Ἡ παραγωγή καί ἡ κατανάλωση πρόβειου κρέατος εντός τῆς Κοινότητος παρουσιάζει μεγάλες διαφορές.

Ἡ κοινή ὀργάνωση ἀγορᾶς στόν τομέα τοῦ πρόβειου κρέατος ἐθεσπίσθη μέ τόν κανονισμό 1837/80, τῆς 27ης 'Ιουνίου 1980 (ΕΕ, εἰδ. ἔκδ., 03/029, σ. 150). Αύτη ἡ ὀργάνωση ἀγορᾶς ἀποκλίνει σέ πολλά σημεία ἀπό τίς παραδοσιακές μορφές προγενεστέρων ὀργανώσεων ἀγορᾶς.

Κατά πρώτον, τό άρθρο 34 τοῦ κανονισμοί) 1837/80 προβλέπει ὅτι ἡ νεοσύστατη κοινή ὀργάνωση ἀγορᾶς δύναται ενδεχομένως νά τροποποιηθεί ἡ προσαρμοσθεί τήν 1η 'Απριλίου 1984.

Κατά δεύτερον, ἡ προστασία τῆς κοινής ἀγορᾶς ἐπραγματοποίηση μέ την παραχώρηση εὐρέος πεδίου σέ συμφωνίες αυτοπεριορισμοί) πού συνάπτονται μεταξύ τῆς Κοινότητος καί τρίτων χωρών, ἀπό την πραγμάτωση τῶν ὁποίων τό άρθρο 35 τοῦ κανονισμού 1837/80 ἐξαρτά την ἐπί κοινοτικοῦ επιπέδου ἐφαρμογή τῆς κοινῆς ὀργανώσεως ἀγοράς.

Τέλος, ἡ κοινή ὀργάνωση ἀγοράς ὁρίζει μέν ενιαία τιμή βάσεως γιά ὁλόκληρο τό κοινοτικό ἔδαφος, ἡ ρύθμιση ὅμως τῶν τιμών ἀναγωγής καί παρεμβάσεως χαρακτηρίζεται ἀπό τόν διαχωρισμό τῆς κοινής ἀγοράς σέ έξι περιοχές

1) 'Ιταλία' 2) Γαλλία' 3) Benelux, Δανία, 'Ομοσπονδιακή Δημοκρατία τῆς Γερμανίας' 4) 'Ιρλανδία 5) 'Ηνωμένο Βασίλειο' 6) 'Ελλάς.

Οἱ κύριοι μηχανισμοί τῆς κοινής ὀργανώσεως ἀγορᾶς στον τομέα τοῦ πρόβειου κρέατος συνοψίζονται ὡς έξῆς:

'Η ενάγουσα εἶναι μία γερμανική επιχείρηση, ειδικευμένη ἀπό τοῦ 1893 στό εμπόριο νωποῦ κρέατος. Ἀπό τῶν μέσων τοῦ 1965, ἐδημιούργησε συστηματικῶς ἀγορά διαθέσεως νωποῦ πρόβειου κρέατος, προερχομένου ἀπό τήν 'Ομοσπονδιακή Δημοκρατία τῆς Γερμανίας καί τό Ἡνωμένο Βασίλειο. Μέχρι τῆς ενάρξεως τῆς ισχύος τοῦ κανονισμοῦ 1837/80, ή δραστηριότης τῆς συνίστατο κυρίως στον ἐφοδιασμό τῶν ἀγορών τῆς ηπειρωτικής Ευρώπης μέ ἐσφαγμένους ἀμνούς Βρετανίας, τους ὁποίους ἀγόραζε σέ τιμές χαρακτηριζόμενες ἀπό αυτή ὡς συμφέρουσες έναντι τῶν συνήθων στά ηπειρωτικά κράτη μέλη τῆς Κοινότητος μέσων τιμών.

Λαμβανομένων ὑπ' όψη τῶν συνηθειών τῶν γερμανών καταναλωτών καί τῆς περιωρισμένης τιμής, την ὁποία ο γερμανός καταναλωτής εἶναι διατεθειμένος νά καταβάλλει γιά τό πρόβειο κρέας, ἡ θέση στην ἀγορά τῆς ἐναγούσης στην 'Ομοσπονδιακή Δημοκρατία τῆς Γερμανίας εξαρτᾶται, κατά τους ισχυρισμούς της, ἀπό την δυνατότητα νά εφοδιάζεται μέ κρέας καλῆς ποιότητος σέ σχετικῶς χαμηλή τιμή τήν δυνατότητα αύτη ὅμως προσέφερε μόνον ἡ βρετανική ἀγορά, στην ὁποία ὁ δείκτης τιμών μέχρι τό 1980 ήταν σημαντικῶς κατώτερος ἐκείνων πού 'ίσχυαν στά άλλα Κράτη μέλη.

Μετά τήν έναρξη τῆς ἰσχύος τοῦ κανονισμού 1837/80, ἡ ενάγουσα διεπίστωσε σημαντική άνοδο τῶν τιμῶν ἀγοράς τοῦ πρός εξαγωγή βρετανικού κρέατος.

Ή εξέλιξη αύτη παρουσιάζεται ὡς έξῆς ἀπό τήν ενάγουσα:

Αὐτό ὁδήγησε σέ σημαντική μείωση τοῦ κύκλου εργασιών τῆς ἐναγούσης, δεδομένου ὅτι ἡ πελατεία τῆς δέν ήταν διατεθειμένη νά συνεχίσει τίς ἀγορές τῆς ἐν ὄψει αυτής τῆς εξελίξεως τῶν τιμών. Ἐφ᾽ ὅσον ή ενάγουσα δέν ἠδύνατο νά εξεύρει άλλες, παρόμοιες ἐξ ἀπόψεως ποιότητος καί τιμῆς, πηγές εφοδιασμού, — ἰδίως στην 'Ομοσπονδιακή Δημοκρατία τῆς Γερμανίας, ὅπου ἡ εντόπια παραγωγή εἶναι πολύ περιορισμένη —, ήταν υποχρεωμένη νά μειώσει τόν χρόνο εργασίας τοῦ προσωπικού της.

'Η ενάγουσα ἀποδίδει τήν ὡς άνω εξέλιξη τῶν ἐμπορικών τῆς δραστηριοτήτων στην εφαρμογή τῆς κοινής ὀργανώσεως ἀγορᾶς στόν τομέα τοῦ πρόβειου κρέατος, καί ἰδίως μάλιστα στην επίπτωση ἐπί τῶν τιμών ἀγοράς τῶν βρετανικών σφαγίων τοῦ ποσού (claw-back) πού εισπράττεται κατά τήν εξαγωγή ἐκ τοῦ 'Ηνωμένου Βασιλείου δυνάμει τοῦ ἄρθρου 9 παράγραφος 3 τοῦ κανονισμοῦ 1837/80, μέ τό ὁποίο επιζητείται ἡ ἀντιστάθμιση τῶν επιπτώσεων τῆς μεταβλητῆς πριμοδοτήσεως σφαγής.

