<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-233/19</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62019CC0233</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:397">EU:C:2020:397</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>11</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>11</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Προτάσεις Szpunar – Υπόθεση C‑233/19</HT></P><P><HT TYPE="SC">CPAS de Liège</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Προτάσεις του Γενικού Εισαγγελέα</HT></P><P><HT TYPE="UC">Maciej Szpunar</HT></P><P>της <DATE ISO="20200528">28ης Μαΐου 2020</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Γλώσσα του πρωτοτύπου: η γαλλική.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Υπόθεση C‑233/19</HT></P><P>B.</P><P>κατά</P><P>Centre public d’action sociale de Liège (CPAS)</P><P><HT TYPE="NORMAL">[αίτηση του cour du travail de Liège<BR/>(εφετείου εργατικών διαφορών Λιέγης, Βέλγιο)<BR/>για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως]</HT></P></STI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="»" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN="«"><KEYWORD>Προδικαστική παραπομπή</KEYWORD><KEYWORD>Μεταναστευτική πολιτική</KEYWORD><KEYWORD>Οδηγία 2008/115/ΕΚ</KEYWORD><KEYWORD>Άρθρο 14, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ</KEYWORD><KEYWORD>Επιστροφή παρανόμως διαμενόντων υπηκόων τρίτων χωρών</KEYWORD><KEYWORD>Υπήκοος τρίτης χώρας πάσχων από σοβαρή ασθένεια</KEYWORD><KEYWORD>Απόρριψη αιτήσεως άδειας διαμονής για ιατρικούς λόγους</KEYWORD><KEYWORD>Διαταγή εγκαταλείψεως της ημεδαπής</KEYWORD><KEYWORD>Παροχή κοινωνικού επιδόματος</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><CONTENTS.CONCLUSION><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Στο πλαίσιο της παρούσας προδικαστικής παραπομπής του cour du travail de Liège (εφετείου εργατικών διαφορών Λιέγης, Βέλγιο), το Δικαστήριο καλείται να αποφανθεί, υπό το πρίσμα της οδηγίας 2008/115/ΕΚ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>Οδηγία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20081216">16ης Δεκεμβρίου 2008</DATE>, σχετικά με τους κοινούς κανόνες και διαδικασίες στα κράτη μέλη για την επιστροφή των παρανόμως διαμενόντων υπηκόων τρίτων χωρών (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="348" PAGE.FIRST="98" DATE.PUB="2008">ΕΕ 2008, L 348, σ. 98</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, επί των προϋποθέσεων από τις οποίες εξαρτάται το ανασταλτικό αποτέλεσμα προσφυγής που ασκήθηκε από πάσχοντα από σοβαρή ασθένεια υπήκοο τρίτης χώρας κατά αποφάσεως περί εγκαταλείψεως της επικράτειας κράτους μέλους. Η ιδιαιτερότητα της υποθέσεως αυτής έγκειται στο γεγονός ότι το αιτούν δικαστήριο δεν είναι αρμόδιο, δυνάμει του εθνικού δικονομικού δικαίου, να αποφανθεί επί της νομιμότητας της εν λόγω αποφάσεως. Προτείνω στο Δικαστήριο να απαντήσει στο υποβληθέν προδικαστικό ερώτημα περιοριζόμενο στις πτυχές που εμπίπτουν στο πεδίο αρμοδιότητας του αιτούντος δικαστηρίου.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Το νομικό πλαίσιο</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Η οδηγία 2008/115</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Το άρθρο 3, σημεία 4 και 5, της οδηγίας 2008/115 ορίζει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>Για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας, νοούνται ως:</P><P>[…]</P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>4)</NO.P><TXT><QUOT.START CODE="201C" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>απόφαση επιστροφής<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>: διοικητική ή δικαστική απόφαση ή πράξη με την οποία κηρύσσεται ή αναφέρεται ως παράνομη η παραμονή υπηκόου τρίτης χώρας και του επιβάλλεται ή αναφέρεται υποχρέωση επιστροφής,</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="2"?><ITEM><NP><NO.P>5)</NO.P><TXT><QUOT.START CODE="201C" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>απομάκρυνση<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>: εκτέλεση της υποχρέωσης επιστροφής, και συγκεκριμένα φυσική μεταφορά εκτός του κράτους μέλους.<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="00BB" ID="QE0001"/></TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Το άρθρο 5 της οδηγίας αυτής ορίζει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>Κατά την εφαρμογή της παρούσας οδηγίας, τα κράτη μέλη λαμβάνουν δεόντως υπόψη:</P><P>[…]</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>γ)</NO.P><TXT>την κατάσταση της υγείας του συγκεκριμένου υπηκόου τρίτης χώρας,</TXT></NP></ITEM></LIST><P>και τηρούν την αρχή της μη επαναπροώθησης.<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="00BB" ID="QE0004"/></P></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>Το άρθρο 8, παράγραφος 3, της εν λόγω οδηγίας προβλέπει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>Τα κράτη μέλη μπορούν να εκδίδουν χωριστή διοικητική ή δικαστική απόφαση ή πράξη με την οποία διατάσσεται η απομάκρυνση.<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="00BB" ID="QE0005"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>Το άρθρο 12 της ίδιας οδηγίας ορίζει στην παράγραφο 1 τα εξής:</TXT><P>«Οι αποφάσεις επιστροφής και –, εάν έχουν εκδοθεί,– οι αποφάσεις απαγόρευσης εισόδου και οι αποφάσεις απομάκρυνσης εκδίδονται εγγράφως και περιλαμβάνουν τους νομικούς και πραγματικούς λόγους καθώς και πληροφορίες για τα διαθέσιμα ένδικα μέσα.</P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Το άρθρο 13, παράγραφοι 1 και 2, της οδηγίας 2008/115 ορίζει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="013.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Στον ενδιαφερόμενο υπήκοο τρίτης χώρας διατίθεται αποτελεσματικό ένδικο μέσο, το οποίο του επιτρέπει να προσφεύγει κατά των αποφάσεων που αφορούν την επιστροφή ή να ζητεί την επανεξέτασή τους, όπως αναφέρεται στο άρθρο 12, παράγραφος 1, ενώπιον αρμόδιας δικαστικής ή διοικητικής αρχής ή αρμόδιου οργάνου που απαρτίζεται από μέλη αμερόληπτα και απολαύοντα εχέγγυα ανεξαρτησίας.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="013.