<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.00-20081231.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="ECRCJ2000ELA.0400241501.case.xml"><NO.CASE>C-443/97</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>61997C0443</NO.CELEX><NO.SEQ>0006.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>2417</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>2428</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>12</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><LEFT>ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ LA PERGOLA — ΥΠΟΘΕΣΗ C-443/97</LEFT><RIGHT>ΙΣΠΑΝΙΑ κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ</RIGHT></CURR.TITLE><CONTENTS.CONCLUSION><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα</HT></P><P><HT TYPE="UC">Antonio La Pergola</HT></P><P>της <DATE ISO="19991028">28ης Οκτωβρίου 1999</DATE><NOTE NOTE.ID="E0001"><P>Γλώσσα του πρωτοτύπου: η ιταλική.</P></NOTE></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>Ι —</NO.P><TXT>Εισαγωγή</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Η <HT TYPE="ITALIC">προσφυγή</HT> του Βασιλείου της Ισπανίας, η οποία οδήγησε στην παρούσα δίκη, έχει ως αντικείμενο την ακύρωση, δυνάμει το άρθρου 173 της Συνθήκης ΕΚ (νυν, κατόπιν τροποποιήσεως, άρθρου 230 ΕΚ), πράξεως που εξέδωσε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και φέρει τον τίτλο <QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="00AB"/>Εσωτερικοί προσανατολισμοί στο πλαίσιο της εφαρμογής του άρθρου 24 του κανονισμού (ΕΟΚ) 4253/88<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="00BB"/> του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19881219">19ης Δεκεμβρίου 1988</DATE>, για τις διατάξεις εφαρμογής του κανονισμού (ΕΟΚ) 2052/88 όσον αφορά τον συντονισμό των παρεμβάσεων των διαφόρων διαρθρωτικών ταμείων μεταξύ τους, αφενός, και μεταξύ αυτών και των παρεμβάσεων της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων και των λοιπών υφισταμένων χρηματοδοτικών οργάνων, αφετέρου (στο εξής: αντίστοιχα, εσωτερικοί προσανατολισμοί<NOTE NOTE.ID="E0002" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>C(97) 3151 οριστικό.</P></NOTE> και συντονιστικός κανονισμός<NOTE NOTE.ID="E0003" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="374" DATE.PUB="1988" PAGE.FIRST="1">ΕΕ L 374, σ. 1</REF.DOC.OJ>· ο συντονιστικός κανονισμός τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 2082/93 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19930720">20ής Ιουλίου 1993</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="193" DATE.PUB="1993" PAGE.FIRST="20">ΕΕ L 193, σ. 20</REF.DOC.OJ>), και με τον κανονισμό (ΕΚ) 3193/94 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19941210">10ης Δεκεμβρίου 1994</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="337" DATE.PUB="1994" PAGE.FIRST="11">ΕΕ L 337, σ. 11</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>).</TXT></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Κατά την Ισπανική Κυβέρνηση, οι εσωτερικοί προσανατολισμοί προβλέπουν την επιβολή σε βάρος των κρατών μελών <HT TYPE="ITALIC">νέων</HT> χρηματικών κυρώσεων. Έγκεινται σε αμιγείς διορθώσεις (ήτοι μειώσεις ή καταργήσεις) των κοινοτικών εισφορών εν συνεχεία παραβάσεων υποχρεώσεων ελέγχου της κανονικότητας δράσεων που χρηματοδοτούν τα διαρθρωτικά ταμεία, υποχρεώσεων που υπέχουν τα κράτη μέλη δυνάμει του άρθρου 23 του συντονιστικού κανονισμού (βλ. κατωτέρω, σημείο 5). Η Επιτροπή ανέφερε ως νομική βάση των θεσπισθέντων εσωτερικών προσανατολισμών το άρθρο 24 του ως άνω κανονισμού (ibidem). Η προσφεύγουσα κυβέρνηση, προς στήριξη της οποίας παρενέβησαν η Ιταλική και η Πορτογαλική Κυβέρνηση, υποστηρίζει ότι η Επιτροπή δεν είναι αρμόδια να εκδίδει παρόμοια πράξη, η οποία πάσχει επιπλέον από έλλειψη αιτιολογίας.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>ΙΙ —</NO.P><TXT>Το κανονιστικό πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται η προσβαλλόμενη πράξη</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Η παρούσα διαφορά εντάσσεται στο πλαίσιο της κοινοτικής νομοθεσίας που αφορά τα υπηρετούντα διαρθρωτικό σκοπό ταμεία. Επί του θέματος ενέχουν ιδιαίτερη σημασία οι διατάξεις της Συνθήκης ΕΚ περί της οικονομικής και κοινωνικής συνοχής [άρθρα 130 Α έως 130 Ε (νυν, κατόπιν τροποποιήσεως ορισμένων εξ αυτών, άρθρα 158 ΕΚ έως 162 ΕΚ)], τα οποία θέτουν τις γενικές αρχές που αφορούν τη δράση των ταμείων και των λοιπών χρηματοδοτικών οργάνων<?PAGE NO="I-2418"?> και επιφορτίζουν τα κοινοτικά όργανα με την υλοποίηση τους. Ο κανονισμός (ΕΟΚ) 2052/88 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19880624">24ης Ιουνίου 1988</DATE>, ο οποίος αφορά τις αποστολές των διαρθρωτικής φύσεως ταμείων, την αποτελεσματικότητά τους καθώς και τον συντονισμό των παρεμβάσεων τους, αφενός, μεταξύ τους, και, αφετέρου, μεταξύ αυτών και των παρεμβάσεων της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων και των λοιπών υφισταμένων χρηματοδοτικών οργάνων<NOTE NOTE.ID="E0004" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="185" DATE.PUB="1988" PAGE.FIRST="9">ΕΕ L 185, σ. 9</REF.DOC.OJ>· ο κανονισμός-πλαίσιο τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 2081/93 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19930720">20ής Ιουλίου 1993</DATE> (ΕΕ L 193, σ. 5), και με τον προαναφερθέντα κανονιομό 3193/94.</P></NOTE> (στο εξής: κανονισμός-πλαίσιο), και ο συντονιστικός κανονισμός ρυθμίζουν κατ' ουσία το θέμα.</TXT></NP><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>Ως γνωστόν, τα διαρθρωτικά ταμεία ασκούν παρεμβάσεις με προορισμό την ενίσχυση της οικονομικής και κοινωνικής συνοχής και, ειδικότερα, τη μείωση των ανισοτήτων μεταξύ των διαφόρων περιφερειών και της καθυστερήσεως των λιγότερο ευνοουμένων από αυτές. Δεδομένου ότι οι σχετικές παρεμβάσεις πραγματοποιούνται υπό μορφή συγχρηματοδοτήσεων από την Κοινότητα διαφόρων σχεδίων που επιλέγουν τα κράτη μέλη, είναι σημαντικό να ελέγχεται ότι τα ταμεία συμβάλλουν αποκλειστικά στη χρηματοδότηση σχεδίων πρωτοβουλιών ή <QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="00AB"/>δράσεων<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="00BB"/>, που πληρούν τους <QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="00AB"/>όρους επιλεξιμότητας<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="00BB"/> για τις επιδοτήσεις, σύμφωνα με τις συναφείς κοινοτικές διατάξεις. Κατά το άρθρο 23, παράγραφος 1, του συντονιστικού κανονισμού (βλ. κατωτέρω σημείο 5), ο ως άνω έλεγχος — οι λεπτομέρειες εφαρμογής του οποίου ρυθμίζονται επακριβώς με τον κανονισμό 2064/97 (βλ. κατωτέρω σημείο 6) — βαρύνει κυρίως τα κράτη μέλη, υπεύθυνα για τη διαχείριση του 80 % των κοινοτικών δαπανών.