<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.55-20141201.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C‑609/13 P</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62013CC0609</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:785">EU:C:2015:785</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>42</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>42</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P>OPINIA M. WATHELETA – SPRAWY C‑613/13 P, C‑609/13 P, C‑625/13 P, C‑636/13 P I C‑644/13 P</P><P>KOMISJA I IN./KERAMAG KERAMISCHE WERKE I IN.</P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Opinia rzecznika generalnego</HT></P><P><HT TYPE="UC">Melchiora Watheleta</HT></P><P>przedstawiona w dniu <DATE ISO="20151126">26 listopada 2015 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Język oryginału: francuski.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Sprawy C‑613/13 P, C‑609/13 P, C‑625/13 P, C‑636/13 P i C‑644/13 P</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Komisja Europejska</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">przeciwko</HT></P><P>Keramag Keramische Werke i in. <HT TYPE="NORMAL">(C‑613/13 P)</HT></P><P><HT TYPE="NORMAL">oraz</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Duravit i in.</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">przeciwko</HT></P><P>Komisji Europejskiej <HT TYPE="NORMAL">(C‑609/13 P)</HT></P><P><HT TYPE="NORMAL">oraz</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Villeroy &amp; Boch AG</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">przeciwko</HT></P><P>Komisji Europejskiej <HT TYPE="NORMAL">(C‑625/13 P)</HT></P><P><HT TYPE="NORMAL">oraz</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Roca Sanitario <HT TYPE="NORMAL">SA</HT></HT></P><P><HT TYPE="BOLD">przeciwko</HT></P><P>Komisji Europejskiej <HT TYPE="NORMAL">(C‑636/13 P)</HT></P><P><HT TYPE="NORMAL">oraz</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Villeroy &amp; Boch SAS</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">przeciwko</HT></P><P>Komisji Europejskiej <HT TYPE="NORMAL">(C‑644/13 P)</HT></P></STI></TITLE><INDEX><KEYWORD>Odwołania</KEYWORD><KEYWORD>Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki</KEYWORD><KEYWORD>Belgijski, niemiecki, francuski, włoski, niderlandzki i austriacki rynek instalacji sanitarnych do łazienek</KEYWORD><KEYWORD>Koordynacja cen sprzedaży i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych</KEYWORD><KEYWORD>Niespójności pomiędzy równoległymi wyrokami Sądu</KEYWORD><KEYWORD>Grzywna</KEYWORD><KEYWORD>Waga naruszenia</KEYWORD><KEYWORD>Niedyskryminacja</KEYWORD></INDEX><CONTENTS.CONCLUSION><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>W niniejszej opinii zajmę się łącznie odwołaniami<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>Zobacz pkt 5 niniejszej opinii.</P></NOTE>, po pierwsze, Komisji Europejskiej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P>Chodzi tu o sprawę Komisja/Keramag Keramische Werke i in. (C‑613/13 P).</P></NOTE> od wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Sądu Keramag Keramische Werke i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑379/10 i T‑381/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2013:457">EU:T:2013:457</NO.ECLI></REF.DOC.ECR> (zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0001" ID="QS0001"/>wyrokiem Keramag<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>), po drugie, Duravit AG, Duravit SA i Duravit BeLux SPRL/BVBA<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>Zwane dalej: <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0002" ID="QS0002"/>Duravit i in.<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>. Jest to sprawa Duravit i in./Komisja (C‑609/13 P).</P></NOTE> od wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Duravit i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑364/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2013:477">EU:T:2013:477</NO.ECLI></REF.DOC.ECR> (zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0003" ID="QS0003"/>wyrokiem Duravit<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>), po trzecie,<?PAGE NO="2"?> Villeroy &amp; Boch AG<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>Czyli sprawa Villeroy &amp; Boch AG/Komisja (C‑625/13 P).</P></NOTE>, i po czwarte, Villeroy &amp; Boch<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Jest to sprawa Villeroy &amp; Boch SAS/Komisja (C‑644/13 P).