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Η αρχή ή το όργανο που αναφέρεται στην παράγραφο 1 έχει την εξουσία να επανεξετάζει αποφάσεις που αφορούν την επιστροφή, όπως αναφέρονται στο άρθρο 12, παράγραφος 1, συμπεριλαμβανομένης της δυνατότητας προσωρινής αναστολής της επιβολής της εφαρμογής τους, εκτός εάν ισχύει ήδη προσωρινή αναστολή δυνάμει της εθνικής νομοθεσίας<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="00BB" ID="QE0006"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 14, παράγραφος 1, της οδηγίας αυτής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>Τα κράτη μέλη, με εξαίρεση την κατάσταση που καλύπτεται από τα άρθρα 16 και 17, μεριμνούν ώστε να λαμβάνονται κατά το δυνατόν υπόψη οι ακόλουθες αρχές σε σχέση με υπηκόους τρίτων χωρών κατά το χρονικό διάστημα οικειοθελούς αναχώρησης, το οποίο χορηγείται σύμφωνα με το άρθρο 7 και κατά τα χρονικά διαστήματα για τα οποία αναβάλλεται η απομάκρυνση σύμφωνα με το άρθρο 9:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>εξασφαλίζεται η οικογενειακή ενότητα με μέλη της οικογένειας που ευρίσκονται στο έδαφος του κράτους μέλους,</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>παρέχονται επείγουσα υγειονομική περίθαλψη και κάθε απαραίτητη θεραπευτική αγωγή,</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>γ)</NO.P><TXT>παρέχεται στους ανηλίκους πρόσβαση στο βασικό εκπαιδευτικό σύστημα, ανάλογα με τη διάρκεια της διαμονής τους,</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>δ)</NO.P><TXT>λαμβάνονται υπόψη οι ιδιαίτερες ανάγκες των ευάλωτων ατόμων<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="00BB" ID="QE0007"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="3"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Το βελγικό δίκαιο</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Το άρθρο 9ter, παράγραφος 1, του loi sur l’accès au territoire νόμου du 15 décembre 1980 (νόμου της <DATE ISO="19801215">15ης Δεκεμβρίου 1980</DATE>, <HT TYPE="ITALIC">Moniteur belge</HT> της <DATE ISO="19801231">31ης Δεκεμβρίου 1980</DATE>, σ. 14584) σχετικά με την είσοδο στην επικράτεια, την παραμονή, την εγκατάσταση και την απέλαση αλλοδαπών, όπως είχε κατά τον χρόνο των πραγματικών περιστατικών της υποθέσεως της κύριας δίκης, ορίζει τα ακόλουθα:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>Αλλοδαπός που διαμένει στο Βέλγιο, αποδεικνύει την ταυτότητά του σύμφωνα με την παράγραφο 2 και πάσχει από ασθένεια που ενέχει σοβαρούς κινδύνους για τη ζωή ή τη φυσική του ακεραιότητα ή πραγματικό κίνδυνο απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχειρίσεως, οσάκις δεν υπάρχει κατάλληλη θεραπευτική αγωγή στη χώρα καταγωγής του ή στη χώρα στην οποία διαμένει, μπορεί να ζητήσει άδεια διαμονής στο Βασίλειο από τον Υπουργό ή από εξουσιοδοτημένο από αυτόν πρόσωπο.</ALINEA><ALINEA>[…]<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="00BB" ID="QE0008"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>Το άρθρο 57, παράγραφος 2, του loi organique des centres publics d’action sociale, du 8 juillet 1976 (οργανικού νόμου της <DATE ISO="19760708">8ης Ιουλίου 1976</DATE> περί των δημόσιων κέντρων κοινωνικής δράσεως, <HT TYPE="ITALIC">Moniteur belge</HT> της <DATE ISO="19760805">5ης Αυγούστου 1976</DATE>, σ. 9876), προβλέπει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>Κατά παρέκκλιση από τις λοιπές διατάξεις του παρόντος νόμου, η αποστολή του δημόσιου κέντρου κοινωνικής δράσεως περιορίζεται:</ALINEA><ALINEA>1° στην παροχή επείγουσας ιατρικής βοήθειας σε αλλοδαπό που διαμένει παράνομα εντός του Βασιλείου·</ALINEA><ALINEA>[…]</ALINEA><ALINEA>Η παραμονή στο Βασίλειο αλλοδαπού ο οποίος δηλώνει πρόσφυγας και έχει ζητήσει να του αναγνωριστεί το καθεστώς του πρόσφυγα είναι παράνομη οσάκις η αίτηση ασύλου έχει απορριφθεί και του έχει κοινοποιηθεί διαταγή να εγκαταλείψει την επικράτεια.</ALINEA><ALINEA>Παροχές κοινωνικής πρόνοιας που είχαν χορηγηθεί σε αλλοδαπό ο οποίος είχε πράγματι δικαίωμα σε αυτές κατά τον χρόνο που του κοινοποιήθηκε διαταγή να εγκαταλείψει την επικράτεια παύουν να χορηγούνται, εξαιρουμένης της επείγουσας ιατρικής περιθάλψεως, την ημέρα κατά την οποία ο αλλοδαπός εγκαταλείπει πραγματικά την επικράτεια και, το αργότερο, την ημέρα λήξεως της προθεσμίας που τάσσεται στη σχετική διαταγή.</ALINEA><ALINEA>[…]<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="00BB" ID="QE0009"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Τα πραγματικά περιστατικά της κύριας δίκης, η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου και το προδικαστικό ερώτημα</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="20150904">4 Σεπτεμβρίου 2015</DATE>, η Β., υπήκοος τρίτης χώρας, κατέθεσε αίτηση ασύλου στο Βέλγιο. Η αίτηση αυτή απορρίφθηκε από την αρμόδια αρχή. Στις <DATE ISO="20160427">27 Απριλίου 2016</DATE>, το conseil du contentieux des étrangers (συμβούλιο επιλύσεως ένδικων διαφορών αλλοδαπών, Βέλγιο) απέρριψε προσφυγή που άσκησε η Β. κατά της εν λόγω απορριπτικής αποφάσεως.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="20160926">26 Σεπτεμβρίου 2016</DATE>, η Β. υπέβαλε αίτηση προκειμένου να της χορηγηθεί άδεια διαμονής<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P>Δυνάμει του άρθρου 9ter του νόμου της <DATE ISO="19801215">15ης Δεκεμβρίου 1980</DATE> σχετικά με την είσοδο στην επικράτεια, την παραμονή, την εγκατάσταση και την απέλαση αλλοδαπών.</P></NOTE> για ιατρικούς λόγους, επικαλούμενη διάφορες σοβαρές ασθένειες.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="4"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Η αίτηση αυτή κρίθηκε παραδεκτή στις <DATE ISO="20161222">22 Δεκεμβρίου 2016</DATE> και, ως εκ τούτου, χορηγήθηκε στη Β. επίδομα κοινωνικής αρωγής από το Centre public d’action sociale de Liège (δημόσιο κέντρο κοινωνικής πρόνοιας Λιέγης, στο εξής: CPAS).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>Με αποφάσεις της <DATE ISO="20170928">28ης Σεπτεμβρίου 2017</DATE>, οι οποίες κοινοποιήθηκαν στις <DATE ISO="20171023">23 Οκτωβρίου 2017</DATE>, απορρίφθηκε η αίτηση για χορήγηση άδειας διαμονής της Β. και η αρμόδια αρχή της κοινοποίησε διαταγή να εγκαταλείψει τη βελγική επικράτεια<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>Εντός 30 ημερών από την κοινοποίηση.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="20171128">28 Νοεμβρίου 2017</DATE>, η Β. άσκησε ενώπιον του conseil du contentieux des étrangers προσφυγή ακυρώσεως και υπέβαλε αίτηση αναστολής κατά των αποφάσεων αυτών.