Verzoekster betoogt dat in de Belgische samengeordende wetten betreffende de kindertoeslagen voor loonarbeiders vier soorten uitkeringen voorzien zijn: kinderbijslag, kraamgeld, gezinsvakantiebijslag en sociaal-pedagogische bijslag (hoofdstuk V, sectie I, sectie 4 bis, sectie 4 ter en sectie 4 quater). Ten aanzien van de gezinsvakantiebijslag is in artikel 73 quater van genoemde wetten, zoals gewijzigd bij artikel 5 van de wet van 25 juli 1962, het volgende bepaald:

Volgens artikel 1 van het Koninklijk Besluit van 1 februari 1968 betreffende gezinsvakantiebijslag, zoals gewijzigd bij artikel 6 van het Koninklijk Besluit van 5 oktober 1973, is het bedrag van de gezinsvakantiebijslag gelijk aan het bedrag van de kinderbijslag.

Ook komt het voor dat het bestuur van de Rijksdienst voor kinderbijslag voor werknemers besluit uit de reserves van die dienst bijzondere gezinsvergoedingen toe te kennen. In 1975 is zulk een vergoeding — tot ten naaste bij het bedrag van de kinderbijslag — toegekend.

Tot in 1976 heeft de Commissie de in België uitgekeerde gezinsvakantiebijslag en bijzondere kinderbijslag nimmer in mindering gebracht op de krachtens artikel 67, lid 1, b, van het Statuut betaalde gezinstoelagen, zulks op grond van de juiste overweging dat bedoelde Belgische bijslagen niet gelijksoortig zijn aan de kindertoelagen.

Immers, deze toelage is een gewone gezinsuitkering welke niet bedoeld is ter tegemoetkoming in door de kinderen veroorzaakte bijzondere kosten. In het Statuut zelf wordt het beginsel gehuldigd dat moet worden onderscheiden tussen uitkeringen zonder bijzondere bestemming (gezinstoelage) en uitkeringen met speciale bestemming (toelage voor schoolgaande kinderen). Daaruit volgt dat elders uitgekeerde gezinstoelagen met bijzondere bestemming niet gelijksoortig kunnen zijn aan de op het Statuut berustende kindertoelage. Deze conclusie geldt voor de in België betaalde gezinsvakantiebijslag alsook voor de aldaar betaalde bijzondere kinderbijslag.

De bijzondere kinderbijslag berust niet op algemene maatregelen van bestuur (behalve voor het personeel van de Staat), is niet algemeen (zelfstandigen komen er niet voor in aanmerking) en occasioneel: in de toekomst kan men er geen aanspraak op doen gelden. Voorts ligt er een zekere liberaliteit in besloten. Het bestuur van de Rijksdienst besluit, de sociale partners gehoord, over zijn reserves te beschikken door toekenning van een bijzondere gezinsbijslag.

Het is dus volgens verzoekster als schending van het Statuut te beschouwen dat de Commissie beide voormelde Belgische uitkeringen van de statutaire kindertoelagen heeft afgetrokken.

Verweerster is, wat betreft de onderscheiden stelsels van gezinstoelagen in de Lid-Staten der Gemeenschap, van mening dat men in de desbetreffende nationale wettelijke regelingen alsook in het Statuut van de ambtenaren metterdaad niet slechts de lasten aan voeding, kleding en huisvesting der kinderen verbonden, heeft willen dekken, doch ook die welke aan hun opvoeding, vrijetijdsbesteding en vakanties verbonden zijn.

Dat in het Statuut in feite geen gezinsvakantiebijslag is voorzien, neemt niet weg dat het door de Belgische wetgever nagestreven doel stellig ook door de statutaire voorschriften betreffende de kindertoelage wordt verwezenlijkt.

Immers, die toelage — hoger dan de gewone Belgische kinderbijslagen — dekt alle lasten, met inbegrip van die welke aan een normale vakantie van het kind verbonden plegen te zijn. De uitvoering van de Belgische gezinsvakantiebijslag is trouwens, uitgezonderd wat de frequentie der uitkeringen betreft, in ieder opzicht identiek aan die van de gewone kinderbijslag.

De bijzondere kinderbijslag is voortgekomen uit de in 1970 tussen werkgeversen werknemersorganisaties en de regering gevoerde besprekingen over de aanwending van de middelen van het reservefonds van de Rijksdienst. Ofschoon in de eerste plaats bestemd om het hoofd te kunnen bieden aan onvoldoende inkomsten, kan het na voorafgaande toestemming van de bevoegde minister ook voor andere doeleinden worden aangewend.