</P></NOTE> od wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Villeroy &amp; Boch Austria i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑373/10, T‑374/10, T‑382/10 i T‑402/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2013:455">EU:T:2013:455</NO.ECLI></REF.DOC.ECR> (zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0004" ID="QS0004"/>wyrokiem Villeroy &amp; Boch Austria<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>), a także, po piąte, Roca Sanitario SA<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>Chodzi o sprawę Roca Sanitario/Komisja (C‑636/13 P).</P></NOTE> od wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Roca Sanitario/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑408/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2013:440">EU:T:2013:440</NO.ECLI></REF.DOC.ECR> (zwanemu dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0005" ID="QS0005"/>wyrokiem Roca Sanitario<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Rzeczone wyroki dotyczyły decyzji Komisji C(2010) 4185 wersja ostateczna z dnia <DATE ISO="20100623">23 czerwca 2010 r.</DATE> dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 [TFUE] oraz art. 53 porozumienia [EOG]<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Do celów niniejszej opinii będę odnosił się poniżej wyłącznie do art. 101 TFUE.</P></NOTE> (sprawa COMP/39092 – Instalacje sanitarne do łazienek, zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0006" ID="QS0006"/>sporną decyzją<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>W spornej decyzji Komisja nałożyła grzywny o łącznej wysokości ponad 622 mln EUR na 17 producentów instalacji sanitarnych do łazienek ze względu na ich uczestnictwo w jednolitym i ciągłym naruszeniu prawa konkurencji w sektorze instalacji sanitarnych do łazienek. Zdaniem Komisji przedsiębiorstwa te regularnie uczestniczyły w antykonkurencyjnych spotkaniach w różnych okresach między dniem <DATE ISO="19921016">16 października 1992 r.</DATE> i dniem <DATE ISO="20041109">9 listopada 2004 r.</DATE>, na następujących terytoriach: Niemcy, Austria, Belgia, Francja, Włochy i Niderlandy. Komisja stwierdziła, że praktykami podejmowanymi w ramach kartelu przez te przedsiębiorstwa były koordynacja corocznych podwyżek cen i innych elementów cenowych oraz ujawnianie i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych. Produkty, których dotyczyło naruszenie, to zdaniem Komisji armatura sanitarna, kabiny prysznicowe wraz z ich wyposażeniem, a także wyroby ceramiczne (zwane dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0007" ID="QS0007"/>trzema podgrupami produktów<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>Różne wyroki Sądu dotyczące spornej decyzji prowadziły do złożenia przed Trybunałem co najmniej czternastu odwołań<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Sprawy: C‑604/13 P, C‑609/13 P, C‑611/13 P, C‑613/13 P, C‑614/13 P, C‑618/13 P, C‑619/13 P, C‑625/13 P, C‑626/13 P, C‑636/13 P, C‑637/13 P, C‑638/13 P, C‑642/13 P i C‑644/13 P.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>Zgodnie z wnioskiem Trybunału i jak wskazano w pkt 1 powyżej, przedmiotem niniejszej opinii będą dwa zarzuty, które stanowią sedno pięciu z owych czternastu odwołań. W obu tych zarzutach zakwestionowano z jednej strony sprzeczne oceny przedstawione w niektórych wyrokach Sądu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>W sprawie Komisja/Keramag Keramische Werke i in. (C‑613/13 P), części druga, trzecia i piąta pierwszego zarzutu Komisji, a także drugi zarzut Keramag i in. w odwołaniu wzajemnym; zarzut trzeci w sprawie Duravit i in./Komisja (C‑609/13 P); zarzut pierwszy oraz druga część zarzutu drugiego w sprawie Villeroy &amp; Boch AG/Komisja, C‑625/13 P); wreszcie zarzuty pierwszy i drugi w sprawie Villeroy &amp; Boch SAS/Komisja (C‑644/13 P).</P></NOTE>, a z drugiej strony prawidłowość wykonywania przez Sąd nieograniczonego prawa orzekania<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Pierwsza część zarzutu drugiego w sprawie Roca Sanitario/Komisja (C‑636/13 P).</P></NOTE>. Niemniej jednak jest jasne, że niniejsza opinia może również dostarczyć Trybunałowi wskazówek, które będą pomocne przy rozstrzyganiu innych odwołań, w których podniesiono podobne zagadnienia.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Okoliczności powstania sporu i sporna decyzja</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Okoliczności poprzedzające powstanie sporu zostały przedstawione w pkt 1–26 wyroku Keramag, w pkt 1–25 wyroku Duravit, w pkt 1–19 wyroku Villeroy &amp; Boch Austria i w pkt 1–28 wyroku Roca Sanitario. Można je streścić w następujący sposób.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>W spornej decyzji Komisja stwierdziła istnienie naruszenia art. 101 ust. 1 TFUE w sektorze instalacji sanitarnych do łazienek.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="3"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20040715">15 lipca 2004 r.