<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><ORDER xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.55-20141201.xd"><BIB.ORDER><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C‑74/15</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62015CO0074</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:772">EU:C:2015:772</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>6</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>6</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.ORDER><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P>POSTANOWIENIE Z DNIA <DATE ISO="20151119">19.11.2015</DATE> R. – SPRAWA C‑74/15</P><P>TARCĂU</P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Postanowienie Trybunału</HT> (szósta izba)</P><P>z dnia <DATE ISO="20151119">19 listopada 2015 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="STAR" NOTE.ID="E0001"><P>Język postępowania: rumuński.</P></NOTE></P></TI></TITLE><INDEX><KEYWORD>Odesłanie prejudycjalne</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem</KEYWORD><KEYWORD>Ochrona konsumentów</KEYWORD><KEYWORD>Dyrektywa 93/13/EWG</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 1 ust. 1 i art. 2 lit. b)</KEYWORD><KEYWORD>Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich</KEYWORD><KEYWORD>Umowy poręczenia i gwarancji na nieruchomości zawarte z instytucją kredytową przez osoby fizyczne działające w celach niemieszczących się w ramach ich działalności zawodowej i niemające powiązań funkcjonalnych ze spółką handlową, na rzecz której wystąpili jako gwaranci względnie poręczyciele</KEYWORD></INDEX><ORDER.INIT><P>W sprawie C‑74/15</P><P>mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Curtea de Apel Oradea (sąd apelacyjny w Oradei, Rumunia) postanowieniem z dnia <DATE ISO="20150205">5 lutego 2015 r.</DATE>, które wpłynęło do Trybunału w dniu <DATE ISO="20150218">18 lutego 2015 r.</DATE>, w postępowaniu:</P></ORDER.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">Dumitru Tarcău,</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Ileana Tarcău</HT></P></PLAINTIFS><AGAINST>przeciwko</AGAINST><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">Banca Comercială Intesa Sanpaolo România SA i in.,</HT></P></DEFENDANTS></PARTIES><PREAMBLE.GEN><PREAMBLE.INIT><P>TRYBUNAŁ (szósta izba),</P><P>w składzie: A. Borg Barthet, pełniący obowiązki prezesa izby, M. Berger (sprawozdawca) i S. Rodin, sędziowie,</P><P>rzecznik generalny: J. Kokott,</P><P>sekretarz: A. Calot Escobar,</P></PREAMBLE.INIT><GR.VISA><VISA>uwzględniając pisemny etap postępowania,</VISA></GR.VISA><GR.CONSID><CONSID><P>rozważywszy uwagi przedstawione:</P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>w imieniu D. Tarcău oraz I. Tarcău przez C. Herţę, avocat,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu Banca Comercială Intesa Sanpaolo România SA i in. przez L. Berceę, avocat,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu rumuńskiego przez R.H. Radu, R.I. Haţieganu oraz AG. Văcaru, działających w charakterze pełnomocników,</P></ITEM><?PAGE NO="2"?><ITEM><P>w imieniu rządu czeskiego przez M. Smolka oraz J. Vláčila, działających w charakterze pełnomocników,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu niemieckiego przez T. Henzego oraz J. Kempera, działających w charakterze pełnomocników,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu hiszpańskiego przez A. Gavelę Llopis, działającą w charakterze pełnomocnika,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu Komisja Europejskiej przez C. Gheorghiu oraz D. Roussanova, działających w charakterze pełnomocników,</P></ITEM></LIST></CONSID></GR.CONSID><GR.VISA><VISA>podjąwszy, po zapoznaniu się ze stanowiskiem rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy w drodze postanowienia z uzasadnieniem zgodnie z art. 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem,</VISA></GR.VISA><PREAMBLE.FINAL>wydaje następujące</PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE.GEN><CONTENTS.ORDER><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Postanowienie</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1</NO.P><TXT>Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 1 ust. 1 i art. 2 lit. b) dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia <DATE ISO="19930405">5 kwietnia 1993 r.</DATE> w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="095" PAGE.FIRST="29" DATE.PUB="1993">Dz.U. L 95, s. 29</REF.DOC.OJ>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2</NO.P><TXT>Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy D. Tarcău i I. Tarcău a Banca Comercială Intesa Sanpaolo România SA i in. w przedmiocie gwarancji na nieruchomości i umowy poręczenia.