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Με δύο αποφάσεις της <DATE ISO="20171128">28ης Νοεμβρίου 2017</DATE>, το CPAS έπαυσε τη χορήγηση επιδόματος κοινωνικής αρωγής στη Β. από τις <DATE ISO="20171023">23 Οκτωβρίου 2017</DATE>. Αντιθέτως, της χορήγησε επείγουσα υγειονομική περίθαλψη από <DATE ISO="20171101">1ης Νοεμβρίου 2017</DATE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="20171228">28 Δεκεμβρίου 2017</DATE>, η Β. άσκησε ενώπιον του tribunal du travail de Liège (πρωτοδικείου εργατικών διαφορών Λιέγης, Βέλγιο) προσφυγή κατά των αποφάσεων του CPAS με τις οποίες διακόπηκε η χορήγηση σε αυτήν του επιδόματος κοινωνικής αρωγής και ζήτησε από το δικαστήριο αυτό να της αναγνωρίσει εκ νέου το σχετικό δικαίωμα από τις <DATE ISO="20171023">23 Οκτωβρίου 2017</DATE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Με απόφασή του της <DATE ISO="20180315">15ης Μαρτίου 2018</DATE>, το tribunal du travail de Liège (πρωτοδικείο εργατικών διαφορών Λιέγης) απέρριψε την προσφυγή αυτή όσον αφορά το επίδομα κοινωνικής αρωγής.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="20180416">16 Απριλίου 2018</DATE>, η Β. άσκησε ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου έφεση κατά της αποφάσεως αυτής.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>Το δικαστήριο αυτό επισημαίνει ότι, λαμβανομένης υπόψη της ημερομηνίας κατά την οποία κοινοποιήθηκε η διαταγή εγκαταλείψεως της επικράτειας και κατόπιν νέας αποφάσεως του CPAS, το χρονικό διάστημα το οποίο αφορά η προσφυγή εκτείνεται από τις <DATE ISO="20171023">23 Οκτωβρίου 2017</DATE> έως τις <DATE ISO="20180131">31 Ιανουαρίου 2018</DATE> και ότι, κατά το διάστημα αυτό, η Β. δεν διέθετε τίτλο διαμονής<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>Το αιτούν δικαστήριο διευκρινίζει επίσης ότι η νέα αίτηση επιδόματος κοινωνικής αρωγής την οποία υπέβαλε η Β. την <DATE ISO="20180201">1η Φεβρουαρίου 2018</DATE> απορρίφθηκε με απόφαση του CPAS της <DATE ISO="20180220">20ής Φεβρουαρίου 2018</DATE> και ότι η εν λόγω απορριπτική απόφαση αποτέλεσε αντικείμενο νέας προσφυγής. Επομένως, το επίμαχο χρονικό διάστημα στο πλαίσιο της παρούσας υποθέσεως περιορίζεται από τις <DATE ISO="20171023">23 Οκτωβρίου 2017</DATE> έως τις <DATE ISO="20180131">31 Ιανουαρίου 2018</DATE>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Αφού απέρριψε το ενδεχόμενο να χορηγηθεί στη Β. το επίδομα κοινωνικής αρωγής με βάση ενδεχόμενη αδυναμία επιστροφής για ιατρικούς λόγους, κατά την έννοια της βελγικής νομοθεσίας περί επιδομάτων κοινωνικής αρωγής, το αιτούν δικαστήριο διαπιστώνει ότι η επίλυση της διαφοράς στην κύρια δίκη εξαρτάται από τα αποτελέσματα που πρέπει να αναγνωριστούν στη λύση που προέκρινε το Δικαστήριο στην απόφαση Abdiba<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141218">18ης Δεκεμβρίου 2014</DATE> (<NO.CASE>C‑562/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2453">EU:C:2014:2453</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>Ειδικότερα, το αιτούν δικαστήριο εκτιμά ότι πρέπει να δεχθεί την προσφυγή της προσφεύγουσας, εφόσον αναγνωριστεί ανασταλτικό αποτέλεσμα στην προσφυγή ακυρώσεως και την αίτηση αναστολής που έχει ασκήσει η Β ενώπιον του conseil du contentieux des étrangers. Το δικαστήριο αυτό διευκρινίζει ότι, κατά τη βελγική νομοθεσία, η εν λόγω προσφυγή δεν έχει ανασταλτικό αποτέλεσμα, αλλά θα μπορούσε να της αναγνωριστεί τέτοιο αποτέλεσμα κατόπιν της αποφάσεως Abdiba<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141218">18ης Δεκεμβρίου 2014</DATE> (<NO.CASE>C‑562/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2453">EU:C:2014:2453</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Το εν λόγω δικαστήριο εκτιμά, εντούτοις, ότι είναι δυσχερής ο καθορισμός των προϋποθέσεων υπό τις οποίες ένα δικαστήριο εργατικών διαφορών οφείλει να διαπιστώσει τον ανασταλτικό χαρακτήρα μιας τέτοιας προσφυγής και ότι τα βελγικά δικαστήρια έχουν εκδώσει αποκλίνουσες αποφάσεις σχετικά με το ζήτημα αυτό, το οποίο επιδέχεται τουλάχιστον τρεις διαφορετικές απαντήσεις με πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="5"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>Υπό τις συνθήκες αυτές, το cour du travail de Liège (εφετείο εργατικών διαφορών Λιέγης) αποφάσισε, με απόφαση της <DATE ISO="20190311">11ης Μαρτίου 2019</DATE> η οποία κοινοποιήθηκε στο Δικαστήριο στις <DATE ISO="20190318">18 Μαρτίου 2019</DATE>, να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο το ακόλουθο προδικαστικό ερώτημα:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>Έχουν τα άρθρα 5 και 13 της οδηγίας [2008/115], ερμηνευόμενα υπό το πρίσμα του [άρθρου 19, παράγραφος 2, και του άρθρου 47] του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης [στο εξής: Χάρτης], καθώς και το άρθρο 14, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, της εν λόγω οδηγίας, ερμηνευόμενα υπό το πρίσμα της αποφάσεως [Abdida<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141218">18ης Δεκεμβρίου 2014</DATE> (<NO.CASE>C‑562/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2453">EU:C:2014:2453</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>], την έννοια ότι αναγνωρίζουν ανασταλτικό αποτέλεσμα στην προσφυγή κατά αποφάσεως με την οποία υπήκοος τρίτης χώρας, ο οποίος πάσχει από σοβαρή ασθένεια, διατάσσεται να εγκαταλείψει το έδαφος κράτους μέλους, λαμβανομένου υπόψη ότι ο προσφεύγων υποστηρίζει ότι η εκτέλεση της αποφάσεως αυτής δύναται να τον εκθέσει σε σοβαρό κίνδυνο οξείας και μη αναστρέψιμης επιδεινώσεως της υγείας του,</P><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>χωρίς να απαιτείται εκτίμηση επί της προσφυγής, της οποίας η άσκηση και μόνον αρκεί για την αναστολή εκτελέσεως της αποφάσεως με την οποίαν ο προσφεύγων διατάσσεται να εγκαταλείψει την ημεδαπή,</P></ITEM><ITEM><P>ή με ακροθιγή έλεγχο όσον αφορά την ύπαρξη υποστηρίξιμης αιτιάσεως ή τη μη συνδρομή λόγου απαραδέκτου ή προδήλως αβάσιμου της προσφυγής που ασκήθηκε ενώπιον του conseil du contentieux des étrangers,</P></ITEM><ITEM><P>ή με πλήρη και συνολικό έλεγχο από τα δικαστήρια εργατικών διαφορών, προκειμένου να διαπιστωθεί αν η εκτέλεση της αποφάσεως αυτής δύναται πράγματι να εκθέσει τον προσφεύγοντα σε σοβαρό κίνδυνο οξείας και μη αναστρέψιμης επιδεινώσεως της υγείας του;<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="00BB" ID="QE0010"/></P></ITEM></LIST></P></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>Γραπτές παρατηρήσεις κατέθεσαν οι διάδικοι της κύριας δίκης, η Βελγική, η Ολλανδική και η Τσεχική Κυβέρνηση, καθώς και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση της <DATE ISO="20200122">22ας Ιανουαρίου 2020</DATE>, όλοι οι ανωτέρω μετέχοντες στη διαδικασία, εξαιρουμένης της Τσεχικής Κυβερνήσεως, ανέπτυξαν προφορικώς τις απόψεις τους.