</TXT></NP><NP><NO.P>5.</NO.P><TXT>Ειδικότερα και στο μέτρο που ενδιαφέρει εν προκειμένω, το άρθρο 23, παράγραφος 1, του συντονιστικού κανονισμού, τιτλοφορούμενο <QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="00AB"/>δημοσιονομικός έλεγχος<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="00BB"/>, ορίζει τα ακόλουθα:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="00AB"/>Για να εξασφαλίζεται η επιτυχία των δράσεων που εκτελούν δημόσιοι ή ιδιωτικοί επιχειρηματικοί φορείς, τα κράτη μέλη λαμβάνουν, κατά την υλοποίηση των δράσεων, τα αναγκαία μέτρα ώστε:</P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>να εξακριβώνεται τακτικά ότι οι δράσεις που χρηματοδοτούνται από την Κοινότητα έχουν εκτελεστεί ορθά,</P></ITEM><ITEM><P>να προλαμβάνονται και να διώκονται οι παρατυπίες,</P></ITEM><ITEM><P>να ανακτώνται τα απολεσθέντα κεφάλαια λόγω καταχρήσεως ή παραλείψεως (...).</P></ITEM></LIST><P>Από την έναρξη ισχύος του παρόντος κανονισμού, η Επιτροπή θεσπίζει τις λεπτομέρειες εφαρμογής της παρούσας παραγράφου (...).<QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="00BB"/></P></QUOT.S></P><P>Δυνάμει του άρθρου 24 του συντονιστικού κανονισμού, διάταξη αποτελούσα το θεμέλιο<?PAGE NO="I-2419"?> της προσβαλλόμενης πράξεως στο πλαίσιο της παρούσας δίκης, τιτλοφορούμενο <QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="00AB"/>Μείωση, αναστολή ή κατάργηση της χρηματοδοτικής συνδρομής<QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="00BB"/>,</P><P><QUOT.S LEVEL="1"><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="00AB"/>1.</NO.P><TXT>Αν η υλοποίηση δράσεως ή μέτρου δεν φαίνεται να δικαιολογεί ούτε τμήμα ούτε το σύνολο της χρηματοδοτικής συνδρομής που έχει χορηγηθεί, η Επιτροπή προβαίνει σε κατάλληλη εξέταση της περιπτώσεως στα πλαίσια της εταιρικής σχέσεως<NOTE NOTE.ID="E0005" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P><QUOT.START ID="QS0008" REF.END="QE0008" CODE="00AB"/>Partnership<QUOT.END ID="QE0008" REF.START="QS0008" CODE="00BB"/> ή <QUOT.START ID="QS0009" REF.END="QE0009" CODE="00AB"/>εταιρική σχέση<QUOT.END ID="QE0009" REF.START="QS0009" CODE="00BB"/> είναι η διαβούλευση μεταξύ της Επιτροπής, του ενδιαφερόμενου κράτους μελους, των αρμοδίων αρχών και των οργανιομών που όρισε το κράτος μέλος. Χάρη στην εταιρική αυτή σχέση, η οποία αφορά την προετοιμασία, τη χρηματοδότηση και την ex ante εκτίμηση, την παρακολούθηση και την ex post αποτίμηση των δράσεων, η κοινοτική δράση αποτελεί συμπλήρωμα ή συμβολή σος αντίστοιχες δράσεις των κρατών μελών (βλ. άρθρο 4, παράγραφος 1, του κανονισμσυ-πλαισίου).</P></NOTE>, ζητώντας ιδίως από το κράτος μέλος ή τις λοιπές αρμόδιες αρχές που αυτό ορίζει για την υλοποίηση της δράσεως να της υποβάλουν παρατηρήσεις εντός τακτής προθεσμίας.</TXT></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Μετά την εξέταση αυτή, η Επιτροπή μπορεί να μειώσει ή να αναστείλει τη συνδρομή για την εν λόγω δράση ή το σχετικό μέτρο αν από την εξέταση επιβεβαιωθεί ότι υπάρχει παρατυπία ή σημαντική αλλαγή της φύσεως ή των συνθηκών υλοποιήσεως της δράσεως ή του μέτρου, για την οποία δεν ζητήθηκε η έγκριση της Επιτροπής (...)<QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="00BB"/>.</TXT></NP></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>6.</NO.P><TXT>Η Επιτροπή εξέδωσε δύο κανονισμούς εφαρμογής του άρθρου 23 του συντονιστικού κανονισμού, ο ένας εκ των οποίων είναι ο κανονισμός (ΕΚ) 2064/97, της <DATE ISO="19971015">15ης Οκτωβρίου 1997</DATE>, για τον καθορισμό των λεπτομερών διατάξεων του κανονισμού (ΕΟΚ) 4253/88 του Συμβουλίου όσον αφορά τον δημοσιονομικό έλεγχο που διενεργείται από τα κράτη μέλη επί των δράσεων που συγχρηματοδοτούνται από τα διαρθρωτικά ταμεία<NOTE NOTE.ID="E0006" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="290" DATE.PUB="1997" PAGE.FIRST="1">ΕΕ L 290, σ. 1</REF.DOC.OJ>· ο κανονισμός 2064/97 τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 2406/98 της Επιτροπής, της <DATE ISO="19981106">6ης Νοεμβρίου 1998</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="298" DATE.PUB="1998" PAGE.FIRST="15">ΕΕ L 298. σ. 15</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, με τον οποίο η Επιτροπή, προκειμένου να διασφαλίσει επαρκή αυστηρότητα των διενεργουμένων από τα κράτη μέλη ελέγχων, έθεσε συναφώς ορισμένες κατ' ελάχιστον απαιτήσεις (βλ. δεύτερη αιτιολογική σκέψη). Την ίδια ημέρα, η Επιτροπή θέσπισε τους εσωτερικούς προσανατολισμούς, που αμφισβητούνται εν προκειμένω, τους οποίους και κοινοποίησε στα κράτη μέλη στις 23 Ιουνίου.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>III —</NO.P><TXT>Περιεχόμενο της προσβαλλόμενης πράξεως</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>7.</NO.P><TXT>Οι εσωτερικοί προσανατολισμοί διευκρινίζουν τις περιστάσεις υπό τις οποίες η Επιτροπή μπορεί να προβεί σε αμιγείς οικονομικές διορθώσεις στο πλαίσιο εφαρμογής του άρθρου 24 του συντονιστικού κανονισμού, προς όφελος των διαφόρων υπηρεσιών της καθής που εμπλέκονται εν προκειμένω. Κατά κανόνα, λαμβάνεται απόφαση προς την κατεύθυνση αυτή εφόσον, κατά το στάδιο της υλοποιήσεως των συγχρηματοδοτούμενων από την Κοινότητα δράσεων, ο διενεργηθείς στα κράτη μέλη δημοσιονομικός έλεγχος αποκαλύπτει σημαντικές ανεπάρκειες ή κενά.</TXT></NP><NP><NO.P>8.</NO.P><TXT>Οι εσωτερικοί προσανατολισμοί προβλέπουν τέσσερις μορφές διορθώσεων: μία αμιγή διόρθωση (σημεία 3 και 4 των εσωτερικών προσανατολισμών), μία σημαντικότερη οικονομική διόρθωση από εκείνη που<?PAGE NO="I-2420"?> συνδέεται ευθέως με τη συγκεκριμένη παρατυπία ή με τις συγκεκριμένες παρατυπίες που έχουν διαπιστωθεί (σημείο 5, στο εξής: σημαντικότερη οικονομική διόρθωση), μία εφάπαξ διόρθωση (σημεία 6 και 7) και μία προσωρινή αμιγή διόρθωση (σημείο 9). Συνήθως, μετά τη διαπίστωση παρατυπίας σχετικά με συγκεκριμένη δράση, η οικονομική διόρθωση έγκειται σε ανακαταλογισμό της συνδρομής σε άλλη δράση. Πάντως, σύμφωνα πάντοτε με τους εσωτερικούς προσανατολισμούς, η διόρθωση αυτή θα μπορούσε, ανάλογα με τη βαρύτητα των παρατυπιών για τις οποίες το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος φέρεται να ευθύνεται, να έχει τη μορφή <QUOT.START ID="QS0010" REF.END="QE0010" CODE="00AB"/>αμιγούς διορθώσεως<QUOT.END ID="QE0010" REF.START="QS0010" CODE="00BB"/>, ήτοι πραγματικής μειώσεως, αποκλειομένης έτσι οποιασδήποτε δυνατότητας ανακαταλογισμού.</TXT></NP><NP><NO.P>9.