<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-591/17</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62017CC0591</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:99">EU:C:2019:99</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>25</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>25</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">opinia N. Wahla –sprawa C‑591/17</HT></P><P><HT TYPE="SC">Austria/Niemcy</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Opinia rzecznika generalnego</HT></P><P><HT TYPE="UC">Nilsa Wahla</HT></P><P>przedstawiona w dniu <DATE ISO="20190206">6 lutego 2019 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Język oryginału: angielski.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Sprawa C‑591/17</HT></P><P>Republika Austrii</P><P>przeciwko</P><P>Republice Federalnej Niemiec</P></STI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 259 TFUE</KEYWORD><KEYWORD>Artykuły 18, 34, 56 i 92 TFUE</KEYWORD><KEYWORD>Dyrektywa 1999/62/WE</KEYWORD><KEYWORD>Korzystanie z autostrad</KEYWORD><KEYWORD>Opłata infrastrukturalna dla pojazdów o masie do 3,5 t</KEYWORD><KEYWORD>Zwolnienie z podatku od pojazdów silnikowych</KEYWORD><KEYWORD>Dyskryminacja pośrednia</KEYWORD><KEYWORD>Środki o skutku równoważnym</KEYWORD><KEYWORD>Ograniczenia swobody świadczenia usług</KEYWORD><KEYWORD>Wspólna polityka transportowa</KEYWORD><KEYWORD>Klauzula zawieszająca</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><CONTENTS.CONCLUSION><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Nie dyskryminuj.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Gdyby możliwe było ujęcie całości prawodawstwa Unii w kilku przykazaniach, prawdopodobnie jednym z pierwszych byłby zakaz dyskryminacji, w szczególności dyskryminacji ze względu na <HT TYPE="ITALIC">przynależność państwową</HT>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Zakaz dyskryminacji ze względu na przynależność państwową zapisano w art. 18 TFUE i art. 21 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0001" ID="QS0001"/>kartą<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>), podczas gdy szersza zasada niedyskryminacji, której jest on wyrazem, stanowi jedną z fundamentalnych wartości Unii (art. 2 TUE) i praw chronionych przez kartę (art. 21).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>Zasada ta leży u podstaw niniejszej sprawy, jednej z bardzo niewielu spraw, w których na podstawie art. 259 TFUE jedno państwo członkowskie wszczęło procedurę w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przez inne państwo członkowskie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>W swoim piśmie Republika Austrii zarzuca w istocie, że Republika Federalna Niemiec naruszyła szereg przepisów prawa Unii, ustanawiając: (i) opłatę infrastrukturalną obejmującą wszystkich użytkowników sieci autostrad (<QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0002" ID="QS0002"/>opłatę infrastrukturalną<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>) i (ii) zwolnienie z podatku od pojazdów podlegającego zapłacie przez właścicieli pojazdów zarejestrowanych w Niemczech (zwanych dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0003" ID="QS0003"/>pojazdami krajowymi<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>) w kwocie co najmniej równej kwocie opłaty infrastrukturalnej podlegającej zapłacie przez tych właścicieli (zwane dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0004" ID="QS0004"/>zwolnieniem z podatku<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>Obydwa środki będą określane mianem <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0005" ID="QS0005"/>spornych środków<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>.</P></NOTE>. W szczególności według Republiki Austrii łącznym skutkiem spornego środka jest to, że w praktyce jedynie kierowcy pojazdów zarejestrowanych w innych państwach członkowskich (zwanych dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0006" ID="QS0006"/>pojazdami zagranicznymi<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>) będą podlegać opłacie infrastrukturalnej, co daje podstawę do zarzucenia pośredniej dyskryminacji ze względu na przynależność państwową.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="2"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>W niniejszej opinii przedstawię powody, dla których uważam, że skargę wniesioną przez rząd austriacki należy oddalić. W szczególności wyjaśnię, dlaczego argumenty o rzekomej dyskryminacji ze względu na przynależność państwową opierają się na fundamentalnym niezrozumieniu pojęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0007" ID="QS0007"/>dyskryminacji<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">A.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo unijne</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Artykuł 7 ust. 1 dyrektywy 1999/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="19990617">17 czerwca 1999 r.</DATE> w sprawie pobierania opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe (zwanej dalej również <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0008" ID="QS0008"/>dyrektywą w sprawie eurowiniet<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="187" PAGE.FIRST="42" DATE.PUB="1999">Dz.U. 1999, L 187, s. 42</REF.DOC.OJ> – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 7, t. 4, s. 372.</P></NOTE> z późniejszymi zmianami stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0009" ID="QS0009"/>Bez uszczerbku dla art. 9 ust. 1a państwa członkowskie mogą utrzymać lub wprowadzić opłaty za przejazd lub opłaty za korzystanie z infrastruktury w transeuropejskiej sieci drogowej lub na pewnych odcinkach tej sieci oraz na innych dodatkowych odcinkach ich sieci autostrad, które nie stanowią części transeuropejskiej sieci drogowej, na warunkach określonych w ust. 2, 3, 4 i 5 niniejszego artykułu i w art. 7a–7k. Przepis ten nie narusza prawa państw członkowskich, zgodnie z postanowieniami Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, do stosowania opłat za przejazd lub opłat za korzystanie z infrastruktury na innych drogach, pod warunkiem że nałożenie opłat za przejazd lub opłat za korzystanie z infrastruktury na tych innych drogach nie jest dyskryminujące dla międzynarodowego ruchu drogowego i nie powoduje zakłóceń konkurencji między operatorami<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 7k owej dyrektywy:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0010" ID="QS0010"/>Bez uszczerbku dla art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej niniejsza dyrektywa nie wpływa na prawo państw członkowskich, które wprowadzają system opłat za przejazd lub opłat za korzystanie z infrastruktury, do wprowadzenia odpowiedniej rekompensaty za te opłaty<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">B.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo niemieckie</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>Do najistotniejszych przepisów prawa krajowego, które będą łącznie określane dalej jako <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0011" ID="QS0011"/>sporne przepisy krajowe<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>, należą następujące:</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Ustawa o opłacie infrastrukturalnej</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>Opłatę infrastrukturalną wprowadzono ustawą Infrastrukturabgabengesetz (ustawą o opłacie infrastrukturalnej) z dnia <DATE ISO="20150608">8 czerwca 2015 r.</DATE> (zwaną dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0012" ID="QS0012"/>InfrAG<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>BGBl. I, s. 904.</P></NOTE> w brzmieniu wynikającym z § 1 ustawy z dnia <DATE ISO="20170518">18 maja 2017 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>BGBl. I, s. 1218.</P></NOTE>. Paragraf 1 InfrAG przewiduje opłatę za korzystanie z dróg federalnych w rozumieniu art. 1 Bundesfernstraßengesetz (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0013" ID="QS0013"/>ustawą o drogach federalnych<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/>)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>BGBl. I, s. 1206.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>Zgodnie z § 3 i 7 InfrAG w przypadku pojazdów krajowych opłata infrastrukturalna musi uiścić właściciel pojazdu w formie rocznej winiety. Zgodnie z § 5 ust. 1 InfrAG wysokość opłaty infrastrukturalnej jest ustalana decyzją właściwego organu. Opłatę tę uznaje się za uiszczoną w chwili rejestracji pojazdu.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="3"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>W przypadku pojazdów zarejestrowanych za granicą obowiązek uiszczenia opłaty infrastrukturalnej spoczywa albo na właścicielu, albo na kierowcy pojazdu, który porusza się nim po drogach objętych opłatą infrastrukturalną, a zgodnie z § 5 ust. 4 InfrAG obowiązek ów powstaje z chwilą pierwszego poruszania się po takich drogach od momentu przekroczenia granicy państwa. Opłatę infrastrukturalną uiszcza się, nabywając winietę. Istnieje w tym względzie możliwość wyboru jednej z opcji: winiety dziesięciodniowej, winiety dwumiesięcznej i winiety rocznej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>Wysokość opłaty podlegającej zapłacie określono w ustępie 1 załącznika do § 8 InfrAG. Wylicza się ją na podstawie pojemności silnika, rodzaju silnika (zapłon iskrowy/zapłon samoczynny) i klasy emisji. Cena dziesięciodniowej winiety waha się od minimum 2,50 EUR do maksimum 25 EUR. Cena winiety dwumiesięcznej waha się od minimum 7 EUR do maksimum 55 EUR. Wreszcie, maksymalna cena winiety rocznej wynosi 130 EUR.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>Jeżeli pojazd porusza się po drogach objętych opłatami bez ważnej winiety lub jeżeli wyliczona opłata jest zbyt niska, kwotę pobiera się a posteriori zgodnie z § 12 InfrAG. W tej sytuacji kwota podlegająca zapłacie odpowiada cenie rocznej winiety lub różnicy między kwotą już zapłaconą a ceną winiety rocznej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Paragraf 11 InfrAG przewiduje wyrywkowe kontrole służące weryfikacji przestrzegania obowiązku uiszczenia opłaty infrastrukturalnej. Zgodnie z § 11 ust. 7 InfrAG organy mogą w miejscu kontroli nałożyć na osobę odpowiedzialną za naruszenie obowiązek uiszczenia opłaty oraz zabezpieczenia w wysokości równej kwocie grzywny, która ma zostać nałożona zgodnie z § 14 InfrAG, jak również kosztów postępowania. Ponadto jeżeli opłata – pomimo wezwania – nie zostanie uiszczona w miejscu kontroli i istnieją zasadne wątpliwości co do tego, czy opłata taka zostanie uiszczona w późniejszym czasie, lub jeżeli nie przedstawiono przy kontroli koniecznych dokumentów, nie przedstawiono żądanych informacji lub nie wniesiono zabezpieczenia, kierowcy można zakazać dalszego poruszania się pojazdem.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>Paragraf 14 InfrAG stwierdza, że nieuiszczenie opłaty infrastrukturalnej lub niepełne uiszczenie opłaty infrastrukturalnej, nieprzedstawienie lub niepełne przedstawienie informacji oraz niezastosowanie się do nakazu zatrzymania pojazdu do kontroli są wykroczeniami administracyjnymi podlegającymi karze grzywny.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Ustawa o podatku od pojazdów silnikowych</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>W § 9 ust. 6 Kraftfahrzeugsteuergesetz (ustawy o podatku od pojazdów silnikowych) z dnia <DATE ISO="20020926">26 września 2002 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>BGBl., s. 3818.</P></NOTE> (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0014" ID="QS0014"/>KraftStG<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>) zmienionej przez Zweite Verkehrsteueränderungsgesetz (drugą ustawę o zmianie podatku od pojazdów silnikowych) z dnia <DATE ISO="20150608">8 czerwca 2015 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>BGBl., s. 901.</P></NOTE> (zwaną dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0015" ID="QS0015"/>drugą VerkehrStÄndG<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/>), a także Gesetz zur Änderung des Zweiten Verkehrsteueränderungsgesetz (ustawę zmieniającą drugą ustawę o zmianie podatku od pojazdów silnikowych) z dnia <DATE ISO="20170606">6 czerwca 2017 r.</DATE>, przewidziano zwolnienie z podatku, które w istocie odpowiada kwocie podlegającej zapłacie z tytułu opłaty infrastrukturalnej, a z którego to zwolnienia wyłączeni są właściciele pojazdów <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0016" ID="QS0016"/>Euro 6<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>, dla których kwota zwolnienia jest wyższa<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>BGBl. I, s. 1493.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>Wejście w życie tych przepisów zależy – zgodnie z § 3 ust. 2 drugiej VerkehrStÄndG – od rozpoczęcia poboru opłaty infrastrukturalnej zgodnie z InfrAG.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="4"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Okoliczności sprawy i postępowanie poprzedzające wniesienie skargi</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">A.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Procedura na podstawie art. 258 TFUE</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>Komisja Europejska rozpoczęła postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przeciwko Republice Federalnej Niemiec wezwaniami do usunięcia uchybienia z dnia <DATE ISO="20150618">18 czerwca 2015 r.</DATE> i <DATE ISO="20151210">10 grudnia 2015 r.</DATE> Komisja zakwestionowała z jednej strony łączne skutki spornych środków, a z drugiej strony – ceny winiet krótkoterminowych. W wezwaniach do usunięcia uchybienia zwrócono uwagę organów niemieckich na możliwe naruszenie art. 18, 34, 45 i 56 TFUE, jak również art. 92 TFUE. Po wymianie korespondencji z organami niemieckimi oraz wydaniu uzasadnionej opinii w dniu <DATE ISO="20160428">28 kwietnia 2016 r.</DATE> Komisja postanowiła w dniu <DATE ISO="20160929">29 września 2016 r.</DATE> skierować sprawę do Trybunału zgodnie z art. 258 TFUE.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Niemniej jednak po przyjęciu przez niemiecki parlament w dniu <DATE ISO="20170324">24 marca 2017 r.</DATE> pewnych zmian spornych przepisów krajowych Komisja w dniu <DATE ISO="20170517">17 maja 2017 r.</DATE> podjęła decyzję o zakończeniu postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">B.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Obecna procedura na podstawie art. 259 TFUE</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>Pismem z dnia <DATE ISO="20170707">7 lipca 2017 r.</DATE> Republika Austrii skierowała sprawę do Komisji zgodnie z art. 259 TFUE, podnosząc, iż Republika Federalna Niemiec poprzez wprowadzenie spornego środka naruszyła art. 18, 34, 56 i 92 TFUE. Pismem z dnia <DATE ISO="20170714">14 lipca 2017 r.</DATE> Komisja potwierdziła, że wpłynęło do niej pismo Republiki Austrii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>Pismem z dnia <DATE ISO="20170811">11 sierpnia 2017 r.</DATE> Republika Federalna Niemiec odrzuciła argumenty podnoszone przez Republikę Austrii. W dniu <DATE ISO="20170831">31 sierpnia 2017 r.</DATE> odbyło się wysłuchanie, podczas którego Republika Austrii i Republika Federalna Niemiec przedstawiły Komisji swoje argumenty. Komisja nie wydała uzasadnionej opinii w trzymiesięcznym terminie przewidzianym w art. 259 TFUE.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Postępowanie przed Trybunałem i żądania stron</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>W skardze wniesionej w dniu <DATE ISO="20171012">12 października 2017 r.</DATE> Republika Austrii żąda, by Trybunał:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>orzekł, że poprzez wprowadzenie opłaty infrastrukturalnej w powiązaniu ze zwolnieniem z podatku Republika Federalna Niemiec naruszyła art. 18, 34, 56 i 92 TFUE; oraz</P></ITEM><ITEM><P>obciążył Republikę Federalną Niemiec kosztami postępowania.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Republika Federalna Niemiec wnosi o:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>oddalenie skargi; oraz</P></ITEM><ITEM><P>obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>Postanowieniami prezesa Trybunału z dni <DATE ISO="20180115">15 stycznia</DATE> i <DATE ISO="20180214">14 lutego 2018 r.</DATE> Królestwo Niderlandów i Królestwo Danii zostały dopuszczone do sprawy w charakterze interwenientów popierających żądania odpowiednio Republiki Austrii i Republiki Federalnej Niemiec.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20181112">12 listopada 2018 r.