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Ανάλυση</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Η παρούσα υπόθεση έχει ως υπόβαθρο την απόφαση Αbdiba<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141218">18ης Δεκεμβρίου 2014</DATE> (<NO.CASE>C‑562/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2453">EU:C:2014:2453</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> και την ερμηνεία της σε εθνικό επίπεδο από τα βελγικά δικαστήρια. Αρχικά, θα προτείνω στο Δικαστήριο να οριοθετήσει το περιεχόμενο του προδικαστικού ερωτήματος, κατόπιν θα αναλύσω το ερώτημα αυτό υπό το πρίσμα της οδηγίας 2008/115 και, τέλος, θα διατυπώσω, για λόγους πληρότητας, ορισμένες σύντομες παρατηρήσεις περί των προϋποθέσεων του ανασταλτικού αποτελέσματος προσφυγής που ασκείται κατά αποφάσεως επιστροφής.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Επί της οριοθετήσεως του περιεχομένου του προδικαστικού ερωτήματος</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>To προδικαστικό ερώτημα, όπως τίθεται εν προκειμένω, πρέπει, κατά τη γνώμη μου, να αναδιατυπωθεί προκειμένου να δοθεί στο αιτούν δικαστήριο λυσιτελής απάντηση που θα του επιτρέψει να επιλύσει τη διαφορά που του έχει υποβληθεί.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>Υπενθυμίζω εν συντομία τα περιστατικά και τα διακυβεύματα της παρούσας υποθέσεως.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>Η αίτηση άδειας διαμονής της Β., υπηκόου τρίτης χώρας, απορρίφθηκε και, ταυτόχρονα, της κοινοποιήθηκε διαταγή να εγκαταλείψει την επικράτεια. Η Β. άσκησε ενώπιον του αρμόδιου <HT TYPE="ITALIC">διοικητικού</HT> δικαστηρίου προσφυγή ακυρώσεως και υπέβαλε αίτηση αναστολής κατά των αποφάσεων αυτών. Παράλληλα, το centre public d’action sociale (δημόσιο κέντρο κοινωνικής πρόνοιας) διέκοψε τη χορήγηση στη Β. του επιδόματος κοινωνικής αρωγής, χορηγώντας της πάντως πρόσβαση σε επείγουσα υγειονομική περίθαλψη. Η Β. άσκησε προσφυγή κατά των αποφάσεων αυτών ενώπιον του αρμόδιου δικαστηρίου <HT TYPE="ITALIC">εργατικών διαφορών</HT>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>Αυτό ακριβώς το δευτεροβάθμιο δικαστήριο εργατικών διαφορών απευθύνεται στο Δικαστήριο. Καλούμενο να αποφανθεί αν η Β. δικαιούται το επίδομα κοινωνικής αρωγής, το εν λόγω δικαστήριο εκτιμά ότι πρέπει να αποσαφηνιστούν οι προϋποθέσεις που θα είχε το ανασταλτικό αποτέλεσμα της προσφυγής κατά της διαταγής σύμφωνα με την οποία η Β. έπρεπε να εγκαταλείψει τη βελγική επικράτεια.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Ακόμη και με τις καλύτερες προθέσεις και την καλύτερη θέληση του κόσμου, δεν αντιλαμβάνομαι πώς θα μπορούσε η απάντηση του Δικαστηρίου στο παρόν προδικαστικό ερώτημα να καθοδηγήσει το αιτούν δικαστήριο, λαμβανομένου υπόψη του συγκεκριμένου προβλήματος που του έχει υποβληθεί. Καθώς το αιτούν δικαστήριο δεν είναι αρμόδιο να αποφανθεί επί της νομιμότητας της αποφάσεως επιστροφής ούτε επί του ανασταλτικού αποτελέσματος που θα είχε η διαδικασία κατά παρόμοιας αποφάσεως, είναι κατά τη γνώμη μου περιττή η εξέταση ενός τέτοιου ανασταλτικού αποτελέσματος. Μόνον η διακρίβωση του αν η Β. έχει δικαίωμα στο επίμαχο επίδομα κοινωνικής αρωγής είναι χρήσιμη για το αιτούν δικαστήριο.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Επομένως, δεν απόκειται συναφώς στο Δικαστήριο να αποφανθεί επί των βελγικών δικονομικών κανόνων που διέπουν τις προσφυγές κατά των αποφάσεων επιστροφής και οπωσδήποτε δεν εμπίπτει στην αρμοδιότητα του Δικαστηρίου η επίλυση διαφοράς περί της ερμηνείας εθνικού δικαίου που αμφισβητείται σε εθνικό επίπεδο<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Πρβλ. αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151217">17ης Δεκεμβρίου 2015</DATE>, <NAME.CASE>Tall</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑239/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:824">EU:C:2015:824</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0035">35</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180619">19ης Ιουνίου 2018</DATE>, <NAME.CASE>Gnandi</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑181/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:465">EU:C:2018:465</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0034">34</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Βλ., επίσης, προτάσεις μου στην υπόθεση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>JZ (Ποινή φυλακίσεως σε περίπτωση απαγορεύσεως εισόδου)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑806/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:307">EU:C:2020:307</NO.ECLI>, σημείο <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>Προφανώς, δεν θα ίσχυε το ίδιο αν θεωρείτο ότι δεν είναι σύμφωνο προς την οδηγία 2008/115 το σύστημα δικαστικής οργανώσεως του Βασιλείου του Βελγίου αυτό καθεαυτό, όπως κατανέμει τις αρμοδιότητες ως προς τη νομιμότητα της διαμονής στα διοικητικά δικαστήρια και ως προς τις κοινωνικές παροχές στα δικαστήρια εργατικών διαφορών. Δεν θεωρώ ότι πρόκειται περί αυτού. Αντιθέτως μάλιστα, η κατανομή αυτή φαίνεται να εναρμονίζεται πλήρως με την κλασική οργάνωση των δικαστηρίων σε εθνικό επίπεδο.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>Τέλος, δεν φρονώ ότι η διαπίστωση αυτή αντιφάσκει προς τα εκ της υποθέσεως Abdiba<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141218">18ης Δεκεμβρίου 2014</DATE> (<NO.CASE>C‑562/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2453">EU:C:2014:2453</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> διδάγματα. Υπενθυμίζεται ότι, στην υπόθεση εκείνη, η οποία επίσης αφορούσε τη βελγική νομοθεσία και της οποίας τα πραγματικά περιστατικά αντιστοιχούσαν εν πολλοίς σε εκείνα της κρινόμενης υποθέσεως, το Δικαστήριο απάντησε στα προδικαστικά ερωτήματα δικαστηρίου εργατικών διαφορών τα οποία αφορούσαν ταυτόχρονα το ανασταλτικό αποτέλεσμα διοικητικής προσφυγής και ζητήματα κοινωνικών παροχών. Εντούτοις, σε αντίθεση με την επίδικη στην κύρια δίκη υπόθεση, μπορεί να υποστηριχθεί ότι, στην υπόθεση της αποφάσεως Abdiba<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141218">18ης Δεκεμβρίου 2014</DATE> (<NO.CASE>C‑562/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2453">EU:C:2014:2453</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, η απάντηση του Δικαστηρίου σχετικά με το ανασταλτικό αποτέλεσμα βοήθησε να δοθεί λύση στην περίπτωση του ενδιαφερομένου. Φρονώ, όμως, ότι τούτο δεν ισχύει εν προκειμένω. Πράγματι, στην επίδικη υπόθεση έχει ήδη αποδειχθεί, χάρη στην απόφαση Abdiba<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141218">18ης Δεκεμβρίου 2014</DATE> (<NO.CASE>C‑562/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2453">EU:C:2014:2453</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, ότι πρέπει να αναγνωριστεί στη Β. δικαίωμα σε προσφυγή με ανασταλτικό αποτέλεσμα προκειμένου να αντιταχθεί στη διαταγή να εγκαταλείψει τη βελγική επικράτεια.