</NO.P><TXT>Ειδικότερα, η αμιγής διόρθωση θα μπορούσε να εφαρμοσθεί σε περίπτωση <QUOT.START ID="QS0011" REF.END="QE0011" CODE="00AB"/>σημαντικής αθετήσεως<QUOT.END ID="QE0011" REF.START="QS0011" CODE="00BB"/> των υποχρεώσεων ελέγχου που προβλέπει το άρθρο 23, παράγραφος 1, του συντονιστικού κανονισμού, και έγκειται στην περιοδική επαλήθευση της ορθής υλοποιήσεως των χρηματοδοτικών δράσεων της Επιτροπής, την πρόληψη και κολασμό των παρατυπιών, καθώς και την ανάκτηση κεφαλαίων που απωλέσθηκαν λόγω καταχρήσεως ή αμελείας. Προκειμένου να αποδειχθεί η <QUOT.START ID="QS0012" REF.END="QE0012" CODE="00AB"/>σημαντική<QUOT.END ID="QE0012" REF.START="QS0012" CODE="00BB"/> φύση της συγκεκριμένης παραβάσεως, η Επιτροπή εξετάζει αν η εντοπισθείσα ή οι εντοπισθείσες παρατυπίες οφείλονται σε σημαντικό κενό για το οποίο ευθύνονται οι αρμόδιες αρχές του ενδιαφερομένου κράτους μέλους, ειδικότερα υπό το πρίσμα της εγκαθιδρύσεως διαδικασιών και συστημάτων υγιούς δημοσιονομικής διαχειρίσεως και ελέγχου.</TXT></NP><NP><NO.P>10.</NO.P><TXT>Η αμιγής διόρθωση αφορά αποκλειστικά μία ή περισσότερες παρατυπίες επιση-μανθείσες από την Επιτροπή, εκτός και αν η τελευταία έχει βάσιμους λόγους να υποθέτει ότι η παρατυπία ήταν συστηματική και απηχούσε, συνακόλουθα, συστηματική ανεπάρκεια του δημοσιονομικού ελέγχου, που μπορεί να επαναληφθεί σε ολόκληρη σειρά παρεμφερών περιπτώσεων (επί παραδείγματι, η συστηματική αθέτηση συγκεκριμένου όρου επιλεξιμότητας). Παρόμοια περίπτωση θα έφερε στο φως την ύπαρξη γενικότερου κινδύνου καταχρήσεως των ταμείων σε επίπεδο εκτελέσεως και θα μπορούσε να δικαιολογήσει σημαντικότερη οικονομική διόρθωση. Η προσφυγή στο μέτρο αυτό εξαρτάται κατ' αρχάς από το επίπεδο της υπεύθυνης για την αθέτηση εθνικής διοικητικής δομής, καθώς και από την πιθανή έκταση των καταχρήσεων. Εν πάση περιπτώσει, διευκρινίζει το κείμενο, οποιαδήποτε και αν είναι, η αμιγής διόρθωση δεν μπορεί να υπερβαίνει το ποσόν της συγκεκριμένης <QUOT.START ID="QS0013" REF.END="QE0013" CODE="00AB"/>μορφής παρεμβάσεως<QUOT.END ID="QE0013" REF.START="QS0013" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0007" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Η χρηματική παρέμβαση των διαρθρωτικών ταμείων μπορεί να προσλαμβάνει διάφοοες μορφές, μεταξύ των οποίων η συγχρηματοδότηση επιχειρησιακών προγραμμάτων ή εθνικού συστήματος ενισχύσεων και η χορήγηση συνολικών επιδοτήσεων ή η συγχρηματοδότηοη καταλληλων σχεδίων (βλ. άρθρο 5, παράγραφος 1, του κανονισμού-πλαισίου).</P></NOTE> (επί παραδείγματι, επιχειρησιακό πρόγραμμα που περιλαμβάνει αφεαυτού διάφορες <QUOT.START ID="QS0014" REF.END="QE0014" CODE="00AB"/>δράσεις<QUOT.END ID="QE0014" REF.START="QS0014" CODE="00BB"/>, βλ. σημείο 8 των εσωτερικών προσανατολισμών).</TXT></NP><NP><NO.P>11.</NO.P><TXT>Οσάκις, ελλείψει πληροφοριακών στοιχείων εκ μέρους του ενδιαφερομένου κράτους μέλους, δεν κατέστη εφικτός ο προσδιορισμός με επαρκή ακρίβεια της σημασίας των σημειωθεισών καταχρήσεων, η Επιτροπή προβαίνει στην εφαρμογή εφάπαξ οικονομικής διορθώσεως, στηριζόμενη σε κατ' εύλογη κρίση εκτίμηση της πιθανολογήσεως και της σημασίας της καταχρήσεως. Εφάπαξ διόρθωση υιοθετείται επίσης σε περίπτωση κατά την οποία οι αποκαλυφθείσες παρατυπίες δεν έχουν συγκεκριμένη οικονομική αξία· αυτό συμβαίνει οσάκις το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος επιμένει να μη<?PAGE NO="I-2421"?> προσδίδει στην οικονομική συνδρομή της Κοινότητας όλη τη δημοσιότητα που απαιτεί η απόφαση 94/342/ΕΚ της Επιτροπής, της <DATE ISO="19940531">31ης Μαΐου 1994</DATE>, σχετικά με μέτρα πληροφορήσεως και δημοσιότητας που πρέπει να λαμβάνουν τα κράτη μέλη στο πλαίσιο των παρεμβάσεων των διαρθρωτικών ταμείων και του χρηματοδοτικού μέσου προσανατολισμού της αλιείας (ΧΜΠΑ)<NOTE NOTE.ID="E0008" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="152" DATE.PUB="1994" PAGE.FIRST="39">ΕΕ L 152, σ. 39</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>12.</NO.P><TXT>Τέλος, σε περίπτωση μη σοβαρής παραβάσεως των υποχρεώσεών του εκ μέρους κράτους μέλους ή σε περίπτωση ενδεχόμενης συνδρομής ελαφρυντικών περιστάσεων, η Επιτροπή θα μπορούσε να προχωρήσει σε προσωρινή αμιγή διόρθωση, δυνάμενη ακολούθως να καταργηθεί εφόσον το κράτος μέλος θα μπορούσε να αποδείξει ότι εξαλείφθηκαν τα κενά της διαχειρίσεως και του δημοσιονομικού ελέγχου. Σύμφωνα με τους εσωτερικούς προσανατολισμούς, η ως άνω διόρθωση δικαιολογείται, εφόσον δεν συντρέχει σοβαρή αμέλεια του ενδιαφερομένου κράτους μέλους, όσον αφορά κενά του συστήματος ελέγχου που, μολονότι σημαντικά, θα μπορούσαν να διορθωθούν ταχέως.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>ΙV —</NO.P><TXT>Η ένσταση απαραδέκτου</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>13.</NO.P><TXT>Προκαταρκτικώς, η Επιτροπή προέβαλε ένσταση απαραδέκτου της προσφυγής, δεδομένου ότι, κατά την άποψή της, η εν λόγω πράξη ουδόλως θίγει την προϋφκτταμένη νομική κατάσταση ούτε παράγει έννομα αποτελέσματα λόγω του ότι δεν επιβάλλει στα κράτη μέλη πρόσθετες υποχρεώσεις σε σχέση με εκείνες που προβλέπονται ήδη από το άρθρο 23 του συντονιστικού κανονισμού.</TXT></NP><NP><NO.P>14.</NO.P><TXT>Η προσφεύγουσα κυβέρνηση και όσες παρενέβησαν υποστηρίζουν, ανεξάρτητα από την ονομασία που αποδίδεται στην προσβαλλόμενη πράξη και από το γεγονός ότι αποκλειστικοί αποδέκτες της είναι οι υπηρεσίες της Επιτροπής σε επίπεδο εφαρμογής του άρθρου 24 του συντονιστικού κανονισμού, ότι οι εσωτερικοί προσανατολισμοί μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο προσφυγής δυνάμει του άρθρου 173 της Συνθήκης ΕΚ. Από την ανάλυση του περιεχομένου τους αποδεικνύεται ότι παράγουν υποχρεωτικά έννομα αποτελέσματα, <HT TYPE="ITALIC">διαφορετικά</HT> από εκείνα που απορρέουν ήδη από τον συντονιστικό κανονισμό, επηρεάζοντας έτσι σημαντικά την έννομη κατάσταση των κρατών μελών.</TXT></NP><NP><NO.P>15.</NO.P><TXT>Προκειμένου να εκτιμηθεί αν οι εσωτερικοί προσανατολισμοί συνιστούν πράξη δεκτική προσφυγής και να ελεγχθεί, συνακόλουθα, το θεμέλιο της ενστάσεως που προέβαλε η Επιτροπή, πρέπει να εξεταστεί αν στοχεύουν στην παραγωγή εννόμων αποτελεσμάτων <HT TYPE="ITALIC">μεταγενεστέρων</HT> εκείνων που απορρέουν από τον συντονιστικό κανονισμό. Επομένως, επιβάλλεται η εξέταση του περιεχομένου της επίδικης πράξεως<NOTE NOTE.ID="E0009" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. αποβάσεις της <DATE ISO="19901009">9ης Οκτωβρίου 1990</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-366/88" YEAR="1990" PAGE.ECR="I-3571">C-366/88, Γαλλία κατά Επιτροπής (Συλλογή 1990, σ. Ι-3571, σκέψεις 11 και 12)</REF.DOC.ECR>· τη$ <DATE ISO="19911113">13ης Νοεμβρίου 1991</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-303/911" YEAR="1991" PAGE.ECR="I-5315">C-303/90, Γαλλία κατά Επιτροπής (Συλλογή 1991, σ. Ι-5315, σκέψεις 10 και 11)</REF.DOC.ECR>· της <DATE ISO="19930616">16ης Ιουνίου 1993</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-325/91" YEAR="1993" PAGE.ECR="I-3283">C-325/91, Γαλλία κατά Επιτροπής (Συλλογή 1993, σ. Ι-3283, σκέψη 11)</REF.DOC.ECR>, και της <DATE ISO="19970320">20ής Μαρτίου 1997</DATE>. <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-57/95" YEAR="1997" PAGE.ECR="I-1627">C-57/95, Γαλλία κατά Επιτροπής (Συλλογή 1997, σ. Ι-1627, σκέψεις 9 και 10)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>V —</NO.P><TXT>Τα επιχειρήματα των διαδίκων</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>16.