</DATE> Masco Corp. i jej spółki zależne, między innymi Hansgrohe AG, będąca producentem armatury sanitarnej, i Hüppe GmbH, będąca producentem kabin prysznicowych, powiadomiły Komisję o istnieniu kartelu w sektorze instalacji sanitarnych do łazienek i wniosły o zastosowanie wobec nich zwolnienia z grzywien<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Na podstawie wydanego przez Komisję obwieszczenia w sprawie zwolnienia z grzywien oraz zmniejszania grzywien w przypadkach karteli (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="045" PAGE.FIRST="3" DATE.PUB="2002">Dz.U. 2002, C 45, s. 3</REF.DOC.OJ>, zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0008" ID="QS0008"/>komunikatem z 2002 r. w sprawie współpracy<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>).</P></NOTE> lub ewentualnie o obniżenie kwoty tych grzywien. W dniu <DATE ISO="20050302">2 marca 2005 r.</DATE> Komisja wydała na korzyść spółki Masco Corp. warunkową decyzję o zwolnieniu z grzywny.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>W dniach <DATE ISO="20041109">9</DATE> i <DATE ISO="20041110">10 listopada 2004 r.</DATE> Komisja przeprowadziła niezapowiedziane kontrole w lokalach szeregu przedsiębiorstw i krajowych organizacji zawodowych prowadzących działalność w sektorze instalacji sanitarnych do łazienek. W okresie od <DATE ISO="20051115">15 listopada 2005 r.</DATE> do <DATE ISO="20060516">16 maja 2006 r.</DATE> Komisja skierowała żądania udzielenia informacji do szeregu podmiotów z grona owych spółek i organizacji. W okresie od <DATE ISO="20041115">15 listopada 2004 r.</DATE> do <DATE ISO="20060120">20 stycznia 2006 r.</DATE> pewna liczba przedsiębiorstw wystąpiła o zastosowanie wobec nich zwolnienia z grzywien lub o obniżenie ich kwoty.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20070326">26 marca 2007 r.</DATE> Komisja wystosowała pismo w sprawie przedstawienia zarzutów (zwane dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0009" ID="QS0009"/>pismem w sprawie przedstawienia zarzutów<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>), które zostało doręczone różnym przedsiębiorstwom, wśród nich wnoszącym rozpatrywane odwołania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>W dniach od <DATE ISO="20071112">12</DATE> do <DATE ISO="20071114">14 listopada 2007 r.</DATE> odbyło się przesłuchanie, w którym uczestniczyły wnoszące odwołania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20090709">9 lipca 2009 r.</DATE> Komisja wysłała do szeregu spółek, między innymi do niektórych spośród wnoszących odwołania, pismo zawierające opis stanu faktycznego, zwracając ich uwagę na pewne dowody, na których Komisja zamierzała się oprzeć przy wydaniu ostatecznej decyzji. W okresie od <DATE ISO="20090619">19 czerwca 2009 r.</DATE> do <DATE ISO="20100308">8 marca 2010 r.</DATE> Komisja skierowała do szeregu spółek żądania udzielenia dodatkowych informacji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20100623">23 czerwca 2010 r.</DATE> Komisja wydała sporną decyzję.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>W celu ustalenia kwoty grzywny nałożonej na każde przedsiębiorstwo, Komisja oparła się na wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) 1/2003 (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="210" PAGE.FIRST="2" DATE.PUB="2006">Dz.U. 2006, C 210, s. 2</REF.DOC.OJ>, zwanych dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0010" ID="QS0010"/>wytycznymi z 2006 r.<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>). Komisja określiła kwotę podstawową grzywny, wyjaśniając, że w przypadku każdego przedsiębiorstwa ustaliła tę kwotę w oparciu o wartość sprzedaży w danym państwie członkowskim pomnożoną przez liczbę lat trwania tego uczestnictwa w każdym państwie członkowskim i dla podgrupy produktów, której uczestnictwo to dotyczyło, w celu uwzględnienia okoliczności, że niektóre przedsiębiorstwa prowadziły działalność tylko w niektórych państwach członkowskich bądź tylko w jednej (lub dwóch) z trzech podgrup produktów.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">A –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wysokość grzywny nałożonej na Keramag i in.</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Jeśli chodzi o wagę naruszenia, Komisja ustaliła mnożnik wynoszący 15%, uwzględniając cztery kryteria, a mianowicie łączne udziały w rynku, charakter, zasięg geograficzny i wprowadzenie w życie naruszenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>Oprócz zastosowania mnożnika odzwierciedlającego czas trwania naruszenia Komisja, w celu zniechęcenia zainteresowanych przedsiębiorstw do udziału w praktykach kartelowych, takich jak będące przedmiotem spornej decyzji, zdecydowała o podwyższeniu o 15% kwoty podstawowej grzywny.