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Prawo Unii</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3</NO.P><TXT>Motywy dziewiąty i dziesiąty dyrektywy 93/13 są sformułowane następująco:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><CONSID><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0001" ID="QS0001"/>[…] nabywcy towarów i usług powinni być chronieni przed nadużyciami ze strony sprzedawców lub dostawców, w szczególności przed jednostronnymi standardowymi umowami i niedozwolonym wyłączaniem z umów podstawowych praw;</P></CONSID><CONSID><P>[…] bardziej skuteczną ochronę konsumenta można osiągnąć poprzez przyjęcie jednolitych norm prawnych dotyczących nieuczciwych warunków; powyższe normy powinny odnosić się do wszelkich umów zawieranych pomiędzy sprzedawcami lub dostawcami [przedsiębiorcami] a konsumentami – przy czym niniejsza dyrektywa nie będzie dotyczyła między innymi umów o pracę, umów dotyczących sukcesji praw, umów dotyczących praw z zakresu prawa rodzinnego oraz umów dotyczących tworzenia i organizowania spółek lub porozumień partnerskich<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>.</P></CONSID></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4</NO.P><TXT>Artykuł 1 ust. 1 tej dyrektywy stanowi, że:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0002" ID="QS0002"/>[c]elem niniejszej dyrektywy jest zbliżenie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich odnoszących się do nieuczciwych warunków umownych w umowach zawieranych pomiędzy sprzedawcą lub dostawcą [przedsiębiorcą] a konsumentem<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><?PAGE NO="3"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5</NO.P><TXT>Artykuł 2 rzeczonej dyrektywy definiuje pojęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0003" ID="QS0003"/>konsumenta<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/> oraz <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0004" ID="QS0004"/>sprzedawcy lub dostawcy [przedsiębiorcy]<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/> w następujący sposób:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0005" ID="QS0005"/>Do celów niniejszej dyrektywy:</P><P>[…]</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT><QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0006" ID="QS0006"/>konsument<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="00AB" ID="QE0006"/> oznacza każdą osobę fizyczną, która w umowach objętych niniejszą dyrektywą działa w celach niezwiązanych z handlem, przedsiębiorstwem lub zawodem [jej działalnością zawodową];</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT><QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0007" ID="QS0007"/>sprzedawca lub dostawca [przedsiębiorca]<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="00AB" ID="QE0007"/> oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która w umowach objętych niniejszą dyrektywą działa w celach dotyczących handlu, przedsiębiorstwa lub zawodu [w ramach swej działalności zawodowej], bez względu na to, czy należy do sektora publicznego, czy prywatnego<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Prawo rumuńskie</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6</NO.P><TXT>Legea nr. 193/2000 privind clauzele abuzive din contractele încheiate între comercianţi şi consumatori (ustawa nr 193/2000 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach zawieranych przez przedsiębiorców z konsumentami), w brzmieniu ponownie opublikowanym (<HT TYPE="ITALIC">Monitorul Oficial al României</HT>, część I, nr 305 z dnia <DATE ISO="20080418">18 kwietnia 2008 r.</DATE>) ma na celu transponowanie dyrektywy 93/13 do prawa krajowego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7</NO.P><TXT>Artykuł 1 ust. 1 tej ustawy przewiduje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0008" ID="QS0008"/>Umowy zawierane między przedsiębiorcami i konsumentami dotyczące sprzedaży towarów lub świadczenia usług muszą zawierać jasne i niedwuznaczne warunki umowne, do których zrozumienia nie jest wymagana wiedza specjalistyczna<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8</NO.P><TXT>Artykuł 2 ust. 1 tejże ustawy wyjaśnia:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0009" ID="QS0009"/>Konsument oznacza każdą osobę fizyczną lub grupę stowarzyszonych osób fizycznych, które na podstawie umowy objętej zakresem stosowania niniejszej ustawy działają w celach niemieszczących się w ramach ich działalności handlowej, przemysłowej lub produkcyjnej, rzemieślniczej lub zawodowej<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Postępowanie główne i pytania prejudycjalne</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20081024">24 października 2008 r.</DATE> Banca Comercială Intesa Sanpaolo România SA (zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0010" ID="QS0010"/>Sanpaolo<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>) jako kredytodawca i SC Crisco SRL (zwana dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0011" ID="QS0011"/>spółką Crisco<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>), spółka handlowa występująca w charakterze kredytobiorcy, zawarły umowę kredytu. Spółkę tę reprezentował Cristian Tarcău, będący jej jedynym wspólnikiem i dyrektorem.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10</NO.P><TXT>Dumitru Tarcău i Ileana Tarcău, na prośbę swego syna Cristiana Tarcău, który pragnął uzyskać podwyższenie linii kredytowej przyznanej spółce Crisco, podpisali w dniu <DATE ISO="20090807">7 sierpnia 2009 r.</DATE> aneks do umowy kredytu pomiędzy tą spółką a Sanpaolo. W aneksie tym powtórzono istotne warunki pierwotnej umowy kredytu i dodano, do zabezpieczeń ustanowionych już w momencie zawarcia umowy, nowe zabezpieczenia ustanowione przez I. i D. Tarcău.