</NO.P><TXT>Όσον αφορά τη φερόμενη έλλειψη αρμοδιότητας της Επιτροπής, η προσφεύγουσα κυβέρνηση και όσες παρενέβησαν<?PAGE NO="I-2422"?> προσάπτουν στην καθής ότι εισήγαγε, μέσω των εσωτερικών προσανατολισμών — με αποκλειστικό θεμέλιο το άρθρο 24 του συντονιστικού κανονισμού — σειρά χρηματικών κυρώσεων σε περίπτωση αθετήσεως εκ μέρους των κρατών μελών των υποχρεώσεων που υπέχουν δυνάμει του άρθρου 23 του κανονισμού. Στην πραγματικότητα, κατά την Ιταλική Δημοκρατία, την Πορτογαλική Δημοκρατία και το Βασίλειο της Ισπανίας, η δυνατότητα επιβολής μειώσεων, αναστολών ή καταργήσεων των προβλεπομένων στο άρθρο 24 κοινοτικών συνδρομών στοχεύει αποκλειστικά στην επιβολή κυρώσεων για διαπραχθείσες παρατυπίες στα πλαίσια <QUOT.START ID="QS0015" REF.END="QE0015" CODE="00AB"/><HT TYPE="ITALIC">υλοποιήσεως οράσεως ή μέτρου</HT><QUOT.END ID="QE0015" REF.START="QS0015" CODE="00BB"/> (βλ. άρθρο 24, παράγραφος 1), ή στις <QUOT.START ID="QS0016" REF.END="QE0016" CODE="00AB"/>παρατυπίες που αφορούν τη <HT TYPE="ITALIC">φύση</HT> ή τις <HT TYPE="ITALIC">συνθήκες υλοποιήσεως</HT><QUOT.END ID="QE0016" REF.START="QS0016" CODE="00BB"/> συγκεκριμένης δράσεως ή μέτρου (βλ. άρθρο 24, παράγραφος 2) που οδήγησαν στην κοινοτική συγχρηματοδότηση (επί παραδείγματι, οσάκις η συνδρομή διατίθεται για σκοπούς διαφορετικούς από εκείνους για τους οποίους είχε εγκριθεί). Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο η Επιτροπή δεν θα μπορούσε να κάνει χρήση της προβλεπόμενης στο άρθρο 24 ευχέρειας σε περίπτωση κατά την οποία τα κράτη δεν πληρούν τις κατά το άρθρο 23 υποχρεώσεις που στοχεύουν κατ' ουσίαν σε αποτελεσματικό δημοσιονομικό έλεγχο.</TXT></NP><NP><NO.P>17.</NO.P><TXT>Η Επιτροπή φρονεί, εξάλλου, ότι, έστω και αν οι κανονισμοί περί των διαρθρωτικών ταμείων δεν δίδουν ορισμό της εννοίας <QUOT.START ID="QS0017" REF.END="QE0017" CODE="00AB"/>παρατυπία<QUOT.END ID="QE0017" REF.START="QS0017" CODE="00BB"/> στην οποία αναφέρονται τα άρθρα 23 και 24 του συντονιστικού κανονισμού, δεν μπορεί να ερμηνεύεται συσταλτικά, οπότε η αθέτηση των προβλεπόμενων στο άρθρο 23 υποχρεώσεων συνιστά παρατυπία κατά την έννοια του άρθρου 24. Προς στήριξη της θέσεως της, η καθής επικαλείται: i) τη δική της ευθύνη, δυνάμει του άρθρου 205 της Συνθήκης ΕΚ (νυν, κατόπιν τροποποιήσεως, άρθρου 274 ΕΚ), να διασφαλίζει την εκτέλεση του κοινοτικού προϋπολογισμού σύμφωνα με την αρχή της χρηστής δημοσιονομικής διαχειρίσεως· ii) τη γενική αρχή της ορθής εκτελέσεως της κοινοτικής συγχρηματοδοτήσεως, όπως καθιερώνεται στο άρθρο 7, παράγραφος 1, του κανο-νισμού-πλαισίου που τιτλοφορείται <QUOT.START ID="QS0018" REF.END="QE0018" CODE="00AB"/>Συμβατότητα και έλεγχος<QUOT.END ID="QE0018" REF.START="QS0018" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0010" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Δυνάμει της ως άνω διατάξεως, <QUOT.START ID="QS0019" REF.END="QE0019" CODE="00AB"/>οι ενέργειες που αποτελούν αντικείμενο χρηματοδοτήσεως από τα διαρθρωτικά ταμεία, από την ETE ή από άλλο υφιστάμενο χρηματοδοτικό όργανο πρέπει να συμφωνούν με τις διατάξεις των συνθηκών και των πράξεων που θεσπίζονται δυνάμει αυτών, καθώς και με τις κοινοτικές πολιτικές, συμπεριλαμβανομένων όσων αφορούν τσυς κανόνες ανταγωνισμού, την ανάθεση δημοσίων συμβάσεων και την προστασία του περιβάλλοντος, καθώς και με την εφαρμογή της αρχής της ισότητας των ευκαιριών μεταξύ ανδρών και γυναικών<QUOT.END ID="QE0019" REF.START="QS0019" CODE="00BB"/>.</P></NOTE>· iii) τη νομολογία An Täisee WWF UK κατά Επιτροπής, με την οποία το Δικαστήριο έδωσε ευρύτερη ερμηνεία του όρου παρατυπία κατά την έννοια του άρθρου 24 του συντονιστικού κανονισμού, κατά τρόπον ώστε να μπορούν να ενταχθούν στον όρο αυτό και οι παραβάσεις των υποχρεώσεων εκ του άρθρου 23, παράγραφος 1, του κανονισμού<NOTE NOTE.ID="E0011" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. διάταξη της <DATE ISO="19960711">11ης Ιουλίου 1996</DATE> στην υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-325/94 P" YEAR="1996" PAGE.ECR="I-3727">C-325/94 Ρ, An Taisce και WWF Ηνωμένο Βασίλειο κατά Επιτροπής (Συλλογή 1996, σ. Ι-3727)</REF.DOC.ECR>, με την οποία απορρίφθηκε η αίτηση αναιρέσεως κατά την αποφάσεως που είχε εκδώσει το Πρωτοδικείο στις <DATE ISO="19940923">23 Σεπτεμβρίου 1994</DATE> στην υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="T-461/93" YEAR="1994" PAGE.ECR="II-733">Τ-461/93, An Taisce και WWF UK κατά Επιτροπής (Συλλογή 1994, σ. ΙΙ-733)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, και iv) αφού προηγουμένως παραλλήλησε τα διαρθρωτικά ταμεία και το Ευρωπαϊκό Γεωργικό Ταμείο Προσανατολισμού και Εγγυήσεων, τμήμα Εγγυήσεων (στο εξής: ΕΓΤΠΕ, τμήμα Εγγυήσεων)<NOTE NOTE.ID="E0012" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Μέσω τσυ οποίου η Κοινότητα χρηματοδοτεί τις επιστροφές κατά την</P><P>εξαγωγή προς τις τρίτες χώρες και τις παρεμβάσεις που αποσκοπούν στη ρύθμιση των γεωργικών αγορών.</P></NOTE>, τη νομολογία του Δικαστηρίου σε θέματα εκκαθαρίσεων, εκ μέρους της Επιτροπής, λογαριασμών που υποβάλλουν τα κράτη μέλη και περιλαμβάνουν τις θέσεις των καταλογιστέων εις βάρος του ΕΓΤΠΕ, τμήμα Εγγυήσεων, δαπανών, νομολογία που επικύρωσε επανειλημμένα την εξουσία της Επιτροπής να προβαίνει σε αμιγείς οικονομικές διορθώσεις σε περίπτωση που οι διενεργηθείσες εκ μέρους της επαληθεύσεις έφεραν στο φως παραβάσεις εις βάρος του<?PAGE NO="I-2423"?> ενδιαφερομένου κράτους μέλους στα πλαίσια του συστήματος διαχειρίσεως και ελέγχου του ΕΓΤΠΕ<NOTE NOTE.ID="E0013" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. αποσχίσεις της <DATE ISO="19920108">8ης Ιανουαρίου 1992</DATE> στην υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-197/90" YEAR="1992" PAGE.ECR="I-1">C-197/90, Ιταλία κατά Επιτροπής (Συλλογή 1992, σ. Ι-1, σκέψη 39)</REF.DOC.ECR>, της <DATE ISO="19930525">25ης Μαΐου 1993</DATE> στην υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-197/91" YEAR="1993" PAGE.ECR="I-2639">C-197/91, FAC (Συλλογή 1993, σ. Ι-2639, σκέψεις 16 έως 18)</REF.DOC.ECR>, και της <DATE ISO="19960704">4ης Ιουλίου 1996</DATE> στην υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-50/94" YEAR="1996" PAGE.ECR="I-3331">C-50/94, Ελλάς κατά Επιτροπή (Συλλογή 1996, σ. Ι-3331, σκέψεις 22 έως 28)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>VΙ —</NO.P><TXT>Νομική Ανάλυση</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>18.