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="4"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Po ustaleniu kwoty podstawowej Komisja zbadała istnienie okoliczności obciążających lub łagodzących, które mogłyby uzasadniać dostosowanie kwoty podstawowej. Komisja nie uwzględniła żadnej okoliczności obciążającej ani łagodzącej, a po zastosowaniu pułapu wynoszącego 10% ustaliła wysokość grzywny nałożonej na spółkę Keramag Keramische Werke GmbH i i in. (zwaną dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0011" ID="QS0011"/>Keramag i in.<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>) na <FT TYPE="NUMBER">57690000</FT> EUR (art. 2 ust. 7 spornej decyzji).</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">B –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wysokość grzywny nałożonej na Duravit i in.</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>Jeśli chodzi o wagę naruszenia, Komisja ustaliła mnożnik wynoszący 15%, uwzględniając cztery kryteria, a mianowicie łączne udziały w rynku, charakter, zasięg geograficzny i wprowadzenie w życie naruszenia. Oprócz mnożnika odzwierciedlającego czas trwania naruszenia Komisja zdecydowała o podwyższeniu o 15% kwoty podstawowej grzywny w celu zniechęcenia zainteresowanych przedsiębiorstw do udziału w praktykach kartelowych, takich jak będące przedmiotem spornej decyzji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>Po ustaleniu kwoty podstawowej Komisja nie uwzględniła żadnej okoliczności obciążającej ani łagodzącej, a po zastosowaniu pułapu wynoszącego 10%, ustaliła wysokość grzywny nałożonej na Duravit i in. na <FT TYPE="NUMBER">29266325</FT> EUR (art. 2 spornej decyzji).</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">C –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Grzywny nałożone na spółki Villeroy &amp; Boch AG i Villeroy &amp; Boch France</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>W art. 1 ust. 1 spornej decyzji Komisja ukarała spółkę Villeroy &amp; Boch AG za uczestnictwo w jednolitym naruszeniu od dnia <DATE ISO="19940928">28 września 1994 r.</DATE> do dnia <DATE ISO="20041109">9 listopada 2004 r.</DATE>, a jej spółki zależne Villeroy &amp; Boch Austria GmbH (zwaną dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0012" ID="QS0012"/>Villeroy &amp; Boch Austria<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>), Villeroy &amp; Boch Belgium i Villeroy &amp; Boch SAS (zwane dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0013" ID="QS0013"/>Villeroy &amp; Boch France<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/>) za udział w tym samym naruszeniu w okresie najwcześniej od <DATE ISO="19941012">12 października 1994 r.</DATE> do <DATE ISO="20041109">9 listopada 2004 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>W art. 2 ust. 8 spornej decyzji Komisja nałożyła grzywny, po pierwsze, na spółkę Villeroy &amp; Boch w wysokości <FT TYPE="NUMBER">54436347</FT> EUR, po drugie, solidarnie na spółki Villeroy &amp; Boch i Villeroy &amp; Boch Austria w wysokości <FT TYPE="NUMBER">6083604</FT> EUR, po trzecie, solidarnie na spółki Villeroy &amp; Boch i Villeroy &amp; Boch Belgium w wysokości <FT TYPE="NUMBER">2942608</FT> EUR i, po czwarte, solidarnie na spółki Villeroy &amp; Boch i Villeroy &amp; Boch France w wysokości <FT TYPE="NUMBER">8068441</FT> EUR. Łączna kwota grzywien nałożonych na spółkę Villeroy &amp; Boch AG i jej spółki zależne wyniosła zatem <FT TYPE="NUMBER">71531000</FT> EUR.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">D –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wysokość grzywny nałożonej na spółkę Roca Sanitario</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>W art. 1 ust. 3 spornej decyzji Komisja stwierdziła, że Roca Sanitario i jej dwie wskazane spółki zależne naruszyły art. 101 ust. 1 TFUE, poprzez to, że uczestniczyły we Francji i w Austrii w ciągłym porozumieniu lub uzgodnionych praktykach w sektorze instalacji sanitarnych do łazienek.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 2 ust. 4 spornej decyzji Komisja nałożyła na spółkę Roca Sanitario grzywnę w wysokości <FT TYPE="NUMBER">17700000</FT> EUR solidarnie ze spółką Laufen Austria i grzywnę w wysokości <FT TYPE="NUMBER">6700000</FT> EUR solidarnie ze spółką Roca France. Ponadto nałożyła ona na spółkę Laufen Austria samodzielnie grzywnę w wysokości <FT TYPE="NUMBER">14300000</FT> EUR z tytułu jej udziału w naruszeniu w okresie poprzedzającym nabycie grupy Laufen przez spółkę Roca Sanitario.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="5"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Postępowanie przez Sądem i zaskarżone wyroki</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">A –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Keramag i in.