</DATE> Trybunał zwrócił się do Komisji o pewne wyjaśnienia dotyczące powodów zakończenia procedury prowadzonej na podstawie art. 258 TFUE, o której mowa w pkt 21 i 22 powyżej. Komisja odpowiedziała na żądanie udzielenia wyjaśnień w dniu <DATE ISO="20181126">26 listopada 2018 r.</DATE> W piśmie do Trybunału Komisja wyjaśniła, że przepisami przyjętymi przez parlament niemiecki<?PAGE NO="5"?> w dniu <DATE ISO="20170324">24 marca 2017 r.</DATE> dokonano zmian spornych przepisów krajowych w odniesieniu do ceny za winiety krótkoterminowe i w odniesieniu do zwolnienia z podatku. W świetle tych zmian oraz potrzeby uzyskania szerokiego politycznego wsparcia dla ustanowienia jednolitych europejskich ram prawnych dla wspólnego europejskiego systemu opłat drogowych Komisja uznała za stosowne zakończenie procedury.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>Rządy duński, niemiecki, niderlandzki i austriacki przedstawiły swoje stanowiska ustne podczas rozprawy, która odbyła się w dniu <DATE ISO="20181211">11 grudnia 2018 r.</DATE></TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">IV.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Analiza</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>Rząd austriacki w swojej skardze przedstawił cztery zarzuty przeciwko spornym środkom.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>W dalszej części przeanalizuję te zarzuty w takiej kolejności, w jakiej zostały przedstawione przez rząd austriacki w jego stanowiskach.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">A.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Pierwszy zarzut: pośrednia dyskryminacja ze względu na przynależność państwową poprzez połączenie spornych środków</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Argumenty stron</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Pierwszy zarzut podnoszony przez rząd austriacki dotyczy zarzucanego naruszenia art. 18 TFUE z uwagi na pośrednią dyskryminację ze względu na przynależność państwową.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>Rząd austriacki podkreśla od początku, że sporne środki należy rozważać i oceniać łącznie na podstawie prawa Unii. W jego ocenie istnieje nierozłączne powiązanie, zarówno materialne, jak i czasowe, między opłatą infrastrukturalną a zwolnieniem z podatku. Z jednej strony wprowadzano opłatę, z drugiej – wprowadzano faktyczne zwolnienie z tej opłaty. Co więcej, wejście w życie drugiego z rozwiązań zgodnie z § 3 ust. 2 drugiej VerkehrStÄndG wprost powiązano z wdrożeniem pierwszego rozwiązania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>Zarzucana dyskryminacja wynika w ocenie tego rządu z łącznego skutku tych dwóch środków. Opłata infrastrukturalna, co do zasady, podlega wniesieniu przez wszystkich użytkowników niemieckich autostrad. Jednakże zwolnienie z podatku w kwocie odpowiadającej co najmniej kwocie opłaty infrastrukturalnej przyznaje się wyłącznie właścicielom pojazdów krajowych. Oznacza to w ocenie rządu austriackiego, że właściciele pojazdów krajowych uiszczają opłatę infrastrukturalną jedynie w teorii: kwota wnoszona z tytułu tej opłaty jest <HT TYPE="ITALIC">de facto</HT> odejmowana od kwoty podlegającej przez nich zapłacie z tytułu podatku od pojazdów silnikowych. Zatem w praktyce obowiązek uiszczenia opłaty infrastrukturalnej mają wyłącznie użytkownicy pojazdów zagranicznych, którzy są obywatelami innych państw członkowskich.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>Rząd austriacki zauważa ponadto, że sporne przepisy krajowe wprowadzono z zamiarem dotrzymania obietnicy złożonej przez pewnych niemieckich polityków podczas kampanii przed wyborami federalnymi w Niemczech w 2013 r. Wskazanym celem środka jest przypisanie kierowcom pojazdów zagranicznych kosztów finansowania niemieckiej infrastruktury bez dodatkowego obciążania niemieckich właścicieli pojazdów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Wreszcie Republika Austrii kwestionuje argumenty, które Republika Federalna Niemiec przedstawiła w celu uzasadnienia dyskryminacji pośredniej. W jej ocenie żaden z argumentów nie jest zasadny.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>Republika Federalna Niemiec ze swojej strony, uznawszy, że sporny środek stanowi spójną całość z perspektywy prawa Unii, utrzymuje, że środki te nie powodują dyskryminacji ze względu na przynależność narodową. W rzeczy samej zagraniczni użytkownicy niemieckich autostrad nie są, jeżeli chodzi o zapłatę kwot przeznaczonych na finansowanie niemieckiej infrastruktury transportowej, w mniej korzystnej sytuacji niż właściciele pojazdów zamieszkujący w Niemczech, ponieważ ci drudzy podlegają nie tylko opłacie infrastrukturalnej, ale i podatkowi od pojazdów silnikowych, choć w obniżonej wysokości.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>Możliwa jest argumentacja, że zwolnienie z podatku może przynieść korzyść wyłącznie mieszkańcom Niemiec, ponieważ zgodnie z przepisami dyrektywy Rady 83/182/EWG<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Dyrektywa Rady z dnia <DATE ISO="19830328">28 marca 1983 r.</DATE> w sprawie zwolnień podatkowych we Wspólnocie, dotyczących niektórych środków transportu czasowo wwożonych do jednego państwa członkowskiego z innego państwa członkowskiego (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="105" PAGE.FIRST="59" DATE.PUB="1983">Dz.U. 1983, L 105, s. 59</REF.DOC.OJ> – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 9, t. 1, s. 112).</P></NOTE> podatek od pojazdów silnikowych ma zastosowanie wyłącznie do pojazdów krajowych. Według rządu niemieckiego decyzja o zmianie kwoty podatku od pojazdów silnikowych w celu utrzymania ogólnego obciążenia finansowego właścicieli pojazdów na dotychczasowym poziomie, a przez to zapobieżenia nieproporcjonalnemu opodatkowaniu, stanowiła zgodne z prawem wykonanie kompetencji tego państwa członkowskiego w dziedzinie podatku bezpośredniego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Jednocześnie rząd niemiecki uważa, że musi dysponować prawem do wprowadzenia opłaty infrastrukturalnej, z której wpływy są przeznaczone na konserwację i poprawę stanu infrastruktury drogowej. W jego ocenie jest to zasadny wybór, podjęty z myślą o zmianie systemu finansowania infrastruktury transportowej z modelu pełnego finansowania z państwowego budżetu ogólnego na model zakładający finansowanie przez użytkowników tej infrastruktury.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Alternatywnie Republika Federalna Niemiec przedstawia rozważania dotyczące ochrony środowiska, podziału obciążenia i zmiany systemu finansowania infrastruktury transportowej, aby w ten sposób uzasadnić pośrednią dyskryminację, która może wynikać z połączenia spornych środków.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>Rząd niderlandzki zasadniczo podziela argument przedstawiony przez rząd austriacki i na potrzeby niniejszej sprawy podkreśla porównywalność właścicieli pojazdów krajowych i kierowców pojazdów zagranicznych. Z kolei rząd duński zgadza się z rządem niemieckim, że sporne środki nie są dyskryminujące, a w szczególności podkreśla uprawnienie państwa członkowskiego do ustanawiania, zmiany lub zniesienia podatków i innych opłat, które nie są objęte harmonizacją.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Ocena</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Uważam, że przed szczegółową analizą argumentów przedstawionych przez strony pomocne będzie przedstawienie pokrótce pojęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0017" ID="QS0017"/>dyskryminacji<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/> w świetle prawa Unii.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">a)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Wstępne uwagi na temat pojęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0018" ID="QS0018"/>dyskryminacji<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>Zasada niedyskryminacji jest manifestacją zasady równości osób w świetle prawa – zasady, która istnieje we wszystkich systemach prawnych państw członkowskich i stanowi ogólną zasadę prawa Unii<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Zobacz podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19771019">19 października 1977 r.</DATE>, <NAME.CASE>Ruckdeschel i in.</NAME.CASE>, <NO.CASE>117/76 i 16/77</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1977:160">EU:C:1977:160</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0007">7</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. Zobacz także art. 20 karty.</P></NOTE>. W skrócie – zasada niedyskryminacji wymaga, aby podobne sytuacje nie były traktowane w odmienny sposób, a odmienne sytuacje nie były traktowane jednakowo. Odmienne traktowanie może być uzasadnione jedynie w przypadku, gdy opiera się na obiektywnych przesłankach niezależnych od przynależności państwowej zainteresowanych osób oraz jest proporcjonalne do uzasadnionego realizowanego celu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20031002">2 października 2003 r.</DATE>, <NAME.CASE>Garcia Avello</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑148/02</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:539">EU:C:2003:539</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="7"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>Jak dobrze wiadomo, dyskryminacja może być bezpośrednia lub pośrednia: dyskryminacja <HT TYPE="ITALIC">bezpośrednia</HT> ma miejsce wówczas, gdy osobę traktuje się mniej przychylnie, niż traktuje się, traktowano lub traktowano by inną osobę w porównywalnej sytuacji ze względu na dającą się rozpoznać (lub zakazaną) cechę; natomiast dyskryminacja <HT TYPE="ITALIC">pośrednia</HT> ma miejsce wówczas, gdy pozornie neutralny przepis, kryterium lub praktyka sprawiłyby, że osoba o takiej cesze znalazłaby się w sytuacji mniej korzystnej w porównaniu z innymi osobami<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Por. art. 2 ust. 1 dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20060705">5 lipca 2006 r.</DATE> w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="204" PAGE.FIRST="23" DATE.PUB="2006">Dz.U. 2006, L 204, s. 23</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>. Innymi słowy, w przypadkach dyskryminacji bezpośredniej odmienne traktowanie wiąże się bezpośrednio z zakazaną cechą, natomiast w przypadkach dyskryminacji pośredniej wynika ono z innej cechy, przy czym cecha ta ma ścisły związek z cechą zakazaną.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Aby ustalić, czy doszło do dyskryminacji, konieczne jest w pierwszej kolejności znalezienie odpowiedniego <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0019" ID="QS0019"/>punktu odniesienia<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/>: osoby, która jest w porównywalnej sytuacji i jest traktowana korzystniej ze względu na dające się ustalić cechy. W tym względzie nie jest konieczne, by ofiarą dyskryminacji albo beneficjentem korzystniejszego traktowania w danym momencie była realna osoba: wystarczy, że z uwagi na rzekomo dyskryminujący środek oczywiste jest, że takie osoby istnieją<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Zobacz podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20080710">10 lipca 2008 r.</DATE>, <NAME.CASE>Feryn</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑54/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:397">EU:C:2008:397</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0023">23</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0025">25</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130425">25 kwietnia 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Asociaţia Accept</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑81/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:275">EU:C:2013:275</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Co więcej, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem z jednej strony nie wymaga się, by sytuacje były identyczne, lecz tylko by były porównywalne, a z drugiej strony zauważa się, że badania porównywalności należy dokonać nie w sposób ogólny i abstrakcyjny, lecz w sposób szczególny i konkretny w odniesieniu do danego świadczenia<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170719">19 lipca 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Abercrombie &amp; Fitch Italia</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑143/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:566">EU:C:2017:566</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0025">25</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Krok polegający na ustaleniu punktu odniesienia jest zatem niezwykle ważny: w przypadku braku zasadnego punktu odniesienia nie można dokonać miarodajnego porównania, a w rezultacie – nie można stwierdzić nieuzasadnionej różnicy w traktowaniu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>W tym właśnie kontekście przeanalizuję sprawy podniesione przez Republikę Austrii w pierwszym zarzucie.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">b)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Rzekomo dyskryminujący charakter spornego środka</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>W swoim stanowisku rząd austriacki podkreślił znaczenie oceny łącznych skutków dwóch spornych środków. W jego ocenie w przypadku tych środków kierowcy pojazdów zagranicznych są w mniej korzystnej sytuacji niż właściciele pojazdów krajowych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>Zgadzam się z rządem austriackim, że właściciele pojazdów krajowych są w większości obywatelami Niemiec, podczas gdy kierowcy pojazdów zagranicznych to w większości obywatele innych państw członkowskich. Zatem choć niemieckie przepisy, o których tu mowa, nie przewidują wprost dyskryminacji ze względu na przynależność państwową, to jeżeli argumenty przedstawione przez rząd austriacki uznać za zasadne, mielibyśmy do czynienia z dyskryminacją pośrednią ze względu na przynależność państwową, a w rezultacie – z naruszeniem art. 18 TFUE.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Niemniej argumenty podniesione przez rząd austriacki dotyczące nieuzasadnionej różnicy w traktowaniu są dotknięte wadą metodologiczną.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>Po pierwsze <HT TYPE="ITALIC">punkt odniesienia</HT> obrany przez rząd austriacki nie jest odpowiedni. Właściciele pojazdów krajowych to zarówno użytkownicy dróg niemieckich (a zatem osoby podlegające opłacie infrastrukturalnej), jak i niemieccy podatnicy (ponieważ objęci są podatkiem od pojazdów silnikowych). Z kolei kierowcy pojazdów zagranicznych są podatnikami innych państw członkowskich: mogą zatem w państwach zamieszkania podlegać innym podatkom lub opłatom, ale nigdy nie będą mieli obowiązku zapłaty niemieckiego podatku od pojazdów silnikowych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>Zatem właścicieli pojazdów krajowych i użytkowników pojazdów zagranicznych można porównać, jeżeli chodzi o korzystanie z niemieckich autostrad, ale nie można ich porównać przy dokonywaniu badania w świetle obydwu środków analizy, w której uznawano by ich zarówno za użytkowników niemieckich autostrad, jak i za podatników. Z tego względu w argumentach rządu austriackiego zachodzi nieścisłość: z jednej strony nalega on, by dwa środki były analizowane wspólnie, a z drugiej strony, określając punkt odniesienia, przygląda się porównywalności dwóch grup jedynie przez pryzmat ich korzystania z niemieckich autostrad.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>W tym względzie rząd austriacki powołuje się na wyrok Trybunału wydany w sprawie Komisja przeciwko Niemcom<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19920519">19 maja 1992 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Niemcy</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑195/90</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1992:219">EU:C:1992:219</NO.ECLI></REF.DOC.ECR> (zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0020" ID="QS0020"/>wyrokiem w sprawie Komisja/Niemcy<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/>).</P></NOTE>, z którego wywnioskował, że dwie wspomniane grupy są porównywalne dla celów niniejszego postępowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>Niemniej jednak ja nie odczytuję tego wyroku w ten sposób. Sprawa ta dotyczyła rzekomego naruszenia (obecnego) art. 92 TFUE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Jeżeli chodzi o art. 92 TFUE ogółem, zob. pkt 134–152 poniżej.