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11</NO.P><TXT>Nowe zabezpieczenia, których celem było zagwarantowanie spłaty kredytu przyznanego spółce Crisco, zostały udzielone przez I. i D. Tarcău w formie umowy gwarancji na nieruchomości z dnia <DATE ISO="20090807">7 sierpnia 2009 r.</DATE>, poprzez którą ustanowili oni hipotekę na będącej ich własnością nieruchomości na rzecz<?PAGE NO="4"?> Sanpaolo oraz poprzez umowę poręczenia, zawartą również w dniu <DATE ISO="20090807">7 sierpnia 2009 r.</DATE>, w której udzielili oni poręczenia płatności wszystkich kwot należnych od spółki Crisco w wykonaniu umowy kredytu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12</NO.P><TXT>Zgodnie z twierdzeniami I. i D. Tarcău zgodzili się oni zagwarantować kredyt przyznany spółce Crisco wyłącznie z uwagi na fakt, że ich syn był jedynym wspólnikiem i dyrektorem tej spółki.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13</NO.P><TXT>Ileana i Dumitru Tarcău, uznawszy, że działali jako konsumenci i że mają do nich zastosowanie przepisy ustawy nr 193/2000, wnieśli sprawę do Tribunalul Satu Mare (sądu w Satu Mare) w celu uzyskania stwierdzenia nieważności aneksu z dnia <DATE ISO="20090807">7 sierpnia 2009 r.</DATE> oraz umów gwarancji na nieruchomości i poręczenia lub tytułem ewentualnym niektórych warunków umów, które uważają za nieuczciwe.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14</NO.P><TXT>Orzeczeniem z dnia <DATE ISO="20140508">8 maja 2014 r.</DATE> Tribunalul Satu Mare (sąd w Satu Mare) oddalił tę skargę z uzasadnieniem, iż ustawa nr 193/2000, według jej art. 1 ust. 1, ma zastosowanie jedynie do umów, których przedmiotem jest sprzedaż towaru lub świadczenie usługi na rzecz konsumenta, który to warunek nie jest spełniony w sporze w postępowaniu głównym, albowiem beneficjentem kredytu jest spółka Crisco. Sąd ów uznał również, że okoliczność, iż umowy gwarancji na nieruchomości i poręczenia mają charakter akcesoryjny w stosunku do umowy kredytu, także nie pozwala włączyć ich w zakres stosowania ustawy nr 193/2000, jako że beneficjentem kredytu jest spółka handlowa, która nie ma statusu konsumenta.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15</NO.P><TXT>Ileana i Dumitru Tarcău wnieśli odwołanie od tego wyroku do sądu odsyłającego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16</NO.P><TXT>W tych okolicznościach Curtea de Apel Oradea (sąd apelacyjny w Oradei) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0012" ID="QS0012"/>1)</NO.P><TXT>Czy wykładni art. 2 lit. b) dyrektywy 93/13/EWG w odniesieniu do definicji pojęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0013" ID="QS0013"/>konsumenta<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/> należy dokonywać w ten sposób, że obejmuje ono osoby fizyczne, które podpisały jako poręczyciele aneksy do umów i umowy akcesoryjne (umowy poręczenia, umowy gwarancji na nieruchomości) względem umowy kredytu zawartej przez spółkę handlową w celu wykonywania jej działalności, w okolicznościach, w których rzeczone osoby fizyczne nie mają żadnych powiązań z działalnością spółki handlowej i działały w celach niemieszczących się w zakresie ich działalności zawodowej?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Czy wykładni art. 1 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG należy dokonywać w ten sposób, że zakresem stosowania tej dyrektywy objęte są jedynie umowy zawarte pomiędzy przedsiębiorcami i konsumentami, których przedmiotem jest sprzedaż towarów lub świadczenie usług, czy też że w zakres jej stosowania wchodzą również umowy akcesoryjne (umowa gwarancji lub poręczenia) względem umowy kredytu, której beneficjentem jest spółka handlowa, zawarte przez osoby fizyczne niemające żadnych powiązań z działalnością tej spółki handlowej i działające w celach niemieszczących się w zakresie ich działalności zawodowej?<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie pytań prejudycjalnych</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17</NO.P><TXT>Na mocy art. 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem jeżeli odpowiedź na pytanie prejudycjalne nie pozostawia żadnych uzasadnionych wątpliwości, Trybunał może w każdej chwili, na wniosek sędziego sprawozdawcy i po zapoznaniu się ze stanowiskiem rzecznika generalnego, orzec w formie postanowienia z uzasadnieniem.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18</NO.P><TXT>Należy zastosować ten przepis w ramach niniejszego odesłania prejudycjalnego.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="5"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19</NO.P><TXT>Poprzez swe pytania, które należy rozpatrywać łącznie, sąd odsyłający stara się w istocie ustalić, czy art. 1 ust. 1 i art. 2 lit. b) dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że dyrektywa ta może mieć zastosowanie do umowy gwarancji na nieruchomości lub poręczenia zawartej pomiędzy osobą fizyczną i instytucją kredytową w celu zagwarantowania zobowiązań spółki handlowej powziętych względem rzeczonej instytucji w ramach umowy kredytu, jeżeli taka osoba fizyczna nie ma żadnych powiązań zawodowych z tą spółką.