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="7"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>Προτείνω επομένως να ερμηνευθεί το υποβληθέν από το αιτούν δικαστήριο προδικαστικό ερώτημα ως εξής: αντιτίθενται οι διατάξεις της οδηγίας 2008/115, και ειδικότερα τα άρθρα 5 και 13 και το άρθρο 14, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, αυτής σε νομοθεσία κράτους μέλους δυνάμει της οποίας η παροχή κοινωνικής πρόνοιας την οποία λαμβάνει υπήκοος τρίτης χώρας, ο οποίος έχει ασκήσει προσφυγή κατά εις βάρος του αποφάσεως επιστροφής και πάσχει από σοβαρή ασθένεια, περιορίζεται στην επείγουσα υγειονομική περίθαλψη;</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Τίθεται, με άλλα λόγια, το ερώτημα ποια κοινωνικά δικαιώματα μπορούν να χορηγήσουν οι βελγικές αρχές στη Β. Η απάντηση στο ερώτημα αυτό προϋποθέτει τον προσδιορισμό των κοινωνικών δικαιωμάτων τα οποία μπορεί να αντλήσει η Β. από τις διατάξεις της οδηγίας 2008/115.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Επί των απαιτήσεων που απορρέουν από την οδηγία 2008/115</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>Αντικείμενο της οδηγίας 2008/115, όπως αναφέρεται στο άρθρο 1 αυτής, είναι η θέσπιση των κοινών κανόνων και διαδικασιών που εφαρμόζουν τα κράτη μέλη για την επιστροφή των παρανόμως διαμενόντων υπηκόων τρίτων χωρών, σύμφωνα με τα θεμελιώδη δικαιώματα και το διεθνές δίκαιο. Από την αιτιολογική σκέψη 4 της οδηγίας αυτής προκύπτει ότι σκοπός της είναι να θεσπισθούν σαφείς, διαφανείς και δίκαιοι κανόνες για τη χάραξη αποτελεσματικής πολιτικής περί επιστροφής, απαραίτητο στοιχείο για την καλή διαχείριση της μεταναστευτικής πολιτικής. Για τον σκοπό αυτόν, η εν λόγω οδηγία καθιερώνει ένα πλήρες σύστημα προκειμένου να διασφαλιστεί ότι ο παρανόμως διαμένων υπήκοος τρίτης χώρας θα εγκαταλείψει το έδαφος της Ένωσης<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Βλ., επίσης, προτάσεις μου στην υπόθεση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>JZ (Ποινή φυλακίσεως σε περίπτωση απαγορεύσεως εισόδου)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑806/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:307">EU:C:2020:307</NO.ECLI>, σημείο <REF.NP.ECR REF="NP0026">26</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Όταν, πρώτον, ένας υπήκοος τρίτης χώρας εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 2008/115, ήτοι διαμένει παρανόμως στο έδαφος κράτους μέλους<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Βλ. άρθρο 2, παράγραφος 1, της οδηγίας 2008/115.</P></NOTE>, δεύτερον, το εν λόγω κράτος μέλος δεν έχει αποφασίσει να μην εφαρμόσει την οδηγία αυτή για τους λόγους που μνημονεύονται εξαντλητικά σε αυτήν<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Άρθρο 2, παράγραφος 2, της οδηγίας 2008/115.</P></NOTE> και, τρίτον, ο εν λόγω υπήκοος τρίτης χώρας δεν απολαύει των δικαιωμάτων ελεύθερης κυκλοφορίας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Άρθρο 2, παράγραφος 3, της οδηγίας 2008/115.</P></NOTE> όπως ορίζονται στο άρθρο 2, παράγραφος 5, του κανονισμού (ΕΕ) 2016/399<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Κανονισμός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20160309">9ης Μαρτίου 2016</DATE>, περί κώδικα της Ένωσης σχετικά με το καθεστώς διέλευσης προσώπων από τα σύνορα (κώδικας συνόρων του Σένγκεν) (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="077" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2016">ΕΕ 2016, L 77, σ. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, τότε ο υπήκοος αυτός πρέπει να επιστραφεί. Αυτό ισχύει, βεβαίως, με την επιφύλαξη των εξαιρέσεων που προβλέπονται στο άρθρο 6, παράγραφοι 2 έως 5, της οδηγίας 2008/115.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>H διαδικασία επιστροφής περιλαμβάνει πολλά στάδια, τα οποία διευκρινίζονται στο κεφάλαιο ΙΙ της οδηγίας 2008/115. Σε πρώτο στάδιο, ένα κράτος μέλος εκδίδει απόφαση επιστροφής για παρανόμως διαμένοντα υπήκοο τρίτης χώρας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Βλ. άρθρο 6, παράγραφος 1, της οδηγίας 2008/115. Η ίδια διάταξη διευκρινίζει ότι αυτό ισχύει με την επιφύλαξη των εξαιρέσεων που προβλέπονται στις παραγράφους 2 έως 5 του ίδιου άρθρου.</P></NOTE>. Η απόφαση περί επιστροφής προβλέπει κανονικά κατάλληλο χρονικό διάστημα για την οικειοθελή αναχώρηση του ενδιαφερομένου<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Βλ. άρθρο 7, παράγραφος 1, της οδηγίας 2008/115.</P></NOTE>, υφίστανται όμως εξαιρέσεις από τον κανόνα αυτόν<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Βλ. άρθρο 7, παράγραφος 4, της οδηγίας 2008/115.</P></NOTE>, μεταξύ άλλων εκείνη που σχετίζεται με τον κίνδυνο διαφυγής του ενδιαφερομένου. Ακολούθως, εάν δεν έχει χορηγηθεί χρονικό διάστημα οικειοθελούς αναχώρησης, σύμφωνα με την οδηγία 2008/115, ή εάν ο συγκεκριμένος υπήκοος δεν συμμορφωθεί προς την υποχρέωση επιστροφής εντός της προθεσμίας οικειοθελούς αναχώρησης που χορηγήθηκε, τα κράτη μέλη λαμβάνουν τα αναγκαία μέτρα για να εκτελέσουν την απόφαση επιστροφής<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Βλ. άρθρο 8, παράγραφος 1, της οδηγίας 2008/115.</P></NOTE>, ήτοι τη φυσική μεταφορά εκτός του κράτους μέλους<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Βλ. άρθρο 3, σημείο 5, της οδηγίας 2008/115.</P></NOTE>. Η εκτέλεση αυτή ονομάζεται <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>απομάκρυνση<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="00BB" ID="QE0011"/>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Πρέπει να τονιστεί ότι, κατά την οδηγία 2008/115<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Βλ. άρθρο 8, παράγραφος 3, της οδηγίας 2008/115.