Μέ επιστολή τῆς 5ης Φεβρουαρίου 1981, ή ενάγουσα ἀπηυθύνθη λόγω τῶν δυσχερειών της στην Ἐπιτροπή καί τῆς ἐζήτησε νά προτείνει ἀμελλητί στό Συμβούλιο υπουργών τήν κατάργηση ἡ τουλάχιστον τήν τροποποίηση τοῦ ἄρθρου 9 τοῦ κανονισμοῦ 1837/80. Ὡς μεταβατικό μέτρο, ἐζήτησε ἀπό τήν Ἐπιτροπή νά ἀναστείλει τήν είσπραξη τοῦ ἐν λόγω ποσοῦ κατ᾽ εφαρμογή τοῦ ἄρθρου 33 τοῦ κανονισμοῦ 1837/80.

Μέ επιστολή τῆς 3ης Μαρτίου 1981, ἡ 'Επιτροπή έδειξε κάποια κατανόηση γιά τήν κατάσταση τῆς ἐναγούσης, δέν ἐθεώρησε ὅμως δυνατή τήν ικανοποίηση τοῦ αιτήματος της.

Μέ δικόγραφο πού περιήλθε στην γραμματεία τοῦ Δικαστηρίου στίς 4 Μαΐου 1981, ή ενάγουσα ήγειρε ενώπιον τοῦ Δικαστηρίου, κατά τά άρθρα 178 καί 215 παράγραφος 2 τῆς συνθήκης ΕΟΚ, ἀγωγή κατά τῆς Κοινότητος περί ἀποκαταστάσεως τῆς ζημίας, τήν ὁποία ἰσχυρίζετο ὅτι υπέστη.

Στά υπομνήματα ἀντικρούσεως πού περιῆλθαν στην γραμματεία τοῦ Δικαστηρίου ἀντιστοίχως στίς 21 καί 22 'Ιουλίου 1981, ἡ Επιτροπή καί τό Συμβούλιο των Ευρωπαϊκῶν Κοινοτήτων υποστηρίζουν ὅτι ἡ ἀγωγή εἶναι ἀβάσιμη.

Ή ενάγουσα κατέθεσε υπόμνημα ἀπαντήσεως στίς 28 Σεπτεμβρίου 1981, μέ τό όποιο εμμένει στά αἰτήματά της.

Τά υπομνήματα ἀνταπαντήσεως τῆς Ἐπιτροπής καί τοῦ Συμβουλίου περιήλθαν στό Δικαστήριο στίς 30 'Οκτωβρίου καί 24 Νοεμβρίου 1981, ἀντιστοίχως.

Μέ δικόγραφο πού περιήλθε στήν γραμματεία τοῦ Δικαστηρίου στίς 25 Αυγούστου 1981, ἡ κυβέρνηση τῆς Γαλλικής Δημοκρατίας ἐζήτησε, κατ' εφαρμογή τοῦ ἄρθρου 37 τοῦ Πρωτοκόλλου περί τοῦ 'Οργανισμοῦ τοῦ Δικαστηρίου, νά τῆς επιτραπεί νά παρέμβει υπέρ τῆς εναγομένης. Μετ' ἀκρόαση τοῦ γενικού εἰσαγγελέως, τό Δικαστήριο μέ διάταξη τῆς 16ης Σεπτεμβρίου 1981 ἐπέτρεψε τήν πρόσθετη παρέμβαση.

Ή κυβέρνηση τῆς Γαλλικής Δημοκρατίας κατέθεσε δικόγραφο προσθέτου παρεμβάσεως στίς 3 Δεκεμβρίου 1981.

Κατόπιν εκθέσεως τοῦ εἰσηγητοῦ δικαστοῦ καί μετ' ἀκρόαση τοῦ γενικοῦ εἰσαγγελέως, τό Δικαστήριο ἀπεφάσισε τήν έναρξη τῆς προφορικής διαδικασίας χωρίς προηγουμένη διεξαγωγή ἀποδείξεων.

Ή επιχείρηοη Julius Kind KG ἐκθέτει τήν πρόσφατη εξέλιξη τῆς οικονομικῆς καταστάσεως καί προβαίνει σέ σύντομη περιγραφή τοῦ μηχανισμοῦ παρεμβάσεως πού εισήχθη διά τοῦ κανονισμοῦ 1837/80.

Θεωρεί τήν είσπραξη τοῦ ποσοῦ πού προβλέπεται στό άρθρο 9 παράγραφος 3 τοῦ κανονισμοῦ 1837/80 (εφεξής: claw-back) ὡς τήν κυρία αἰτία τῆς επιδεινώσεως τῆς οικονομικής τῆς καταστάσεως. Οἰ βλαπτικές επιπτώσεις τοῦ claw-back ἐπί τοῦ ενδοκοινοτικοῦ εμπορίου ἐπετάθησαν ἀπό δύο συμβάντα, ήτοι:

Ή ενάγουσα εἶναι συνεπώς τῆς γνώμης ὅτι ή χρησιμοποίηση τῶν μηχανισμών παρεμβάσεως στόν τομέα τοῦ πρόβειου κρέατος ἐκ μέρους τῆς Κοινότητος συνεπάγεται διακρίσεις, ὁδηγεί σέ μετατοπίσεις τῶν εμπορικῶν ρευμάτων καί σέ στρεβλώσεις τοῦ ἀνταγωνισμοῦ καί ἀντιβαίνει πρός τήν ἀρχή τῆς κοινοτικής προτιμήσεως. Μέ επιστολή τῆς 5ης Φεβρουαρίου 1981 πρός τήν 'Επιτροπή, ἡ ενάγουσα επεδίωξε τήν μεταβολή αὐτοῦ τοῦ συστήματος. Ἐφ' ὅσον ή προσπάθειά τῆς δέν ευδοκίμησε ἡ ενάγουσα θεωρεί ὅτι δικαιούται νά ζητήσει δικαστική προστασία.

Ή εκδοχή ὅτι τό claw-back εἶναι οικονομικώς οὐδέτερο εἶναι εσφαλμένη καί δέν επηρεάζει τόν χαρακτηρισμό τῆς εισπράξεως στά σύνορα. Διότι κάθε επιδότηση πού περιορίζεται κατά περιοχές νοθεύει ήδη καθ᾽ εαυτή τίς συνθήκες τοῦ ἀνταγωνισμοί). Αυτό ισχύει ιδιαιτέρως στην προκειμένη περίπτωση, διότι ἡ μεταβλητή πριμοδότηση σφαγής — πού 'έχει επινοηθεί ὡς ενίσχυση τῆς καταναλώσεως καί καταβάλλεται στους παραγωγούς ἤ τά σφαγεία — εμποδίζει τήν διαμόρφωση γνησίων τιμών ἀγοράς στό Ἡνωμένο Βασίλειο. 'Από τήν πλευρά του, τό claw-back ἀποβλέπει στό νά περιορίσει σέ μόνη τήν βρετανική ἀγορά τά πλεονεκτήματα πού παρέχει ἡ πριμοδότηση σφαγής. Πράγματι, ἐκτός τοῦ ὅτι 'έχει ὡς ἀποτέλεσμα τήν στεγανοποίηση τῶν ἀγορών, 'έχει επίσης ὡς συνέπεια ὅτι οἱ επιχειρηματίες ἀπό τά άλλα κράτη μέλη τῆς Κοινότητος πρέπει νά συγχρηματοδοτούν μέτρα παρεμβάσεως, ἀπό τά όποια ωφελοῦνται ἀποκλειστικώς οἱ βρετανοί υπήκοοι.

