτε να έχουν τη δυνατότητα να παρουσιάζουν <HT TYPE="ITALIC">νέα επιστημονικά στοιχεία</HT> που μπορούν να οδηγήσουν σε επανεξέταση των αρχικών περιορισμών. Ως <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0036" ID="QS0036"/>νέα επιστημονικά στοιχεία<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="00BB" ID="QE0036"/> νοώ εκείνα που προέκυψαν μετά την επιβολή των περιορισμών ή εκείνα που για διάφορους λόγους δεν συνεκτιμήθηκαν κατά την αρχική αξιολόγηση. Τα εν λόγω στοιχεία πρέπει να λαμβάνονται δεόντως υπόψη από τα κράτη μέλη.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>Δεν θα περιέγραφα αυτό ως <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0037" ID="QS0037"/>διαδικασία αμοιβαίας αναγνωρίσεως<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="00BB" ID="QE0037"/>. Θεωρώ ότι αυτό είναι πιο κοντά σε μια τυπική μορφή νέου διοικητικού ελέγχου, που συχνά απαντά στα εθνικά συστήματα διοικητικής δικονομίας: προέκυψαν νέα πραγματικά περιστατικά τα οποία κατέστησαν δυσχερή τη διατήρηση της διοικητικής αποφάσεως που είχε εκδοθεί προηγουμένως. Πάντως, όπως και να αποκαλείται η εν λόγω διαδικασία, πρέπει να παρέχεται στους εισαγωγείς η δυνατότητα να υποβάλλουν νέα αποδεικτικά στοιχεία<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Αυτό αντιδιαστέλλεται, για παράδειγμα, με μια ευρεία απαγόρευση η οποία συνοδεύεται με ένα σύστημα προηγούμενης αδειοδοτήσεως, όπου είναι αρκετά σαφές ότι δεν έχει διενεργηθεί πλήρης έλεγχος των υφιστάμενων στοιχείων. Βλ., υπό την έννοια αυτή, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19920716">16ης Ιουλίου 1992</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Γαλλίας</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑344/90</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1992:328">EU:C:1992:328</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0007">7</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>): στην απόφαση αυτή το Δικαστήριο επιβεβαίωσε τη θετική επιστημονική αξιολόγηση της σχετικής ουσίας, αλλά δέχθηκε την εθνική απαγόρευση, υπό την επιφύλαξη ότι υπάρχουν αποτελεσματικές διαδικασίες αδειοδοτήσεως. Βλ., επίσης, σκέψεις 13 έως 15 της εν λόγω αποφάσεως.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>Η ύπαρξη μιας τέτοιας απαιτήσεως επιβεβαιώνεται από διάφορους παράγοντες. Η νομοθεσία για τα τρόφιμα πρέπει να βασίζεται σε πλήρη επιστημονική ανάλυση των κινδύνων<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Άρθρο 6, παράγραφος 1, του κανονισμού 178/2002.</P></NOTE>. Η εν λόγω απαίτηση, αυτή καθ’ εαυτήν, σαφώς σημαίνει αξιοποίηση της πλέον πρόσφατης επιστημονικής έρευνας. Φρονώ ότι η εν λόγω έκφραση δεν μπορεί να έχει την έννοια της <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0038" ID="QS0038"/>πλήρους αν και παρωχημένης επιστημονικής αξιολογήσεως των κινδύνων<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="00BB" ID="QE0038"/>. Το εν λόγω συμπέρασμα ενισχύεται περαιτέρω με παραπομπές στη νομολογία σχετικά με αξιολογήσεις βάσει των <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0039" ID="QS0039"/>πλέον […] πρόσφατων αποτελεσμάτων<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="00BB" ID="QE0039"/> της επιστημονικής έρευνας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Βλ., για παράδειγμα, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20100429">29ης Απριλίου 2010</DATE>, <NAME.CASE>Solgar κ.λπ.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑446/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:233">EU:C:2010:233</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0069">69</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Από συστημικής απόψεως, τούτο επιβεβαιώνεται επίσης από την πρόβλεψη στην οδηγία (καθώς και σε πολλές άλλες νομικές πράξεις της Ένωσης) μηχανισμών και διαδικασιών που αποσκοπούν στη διασφάλιση της συνεκτιμήσεως των αποτελεσμάτων της νέας επιστημονικής έρευνας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Άρθρο 12 της οδηγίας· άρθρο 22 του κανονισμού (ΕΚ) 1907/2006 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20061218">18ης Δεκεμβρίου 2006</DATE>, για την καταχώριση, την αξιολόγηση, την αδειοδότηση και τους περιορισμούς των χημικών προϊόντων (REACH) και για την ίδρυση του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Χημικών Προϊόντων καθώς και για την τροποποίηση της οδηγίας 1999/45/ΕΚ και για την κατάργηση του κανονισμού (ΕΟΚ) 793/93 του Συμβουλίου και του κανονισμού (ΕΚ) 1488/94 της Επιτροπής καθώς και της οδηγίας 76/769/ΕΟΚ του Συμβουλίου και των οδηγιών της Επιτροπής 91/155/ΕΟΚ, 93/67/ΕΟΚ, 93/105/ΕΚ και 2000/21/ΕΚ (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="396" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2006">ΕΕ 2006, L 396, σ. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="12"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>Από διαδικαστικής απόψεως, ο καθορισμός του ακριβούς τρόπου με τον οποίο τηρείται η απαίτηση συνεκτιμήσεως των νέων επιστημονικών στοιχείων απόκειται στα κράτη μέλη. Πάντως, κατά τον εν λόγω καθορισμό, τα κράτη μέλη πρέπει να διασφαλίζουν ότι οι σχετικές διαδικασίες είναι αποτελεσματικές. Στο πλαίσιο αυτό, οι προαναφερθείσες ελάχιστες προϋποθέσεις που έχουν καθοριστεί από το Δικαστήριο σχετικά με τα συστήματα προηγούμενης αδειοδοτήσεως ως προς τις θρεπτικές ουσίες στα συμπληρώματα διατροφής μπορούν, κατά τη γνώμη μου, να εφαρμόζονται mutatis mutandis. Ως εκ τούτου, τα κράτη μέλη πρέπει να διασφαλίζουν ότι η διαδικασία αξιολογήσεως των νέων επιστημονικών στοιχείων είναι εύκολα προσιτή και όχι υπέρμετρα χρονοβόρα<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Αυτό δεν σημαίνει ότι ισχύει οποιοδήποτε χρονικό πλαίσιο. Αν όντως υπάρχουν νέα αποδεικτικά στοιχεία, αναμένεται τα κράτη μέλη να ενεργήσουν ταχέως, αλλά πρέπει επίσης να διαθέτουν επαρκή χρόνο προκειμένου να εξετάσουν δεόντως τα εν λόγω στοιχεία.</P></NOTE>, σε περίπτωση δε που καταλήγει σε αρνητική απόφαση πρέπει η απόφαση αυτή να μπορεί να προσβληθεί δικαστικώς<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>Βλ. σημεία 48 και 49 των παρουσών προτάσεων.