</P></NOTE>. Przepis ten to klauzula zawieszająca o zakresie szerszym niż zakres art. 18 TFUE. Artykuł 92 TFUE zakazuje nie tylko środków dyskryminacyjnych, ale również wszelkich innych środków, które mogą wpływać na konkurencję przewoźników krajowych i zagranicznych. Innymi słowy, przepis ten uniemożliwia również państwom członkowskim wyeliminowanie korzyści wynikających z ich ustawodawstwa dla przewoźników zagranicznych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>W tym względzie zob. rozważania w opinii rzecznika generalnego F.G. Jacobsa w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Komisja/Niemcy</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑195/90</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1992:123">EU:C:1992:123</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0014">14</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0021">21</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Z tego względu Trybunał postąpił słusznie, przyjmując szerszą perspektywę na podstawie art. 92 TFUE. Takiego samego podejścia nie można jednak zastosować w ramach art. 18 TFUE: ponieważ przepis ten obejmuje jedynie środki, które powodują dyskryminację bezpośrednią lub pośrednią ze względu na przynależność narodową, dwie grupy, które mają być objęte rzekomo odmiennym traktowaniem, muszą być porównywalne w ścisłym znaczeniu tego pojęcia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>Po drugie, niezależnie od powyższego, w analizie dokonywanej w świetle obydwu środków kierowcy pojazdów zagranicznych nie są i nie mogą nigdy być w sytuacji <HT TYPE="ITALIC">mniej korzystnej</HT> od sytuacji, w której znajdują się właściciele pojazdów krajowych. Aby mieć możliwość poruszania się po niemieckich autostradach, pierwsi mają obowiązek zapłacić jedynie opłatę infrastrukturalną i nie mają obowiązku zapłaty rocznej stawki: mogą wybrać winietę na krótszy okres w zależności od faktycznych potrzeb. Z kolei właściciele pojazdów krajowych, aby móc poruszać się po niemieckich autostradach, mają przewidziany prawem obowiązek uiścić zarówno opłatę infrastrukturalną, jak i podatek od pojazdów silnikowych. Co więcej, niezależnie od faktycznego korzystania z lokalnych autostrad właściciele pojazdów zarejestrowanych w Niemczech mają obowiązek uiszczenia opłaty infrastrukturalnej w kwocie należnej za winietę roczną.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>W rezultacie, gdy obydwa środki są rozpatrywane łącznie, o co zwrócił się do Trybunału rząd austriacki – nie widać ewidentnie mniej korzystnego traktowania użytkowników zagranicznych: wszyscy kierowcy pojazdów zarejestrowanych w innym państwie członkowskim, które będą użytkowane na autostradach niemieckich, będą zawsze płacić organom niemieckim za możliwość korzystania z tych autostrad kwotę niższą niż kwota, którą uiszczają właściciele tego samego modelu pojazdu zarejestrowanego w Niemczech.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>To prawda, że kwota podatku od pojazdu silnikowego podlegająca zapłacie przez właścicieli pojazdów krajowych będzie niższa niż w przeszłości dzięki zwolnieniu z podatku. Jednak nawet gdyby zwolnienie z podatku miało skutek w postaci <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0021" ID="QS0021"/>wyzerowania<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/> podatku od pojazdów silnikowych (co nie ma miejsca), kierowca zagraniczny musiałby za poruszanie się po autostradach niemieckich płacić kwotę, która jest w maksymalnym wymiarze równa kwocie podlegającej zapłacie przez właścicieli pojazdów krajowych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Tym bardziej fakt, że właścicielom pojazdów Euro 6 przysługuje zwolnienie z podatku w kwocie wyższej niż kwota, którą płacą za roczną winietę, nie ma w tym kontekście znaczenia.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>Nie ma zatem konieczności zaznaczać, że nie zachodzi niekorzystne traktowanie, nawet gdy środki oceniać oddzielnie. Po pierwsze, kwota opłaty infrastrukturalnej ma zastosowanie bez rozróżnienia rodzaju kierowców. Jeżeli już, to kierowcy pojazdów zagranicznych są traktowani bardziej korzystnie: jak wspomniano w pkt 53 powyżej, w przeciwieństwie do właścicieli pojazdów krajowych, mają oni do wyboru trzy opcje czasowe winiet, które mogą zakupić, a więc i trzy opcje kosztów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>Po drugie, paradoksalny jest argument, że na zwolnieniu z podatku korzystają tylko właściciele pojazdów krajowych. Oczywiste jest, że nie może istnieć zwolnienie z podatku, skoro nie istnieje podatek. Ponadto warto ponownie podkreślić, że kierowcy pojazdów zagranicznych z definicji nie są objęci podatkiem od pojazdów silnikowych w Niemczech. Pojazdy zagraniczne mogą być objęte podobnym podatkiem w państwie członkowskim, w którym zostały zarejestrowane, a kwota należna z tego tytułu może być wyższa lub niższa niż kwota płacona przez właścicieli porównywalnych pojazdów krajowych. Jest to jednak nieunikniona konsekwencja faktu, że podatek od pojazdów silnikowych nie jest objęty harmonizacją na szczeblu Unii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>Podsumowując, rząd austriacki nie przedstawił przekonujących argumentów w związku z dwoma podstawami dyskryminacji: z jednej strony dwie grupy osób, które porównał, nie są w porównywalnej sytuacji w odniesieniu do środków krytykowanych przez ten rząd. Z drugiej strony rząd austriacki nie zdołał wskazać żadnego mniej korzystnego traktowania, które sporny środek powoduje dla kierowców pojazdów zagranicznych.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">c)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Uwagi dodatkowe</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>Błędny charakter argumentów podniesionych przez rząd austriacki staje się jeszcze jaśniejszy, jeżeli rozpatrywać prawne konsekwencje wynikające z ustalenia, że sporne środki dają podstawę pośredniej dyskryminacji ze względu na przynależność państwową. W szczególności, jak Republika Federalna Niemiec miałaby przywrócić zgodność z art. 18 TFUE?</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>Przede wszystkim rząd austriacki nie twierdził, że władze niemieckie będą zobowiązane do uchylenia opłaty infrastrukturalnej, tak aby zarówno krajowi, jak i zagraniczni użytkownicy niemieckich autostrad mogli kontynuować korzystanie z nich bez opłaty. W rzeczy samej byłby to dość dziwny argument: art. 18 TFUE nie można odczytywać jako zakazującego państwom członkowskim wprowadzania lub utrzymania systemu, w ramach którego wymaga się od wszystkich użytkowników autostrad (niezależnie od ich przynależności państwowej lub miejsca zamieszkania) uiszczenia opłaty na podstawie czasu korzystania lub opłaty zależnej od długości trasy. W kilku państwach członkowskich, w tym również sąsiedzkich, takich jak Francja, Polska i – o ironio – sama Austria, funkcjonują <HT TYPE="ITALIC">de facto</HT> tego rodzaju systemy, zarówno dla pojazdów użytkowych, jak i pasażerskich.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>Nie dostrzegam żadnego zasadnego argumentu usprawiedliwiającego pogląd, że państwa członkowskie, które – jak dotąd – postanowiły pozwolić wszystkim kierowcom na korzystanie z autostrad bezpłatnie, były na zawsze <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0022" ID="QS0022"/>więźniami<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/> pierwotnego wyboru i nie miały możliwości wprowadzenia systemu opłat podobnego do tego, który przez wiele lat miały inne państwa<?PAGE NO="10"?> członkowskie. Byłaby to nierozsądna (może nawet przewrotna) wykładnia art. 18 TUE: zamiast unikania dyskryminacji obywateli innego państwa oznaczałaby de facto odwrotną dyskryminację własnych obywateli. W rzeczy samej w niniejszej sprawie oznaczałoby to, że podatnicy niemieccy musieliby w dalszym ciągu finansować swoje autostrady samodzielnie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>Wydaje mi się jasne, że władzom państw członkowskich przysługuje, co do zasady, swoboda w decydowaniu o tym, czy korzystanie z określonej infrastruktury ma być bezpłatne lub – przeciwnie – czy od użytkowników ma być pobierana opłata. Jest to zasadniczo wybór związany z prowadzoną polityką, a zatem należy do właściwych organów państwa członkowskiego. Z tego względu Unia Europejska jest usiana infrastrukturą, która jest w pewnym stopniu podobna lub równoważna, ale w niektórych przypadkach objęta jest opłatami pobieranymi od użytkowników, a w innych – nie. Nie tylko autostrady, ale i innego rodzaju infrastruktura transportowa (jak mosty czy tunele drogowe<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Przykładowo korzystanie z mostu Vasco da Gamy w Portugalii i mostu Øresund między Szwecją a Danią wymaga opłaty za przejazd, ale już korzystanie z mostu łańcuchowego Széchenyi w Budapeszcie – nie. Podobnie korzystanie z tunelu drogowego Arlberg w Austrii czy tunelu drogowego Fréjus między Włochami a Francją wymaga opłaty za przejazd, a korzystanie z tunelu Gran Sasso we Włoszech – nie.</P></NOTE>) stanowią w wielu przypadkach przykłady tego rodzaju współistnienia dwóch rozwiązań. Jednak logika ta ma zastosowanie odpowiednio do wszelkiego rodzaju infrastruktury publicznej, którą można odwiedzać lub z której można korzystać w innych celach, jak choćby związanej z kulturą, turystyką czy religią<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Przykładowo budynek Reichstagu w Berlinie, Muzeum Brytyjskie w Londynie, katedrę Notre-Dame w Paryżu, Panteon w Rzymie i ogrody Schönbrunn w Wiedniu można zwiedzić bezpłatnie, natomiast wizyta w muzeum Van Gogha w Amsterdamie, na Akropolu w Atenach, w muzeum del Prado w Madrycie czy bazylice Świętego Marka w Wenecji zazwyczaj wiąże się z koniecznością uiszczenia opłaty.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>Ze względu na brak szczególnych przepisów unijnych w tej kwestii, o ile nie dochodzi do naruszenia żadnej zasady ani żadnego przepisu prawa Unii, nie jest zadaniem Unii Europejskiej ocena wyboru organów krajowych w kwestii tego, czy infrastrukturę krajową należy finansować ze środków podatników czy też ze środków faktycznych użytkowników. Unijne zasady nie dają obywatelom Unii gwarancji, że przy wykonywaniu prawa do swobodnego przemieszczania się prowadzenie działalności gospodarczej w państwie członkowskim przeznaczenia będzie neutralne pod względem opodatkowania lub stosowania innych opłat. Stąd, co do zasady, ewentualna sytuacja niekorzystna w porównaniu do tej, w jakiej obywatel ten wykonywał działalność gospodarczą w swoim państwie członkowskim pochodzenia, nie jest sprzeczna z art. 18 TFUE; pod warunkiem jednak, że wspomniane przepisy nie stawiają tego obywatela w niekorzystnej sytuacji w porównaniu z obywatelami mieszkającymi w państwie członkowskim przeznaczenia<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Zobacz podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20040715">15 lipca 2004 r.</DATE>, <NAME.CASE>Lindfors</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑365/02</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:449">EU:C:2004:449</NO.ECLI></REF.DOC.ECR> pkt 34 i przytoczone tam orzecznictwo. Ogólnie zob. również wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20030116">16 stycznia 2003 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Włochy</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑388/01</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:30">EU:C:2003:30</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64.</NO.P><TXT>Niełatwo też zrozumieć, dlaczego organy niemieckie miałyby być zobowiązane do zniesienia zwolnienia z podatku w celu zapewnienia, by właściciele pojazdów krajowych płacili nadal podatek według uprzednich (wyższych) stawek. Podatek od pojazdów silnikowych jest to zasadniczo podatek od mienia. Jest to zatem podatek bezpośredni, którego regulowanie wchodzi, co do zasady, w zakres kompetencji państw członkowskich. Tego rodzaju podatku dotyczy zaledwie kilka przepisów prawa Unii, o czym świadczy bardzo ograniczony zakres dyrektywy 83/182<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Zobacz pkt 36 powyżej.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65.</NO.P><TXT>Nie jest dla mnie jasne, dlaczego art. 18 TFUE miałby zabraniać organom niemieckim ustalania podatku od pojazdów silnikowych na poziomie, jaki uznają za najstosowniejszy w świetle okoliczności występujących w ich państwie w danym momencie. Jak rząd austriacki przyznał podczas rozprawy, organy niemieckie będą uprawnione do całkowitego zniesienia tego podatku, jeżeli uznają to za stosowne, i nie będzie to powodowało dyskryminacji. Czy nie oznacza to jednak, że organy te są uprawnione a fortiori do zwykłego obniżenia poziomu podatków od pojazdów silnikowych, o ile przyjmą, że ogólne opodatkowanie określonych osób jest nieproporcjonalne?</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="11"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66.</NO.P><TXT>Rząd austriacki stwierdził podczas rozprawy, że nie kwestionował tego, iż ustanowienie opłaty infrastrukturalnej można by <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0023" ID="QS0023"/>zrekompensować<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/> obniżeniem podatku od pojazdów silnikowych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Pragnę zauważyć, że tego rodzaju <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0024" ID="QS0024"/>rekompensata<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/> została w sposób wyraźny przewidziana art. 7k dyrektywy w sprawie eurowiniet. Chociaż przepis ten nie ma bezpośredniego zastosowania w niniejszej sprawie, można go potraktować jako wyraz zasady, która musi obowiązywać w sytuacji występującej w niniejszym postępowaniu.</P></NOTE>. Poproszony jednak przez Trybunał o doprecyzowanie, jakiego rodzaju obniżenie podatku jest jego zdaniem akceptowalne, rząd ten miał trudność z udzieleniem jasnej odpowiedzi: z pewnym wahaniem stwierdził, że obniżenie podatku równego dla wszystkich podatników (wyrażone w procentach lub jako określona kwota) powinno być – co do zasady – zgodne z prawem.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67.</NO.P><TXT>De facto podczas rozprawy rząd austriacki posunął się do przyznania, że gdyby niemieckie organy wprowadziły zwolnienie z podatku podobne do spornego w niniejszym postępowaniu w innym momencie i bez bezpośredniego nawiązywania do ustanowienia opłaty infrastrukturalnej, problemu dyskryminacji mogłoby nie być. Na tej samej zasadzie rząd austriacki stwierdził, że do dyskryminacji nie dochodziłoby, gdyby organy niemieckie zdecydowały się obniżyć inny podatek, niezwiązany z pojazdami silnikowymi, o ile uczyniłyby to w sposób spójny.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68.</NO.P><TXT>W tym kontekście z perspektywy prawnej nie dostrzegam jednak żadnej znaczącej różnicy między spornym zwolnieniem z podatku a tym uznawanym za dopuszczalne przez rząd austriacki. Ponadto z perspektywy gospodarczej wynik osiągnięty dzięki wszystkim tym środkom byłby grosso modo równoważny. Niektórzy właściciele pojazdów krajowych płaciliby więcej niż w ramach aktualnie obowiązującego środka, a inni mniej. Mimo to nic nie zmieniłoby się dla kierowców pojazdów zagranicznych lub choćby dla budżetu Republiki Federalnej Niemiec.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69.</NO.P><TXT>W tym względzie rząd niemiecki bardzo wyraźnie artykułował wolę utrzymania ogólnego wkładu właścicieli pojazdów krajowych na dopuszczalnym poziomie. Muszę się zgodzić argumentacją przytoczoną poniżej: art. 18 TFUE nie można interpretować jako wymagającego, by organy niemieckie nakładały na właścicieli pojazdów niemieckich potencjalnie nieproporcjonalne opodatkowanie z tego prostego względu, że decydują się zmienić system finansowania krajowych autostrad.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70.</NO.P><TXT>W tym kontekście nie ma znaczenia, że pewni niemieccy politycy otwarcie stwierdzali w czasie kampanii wyborczej, że zamierzają wprowadzić opłatę dla zagranicznych podróżnych poruszających się po niemieckich autostradach. Stwierdzenia te są najpewniej manifestacją – parafrazując znane słowa – widma, które krąży po Europie w ostatnich latach: widma populizmu i suwerenizmu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Uważni czytelnicy rozpoznali zapewne parafrazę pierwszych słów <HT TYPE="ITALIC">Manifestu partii komunistycznej</HT> z 1848 r. autorstwa filozofów – Karola Marksa i Friedricha Engelsa. W pierwowzorze mowa była – rzecz jasna – o komunizmie. Nie sugeruję przez to jednak w żaden sposób, że te dwa zjawiska należy uważać za podobne.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71.