</P></NOTE>, τα κράτη μέλη <HT TYPE="ITALIC">μπορούν</HT> (και επομένως δεν υποχρεούνται) να εκδίδουν χωριστή διοικητική ή δικαστική απόφαση ή πράξη με την οποία διατάσσεται η απομάκρυνση.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Στο πλαίσιο της διαδικασίας επιστροφής, τα κράτη μέλη υποχρεούνται, προφανώς, να διασφαλίζουν τα θεμελιώδη δικαιώματα του ενδιαφερόμενου υπηκόου τρίτης χώρας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Ο σεβασμός των θεμελιωδών δικαιωμάτων έχει χαρακτηριστεί, δικαίως κατά τη γνώμη μου, ως <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>κεφαλαιώδης αρχή για την ερμηνεία της οδηγίας<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="00BB" ID="QE0012"/> από τη θεωρία· βλ. Lutz, F., <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>Directive 2008/115/EC of the European Parliament and of the Council of <DATE ISO="20081216">16 December 2008</DATE> on common standards and procedures in Member States for returning illegally staying third-country nationals<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="00BB" ID="QE0013"/>, σε Hailbronner, K., και Thym, D. (επιμ.), <HT TYPE="ITALIC">EU immigration and asylum law – a commentary</HT>, 2η έκδ., C.H. Beck, Hart, Nomos, Munich, Oxford, Baden-Baden 2016, άρθρο 1, σημείο 19, σ. 667 και 668.</P></NOTE>. Τούτο απορρέει γενικώς από το άρθρο 1 της οδηγίας 2008/115<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Σύμφωνα με το οποίο, η εν λόγω οδηγία θεσπίζει τους κοινούς κανόνες και διαδικασίες που εφαρμόζουν τα κράτη μέλη για την επιστροφή των παρανόμως διαμενόντων υπηκόων τρίτων χωρών, σύμφωνα με τα θεμελιώδη δικαιώματα, ως γενικές αρχές του δικαίου της Ένωσης, και με το διεθνές δίκαιο, συμπεριλαμβανομένων των υποχρεώσεων προστασίας των προσφύγων και των υποχρεώσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα.</P></NOTE> και ειδικώς από μια ολόκληρη σειρά διατάξεων της εν λόγω οδηγίας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>Επιπροσθέτως, όπως έχει ήδη διευκρινίσει το Δικαστήριο, οι διατάξεις της οδηγίας 2008/115 πρέπει να ερμηνεύονται, όπως υπενθυμίζει η αιτιολογική σκέψη 2 αυτής, με πλήρη σεβασμό των θεμελιωδών δικαιωμάτων και της αξιοπρέπειας των ενδιαφερομένων<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Βλ. απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141218">18ης Δεκεμβρίου 2014</DATE> (<NO.CASE>C‑562/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2453">EU:C:2014:2453</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Επομένως, τα θεμελιώδη δικαιώματα των ενδιαφερομένων πρέπει βεβαίως να γίνονται σεβαστά από τα κράτη μέλη, τούτο όμως συμβαίνει πάντοτε στο πλαίσιο της διαδικασίας επιστροφής. Τα εν λόγω θεμελιώδη δικαιώματα των ενδιαφερομένων μπορούν να είναι υλικής φύσεως, όπως επί παραδείγματι η συνεκτίμηση της καταστάσεως της υγείας τους<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Βλ. άρθρο 5, στοιχείο γʹ, της οδηγίας 2008/115.</P></NOTE>, ή δικονομικής φύσεως, όπως η μορφή των αποφάσεων επιστροφής<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>Βλ. άρθρο 12 της οδηγίας 2008/115.</P></NOTE> ή ακόμη η δυνατότητα ασκήσεως ενδίκων μέσων<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>Βλ. άρθρο 13 της οδηγίας 2008/115.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>Όσον αφορά την κατάσταση της υγείας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0031"><P>Άτομο που πάσχει από ασθένεια δεν είναι αφ’ εαυτού <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>ευάλωτο άτομο<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="00BB" ID="QE0014"/>, κατά την έννοια του άρθρου 3, σημείο 9, της οδηγίας 2008/115, σύμφωνα με το οποίο ευάλωτα άτομα είναι ανήλικοι, μη συνοδευόμενοι ανήλικοι, μειονεκτούντα άτομα, ηλικιωμένοι, έγκυοι, μόνοι γονείς που συνοδεύουν ανήλικα τέκνα και θύματα βασανιστηρίων, βιασμών ή άλλης σοβαρής μορφής ψυχολογικής, σωματικής ή σεξουαλικής βίας.</P></NOTE> του ενδιαφερομένου, από την απόφαση Abdida<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0032"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141218">18ης Δεκεμβρίου 2014</DATE> (<NO.CASE>C‑562/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2453">EU:C:2014:2453</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> προκύπτει αναμφίλεκτα ότι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>το άρθρο 14, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2008/115 έχει την έννοια ότι αντιτίθεται σε εθνική νομοθεσία η οποία δεν προβλέπει την κάλυψη, κατά το μέτρο του δυνατού, των βασικών αναγκών υπηκόου τρίτης χώρας πάσχοντος από σοβαρή ασθένεια σε περίπτωση που αυτός δεν διαθέτει τα μέσα για να καλύψει ο ίδιος τις ανάγκες του, προκειμένου να διασφαλιστεί ότι η παροχή επείγουσας υγειονομικής περιθάλψεως και κάθε απαραίτητης θεραπευτικής αγωγής θα παρασχεθούν πράγματι, κατά το διάστημα που το συγκεκριμένο κράτος μέλος υποχρεούται να αναβάλει την απομάκρυνση του οικείου υπηκόου τρίτης χώρας μετά την άσκηση προσφυγής κατά της αποφάσεως επιστροφής που έχει ληφθεί σε βάρος του εν λόγω υπηκόου<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="00BB" ID="QE0015"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0033"><P>Βλ. απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141218">18ης Δεκεμβρίου 2014</DATE> (<NO.CASE>C‑562/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2453">EU:C:2014:2453</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0062">62</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> και διατακτικό).</P></NOTE>. Επιπροσθέτως, το Δικαστήριο τόνισε επίσης στην εν λόγω απόφαση ότι το κράτος μέλος υποχρεούτο να προβεί σε μια τέτοια κάλυψη <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>σε περίπτωση που [ο ενδιαφερόμενος] δεν διαθέτει τα μέσα για να καλύψει ο ίδιος τις ανάγκες του<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="00BB" ID="QE0016"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0034"><P>Βλ. απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141218">18ης Δεκεμβρίου 2014</DATE> (<NO.CASE>C‑562/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2453">EU:C:2014:2453</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0059">59</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>Συνάγω από το απόσπασμα αυτό της αποφάσεως Abdida<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0035"><P>Απόφαση της <DATE ISO="20141218">18ης Δεκεμβρίου 2014</DATE> (<REF.DOC.ECR><NO.CASE>C‑562/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2453">EU:C:2014:2453</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> ότι το επίμαχο βασικό επίδομα δικαιολογείται <HT TYPE="ITALIC">αποκλειστικά</HT> από την ανάγκη του δικαιούχου.