Bedoelde uitkering is sedert 1970 telken jare toegekend ten behoeve van alle kinderen voor wie de gewone bijslagen worden betaald, leerplichtig of niet. Het bedrag is gelijk aan dat van de gewone kinderbijslag over de maand augustus en wordt tegelijk met die bijslag uitbetaald. Of er een bijzonder doel — tegemoet koming in de kosten aan de aanvang van het nieuwe schooljaar verbonden — mee wordt beoogd dan wel of zij op betaling van een extra maand kinderbijslagen neerkomt, zij is niet te beschouwen als van andere aard dan de in het Statuut voorziene uitkeringen (kindertoelage en toelage voor schoolgaande kinderen).

Verzoekster zegt voor repliek dat ter adstructie van de stelling dat de hierbedoelde Belgische uitkering niet gelijksoortig is aan de statutaire toelage, kan worden volstaan met de vaststelling dat er in het Statuut niet in feite een gezinsvakantiebijslag is voorzien.

Verzoekster erkent dat de in het Statuut voorziene uitkering ongedifferentieerd betrekking heeft op alle aan het onderhoud van het kind verbonden kosten, maar het mag er voor worden gehouden dat een gewone uitkering als hierbedoeld dient ter bestrijding van onderhoudskosten welke ten opzichte van de vakanties als prioritair zijn te beschouwen. Het Statuut zo goed als de Belgische wettelijke regeling kennen naast de gewone gezinsuitkeringen ook specifieke uitkeringen, waarbij bepaalde aan het onderhoud van een kind verbonden kosten van alle andere kosten moet worden onderscheiden en het voorwerp vormen van een bijzondere financiële regeling. Als de redenering van verweerster zou opgaan, dan zou de in het Statuut voorziene toelage voor schoolgaande kinderen geen zin hebben, immers de kindertoelage dekt eveneens de met schoolbezoek verband houdende kosten. Zulk een redenering zou trouwens tot anti-sociale consequenties leiden.

De maatschappelijke ontwikkeling heeft ertoe geleid dat er specifieke gezinstoelagen worden verleend in verband met het feit dat de gewone toelagen in feite voor prioritaire behoeften (voeding, huisvesting, gezondheid) worden besteed, terwijl bij voorbeeld tal van kinderen geen vakantie hebben genoten en slechts de wettelijk voorgeschreven minimum-opleiding hebben volgen.

De — door verweerster gedane — uitspraak dat de gezinsvakantiebijslag gelijksoortig is aan de in het Statuut voorziene toelage houdt een ontkenning en tegenwerking van die maatschappelijke ontwikkeling in. Het betoog dat verweerster aan de uitvoeringsbepalingen betreffende de Belgische bijslagen wil ontlenen, houdt geen steek. Die uitvoeringsbepalingen raken namelijk de kern van de zaak niet. Het gaat om bijslagen van extrinsieke en occasionele aard, waarbij in de regel de bedoeling heeft voorgezeten bepaalde, met het doel der instelling geen verband houdende faciliteiten c. q. administratieve rationalisatie mogelijk te maken.

Subsidiair zij erop gewezen dat de hierbedoelde Belgische bijslagen, wat de uitvoeringsregeling betreft, op een belangrijk punt, namelijk de frequentie der uitkeringen, van gewone toelagen verschillen.

Verweerster merkt op dat het standpunt van verzoekster medebrengt dat de toepassing der in het Statuut voorziene anti-cumulatiebepalingen uitsluitend zou afhangen van de nationaalrechtelijke kwalificatie welke aan de in dat recht voorziene uitkeringen wordt meegegeven. Daarmede zou iedere aftrek zijn uitgesloten zodra een Staat voor een der grote behoeften-categorieën (opvoeding, kleding, voeding, vakantie, vrijetijdsbesteding …) een speciale toelage zou toekennen, immers zulke bijzondere en specifieke uitkeringen kunnen niet gelijksoortig zijn aan de algemene kindertoelage.

Ook dient men te bedenken er in de tekst van het Statuut wordt gesproken van soortgelijke toelagen uit andere bron en niet van soortgelijke gezinstoelagen uit andere bron. Met de term soortgelijk heeft men dus kennelijk het oog gehad op het gezinskarakter dier' uitkeringen — des dat er van identiteit tussen die uitkeringen en de in het Statuut voorziene toelagen geen sprake behoeft te zijn —.