</NO.P><TXT>Jednak analiza prawna, jaką Trybunał ma obowiązek przeprowadzić w odniesieniu do środków krajowych, takich jak sporne, nie może opierać się na deklaracjach polityków. (Rzeczywisty lub domniemany) zamiar pojedynczych członków władzy ustawodawczej lub wykonawczej nie ma w tym kontekście żadnego znaczenia. Z jednej strony nie ma konieczności dowodzenia dyskryminacyjnego zamiaru po stronie autora środka, aby środek ów można było uznać za naruszający zasadę niedyskryminacji<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Zobacz podobnie opinia rzecznika generalnego W. Van Gervena w sprawach połączonych <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Jackson i Cresswell</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑63/91 i C‑64/91</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1992:212">EU:C:1992:212</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0015">15</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i nast.</P></NOTE>. Z drugiej strony oświadczenia urzędników publicznych potwierdzające lub sugerujące naruszenie prawa Unii nie wystarczą, aby stwierdzić, iż doszło do naruszenia<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Zobacz podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170504">4 maja 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Zjednoczone Królestwo</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑502/15</NO.CASE> P, niepublikowany, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:334">EU:C:2017:334</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0025">25</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo.</P></NOTE>: Same deklaracje nie mogą spowodować zastosowania prawa Unii do sytuacji, do których obiektywnie nie ma ono zastosowania<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Zobacz podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20121016">16 października 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Węgry/Słowacja,</NAME.CASE> <NO.CASE>C‑364/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:630">EU:C:2012:630</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0056">56</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0061">61</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="12"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72.</NO.P><TXT>Nie sposób dostatecznie dobitnie podkreślić, że ocena porównywalności środka unijnego z Traktatami UE w kontekście postępowania w sprawie uchybienia naruszeniom państwa członkowskiego ma charakter <HT TYPE="ITALIC">obiektywny</HT><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>Zobacz m.in. wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20040916">16 września 2004 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Hiszpania</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑227/01</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:528">EU:C:2004:528</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0058">58</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Dotyczy to również rzekomych naruszeń zasady niedyskryminacji: w analizie należy skoncentrować się na skutkach działań sprawcy, a nie na jego subiektywnym zamiarze<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>W literaturze prawnej zob. (z kolejnymi odesłaniami) A. Sanchez-Graells, Assessing the Public Administration’s Intention in EU Economic Law: Chasing Ghosts or Dressing Windows?, <HT TYPE="ITALIC">Cambridge Yearbook of European Legal Studies</HT>, 2016, s. 111, 112.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73.</NO.P><TXT>Podsumowując, argumenty przedstawione przez rząd austriacki w tych kwestiach są nieprzekonujące. Mówiąc najprościej, władze niemieckie miały pełne prawo przyjąć, że – po pierwsze – koszt sieci autostrad, dotąd ponoszony głównie przez ich podatników<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0031"><P>System opłat za przejazd dla pojazdów ciężarowych już istnieje.</P></NOTE>, należy rozdzielić równo między wszystkich użytkowników dróg, w tym kierowców pojazdów zagranicznych. Po drugie, gdyby właściciele pojazdów krajowych podlegali zarówno opłacie infrastrukturalnej, jak i podatkowi od pojazdów silnikowych, byliby objęci nieproporcjonalną kwotą opodatkowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74.</NO.P><TXT>W świetle powyższego i bez konieczności rozpatrywania ewentualnych podstaw uzasadnienia określonych przez Republikę Federalną Niemiec, proponuję, by Trybunał oddalił pierwszy z zarzutów podniesionych przez Republikę Austrii.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">B.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Drugi zarzut: pośrednia dyskryminacja ze względu na przynależność państwową poprzez ukształtowanie opłaty infrastrukturalnej</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Argumenty stron</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75.</NO.P><TXT>W drugim zarzucie Republika Austrii twierdzi, że sposób ukształtowania opłaty infrastrukturalnej w związku ze środkami kontroli i egzekwowania jest dyskryminujący.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76.</NO.P><TXT>Rząd austriacki wskazuje w tym względzie, że sporne przepisy krajowe przewidują rozróżnienie pod wieloma względami na pojazdy krajowe i zarejestrowane za granicą. Konkretnie, szczególne uprawnienia w zakresie interwencji (wyrywkowe kontrole, pobranie zabezpieczenia, zakaz kontynuowania podróży) przewidziane w § 11, 12 i 14 InfrAG, a także pobór a posteriori opłaty infrastrukturalnej w wysokości ceny rocznej winiety lub różnicy między kwotą już zapłaconą a ceną rocznej winiety ma zastosowanie jedynie lub głównie do pojazdów zarejestrowanych za granicą. Ponadto, w ocenie rządu austriackiego zagrożenie grzywną zgodnie z § 14 InfrAG jest również w przeważającej mierze ukierunkowane na zagranicznych użytkowników pojazdów. Na poparcie swojego argumentu w tej kwestii rząd austriacki powołuje się konkretnie na wyrok Trybunału wydany w sprawie Komisja przeciwko Włochom<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0032"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20020319">19 marca 2002 r.</DATE>, <NO.CASE>C‑224/00</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2002:185">EU:C:2002:185</NO.ECLI></REF.DOC.ECR> (zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0025" ID="QS0025"/>wyrokiem w sprawie Komisja przeciwko Włochom<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77.</NO.P><TXT>Rząd niemiecki ze swojej strony zauważa, że – po pierwsze – większość zasad dotyczących wykonywania i kontroli uiszczenia opłaty infrastrukturalnej przewidzianych w § 11, 12 i 14 InfrAG ma zastosowanie do wszystkich kierowców, bez rozróżnień. Jedynie pobór zabezpieczenia na podstawie § 11 ust. 7 InfrAG ma zastosowanie wyłącznie do kierowców pojazdów zagranicznych. Niemniej jednak taki środek jest w ocenie rządu uzasadniony, ponieważ pobór kwot należnych za winietę i ewentualnej grzywny jest trudniejszy do wykonania za granicą. Rząd niemiecki podkreśla w każdym razie, że § 11 ust. 7 InfrAG umożliwia organom zażądanie zabezpieczenia, przy czym tego nie wymaga. Wreszcie rząd niemiecki uważa, że pobór a posteriori opłaty infrastrukturalnej w kwocie odpowiadającej cenie rocznej winiety lub różnicy między kwotą już wpłaconą a ceną rocznej winiety nie powoduje dyskryminacji, ponieważ właściciele pojazdów krajowych zawsze nabywają winietę roczną.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="13"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Ocena</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78.</NO.P><TXT>Na początek pragnę przypomnieć, że w postępowaniu w sprawie uchybienia obowiązkom to na skarżącym spoczywa obowiązek udowodnienia zarzucanego uchybienia poprzez przedstawienie Trybunałowi koniecznych informacji, które umożliwią mu stwierdzenie, czy doszło do naruszenia. W tym celu skarżący nie może polegać na domniemaniach<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0033"><P>Zobacz w tym względzie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180426">26 kwietnia 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Bułgaria</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑97/17 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:285">EU:C:2018:285</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0069">69</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79.</NO.P><TXT>W świetle tej zasady i ze względów wyjaśnionych w dalszej części uważam, że Republika Austrii nie wywiązała się ze spoczywającego na niej obowiązku udowodnienia, że ukształtowanie opłaty infrastrukturalnej w odniesieniu do środków kontroli i egzekwowania powodowało dyskryminację pośrednią ze względu na przynależność państwową<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0034"><P>Podczas rozprawy rząd austriacki stwierdził też, że istnieje inny powód, dla którego opłata infrastrukturalna jest dyskryminacyjna z powodu jej ukształtowania. Rząd ten argumentował, że w świetle różnych sposobów dokonywania opłaty opłatę infrastrukturalną należy postrzegać jako skutkującą w praktyce dwoma odrębnymi środkami: podatkiem dla właścicieli pojazdów krajowych oraz opłatą ponoszoną przez kierowców pojazdów zagranicznych. Argument ten nie został jednak w sposób jasny wyjaśniony ani wprost zawarty w skardze wniesionej przez ten rząd. Uważam go zatem za w sposób oczywisty niedopuszczalny.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">a)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Kontrole, zakaz kontynuowania podróży i kary administracyjne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80.</NO.P><TXT>Po pierwsze nie dostrzegam w aktach sprawy nic, co mogłoby przemawiać za zakwestionowaniem faktu, że – jak utrzymuje rząd niemiecki – wyrywkowe kontrole prowadzone in loco, jak również zakaz kontynuowania podróży i kara administracyjna, która może zostać nałożona w przypadku naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty infrastrukturalnej, mają zastosowanie bez rozróżnienia do wszystkich pojazdów poruszających się po niemieckiej sieci autostrad. Brzmienie odpowiednich przepisów InfraAG jest w tym względzie neutralne i nie znajduję w ich brzmieniu podstawy na poparcie zarzutów formułowanych przez rząd austriacki.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81.</NO.P><TXT>Rząd niemiecki wyjaśniał dodatkowo, że większość środków kontroli i egzekwowania (w tym sankcje) można z powodzeniem stosować wobec właścicieli pojazdów krajowych. Fakt, iż w odniesieniu do tych pojazdów opłata infrastrukturalna jest uiszczana z góry, nie wyklucza a priori ewentualnych naruszeń. Przykładowo w § 2 InfrAG przewidziano pewne wyjątki od obowiązku uiszczenia opłaty infrastrukturalnej. Prowadzone będą zatem kontrole służące zapewnieniu, aby właściciele pojazdów krajowych nie powoływali się na te wyjątki w sposób błędny lub stanowiący nadużycie: w przypadku naruszenia również wobec nich można zastosować zakaz dalszej podróży i karę administracyjną.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0082"><NO.P>82.</NO.P><TXT>Rząd austriacki nie sprzeciwia się tym twierdzeniom. Ponadto z uwagi na fakt, iż większość pojazdów używających niemieckie autostrady jest zarejestrowana w Niemczech, wątpię, by Trybunał mógł przyjąć założenie dokonane przez rząd austriacki, iż mimo neutralnego brzmienia przepisy dotyczące kontroli i sankcji w praktyce są ukierunkowane głównie na kierowców pojazdów zagranicznych. Rząd austriacki nie przedstawił żadnych dowodów, które mogłyby potwierdzić jego twierdzenia w tym względzie (jak na przykład decyzje lub wewnętrzne wytyczne wydane przez organy administracyjne, opracowania lub dane statystyczne).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0083"><NO.P>83.</NO.P><TXT>W każdym razie nawet gdyby prawdą było, że w świetle sposobu ukształtowania opłaty infrastrukturalnej środki kontroli i egzekwowania będą dotyczyć proporcjonalnie w większym stopniu kierowców zagranicznych niż kierowców krajowych, samo w sobie niekoniecznie oznaczałoby to dyskryminację ze względu na przynależność państwową. Byłaby to po prostu nieunikniona konsekwencja tego, iż wszyscy właściciele pojazdów krajowych mają obowiązek uiszczania opłaty z góry, natomiast użytkownicy pojazdów zagranicznych mają obowiązek dokonywać opłaty dopiero z chwilą wjazdu na sieć niemieckich autostrad.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="14"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0084"><NO.P>84.</NO.P><TXT>Również w tej kwestii trudno podążać za logiką stojącą za argumentami przedstawionymi przez rząd austriacki. To nieomal tak, jakby rząd ten sugerował, że ponieważ naruszenie spornych przepisów krajowych jest zapewne trudniejsze dla właścicieli pojazdów krajowych niż dla kierowców pojazdów zagranicznych, organy niemieckie w odniesieniu do tych ostatnich miałyby unikać przeprowadzania wyrywkowych kontroli lub nakładania środków egzekucyjnych. Argument ten jest nie do przyjęcia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0085"><NO.P>85.</NO.P><TXT>Rząd austriacki nie stwierdził też przykładowo, że środki egzekucyjne przewidziane w spornych przepisach krajowych są nieproporcjonalne, a przez to mogą zniechęcać obywateli innego państwa członkowskiego do wykonywania przysługującego im prawa do swobodnego przemieszczania się<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0035"><P>Ze względu na brak wspólnych przepisów w danej dziedzinie państwa członkowskie zachowują kompetencje do nakładania sankcji za naruszenie obowiązków wynikających z ustawodawstwa krajowego. Jednakże państwa członkowskie nie mogą nakładać kar tak nieproporcjonalnych do wagi naruszenia, by stały się one przeszkodą dla wykonywania swobód określonych w traktatach. Zobacz podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19760707">7 lipca 1976 r.</DATE>, <NAME.CASE>Watson i Belmann</NAME.CASE>, <NO.CASE>118/75</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1976:106">EU:C:1976:106</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0021">21</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19960229">29 lutego 1996 r.</DATE>, <NAME.CASE>Skanavi i Chryssanthakopoulos</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑193/94</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1996:70">EU:C:1996:70</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0086"><NO.P>86.</NO.P><TXT>Rząd austriacki nie wskazał też kwoty ewentualnych kar administracyjnych przewidzianych za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty infrastrukturalnej. Zatem odnoszę wrażenie, że Trybunałowi i tak brakowałoby informacji wymaganych do przeprowadzenia pełnej analizy proporcjonalności w tym zakresie.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">b)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Pobór a posteriori kwoty z tytułu winiety rocznej</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0087"><NO.P>87.</NO.P><TXT>Rząd austriacki argumentował jednak, że pobór a posteriori kwoty wymaganej do zakupu winiety rocznej jest nieproporcjonalny z uwagi na to, iż § 14 InfrAG przewiduje karę administracyjną.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0088"><NO.P>88.</NO.P><TXT>Argumentacja ta nie jest przekonująca.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0089"><NO.P>89.</NO.P><TXT>Po pierwsze, dwa wspomniane środki mają różny charakter i – w istocie – fakt, iż są stosowane łącznie, nie powoduje sam w sobie kary nieproporcjonalnej. Obowiązek opłacenia winiety nie jest karą, a jedynie odzyskiwaniem nieuiszczonej opłaty. Z kolei kara administracyjna jest karą, którą władze mogą zasadnie nałożyć za wykroczenie popełnione przez kierowcę. Rzeczą oczywistą wydaje mi się, że w sytuacji, gdy dochodzi do naruszenia, organy niemieckie mogą jednocześnie pobrać kwotę należną i nałożyć karę<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0036"><P>Zobacz analogicznie moja opinia w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Vámos</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑566/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:895">EU:C:2017:895</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0057">57</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0058">58</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> (potwierdzona w wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180517">17 maja 2018 r.</DATE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:321">EU:C:2018:321</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0090"><NO.P>90.</NO.P><TXT>Prawdą jest, iż nie można wykluczyć, że gdyby kara administracyjna była szczególnie dotkliwa, połączenie tych dwóch środków mogłoby niezależnie od wykroczenia powodować niedopuszczalne obciążenie finansowe dla kierowcy. Jak wspomniano jednak w pkt 86 powyżej, rząd austriacki nie przedstawił żadnych informacji o wysokości kary administracyjnej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0091"><NO.P>91.