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>Στο εθνικό δικαστήριο απόκειται να καθορίσει αν, εν προκειμένω, η Noria ήταν σε θέση να παρουσιάσει τέτοια νέα στοιχεία, αλλά όντως δεν μπόρεσε να το πράξει με τον τρόπο που προαναφέρθηκε.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">4.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Πρόταση σχετικά με το πρώτο προδικαστικό ερώτημα</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>Υπό το πρίσμα όσων προεκτέθηκαν, προτείνω να δοθεί στο πρώτο ερώτημα του αιτούντος δικαστηρίου η εξής απάντηση:</TXT><P>Το άρθρο 34 ΣΛΕΕ και η αρχή της αμοιβαίας αναγνωρίσεως αντιτίθενται σε εθνική ρύθμιση η οποία απαγορεύει την εισαγωγή συμπληρωμάτων διατροφής που έχουν νομίμως παρασκευαστεί ή τεθεί στο εμπόριο σε άλλο κράτος μέλος, βάσει του ότι τα εν λόγω συμπληρώματα διατροφής περιέχουν θρεπτική ουσία σε ποσότητες που υπερβαίνουν συγκεκριμένο ανώτατο όριο, όταν το εν λόγω ανώτατο όριο έχει καθοριστεί χωρίς να έχει προηγηθεί επιστημονική αξιολόγηση των κινδύνων έχουσα λάβει υπόψη τα κριτήρια του άρθρου 5, παράγραφοι 1 και 2, της οδηγίας 2002/46. Το άρθρο 34 ΣΛΕΕ και η αρχή της αμοιβαίας αναγνωρίσεως απαιτούν από τα κράτη μέλη να διασφαλίζουν τη δυνατότητα των εισαγωγέων να ζητούν τον έλεγχο της εν λόγω προηγούμενης αξιολογήσεως των κινδύνων βάσει επιστημονικών στοιχείων που δεν είχαν προηγουμένως συνεκτιμηθεί από το κράτος μέλος. Οι διαδικασίες ελέγχου των εν λόγω επιστημονικών στοιχείων πρέπει να είναι εύκολα προσιτές, όχι υπέρμετρα χρονοβόρες, και οι σχετικές αποφάσεις πρέπει να μπορούν να προσβληθούν ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων.</P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">5.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Υστερόγραφο σχετικά με τον κανονισμό 764/2008</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>Ούτε το εθνικό δικαστήριο ούτε κάποιος από τους μετέχοντες στη διαδικασία παρέπεμψε στον κανονισμό (ΕΚ) 764/2008<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>Κανονισμός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20080709">9ης Ιουλίου 2008</DATE>, για τη θέσπιση διαδικασιών σχετικά με την εφαρμογή ορισμένων εθνικών τεχνικών κανόνων στα προϊόντα που κυκλοφορούν νόμιμα στην αγορά άλλου κράτους μέλους και για την κατάργηση της αποφάσεως 3052/95/ΕΚ (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="218" PAGE.FIRST="21" DATE.PUB="2008">ΕΕ 2008, L 218, σ. 21</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, που είναι επίσης γνωστός ως ο <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0040" ID="QS0040"/>κανονισμός περί αμοιβαίας αναγνωρίσεως<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="00BB" ID="QE0040"/> (στο εξής: κανονισμός). Για τον λόγο αυτόν, συνάγω ότι ο κανονισμός αυτός δεν ήταν επίμαχος στην κύρια δίκη και δεν θα τον εξετάσω διεξοδικά.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>Πάντως, ο κανονισμός παρουσιάζει κάποιο ενδιαφέρον τουλάχιστον από συστημικής απόψεως, εφόσον η Επιτροπή έχει στο παρελθόν επισημάνει ότι αυτός έχει εφαρμογή σε αποφάσεις που βασίζονται σε εθνικές ρυθμίσεις οι οποίες καθορίζουν τις ανώτατες ποσότητες θρεπτικών ουσιών σε συμπληρώματα διατροφής<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0031"><P>Καθοδηγητικό έγγραφο της Γενικής Διευθύνσεως επιχειρήσεων και βιομηχανίας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0041" ID="QS0041"/>The application of the Mutual Recognition Regulation to food supplements<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="00BB" ID="QE0041"/>, Βρυξέλλες, <DATE ISO="20100201">1.2.2010</DATE>, σημείο 4.2.</P></NOTE>. Από την άποψη αυτή, ο κανονισμός επιβεβαιώνει τη γενική προσέγγιση ως προς το πρώτο προδικαστικό ερώτημα, η οποία εκτέθηκε στην παρούσα ενότητα.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="13"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64.</NO.P><TXT>Σύμφωνα με τον κανονισμό, μια από τις ενέργειες στις οποίες πρέπει να προβεί ένα κράτος μέλος που σκοπεύει να εκδώσει απόφαση απαγορεύσεως της εισαγωγής προϊόντων τα οποία νομίμως κατασκευάζονται ή πωλούνται σε άλλα κράτη μέλη είναι να ενημερώσει τον ενδιαφερόμενο οικονομικό φορέα σχετικά με τους (αναγόμενους στη δημόσια υγεία) δικαιολογητικούς λόγους της αρνήσεως εκθέτοντας τα σχετικά επιστημονικά στοιχεία και παρέχοντας στον οικονομικό φορέα τη δυνατότητα να υποβάλει παρατηρήσεις (βλ. άρθρο 6).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65.</NO.P><TXT>Επομένως, το παράγωγο δίκαιο της Ένωσης, κωδικοποιώντας αυτό που θα μπορούσε να οριστεί ως <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0042" ID="QS0042"/>διαδικασία αμοιβαίας αναγνωρίσεως<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="00BB" ID="QE0042"/>, φιλοδοξεί να επιβάλει μάλλον περιορισμένες διαδικαστικές απαιτήσεις στα κράτη μέλη. Κατ’ ουσίαν, αν εκδοθεί απόφαση με την οποία απαγορεύεται μια εισαγωγή, η απόφαση αυτή πρέπει να είναι αιτιολογημένη και ο οικονομικός φορέας πρέπει να είχε τη δυνατότητα να υποβάλει παρατηρήσεις. Ο κανονισμός δεν απαιτεί την εκ νέου διενέργεια αξιολογήσεων των κινδύνων οι οποίες έχουν ήδη πραγματοποιηθεί. Δεν επιβάλλει ρητώς κάποια προθεσμία για την έκδοση της τελικής αποφάσεως. Επίσης, δεν προβλέπει υποχρέωση για τη θέσπιση ειδικής διατάξεως στην εθνική νομοθεσία περιγράφουσας τη διαδικασία.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66.</NO.P><TXT>Επομένως, φρονώ ότι ο κανονισμός ενισχύει περαιτέρω το συμπέρασμα ότι το πρωτογενές δίκαιο της Ένωσης για την ελεύθερη κυκλοφορία και η γενική αρχή της αμοιβαίας αναγνωρίσεως δεν μπορούν αυτά καθ’ εαυτά να επιβάλουν στα κράτη μέλη λεπτομερείς διαδικαστικές απαιτήσεις, όσον αφορά τη θέσπιση ειδικών διατάξεων ή διαδικασιών αμοιβαίας αναγνωρίσεως ως προς <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0043" ID="QS0043"/>επαναλαμβανόμενους ελέγχους<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="00BB" ID="QE0043"/> των επιστημονικών στοιχείων. Πάντως, η εθνική νομοθεσία πρέπει να στοιχεί με τις γενικές απαιτήσεις που προεκτέθηκαν σχετικά με την αρχική αξιολόγηση και να επιτρέπει την ενημέρωση της εν λόγω αξιολογήσεως βάσει νέων επιστημονικών στοιχείων (βλ. σημείο 56 των παρουσών προτάσεων).