Met betrekking tot de in het Statuut voorziene toelagen voor schoolgaande kinderen herinnert verweerster eraan dat men in het Statuut, evenals in de nationale wettelijke regelingen, heeft willen bijdragen in de lasten welke aan het normaal onderhoud van een kind zijn verbonden. Het Statuut heeft een homogeen stelsel in het leven geroepen, waarbij de hierbedoelde uitkeringen op één noemer zijn gebracht — en op een betrekkelijk hoog bedrag gesteld — en dat voorts op de — eventuele — uitkering van een in bepaalde feitelijke omstandigheden (schoolgaan) gerechtvaardigde bijzondere toelage berust.

De anti-cumulatiebepalingen van het Statuut gaan geenszins tegen de maatschappelijke ontwikkeling in en zijn er uitsluitend op gericht te voorkomen dat een echtpaar voor dezelfde kinderen tweemaal gezinsuitkeringen toucheert. Deze bij de auteurs van het Statuut levende zorg wordt trouwens, naar uit de artikelen 60 en 64 van de samengeordende wetten wel blijkt, door de Belgische wetgever gedeeld.

Ten slotte merkt verweerster op dat zij de kern der beide Belgische bijslagregelingen nooit met de uitvoering ervan heeft willen verwarren. Zij meent, integendeel, dat onderzoek der uitvoeringsbepalingen meer licht op de aard der bijslagen kan werpen. Vooral ook het feit dat de hierbedoelde uitkeringen dikwijls als de 13e en 14e maand der kinderbijslagen worden aangemerkt, wijst erop dat deze onderscheiden uitkeringen naar hun aard niet aanmerkelijk verschillen.

Verzoekster meent dat zelfs wanneer het Hof mocht beslissen dat de Belgische gezinsvakantiebijslag en bijzondere kinderbijslag gelijksoortig zijn aan de statutaire toelage en daarop in beginsel in mindering dient te worden gebracht, van aftrek in casu niet langer sprake kon — en kan — zijn, althans niet voor zover zij met terugwerkende kracht zou geschieden.

In het arrest van 's Hofs Eerste Kamer van 24 juni 1976 (zaak 56/75, Elz t. Commissie, Jurispr. 1976, blz. 1097) kan worden gelezen dat intrekking van een voordeel, zij het ex nunc — en a fortiori: ex tunc —, dat op een met het Statuut strijdige situatie gegrond is, slechts mogelijk is wanneer het niet berust op een uitdrukkelijk of stilzwijgend besluit van de betrokken instelling (overwegingen 18 tot en met 20).

Is er een besluit genomen waarbij aan betrokkene bepaalde aanspraken zijn toegekend, dan wordt bij intrekking van dat voordeel, zelfs voor de toekomst, gehandeld in strijd met het beginsel dat verkregen rechten moeten worden geëerbiedigd.

In casu berust het niet in mindering brengen van de hierbedoelde Belgische bijslagen op een destijds door de Commissie genomen besluit. Verzoekster verwijst te dien aanzien naar een nota van de juridische dienst van 8 september 1965, gericht aan het directoraat-generaal administratie, waarbij de algemene criteria zijn vastgelegd waaraan van elders ontvangen toelagen moeten voldoen om van de statutaire toelagen te kunnen worden afgetrokken. Waar de juridische dienst over de betekenis van de term soortgelijk was geraadpleegd, is het gedurende tien jaar niet in mindering brengen van de litigieuze Belgische bijslagen niet te beschouwen als het gevolg van tegemoetkomendheid of nalatigheid van de betrokken diensten der Commissie, doch van een besluit waarbij aan betrokkene aanspraken worden verleend en dat ook voor de toekomst niet kan worden ingetrokken.

Het besluit de hierbedoelde bijslagen in mindering te brengen is reeds onrechtmatig om de enkele reden dat het indruist tegen het beginsel dat verkregen rechten moeten worden geëerbiedigd. Het houdt voorts schending in van het beginsel ener gelijke behandeling der ambtenaren, namelijk voor zover het niet is genomen na grondige bestudering van de sociale wetgeving van alle Lid-Staten op het stuk van de gezins en/of kindertoelagen en/of andere voordelen toegekend wegens kosten in het algemeen dan wel wegens de voor kinderen bepaaldelijk gemaakte kosten.