</NO.P><TXT>Po drugie, fakt, że sprawca naruszenia ma obowiązek zakupu rocznej winiety, nie wydaje mi się ani dyskryminujący, ani nieproporcjonalny. Z jednej strony właściciele pojazdów krajowych zawsze mają obowiązek zapłaty kwoty odpowiadającej cenie winiety rocznej. Nie dochodzi zatem do mniej korzystnego traktowania kierowców pojazdów zagranicznych. Co najwyżej kierowca zagraniczny, który nie dopełni obowiązku uiszczenia opłaty infrastrukturalnej, traci przywilej przysługujący zazwyczaj kierowcom pojazdów zagranicznych (i tylko im), jakim jest możliwość zakupu winiety krótkookresowej, po niższej cenie. Z drugiej strony nie uznaję tego środka za nieproporcjonalny. Z uwagi na losowy charakter kontroli organy, które mogą wykryć naruszenie obowiązku zakupu winiety, ogólnie rzecz biorąc, nie są w stanie ustalić, przez jak długi czas sprawca naruszenia nielegalnie korzystał z sieci autostrad. Uznaję zatem za zasadne, by wymagać od takiego kierowcy zapłaty najwyższej możliwej kwoty należnej od określonego pojazdu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0037"><P>Sytuacja przypomina w moim przekonaniu sytuację kierowcy, który gubi bilet otrzymany przy wjeździe na autostradę. W takim przypadku kierowca ma zazwyczaj obowiązek dokonać opłaty odpowiadającej najdłuższej możliwej trasie na danej autostradzie.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="15"?><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">c)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Wnoszenie zabezpieczenia</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0092"><NO.P>92.</NO.P><TXT>Wreszcie co się tyczy obowiązku wniesienia zabezpieczenia przez sprawcę naruszenia, należy zauważyć, że rzeczywiście środek ten może wydawać się na pierwszy rzut oka dyskryminacyjny, ponieważ § 11 ust. 7 InfrAG ma zastosowanie wyłącznie do kierowców pojazdów zagranicznych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0093"><NO.P>93.</NO.P><TXT>Jednakże odmienne traktowanie przewidziane w tym przepisie nie narusza w mojej ocenie zasady zapisanej w art. 18 TFUE. W rzeczy samej orzecznictwo Trybunału, w tym orzeczenia, na które powołuje się rząd austriacki, nie potwierdza argumentów przedstawionych przez ten rząd w omawianej kwestii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0094"><NO.P>94.</NO.P><TXT>W wyroku wydanym w sprawie Komisja przeciwko Włochom Trybunał uznał, że w przypadku naruszeń popełnionych przez kierowców zagranicznych państwu członkowskiemu nie zakazuje się a priori stosowania odmiennego traktowania, o ile takie traktowanie jest uzasadnione obiektywnymi okolicznościami i proporcjonalne względem celu, któremu ma służyć<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0038"><P>Zobacz pkt 20 wyroku.</P></NOTE>. W świetle tej zasady Trybunał uznał, że brak porozumień służących zabezpieczeniu wykonania orzeczenia sądu w państwie członkowskim innym niż państwo, w którym wydano postanowienie, obiektywnie uzasadnia różnicę w traktowaniu sprawców naruszeń z danego państwa i spoza danego państwa. Nałożony na takiego sprawcę obowiązek wniesienia określonej kwoty w charakterze zabezpieczenia uznano za stosowny dla celów zapobieżenia unikaniu skutecznej kary poprzez zadeklarowanie przez sprawcę, że nie zgadza się on na natychmiastowe nałożenie mandatu. Trybunał uznał jednak, że kwota zabezpieczenia nie była proporcjonalna, ponieważ stanowiła dwukrotność kary przewidzianej na okoliczność natychmiastowej zapłaty. Kwota ta miała skłonić kierowców zagranicznych do zrzekania się przysługującego im prawa do namysłu, czy chcą zapłacić wskazaną kwotę czy zakwestionować zarzucane naruszenie przed organami administracyjnymi<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0039"><P>Zobacz pkt 21–29 wyroku.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0095"><NO.P>95.</NO.P><TXT>Wyrok ten jest, co pragnę podkreślić, spójny z szeregiem innych orzeczeń Trybunału. Przykładowo w wyroku wydanym w sprawie Komisja przeciwko Hiszpanii<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0040"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20060126">26 stycznia 2006 r.</DATE>, <NO.CASE>C‑514/03</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:63">EU:C:2006:63</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> Trybunał uznał, że przepis wymagający od zagranicznych spółek wniesienia zabezpieczenia w celu prowadzenia określonej działalności gospodarczej w Hiszpanii był niespójny z przewidzianymi w Traktacie zasadami swobodnego przemieszczania się. Trybunał uznał ten przepis za nieproporcjonalny, ponieważ nie uwzględniał zabezpieczenia, jakie mogło zostać wniesione przez takie spółki w państwie członkowskim ich pochodzenia. Orzeczenie to oznaczało jednak, że w obecnym stanie rozwoju systemów transgranicznego dochodzenia wierzytelności i wykonywania orzeczeń zagranicznych w obrębie Unii Europejskiej spójność z prawem Unii można było zapewnić, stosując mniej rygorystyczne środki<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0041"><P>Zobacz pkt 41–44 wyroku.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0096"><NO.P>96.</NO.P><TXT>W mniej odległej przeszłości w sprawie Čepelnik<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0042"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181113">13 listopada 2018 r.</DATE>, <NO.CASE>C‑33/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:896">EU:C:2018:896</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> Trybunał stwierdził, że krajowy przepis, który przewidywał wnoszenie zabezpieczenia w przypadku podejrzenia naruszenia krajowych przepisów prawa pracy przez zagranicznego usługodawcę, jest niezgodny z art. 56 TFUE nie per se, lecz jedynie ze względu na szczególne cechy tego przepisu. Niezależnie od faktu, że zabezpieczenie to musiało być wniesione przez zamawiającego usługi, faktyczna kwota zabezpieczenia mogła przekraczać, nawet w znacznym stopniu, kwotę, jaką strona ta musiałaby zasadniczo zapłacić usługodawcy. Zabezpieczenie było stosowane również automatycznie i bezwarunkowo, niezależnie od indywidualnej sytuacji każdego z usługodawców, pomimo oczywistego faktu, że nie wszyscy usługodawcy zarejestrowani za granicą znajdowali się w takiej samej sytuacji. Kara, której uregulowanie zapewniać miało rzeczone zabezpieczenie, była ponadto szczególnie dotkliwa, nawet za naruszenia o niewielkiej skali<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0043"><P>Zobacz pkt 46–48 wyroku. Zobacz również moja opinia w tej samej sprawie, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:311">EU:C:2018:311</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0100">100</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0101">101</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0107">107</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="16"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0097"><NO.P>97.</NO.P><TXT>Mając na uwadze wspomniane orzecznictwo, jestem zdania, że możliwość wymagania wniesienia zabezpieczenia przewidziana w § 11 ust. 7 InfrAG nie jest sama w sobie niezgodna z prawem Unii. Prawdą jest, że Republika Federalna Niemiec oraz Republika Austrii są stronami dwustronnej umowy w sprawie współpracy sądowej i administracyjnej. Niemniej jednak, jak zauważył rząd niemiecki, Republika Federalna Niemiec nie posiada podobnych porozumień z każdym państwem członkowskim Unii Europejskiej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0098"><NO.P>98.</NO.P><TXT>Aby jednak tego rodzaju środek był zgodny z zasadą proporcjonalności, a przez to spójny z art. 18 TFUE, muszą być w mojej ocenie spełnione dwa warunki.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0099"><NO.P>99.</NO.P><TXT>Po pierwsze, wymogu wniesienia zabezpieczenia nie można stosować automatycznie wobec każdego sprawcy naruszenia, ale jedynie w tych przypadkach, w których istnieją obiektywne powody, by przypuszczać, że jeżeli kwoty należne z tytułu winiety i kary nie zostaną uregulowane natychmiast, organ może uznać pobór takich kwot w przyszłości za niemożliwy lub nadmiernie utrudniony. W rzeczy samej Trybunał wielokrotnie uznawał, że ściganie przestępstw popełnionych z wykorzystaniem pojazdów zarejestrowanych za granicą może wiązać się z bardziej złożonymi i kosztowniejszymi procedurami, a przez to uzasadniać przepisy, które przewidują różnice w traktowaniu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0044"><P>Zobacz opinia rzecznik generalnej C. Stix-Hackl w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Komisja przeciwko Włochom</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑224/00</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2001:671">EU:C:2001:671</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i nast. i przytoczone tam orzecznictwo.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0100"><NO.P>100.</NO.P><TXT>Organ nie może jednak zakładać złej wiary u każdego zagranicznego kierowcy, który może nie być w stanie uregulować należnej kwoty na miejscu. Nie można zakładać, że wszyscy zagraniczni kierowcy, którzy popełnili naruszenie, będą starać się czerpać zysk z przeszkód administracyjnych wynikających z transgranicznego wykonywania środków egzekucyjnych w celu uniknięcia odpowiedzialności<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0045"><P>Zobacz podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20040311">11 marca 2004 r.</DATE>, <NAME.CASE>de Lasteyrie du Saillant</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑9/02</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:138">EU:C:2004:138</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0051">51</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0052">52</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20061109">9 listopada 2006 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Belgia</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑433/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:702">EU:C:2006:702</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0035">35</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0038">38</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170907">7 września 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Eqiom i Enka</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑6/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:641">EU:C:2017:641</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20171220">20 grudnia 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Deister Holding i Juhler Holding</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑504/16 i C‑613/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:1009">EU:C:2017:1009</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0061">61</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0101"><NO.P>101.</NO.P><TXT>Ponadto transgraniczne egzekwowanie kar i innych decyzji administracyjnych stało się w ostatnich latach znacznie mniej uciążliwe i złożone dla organów państw członkowskich za sprawą przyjęcia szeregu instrumentów unijnych, takich jak między innymi decyzja ramowa Rady 2005/214/WSiSW<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0046"><P>Decyzja ramowa Rady z dnia <DATE ISO="20050224">24 lutego 2005 r.</DATE> w sprawie stosowania zasady wzajemnego uznawania do kar o charakterze pieniężnym (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="076" PAGE.FIRST="16" DATE.PUB="2005">Dz.U. 2005, L 76, s. 16</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> czy dyrektywa 2015/413/UE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0047"><P>Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20150311">11 marca 2015 r.</DATE> w sprawie ułatwień w zakresie transgranicznej wymiany informacji dotyczących przestępstw lub wykroczeń związanych z bezpieczeństwem ruchu drogowego (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="068" PAGE.FIRST="9" DATE.PUB="2015">Dz.U. 2015, L 68, s. 9</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>. Ponadto, jak zauważył rząd austriacki, w niektórych przypadkach zastosowanie mogą mieć też postanowienia umów dwustronnych, których stroną jest Republika Federalna Niemiec.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0102"><NO.P>102.</NO.P><TXT>W związku z tym organy państw członkowskich nie mogą przyjąć, że we wszystkich okolicznościach transgraniczne środki egzekucyjne będą konieczne ani że środki te – w razie konieczności – zawsze spowodują niedopuszczalne obciążenie administracyjne lub finansowe.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0103"><NO.P>103.</NO.P><TXT>W tym względzie rząd niemiecki podkreśla, że brzmienie § 11 ust. 7 InfrAG jest jasne w kwestii tego, że wniesienie zabezpieczenia w przypadku gdy wykryto naruszenie, a uregulowanie kwoty należnej od sprawcy nie odbywa się natychmiastowo, <HT TYPE="ITALIC">może</HT> być wymagane, ale nie istnieje żaden <HT TYPE="ITALIC">obowiązek</HT> jego wymagania. Rząd ten wskazuje zatem, że organy odpowiedzialne za zastosowanie tego przepisu są w sposób oczywisty zobowiązane do dokonywania jego wykładni w świetle prawa Unii, aby uniknąć ewentualnego naruszenia zasad traktatowych.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="17"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0104"><NO.P>104.</NO.P><TXT>Należy przy tym mieć na uwadze, że Trybunał ma ocenić zakres krajowych przepisów, regulacji i przepisów administracyjnych w postaci stosowanej w praktyce<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0048"><P>Zobacz m.in. wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20031127">27 listopada 2003 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Finlandia</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑185/00</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:639">EU:C:2003:639</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0109">109</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, w świetle ich wykładni dokonanej przez sądy krajowe<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0049"><P>Zobacz m.in. wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19860710">10 lipca 1986 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Włochy</NAME.CASE>, <NO.CASE>235/84</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1986:303">EU:C:1986:303</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0014">14</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. W materiale przedłożonym Trybunałowi przez skarżącego nie znajduje się nic, co sugerowałoby, że organy administracyjne i sądownicze Republiki Federalnej Niemiec wezwane do dokonania wykładni i zastosowania § 11 ust. 7 InfrAG nie uczyniłyby tego w świetle odpowiednich przepisów unijnych, tak aby zapewnić zgodność z prawem Unii<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0050"><P>Zobacz analogicznie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19970529">29 maja 1997 r.</DATE> <NAME.CASE>Komisja/Zjednoczone Królestwo</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑300/95</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1997:255">EU:C:1997:255</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0038">38</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0105"><NO.P>105.</NO.P><TXT>Po drugie, konieczne w mojej ocenie jest, by kwota zabezpieczenia nie była ustalona na poziomie, który nie ma rozsądnego związku z popełnionym naruszeniem lub może mieć skutek w postaci zniechęcania kierowców pojazdów zagranicznych do wykonywania przez nich prawa do swobodnego przemieszczania się w Niemczech. W tym względzie zauważam, że kwota zabezpieczenia ogranicza się do kwot należnych (opłaty z tytułu winiety i ewentualnie nałożonej kary), powiększonych o koszty postępowania administracyjnego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0106"><NO.P>106.</NO.P><TXT>W tym względzie akta nie zawierają żadnego wskazania prawdopodobnych kwot kary ani kosztów postępowania. Ze względu na brak konkretnej informacji Trybunał nie może przyjąć, że ogólna kwota będzie na pewno nieproporcjonalna, jak sugeruje to rząd austriacki.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0107"><NO.P>107.</NO.P><TXT>Podsumowując, w moim przekonaniu również drugi zarzut zawarty w skardze należy oddalić.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">C.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Trzeci zarzut: naruszenie art. 34 i 56 TFUE</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Argumenty stron</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0108"><NO.P>108.