Ή επίμαχη διάταξη έχει επίσης τόν χαρακτήρα μέτρου ἰσοδυνάμου ἀποτελέσματος πρός εμπορικούς ποσοτικούς περιορισμούς, πού ἀπαγορεύεται κατά τό άρθρο 30 τῆς συνθήκης ΕΟΚ. Ἀπό τίς στατιστικές τῆς Association of British Abattoir Owners Ltd. (πού διεβιβάσθησαν μέ επιστολή τῆς 25ης Αυγούστου 1981 στην «ABAO Sheepmeat Exporters) καταφαίνεται σαφώς ὅτι ἐνῶ οἱ βρετανικές ἐξαγωγές πρός τρίτες χώρες εξελίχθησαν Ικανοποιητικά, ἡ ενδοκοινοτική διακίνηση εμπορευμάτων υπέστη κατακόρυφη πτώση κατά τους μήνες 'Ιούνιο/Ἰούλιο 1981 ἐν σχέσει πρός τήν ἰδία περίοδο τοῦ 1980. Κατά συνέπεια, ή ανάκτηση τῆς μεταβλητής σφαγής δύναται ἀναμφιβόλως νά εμποδίσει ἀμέσως ή εμμέσως, πραγματικῶς ἡ δυνητικῶς τό ενδοκοινοτικό εμπόριο.

Ἡ επίμαχη διάταξη ἀντιβαίνει πρός τήν κατά τό άρθρο 4 παράγραφος 3 τῆς συνθήκης ΕΟΚ ἀπαγόρευση τῶν διακρίσεων, διότι δημιουργεί εντελώς διαφορετικές συνθήκες ἀφ᾽ ενός γιά τους επιχειρηματίες τῆς ηπειρωτικής Ευρώπης καί τους βρετανούς επιχειρηματίες καί ἀφ᾽ έτερου γιά τους γερμανούς καί τους βρετανούς καταναλωτές, στους ὁποίους τό ἴδιο ἐμπόρευμα προσφέρεται σέ ἐντελώς διαφορετικές τιμές βάσει ενός μέτρου παρεμβάσεως.

Τό άρθρο 9 παράγραφος 3 τοῦ κανονισμοί) 1837/80 παραβαίνει τό άρθρο 43 παράγραφος 3 στοιχείο β) τῆç συνθήκης ΕΟΚ, κατά τό όποιο ἡ δημιουργία κοινῆς ὀργανώσεως αγοράς πρέπει νά εξασφαλίζει στίς συναλλαγές στό εσωτερικό τῆς Κοινότητος ὅρους ἀνάλογους μέ εκείνους πού υπάρχουν σέ μία εθνική ἀγορά. 'Εν προκειμένω, ἡ εισαγωγή τοῦ claw-back διέσπασε την ἀγορά καί διετάραξε βαρύτατα μία ἀγορά, ἡ ὁποία ὑφίστατο καί λειτουργούσε μεταξύ 'Ηνωμένου Βασιλείου καί Γερμανίας μέχρις ενάρξεως τῆς ισχύος τοῦ κανονισμού 1837/80.

Είναι ὁμοίως δυνατό νά προσαφθεί στό Συμβούλιο ὅτι κατά τήν δημιουργία της κοινής ὀργανώσεως ἀγορᾶς ἀγνόησε τήν ἔννοια τοῦ ἄρθρου 43 παράγραφος 3 στοιχείο α) τῆς συνθήκης ΕΟΚ, διότι, επικαλούμενο τήν ὁριζομενη στην ὡς άνω διάταξη υποχρέωση νά προσφέρει ισοδύναμες εγγυήσεις γιά τήν απασχόληση καί τό βιοτικό επίπεδο τῶν ενδιαφερομένων παραγωγων, ἐθέσπισε ειδικούς κανόνες, ἐνέ-χοντες διακρίσεις. Ή ἔννοια ισοδύναμες εγγυήσεις δέν συνεπάγεται ἀναγκαστικά τήν συνεχή διατήρηση τῶν προηγουμένων εθνικών τιμών καί ἐν πάση περιπτώσει άφορᾶ μόνον τους παραγωγούς καί ὄχι τους καταναλωτές. Ἐν τούτοις, τό σύστημα της πριμοδοτήσεως σφαγῆς ἀποβλέπει προφανώς στό νά εξασφαλίσει στους βρετανούς καταναλωτές χαμηλότερες τιμές ἀγορᾶς γιά τό πρόβειο κρέας. Οἱ παράγραφοι 1 καί 2 τοῦ ἄρθρου 9 τοῦ κανονισμοί) 1837/80 ἀντιβαίνουν συνεπώς πρός τήν ἔννοια τοῦ ἄρθρου 43 παράγραφος 3 στοιχείο α) τῆς συνθήκης ΕΟΚ καί ἡ παράγραφος 3 τοῦ ἄρθρου 9 τοῦ ἀναφέρεται στό claw-back παραβαίνει τήν ὡς άνω διάταξη τῆς συνθήκης, ἐφ' ὅσον ὁ στόχος νά προσφερθοῦν ισοδύναμες εγγυήσεις δέν δύναται βεβαίως νά επιτευχθεί μέ τό ἀντίτιμο τῆς προσβολής τῆς ἀπαραβίάστου ἀρχής τοῦ δικαίου πού συνίσταται στην εξάλειψη τῶν εμποδίων τοῦ εμπορίου σέ μία κοινή ὀργάνωση ἀγορᾶς.

Στην συγκεκριμένη περίπτωση πρόκειται γιά νομική υποχρέωση τῆς Ἐπιτροπῆς ή ὁποία ὑφίσταται υπέρ τῆς ἐναγούσης καί συνάγεται ἀπό τίς θεμελιώδεις ἀρχές τῆς κοινοτικής προτιμήσεως, τῆς ἴσης μεταχειρίσεως καί τῆς ἀποφυγής στρεβλώσεων τοῦ ἀνταγωνισμοῦ. Κατά τήν άποψη τῆς ἐνα-γούσης, βάσει τῆς υποχρεώσεως αυτής ή 'Επιτροπή ὤφειλε νά ἀναστείλει τήν είσπραξη τοῦ claw-back μέχρι τῆς κηρύξεως τῆς ἀκυρότητος τοῦ ἄρθρου 9 τοῦ κανονισμού 1837/80 ἀπό τό Δικαστήριο ἡ τουλάχιστον νά μειώσει τό ποσό σέ τέτοιο βαθμό, ώστε οἱ επιπτώσεις αυτής τῆς επιβαρύνσεως νά περιορισθοῦν στό ελάχιστο.