Mochten de grote ingewikkeldheid en verscheidenheid dezer systemen in de weg staan aan de vaststelling van algemene criteria om uit te maken welke uitkering soortgelijk is aan de statutaire kindertoelage, dan hadden de beginselen van gelijke behandeling, verdelende rechtvaardigheid en behoorlijk bestuur ertoe moeten leiden dat op bedoelde statutaire toelage uitsluitend de gewone gezinsbijslag — waarbij van een speciale bestemming geen sprake is en die geregeld, en wel vaker dan één maal 's jaars, wordt betaald — in mindering wordt gebracht.

Meer subsidiair betoogt verzoekster in het kader van dit subsidiair voorgedragen tweede middel, dat verweersters besluit slechts ex nunc kon werken en dat er zonder schending van artikel 85 van het Statuut niet met terugwerkende kracht uitvoering aan kon worden gegeven.

Volgens die bepaling kunnen onverschuldigd betaalde bedragen slechts worden teruggevorderd wanneer de bevoordeelde van de onregelmatigheid der betaling kennis heeft gedragen of wanneer die onregelmatigheid zo voor de hand lag dat bevoordeelde daarvan kennis had moeten dragen.

Hoewel de in artikel 85 gestelde voorwaarden in casu niet waren vervuld, heeft verweerster in strijd met die bepaling besloten dat verzoekster via inhouding op haar bezoldiging over juni, juli en augustus 1976, de bedragen welke zij als gevolg van het niet toepassen der omstreden aftrek over 1975 te veel zou hebben ontvangen moet terugbetalen.

Verweerster bestrijdt de uitlegging welke verzoekster geeft aan het arrest Elz t. Commissie.

Uit dat arrest blijkt dat het beginsel inzake de eerbiediging van verkregen rechten niet kan worden ingeroepen tegen de voor de toekomst geldende intrekking van een in strijd met het Statuut toegekend voordeel. Bij onderzoek naar de feiten van het concrete geval had het Hof vastgesteld dat handhaving van het omstreden voordeel, gezien de feitelijke omstandigheden (nalatigheid of tegemoetkoming van de administratie) en het rechtspunt in aanmerking genomen (schending van het Statuut) in aanmerking genomen, niet was te beschouwen als een besluit van de instelling waaraan betrokkene aanspraken kon ontlenen. Een ambtenaar kan zich dan ook, ongeacht de vorm — nalatigheid zonder meer, tegemoetkoming, stilzwijgend of uitdrukkelijk besluit —, niet beroepen op voor de toekomst te handhaven verkregen rechten wanneer zulke rechten in strijd met een bepaling van het Statuut zijn verkregen.

In ieder geval is het achterwege laten van de aftrek der omstreden bijslagen niet aan te merken als een besluit waaraan aanspraken kunnen worden ontleend. Het ligt met name niet besloten in een door de diensten der Commissie tempore utili genomen besluit, en is te beschouwen als de onvolkomen toepassing van een statutair voorschrift welke moet worden toegeschreven aan het feit dat verzoekster de administratie nimmer van de uitkering van tenminste één dier bijslagen in kennis had gesteld. Bij gebreke van zodanige opgave heeft de Commissie ten aanzien van verzoekster ook niet kunnen besluiten tot niet-toepasselijkverklaring van de anticumulatiebepalingen op ten minste één van de beide Belgische gezinsbijslagen.

Met betrekking tot de door verzoekster aangehaalde nota van de juridische dienst merkt verweerster op dat een advies van de juridische dienst — waaraan de Commissie niet gebonden is — zelfs ten aanzien van haar ambtenaren niet is te beschouwen als een besluit waaraan aanspraken kunnen worden ontleend.

Mocht het Hof nochtans menen dat het achterwege laten van de aftrek op een besluit berust, dan kent zodanig op een verkeerde uitlegging van het Statuut berustend besluit verzoekster geen aanspraken toe, zodat het voor de toekomst kan worden ingetrokken.

Verweerster betwist vervolgens dat de omstreden aftrek op artikel 85 van het Statuut berust: zij berust uitsluitend op artikel 67, lid 2, van het Statuut — waarin met zoveel woorden het in mindering brengen van soortgelijke toelagen uit andere bron is voorzien —. Maar al zou de aftrek wél op artikel 85 berusten, dan zou dat artikel als in casu geëerbiedigd moeten worden beschouwd. Verweerster verwijst te dien aanzien naar de conclusie van de advocaat-generaal in de zaak 71/72, Kuhl t. Raad (arrest van 27 juni 1973, Jurspr. 1973, blz. 705). Vaststaat dat verzoekster hetzij — door de bijzondere kinderbijslag niet aan te geven — de administratie in dwaling heeft gebracht, hetzij de onregelmatigheid van de betaling der niet met de bijzondere kinderbijslag verminderde statutaire toelagen terdege moet hebben beseft.