</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20100908">8 września 2010 r.</DATE> spółki Keramag i in. wniosły skargi o stwierdzenie nieważności spornej decyzji (sprawy T‑379/10 i T‑381/10). W sprawie T‑379/10 podniesiono siedem zarzutów, a w sprawie T‑381/10 dziewięć zarzutów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>Sąd oddalił większość zarzutów, lecz uwzględnił części pierwszą i trzecią trzeciego zarzutu Keramag i in. w sprawie T‑381/10<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Ponieważ siedem zarzutów podniesionych w sprawie T‑379/10 było zasadniczo identycznych z pięcioma pierwszymi zarzutami oraz zarzutami ósmym i dziewiątym w sprawie T‑381/10, Sąd zastosował numerację zarzutów przyjętą w tej ostatniej sprawie.</P></NOTE>. Stwierdziwszy, że Komisja błędnie uznała, po pierwsze, iż spółki Allia SAS i Produits Céramiques de Touraine SA (PCT) brały udział w naruszeniu, a po drugie, że spółka Pozzi Ginori uczestniczyła w nim od dnia <DATE ISO="19960310">10 marca 1996 r.</DATE> do dnia <DATE ISO="20010914">14 września 2001 r.</DATE>, podczas gdy udział tej ostatniej został wykazany w sposób wystarczający pod względem prawnym jedynie w odniesieniu do okresu między dniem <DATE ISO="19960514">14 maja 1996 r.</DATE> a dniem <DATE ISO="20010309">9 marca 2001 r.</DATE>, Sąd stwierdził nieważność odnośnej części art. 1 ust. 1 pkt 6 spornej decyzji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>W odniesieniu do obniżenia grzywien, Sąd, biorąc pod uwagę uwzględnienie w części trzeciego zarzutu podniesionego przez Keramag i in., stwierdził nieważność art. 2 ust. 7 spornej decyzji, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0014" ID="QS0014"/>w zakresie, w jakim łączna kwota nałożonej grzywny […] przekracza <FT TYPE="NUMBER">50580701</FT> EUR<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/> (pkt 2 sentencji), co oznaczało obniżkę w wysokości <FT TYPE="NUMBER">7109299</FT> EUR.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">B –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Duravit i in.</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20100902">2 września 2010 r.</DATE> Duravit i in. wnieśli skargę o stwierdzenie nieważności spornej decyzji, podnosząc w niej dziewięć zarzutów. Sześć pierwszych zarzutów miało na celu uzyskanie stwierdzenia nieważności spornej decyzji, przy czym zarzuty te dotyczyły odpowiednio: pierwszy – naruszenia wymogów w zakresie dowodów naruszenia art. 101 ust. 1 TFUE, drugi – po pierwsze, naruszenia prawa do obrony spółek Duravit i in. oraz, po drugie, błędu w ocenie w odniesieniu do domniemanego uczestnictwa spółki Duravit i in. w kartelu dotyczącym wielu produktów w sektorze instalacji sanitarnych do łazienek, trzeci – błędu w ocenie w odniesieniu do domniemanego uczestnictwa spółki Duravit i in. w naruszeniu reguł konkurencji w sektorze artykułów ceramicznych w Niemczech, czwarty – błędu w ocenie w odniesieniu do domniemanego uczestnictwa spółki Duravit i in. w uzgadnianiu cen w Belgii i we Francji, piąty – błędu w ocenie w odniesieniu do kwalifikacji rozpatrywanych praktyk jako jednolitego i ciągłego naruszenia, szósty – naruszenia prawa do bycia wysłuchanym ze względu na czas trwania postępowania administracyjnego między przesłuchaniem spółki Duravit i in. a wydaniem spornej decyzji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>Zarzut siódmy był oparty na niezgodności z prawem art. 23 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 z dnia <DATE ISO="20021216">16 grudnia 2002 r.</DATE> w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="001" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2003">Dz.U. 2003, L 1, s. 1</REF.DOC.OJ>) oraz wytycznych z 2006 r. i zawierał dwa zastrzeżenia dotyczące niezgodności z prawem.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Zarzuty ósmy i dziewiąty miały na celu uzyskanie obniżenia kwoty grzywny i dotyczyły, odpowiednio: ósmy – braku uwzględnienia przy ustalaniu kwoty podstawowej grzywny mniejszej wagi ich udziału w porównaniu z sytuacją pozostałych uczestników stwierdzonego naruszenia, a dziewiąty – nieproporcjonalności ostatecznej kwoty grzywny nałożonej na nie w następstwie zastosowania pułapu wynoszącego 10%.