</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Β –</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Δεύτερο ερώτημα</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67.</NO.P><TXT>Με το δεύτερο προδικαστικό ερώτημα, το εθνικό δικαστήριο ερωτά αν η ανώτατη ημερήσια δοσολογία βιταμινών και ανόργανων στοιχείων μπορεί να καθοριστεί αναλόγως των συνιστώμενων ημερήσιων δόσεων, απλώς ως πολλαπλάσιο των ποσοτήτων αναφοράς<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0032"><P>Όπως εκτίθεται στο άρθρο 5 της οδηγίας.</P></NOTE>. Το εθνικό δικαστήριο ερωτά επίσης αν οι βιταμίνες και τα ανόργανα στοιχεία μπορούν να ομαδοποιηθούν για τον σκοπό αυτόν αναλόγως του επιπέδου του κινδύνου που εμφανίζουν, όπου, για παράδειγμα, για όλες τις θρεπτικές ουσίες με τους λιγότερους κινδύνους το ανώτατο όριο καθορίζεται στο τριπλάσιο της ποσότητας αναφοράς.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Απαιτείται πλήρης αξιολόγηση των κινδύνων, ανεξαρτήτως του πώς παρουσιάζονται τα αποτελέσματα</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68.</NO.P><TXT>Είναι χρήσιμο να γίνει εξαρχής διάκριση μεταξύ παρουσιάσεως και ουσίας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69.</NO.P><TXT>Όπως προεκτέθηκε στο σημείο 29 των παρουσών προτάσεων, τα κράτη μέλη είναι ελεύθερα να καθορίζουν τις μέγιστες ποσότητες βιταμινών και ανόργανων στοιχείων στα συμπληρώματα διατροφής, έως ότου τις καθορίσει η Επιτροπή.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="14"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70.</NO.P><TXT>Η <HT TYPE="ITALIC">ουσία</HT> της υποθέσεως έγκειται στο αν πλήρης αξιολόγηση των κινδύνων διενεργήθηκε κατά περίπτωση και ληφθέντων υπόψη ειδικά των κριτηρίων του άρθρου 5<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0033"><P>Αξιολόγηση <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0044" ID="QS0044"/>κατά περίπτωση<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="00BB" ID="QE0044"/> σημαίνει κατ’ αρχήν <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0045" ID="QS0045"/>ανά θρεπτική ουσία<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="00BB" ID="QE0045"/>, δεδομένου ότι οι περιορισμοί πρέπει να βασίζονται σε πραγματικούς κινδύνους. Πάντως, δεν μπορεί να αποκλειστεί κάποια δικαιολόγηση της ομαδοποιήσεως θρεπτικών ουσιών από λόγους επιστημονικής αξιολογήσεως. Βλ., συναφώς, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20040429">29ης Απριλίου 2004</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Γερμανίας</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑387/99</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:235">EU:C:2004:235</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0079">79</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0082">82</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), η οποία αφορά την ομαδοποίηση ουσιών κατ’ αυτόν τον τρόπο. Βλ., επίσης, προτάσεις μου στην υπόθεση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Queisser Pharma</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑282/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:589">EU:C:2016:589</NO.ECLI>, σημείο <REF.NP.ECR REF="NP0083">83</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Εφόσον αυτό έχει γίνει, η νομοθεσία της Ένωσης δεν περιέχει ειδικούς κανόνες ως προς τον τρόπο <HT TYPE="ITALIC">παρουσιάσεως</HT> των ανώτατων αυτών ορίων.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71.</NO.P><TXT>Δεν υπάρχει απαίτηση να παρουσιάζονται τα εν λόγω ανώτατα όρια ανά θρεπτική ουσία. Δεν υπάρχει απαίτηση να παρουσιάζονται τα εν λόγω ανώτατα όρια ως απόλυτες ποσότητες (για παράδειγμα σε mg) και όχι ως πολλαπλάσια των συνιστώμενων ημερήσιων δόσεων.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72.</NO.P><TXT>Απαντώντας στο εν λόγω ερώτημα, η Noria και η ΕΑΕ κατά βάση υποστηρίζουν ότι δεν διενεργήθηκε πλήρης επιστημονική αξιολόγηση των κινδύνων, και ότι αυτό αποδεικνύεται (ή τουλάχιστον επιβεβαιώνεται) από τον τρόπο παρουσιάσεως των ανώτατων ορίων.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73.</NO.P><TXT>Το αν διενεργήθηκε ή όχι μια τέτοια πλήρης επιστημονική αξιολόγηση και το πώς αυτό αποδεικνύεται αποτελούν πραγματικά ζητήματα και κανόνες αποδείξεως, η κρίση επί των οποίων απόκειται στο εθνικό δικαστήριο. Πάντως, φρονώ ότι η επιλογή συγκεκριμένης μεθόδου παρουσιάσεως δεν δύναται <HT TYPE="ITALIC">αυτή καθ’ εαυτήν</HT> να αποτελέσει αδιάσειστη απόδειξη ως προς το ότι διενεργήθηκε ή δεν διενεργήθηκε πλήρης αξιολόγηση.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74.</NO.P><TXT>Επιπλέον, το συμπέρασμα αυτό επιβεβαιώνεται σαφώς από την απόφαση του Δικαστηρίου στην υπόθεση Επιτροπή κατά Γερμανίας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0034"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20040429">29ης Απριλίου 2004</DATE> (<NO.CASE>C‑387/99</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:235">EU:C:2004:235</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Στην εν λόγω υπόθεση, η Επιτροπή είχε αμφισβητήσει γερμανική ρύθμιση βάσει της οποίας προϊόντα με περιεκτικότητα σε βιταμίνες τριπλάσια της συνιστώμενης ημερήσιας δόσεως (η ρύθμιση είχε εφαρμογή σε σειρά βιταμινών) συστηματικά κατατάσσονταν ως φάρμακα. Το Δικαστήριο καταδίκασε τον λεγόμενο <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0046" ID="QS0046"/>κανόνα της τριπλής δόσεως<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="00BB" ID="QE0046"/>, επειδή του κανόνα αυτού δεν είχε προηγηθεί φαρμακολογική αξιολόγηση της κάθε βιταμίνης ή ομάδας βιταμινών. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, το Δικαστήριο αναγνώρισε ότι η αξιολόγηση <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0047" ID="QS0047"/>μπορεί ασφαλώς να οδηγήσει δικαιολογημένα […] στο ίδιο αποτέλεσμα<QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="00BB" ID="QE0047"/>. Πάντως, στην πραγματικότητα δεν είχε διενεργηθεί μια τέτοια κατά περίπτωση ανάλυση<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0035"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20040429">29ης Απριλίου 2004</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Γερμανίας</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑387/99</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:235">EU:C:2004:235</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0081">81</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0082">82</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Παρατηρήσεις επί της επάρκειας της αξιολογήσεως των κινδύνων</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75.</NO.P><TXT>Όσον αφορά την επάρκεια της αξιολογήσεως των κινδύνων θα προσθέσω τις ακόλουθες παρατηρήσεις.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76.</NO.P><TXT>Πρώτον, όπως προαναφέρθηκε στις παρούσες προτάσεις, η αξιολόγηση των κινδύνων πρέπει, κατ’ αρχήν, να διενεργείται ανά θρεπτική ουσία. Δεν μπορεί να αποκλειστεί εντελώς κάποια μορφή κοινής αξιολογήσεως, αλλά αυτή θα πρέπει να είναι δεόντως δικαιολογημένη<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0036"><P>Βλ. υποσημείωση 32 των παρουσών προτάσεων.</P></NOTE>. Με τις παρατηρήσεις της, η Γαλλική Κυβέρνηση βεβαίωσε ότι τα ανώτατα όρια είχαν καθοριστεί βάσει των επιστημονικών γνωμών του οικείου γαλλικού οργανισμού, αντίγραφα των οποίων προσάρτησε στις παρατηρήσεις αυτές. Επισημαίνω ότι οι εν λόγω γνώμες αφορούν κάποιες αλλά όχι όλες τις θρεπτικές ουσίες για τις οποίες έχουν καθοριστεί ανώτατα όρια και οι οποίες εμφανίζονται στα προϊόντα της Noria (βάσει των περιγραφών των προϊόντων οι οποίες περιέχονται στις παρατηρήσεις της Noria).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="15"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77.</NO.P><TXT>Δεύτερον, η αξιολόγηση των κινδύνων πρέπει να στηρίζεται σε στοιχεία ορισμένης ποιότητας. Για παράδειγμα, το άρθρο 5 της οδηγίας αναφέρεται σε <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0048" ID="QS0048"/>επιστημονικά δεδομένα γενικής αποδοχής<QUOT.END REF.START="QS0048" CODE="00BB" ID="QE0048"/>. Το τι σημαίνει αυτό, και ιδίως το αν πρέπει να γίνεται αναφορά σε πορίσματα της διεθνούς επιστημονικής έρευνας, αναλύεται περαιτέρω στην απάντηση του τρίτου ερωτήματος.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78.</NO.P><TXT>Τρίτον, οι παρατηρήσεις της Noria, της Επιτροπής και της ΕΑΕ επί των εν λόγω ζητημάτων αναφέρονται ειδικά σε ένα από τα κριτήρια του άρθρου 5, και συγκεκριμένα στο ανώτερο ασφαλές επίπεδο. Δεν είναι σαφές αν καθορίστηκαν ποτέ ανώτερα ασφαλή επίπεδα για όλες τις σχετικές θρεπτικές ουσίες.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79.</NO.P><TXT>Το αν έχουν όντως καθοριστεί τέτοια επίπεδα αποτελεί πραγματικό ζήτημα που πρέπει να κριθεί από το εθνικό δικαστήριο. Το ζήτημα είναι ότι τα εν λόγω επίπεδα αποτελούν ένα από τα κριτήρια του άρθρου 5 και ως τέτοια πρέπει, κατ’ αρχήν, να συνεκτιμώνται κατά τον καθορισμό των ανώτατων ορίων<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0037"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20100429">29ης Απριλίου 2010</DATE>, <NAME.CASE>Solgar κ.λπ.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑446/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:233">EU:C:2010:233</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0066">66</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80.</NO.P><TXT>Τούτου δοθέντος, ακόμη και όταν <HT TYPE="ITALIC">δεν</HT> έχουν καθοριστεί ανώτερα ασφαλή επίπεδα, τα κράτη μέλη πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να δικαιολογούν τη λήψη μέτρων προστασίας επικαλούμενα την αρχή της προλήψεως. Ως εκ τούτου, όπως το Δικαστήριο επιβεβαίωσε στην απόφαση Solgar, αν <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0049" ID="QS0049"/>εξακολουθεί να υφίσταται επιστημονική αβεβαιότητα ως προς την ύπαρξη ή την έκταση πραγματικών κινδύνων για τη δημόσια υγεία […] ένα κράτος μέλος δύναται, βάσει της αρχής της προλήψεως, να λάβει μέτρα προστασίας χωρίς να οφείλει να αναμείνει έως ότου αποδειχθεί πλήρως ότι οι κίνδυνοι αυτοί υφίστανται πράγματι και είναι σοβαροί. Πάντως, η εκτίμηση του κινδύνου δεν μπορεί να στηρίζεται σε αμιγώς υποθετικές θεωρήσεις<QUOT.END REF.START="QS0049" CODE="00BB" ID="QE0049"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0038"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20100429">29ης Απριλίου 2010</DATE>, <NAME.CASE>Solgar κ.λπ.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑446/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:233">EU:C:2010:233</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0067">67</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">3.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Πρόταση</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81.</NO.P><TXT>Υπό το πρίσμα όσων προεκτέθηκαν, προτείνω να δοθεί στο δεύτερο ερώτημα του αιτούντος δικαστηρίου η εξής απάντηση:</TXT><P>Το άρθρο 34 ΣΛΕΕ και η αρχή της αμοιβαίας αναγνωρίσεως αντιτίθενται σε εθνική ρύθμιση η οποία απαγορεύει την εισαγωγή συμπληρωμάτων διατροφής που έχουν νομίμως παρασκευαστεί ή τεθεί στο εμπόριο σε άλλο κράτος μέλος, βάσει του ότι τα εν λόγω συμπληρώματα διατροφής περιέχουν θρεπτική ουσία σε ποσότητες που υπερβαίνουν συγκεκριμένο ανώτατο όριο, όταν το εν λόγω ανώτατο όριο έχει καθοριστεί χωρίς να έχει προηγηθεί επιστημονική αξιολόγηση των κινδύνων λαμβάνουσα υπόψη τα κριτήρια του άρθρου 5, παράγραφοι 1 και 2, της οδηγίας 2002/46. Όταν έχει λάβει χώρα μια τέτοια προηγούμενη αξιολόγηση των κινδύνων, οι προαναφερθείσες αρχές και διατάξεις του δικαίου της Ένωσης δεν εμποδίζουν την παρουσίαση των εντεύθεν ανώτατων ορίων είτε α) ανά ομάδα δύο ή περισσότερων θρεπτικών ουσιών είτε β) ως πολλαπλασίων των ποσοτήτων αναφοράς.</P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Γ –</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Τρίτο ερώτημα</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0082"><NO.P>82.