De gezinsvakantiebijslag is door verzoekster opgegeven als ging het om het gewone kinderbijslagen. Waar de aftrek van gewone kinderbijslagen niet is betwist, verbaast verweerster zich er over dat zulks — in het kader van dit middel — wel met de aftrek van de gezinsvakantiebijslag gebeurt.

Verzoekster zegt voor repliek dat analyse van het arrest Elz/Commissie leert dat voor intrekking van een voordeel ex nunc aan twee voorwaarden moet zijn voldaan: het moet naar zijn aard irregulier zijn en dient niet op een besluit te berusten. In voormeld arrest heeft hét Hof de moeite genomen te overwegen dat de toekenning van het voordeel hetzij op nalatigheid hetzij op tegemoetkoming berust (overweging 19) en er vervolgens op gewezen dat er in eigenlijke zin geen sprake was van een — eventueel: stilzwijgend — besluit waarbij aan betrokkene een recht was toegekend (overweging 20). Derhalve zal moeten worden vastgesteld of er in casu van een besluit mag worden gesproken.

Verweersters betoog is om te beginnen, feitelijk onjuist: tussen het feit dat verzoekster één der bijslagen niet heeft opgegeven en het achterwege laten van de aftrek der beide uitkeringen bestaat geen enkel causaal verband. Uit het feit dat de — niet opgegeven — gezinsvakantiebijslag niet in mindering werd gebracht, volgt noodzakelijkerwijze dat het achterwege laten van de opgave tot in 1976 niet aan het achterwege laten van de aftrek ten grondslag heeft gelegen.

Voorts licht verzoekster, wat betreft het advies van de juridische dienst dat op zichzelf stellig niet is te beschouwen als een besluit waaraan aanspraken kunnen worden ontleend, haar betoog als volgt toe: als verweerster na een door de juridische dienst uitgebracht advies gedurende tien jaar de hierbedoelde Belgische bijslagen niet van de statutaire toelagen heeft afgetrokken mag worden geconcludeerd dat het achterwege laten van die aftrek een gevolg is van een — eventueel: stilzwijgend — besluit waaraan betrokkenen aanspraken ontlenen, zodat het zelfs voor de toekomst niet kan worden ingetrokken. Als de administratie na rijp beraad zeer geruime tijd ten aanzien van het recht een bepaalde gedragslijn volgt, mag niet van een tegemoetkomendheid of nalatigheid der administratie worden gesproken.

Zeer subsidiair — voor het geval dat het Hof mocht oordelen dat er geen besluit is genomen — dient men zich nog af te vragen welk soort onregelmatigheid hier aanwezig moet worden geacht. Verzoekster wijst er in dit verband op dat bij toepassing van artikel 67, lid 2, van het Statuut moet worden uitgegaan van een uitlegging van de term soortgelijk; het achterwege laten der aftrek kan dus niet zonder meer met de tekst van bedoelde bepaling in strijd worden geacht. Zodra een administratieve instantie aan een wettelijke bepaling een op zichzelf niet ongerijmde en denkbare uitlegging geeft, is die instantie eraan gebonden en komt die uitlegging om zo te zeggen op het niveau van uitvoeringsmaatregelen te liggen.

Ten slotte zij, wat de toepassing van artikel 85 van het Statuut betreft, opgemerkt dat de administratie het er zelf heeft voor gehouden dat de invordering van hetgeen door het niet in mindering brengen van de omstreden Belgische uitkeringen te veel zou zijn ontvangen, op dat artikel berustte: het blijkt uit de aan verzoekster gerichte nota van 14 mei 1976 (bijlage I bij het verzoekschrift).

Verzoekster betwist dat die bepaling door verweerster zou zijn in acht genomen: om de hiervoor uiteengezette redenen dient tussen het niet opgeven van die bedragen en het achterwege laten van de aftrek geen causaal verband aanwezig te worden geacht. Het is dan ook kennelijk zo dat verzoekster de dwaling waarin de administratie beweerdelijk is komen te verkeren, niet heeft teweeggebracht. Van een evidente (voor de hand liggende) onregelmatigheid is al evenmin sprake: verweerster heeft niet in onwetendheid gehandeld toen zij gedurende tien jaren bedoelde Belgische uitkeringen niet in mindering bracht.