Ή ἀδράνεια αύτη τῆς Ἐπιτροπῆς συνεπάγεται παραβίαση τῆς ἀρχής τῆς κοινοτικής προτιμήσεως, διότι ἡ μή είσπραξη τοῦ claw-back κατά τίς εξαγωγές πρός τρίτες χῶρες ευνοεί τίς εξαγωγές έκτος τῆς Κοινότητος, τόσο ὡς πρός τους βρετανούς παραγωγούς ὅσο καί τους ἀγοραστές ἀπό τρίτες χώρες, ἀντί νά προαγάγει κατά προτεραιότητα τήν διάθεση τῆς κοινοτικής παραγωγής στην ενδοκοινοτική ἀγορά. 'Ανεξάρτητα ἀπό τό ὅτι ἡ κατάσταση αὐτή προκαλεί διαταραχή στίς εμπορικές συναλλαγές, προκαλεί επίσης στρέβλωση τοῦ ἀνταγωνισμού εἰς βάρος τῶν επιχειρηματιών τῆς Κοινότητος ἐφ' ὅσον αυτοί εἶναι ἀναγκασμένοι μέσω τοῦ claw-back να χρηματοδοτούν τίς δραστηριότητες τῶν επιχειρηματιών τρίτων χωρῶν, οἱ όποιοι ἀπό προηγούμενοι πελάτες μετατρέπονται ἔται σέ ἀνταγωνιστές. Τό γεγονός, ὅπως ισχυρίζεται ἡ 'Επιτροπή, ὅτι ἡ ἀναστολή τῆς εισπράξεως τοῦ claw-back έναντι τρίτων χωρών ήταν ἀναγκαία ὡς μεταβατικό μέτρο γιά νά ἐπιτευχθούν τά ἀποτελέσματα επιστροφής λόγω εξαγωγής, δέν δύναται νά άρει τόν παράνομο χαρακτήρα τῆς συμπεριφοράς τῆς 'Επιτροπής. Κατ' ἀκολουθία τῆς ἀρχής τῆς 'ίσης μεταχειρίσεως, τό άρθρο 17 παράγραφος 2 τοῦ κανονισμού 1837/80 ὁρίζει, πράγματι, ὅτι οἱ ἐπιστροφές λόγω εξαγωγής πρέπει νά εἶναι 'ίδιες γιά ὁλόκληρη την Κοινότητα. Ή ἀπό την 'Επιτροπή ἀπο-φασισθεῖσα μή είσπραξη τοῦ claw-back 'έχει ἀπεναντίας ὡς νομική καί πραγματική συνέπεια ὅτι δημιουργείται επιστροφή λόγω εξαγωγής πού ευνοεί μόνον τους βρετανούς παραγωγούς, οἱ όποιοι ενθαρρύνονται νά διαθέτουν την παραγωγή τους στίς ἀγορές τρίτων χωρών, κατά παραβίαση τῆς ἀρχής τῆς κοινοτικής προτιμήσεως.

Μακροπροθέσμως, ἡ διάκριση αυτή μεταξύ επιχειρηματιών καί, κατά συνέπεια, μεταξύ καταναλωτών τῆς Κοινότητος δύναται νά προκαλέσει πτώση τῆς κοινοτικής καταναλώσεως, ἡ ὁποία μέ την σειρά της δύναται νά ὁδηγήσει σέ υπερπαραγωγή, ὁ περιορισμός τῆς ὁποίας καθιστά ἀναγκαία τήν χρησιμοποίηση μέσων παρεμβάσεως καί συνεπῶς μία αύξουσα χρησιμοποίηση πόρων τοῦ κοινοτικοῦ προϋπολογισμοί).

Ή ενάγουσα καταλήγει σχετικῶς στό συμπέρασμα ὅτι ἡ ἀρχή τῆς κοινοτικής προτιμήσεως συνεπάγεται κατ' ἀνάγκη ὅτι ή 'Επιτροπή ὤφειλε, ἐν ὄψει τῆς εφαρμογής τοῦ ἄρθρου 33 τοῦ κανονισμοί) 1837/80, νά επιφυλάξει γιά τους επιχειρηματίες ἀπό άλλα κράτη μέλη τίς 'ίδιες συνθήκες στίς ἀγορές τρίτων χωρών ὅπως γιά τους έμπόρους ἀπό τό 'Ηνωμένο Βασίλειο καί ὅτι πρός τούτο ὤφειλε νά ἀναστείλει τήν είσπραξη τοῦ claw-back γιά τίς ἐνδοκοινοτικές εξαγωγές.

Ή σύγκριση τῶν ἀριθμών αυτών δεικνύει ὅτι κατά τους τρεῖς πρώτους μήνες τοῦ 1981 οἱ εισαγόμενες ποσότητες εμειώθησαν σημαντικά καί οἱ τιμές ἀγορᾶς ηὐξήθησαν σημαντικά.

Ή έκθεση προβαίνει ἀμέσως ἐν συνεχεία στόν υπολογισμό τῆς ζημίας γιά τήν ἐν λόγω περίοδο βάσει:

τῆς πτώσεως τοῦ κύκλου εργασιών,

Λόγω τῶν ἀνωτέρω, ἡ ενάγουσα υφίσταται ζημία ὕψους 375000 γερμανικών μάρκων καί μάλιστα ἀφοῦ ληφθεί ὑπ᾽ ὄψη μία μείωση κατά 50 % τῆς πραγματικής ζημίας, τήν ὁποία υπέστη, γιά νά ἀποκλεισθούν δύο ζημιογόνα αἴτια, τά όποια ἡ ενάγουσα δέν θέλει νά ἀποδώσει στην Κοινότητα, δηλαδή ὁ εμπορικός κίνδυνος καί ὁ νομισματικός κίνδυνος πού ἀνάγεται στην μεταβολή τῆς Ισοτιμίας τῆς αγγλικής λίρας έναντι τοῦ γερμανικοῦ μάρκου.

Ή ἐνάγουσα ζητεί, ὡς ἐκ τούτου, νά γίνει δεκτή ἡ αἴτησή τῆς περί ἀποκαταστάσεως τῆς ζημίας.

Όσον ἀφορᾶ τό ἐπικουρικό αίτημα τῆς 'Επιτροπής περί περιορισμοῦ ἀπό τό Δικαστήριο, σύμφωνα μέ τό άρθρο 174, παράγραφος 2, τῆς συνθήκης ΕΟΚ, τῶν συνεπειών τῆς ενδεχομένης κηρύξεως τῆς ἀκυ-ρότητος τοῦ ἄρθρου 9 τοῦ κανονισμοῦ 1837/80, ἡ ενάγουσα υποστηρίζει ὅτι τό άρθρο 174 παράγραφος 2 δέν εφαρμόζεται στό πλαίσιο τῆς αγωγής ἀποζημιώσεως ἐν πάση περιπτώσει πρέπει νά εξασφαλισθεί ὅτι δέν θά θιγεί τό αἴτημά τῆς περί ἀποκαταστάσεως τῆς ζημίας.

Τό Συμβούλιο τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων υπενθυμίζει τίς πολιτικές συνθήκες κατά τήν θέσπιση τοῦ κανονισμοῦ 1837/80 καί κατόπιν προβαίνει σέ περιγραφή τῶν διατάξεων του καί τοῦ τρόπου λειτουργίας τῆς κοινής ὀργανώσεως ἀγορᾶς κατά τήν πρώτη περίοδο εμπορίας (1980/81).