</NO.P><TXT>Με το τρίτο ερώτημά του το εθνικό δικαστήριο ερωτά αν η ανώτατη δοσολογία σχετικά με τις θρεπτικές ουσίες που περιέχονται σε συμπληρώματα διατροφής μπορεί να καθοριστεί μόνο βάσει εθνικών επιστημονικών γνωμών. Το εθνικό δικαστήριο απασχόλησαν ειδικά καταστάσεις όπου διεθνείς επιστημονικές γνώμες προβλέπουν ανώτατα ασφαλή όρια υψηλότερα εκείνων που προτείνονται από εθνικές επιστημονικές γνώμες.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="16"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0083"><NO.P>83.</NO.P><TXT>Για τους λόγους που αναπτύσσονται στη συνέχεια, φρονώ ότι η ανώτατη δοσολογία για τις θρεπτικές ουσίες που περιέχονται σε συμπληρώματα διατροφής πρέπει να καθορίζεται λαμβανομένων υπόψη των πλέον <HT TYPE="ITALIC">κρίσιμων</HT> και <HT TYPE="ITALIC">πρόσφατων</HT> επιστημονικών στοιχείων, είτε αυτά είναι εθνικά είτε είναι διεθνή είτε είναι συνδυασμός των δύο. Δεν απαιτείται τα κράτη μέλη να ευθυγραμμίζουν αυτομάτως τα καθορισθέντα σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο ανώτατα όρια με εκείνα που αναφέρει κάποια διεθνή γνώμη, απλώς και μόνον επειδή τα τελευταία είναι υψηλότερα από τα αναφερόμενα στην εθνική γνώμη. Ωστόσο, αν υπάρχουν διεθνή επιστημονικά στοιχεία που είναι κρίσιμα και μάλιστα αντίθετα, αυτά δεν μπορούν να αγνοηθούν: τα κράτη μέλη οφείλουν να τα συνεκτιμούν κατά τη δική τους αξιολόγηση και να εξηγούν γιατί αποφάσισαν να ακολουθήσουν διαφορετική προσέγγιση.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0084"><NO.P>84.</NO.P><TXT>Ουδεμία εφαρμοστέα νομική πράξη της Ένωσης καθορίζει με σαφήνεια αν οι πηγές των επιστημονικών στοιχείων που χρησιμοποιούνται κατά τον καθορισμό των μεγίστων ποσοτήτων βιταμινών και ανόργανων στοιχείων που περιέχονται σε συμπληρώματα διατροφής μπορούν να είναι μόνον εθνικές ή πρέπει απαραιτήτως να συμπεριλαμβάνουν διεθνείς γνώμες.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0085"><NO.P>85.</NO.P><TXT>Η μόνη δυνητικά σχετική μνεία στην οδηγία εμφανίζεται στο άρθρο 5 και στην αιτιολογική σκέψη 14<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0039"><P>Όπως εξηγήθηκε στα σημεία 30 και 31 των παρουσών προτάσεων, σύμφωνα με την υπάρχουσα νομολογία τα κράτη μέλη κατά τον καθορισμό των ανώτατων ορίων πρέπει να <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0050" ID="QS0050"/>εμπνέονται<QUOT.END REF.START="QS0050" CODE="00BB" ID="QE0050"/> από τα κριτήρια του άρθρου 5 της οδηγίας.</P></NOTE>, όπου απαιτείται τα ανώτερα επίπεδα ασφαλείας να καθορίζονται κατόπιν <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0051" ID="QS0051"/>επιστημονικής αξιολόγησης των κινδύνων, η οποία πραγματοποιείται βάσει <HT TYPE="ITALIC">επιστημονικών δεδομένων γενικής αποδοχής</HT><QUOT.END REF.START="QS0051" CODE="00BB" ID="QE0051"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0040"><P>Η νομολογία απαιτεί τα κράτη μέλη να <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0052" ID="QS0052"/>εμπνέονται<QUOT.END REF.START="QS0052" CODE="00BB" ID="QE0052"/> από τα κριτήρια του άρθρου 5 κατά τον καθορισμό των μέγιστων ποσοτήτων θρεπτικών ουσιών που περιέχονται στα συμπληρώματα διατροφής (βλ. σημείο 30 των παρουσών προτάσεων). Η οδηγία δεν έχει άμεση εφαρμογή, με την αυστηρή έννοια του όρου, σε όλες τις περιπτώσεις. Εντούτοις, είναι σαφές ότι είναι καθοριστικής σημασίας για κάθε συστημική αξιολόγηση των αποδεικτικών στοιχείων που πρέπει να συνεκτιμώνται από τα κράτη μέλη κατά τον καθορισμό των εν λόγω ανώτατων ορίων.</P></NOTE>. Δεν διευκρινίζεται αν τα <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0053" ID="QS0053"/>επιστημονικά δεδομένα γενικής αποδοχής<QUOT.END REF.START="QS0053" CODE="00BB" ID="QE0053"/> πρέπει να είναι εθνικά ή διεθνή.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0086"><NO.P>86.</NO.P><TXT>Ούτε ο κανονισμός 178/2002 (γενικός κανονισμός για τα τρόφιμα) απαιτεί ρητώς οι αξιολογήσεις των κινδύνων να διενεργούνται βάσει διεθνών επιστημονικών δεδομένων. Στο άρθρο 6, παράγραφος 2, και στην αιτιολογική σκέψη 18 του γενικού κανονισμού για τα τρόφιμα εκτίθεται ότι <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0054" ID="QS0054"/>η αξιολόγηση του κινδύνου βασίζεται στα <HT TYPE="ITALIC">διαθέσιμα επιστημονικά στοιχεία</HT> και διεξάγεται με τρόπο ανεξάρτητο, αντικειμενικό και διαφανή<QUOT.END REF.START="QS0054" CODE="00BB" ID="QE0054"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0041"><P>Η υπογράμμιση δική μου.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0087"><NO.P>87.</NO.P><TXT>Η νομολογία του Δικαστηρίου απαιτεί από τα κράτη μέλη, κατά τον καθορισμό των μέγιστων ποσοτήτων βιταμινών και ανόργανων στοιχείων, να διενεργούν επιστημονική αξιολόγηση των κινδύνων για την ανθρώπινη υγεία, στηριζόμενη σε κρίσιμα επιστημονικά δεδομένα και όχι σε αμιγώς υποθετικές θεωρήσεις<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0042"><P>Βλ., για παράδειγμα, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20100429">29ης Απριλίου 2010</DATE>, <NAME.CASE>Solgar κ.λπ.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑446/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:233">EU:C:2010:233</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0065">65</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Η νομολογία αναφέρει επίσης τη <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0055" ID="QS0055"/>συνολική εκτίμηση του κινδύνου για την υγεία βάσει των πλέον αξιόπιστων διαθέσιμων επιστημονικών δεδομένων και πρόσφατων αποτελεσμάτων της διεθνούς έρευνας<QUOT.END REF.START="QS0055" CODE="00BB" ID="QE0055"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0043"><P>Αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20100429">29ης Απριλίου 2010</DATE>, <NAME.CASE>Solgar κ.λπ.