</NO.P><TXT>Τα επιχειρήματα της Επιτροπής δεν με πείθουν. Κατ' αρχάς, όπως παρατήρησαν όλα τα κράτη μέλη που παρέστησαν στη δίκη, πρέπει να λαμβάνεται υπόψη ένα σαφέστατο κείμενο: η διάταξη του άρθρου 24 του συντονιστικού κανονισμού. Είναι γεγονός ότι η ως άνω διάταξη παρέχει στην Επιτροπή την ευχέρεια να προβαίνει σε αμιγείς οικονομικές διορθώσεις σε περίπτωση παρατυπιών. Πάντως, οι παρατυπίες αυτές πρέπει να αφορούν τη <QUOT.START ID="QS0020" REF.END="QE0020" CODE="00AB"/>φύση<QUOT.END ID="QE0020" REF.START="QS0020" CODE="00BB"/> ή τους <QUOT.START ID="QS0021" REF.END="QE0021" CODE="00AB"/>όρους υλοποιήσεως<QUOT.END ID="QE0021" REF.START="QS0021" CODE="00BB"/> <HT TYPE="ITALIC">μιας</HT> (και μόνο) δράσεως ή <HT TYPE="ITALIC">ενός</HT> (και μόνο) μέτρου χορηγήσεως των κοινοτικών ενισχύσεων. Αντίθετα, είναι όλως διαφορετικές οι παρατυπίες που συνίστανται σε γενικής φύσεως κενά ή ανεπάρκειες των συστημάτων διαχειρίσεως και ελέγχου των κρατών μελών, στοιχεία που συνιστούν παραβάσεις των προβλεπομένων στο άρθρο 23, παράγραφος 1, του συντονιστικού κανονισμού υποχρεώσεων. Οι ως άνω παρατυπίες διαφέρουν, από απόψεως επιπέδου, από την <QUOT.START ID="QS0022" REF.END="QE0022" CODE="00AB"/>εφαρμογή<QUOT.END ID="QE0022" REF.START="QS0022" CODE="00BB"/> ή την <QUOT.START ID="QS0023" REF.END="QE0023" CODE="00AB"/>υλοποίηση<QUOT.END ID="QE0023" REF.START="QS0023" CODE="00BB"/> <HT TYPE="ITALIC">μιας</HT> δράσεως ή <HT TYPE="ITALIC">ενός</HT> μέτρου, επειδή ακριβώς αφορούν το συνολικό σύστημα διαχειρίσεως των διαρθρωτικών ταμείων ακόμη και αν η Επιτροπή όφειλε να διαπιστώσει παρατυπία στα πλαίσια των ελέγχων που διενεργεί κράτος μέλος σχετικά με συγκεκριμένη δράση ή συγκεκριμένο μέτρο για το οποίο προορίζονται οι κοινοτικές ενισχύσεις, δεν θα μπορούσε να λεχθεί ότι για τον λόγο αυτό η οικεία παράβαση άπτεται της <QUOT.START ID="QS0024" REF.END="QE0024" CODE="00AB"/>φύσεως<QUOT.END ID="QE0024" REF.START="QS0024" CODE="00BB"/> ή των <QUOT.START ID="QS0025" REF.END="QE0025" CODE="00AB"/>όρων υλοποιήσεως<QUOT.END ID="QE0025" REF.START="QS0025" CODE="00BB"/> της οικείας δράσεως ή του οικείου μέτρου.</TXT></NP><NP><NO.P>19.</NO.P><TXT>Δεύτερον, θεωρώ ως ελάχιστα λυσιτελή την επίκληση εκ μέρους της Επιτροπής της αποφάσεως An Taisce και WWF UK κατά Επιτροπής (βλ. υποσημείωση 10), με την οποία το Δικαστήριο διευκρίνισε ότι το άρθρο 24 του συντονιστικού κανονισμού <QUOT.START ID="QS0026" REF.END="QE0026" CODE="00AB"/>σκοπεί στο να επιτρέψει στην Επιτροπή να αναστείλει ή να μειώσει την κοινοτική χρηματοδοτική συνδρομή <HT TYPE="ITALIC">σε περίπτωση πλημμέλειας στην οποία υπέπεσε το οικείο κράτος,</HT> οσάκις <HT TYPE="ITALIC">ιδίως</HT> το κράτος αυτό μετέβαλε σημαντικά τη φύση ή τις συνθήκες εκτελέσεως της ενέργειας ή του μέτρου, χωρίς να ζητήσει την έγκριση της<QUOT.END ID="QE0026" REF.START="QS0026" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0014" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Σκέψη 22, η υπογράμμιση δική μου.</P></NOTE>. Γεγονός είναι ότι, υπενθυμίζοντας την έννοια της παρατυπίας, το Δικαστήριο είχε την πρόθεση να αναφερθεί σε διάφορες παραβάσεις του κοινοτικού δικαίου. Πάντως, οι παραβάσεις αυτές (ή <QUOT.START ID="QS0027" REF.END="QE0027" CODE="00AB"/>παρατυπίες<QUOT.END ID="QE0027" REF.START="QS0027" CODE="00BB"/>) πρέπει πάντοτε να αφορούν ειδικότερα την επίδικη δράση ή το επίδικο μέτρο. Αφενός, με το χωρίο που μόλις προανέφερα, το Δικαστήριο επαναλαμβάνει σχεδόν αυτολεξείτη διάταξη του άρθρου 24, παράγραφος 2,<NOTE NOTE.ID="E0015" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Παρατηρώ, πάντως, ότι, ενώ η ως άνω διάταξη αναφέρεται σε <QUOT.START ID="QS0028" REF.END="QE0028" CODE="00AB"/>αντικανονικότητα ή (...) αλλαγή (...) της φύση; η των συνθηκών εκτελέσεως της ενέργειας ή του μέτρου<QUOT.END ID="QE0028" REF.START="QS0028" CODE="00BB"/>, με τη διάταξη του στην υπόθεση An Taisce και WWF Ηνωμένο Βασίλειο κατά Επιτροπής, το Δικαστήριο τείνει να συμπεριλάβει παρόμοια αλλαγή μεταξύ των παρατυπιών που δικαιολογούν αμιγή μείωση <QUOT.START ID="QS0029" REF.END="QE0029" CODE="00AB"/>(...) σε περίπτωση πλημμέλειας (...) οσάκις ιδίως το κράτος αυτό μετέβαλε (...) τη φύση η της συνθήκες εκτελέσεως της ενέργειας ή του μέτρου (...)<QUOT.END ID="QE0029" REF.START="QS0029" CODE="00BB"/> (σκέψη 22, η υπογράμμιση δική μου).</P></NOTE>, στην έννοια του οποίου μόλις αναφέρθηκα. Αφετέρου, η απόφαση του Δικαστηρίου ανάγεται σε υπόθεση, αντικείμενο της οποίας ήταν σχέδιο κατασκευής τουριστικού κέντρου εντός φυσικού πάρκου, η υλοποίηση του οποίου συνιστούσε<?PAGE NO="I-2424"?> κατά τα WWF και An Taisce (ήτοι το National Trust for Ireland) παραβίαση εκ μέρους του ενδιαφερομένου κράτους μέλους των οδηγιών περί προστασίας του περιβάλλοντος. Επομένως, είναι προφανές ότι η προ-σαπτόμενη εν προκειμένω στο κράτος (<QUOT.START ID="QS0030" REF.END="QE0030" CODE="00AB"/>το οικείο κράτος το οποίο υπέπεσε στην πλημμέλεια<QUOT.END ID="QE0030" REF.START="QS0030" CODE="00BB"/>, κατά την έκφραση του Δικαστηρίου) παρατυπία είχε ως αντικείμενο τη φύση και τους όρους υλοποιήσεως ενός συγκεκριμένου μέτρου απλώς και μόνο και δεν αφορούσε αμέλειες στη διενέργεια ελέγχου της κατηγορίας εκείνων που προβλέπει το άρθρο 23, παράγραφος 1, του συντονιστικού κανονισμού<NOTE NOTE.ID="E0016" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Το Πρωτοδικείο αποφάνθηκε πρόσφατα προς την ίδια κατεύθυνση: με την απόφαση του της <DATE ISO="19991012">12ης Οκτωβρίου 1999</DATE>, στην υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="T-216/95" YEAR="1999" PAGE.ECR="II-3139">Τ-216/96, Conserve Italia κατά Επιτροπής (Συλλογή 1999, σ. ΙΙ-3139)</REF.DOC.ECR>, το Πρωτοδικείο έκρινε ότι το άρθρο 24 του συντονιστικού κανονισμού παρέχει στην Επιτροπή την ευχέρεια να καταργεί συνδρομή του ΕΓΤΠΕ, τμήμα Προσανατολισμού (ήτοι διαρθρωτικού ταμείου), σε περίπτωση παρατυπίας <QUOT.START ID="QS0031" REF.END="QE0031" CODE="00AB"/>ιδίως σημαντικής μεταβολής του οικείου σχεδίου, επηρεάζουσας τη φύση του ή τους ορούς εφαρμογής του<QUOT.END ID="QE0031" REF.START="QS0031" CODE="00BB"/> (σκέψη 92). Στην υπόθεση εκείνη, ορισμένες αγορές και εργασίες είχαν πραγματοποιηθεί πριν από την παραλαβή της αιτήσεως για τη συνδρομή, σε αντίθεση προς τις διατάξεις του άρθρου 15, παράγραφος 2, πρώτο εδάφιο, του συντονιστικού κανονισμού, δυνάμει του οποίου <QUOT.START ID="QS0032" REF.END="QE0032" CODE="00AB"/>μια δαπάνη δεν μπορεί να θεωρηθά επιλέξιμη για συνδρομή των ταμείων αν πραγματοποιηθεί πριν από την ημερομηνία λήψεως της σχετικής αιτήσεως από την Επιτροπή<QUOT.END ID="QE0032" REF.START="QS0032" CODE="00BB"/>. Το γεγονός αυτό, προστιθέμενο στο γεγονός ότι μια σύμβαση αγοράς μηχανής είχε παραποιηθεί ώστε να αποκρύβει το γεγονός ότι η μηχανή αυτή είχε ήδη τοποθετηθεί στις εγκαταστάσεις της εταιρίας πριν από την παραλαβή της αιτήσεως χορηγήσεως της συνδρομής (σκέψη 33), οδήγησε την Επιτροπή στην κατάργηση της κοινοτικής συνδρομής με το αιτιολογικό ότι <QUOT.START ID="QS0033" REF.END="QE0033" CODE="00AB"/>οι διαπιστωθείσες παρατυπίες επηρεάζουν τους <HT TYPE="ITALIC">όρους εφαρμογής του εν λόγω αχεδίον</HT><QUOT.END ID="QE0033" REF.START="QS0033" CODE="00BB"/> (προαναφερθείσα σκέψη 33, η υπογράμμιση δική μου).