Ὅσον άφορᾶ τους ισχυρισμούς τῆς ἐναγού-σης, τό Συμβούλιο προβαίνει κατ' ἀρχάς στην ἐξέταση τοῦ παραδεκτοῦ καί κατόπιν τοῦ βασίμου τῆς ἀγωγής.

Τό μόνο νομικό πρόβλημα στην προκειμένη υπόθεση εἶναι τό ζήτημα ἐάν στό πλαίσιο μιας κοινῆς ὀργανώσεως ἀγορᾶς δύναται ή ὄχι νά χορηγείται περιφερειακή ἐνίσχυση. Κατά τήν άποψη τοῦ Συμβουλίου, μία τέτοια δυνατότης δέν ἀντίκειται πρός τό κοινοτικό δίκαιο ἄν ένας μηχανισμός αὐτοῦ τοῦ εἴδους βασίζεται σέ ἀντικειμενικά κριτήρια — πράγμα πού συμβαίνει στην προκειμένη περίπτωση λαμβανομένων ὑπ᾽ ὄψη τῶν διαφορῶν πού ὑφίσταντο στίς διάφορες εθνικές ἀγορές πρόβειου κρέατος πρό τῆς θεσπίσεως τῆς κοινής ὀργανώσεως ἀγορᾶς — καί ἄν τά ἀποτελέσματα αὐτοῦ τοῦ περιφερειακοῦ συστήματος ενισχύσεων περιορίζονται γεωγραφικῶς ἀποκλειστικώς στην επιδοτουμένη περιοχή. Τό Συμβούλιο ἀναφέρεται σχετικώς στό ὅτι στό κοινοτικό γεωργικό δίκαιο υφίστανται διάφορα συστήματα τά όποῖα, ὅπως τό σύστημα της μεταβλητῆς πριμοδοτήσεως σφαγής καί τοῦ claw-back, χορηγούν οικονομική παροχή ή ὁποία σέ ὁρισμένες περιπτώσεις πρέπει νά επιστρέφεται. Ἔτσι, παραδείγματος χάριν στόν τομέα τοῦ βοείου κρέατος υφίσταται πριμοδότηση (πριμοδότηση σφαγῆς μεγάλων βοοειδών ἡ ὁποία ἐθεσπίσθη μέ τόν κανονισμό 870/77 τοῦ Συμβουλίου, της 26ης 'Απριλίου 1977, ABl. L 106, σ. 14), ή ὁποία, σέ περίπτωση εξαγωγής έκτός τῆς περιοχής στην ὁποία κατεβλήθη ἡ πριμοδότηση, πρέπει νά επιστραφεί διά τῆς καταβολής ποσοῦ ἴσου πρός τήν πριμοδότηση, ὑπό τίς προϋποθέσεις πού καθορίζονται ἀπό τόν κανονισμό 926/77 τῆς Ἐπιτροπής, τῆς 29ης 'Απριλίου 1977 (ABl. L 109, σ. 4) — (στίς διατάξεις αυτές επήλθαν ἐν τώ μεταξύ τροποποιήσεις).

Τό Συμβούλιο ισχυρίζεται ὅτι ἐν ὄψει τῶν διαφορών τῶν μορφών ὀργανώσεως τῶν εθνικών ἀγορών πού ὑφίσταντο προγενεστέρως, δέν εἶχε στην προκειμένη περίπτωση καμμία άλλη δυνατότητα ἀπό τό νά θεσπίσει ἕνα κοινό σύστημα, πού νά λαμβάνει κατ' ἀρχάς ὑπ᾽ ὄψη αὐτές τίς ἀποκλίσεις, νά ἀποσκοπεί ὅμως σέ μία προοδευτική ἑνοποίηση τῶν τιμών εντός τεσσάρων ετών.

Προς υποστήριξη τοῦ ἀνωτέρω ἰσχυρισμοῦ τό Συμβούλιο παραπέμπει στό άρθρο 39 παράγραφος 2 στοιχείο β) τῆς συνθήκης ΕΟΚ, τό όποιο προβλέπει ρητώς αυτή τήν βαθμιαία εφαρμογή τῶν καταλλήλων προσαρμογών.

Αυτός ὁ τρόπος ενεργείας εκτίθεται σαφώς στά άρθρα 3 παράγραφος 4 περίπτωση β) καί 34 τοῦ κανονισμού 1837/80. 'Ετέθη κατ' ἀρχάς σέ εφαρμογή ένας νέου είδους συνδυασμός διατάξεων γιά τήν σταθεροποίηση τῆς ἀγορᾶς μέ στοιχεία ενός κλασσικοῦ συστήματος παρεμβάσεως καί στοιχεία ἴδια τοῦ βρετανικοῦ συστήματος τοῦ deficiency payment. Στό πλαίσιο αυτό, οἱ περιφερειακές τιμές καθο-ρίσθησαν, σύμφωνα μέ τό άρθρο 3 παράγραφος 4 στοιχείο α) τοῦ κανονισμού 1837/80, βάσει τῶν τιμῶν τῆς ἀγορᾶς πού προέκυψαν κατά τό έτος ἀναφοράς 1979 (ή βάσει εκτιμήσεων γιά τό 1980). Όσον άφορᾶ τήν ιδιαίτερη περίπτωση τοῦ Ἡνωμένου Βασιλείου, τό Συμβούλιο, κατόπιν αιτήσεως τοῦ Βρετανοῦ ἀπό τά μέλη του, καθόρισε τήν τιμή ἀναγωγής γιά τήν περιοχή 5 κάπως υψηλότερα ἀπό ὅ,τι θά προέκυπτε βάσει τοῦ θεωρητικού υπολογισμοί), ώστε νά ληφθούν ὑπ᾿ ὄψη οἱ επιπτώσεις τοῦ κλεισίματος τῆς γαλλικῆς ἀγορᾶς πρόβειου κρέατος ἐπί τῆς ἐξελίξεως των βρετανικών τιμών κατά τίς προγενέστερες τοῦ 1980 περιόδους εμπορίας.

Στην ἀπόφαση τῆς 25ης Σεπτεμβρίου 1979 ἐπί τῆς υποθέσεως 232/78 ('Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Γαλλικής Δημοκρατίας, Slg. 1979, σ. 2729) τό Δικαστήριο επιβεβαίωσε, άλλωστε, τήν μή νομιμότητα αυτής τῆς στεγανοποιήσεως τῆς γαλλικής ἀγορᾶς καί τίς ἀρνητικές επιπτώσεις τῆς ἐπί τοῦ καθορισμού τῶν ἀγγλικών τιμῶν. Τό Συμβούλιο θεωρεί κατά συνέπεια ὅτι, καθορίζοντας τίς βρετανικές τιμές σέ επίπεδο κάπως υψηλότερο, ἀκολούθησε τήν ἀπόφαση τοῦ Δικαστηρίου, ὑπογραμμίζει δέ ὅτι αὐτή ἡ διόρθωση πρός τά άνω εντάσσεται στό πλαίσιο τῶν προσαρμογών πού προβλέπονται στό άρθρο 3 παράγραφος 4 στοιχείο β) τοῦ κανονισμού 1837/80, μέ τίς όποιες επιδιώκεται σύγκλιση τῶν τιμών στά πλαίσια τῆς κοινής ὀργανώσεως ἀγορᾶς.