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>W pkt 339 wyroku Duravit Sąd orzekł, że Komisja popełniła błąd w ocenie, uznając, iż spółka Duravit i in. uczestniczyły w naruszeniu na terytoriach Włoch, Austrii i Niderlandów. W konsekwencji w pkt 352–357 wyroku Sąd uwzględnił częściowo żądanie główne, zmierzające do stwierdzenia nieważności części spornej decyzji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>W odniesieniu do żądania ewentualnego dotyczącego obniżenia kwoty grzywny nałożonej na Duravit i in., Sąd w pierwszej kolejności, w pkt 376 i 384 tego wyroku, oddalił jako bezzasadne zarzuty, w których Duravit i in. podnieśli, że metoda obliczania kwoty podstawowej grzywny nie uwzględniała zasad równego traktowania i indywidualizacji kar, a ostateczna kwota grzywny im wymierzonej była nieproporcjonalna i niesprawiedliwa.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>Po drugie, w pkt 385 i 386 wyroku Duravit, w wykonaniu nieograniczonego prawa orzekania Sąd uznał, że obniżenie kwoty grzywny w wysokości <FT TYPE="NUMBER">29266325</FT> EUR nałożonej na Duravit i in. byłoby bezzasadne i że kwota ta stanowi odpowiednią sankcję ze względu na czas trwania i wagę wskazanego naruszenia.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">C –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Villeroy &amp; Boch AG</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20100908">8 września 2010 r.</DATE> spółka Villeroy &amp; Boch AG wniosła do Sądu skargę o stwierdzenie nieważności spornej decyzji w zakresie, w jakim jej dotyczy lub, tytułem żądania ewentualnego, o obniżenie kwoty grzywien, które zostały na nią nałożone (sprawa T‑374/10).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Podniosła ona, że Komisja niesłusznie zakwalifikowała stwierdzone naruszenie jako jednolite, złożone i ciągłe, a tytułem żądania ewentualnego, że postępując w ten sposób, Komisja naruszyła obowiązek uzasadnienia, ponieważ nie określiła w sposób wystarczająco dokładny rozpatrywanych rynków. Villeroy &amp; Boch AG podniosła również, że w odniesieniu do trzech podgrup produktów nie popełniła żadnego naruszenia w Niemczech.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>Villeroy &amp; Boch AG twierdzi również, że odpowiedzialność za zachowanie antykonkurencyjne jednej z jej spółek zależnych Ucosan BV nie może być jej przypisana, ponieważ ta ostatnia działała na rynku w sposób autonomiczny. W tym względzie zauważyła, że będący założycielem spółki Ucosan BV członek jej organu zarządzającego ponosił zgodnie z umową ostateczną odpowiedzialność za działania spółki i że był jedyną osobą odpowiedzialną za marketing i sprzedaż.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>Zdaniem spółki Villeroy &amp; Boch AG Komisja błędnie uznała, że spółka ta uczestniczyła w kartelu na rynku austriackim. Jako podmiot dominujący nie może ona zostać uznana za odpowiedzialną za naruszenie popełnione przez Villeroy &amp; Boch Austria, bowiem orzecznictwo europejskie dotyczące przypisania spółce dominującej antykonkurencyjnego zachowania spółki zależnej, będącej w całości jej własnością, jest sprzeczne, w szczególności, z zasadami ustawowej określoności czynów zabronionych i kar oraz z zasadą domniemania niewinności. Ponadto spółka Villeroy &amp; Boch AG powołała się na brak dowodów naruszenia w Austrii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Wreszcie spółka Villeroy &amp; Boch AG zakwestionowała istnienie naruszenia we Francji, w Belgii i we Włoszech, jak również charakter solidarny grzywien.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Zdaniem Sądu Komisja nie wykazała, że spółka Villeroy &amp; Boch AG uczestniczyła w rzeczonym jednolitym naruszeniu przed dniem <DATE ISO="19941012">12 października 1994 r.</DATE> (zob. pkt 321 wyroku Villeroy &amp; Boch Austria). Wynikające z tego stwierdzenie nieważności części art. 1 ust. 1 spornej decyzji pozostaje jednak bez wpływu na obliczenie kwoty grzywny nałożonej na spółkę Villeroy &amp; Boch AG w art. 2 ust. 8 tej decyzji. Zdaniem Sądu do celów tego obliczenia Komisja i tak powinna była bowiem uwzględnić udział spółki Villeroy &amp; Boch AG w naruszeniu dopiero od dnia <DATE ISO="19941012">12 października 1994 r.</DATE></TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="7"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">D –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Villeroy &amp; Boch France</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20100908">8 września 2010 r.</DATE> spółka Villeroy &amp; Boch SAS wniosła do Sądu skargę o stwierdzenie nieważności spornej decyzji w zakresie, w jakim jej dotyczy lub, tytułem żądania ewentualnego, o obniżenie kwoty grzywien, które zostały na nią nałożone (sprawa T‑382/10). Sąd oddalił skargę spółki Villeroy &amp; Boch SAS w całości.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">E –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Roca Sanitario</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20100908">8 września 2010 r.