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Πρόκειται εδώ για εξέταση πραγματικών περιστατικών στην οποία πρέπει να προβεί το αιτούν δικαστήριο ως αρμόδιο για θέματα κοινωνικών παροχών.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Κατά τα λοιπά, όπως τονίζει η αιτιολογική σκέψη 12 της οδηγίας 2008/115, οι βασικές συνθήκες διαβίωσης υπηκόου τρίτης χώρας ορίζονται σύμφωνα με την εθνική νομοθεσία<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0036"><P>Βλ., επίσης, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141218">18ης Δεκεμβρίου 2014</DATE>, <NAME.CASE>Abdida</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑562/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2453">EU:C:2014:2453</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0054">54</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>Πρέπει να διευκρινιστεί ότι από την οδηγία 2008/115 ουδόλως προκύπτει ότι ο ενδιαφερόμενος υπήκοος τρίτης χώρας δικαιούται κοινωνικό επίδομα του ίδιου ύψους με εκείνο που χορηγείται σε άλλα άτομα όπως οι νομίμως διαμένοντες υπήκοοι τρίτης χώρας ή και οι πολίτες της Ένωσης. Απόκειται σε κάθε κράτος μέλος να προσδιορίζει το ύψος του επιδόματος, εφόσον δύνανται να παρασχεθούν πράγματι η επείγουσα υγειονομική περίθαλψη και κάθε απαραίτητη θεραπευτική αγωγή.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>Κατά συνέπεια, όπως ορθώς επισημαίνει η Επιτροπή, από την άποψη του δικαίου της Ένωσης, το αν το βελγικό δίκαιο θεωρεί νόμιμη τη διαμονή της Β. δεν ασκεί επιρροή στο δικαίωμα της Β. να λαμβάνει, δυνάμει της οδηγίας 2008/115, χρηματικό επίδομα, πέραν της επείγουσας υγειονομικής περίθαλψης, για την κάλυψη των βασικών της αναγκών.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>Στο ίδιο πνεύμα, επισημαίνω ότι, σύμφωνα με την εν λόγω οδηγία, δεν είναι αναγκαίο να έχει χαρακτηριστεί η διαμονή ως <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>τακτική<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="00BB" ID="QE0017"/> προκειμένου να εκτιμηθεί η νομιμότητα της αρνήσεως χορηγήσεως κοινωνικού επιδόματος.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Λαμβανομένων υπόψη των ανωτέρω εκτιμήσεων, συνάγεται το συμπέρασμα ότι, στο μέτρο που διασφαλίζονται σε παρανόμως διαμένοντα υπήκοο τρίτης χώρας που δεν μπορεί ο ίδιος να καλύψει τις ανάγκες του η επείγουσα υγειονομική περίθαλψη και κάθε απαραίτητη θεραπευτική αγωγή, οι οποίες περιλαμβάνουν τις βασικές ανάγκες, πληρούνται οι απαιτήσεις της οδηγίας 2008/115.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Επί της περιπτώσεως της Β.</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>Η προεκτεθείσα ανάλυση επιτρέπει τη συναγωγή των ακόλουθων συμπερασμάτων για την παρούσα υπόθεση.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>Πρώτον, η περίπτωση της προσφεύγουσας στην κύρια δίκη εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 2008/115: εκδόθηκε εις βάρος της απόφαση επιστροφής, κατά της οποίας άσκησε προσφυγή. Συνεπώς, αν αποδειχθεί ότι η Β. δεν διαθέτει τα μέσα για να καλύψει τις ανάγκες της, το Βασίλειο του Βελγίου υποχρεούται, δυνάμει του άρθρου 14, παράγραφος 2, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2008/115, να της χορηγήσει επίδομα κοινωνικής αρωγής που να καλύπτει τις βασικές της ανάγκες.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>Δεύτερον, η διαπίστωση αυτή είναι ανεξάρτητη από τις προϋποθέσεις του ανασταλτικού αποτελέσματος της διαδικασίας ενώπιον των διοικητικών δικαστηρίων. Η οδηγία 2008/115 δεν απαιτεί από το αιτούν δικαστήριο να εξετάσει τη νομιμότητα της διαμονής του ενδιαφερομένου προσώπου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>Προτείνω, επομένως, στο Δικαστήριο να απαντήσει στο παρόν προδικαστικό ερώτημα ότι οι διατάξεις της οδηγίας 2008/115, και ειδικότερα τα άρθρα 5 και 13 και το άρθρο 14, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, αυτής αντιτίθενται σε νομοθεσία κράτους μέλους δυνάμει της οποίας η παροχή κοινωνικής πρόνοιας που λαμβάνει υπήκοος τρίτης χώρας ο οποίος έχει ασκήσει προσφυγή κατά εις βάρος του αποφάσεως επιστροφής και πάσχει από σοβαρή ασθένεια περιορίζεται στην επείγουσα<?PAGE NO="10"?> υγειονομική περίθαλψη, εάν, αφενός, η περίθαλψη αυτή δεν καλύπτει τις βασικές του ανάγκες, διασφαλίζοντας ότι η επείγουσα υγειονομική περίθαλψη και κάθε απαραίτητη θεραπευτική αγωγή θα του παρασχεθούν πράγματι, και, αφετέρου, o εν λόγω υπήκοος δεν διαθέτει τα μέσα για να καλύψει ο ίδιος τις ανάγκες του.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Περί του ανασταλτικού αποτελέσματος</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>Τέλος, για λόγους πληρότητας, θα ήθελα να διατυπώσω τις ακόλουθες παρατηρήσεις όσον αφορά το ανασταλτικό αποτέλεσμα στο πλαίσιο διοικητικής διαδικασίας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>Οφείλω να τονίσω ότι οι σκέψεις αυτές αφορούν αποκλειστικά περιπτώσεις όπως η επίδικη στην κύρια δίκη, στην οποία άτομο που πάσχει από ασθένεια θα εκτίθετο σε σοβαρό κίνδυνο οξείας και μη αναστρέψιμης επιδεινώσεως της υγείας του αν υποβαλλόταν στην εκτέλεση της εις βάρος του αποφάσεως επιστροφής.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>Η προβλεπόμενη στο άρθρο 6 της οδηγίας 2008/115 απόφαση επιστροφής αποτελεί τον κανονιστικό ακρογωνιαίο λίθο της εν λόγω οδηγίας. Επιπροσθέτως, οι υποχρεώσεις που επιβάλλονται στα κράτη μέλη από τα άρθρα 6 επ. της οδηγίας 2008/115 είναι συνεχείς, σταθερές και εφαρμόζονται αδιαλείπτως, υπό την έννοια ότι ανακύπτουν αυτοδικαίως κάθε φορά που πληρούνται οι προϋποθέσεις των εν λόγω άρθρων<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0037"><P>Βλ. προτάσεις μου στην υπόθεση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>JZ (Ποινή φυλακίσεως σε περίπτωση απαγορεύσεως εισόδου)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑806/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:307">EU:C:2020:307</NO.ECLI>, σημείο <REF.NP.ECR REF="NP0026">26</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Όπως υπέδειξα ανωτέρω, η διαδικασία επιστροφής καθεαυτήν αρχίζει με την απόφαση περί επιστροφής.