Κατά τήν άποψη τοῦ Συμβουλίου, ἀπό τίς ἀνωτέρω σκέψεις συνάγεται ὅτι ἡ ρύθμιση πού εισήχθη μέ τόν κανονισμό 1837/80, παρά τίς ειδικές περιφερειακές διατάξεις πού πρόκειται μελλοντικά νά εκλείψουν, συνιστά ρύθμιση κοινή γιά ὅλα τά κράτη μέλη καί τείνει σαφώς στην επίτευξη συγκλίσεως. Εἶναι συνεπώς εσφαλμένος ὁ ισχυρισμός τῆς ἐναγούσης ὅτι ὁ μηχανισμός πού εισήχθη μέ τό άρθρο 9 τοῦ ἐν λόγω κανονισμού εἶναι παράνομος κατά τό κοινοτικό δίκαιο, λόγω τοῦ γεωγραφικού του περιορισμού σέ μία ἡ περισσότερες περιοχές τῆς Κοινότητος.

Στά πλαίσια αυτά, τό Συμβούλιο ἀμφισβητεί κατ' ἀρχάς ὅτι τό claw-back πρέπει νά θεωρηθεί ὡς επιβάρυνση ισοδυνάμου ἀποτελέσματος πρός δασμούς πού ἀπαγορεύεται ἀπό τήν συνθήκη καί τήν νομολογία τοῦ Δικαστηρίου (συνεκδικασθεῖσες υποθέσεις 80 καί 81/77, στίς οποῖες έγινε ἤδη παραπομπή ἀνωτέρω). Τό claw-back συνιστά μάλλον μέτρο οίκονομικώς ουδέτερο, μέ τό όποιο επιδιώκεται ἡ ἀντιστάθμιση τῆς καταβολής τῆς πριμοδοτήσεως σφαγής στους παραγωγούς, ἀπό τήν ὁποία πριμοδότηση δέν δύναται νά διαχωρισθεῖ. Ή μή ἀνάκτηση τῆς πριμοδοτήσεως αὐτής, ἀπεναντίας, θά επενεργούσε ὡς ενίσχυση τῶν εξαγωγών πού ἀπαγορεύεται ἀπό τό άρθρο 92 παράγραφος 1 τῆς συνθήκης ΕΟΚ, μέ συνέπεια νά επέλθει πτώση τῶν τιμών στίς άλλες περιοχές παραγωγής, νά νοθευθεῖ ὁ ἀνταγωνισμός καί νά προκληθούν παρεμβάσεις στίς ἀγορές τῶν περιοχών αὐτών γιά νά διατηρηθούν οἱ περιφερειακές τιμές στό ἐπίπεδο πού ἐξασφαλίζεται στους εντοπίους παραγωγούς. Εἶναι συνεπώς ουσιώδους σημασίας τό ὅτι ένα ειδικό πλεονέκτημα πού ἐχορηγήθη λόγω ιδιαιτέρων τοπικών συνθηκών στους βρετανούς παραγωγούς καί καταναλωτές, όχι χωρίς λόγο, δέν ἐπεξετάθη στους επιχειρηματίες άλλων περιοχών τῆς Κοινότητος, στίς όποιες, λαμβανομένης ὑπ᾿ ὄψη τῆς ικανοποιητικής καταστάσεως τῆς ἀγορᾶς, δέν ἐπληροῦντο οἱ προϋποθέσεις γιά τήν χορήγηση τῆς μεταβλητής πριμοδοτήσεως σφαγής.

Κατά πρώτον, ἡ υποχρέωση αυτή δέν ἀποβλέπει στην προστασία τῶν ιδιωτών, ἡ δέ παραβίασή της, ἔστω καί ἄν δύναται νά θίξει τό κῦρος τῆς ἐν λόγω πράξεως, δέν δύναται νά θεμελιώσει ευθύνη τῆς Κοινότητος.

Κατά δεύτερον, πρέπει νά ληφθεί ὡς δεδομένο ὅτι τέτοια παραβίαση δέν υφίσταται καί ὅτι ἡ επίμαχη ρύθμιση ἀποβλέπει ἀντιθέτως στήν εκτέλεση τοῦ ἄρθρου 39 παράγραφος 2 στοιχείο β) τῆς συνθήκης ΕΟΚ, τό ὁποῖο ὁρίζει ὅτι οἱ προσαρμογές πού εἶναι ἀναγκαίες γιά τήν πραγμάτωση τῶν στόχων τῆς κοινῆς γεωργικῆς πολιτικῆς πρέπει νά ἐφαρμοσθούν βαθμιαίως. Πρέπει νά υπογραμμισθεί ἀκόμη μία φορά ή σημαντική διαφορά μεταξύ τῶν- προγενεστέρων εθνικών ρυθμίσεων, καθώς καί ή γιά τό Συμβούλιο υφισταμένη οἰκονομική ἀναγκαιότης δημιουργίας ενός συστήματος παρεμβάσεως, τόσο γιά τήν παρεμπόδιση τῶν στρεβλώσεων τοῦ ἀνταγωνισμού καί τῶν βαρειών οἰκονομικῶν επιπτώσεων ἐπί τῶν παραγωγών ὅσο καί γιά τήν εξοικονόμηση τῶν περιορισμένων πόρων τοῦ κοινοτικοῦ προϋπολογισμού, τό όποιο νά συνδυάζει τους κλασσικούς μηχανισμούς παρεμβάσεως μέ στοιχεία εμπνεόμενα ἀπό τό σύστημα τοῦ deficiency payment.

Ή 'Επιτροπή τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων εκθέτει κατ' αρχάς τήν πραγματική καί νομική κατάσταση τῆς ἀγορᾶς πρόβειου κρέατος πρίν καί μετά τήν εφαρμογή τῆς κοινής ὀργανώσεως ἀγορᾶς στόν τομέα τοῦ πρόβειου κρέατος.

Ή κυβέρνηση τῆς Γαλλικής Δημοκρατίας θεωρεί εσφαλμένο τό ένδικο μέσο πού ἐπέλεξε ἡ ενάγουσα ζητεῖ ἐν τούτοις νά ἀπορριφθεί ἐν πάση περιπτώσει ἡ ἀγωγή ὡς αβάσιμος.

Ή μέ τόν κανονισμό 1837/80 δημιουργη-θεῖσα κοινή ὀργάνωση ἀγοράς στόν τομέα τοῦ πρόβειου κρέατος εἶναι τό ἀποτέλεσμα συμβιβασμοῦ, ὁ όποιος επετεύχθη ἐν ὄψει πολύ διαφορετικών συνθηκών ἀγοράς, χαρακτηριζομένων ἀπό ἀντιτιθέμενες επιλογές οικονομικής πολιτικής, πού έκαναν τά κράτη μέλη πρό τῆς εισαγωγής τοῦ κοινοῦ συστήματος.