</NO.P><TXT>Republika Austrii uważa, że zaskarżone środki stanowią ograniczenie swobodnego przepływu towarów oraz swobodnego świadczenia usług, ponieważ środki te mogą mieć wpływ na transgraniczną dostawę towarów przez pojazdy o masie całkowitej poniżej 3,5 t, jak również na świadczenie usług przez osoby spoza danego państwa lub nawet na świadczenie usług na rzecz osób spoza danego państwa. Rząd austriacki podnosi ponadto, że tego rodzaju ograniczeń nie sposób usprawiedliwić.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0109"><NO.P>109.</NO.P><TXT>Republika Federalna Niemiec podnosi – po pierwsze – że opłata infrastrukturalna nie stanowi środka o skutku równoważnym względem ograniczenia ilościowego w rozumieniu art. 34 TFUE. W tym celu powołuje się w szczególności na wyrok wydany w sprawie Keck i Mithouard<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0051"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19931124">24 listopada 1993 r.</DATE>, <NO.CASE>C‑267/91 i C‑268/91</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1993:905">EU:C:1993:905</NO.ECLI></REF.DOC.ECR> (zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0026" ID="QS0026"/>wyrokiem w sprawie Keck<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/>).</P></NOTE>. Co więcej, zwolnienie z podatku w ocenie rządu niemieckiego nie ma wymiaru transgranicznego, ponieważ ma wpływ jedynie na obywateli tego państwa. Po drugie, rząd niemiecki sprzeciwia się poglądowi, że opłata infrastrukturalna może spowodować naruszenie swobody świadczenia usług. Powołuje się on w związku z tym na wyrok w sprawie Mobistar and Belgacom Mobile<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0052"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20050908">8 września 2005 r.</DATE>, <NO.CASE>C‑544/03 i C‑545/03</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:518">EU:C:2005:518</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="18"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Ocena</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0110"><NO.P>110.</NO.P><TXT>W istocie argumenty przedstawione przez rząd austriacki dotyczą wyłącznie opłaty infrastrukturalnej. Nie jest w żaden sposób jasne, jakie mogłyby być transgraniczne skutki zwolnienia z podatku. Środek ten powoduje po prostu obniżenie podatku podlegającego zapłacie przez właścicieli pojazdów krajowych. Żaden taki podatek nie jest i nie może być nakładany na właścicieli pojazdów zarejestrowanych w innych państwach członkowskich ani też nie pada zarzut, że podatek od pojazdów silnikowych jest de facto dyskryminacyjny i przez to narusza art. 110 TFUE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0053"><P>Trybunał wielokrotnie orzekał, że zakresy stosowania art. 34 i 110 TFUE wykluczają się wzajemnie. Z utrwalonego orzecznictwa wynika bowiem, że zakres stosowania art. 34 TFUE nie obejmuje ograniczeń, o których mowa w innych postanowieniach szczególnych, oraz że ograniczenia o charakterze podatkowym, o których mowa w art. 110 TFUE, nie są objęte zakazem przewidzianym w art. 34 TFUE (zob. w szczególności wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110407">7 kwietnia 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>Tatu</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑402/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:219">EU:C:2011:219</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0111"><NO.P>111.</NO.P><TXT>Moja analiza w tym kontekście skupia się zatem głównie na tym, czy opłata infrastrukturalna powoduje naruszenie art. 34 i 56 TFUE.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0112"><NO.P>112.</NO.P><TXT>Przed tym jednak warto poczynić kilka uwag wstępnych. Często utrzymuje się, że gdy środek krajowy może na pierwszy rzut oka wpływać na dwie lub kilka swobód rynku wewnętrznego, Trybunał może zbadać zgodność danego środka wyłącznie ze swobodą, na którą ma on największy wpływ, nie wypowiadając się na temat zgodności z pozostałymi swobodami, które zdają się wtórne<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0054"><P>Zobacz podobnie opinia rzecznika generalnego H. Saugmandsgaarda Øe wydana w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Komisja przeciwko Węgrom</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑235/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:971">EU:C:2018:971</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0043">43</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0050">50</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0113"><NO.P>113.</NO.P><TXT>W moim przekonaniu takie podejście, uzasadnione przede wszystkim względami ekonomii procesowej, może być uprawnione w kontekście postępowania w sprawie wydania orzeczenia w trybie prejudycjalnym. Mam wątpliwości, czy należy się kierować tą samą zasadą w kontekście skargi bezpośredniej, gdy od Trybunału oczekuje się udzielenia odpowiedzi na każdy zarzut skargi przedstawiony przez skarżącego. W szczególności odnoszę wrażenie, że w kontekście postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego zarzut może być oddalony jedynie wówczas, gdy zarzucane naruszenie stanowi nieuniknioną konsekwencję naruszenia już stwierdzonego przez Trybunał lub jeżeli zarzut przedstawiono jako alternatywny dla zarzutu, który uznano już za zasadny<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0055"><P>Zobacz na przykład wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20060530">30 maja 2006 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Irlandia</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑459/03</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:345">EU:C:2006:345</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0168">168</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0173">173</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20111020">20 października 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Francja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑549/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:672">EU:C:2011:672</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0114"><NO.P>114.</NO.P><TXT>W każdym razie w świetle argumentów przedstawionych przez rząd austriacki odnoszę wrażenie, że w niniejszej sprawie Trybunał powinien przeanalizować zarzucane naruszenie z perspektywy obydwu przywołanych swobód.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">a)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Swobodny przepływ towarów</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0115"><NO.P>115.</NO.P><TXT>W istocie rząd austriacki twierdzi, że opłata infrastrukturalna jest środkiem o skutku równoważnym, którego nie sposób usprawiedliwić, co narusza art. 34 TFUE.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0116"><NO.P>116.</NO.P><TXT>Na początku należy zauważyć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem wszystkie środki, które mogą faktycznie lub potencjalnie utrudniać obrót w ramach Unii Europejskiej w sposób bezpośredni lub pośredni, należy uznawać za środki o skutku równoważnym w rozumieniu art. 34 TFUE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0056"><P>Zobacz m.in. wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19740711">11 lipca 1974 r.</DATE>, <NAME.CASE>Dassonville</NAME.CASE>, <NO.CASE>8/74</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1974:82">EU:C:1974:82</NO.ECLI></REF.DOC.ECR> (zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0027" ID="QS0027"/>wyrokiem w sprawie Dassonville<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/>), pkt 5; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151223">23 grudnia 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Scotch Whisky Association i in.</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑333/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:845">EU:C:2015:845</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Zatem przeszkody w swobodnym przepływie towarów, będące konsekwencją stosowania wobec towarów pochodzących z innych państw członkowskich, w których są zgodnie z prawem produkowane i wprowadzane do obrotu, przepisów określających wymogi odnoszące się do takich towarów, stanowią środki o skutku równoważnym względem ograniczeń ilościowych, nawet jeżeli przepisy te<?PAGE NO="19"?> mają zastosowanie jednakowo do wszystkich produktów<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0057"><P>Zobacz podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19790220">20 lutego 1979 r.</DATE>, <NAME.CASE>Rewe-Zentral</NAME.CASE>, <NO.CASE>120/78</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1979:42">EU:C:1979:42</NO.ECLI></REF.DOC.ECR> (zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0028" ID="QS0028"/>wyrokiem w sprawie Cassis de Dijon<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/>), pkt 6, 14, 15; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20090210">10 lutego 2009 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Włochy</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑110/05</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:66">EU:C:2009:66</NO.ECLI></REF.DOC.ECR> (zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0029" ID="QS0029"/>wyrokiem w sprawie Trailers<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/>), pkt 35.</P></NOTE>. Z kolei zastosowanie wobec produktów z innych państw członkowskich przepisów krajowych ograniczających lub zakazujących pewnych ustaleń dotyczących sprzedaży nie powoduje samo w sobie faktycznego lub potencjalnego utrudnienia handlu między państwami członkowskimi w sposób pośredni lub bezpośredni, pod warunkiem że przepisy te mają zastosowanie do wszystkich odpowiednich handlowców, są przewidziane prawem i rzeczywiście niedyskryminujące<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0058"><P>Zobacz wyrok w sprawie Keck, pkt 16, 17; wyrok w sprawie Trailers, pkt 36.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0117"><NO.P>117.</NO.P><TXT>W tym kontekście nie zgadzam się z rządem niemieckim, że opłatę infrastrukturalną, w zakresie ewentualnie wpływającym na dystrybucję towarów w Niemczech, należy uważać za <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0030" ID="QS0030"/>ustalenie dotyczące sprzedaży<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/> (<QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0031" ID="QS0031"/>sposób sprzedaży<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/>) w rozumieniu orzecznictwa ze sprawy Keck.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0118"><NO.P>118.</NO.P><TXT>Pojęcie ustaleń dotyczących sprzedaży obejmuje wyłącznie przepisy krajowe, dotyczące <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0032" ID="QS0032"/>ustaleń, na podstawie których możliwa jest sprzedaż produktów<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0059"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20090430">30 kwietnia 2009 r.</DATE>, <NAME.CASE>Fachverband der Buch- und Medienwirtschaft</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑531/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:276">EU:C:2009:276</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0020">20</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Innymi słowy, obejmuje ono środki regulujące sposób wprowadzania na rynek produktów (przykładowo kiedy, gdzie, jak i przez kogo)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0060"><P>Zobacz wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151112">12 listopada 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Visnapuu</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑198/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:751">EU:C:2015:751</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160921">21 września 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Etablissements Fr. Colruyt</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑221/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:704">EU:C:2016:704</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>. Porównaj także opinia rzecznika generalnego M. Szpunara w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Deutsche Parkinson Vereinigung</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑148/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:394">EU:C:2016:394</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0020">20</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i nast.</P></NOTE>. Pojęcia tego nie należy rozszerzać na przepisy dotyczące sposobu <HT TYPE="ITALIC">transportowania</HT> towarów. Doświadczenie pokazuje, że ustalenia dotyczące sprzedaży, o ile nie są dyskryminujące, zasadniczo nie powodują utrudnienia w dostępie do rynku państwa członkowskiego towarów przywożonych. Ograniczenie sposobu transportowania towarów może mieć z kolei bardziej bezpośredni wpływ na transgraniczny handel towarami, czyniąc przywóz i wywóz trudniejszym pod względem technicznym, ekonomicznym lub praktycznym, bądź wręcz niemożliwym. W mojej ocenie przepisy krajowe dotyczące transportu pod pewnymi względami nie różnią się od krajowych przepisów dotyczących użytkowania, w odniesieniu do których Trybunał odmówił rozszerzenia zasady ze sprawy Keck<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0061"><P>Porównaj wyrok w sprawie Trailers, pkt 37, 56 i nast.</P></NOTE>. Potwierdzenie tego znaleźć można w szeregu spraw, w których Trybunał analizował zgodność środków krajowych ograniczających transport towarów z art. 34 TFUE w świetle tradycyjnego orzecznictwa ze spraw Dassonville i Cassis de Dijon<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0062"><P>Zobacz m.in. wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20030612">12 czerwca 2003 r.</DATE>, <NAME.CASE>Schmidberger</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑112/00</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:333">EU:C:2003:333</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20051115">15 listopada 2005 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Austria</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑320/03</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:684">EU:C:2005:684</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20111221">21 grudnia 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Austria</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑28/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:854">EU:C:2011:854</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0119"><NO.P>119.</NO.P><TXT>Nie oznacza to jednak, że opłatę infrastrukturalną należy uznać za środek o skutku równoważnym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0120"><NO.P>120.</NO.P><TXT>Należy mieć na uwadze, że – po pierwsze – Republika Federalna Niemiec ma już system opłat autostradowych, który obejmuje pojazdy o masie 3,5 t i więcej. Opłata infrastrukturalna, która jest przedmiotem niniejszego postępowania, dotyczy zatem wyłącznie pojazdów o masie poniżej 3,5 t. Opłata ta zatem dotyczy głównie samochodów pasażerskich, autobusów i małych vanów oraz – co warto ponownie podkreślić – ma bez rozróżnienia zastosowanie zarówno do pojazdów krajowych, jak i zagranicznych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0121"><NO.P>121.</NO.P><TXT>Mimo to rząd austriacki podnosi, że samochodami pasażerskimi lub małymi vanami można wywozić do Niemiec pewne produkty pochodzące z innych państw członkowskich, przez co może to mieć wpływ na handel transgraniczny.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="20"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0122"><NO.P>122.</NO.P><TXT>To prawda, że nie sposób wykluczyć, iż może się zdarzyć, że pewne towary są transportowane do Niemiec z miejsca ich wytwarzania, przywozu, przechowywania lub po prostu z innego miejsca, w którym są za granicą wprowadzane do obrotu, z wykorzystaniem samochodów pasażerskich lub małych vanów. Nie wystarczy to jednak, by uznać, że opłata infrastrukturalna jest środkiem o skutku równoważnym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0123"><NO.P>123.</NO.P><TXT>W tym względzie przypomnę, że w spójnej linii orzecznictwa Trybunał stwierdzał, iż środki krajowe, których skutki restrykcyjne są <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0033" ID="QS0033"/>zbyt niepewne i pośrednie<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/>, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0034" ID="QS0034"/>czysto spekulacyjne<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="201D" ID="QE0034"/> lub <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0035" ID="QS0035"/>zbyt nieistotne i niepewne<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/>, nie naruszają art. 34 TFUE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0063"><P>Zobacz m.in. wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19900307">7 marca 1990 r.