</DATE> Roca Sanitario wniosła do Sądu skargę o stwierdzenie nieważności spornej decyzji w zakresie, w jakim jej dotyczy lub, tytułem żądania ewentualnego, obniżenie kwoty grzywien, które zostały na nią nałożone.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>Na poparcie swoich żądań mających na celu stwierdzenie nieważności części tej decyzji Roca Sanitario podniosła w istocie sześć zarzutów. Zarzuty pierwszy, drugi i piąty dotyczyły przypisania spółce Roca Sanitario odpowiedzialności za zachowania antykonkurencyjne zarzucane jej spółkom zależnym. W szczególności zarzut piąty dotyczył ustalenia okresu, w odniesieniu do którego Roca Sanitario może być uznana za odpowiedzialną za działania spółki Laufen Austria. Zarzut trzeci dotyczył naruszenia prawa do obrony. Zarzut czwarty odnosił się do ustalenia kwoty grzywny nałożonej solidarnie na spółki Roca Sanitario i Laufen Austria. Zarzut szósty dotyczył naruszenia zasady równego traktowania przy ustalaniu kwoty podstawowej grzywien.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>Ponadto Roca Sanitario podniosła dwa argumenty na poparcie jej żądania obniżenia kwoty grzywien, zgłoszonego tytułem żądania ewentualnego. Pierwszy argument dotyczył mniejszej wagi naruszenia, za które została jej przypisana odpowiedzialność, w stosunku do naruszenia popełnionego przez innych uczestników kartelu. W ramach drugiego argumentu Roca Sanitario zażądała skorzystania z wszelkich obniżeń kwoty grzywny, które zostaną ewentualnie przyznane jej spółkom zależnym przez Sąd orzekający w przedmiocie ich skarg równoległych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>W orzeczeniu w przedmiocie skargi wniesionej przez spółkę Roca France Sąd obniżył kwotę grzywny nałożonej solidarnie na nią i na spółkę Roca Sanitario z powodu błędu popełnionego przez Komisję przy ocenie dowodów przedstawionych przez spółkę Roca France w jej wniosku o złagodzenie sankcji i uwzględnił drugi argument podniesiony przez spółkę Roca Sanitario na poparcie jej żądań ewentualnych. W konsekwencji Sąd obniżył kwotę grzywny nałożonej na spółkę Roca Sanitario solidarnie ze spółką Roca France o 6%, czyli o <FT TYPE="NUMBER">402000</FT> EUR. W pozostałym zakresie Sąd oddalił skargę.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie odwołań</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Wszystkie strony zostały wysłuchane na rozprawie w dniu <DATE ISO="20150910">10 września 2015 r.</DATE></TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">A –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Sprawa Komisja/Keramag Keramische Werke i in.</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie odwołania: wyłącznie części druga, trzecia i piąta zarzutu pierwszego</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">a)</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Druga część zarzutu pierwszego (Sąd nie zbadał wniosku o złagodzenie sankcji spółki Roca France)</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">i)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Zwięzłe streszczenie argumentów stron</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>Komisja podnosi, że Sąd błędnie stwierdził, iż oświadczenie American Standard Inc. (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0015" ID="QS0015"/>Ideal Standard<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/>), złożone w ramach jej wniosku na podstawie komunikatu z 2002 r. w sprawie współpracy, powinno być potwierdzone przez inny dowód i w konsekwencji niesłusznie nie zbadał oświadczenia spółki Roca France towarzyszącego jej wnioskowi o złagodzenie sankcji – mimo że zostało ono zbadane w innych wyrokach wydanych w tym samym dniu przez tych samych sędziów i w odniesieniu do tego samego kartelu – i bez uzasadnienia odmówił mu wszelkiej wartości dowodowej jako potwierdzenia oświadczenia spółki Ideal Standard, zamieszczając jedynie odesłanie do fragmentu spornej decyzji streszczającego odpowiedź spółki Roca na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>Natomiast Keramag i in. twierdzą w sposób ogólny, że (i) Komisja źle zrozumiała charakter kontroli sądowej uznając, że Sąd nie może dojść do odmiennych wniosków w różnych sprawach, o ile podniesione argumenty i przedstawione dowody się różnią; (ii) Komisja powołuje się na dowody niedopuszczalne, które nie zostały włączone do akt ich sprawy, co oznacza, że nie można się na nie powoływać przeciwko nim; (iii) Komisja przeinaczyła dowody znajdujące się w aktach sprawy, twierdząc, że wyroki w sprawach równoległych dotyczą tych samych dowodów, podczas gdy dowody, na które powołuje się Komisja, nie należą do akt sprawy; (iv) zwracając się do Trybunału o uchylenie wyroku Sądu na podstawie dowodów przedstawionych w innych sprawach Komisja w rzeczywistości żąda od Trybunału naruszenia prawa do obrony spółki Keramag i in.