Ἐν όψει αυτής τῆς καταστάσεως τό Συμβούλιο ὤφειλε νά λάβει μία ἀπόφαση πού νά εναρμονίζει τά ουσιώδη συμφέροντα τῶν παραγωγών καί τῶν καταναλωτών, πράγμα πού ἀνάγκασε τόν κοινοτικό νομοθέτη νά δώσει προσωρινώς τό προβάδισμα σέ ορισμένους ἀπό τους κατά τό άρθρο 39 τῆς συνθήκης ΕΟΚ στόχους τῆς κοινής γεωργικής πολιτικής.

Γιά νά ληφθοῦν ὑπ' ὔψη οἱ ιδιομορφίες τῶν προηγουμένων εθνικών ἀγορών, τό Συμβούλιο ἐπέλεξε ένα σύστημα μηχανισμών δυναμένων νά προσαρμόζονται κατά περιοχή γιά τήν σταθεροποίηση τῶν ἀγορών, τό όποιο ἀμβλύνετο μέ τήν προοδευτική ἑνοποίηση τῶν τιμών, ώστε νά ἀποφευχθούν δραματικές συνέπειες γιά τους παραγωγούς σέ ὁρισμένες περιοχές. Τό Δικαστήριο εδέχθη άλλωστε μία τέτοια μέθοδο σταδιακής εφαρμογής κατά τήν εισαγωγή μιᾶς κοινής πολιτικής, ὁπως μαρτυρούν οἱ ἀποφάσεις τῆς 5ης 'Ιουλίου 1977 ἐπί τῆς υποθέσεως 114/76 (Bela-Mühle Josef Bergmann KG, Slg. 1977, σ. 1211), τῆς 2ας 'Ιουλίου 1974 ἐπί τῆς υποθέσεως 153/73 (Holtz & Willemsen GmbH κατά Συμβουλίου καί Ἐπιτροπῆς τῶν Εὐρωπαϊκών Κοινοτήτων, Slg. 1974, σ. 675) καί τῆς 21ης Φεβρουαρίου 1979 ἐπί τῆς υποθέσεως 138/78 (HansMarkus Stälting, Slg. 1979, σ. 713), ἐθεώρησε δέ επιτρεπτό, οἱ διάφορες κατ' ιδίαν ρυθμίσεις μιᾶς κοινῆς ὀργανώσεως ἀγορᾶς — ὅπως τά μέτρα γιά την σταθεροποίηση τῶν ἀγορῶν — νά διαφο-ροποιοῦνται προσωρινώς καί νά περιορίζονται γεωγραφικῶς βάσει ἀντικειμενικών κριτηρίων (υπόθεση 153/73, ἀνωτέρω).

Θεσπίζοντας, κατόπιν επιθυμίας τοῦ 'Ηνωμένου Βασιλείου, μία ρύθμιση γιά την σταθεροποίηση τῶν ἀγορών στηριζομένη στην μέθοδο τοῦ deficiency payment σέ συνδυασμό μέ την είσπραξη τοῦ claw-back κατά την εξαγωγή ἀπό την ἐν λόγω περιοχή παραγωγής, τό Συμβούλιο δέν εισήγαγε καμμία επιβάρυνση ισοδυνάμου ἀποτελέσματος πρός δασμούς στίς ενδοκοινοτικές εμπορικές συναλλαγές. 'Απεναντίας, ηθέλησε νά εμποδίσει τήν αιφνίδια άνοδο τῶν τιμών καταναλωτοῦ στην σημαντικότερη ἀγορά τῆς Κοινότητος καί τίς, δυνάμενες νά επιφέρουν διαταραχές, επιπτώσεις αὐτοῦ τοῦ κατά περιοχές εφαρμοζομένου συστήματος στην φυσική διαμόρφωση τῶν τιμών στίς λοιπές ἀγορές τῆς Κοινότητος.

Ή γαλλική κυβέρνηση παρατηρεί σχετικώς ὅτι οἱ λόγω αυτών τῶν ἀντικειμενικών διαφορών δύο μηχανισμοί σταθεροποιήσεως πού προβλέπονται ἀπό τόν κανονισμό 1837/80 — δηλαδή ἡ παρέμβαση ἀφ᾽ ενός καί ἡ μεταβλητή πριμοδότηση σφαγής ἀφ᾽ έτερου — ἀποκλείονται ἀμοιβαίως καί έχουν ἀντίθετο τρόπο λειτουργίας. Ή παρέμβαση 'έχει δηλαδή τήν τάση νά ὠθεῖ τίς τιμές τῆς ἀγοράς πρός τά άνω, ἐνῶ ή πριμοδότηση σφαγής τίς τιμές καταναλωτού πρός τά κάτω. Πρός ἀποφυγή ἀμοιβαίων διαταράξεων τῶν διαφόρων κατά περιοχές ἀγορών, εἶναι συνεπώς ἀπαραίτητο νά διαχωρισθοῦν τά δύο αυτά συστήματα σταθεροποιήσεως διά τῆς εισπράξεως τοῦ claw-back κατά τήν εξαγωγή προβειου κρέατος ἀπό μία περιοχή παραγωγής σέ μία άλλη. Ἡ μή ἀντιστάθμιση τῆς καταβολής τῆς πριμοδοτήσεως σφαγής διά τῆς εισπράξεως τοῦ claw-back θά εἶχε ὡς συνέπεια τήν επιδότηση τῶν εξαγωγών ἀπό τό 'Ηνωμένο Βασίλειο καί έτσι θά ὁδηγούσε σέ πτώση τῶν τιμών — καί κατά συνέπεια τοῦ εισοδήματος τῶν παραγωγών — στίς ἀγορές τῆς ηπειρωτικής Ευρώπης, θά προκαλούσε δέ ἐπίσης τήν λήψη μέτρων παρεμβάσεως τά όποια θά ήταν δαπανηρά γιά τόν κοινοτικό προϋπολογισμό καί θά εὐνοοῦσαν τό βρετανικό κρέας, πού ήδη εἶχε τύχει πριμοδοτήσεως παραγωγής, τήν ὁποία κατέβαλε ἡ Κοι-νότης.

Τό γεγονός ὅτι τό σύστημα λειτουργεί ὡς ενίσχυση τῶν εξαγωγών επιβεβαιώνεται ἐξ άλλου μέ τήν ἀπόφαση τῶν κοινοτικών ὀργάνων νά ανασταλεί ἡ είσπραξη τοῦ claw-back στίς εμπορικές συναλλαγές μέ τρίτες χώρες, ὥστε νά διατηρηθούν οἱ παραδοσιακές εξαγωγές τοῦ βρετανικοῦ πρόβειου κρέατος. Τό claw-back συνιστά συνεπώς στίς ενδοκοινοτικές εμπορικές συναλλαγές τό ἀναγκαίο συμπλήρωμα τῆς πριμοδοτήσεως σφαγής, ἡ οποία χωρίς τό συμπλήρωμα αυτό θα προκαλοῦσε σοβαρές διαταραχές στην λειτουργία τῆς κοινής ὀργανώσεως ἀγοράς. Τό claw-back δέν δύναται ὡς ἐκ τούτου νά θεωρηθεί ὡς επιβάρυνση ισοδυνάμου ἀποτελέσματος πρός δασμούς.