</DATE>, <NAME.CASE>Krantz</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑69/88</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1990:97">EU:C:1990:97</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0011">11</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19941005">5 października 1994 r.</DATE>, <NAME.CASE>Centre d’insémination de la Crespelle</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑323/93</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1994:368">EU:C:1994:368</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19981203">3 grudnia 1998 r.</DATE>, <NAME.CASE>Bluhme</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑67/97</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1998:584">EU:C:1998:584</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0022">22</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20050526">26 maja 2005 r.</DATE>, <NAME.CASE>Burmanjer i in.</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑20/03</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:307">EU:C:2005:307</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Dotyczy to w szczególności środków, w których nie przewidziano <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0036" ID="QS0036"/>żadnego rozróżnienia na podstawie pochodzenia transportowanych towarów<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="201D" ID="QE0036"/> oraz <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0037" ID="QS0037"/>których celem nie jest regulowanie handlu towarami z innymi państwami członkowskimi<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0064"><P>Zobacz wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19980618">18 czerwca 1998 r.</DATE>, <NAME.CASE>Corsica Ferries France</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑266/96</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1998:306">EU:C:1998:306</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19940714">14 lipca 1994 r.</DATE>, <NAME.CASE>Peralta</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑379/92</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1994:296">EU:C:1994:296</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0024">24</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19951005">5 października 1995 r.</DATE>, <NAME.CASE>Centro Servizi Spediporto</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑96/94</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1995:308">EU:C:1995:308</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0041">41</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0124"><NO.P>124.</NO.P><TXT>Wydaje się, że jest tak w przypadku spornej opłaty infrastrukturalnej w niniejszym postępowaniu, która to opłata nie jest w żadnej mierze środkiem służącym regulowaniu handlu: ma ona jednakowe zastosowanie do każdego pojazdu w tranzycie poruszającego się po niemieckiej sieci autostrad, niezależnie od tego, czy cel przejazdu jest prywatny czy służbowy, i niezależnie od pochodzenia pojazdu oraz ewentualnie przewożonych towarów. Liczba produktów przywożonych, na którą środek ten może mieć wpływ, jest prawdopodobnie umiarkowana, a ewentualny wzrost cen tych produktów jeszcze bardziej ograniczony, zważywszy, że opłata infrastrukturalna stanowi szczególnie mały procent ogólnych kosztów przewozu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0125"><NO.P>125.</NO.P><TXT>Akta nie pozwalają w mojej ocenie na wyciągnięcie innego wniosku, szczególnie że Republika Austrii nie przedstawiła żadnego dowodu (szacunków, opracowań, przykładów itp.) w zakresie ewentualnego wpływu, jaki opłata infrastrukturalna może mieć na handel transgraniczny. W rzeczywistości rząd austriacki zwraca się do Trybunału o wydanie w niniejszej sprawie orzeczenia na podstawie samego domniemania, mimo że to na tym rządzie jako stronie skarżącej spoczywa ciężar dowodu.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">b)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Swoboda świadczenia usług</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0126"><NO.P>126.</NO.P><TXT>Rząd austriacki jest zdania, że opłata infrastrukturalna narusza również art. 56 TFUE, ponieważ sprawia, że poruszanie się do Niemczech jest kosztowniejsze zarówno dla zagranicznych usługodawców, jak i krajowych klientów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0127"><NO.P>127.</NO.P><TXT>Na początek należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem za ograniczenia swobody świadczenia usług uważa się wszelkie środki, które zabraniają, utrudniają lub czynią mniej atrakcyjnym wykonywanie owej swobody. Co więcej, prawa przewidziane w art. 56 TFUE przysługują nie tylko usługodawcy, ale i odbiorcom usług<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0065"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181113">13 listopada 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Čepelnik</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑33/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:896">EU:C:2018:896</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0038">38</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0128"><NO.P>128.</NO.P><TXT>Trybunał kilkakrotnie stwierdzał jednak, że art. 56 TFUE nie obejmuje środków krajowych, których jedynym skutkiem jest obłożenie świadczenia usług <HT TYPE="ITALIC">dodatkowymi kosztami</HT> i które w jednakowy sposób odnoszą się do świadczenia usług zarówno między państwami członkowskimi, jak i wewnątrz jednego państwa członkowskiego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0066"><P>Zobacz przykładowo wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20050908">8 września 2005 r.</DATE>, <NAME.CASE>Mobistar and Belgacom Mobile</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑544/03 i C‑545/03</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:518">EU:C:2005:518</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150611">11 czerwca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Berlington Hungary i in.</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑98/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:386">EU:C:2015:386</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181122">22 listopada 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Vorarlberger Landes- und Hypothekenbank</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑625/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:939">EU:C:2018:939</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="21"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0129"><NO.P>129.</NO.P><TXT>Może to dotyczyć w szczególności podatków i innego rodzaju opłat, które organy krajowe mogą wprowadzać w ramach wykonywania własnych kompetencji w dziedzinie opodatkowania lub polityki gospodarczej. O ile te podatki i opłaty nie są bezpośrednio ani pośrednio dyskryminujące, a ich kwota pozostaje umiarkowana w stosunku do odnośnych usług, nie można przyjąć za pewnik, że mogą one prawdopodobnie utrudnić dostęp do rynku danego państwa członkowskiego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0067"><P>Zobacz podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20050217">17 lutego 2005 r.</DATE>, <NAME.CASE>Viacom Outdoor</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑134/03</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:94">EU:C:2005:94</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0039">39</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; analogicznie z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20060601">1 czerwca 2006 r.</DATE>, <NAME.CASE>innoventif</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑453/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:361">EU:C:2006:361</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. Zobacz również opinia rzecznik generalnej J. Kokott w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Viacom Outdoor</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑134/03</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:676">EU:C:2004:676</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0058">58</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0067">67</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; moja opinia w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Global Starnet</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑322/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:442">EU:C:2017:442</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0026">26</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0029">29</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0130"><NO.P>130.</NO.P><TXT>Prawdą jest, że w przeszłości kierowcy samochodów pasażerskich, autobusów lub małych vanów zarejestrowanych za granicą mogli mieć bezpłatny dostęp do niemieckiej sieci autostrad. Trybunał jednak wielokrotnie stwierdzał, że przepisy unijne dotyczące swobodnego przemieszczania się nie uprawniają handlarzy do powoływania się na brak zmiany w przepisach<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0068"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150611">11 czerwca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Berlington Hungary i in.</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑98/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:386">EU:C:2015:386</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0078">78</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo.</P></NOTE>. Proste zmiany przepisów krajowych, o ile nie są dyskryminacyjne, czy też rozbieżności między przepisami krajowymi poszczególnych państw członkowskich, o ile nie utrudniają dostępu do rynku państwa członkowskiego, nie stanowią dostatecznej podstawy, by wywołać zastosowanie przepisów traktatowych dotyczących swobodnego przemieszczania się, nawet jeżeli mogą one mieć negatywny wpływ na decyzje unijnych przedsiębiorców o wykonywaniu ich prawa do swobodnego przemieszczania się<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0069"><P>Zobacz podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20040429">29 kwietnia 2004 r.</DATE>, <NAME.CASE>Weigel</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑387/01</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:256">EU:C:2004:256</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0055">55</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. Zobacz także opinia rzecznika generalnego A. Tizzana w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>CaixaBank France</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑442/02</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:187">EU:C:2004:187</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0058">58</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0131"><NO.P>131.</NO.P><TXT>W tym kontekście i ze względu na brak konkretnych informacji lub dowodów od skarżącego Trybunał nie powinien po prostu zakładać, że wprowadzenie opłaty w rodzaju i w wysokości spornej opłaty infrastrukturalnej będzie w sposób nieunikniony prowadziło do zniechęcenia usługodawców z siedzibą za granicą do świadczenia usług w Niemczech lub do zniechęcenia osób fizycznych mieszkających w Niemczech do przemieszczania się za granicę w podobnym celu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0132"><NO.P>132.</NO.P><TXT>Jak wspomniano w pkt 124 powyżej, opłata infrastrukturalna jest stosowana jednakowo wobec każdego pojazdu w tranzycie poruszającego się po niemieckiej sieci autostrad, niezależnie od tego, czy podróż ma charakter prywatny czy służbowy, a także niezależnie od pochodzenia pojazdu. Z informacji dostępnych Trybunałowi wynika, że koszt winiety jest spójny z cenami obowiązującymi w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej (w tym Republice Austrii) i trudno uznać go za nieproporcjonalny względem uzyskiwanej usługi (nieograniczonego dostępu do niemieckiej sieci autostrad). Wpływ na swobodny przepływ usług zdaje się zatem niepewny lub co najwyżej pośredni. Nie ma – innymi słowy – żadnej przesłanki, która mogłaby wskazywać na utrudnienia w dostępie do rynku.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0133"><NO.P>133.</NO.P><TXT>W świetle powyższego nie istnieje podstawa, by analizować możliwe uzasadnienie, na które powołuje się rząd niemiecki.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">D.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Czwarty zarzut: naruszenie art. 92 TFUE</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Argumenty stron</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0134"><NO.P>134.</NO.P><TXT>W czwartym i ostatnim zarzucie Republika Austrii podnosi, że sporny środek narusza art. 92 TFUE w zakresie, w jakim ma zastosowanie do komercyjnych przewozów autobusowych lub przewozu towarów pojazdami o masie poniżej 3,5 t. Rząd austriacki podkreśla, że art. 92 TFUE nie przewiduje możliwości uzasadnienia, co skutkuje tym, że dyskryminacyjny charakter spornego środka czyni go niespójnym z powołanym przepisem. Rząd powołuje się w tym kontekście na wyrok wydany w sprawie Komisja przeciwko Niemcom.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="22"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0135"><NO.P>135.</NO.P><TXT>Ze swojej strony Republika Federalna Niemiec uważa ten zarzut za bezzasadny. Rząd niemiecki podnosi, że nie można interpretować art. 92 TFUE jako przepisu tak daleko idącego, by uniemożliwiał on jakąkolwiek zmianę przepisów krajowych, która mogłaby wpływać na transport drogowy. Rząd niemiecki zauważa też, że po wydaniu wyroku w sprawie Komisja przeciwko Niemcom przyjęto szereg istotnych przepisów, w szczególności dyrektywę w sprawie eurowiniet. W art. 7 ust. 1 i art. 7k tej dyrektywy wprost zezwolono na środki takie jak sporny środek.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Ocena</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0136"><NO.P>136.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 92 TFUE: <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0038" ID="QS0038"/>[d]o czasu przyjęcia przepisów określonych w artykule 91 ustęp 1, żadne państwo członkowskie nie może bez przyjęcia jednomyślnie przez Radę środka przyznającego odstępstwo wydać mniej korzystnych – w ich bezpośrednim lub pośrednim skutku wobec przewoźników z innych państw członkowskich – w porównaniu z przewoźnikami krajowymi, różnych przepisów regulujących tę materię na dzień <DATE ISO="19580101">1 stycznia 1958</DATE> roku lub, dla państw przystępujących, na dzień ich przystąpienia<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0137"><NO.P>137.</NO.P><TXT>Z kolei w art. 91 ust. 1 TFUE przewidziano podstawę przyjmowania środków służących wdrażaniu wspólnej polityki transportowej, w szczególności przepisów określających <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0039" ID="QS0039"/>wspólne reguły mające zastosowanie do transportu międzynarodowego wykonywanego z lub na terytorium państwa członkowskiego lub tranzytu przez terytorium jedne[go] lub większej liczby państw członkowskich<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="201D" ID="QE0039"/>, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0040" ID="QS0040"/>warunki dostępu przewoźników niemających stałej siedziby w państwie członkowskim do transportu krajowego w państwie członkowskim<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="201D" ID="QE0040"/> i <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0041" ID="QS0041"/>środki pozwalające polepszyć bezpieczeństwo transportu<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="201D" ID="QE0041"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0138"><NO.P>138.</NO.P><TXT>Artykuł 92 TFUE (lub przepisy poprzedzające ten artykuł – najpierw art. 76 traktatu EWG, a następnie art. 72 traktatu WE) to przepis, którego wykładni Trybunał praktycznie nie dokonywał i który bardzo rzadko stosowała Rada. Niniejsza sprawa to zatem dla Trybunału okazja do doprecyzowania jego zakresu i znaczenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0139"><NO.P>139.</NO.P><TXT>Transport stanowi przedmiot wspólnej polityki, co oznacza istnienie konkretnych zasad, które mogą stanowić odstępstwo od zasad mających zastosowanie do innych działań lub różnić się od takich innych zasad. Istniał szereg powodów, dla których państwa członkowskie uznały przy tworzeniu traktatów wspólnotowych, że transport charakteryzuje się specyfiką, która wymaga szczególnego zestawu zasad<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0070"><P>Zobacz J. Aussant, R. Fornasier, La Politique Commune des Transports, w: <HT TYPE="ITALIC">Commentaire Megret – Le Droit de la CEE</HT>, Vol. 3, wyd. drugie, 1990, s. 195–197.