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑446/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:233">EU:C:2010:233</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0069">69</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>)· της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20030923">23ης Σεπτεμβρίου 2003</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Δανίας</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑192/01</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:492">EU:C:2003:492</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0051">51</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20040205">5ης Φεβρουαρίου 2004</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Γαλλίας</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑24/00</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:70">EU:C:2004:70</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0053">53</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Επομένως, είναι υποστηρίξιμο ότι η νομολογία του Δικαστηρίου αποτελεί βάση για να λεχθεί ότι τα ανώτατα όρια πρέπει να στηρίζονται σε <HT TYPE="ITALIC">διεθνείς</HT> επιστημονικές γνώμες.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0088"><NO.P>88.</NO.P><TXT>Πάντως, φρονώ ότι αυτό δεν μπορεί να εκληφθεί ως μια απόλυτη απαίτηση η οποία οδηγεί σε de facto υποχρέωση παραθέσεως διεθνών επιστημονικών γνωμών. Αυτό προκύπτει εν μέρει από το γεγονός ότι μια τέτοια απαίτηση δεν απαντά στο λεπτομερές παράγωγο δίκαιο (ιδίως στον γενικό κανονισμό για τα τρόφιμα) αλλά και από το γεγονός ότι οι περιεχόμενες στη νομολογία περιγραφές των δεδομένων, αναφορών και/ή στοιχείων που πρέπει να συνεκτιμώνται δεν παρουσιάζουν<?PAGE NO="17"?> ομοιομορφία από αυτής της απόψεως<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0044"><P>Βλ., για παράδειγμα, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20040205">5ης Φεβρουαρίου 2004</DATE>, <NAME.CASE>Greenham και Abel</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑95/01</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:71">EU:C:2004:71</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), όπου γίνεται αναφορά στα <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0056" ID="QS0056"/>αποτελέσματα της διεθνούς επιστημονικής έρευνας<QUOT.END REF.START="QS0056" CODE="00BB" ID="QE0056"/> (σκέψη 40)· στα <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0057" ID="QS0057"/>πλέον αξιόπιστα διαθέσιμα επιστημονικά δεδομένα και πρόσφατα αποτελέσματα της διεθνούς έρευνας<QUOT.END REF.START="QS0057" CODE="00BB" ID="QE0057"/> (σκέψη 47) ή απλώς στα <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0058" ID="QS0058"/>πλέον πρόσφατα επιστημονικά δεδομένα<QUOT.END REF.START="QS0058" CODE="00BB" ID="QE0058"/> (σκέψη 42). Σε προηγούμενες αποφάσεις το Δικαστήριο ήταν πιο συγκεκριμένο, αναφέροντας τη διεθνή έρευνα και παραπέμποντας στις εργασίες διαφόρων σαφώς προσδιορισμένων οργανισμών (απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19870312">12ης Μαρτίου 1987</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Ελλάδας</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑176/84</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1987:125">EU:C:1987:125</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0038">38</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0045">45</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>)· βλ., επίσης, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19860506">6ης Μαΐου 1986</DATE>, <NAME.CASE>Muller κ.λπ.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑304/84</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1986:194">EU:C:1986:194</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0024">24</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Τέτοιες προδιαγραφές δεν επαναλαμβάνονται με τόση λεπτομέρεια σε μεταγενέστερες αποφάσεις.</P></NOTE>. Επιπλέον και σημαντικότερον, από μια ευρύτερη ανάγνωση της νομολογίας είναι σαφές ότι ο βασικός προβληματισμός δεν αφορά τις λεπτομέρειες της σχετικής βιβλιογραφίας. Αντιθέτως, αφορά το αν οι όποιοι περιορισμοί δικαιολογούνται βάσει αξιόπιστων επιστημονικών πορισμάτων που αποδεικνύουν την ύπαρξη πραγματικού κινδύνου, ή τουλάχιστον την αδυναμία αποκλεισμού κινδύνων η οποία οφείλεται στην έλλειψη επιστημονικών πορισμάτων. Η εν λόγω προσέγγιση έρχεται σε αντίθεση με τους περιορισμούς που βασίζονται σε παρωχημένες ή μερικές αξιολογήσεις ή σε υποθετικούς κινδύνους<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0045"><P>Βλ. απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20040205">5ης Φεβρουαρίου 2004</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Γαλλίας</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑24/00</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:70">EU:C:2004:70</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0071">71</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), ως παράδειγμα υποθέσεως όπου η αιτίαση της Επιτροπής ότι δεν είχε αποδειχθεί κίνδυνος για την υγεία κρίθηκε μη αποδεδειγμένη βάσει γνώμης γαλλικής εθνικής επιστημονικής επιτροπής. Πάντως, δεν είναι σαφές αν η ίδια η εν λόγω γνώμη αναφερόταν σε διεθνή έρευνα (βλ. υποσημείωση 46 των παρουσών προτάσεων σχετικά με την έννοια της <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0059" ID="QS0059"/>διεθνούς γνώμης<QUOT.END REF.START="QS0059" CODE="00BB" ID="QE0059"/>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0089"><NO.P>89.</NO.P><TXT>Με άλλα λόγια, εκείνο που κατά τη γνώμη μου απασχολεί κατά κύριο λόγο τη νομολογία είναι η <HT TYPE="ITALIC">ποιότητα</HT> των δεδομένων στα οποία στηρίζεται η αξιολόγηση (από απόψεως αξιοπιστίας, ακρίβειας και κρισιμότητας), και όχι απαραιτήτως η <HT TYPE="ITALIC">προέλευση</HT> των δεδομένων αυτών (εθνική ή διεθνής). Το αν οι πλήρεις αξιολογήσεις των κινδύνων πραγματοποιούνται βάσει πηγών προερχόμενων από 1, 2 ή 10 χώρες δεν φαίνεται να ασκεί από μόνο του επιρροή. Εκείνο που έχει σημασία είναι το αν τα δεδομένα των οποίων έγινε επίκληση είναι πειστικά και δεν αντικρούονται από τα πορίσματα άλλης σημαντικής επιστημονικής έρευνας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0090"><NO.P>90.