Verweerster verklaart nogmaals dat zij de uitlegging welke verzoekster aan het arrest Elz t. Commissie geeft, niet kan delen. Zij bespreekt de ten deze door het Hof gegeven uitspraken, met name het arrest van 12 juli 1957, gewezen in de gevoegde zaken 7/56 en 3/57 tot en met 7/57 Algera (Jurispr. 1957, blz. 81) en het arrest van 1 juni 1961, gewezen in de zaak 15/60 Simon (Jurispr. 1961, blz. 223). In die jurisprudentie is ten duidelijkste — en in zeer algemene bewoordingen — vastgelegd dat het intrekken van individuele onregelmatige handelingen als principieel geoorloofd is te beschouwen, terwijl de uitoefening van die intrekkingsbevoegdheid niet van enigerlei voorwaarde en met name ook niet van enigerlei termijn afhankelijk is gesteld.

Dit beginsel is bevestigd in het arrest Elz, waaruit duidelijk blijkt dat het beginsel dat verkregen rechten moeten worden geëerbiedigd niet kan worden ingeroepen wanneer het gaat om de intrekking van een in strijd met het Statuut toegekend voordeel.

Uit de op dit stuk gewezen jurisprudentie als geheel blijkt dat geen enkel als definitief verkregen of onaantastbaar te beschouwen recht uit een onregelmatige handeling kan voortvloeien; dat aan het voornemen de rechtmatige stand van zaken te herstellen alleen aan de rechtszekerheid ontleende voorwaarden zijn gesteld; dat de rechtszekerheidseis alleen de intrekking met terugwerkende kracht bestrijkt — bij welke intrekking een redelijke termijn moet worden in acht genomen —; dat de rechtszekerheid zich er evenwel niet tegen verzet dat onregelmatige besluiten voor de toekomst worden ingetrokken — zonder dat daarbij een termijn behoeft te worden in acht genomen —.

Er zij voorts op gewezen dat verzoeksters standpunt artikel 85 van het Statuut in feite van zijn zin zou beroven: hoe zou het tot toepassing kunnen komen wanneer een onrechtmatig besluit niet ex nunc mocht worden ingetrokken? Verzoeksters betoog houdt niet slechts een miskenning in van de beginselen inzake behoorlijk bestuur — en bestendiging van onrechtmatige situaties —, doch komt bovendien neer op een stilzwijgende herziening van het Statuut welke één zijner bepalingen niet langer toepasselijk zou maken.

In ieder geval berust het achterwege laten van de aftrek der hierbedoelde bijslagen niet op een besluit. Als verzoekster destijds de vakantiebijslag heeft opgegeven, dan nog leidt één enkele opgave er niet toe dat het achterwege laten van de aftrek als een besluit van de instelling zou kunnen worden aangemerkt. In ieder geval dient erop te worden gewezen dat bedoelde opgave slechts de gezinsvakantiebijslag heeft betroffen.

Verzoekster houdt ten onrechte staande dat een bestuursinstantie aan zijn uitlegging van een wettelijk voorschrift gebonden zou zijn en dat die uitlegging één geheel met het voorschrift zou gaan uitmaken. Dat een ambtenaar voor altijd aan de uitlegging van een bepaling zou kunnen vasthouden, is onaanvaardbaar. Zulk een standpunt zou niet alleen in strijd komen met een dynamische rechtsopvatting — en het recht op als definitief beschouwde uitleggingen vastpinnen — doch op een negatie van de jurisprudentie zelve neerkomen.

Ten slotte handhaafde verzoekster haar betoog inzake de schending van artikel 85 van het Statuut. Mocht de administratie om met haar gestie verband houdende redenen in bepaalde gevallen hebben gemeend zich van de uitvoeringsbepalingen van artikel 85 te mogen bedienen, dat neemt niet weg dat de omstreden aftrek zijn oorsprong vindt in artikel 67, lid 2, van het Statuut — dat qua opzet medebrengt dat een aftrek als daar bedoeld slechts enige tijd na de betaling der nationale gezinsbijslagen kan plaatshebben —, welk tijdsverschil met het begrip terugwerkende kracht niets uitstaande heeft.