Ή είσπραξη τοῦ claw-back επιτρέπει τέλος τήν εξίσωση τῶν ὅρων τοῦ ἀνταγωνισμοῦ μεταξύ τῶν παραγωγών τῶν διαφόρων περιοχών τῆς Κοινότητος διά τῆς επαναφοράς τῆς τιμής τῶν προϊόντων, υπέρ τῶν ὁποίων εἶχε καταβληθεί μεταβλητή πριμοδότηση σφαγής τουλάχιστον στό ὕψος τοῦ κατευθυντηρίου επιπέδου, δηλαδή 85 % τῆς ενιαίας τιμής βάσεως.

Ή γαλλική κυβέρνηση θεωρεί συνεπώς ὅτι τό claw-back, ὡς κύριο στοιχείο τῆς νεοδη-μιουργηθείσης κοινής ὀργανώσεως ἀγοράς, είναι ἐν πάση περιπτώσει σύμφωνο πρός τήν συνθήκη, καθώς ἐξ άλλου καί πρός τό σύνολο τῶν διατάξεων τῆς κοινής ὀργανώσεως ἀγοράς, ἡ ὁποία

διά τῆς παρεμβάσεως (άρθρο 6) ἤ τῆς μεταβλητῆς πριμοδοτήσεως σφαγῆς (άρθρο 9) εξασφαλίζει ἕνα δίκαιο εισόδημα στους παραγωγούς,

Ἐπ' αὐτοῦ, πρέπει κατά την άποψη τῆς γαλλικής κυβερνήσεως νά υπογραμμισθεί ὅτι ἡ είσπραξη τοῦ claw-back δέν επέδρασε ἐπί τῆς καταστάσεως τῆς βρετανικής ἀγορᾶς. 'Από τίς προσαχθεῖσες στατιστικές γιά τό έτος 1980/81 συνάγεται πράγματι ὅτι ἄν καί ἡ βρετανική παραγωγή συνολικῶς ἐμειώθη (—21000 τόννοι έναντι τοῦ προηγουμένου έτους), οἱ εξαγωγές τοῦ Ἡνωμένου Βασιλείου πρός τίς άλλες ἀγορές τῆς Κοινότητος ηὐξήθησαν ἐν τούτοις σημαντικά (+ 14 ο/ο τόν 'Ιανουάριο τοῦ 1981, δηλαδή 4700 τόννοι έναντι 4192 τόννων τόν 'Ιανουάριο τοῦ 1980), καί ιδίως μάλιστα οἱ εξαγωγές πρός τήν Γαλλία (5620 τόννοι κατά τους πρώτους τέσσερις μήνες τοῦ 1981 έναντι 83 τόννων κατά τήν ἀντίστοιχη περίοδο τοῦ 1980). Ή εξέλιξη αυτή εἶναι ἀξιοσημείωτη, ἄν ληφθούν ὑπ' ὄψη ἡ κατάργηση τοῦ deficiency payment (γιά τό όποιο δέν ὑπήρχε ἀντισταθμιστική καταβολή κατά τήν εξαγωγή) καί ἡ μεγάλη ἀνατίμηση τῆς λίρας στερλίνας πού συνέβη κατ' αὐτό τό χρονικό διάστημα. Κατά τήν άποψη τῆς γαλλικῆς κυβερνήσεως, ἡ εξέλιξη αυτή τῆς βρετανικῆς ἀγορᾶς ἀποδεικνύει τήν ουδετερότητα τοῦ claw-back ἀναφορικά πρός τίς ενδοκοινοτικές εμπορικές συναλλαγές. Βεβαίως, ἀπό τοῦ Φεβρουαρίου 1981 διαπιστώνεται μία ὁρισμένη πτώση τῶν βρετανικών εξαγωγών. Πρέπει ὅμως νά παρατηρηθεί ὅτι οἱ εξαγωγές πρός τρίτες χώρες εμειώθησαν περισσότερο (— 39 %) ἀπό ὅ,τι οἱ εξαγωγές πρός τά άλλα κράτη μέλη (—36 %), καί ὅτι ἡ πτώση αὐτή έχει δύο αἰτιες πού ανάγονται στην οικονομική συγκυρία, δηλαδή τήν μείωση τῆς βρετανικής παραγωγής ἀφ' ενός καί τῶν εισαγωγών ἀπό τήν Νέα Ζηλανδία ἀφ' ἑτερου (τουλάχιστον — 40000 τόννοι κατά τό οἰκονομικό έτος 1980/81), πράγμα πού ὁδήγησε στην αύξηση τῆς καταναλώσεως εντοπίου πρόβειου κρέατος.

Ή γαλλική κυβέρνηση παρατηρεί ἀπεναντίας ὅτι ἡ εφαρμογή τῆς κοινής ὀργανώσεως ἀγορᾶς μετέβαλε αισθητά τά εμπορικά ρεύματα τοῦ βρετανικού κρέατος εντός τῆς Κοινότητος. Ή αιτία τῆς μεταβολής αυτής έγκειται στό άνοιγμα τῆς γαλλικής ἀγορᾶς γιά ἀπ' ευθείας εισαγωγές ἀπό τό 'Ηνωμένο Βασίλειο, μέ τήν ὁποία ετέθη τέλος στίς εισαγωγές τῶν προϊόντων αυτών μέσω τῶν παρακαμπτηρίων τῆς 'Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας τῆς Γερμανίας ἡ τῶν χωρών τῆς Benelux. Αὐτό ὁδήγησε σέ πτώση τῶν παραδοσιακών δραστηριοτήτων ὁρισμένων έμπορων, ὅπως τῆς ἐναγούσης. 'Αλλά ούτε τό κοινοτικό δίκαιο ούτε ἡ νομολογία τοῦ Δικαστηρίου υποχρεώνουν τά όργανα τῆς Κοινότητος νά εξασφαλίζουν κατά τήν διαμόρφωση ἡ τήν εφαρμογή μιᾶς κοινής γεωργικής πολιτικής τήν διατήρηση παραδοσιακών εμπορικών σχέσεων πού εἶχαν δημιουργηθεί ὑπό προγενέστερες συνθήκες τῆς ἀγοράς πρό τῆς εφαρμογής τοῦ κοινοῦ συστήματος (ἀποφάσεις τῆς 13ης Νοεμβρίου 1973 ἐπί τῶν συ-νεκδικασθεισῶν υποθέσεων 63 μέχρι 69/72, Wilhelm Werhahn Hansamühle καί λοιποί κατά Συμβουλίου τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, Slg. 1973, σ. 1229, καί τῆς 2ας 'Ιουνίου 1976 ἐπί τῶν συνεκδικασθεισῶν υποθέσεων 56 μέχρι 60/74, Kurt Kampffmeyer Mühlenvereinigung KG καί λοιποί κατά Ἐπιτροπῆς καί Συμβουλίου τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, Slg. 1976, σ. 711).