</NO.P><TXT>Το αν ή όχι μια επιμέρους εθνική διοικητική απόφαση ικανοποιεί τις εν λόγω απαιτήσεις αποτελεί πραγματικό ζήτημα, το οποίο πρέπει να κριθεί από τα εθνικά δικαστήρια κατά την αξιολόγηση των προσκομισθέντων ενώπιόν τους επιστημονικών στοιχείων. Πάντως, θα πρέπει να αναγνωριστεί ότι, στην πράξη, δύσκολα μπορεί να γίνει δεκτό ότι σε έναν πολύ ειδικό τομέα έρευνας, όπως είναι αυτός των επιπτώσεων που έχουν στην υγεία του ανθρώπου οι βιταμίνες και τα ανόργανα στοιχεία, το σύνολο των πλέον προσφάτων και κρίσιμων πορισμάτων της επιστημονικής έρευνας θα προέρχεται από ένα και μόνο κράτος μέλος και, ως εκ τούτου, θα περιγράφεται ως <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0060" ID="QS0060"/>εθνική γνώμη<QUOT.END REF.START="QS0060" CODE="00BB" ID="QE0060"/>. Ευλόγως τίθεται το ερώτημα τι θα σήμαινε μια τέτοια αντίληψη στον ολοένα και περισσότερο διασυνδεόμενο σύγχρονο κόσμο της επιστημονικής έρευνας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0046"><P>Η <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0061" ID="QS0061"/>εθνική<QUOT.END REF.START="QS0061" CODE="00BB" ID="QE0061"/> επιστημονική γνώμη ορίζεται από απόψεως <HT TYPE="ITALIC">θεσμικής</HT> (επειδή προέρχεται και εγκρίνεται από εθνικό οργανισμό) ή <HT TYPE="ITALIC">ουσιαστικής</HT> (επειδή η απόφαση βασίζεται, τουλάχιστον επισήμως, μόνον σε επιστημονική έρευνα <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0062" ID="QS0062"/>εθνικής<QUOT.END REF.START="QS0062" CODE="00BB" ID="QE0062"/> προελεύσεως); Με την παράθεση εντελώς υποθετικών παραδειγμάτων, ερωτάται αν πάλι θα πρόκειται για <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0063" ID="QS0063"/>εθνική<QUOT.END REF.START="QS0063" CODE="00BB" ID="QE0063"/> επιστημονική γνώμη αν αυτή φέρει την υπογραφή του βελγικής καταγωγής γενικού διευθυντή του οργανισμού; Ή αν στην επιστημονική επιτροπή μετέσχε επίσης Καναδός υπήκοος; Ή αν η γνώμη στηρίζεται στα αποτελέσματα ερευνών που διενεργήθηκαν σε εργαστήρια στη Γαλλία, όπου απασχολούνται ερευνητές από όλον τον κόσμο; Ή αν οι ίδιες οι φαινομενικά <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0064" ID="QS0064"/>εθνικές<QUOT.END REF.START="QS0064" CODE="00BB" ID="QE0064"/> μελέτες, τις οποίες αναφέρει η <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0065" ID="QS0065"/>εθνική<QUOT.END REF.START="QS0065" CODE="00BB" ID="QE0065"/> γνώμη διοικητικής αρχής, στην πραγματικότητα στηρίζονται και ενσωματώνουν στα ουσιαστικά τους επιχειρήματα διεθνείς μελέτες; Σε έναν ολοένα και περισσότερο αλληλένδετο και διασυνδεόμενο κόσμο, οπωσδήποτε σε ορισμένους τομείς των (θετικών) επιστημών, δεν είναι σαφές το τι θα μπορούσε να αποτελέσει <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0066" ID="QS0066"/>εθνική επιστημονική γνώμη<QUOT.END REF.START="QS0066" CODE="00BB" ID="QE0066"/> με την αυστηρή έννοια του όρου, και, κυρίως, ποια θα ήταν η πρακτική χρησιμότητα εντός τέτοιου διαχωρισμού. Ευτυχώς, η απάντηση στο τρίτο ερώτημα του εθνικού δικαστηρίου δεν απαιτεί διεξοδική διερεύνηση του ακανθώδους αυτού ζητήματος.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0091"><NO.P>91.</NO.P><TXT>Πάντως, μια τέτοια πιθανότητα δεν μπορεί να αποκλειστεί εντελώς. Αν όντως υπάρχει η πιθανότητα αυτή, φρονώ ότι δεν θα ήταν ορθό να επιχειρηματολογηθεί μόνο πάνω σε αυτή τη βάση ότι το κράτος μέλος δεν προέβη σε πλήρη αξιολόγηση των κινδύνων. Αντιστρόφως, το γεγονός και μόνον ότι μια αξιολόγηση των κινδύνων <HT TYPE="ITALIC">όντως</HT> αναφέρει μια μη εθνική επιστημονική γνώμη προδήλως δεν σημαίνει ότι η εν λόγω αξιολόγηση είναι πλήρης. Επαναλαμβάνω ότι πρόκειται για πραγματική εκτίμηση της ποιότητας και της πληρότητας της επιμέρους έρευνας, η οποία ενδέχεται να συμπίπτει ή να μη συμπίπτει με τα εθνικά όρια.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0092"><NO.P>92.</NO.P><TXT>Βάσει των ανωτέρω σκέψεων, θεωρώ ότι στο δίκαιο της Ένωσης δεν προβλέπεται απόλυτη απαίτηση να στηρίζονται πάντοτε σε διεθνή γνώμη οι αξιολογήσεις των κινδύνων.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="18"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0093"><NO.P>93.</NO.P><TXT>Τέλος, το γεγονός ότι βάσει της διεθνούς έρευνας είναι αποδεκτές χωρίς κίνδυνο για την ανθρώπινη υγεία υψηλότερες ποσότητες θρεπτικών ουσιών σε συμπληρώματα διατροφής δεν είναι αποφασιστικής σημασίας στο μέτρο που η αξιολόγηση των κινδύνων είναι πλήρης και λαμβάνει υπόψη τα πλέον κρίσιμα και πρόσφατα στοιχεία, εθνικά ή διεθνή<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0047"><P>Ούτε όμως το ενδεχόμενο να καταλήγει η διεθνής έρευνα σε αποδεκτά ανώτατα όρια χαμηλότερα από εκείνα της εθνικής έρευνας δικαιολογεί την αγνόηση της πρώτης.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0094"><NO.P>94.</NO.P><TXT>Το δίκαιο της Ένωσης απαιτεί να διασφαλίζουν τα κράτη μέλη ότι, πριν από την επιβολή περιορισμών, έχει διενεργηθεί πλήρης αξιολόγηση των κινδύνων. Οι περιορισμοί που βασίζονται στην εν λόγω αξιολόγηση πρέπει να είναι αναγκαίοι και ανάλογοι. Πάντως, το δίκαιο της Ένωσης δεν απαιτεί από τα κράτη μέλη να καταλήγουν στα ίδια συμπεράσματα στις αξιολογήσεις τους ή να εφαρμόζουν τους ίδιους περιορισμούς. Ούτε, κατά μείζονα λόγο, υποχρεώνει τα κράτη μέλη να ευθυγραμμίζουν τα συμπεράσματα και τους περιορισμούς τους με εκείνα του πιο <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0067" ID="QS0067"/>ανεκτικού<QUOT.END REF.START="QS0067" CODE="00BB" ID="QE0067"/> κράτους μέλους. Σε διαφορετική περίπτωση, θα καθίστατο άνευ περιεχομένου η διακριτική ευχέρεια που τα κράτη μέλη έχουν συναφώς<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0048"><P>Αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20030923">23ης Σεπτεμβρίου 2003</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Δανίας</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑192/01</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:492">EU:C:2003:492</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0043">43</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>)· της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20040205">5ης