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20</NO.P><TXT>W tym względzie należy przypomnieć, że dyrektywa ta ma zastosowanie, jak wynika z jej art. 1 ust. 1 i art. 3 ust. 1, do warunków w <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0014" ID="QS0014"/>umowach zawieranych pomiędzy sprzedawcą lub dostawcą [przedsiębiorcą] a konsumentem<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>, które <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0015" ID="QS0015"/>nie były indywidualnie negocjowane<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/> (zob. wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Šiba</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑537/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:14">EU:C:2015:14</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0019">19</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21</NO.P><TXT>Zgodnie z brzmieniem motywu dziesiątego dyrektywy 93/13 jednolite normy prawne dotyczące nieuczciwych warunków powinny odnosić się do <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0016" ID="QS0016"/>wszelkich umów<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/> zawieranych pomiędzy przedsiębiorcami a konsumentami, zgodnie z definicjami zawartymi w art. 2 lit. b) i c) dyrektywy 93/13 (zob. wyroki: Asbeek Brusse i <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>de Man Garabito</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑488/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:341">EU:C:2013:341</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0029">29</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; a także <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Šiba</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑537/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:14">EU:C:2015:14</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0020">20</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22</NO.P><TXT>Przedmiot umowy jest więc, z zastrzeżeniem wyjątków wyliczonych w motywie dziesiątym dyrektywy 93/13, bez znaczenia dla określenia zakresu stosowania tej dyrektywy. Pod tym względem odróżnia się ona zwłaszcza od dyrektywy Rady 87/102/EWG z dnia <DATE ISO="19861222">22 grudnia 1986 r.</DATE> w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących kredytu konsumenckiego (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="042" PAGE.FIRST="48" DATE.PUB="1987">Dz.U. 1987, L 42, s. 48</REF.DOC.OJ>), mającej zastosowanie jedynie do umów, na podstawie których kredytodawca udziela lub przyrzeka udzielić konsumentowi kredytu w formie płatności odroczonej, pożyczki lub innej podobnej usługi finansowej, co doprowadziło Trybunał do wykluczenia umowy poręczenia z zakresu stosowania tej drugiej dyrektywy (wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Berliner Kindl Brauerei</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑208/98</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2000:152">EU:C:2000:152</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0017">17</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0023">23</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23</NO.P><TXT>Tak więc dyrektywa 93/13 definiuje umowy, do których ma zastosowanie, poprzez odniesienie do statusu kontrahentów, w zależności od tego, czy działają oni w ramach swojej działalności zawodowej, czy też nie (zob. wyroki <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Asbeek Brusse i de Man Garabito</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑488/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:341">EU:C:2013:341</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; a także <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Šiba</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑537/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:14">EU:C:2015:14</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0021">21</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24</NO.P><TXT>Owo kryterium odpowiada założeniu, na jakim opiera się system ochrony ustanowiony przez dyrektywę, a mianowicie że konsument znajduje się w słabszej pozycji niż przedsiębiorca, zarówno pod względem możliwości negocjacyjnych, jak i stopnia poinformowania, a w związku z tym godzi się na warunki umowne sporządzone uprzednio przez przedsiębiorcę, nie mając wpływu na ich treść (zob. wyroi Asbeek Brusse i de <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Man Garabito</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑488/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:341">EU:C:2013:341</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; a także <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Šiba</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑537/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:14">EU:C:2015:14</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0022">22</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25</NO.P><TXT>Ochrona ta jest szczególnie ważna w wypadku umów gwarancji lub poręczenia zawartych przez instytucję bankową i konsumenta. Umowa ta opiera się bowiem na osobistym zobowiązaniu gwaranta lub poręczyciela, iż zapłaci on dług zaciągnięty przez osobę trzecią. Zobowiązanie to pociąga za sobą dla osoby zgadzającej się na nie poważne obowiązki, skutkujące obciążeniem jej własnego majątku często trudnym do oszacowania ryzykiem.