</P></NOTE>. Uważano między innymi, że istnieją istotne rozbieżności w sposobie regulowania usług transportowych na szczeblu państw członkowskich, który to czynnik w świetle wagi zagadnienia nakazywał ostrożne i stopniowe podejście w ustalaniu wspólnej polityki<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0071"><P>Zobacz ogólnie J. Robert, Doubts on a Common Transport Policy, 1967, <HT TYPE="ITALIC">Common Market Law Review</HT>, vol. 5, s. 193 i nast.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0140"><NO.P>140.</NO.P><TXT>Z tego względu ważne było, by w ramach pierwszego kroku zapobiec umniejszaniu znaczenia tego procesu przez państwa członkowskie poprzez wprowadzanie nowych zasad sprzyjających bardziej przewoźnikom krajowym niż zagranicznym. Poszerzyłoby to lukę między różnymi zestawami przepisów państw członkowskich i stałoby w sprzeczności z samym duchem przyszłej polityki. Ówczesny art. 76 traktatu EWG (obecnie art. 92 TFUE) stworzono zatem z myślą właśnie o tym celu: nakładał on na państwa członkowskie warunek zawieszający do czasu, aż Wspólnota (obecnie Unia Europejska) przyjmie wspólne zasady. W związku z tym nie można przeoczyć faktu, że dziś podobnie jak wówczas ogólny zakaz ograniczeń swobody świadczenia usług w obrębie Unii Europejskiej, przewidziany w art. 56 TFUE (wówczas art. 59 traktatu EWG), nie ma zastosowania w dziedzinie transportu na mocy art. 58 ust. 1 TFUE (wówczas art. 61 ust. 1 traktatu EWG).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0141"><NO.P>141.</NO.P><TXT>Jeżeli wziąć pod uwagę tę historię prac legislacyjnych, argumenty przywołane przez rząd austriacki na poparcie naruszenia art. 92 TFUE nie są przekonujące.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="23"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0142"><NO.P>142.</NO.P><TXT>Na początek pozwolę sobie zauważyć, że art. 92 TFUE zapewne nie ma już zastosowania do środków takich jak sporne. Nie jest zaskoczeniem, że przepis ten był w przeszłości stosowany bardzo rzadko, a od długiego czasu nie był stosowany wcale: dawny art. 76 traktatu EWG od początku miał stanowić zasadę o charakterze przejściowym, której zakres stosowania miał się stopniowo zmniejszać<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0072"><P>Zobacz J. Aussant, R. Fornasier, <HT TYPE="ITALIC">powyżej</HT>, przyp. 69, s. 216.</P></NOTE>. Faktycznie brzmienie przepisu wprost wskazuje, że ma on zastosowanie wyłącznie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0042" ID="QS0042"/>do czasu ustanowienia przepisów, o których mowa w art. 91 ust. 1 [TFUE]<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="201D" ID="QE0042"/>. W rzeczywistości po ustanowieniu wspólnych zasad obejmujących wszystkie środki transportu (transport powietrzny, drogowy, kolejowy, morski i żeglugę śródlądową) pewni komentatorzy pytali, czy przepis ten nie stał się w zdecydowanej mierze nieaktualny<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0073"><P>Zobacz przykładowo L. Grand, Komentarz do art. 72 TWE, w: I. Pingel (red.), <HT TYPE="ITALIC">Commentaire article par article des traités UE et CE</HT>, 2<HT TYPE="SUP">nd</HT> edition, Paris, Dalloz 2010, s. 667, 668. Podobnie F. Balducci Romano, Komentarz do art. 92 TFUE, w: C. Curti Gialdino, <HT TYPE="ITALIC">Codice dell’Unione Europea Operativo</HT>, Napoli, Simone 2012, s. 962, 963.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0143"><NO.P>143.</NO.P><TXT>Dotyczy to w moim przekonaniu szczególnie transportu drogowego. W rzeczy samej kilka unijnych środków służących ustanawianiu wspólnej polityki w tym sektorze ujrzało światło dzienne, szczególnie pod koniec lat osiemdziesiątych i na początku lat dziewięćdziesiątych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0074"><P>Przyczyny tego należy dopatrywać się w fakcie, że w połowie lat osiemdziesiątych Parlament pomyślnie wniósł skargę przeciwko Radzie w związku z niewprowadzeniem wspólnej polityki transportowej (zob. wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19850522">22 maja 1985 r.</DATE>, <NAME.CASE>Parlament/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>13/83</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1985:220">EU:C:1985:220</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Na przestrzeni lat unijny prawodawca z myślą o wdrażaniu (obecnego) art. 91 ust. 1 TFUE między innymi: przewidział wprowadzenie od stycznia 1990 r. taryf swobodnie negocjowanych przez umawiające się strony; od stycznia 1993 r. zniósł kontyngenty; również od stycznia 1993 r. wprowadził ogólnowspólnotowe zezwolenie dla przewoźników drogowego transportu rzeczy; ustanowił wspólne zasady międzynarodowych przewozów pasażerskich autokarami i autobusami oraz wprowadził kabotaż, który miał być realizowany na różnych etapach<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0075"><P>Odpowiednio rozporządzenie Rady (EWG) nr 4058/89 z dnia <DATE ISO="19891221">21 grudnia 1989 r.</DATE> w sprawie ustalenia stawek za drogowy przewóz rzeczy między państwami członkowskimi (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="390" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1989">Dz.U. 1989, L 390, s. 1</REF.DOC.OJ>); rozporządzenie Rady (EWG) nr 1841/88 z dnia <DATE ISO="19880621">21 czerwca 1988 r.</DATE> zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3164/76 w sprawie kontyngentów wspólnotowych w odniesieniu do przewozu drogowego rzeczy między państwami członkowskimi (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="163" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1988">Dz.U. 1988, L 163, s. 1</REF.DOC.OJ>); rozporządzenie Rady (EWG) nr 881/92 z dnia <DATE ISO="19920326">26 marca 1992 r.</DATE> w sprawie dostępu do rynku drogowych przewozów rzeczy we Wspólnocie, na lub z terytorium państwa członkowskiego lub w tranzycie przez jedno lub więcej państw członkowskich (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="095" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1992">Dz.U. 1992, L 95, s. 1</REF.DOC.OJ>); rozporządzenie Rady (EWG) nr 684/92 z dnia <DATE ISO="19920316">16 marca 1992 r.</DATE> w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu osób autokarem i autobusem (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="074" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1992">Dz.U. 1992, L 74, s. 1</REF.DOC.OJ>); rozporządzenie Rady (EWG) nr 3118/93 z dnia <DATE ISO="19931025">25 października 1993 r.</DATE> ustanawiające warunki wykonywania w państwie członkowskim usług krajowego transportu drogowego rzeczy przez przewoźników niemających siedziby w tym państwie (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="279" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1993">Dz.U. 1993, L 279, s. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0144"><NO.P>144.</NO.P><TXT>W dzisiejszych czasach, w związku z potwierdzoną niedawno opinią 2/15, sektor transportu drogowego jest w dużej mierze objęty przepisami unijnymi<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0076"><P>Opinia 2/15 (Umowa o wolnym handlu między UE a Singapurem) z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170516">16 maja 2017 r.</DATE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:376">EU:C:2017:376</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0204">204</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0212">212</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. Zobacz opinia rzecznik generalnej E. Sharpston dla celów tego samego postępowania, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:992">EU:C:2016:992</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0260">260</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0267">267</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. W szczególności przepisy unijne obejmują wspólne zasady dotyczące dostępu do zawodu i rynku, określają minimalne normy dotyczące czasu pracy, czasu jazdy i czasu odpoczynku w profesjonalnym transporcie drogowym, a także określają minimalne roczne podatki od pojazdów, jak również wspólne zasady dotyczące opłat drogowych i opłat pobieranych od użytkowników pojazdów ciężarowych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0077"><P>Stosunkowo niedawno opracowany zarys istniejących przepisów z odniesieniami do różnych instrumentów prawnych obowiązujących obecnie – zob. Sprawozdanie Komisji dla Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie stanu unijnego rynku transportu drogowego z dnia <DATE ISO="20140414">14 kwietnia 2014 r.</DATE> [COM(2014) 222 final].</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0145"><NO.P>145.</NO.P><TXT>W niniejszym postępowaniu szczególnie istotny jest ostatni z aspektów. W rzeczy samej w dyrektywie w sprawie eurowiniet ustanowiono wspólne zasady dotyczące opłat za przejazd zależnych od odległości oraz opłat czasowych (winiet) dla pojazdów ciężarowych, które to opłaty pobiera się z tytułu korzystania z infrastruktury. Zasady te stanowią, że koszt budowy, obsługi i rozwoju infrastruktury może być rekompensowany poprzez opłaty za przejazd i winiety wnoszone przez użytkowników dróg.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="24"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0146"><NO.P>146.</NO.P><TXT>Unijny prawodawca zadecydował jednak, jak dotąd, o ograniczeniu zbliżenia przepisów państw członkowskich w tej dziedzinie wyłącznie do pojazdów o masie powyżej 3,5 t<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0078"><P>Zobacz motyw 5 dyrektywy w sprawie eurowiniet.</P></NOTE>. W art. 7 ust. 1 dyrektywy w sprawie eurowiniet stwierdzono wyraźnie, że w pewnych warunkach <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0043" ID="QS0043"/>państwa członkowskie mogą utrzymać lub wprowadzić opłaty za przejazd lub opłaty za korzystanie z infrastruktury w transeuropejskiej sieci drogowej lub na pewnych odcinkach tej sieci oraz na innych dodatkowych odcinkach ich sieci autostrad, które nie stanowią części transeuropejskiej sieci drogowej<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="201D" ID="QE0043"/>. Państwa członkowskie mają, co do zasady, prawo <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0044" ID="QS0044"/>stosowania opłat za przejazd lub opłat za korzystanie z infrastruktury na innych drogach, pod warunkiem że nałożenie opłat za przejazd lub opłat za korzystanie z infrastruktury na tych innych drogach nie jest dyskryminujące dla międzynarodowego ruchu drogowego i nie powoduje zakłóceń konkurencji między operatorami<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="201D" ID="QE0044"/>. Przepis ten należy odczytywać w kontekście motywu 9 dyrektywy 2011/76/UE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0079"><P>Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20110927">27 września 2011 r.</DATE> zmieniająca dyrektywę 1999/62 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="269" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2011">Dz.U. 2011, L 269, s. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, zgodnie z którym dyrektywa ta <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0045" ID="QS0045"/>nie uniemożliwia państwom członkowskim stosowania krajowych zasad pobierania opłat od innych użytkowników dróg nieobjętych zakresem stosowania niniejszej dyrektywy<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="201D" ID="QE0045"/>. Ponadto w art. 7k dyrektywy w sprawie eurowiniet wprost zezwolono państwom członkowskim, które wprowadzają system opłat za korzystanie z infrastruktury, na wprowadzenie odpowiedniej rekompensaty za te opłaty.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0147"><NO.P>147.</NO.P><TXT>Nie można twierdzić, jak zasugerowano w stanowiskach rządu austriackiego, że niezależnie od bogatego prawodawstwa przyjętego przez Unię Europejską na podstawie art. 91 TFUE w dziedzinie transportu drogowego żadne państwo członkowskie nie ma prawa wprowadzać systemu opłat za przejazd lub opłat za korzystanie z sieci autostrad dla pojazdów nieobjętych dyrektywą w sprawie eurowiniet, o ile prawodawca unijny nie reguluje tego zagadnienia. Ani też, że gdy państwo członkowskie to czyni, nie może obniżyć opodatkowania związanego z pojazdami silnikowymi w celu rekompensaty kosztów nowej opłaty.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0148"><NO.P>148.</NO.P><TXT>Wniosek taki, poza tym, że trudny to pogodzenia z samym brzmieniem dyrektywy w sprawie eurowiniet, stałby też w sprzeczności z dwoma szeroko akceptowanymi dogmatami polityki transportowej Unii: koszty związane z korzystaniem z infrastruktury transportowej powinny opierać się za zasadach <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0046" ID="QS0046"/>użytkownik płaci<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="201D" ID="QE0046"/> i <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0047" ID="QS0047"/>zanieczyszczający płaci<QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="201D" ID="QE0047"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0080"><P>Zobacz przykładowo motyw 3 dyrektywy 2011/76; oraz Komisja Europejska, Biała księga, Plan utworzenia jednolitego europejskiego obszaru transportu – dążenie do osiągnięcia konkurencyjnego i zasobooszczędnego systemu transportu [COM(2011) 144 final], pkt 58.</P></NOTE>. Byłby to też wniosek nielogiczny, ponieważ oznaczałoby to, że wszystkie państwa członkowskie, które wprowadziły tego rodzaju systemy po <DATE ISO="19580101">1 stycznia 1958 r.</DATE> (lub po dacie przystąpienia do Wspólnoty/Unii) naruszyły i nadal naruszają art. 92 TFUE.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0149"><NO.P>149.</NO.P><TXT>Na poparcie swoich tez rząd austriacki powołuje się na wyrok wydany w sprawie Komisja przeciwko Niemcom.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0150"><NO.P>150.</NO.P><TXT>Uważam jednak, że rozstrzygnięcia dokonanego przez Trybunał w tamtej sprawie nie można bezpośrednio przekładać na niniejsze postępowanie. W rzeczy samej skargę wniesiono w 1990 r., a więc w czasie, gdy większość środków koniecznych do wdrożenia wspólnej polityki w dziedzinie transportu drogowego nie została jeszcze przyjęta lub miała dopiero być transponowana do przepisów krajowych, co dotyczyło również (a jest to szczególnie ważne) dyrektywy w sprawie eurowiniet. Jednakże dziś <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0048" ID="QS0048"/>przepisy, o których mowa w art. 91 ust. 1 [TFUE]<QUOT.END REF.START="QS0048" CODE="201D" ID="QE0048"/>, w tym też szczegółowe przepisy dotyczące przydziału kosztów infrastruktury transportowej, są już przyjęte.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="25"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0151"><NO.P>151.</NO.P><TXT>W każdym razie nawet gdyby art. 92 TFUE miał nadal mieć zastosowanie, rząd austriacki nie zdołał wyjaśnić, a tym bardziej udowodnić, w jaki sposób środek, który dotyczy wyłącznie pojazdów o masie poniżej 3,5 t, mógłby mieć rzeczywisty wpływ na zagranicznych przewoźników. Również w tym względzie rząd zasadniczo oczekuje od Trybunału orzekania na podstawie domniemania. Jak wspomniano jednak w pkt 78 powyżej, w kontekście postępowania na podstawie art. 259 TFUE skarżący jest zobowiązany do udowodnienia zarzucanych uchybień bez powoływania się na domniemania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0152"><NO.P>152.</NO.P><TXT>Ze wszystkich względów przedstawionych powyżej jestem zdania, że również zarzut czwarty należy oddalić.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">V.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie kosztów</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0153"><NO.P>153.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 138 § 1 i art. 140 § 1 regulaminu postępowania uważam, że Republika Austrii powinna ponieść własne koszty i koszty poniesione przez Republikę Federalną Niemiec, podczas gdy Królestwo Danii i Królestwo Niderlandów powinny ponieść własne koszty.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">VI.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wnioski</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0154"><NO.P>154.</NO.P><TXT>W świetle powyższych rozważań proponuję, aby Trybunał:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>oddalił skargę;</P></ITEM><ITEM><P>zasądził pokrycie przez Republikę Austrii własnych kosztów, a także pokrycie kosztów poniesionych przez Republikę Federalną Niemiec;</P></ITEM><ITEM><P>zasądził pokrycie przez Królestwo Danii i Królestwo Niderlandów ich własnych kosztów.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>