Φεβρουαρίου 2004</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Γαλλίας</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑24/00</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:70">EU:C:2004:70</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0049">49</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0050">50</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>)· της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20040205">5ης Φεβρουαρίου 2004</DATE>, <NAME.CASE>Greenham και Abel</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑95/01</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:71">EU:C:2004:71</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0038">38</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19830714">14ης Ιουλίου 1983</DATE>, <NAME.CASE>Sandoz</NAME.CASE> (<NO.CASE>174/82</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1983:213">EU:C:1983:213</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0016">16</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0017">17</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Η αμοιβαία αναγνώριση όντως θα μετατρεπόταν από θεμελιώδης αρχή σε απόλυτη υποχρέωση για τα κράτη μέλη.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0095"><NO.P>95.</NO.P><TXT>Υπό το πρίσμα όσων προεκτέθηκαν, προτείνω να δοθεί στο τρίτο ερώτημα του αιτούντος δικαστηρίου η εξής απάντηση:</TXT><P>Το άρθρο 34 ΣΛΕΕ και η οδηγία 2002/46 δεν αντιτίθενται, κατ’ αρχήν, σε εθνική νομοθεσία η οποία καθορίζει τις μέγιστες ποσότητες βιταμινών και ανόργανων στοιχείων που περιέχονται σε συμπληρώματα διατροφής, βασιζόμενη αποκλειστικά σε εθνικές επιστημονικές γνώμες. Το άρθρο 34 ΣΛΕΕ και η οδηγία 2002/46 δεν απαιτούν από τα κράτη μέλη να ευθυγραμμίζουν τις εν λόγω μέγιστες ποσότητες με πρόσφατες διεθνείς επιστημονικές γνώμες μόνον επειδή οι εν λόγω γνώμες προβλέπουν ανώτατα όρια ασφαλείας υψηλότερα εκείνων που προβλέπονται σε εθνικές επιστημονικές γνώμες υπό τις ίδιες συνθήκες χρήσεως. Στο εθνικό δικαστήριο απόκειται να εκτιμήσει αν, λαμβανομένων υπόψη των πραγματικών περιστατικών της υποθέσεως, το επίμαχο εθνικό μέτρο στηρίχθηκε σε πλήρη αξιολόγηση των κινδύνων βάσει των πλέον πρόσφατων και κρίσιμων διαθέσιμων επιστημονικών δεδομένων, είτε εθνικών είτε διεθνών.</P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">V –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Πρόταση</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0096"><NO.P>96.</NO.P><TXT>Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, προτείνω στο Δικαστήριο να δώσει στα ερωτήματα του Tribunal de grande instance de Perpignan (πολυμελούς πρωτοδικείου του Perpignan, Γαλλία) την εξής απάντηση:</TXT><P>Πρώτο ερώτημα</P><P>Το άρθρο 34 ΣΛΕΕ και η αρχή της αμοιβαίας αναγνωρίσεως, ερμηνευόμενα υπό το πρίσμα της οδηγίας 2002/46/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20020610">10ης Ιουνίου 2002</DATE>, για την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών περί των συμπληρωμάτων διατροφής, αντιτίθενται σε εθνική ρύθμιση η οποία απαγορεύει την εισαγωγή συμπληρωμάτων διατροφής που έχουν νομίμως παρασκευαστεί ή διατεθεί στο εμπόριο σε άλλο κράτος μέλος, βάσει του ότι τα εν λόγω συμπληρώματα διατροφής περιέχουν θρεπτική ουσία σε ποσότητες που υπερβαίνουν συγκεκριμένο ανώτατο όριο, όταν το εν λόγω ανώτατο όριο έχει καθοριστεί χωρίς να έχει προηγηθεί επιστημονική αξιολόγηση των κινδύνων λαμβάνουσα υπόψη τα κριτήρια του άρθρου 5, παράγραφοι 1 και 2, της εν λόγω οδηγίας. Εφόσον έχει λάβει χώρα μια τέτοια προηγούμενη αξιολόγηση των κινδύνων, το άρθρο 34 ΣΛΕΕ και η αρχή της αμοιβαίας αναγνωρίσεως, ερμηνευόμενα υπό το πρίσμα της οδηγίας 2002/46, απαιτούν από τα κράτη μέλη να διασφαλίζουν τη δυνατότητα των εισαγωγέων<?PAGE NO="19"?> να ζητούν τον έλεγχο της εν λόγω προηγούμενης αξιολογήσεως των κινδύνων βάσει επιστημονικών στοιχείων που δεν είχαν προηγουμένως συνεκτιμηθεί από το κράτος μέλος. Οι διαδικασίες ελέγχου των εν λόγω επιστημονικών αποδεικτικών στοιχείων πρέπει να είναι εύκολα προσιτές, όχι υπέρμετρα χρονοβόρες, και οι σχετικές αποφάσεις πρέπει να μπορούν να προσβληθούν ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων.</P><P>Δεύτερο ερώτημα</P><P>Το άρθρο 34 ΣΛΕΕ και η αρχή της αμοιβαίας αναγνωρίσεως, ερμηνευόμενα υπό το πρίσμα της οδηγίας 2002/46, αντιτίθενται σε εθνική ρύθμιση η οποία απαγορεύει την εισαγωγή συμπληρωμάτων διατροφής που έχουν νομίμως παρασκευαστεί ή τεθεί στο εμπόριο σε άλλο κράτος μέλος, βάσει του ότι τα εν λόγω συμπληρώματα διατροφής περιέχουν θρεπτική ουσία σε ποσότητες που υπερβαίνουν συγκεκριμένο ανώτατο όριο, όταν το εν λόγω ανώτατο όριο έχει καθοριστεί χωρίς να έχει προηγηθεί επιστημονική αξιολόγηση των κινδύνων λαμβάνουσα υπόψη τα κριτήρια του άρθρου 5, παράγραφοι 1 και 2, της εν λόγω οδηγίας. Όταν έχει λάβει χώρα μια τέτοια προηγούμενη αξιολόγηση των κινδύνων, οι εν λόγω αρχές και διατάξεις του δικαίου της Ένωσης δεν εμποδίζουν την παρουσίαση των εντεύθεν ανώτατων ορίων είτε α) ανά ομάδα δύο ή περισσότερων θρεπτικών ουσιών είτε β) ως πολλαπλασίων των συνιστώμενων ημερησίων δόσεων.</P><P>Τρίτο ερώτημα</P><P>Το άρθρο 34 ΣΛΕΕ και η οδηγία 2002/46 δεν αντιτίθενται, κατ’ αρχήν, σε εθνική νομοθεσία η οποία καθορίζει τις μέγιστες ποσότητες βιταμινών και ανόργανων στοιχείων που περιέχονται σε συμπληρώματα διατροφής, βασιζόμενη αποκλειστικά σε εθνικές επιστημονικές γνώμες. Το άρθρο 34 ΣΛΕΕ και η οδηγία 2002/46 δεν απαιτούν από τα κράτη μέλη να ευθυγραμμίζουν τις εν λόγω μέγιστες ποσότητες με πρόσφατες διεθνείς επιστημονικές γνώμες μόνον επειδή οι εν λόγω γνώμες προβλέπουν ανώτατα όρια ασφαλείας υψηλότερα εκείνων που προβλέπονται σε εθνικές επιστημονικές γνώμες υπό τις ίδιες συνθήκες χρήσεως. Στο εθνικό δικαστήριο απόκειται να εκτιμήσει αν, λαμβανομένων υπόψη των πραγματικών περιστατικών της υποθέσεως, το επίμαχο εθνικό μέτρο στηρίχθηκε σε πλήρη αξιολόγηση των κινδύνων βάσει των πλέον πρόσφατων και κρίσιμων διαθέσιμων επιστημονικών δεδομένων, είτε εθνικών είτε διεθνών.</P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>