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>20.</NO.P><TXT>Τρίτον, γίνεται επίκληση της νομολογίας του Δικαστηρίου σχετικά με τις εξουσίες της Επιτροπής στο πλαίσιο του ΕΓΤΠΕ, τμήμα Εγγυήσεων, στην οποία επαφίεται η Επιτροπή προκειμένου να απαλλαγεί από τη στενότητα του γράμματος που προβάλλουν η προσφεύγουσα κυβέρνηση καθώς και οι Κυβερνήσεις της Ιταλίας και της Πορτογαλίας. Η Επιτροπή εκκινεί από την ιδέα ότι, αφής στιγμής συγκεκριμενοποιούνται με τη χρήση των πόρων του κοινοτικού προϋπολογισμού τόσο τα διαρθρωτικά ταμεία όσο και το ΕΓΤΠΕ, τμήμα Εγγυήσεων, η λειτουργία τους πρέπει εν πάση περιπτώσει να διέπεται από τη γενική αρχή της <QUOT.START ID="QS0034" REF.END="QE0034" CODE="00AB"/>χρηστής δημοσιονομικής διαχειρίσεως<QUOT.END ID="QE0034" REF.START="QS0034" CODE="00BB"/> (βλ. άρθρο 205 της Συνθήκης), συμπεριλαμβανομένης της υποχρεώσεως διασφαλίσεως της χρήσεως των κοινοτικών πόρων σύμφωνα με τις διατάξεις που αφορούν τον προς διενέργεια έλεγχο κατά το στάδιο της εκτελέσεως των ποσών. Η καθής προσθέτει ότι, λόγω της απαιτούμενης ορθής δημοσιονομικής διαχειρίσεως για όλες τις περιπτώσεις χρήσεως του κοινοτικού προϋπολογισμού, υφίσταται κάποια αναλογία μεταξύ ορισμένων διατάξεων του κανονιστικού πλαισίου για τα διαρθρωτικά ταμεία και άλλων διατάξεων που αφορούν το ΕΓΤΠΕ, τμήμα Εγγυήσεων<NOTE NOTE.ID="E0017" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Η Επιτροπή αναφέρεται στο άοθρο 7, παράγραφος 1, του προαναφερθέντος κανσνισμού-πλαισισυ (βλ. υποσημείωση 3), διά-τάξη στην οποία αντιστοιχούν, όσον αφορά τη ρύθμιση περί του ΕΓΤΠΕ, τμήμα Εγγυήσεων — αναφορικά με την ουσιώδη επιταγή της ορθής εκτελέσεως των κοινοτικών ενισχύσεων —, τα άρθρα 2, παράγραφος 1, και 3, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΟΚ) 729/70 (επί του οποίου διατυπώνω ορισμένες παρατηρήσεις κατωτέρω)-ειδικότερα, δυνάμει του άρθρου 2, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού, <QUOT.START ID="QS0035" REF.END="QE0035" CODE="00AB"/>χρηματοδοτούνται [από το ΕΓΤΠΕ, τμήμα Εγγυήσεων] οι επιστροφές κατά την εξαγωγή προς τρίτες χώρες που χορηγούνται σύμφωνα με τους κοινοτικούς κανόνες (...)<QUOT.END ID="QE0035" REF.START="QS0035" CODE="00BB"/> (η υπογράμμιση δική μου).</P></NOTE>. Μεταξύ των διατάξεων που αφορούν τους δύο αυτούς τύπους κοινοτικών ενισχύσεων, καθ' υπόθεση αναλόγων, περιλαμβάνονται, αν αντιλαμβάνομαι ορθά, ειδικές διατάξεις αναγόμενες σε υποχρεώσεις ελέγχου των κρατών μελών: το άρθρο 23, παράγραφος 1, του συντονιστικού κανονισμού και, όσον αφορά το ΕΓΤΠΕ, τμήμα Εγγυήσεων, το άρθρο 8, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΟΚ) 729/70 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19700421">21ης Απριλίου 1970</DATE>, περί χρηματοδοτήσεως της κοινής γεωργικής πολιτικής<NOTE NOTE.ID="E0018" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>ΕΕ εώ. έκδ. 03/005, σ. 93.</P></NOTE>, πράξη στην οποία η Επιτροπή αναφέρθηκε επανειλημμένα αναπτύσσοντας<?PAGE NO="I-2425"?> την επιχειρηματολογία της<NOTE NOTE.ID="E0019" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Σύμφωνα με την ως άνω διάταξη, η οποία θυμίζει αρκετά το προαναφερθέν άρθρο 23, παράγραφος 1, <QUOT.START ID="QS0036" REF.END="QE0036" CODE="00AB"/>τα κράτη μέλη λαμβάνουν, σύμφωνα με τις εθνικές, νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις, τα αναγκαία μέτρα προκειμένου να:</P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>εξασφαλίσουν την πραγματοποίηση και την κανονικότητα των χρηματοδοτούμενων από το [ΕΓΤΠΕ] πράξεων,</P></ITEM><ITEM><P>προλάβουν και διώξουν ανωμαλίες,</P></ITEM><ITEM><P>ανακτήσουν τα απολεσθέντα εξαιτίας ανωμαλιών ή αμελειών ποσά (...)<QUOT.END ID="QE0036" REF.START="QS0036" CODE="00BB"/>.</P></ITEM></LIST></NOTE>. Μετά τον παραλληλισμό αυτό, η Επιτροπή θεωρεί ότι τυγχάνει εν προκειμένω εφαρμογής η νομολογία του Δικαστηρίου, σύμφωνα με την οποία λογίζονται νόμιμες αμιγείς οικονομικές διορθώσεις στο στάδιο της εκκαθαρίσεως των λογαριασμών του ΕΓΤΠΕ, τμήμα Εγγυήσεων, σε περίπτωση κατά την οποία το κράτος μέλος ευθύνεται για κενά ή ανεπάρκειες στο σύστημα διαχειρίσεως και ελέγχου που εμπίπτει στην αρμοδιότητα του<NOTE NOTE.ID="E0020" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Ακολουθώντας κατεύθυνση που παγιώθηκε ευρέως από το Δικαστήριο, η ως άνω νομολογία [βλ. επίσης αποφάσεις της <DATE ISO="19981001">1ης Οκτωβρίου 1998</DATE> στην υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-232/96" YEAR="1998" PAGE.ECR="I-5699">C-232/96, Γαλλία κατά Επιτροπής (Συλλογή 1998, σ. Ι-5699, σκέψεις 43 έως 45, 53 και 57)</REF.DOC.ECR>, της <DATE ISO="19981119">19ης Νοεμβρίου 1998</DATE> στην υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-235/97" YEAR="1998" PAGE.ECR="I-7555">C-235/97, Γαλλία κατά Επιτροπής (Συλλογή 1998, σ. Ι-7555, ειδικότερα σκέψεις 38 έως 45</REF.DOC.ECR>, καθώς επίσης και τα σημεία 20 έως 41 των προτάσεων του γενικού εισαγγελέα Alber), της <DATE ISO="19990121">21ης Ιανουαρίου 1999</DATE> στην υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-54/95" YEAR="1999" PAGE.ECR="I-35">C-54/95, Γερμανία κατά Επιτροπής (Συλλογή 1999, σ. Ι-35, σκέψεις 4 έως 18 και 94 έως 100)</REF.DOC.ECR>, και της <DATE ISO="19991005">5ης Οκτωβρίου 1999</DATE> στην υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-240/97" YEAR="1999" PAGE.ECR="I-6571">C-240/97, Ισπανία κατά Επιτροπής (Συλλογή 1999, σ. Ι-6571, σκέψεις 33 έως 39)</REF.DOC.ECR>] θέσπισε κατ' αρχάς ότι, κατ' εφαρμογή των προαναφερθέντων άρθρων 2 και 3 του κανονισμού 729/70, χρηματοδοτούνται από το ΕΓΤΠΕ, τμήμα Εγγυήσεων μόνον οι χορηγούμενες επιστροφές καθώς και οι διενεργούμενες παρεμβάσεις σύμφωνα με τους κοινοτικούς κανόνες που αφορούν την κοινή οργάνωση των γεωργικών αγορών. Εξ αυτού το Δικαστήριο συνήγαγε στι η Επιτροπή οφείλει να απορρίπτει οποιαδήποτε αίτηση περί επιβαρύνσεως του ΕΓΤΠΕ, τμήμα Εγγυήσεως και, συνακόλουθα, του κοινοτικού προϋπολογισμού με οποιαδήποτε δαπάνη που πάσχει παρατυπία [(βλ., επί παραδείγματι, τις αποφάσεις της <DATE ISO="19790207">7ης Φεβρουαρίου 1979</DATE> στην υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="11/76" YEAR="1979" PAGE.ECR="93">11/76, Κάτω Χώρες κατά Επιτροπής (Συλλογή τόμος 1979/1, σ. 93, σκέψη 8)</REF.DOC.ECR>, και στις συνεκδιχασθασες υποθέσεις <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="15/76+16/76" YEAR="1979" PAGE.ECR="141">15/76 και 16/76, Γαλλία κατά Επιτροπής (Συλλογή τόμος 1979/1, σ. 141, σκέψεις 10 έως 17)</REF.DOC.ECR>, προαναφερθείσα απόφαση Ιταλία κατά Επιτροπής, σκέψη 39, και προαναφερθείσα απόφαση Ελλάς κατά Επιτροπής, σκέψη 6]. Μεταξύ των παρατυπιών καταλέγονται οι αφορώσες διάφορες μορφές ελέγχου που τα κράτη μέλη οφείλουν να ενεργούν προκειμένου να συμμορφώνονται, ειδικότερα, προς το άρθρο 8, παράγραφος 1, του κανονισμού 729/70 (βλ., ex multis, απόφαση FAC, σκέψη 16, προαναφερθείσα απόφαση Ελλάς κατά Επιτροπής, σκέψεις 22 επ., καθώς και απόφαση της <DATE ISO="19981001">1ης Οκτωβρίου 1998</DATE> στην υπόθεση Γαλλία κατά Επιτροπής και απόφαση της <DATE ISO="19981119">19ης Νοεμβρίου 1998</DATE> στην υπόθεση Γαλλία κατά Επιτροπής).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>21.</NO.P><TXT>Κατά την άποψή μου, οι θέσεις στις οποίες παραπέμπω, πόρρω απέχοντας από το να επιρρωννύουν τη στάση της καθής, τη δυναμιτίζουν εκ θεμελίων. Πράγματι, πρόθεση της Επιτροπής είναι να αποδείξει ότι η εξουσία της να προβαίνει σε αμιγείς διορθώσεις λόγω αθετήσεως των υποχρεώσεων ελέγχου που προβλέπει το άρθρο 23, παράγραφος 1, του συντονιστικού κανονισμού είναι <HT TYPE="ITALIC">σύμφυτη</HT> με το σύστημα των άρθρων 23 και 24 του κανονισμού αυτού. Αν συνέβαινε αυτό, η προσβαλλόμενη πράξη δεν θα παρήγαγε έννομα αποτελέσματα (οπότε η προσφυγή θα ήταν συνακόλουθα απαράδεκτη) και η Επιτροπή δεν θα επιτύγχανε τίποτε άλλο με τους εσωτερικούς προσανατολισμούς της από το να αποσαφηνίσει το περιεχόμενο ορισμένων διατάξεων, προοιωνιζόμενη ορισμένους τύπους αμιγών διορθώσεων. Το επιχείρημα, όμως, αυτό εμπίπτει σε μεγάλο βαθμό στα πλαίσια μιας <QUOT.START ID="QS0037" REF.END="QE0037" CODE="00AB"/>ερμηνευτικής διαδικασίας<QUOT.END ID="QE0037" REF.START="QS0037" CODE="00BB"/>, κατ' αναλογία, μεταλαμπαδεύοντας στον τομέα των διαρθρωτικών ταμείων τις κρίσεις του Δικαστηρίου για το ΕΓΤΠΕ, τμήμα Εγγυήσεων. Πάντως, η κατ' αναλογία εν προκειμένω εφαρμογή δεν θα συνιστούσε ερμηνευτική πράξη αλλά διαδικασία διαμορφώσεως νέων κανόνων με βάση το τεκμήριο ότι υπάρχει νομοθετικό προς πλήρωση κενό. Συγκεκριμένα, δεν πρόκειται για διασταλτική ερμηνεία έχουσα ως συνέπεια να εκτινάσσει τη σημασία μιας διατάξεως μέχρι τα ακραία όρια του <HT TYPE="ITALIC">σημειολογικού περιεχομένου της,</HT> σύμφωνα με τη γενική γλωσσολογική χρήση. Εν προκειμένω, εξετάσαμε ήδη ότι <HT TYPE="ITALIC">η γραμματική διατύπωση</HT> του άρθρου 24 δεν επιτρέπει να συμπεριληφθούν στην έννοια της <QUOT.START ID="QS0038" REF.END="QE0038" CODE="00AB"/>παρατυπίας<QUOT.END ID="QE0038" REF.START="QS0038" CODE="00BB"/> παραβάσεις των κατά το άρθρο 23, παράγραφος 1, υποχρεώσεων, τέτοιες ώστε να δικαιολογούν αμιγείς μειώσεις (άλλωστε, η νομολογία An Taisce και WWF UK κατά Επιτροπής το επιβεβαιώνει προφανώς). Αυτός είναι προδήλως και ο λόγος για τον οποίο η Επιτροπή εκτιμά ότι υφίσταται κανονιστικό κενό, που θα επιθυμούσε να συμπληρώσει κατ' αναλογίαν μεταφυτεύοντας εν προκειμένω, με τους εσωτερικούς προσανατολισμούς της, το προβλεπόμενο στα πλαίσια του ΕΓΤΠΕ, τμήμα Εγγυήσεων, καθεστώς.</TXT></NP><NP><NO.P>22.</NO.P><TXT>Από τα προεκτεθέντα προκύπτει, λοιπόν, ότι η Επιτροπή δεν περιορίστηκε με τους<?PAGE NO="I-2426"?> εσωτερικούς προσανατολισμούς της στο να δώσει την ερμηνεία της επί του άρθρου 24 του συντονιστικού κανονισμού· δεν αρκέστηκε δηλαδή στην εφαρμογή αμιγών διορθώσεων για προβλεπόμενες παρατυπίες ή δυνάμενες να συναχθούν ερμηνευτικώς από την ως άνω διάταξη. Αντίθετα, η καθής, διαπνεόμενη από το ίδιο σύστημα του ΕΓΤΠΕ, τμήμα Εγγυήσεων, εξέδωσε πράξη με την οποία εισήγαγε για πρώτη φορά τη δυνατότητα επιβαρύνσεως των κρατών μελών με αμιγείς διορθώσεις — περίπτωση που ενέχει τον χαρακτήρα <QUOT.START ID="QS0039" REF.END="QE0039" CODE="00AB"/>κυρώσεως<QUOT.END ID="QE0039" REF.START="QS0039" CODE="00BB"/>, όπως προβλέπει το άρθρο 24 — για παρατυπίες <HT TYPE="ITALIC">που διαφέρουν</HT> από τις αφορώ-σες <QUOT.START ID="QS0040" REF.END="QE0040" CODE="00AB"/>τη φύση ή τους όρους υλοποιήσεως<QUOT.END ID="QE0040" REF.START="QS0040" CODE="00BB"/> δράσεως ή μέτρου που επωφελούνται παρεμβάσεως των διαρθρωτικών ταμείων και που είναι οι μόνες περιπτώσεις που αναφέρονται στην προβλέπουσα τις εν λόγω κυρώσεις διάταξη.</TXT></NP><NP><NO.P>23.</NO.P><TXT>Εξάλλου, το ανωτέρω επιβεβαιώνεται από πρόσφατη κανονιστική εξέλιξη στην οποία αναφέρθηκαν ευρύτατα οι διάδικοι κατά τη διάρκεια της επ' ακροατηρίου συζητήσεως. Όντως, το Συμβούλιο εξέδωσε τον κανονισμό (ΕΚ) 1260/1999, της <DATE ISO="19990621">21ης Ιουνίου 1999</DATE>, περί γενικών διατάξεων για τα διορθωτικά ταμεία<NOTE NOTE.ID="E0021" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="161" DATE.PUB="1999" PAGE.FIRST="1">ΕΕ L 161, σ. 1</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>, οι οποίες πρόκειται να αντικαταστήσουν τον κανονισμό-πλαίσιο και τον συντονιστικό κανονισμό για τα έτη 2000 έως 2006<NOTE NOTE.ID="E0022" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Πάντως, δυνάμει των μεταβατικών διατάξεων του κανονισμού</P><P>1260/1999 (βλ., ειδικότερα, άρθρο 52, παράγραφος 5), οι κανονισμοί (και οι εσωτερικοί προσανατολισμοί) που ισχύουν σήμερα θα εξακολουθήσουν να εφαρμόζονται για όλα τα ποσά που έχουν δεσμευθεί αναφορικά με τα αποφασισθέντα από την Επιτροπή μεταξύ <DATE ISO="19940101">1ης Ιανουαρίου 1994</DATE> και <DATE ISO="19991231">31ης Δεκεμβρίου 1999</DATE> προγράμματα και έχουν αποτελέσει αντικείμενο αιτήσεως για οριστική πληρωμή που 8α έχει υποβληθεί στην Επιτροπή προ της <DATE ISO="20030331">31ης Μαρτίου 2003</DATE>.</P></NOTE>. Οι κυβερνήσεις που παρενέβησαν στη δίκη τόνισαν ότι το άρθρο 39 του κανονισμού 1260/1999 (που αντιστοιχεία εν μέρει στα άρθρα 23 και 24 του συντονιστικού κανονισμού), τιτλοφορούμενο <QUOT.START ID="QS0041" REF.END="QE0041" CODE="00AB"/>Δημοσιονομικές διορθώσεις<QUOT.END ID="QE0041" REF.START="QS0041" CODE="00BB"/>, προβλέπει ρητώς, <HT TYPE="ITALIC">για πρώτη φορά,</HT> την εξουσία της Επιτροπής να προβαίνει στις ως άνω διορθώσεις σε περίπτωση κατά την οποία, μετά από απαιτούμενες επαληθεύσεις, θα μπορούσε να καταλήξει στο συμπέρασμα, ιδίως, ότι <QUOT.START ID="QS0042" REF.END="QE0042" CODE="00AB"/>ένα κράτος μέλος δεν συμμορφώθηκε προς τις υποχρεώσεις [ελέγχου που προβλέπονται συναφώς]<QUOT.END ID="QE0042" REF.START="QS0042" CODE="00BB"/> ή <QUOT.START ID="QS0043" REF.END="QE0043" CODE="00AB"/>ότι υφίστανται σοβαρές ελλείψεις στα συστήματα διαχειρίσεως ή ελέγχου ικανές να προκαλέσουν ανωμαλίες συστηματικής φύσεως<QUOT.END ID="QE0043" REF.START="QS0043" CODE="00BB"/>. Η Επιτροπή αντικρούει υποστηρίζοντας ότι στην προκειμένη περίπτωση πρόκειται για απλή κωδικοποίηση ή αποσαφήνιση του ισχύοντος επί των διαρθρωτικών ταμείων νομικού πλαισίου. Κατά την άποψη μου, πάντως, το γράμμα του άρθρου 39 δεν επιτρέπει την αποδοχή της απόψεως του προσφεύγοντος. Μέσω ακριβώς της ως άνω διατάξεως συμπληρώθηκε το κενό που χαρακτήριζε, έναντι του ΕΓΤΠΕ, τμήμα Εγγυήσεων, το κανονιστικό πλαίσιο των διαρθρωτικών ταμείων.