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26</NO.P><TXT>Jeżeli chodzi o kwestię tego, czy osobę fizyczną, która zobowiązuje się zagwarantować zobowiązania spółki handlowej powzięte względem instytucji bankowej w ramach umowy kredytu, można uważać za <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0017" ID="QS0017"/>konsumenta<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/> w rozumieniu art. 2 lit. b) dyrektywy 93/13, należy zaznaczyć, że chociaż taką umowę gwarancji lub poręczenia można ze względu na przedmiot określić jako umowę akcesoryjną względem umowy głównej będącej źródłem długu, który zabezpiecza [w kontekście dyrektywy Rady 85/577/EWG z dnia <DATE ISO="19851220">20 grudnia 1985 r.</DATE> w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do umów zawartych poza lokalem przedsiębiorstwa (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="372" PAGE.FIRST="31" DATE.PUB="1985">Dz.U. L 372, s. 31</REF.DOC.OJ>) zob. wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Dietzinger</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑45/96</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1998:111">EU:C:1998:111</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0018">18</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>],<?PAGE NO="6"?> to z punktu widzenia stron umowy przedstawia się ona jako umowa odrębna, gdyż zawarta jest pomiędzy osobami innymi aniżeli strony umowy głównej. To więc w odniesieniu do stron umowy gwarancji lub poręczenia należy oceniać charakter, w jakim strony te działały.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27</NO.P><TXT>W tym względzie należy przypomnieć, że pojęcie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0018" ID="QS0018"/>konsumenta<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/> w rozumieniu art. 2 lit. b) dyrektywy 93/13 ma charakter obiektywny (zob. wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Costea</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑110/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:538">EU:C:2015:538</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0021">21</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Pojęcie to należy oceniać w świetle kryterium funkcjonalnego, polegającego na ocenie, czy dany stosunek umowny wpisuje się w ramy działalności niezwiązanej z wykonywaniem zawodu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28</NO.P><TXT>Do sądu krajowego rozpoznającego spór dotyczący umowy mogącej wchodzić w zakres stosowania omawianej dyrektywy należy sprawdzenie, z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy i dowodów, czy danego kredytobiorcę można zakwalifikować jako <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0019" ID="QS0019"/>konsumenta<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/> w rozumieniu tej dyrektywy (zob. podobnie wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Costea</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑110/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:538">EU:C:2015:538</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0022">22</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0023">23</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29</NO.P><TXT>W przypadku osoby fizycznej, która wystąpiła jako gwarant względnie poręczyciel wykonania przez spółkę handlową jej zobowiązań, do sądu krajowego należy ustalenie, czy osoba ta działała w ramach swej działalności zawodowej, bądź to z powodu powiązań funkcjonalnych, jakie ma z tą spółką, takich jak zarządzanie, bądź to z uwagi na znaczący udział w jej kapitale zakładowym, czy też działała w celach prywatnych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30</NO.P><TXT>W tych okolicznościach na zadane pytania należy odpowiedzieć, że art. 1ust. 1 i art. 2 lit. b) dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że dyrektywa ta może mieć zastosowanie do umowy gwarancji na nieruchomości lub poręczenia zawartej pomiędzy osobą fizyczną i instytucją kredytową w celu zagwarantowania zobowiązań spółki handlowej powziętych względem rzeczonej instytucji w ramach umowy kredytu, jeżeli taka osoba fizyczna działała w celach niezwiązanych z jej działalnością zawodową i nie ma powiązań funkcjonalnych z tą spółką.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie kosztów</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31</NO.P><TXT>Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO>Z powyższych względów Trybunał (szósta izba) orzeka, co następuje:</INTRO><P><HT TYPE="BOLD">Artykuł 1ust. 1 i art. 2 lit. b) dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia <DATE ISO="19930405">5 kwietnia 1993 r.</DATE> w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że dyrektywa ta może mieć zastosowanie do umowy gwarancji na nieruchomości lub poręczenia zawartej pomiędzy osobą fizyczną i instytucją kredytową w celu zagwarantowania zobowiązań spółki handlowej powziętych względem rzeczonej instytucji w ramach umowy kredytu, jeżeli taka osoba fizyczna działała w celach niezwiązanych z jej działalnością zawodową i nie ma powiązań funkcjonalnych z tą spółką.</HT></P></JURISDICTION></CONTENTS.ORDER><SIGNATURE.CASE><SIGNATORY><P>Podpisy</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></ORDER>