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>Κατά τη γνώμη μου, τούτο προϋποθέτει ότι ένα σύστημα διοικητικών προσφυγών που δεν προσδίδει ανασταλτικό αποτέλεσμα σε προσφυγή κατά αποφάσεως επιστροφής, αλλά μόνο σε προσφυγή κατά αποφάσεως απομακρύνσεως, δεν είναι σύμφωνο προς την απόφαση Abdiba<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0038"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141218">18ης Δεκεμβρίου 2014</DATE> (<NO.CASE>C‑562/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2453">EU:C:2014:2453</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Υπενθυμίζω, συναφώς, ότι, με την απόφαση αυτή, το Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>τα άρθρα 5 και 13 της οδηγίας 2008/115, ερμηνευόμενα υπό το πρίσμα των [άρθρων 19, παράγραφος 2, και 47 του Χάρτη], έχουν την έννοια ότι αντιτίθενται σε εθνική νομοθεσία η οποία δεν προβλέπει ότι η προσφυγή κατά <HT TYPE="ITALIC">αποφάσεως επιστροφής</HT> η εκτέλεση της οποίας ενδέχεται να εκθέσει τον υπήκοο τρίτης χώρας σε σοβαρό κίνδυνο οξείας και μη αναστρέψιμης επιδεινώσεως της υγείας του έχει ανασταλτικό αποτέλεσμα<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="00BB" ID="QE0018"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0039"><P>Βλ. απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141218">18ης Δεκεμβρίου 2014</DATE> (<NO.CASE>C‑562/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2453">EU:C:2014:2453</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0053">53</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> και διατακτικό). Η υπογράμμιση δική μου.</P></NOTE>. Αντίθετα με τους ισχυρισμούς που προβάλλει η Βελγική Κυβέρνηση με τις παρατηρήσεις της, δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να συναχθεί από τη σαφή διατύπωση του αποσπάσματος αυτού της αποφάσεως Abdiba<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0040"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141218">18ης Δεκεμβρίου 2014</DATE> (<NO.CASE>C‑562/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2453">EU:C:2014:2453</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> ότι το Δικαστήριο αναφέρεται αποκλειστικά σε απόφαση απομακρύνσεως.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>Όσον αφορά δε τις προϋποθέσεις του ανασταλτικού αποτελέσματος, υπενθυμίζω ότι το Δικαστήριο αποφάνθηκε, στην υπόθεση Gnandi<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0041"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180619">19ης Ιουνίου 2018</DATE> (<NO.CASE>C‑181/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:465">EU:C:2018:465</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, ότι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>η προσφυγή που ασκείται κατά αποφάσεως περί επιστροφής κατά την έννοια του άρθρου 6 της οδηγίας 2008/115 πρέπει, προκειμένου να διασφαλίζει, όσον αφορά τον ενδιαφερόμενο υπήκοο τρίτης χώρας, την τήρηση των απαιτήσεων εκ της αρχής της μη επαναπροωθήσεως και του άρθρου 47 του Χάρτη, να έχει <HT TYPE="ITALIC">αυτοδικαίως ανασταλτικό αποτέλεσμα</HT>, καθόσον η απόφαση αυτή δύναται να εκθέσει τον υπήκοο αυτό σε πραγματικό κίνδυνο μεταχειρίσεως αντίθετης προς το άρθρο 18 του Χάρτη, ερμηνευόμενο σε συνδυασμό με το άρθρο 33<?PAGE NO="11"?> της Συμβάσεως [περί του καθεστώτος των προσφύγων, η οποία υπογράφηκε στη Γενεύη στις <DATE ISO="19510728">28 Ιουλίου 1951</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0042"><P><HT TYPE="ITALIC">Recueil des traités des Nations unies</HT>, τόμος 189, σ. 150, αριθ. 2545 (1954).</P></NOTE>, όπως συμπληρώθηκε με το Πρωτόκολλο περί του καθεστώτος των προσφύγων το οποίο συνήφθη στη Νέα Υόρκη στις <DATE ISO="19670131">31 Ιανουαρίου 1967</DATE> και τέθηκε σε ισχύ στις <DATE ISO="19671004">4 Οκτωβρίου 1967</DATE>], ή σε μεταχείριση αντίθετη προς το άρθρο 19, παράγραφος 2, του Χάρτη<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="00BB" ID="QE0019"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0043"><P>Βλ. απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180619">19ης Ιουνίου 2018</DATE>, (<NO.CASE>C‑181/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:465">EU:C:2018:465</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0056">56</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Η υπογράμμιση δική μου.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>Μια περίπτωση όπως η επίδικη στην κύρια δίκη πρέπει να τύχει της ίδιας μεταχειρίσεως.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>Σε κάθε περίπτωση, τα κράτη μέλη οφείλουν να είναι σε θέση να προβλέπουν, προκειμένου να αποφεύγουν τις καταχρήσεις, ότι το βάσιμο των επιχειρημάτων που αναπτύσσονται στο πλαίσιο διοικητικής προσφυγής εκτιμάται prima facie από τον δικαστή στο πλαίσιο συνοπτικής εξετάσεως. Εντούτοις, η εκτίμηση αυτή θα πρέπει να λαμβάνει χώρα εκ των υστέρων προκειμένου να μην εμποδίζει την παραγωγή ανασταλτικού αποτελέσματος.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Πρόταση</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>Υπό το πρίσμα των ανωτέρω εκτιμήσεων προτείνω στο Δικαστήριο να απαντήσει στο προδικαστικό ερώτημα του cour de travail de Liège (εφετείου εργατικών διαφορών Λιέγης) ως εξής:</TXT><P>Οι διατάξεις της οδηγίας 2008/115/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20081216">16ης Δεκεμβρίου 2008</DATE>, σχετικά με τους κοινούς κανόνες και διαδικασίες στα κράτη μέλη για την επιστροφή των παρανόμως διαμενόντων υπηκόων τρίτων χωρών, και ειδικότερα τα άρθρα 5 και 13 και το άρθρο 14, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, αυτής αντιτίθενται σε νομοθεσία κράτους μέλους δυνάμει της οποίας η παροχή κοινωνικής πρόνοιας που λαμβάνει υπήκοος τρίτης χώρας ο οποίος έχει ασκήσει προσφυγή κατά εις βάρος του αποφάσεως επιστροφής και πάσχει από σοβαρή ασθένεια περιορίζεται στην επείγουσα υγειονομική περίθαλψη, εάν, αφενός, η περίθαλψη αυτή δεν καλύπτει τις βασικές του ανάγκες, διασφαλίζοντας ότι η επείγουσα υγειονομική περίθαλψη και κάθε απαραίτητη θεραπευτική αγωγή θα του παρασχεθούν πράγματι, και, αφετέρου, o εν λόγω υπήκοος δεν διαθέτει τα μέσα για να καλύψει ο ίδιος τις ανάγκες του.</P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>