</TXT></NP><NP><NO.P>24.</NO.P><TXT>Εν κατακλείδι, υπάρχουν αποχρώντες λόγοι που οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η εξουσία της Επιτροπής να προβαίνει σε αμιγείς οικονομικές μειώσεις — όπως οι περιγραφόμενες στους εσωτερικούς προσανατολισμούς — εν συνεχεία μη τηρήσεως εκ μέρους των κρατών μελών υποχρεώσεων που υπέχουν δυνάμει του άρθρου 23, παράγραφος 1, του κανονισμού, δεν είναι <HT TYPE="ITALIC">συμφυής</HT><NOTE NOTE.ID="E0023" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ προαναφερθείσα απόφαση της <DATE ISO="19911113">13ης Νοεμβρίου 1991</DATE> στην υπόθεση Γαλλία κατά Επιτροπής (οκεψη 21), προαναφερθείσα απόφαση της <DATE ISO="19930616">16ης Ιουνίου 1993</DATE> στην υπόθεση Γαλλία κατά Επιτροπής (σκέψη 17) και προαναφερθείσα απόφαση της <DATE ISO="19970320">20ής Μαρτίου 1997</DATE> στην υπόθεση Γαλλία κατά Επιτροπής (σκέψη 9).</P></NOTE> με το άρθρο 24 του συντονιστικού<?PAGE NO="I-2427"?> κανονισμού. Η προσβαλλόμενη πράξη — χωρίς να συνεπάγεται, όπως υποστήριξε η καθής, νέες <HT TYPE="ITALIC">υποχρεώσεις</HT> για τα κράτη μέλη<NOTE NOTE.ID="E0024" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Οι υποχρεώσεις των κρατών μελών παραμένουν ίδιες με τις προβλεπόμενες στο άρθρο 23, παράγραφος 1, του συντονιστικού κανονισμου.</P></NOTE> — <HT TYPE="ITALIC">θεσπίζει</HT> λοιπόν <QUOT.START ID="QS0044" REF.END="QE0044" CODE="00AB"/>κυρώσεις<QUOT.END ID="QE0044" REF.START="QS0044" CODE="00BB"/> οικονομικής φύσεως για διαπραχθείσες από τα κράτη μέλη παρατυπίες σε συγκεκριμένες περιπτώσεις που <HT TYPE="ITALIC">διαφέρουν</HT> από τις προβλεπόμενες στο άρθρο 24. Επομένως, λόγω του ότι επεκτείνουν το πεδίο εφαρμογής της ως άνω διατάξεως, οι εσωτερικοί προσανατολισμοί συνιστούν πράξη σκοπούσα στην παραγωγή ιδίων εννόμων αποτελεσμάτων, οπότε η διαπίστωση αυτή αρκεί για τη συναγωγή του συμπεράσματος ότι μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο προσφυγής ακυρώσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>25.</NO.P><TXT>Απομένει να διευκρινιστεί το ερώτημα της φερόμενης ελλείψεως αρμοδιότητας της Επιτροπής να θεσπίσει την εν λόγω πράξη. Εξαιρουμένων των άρθρων 23 και 24 του συντονιστικού κανονισμού, η καθής δεν προσδιόρισε καμία συγκεκριμένη διάταξη που της παρέχει την εξουσία να δράσει<NOTE NOTE.ID="E0025" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Αντίθετα, υφίσταται συγκεκριμένη νομική βάση όσον αφορά την εφαρμογή του άρθρου 23, παράγραφος 1, του συντονιστικού κανονισμού: <QUOT.START ID="QS0045" REF.END="QE0045" CODE="00AB"/>από της ενάρξεως ισχύος του παρόντος κανονισμού, η Επιτροπή θεσπίζει τις λεπτομέρειες εφαρμογής της παρούσας παραγράφου<QUOT.END ID="QE0045" REF.START="QS0045" CODE="00BB"/> (άρθρο 23, παράγραφος 1, τελευταίο εδάφιο). Κάνοντας χρήση των ανατεθειμένων σ' αυτήν εξουσιών, η Επιτροπή εξέδωσε τον κανονισμό 2064/97 (βλ. σημείο 5), σης <DATE ISO="19971015">15 Οκτωβρίου 1997</DATE>, ήτοι την ίδια ημέρα με την έκδοση των εσωτερικών προσανατολισμών.</P></NOTE>. Κατά τα λοιπά, όπως παρατήρησε ορθά η Ισπανική Κυβέρνηση, το άρθρο 7, παράγραφος 2, του κανονισμού-πλαισίου παρέχει στο Συμβούλιο — και όχι στην Επιτροπή — την εξουσία εκδόσεως των <QUOT.START ID="QS0046" REF.END="QE0046" CODE="00AB"/>εναρμονισμένων κανόνων που σκοπούν στην ενδυνάμωση του ελέγχου των διαρθρωτικών παρεμβάσεων<QUOT.END ID="QE0046" REF.START="QS0046" CODE="00BB"/>. Η ως άνω διάταξη παραπέμπει ιδίως στο άρθρο 3, παράγραφος 5, του κανονισμού, ήτοι στη νομική βάση του συντονιστικού κανονισμού, δυνάμει του οποίου <QUOT.START ID="QS0047" REF.END="QE0047" CODE="00AB"/>το Συμβούλιο (...) εκδίδει τις αναγκαίες διατάξεις προκειμένου να διασφαλίσει τον συντονισμό μεταξύ των παρεμβάσεων των διαφόρων διαρθρωτικών ταμείων (...)<QUOT.END ID="QE0047" REF.START="QS0047" CODE="00BB"/>. Άρα, δεν είναι τυχαίο ότι το Συμβούλιο — μέσω του κανονισμού 1260/99 — εμπλούτισε τις περιπτώσεις που η Επιτροπή διαθέτει την εξουσία εφαρμογής των δημοσιονομικών διορθώσεων λόγω παρατυπιών διαπραχθεισών από τα κράτη μέλη. Η παρέμβαση του Συμβουλίου επιβεβαιώνει ότι εναπόκειται σ' αυτό — και μόνον σ' αυτό — να επεκτείνει την εφαρμογή των δημοσιονομικών διορθώσεων σε διαφορετικές περιπτώσεις από εκείνες που προβλέπει το άρθρο 24 του συντονιστικού κανονισμού. Τέλος, προσθέτω ότι, σε αντίθεση με τον κανονισμό-πλαίσιο και τον συντονιστικό κανονισμό, ο κανονισμός 1260/99 προβλέπει εντέλει την εξουσία της Επιτροπής να θεσπίζει τις λεπτομέρειες εφαρμογής του άρθρου 39 (βλ. άρθρο 53), μεταξύ των οποίων καταλέγονται και οι δημοσιονομικές διορθώσεις λόγω παρατυπιών που παρατηρούνται στα καθεστώτα παρατηρήσεως και ελέγχου των κρατών μελών. Ενόψει της σαφούς κατανομής αρμοδιοτήτων στην οποία αναφέρθηκα, η Επιτροπή δεν διέθετε την εξουσία εκδόσεως της επίδικης πράξεως. Επομένως, συντρέχει λόγος ακυρώσεως των εσωτερικών προσανατολισμών.</TXT></NP><NP><NO.P>26.</NO.P><TXT>Λαμβάνοντας υπόψη το παραδεκτό της προσφυγής και το γεγονός ότι, κατά την άποψη μου, πρέπει να γίνει δεκτός ο πρώτος λόγος ακυρώσεως, ως περιεκτικότερος, που προέβαλε η Ισπανική Κυβέρνηση, παρέλκει εξέταση του δευτέρου λόγου που αφορά τη φερόμενη έλλειψη αιτιολογίας.</TXT></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="I-2428"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>VII —</NO.P><TXT>Συμπεράσματα</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>27.</NO.P><TXT>Ενόψει των προεκτεθέντων, προτείνω στο Δικαστήριο να κηρύξει την προσφυγή παραδεκτή, να ακυρώσει τους εσωτερικούς προσανατολισμούς στο πλαίσιο της εφαρμογής του άρθρου 24 του κανονισμού (ΕΟΚ) 4253/88 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19881219">19ης Δεκεμβρίου 1988</DATE>, για τις διατάξεις εφαρμογής του κανονισμού (ΕΟΚ)) 2052/88 όσον αφορά τον συντονισμό των παρεμβάσεων των διαφόρων διαρθρωτικών ταμείων μεταξύ τους, αφενός, και μεταξύ αυτών και των παρεμβάσεων της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων και των λοιπών υφισταμένων χρηματοδοτικών οργάνων, αφετέρου, και να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.</TXT></NP></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>