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>Następnie, w odniesieniu konkretnie do drugiej części zarzutu, Keramag i in. twierdzą, że Sąd nie miał obowiązku zbadania oświadczenia spółki Roca France złożonego w ramach postępowania o złagodzenie sankcji, ponieważ Komisja nie dołączyła tego dokumentu do akt sprawy. Jeżeli chodzi o odpowiedź spółki Roca France na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów, Sąd nie popełnił błędu, opierając się na stosownych fragmentach spornej decyzji. Ostatecznie nie doszło do przeinaczenia dowodów w niniejszej sprawie, ponieważ chodzi tu o różne dowody, rozpatrywane w odmienny sposób i w różniących się sprawach.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">ii)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Ocena</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Na wstępie pragnę zauważyć, podobnie jak Komisja, podstawową sprzeczność pomiędzy wyrokiem Keramag a trzema innymi wyrokami wydanymi przeciwko tej decyzji w tym samym dniu i przez tych samych sędziów, w odniesieniu do tych samych faktów i tych samych dowodów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>Podczas gdy w wyroku Keramag Sąd nie zbadał oświadczenia spółki Roca France załączonego do jej wniosku o złagodzenie sankcji, a zatem odmówił mu wszelkiej wartości dowodowej w zakresie potwierdzenia oświadczenia Ideal Standard, to orzekł w inny sposób w wyrokach Villeroy &amp; Boch Austria, Duravit i Roca:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>w wyroku Villeroy &amp; Boch Austria Sąd orzekł bowiem, że antykonkurencyjne dyskusje podczas spotkania Association française des industries de céramique sanitaire (zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0016" ID="QS0016"/>AFICS<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>) w dniu <DATE ISO="20040225">25 lutego 2004 r.</DATE> zostały wykazane w sposób wymagany prawem. Sąd oparł się w tym względzie na obydwu wnioskach o złagodzenie sankcji przedłożonych przez spółki Ideal Standard<?PAGE NO="9"?> i Roca, które to wnioski potwierdzały się wzajemnie, i zastosował swoje orzecznictwo, zgodnie z którym wniosek o złagodzenie sankcji może być potwierdzony przez inny wniosek o złagodzenie sankcji<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Potwierdzenie nie musi opierać się na dokumentach z okresu zaistnienia rozpatrywanych okoliczności faktycznych. Szereg oświadczeń może być wiarygodnych, jeżeli się wzajemnie potwierdzają. Zobacz w tym względzie wyroki: <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Lögstör Rör/Komisja,</NAME.CASE> <NO.CASE>T‑16/99</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2002:72">EU:T:2002:72</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0045">45</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0047">47</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Bolloré i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑109/02, T‑118/02, T‑122/02, T‑125/02, T‑126/02, T‑128/02, T‑129/02, T‑132/02 i T‑136/02</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2007:115">EU:T:2007:115</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0168">168</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; i <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Polimeri Europa/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑59/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2011:361">EU:T:2011:361</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0055">55</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. Potwierdzenie przez inne oświadczenie z wniosku o złagodzenie sankcji może wystarczyć, jeśli zostało ono złożone niezależnie i jeśli pokrywa się ono co do zasady z opisem naruszenia. Zobacz w tym względzie wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Total Raffinage Marketing/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑566/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2013:423">EU:T:2013:423</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0074">74</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> (odwołanie zostało oddalone: wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Total Marketing Services/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑634/13 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:614">EU:C:2015:614</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>;</P></ITEM><ITEM><P>w wyroku Duravit Sąd doszedł do takiego samego wniosku;</P></ITEM><ITEM><P>w wyroku Roca Sąd przyznał spółce Roca France obniżkę grzywny w wysokości 6%, ponieważ wniosła ona istotną wartość dodaną wykazując, że dyskusje antykonkurencyjne miały miejsce na spotkaniu AFICS w dniu <DATE ISO="20040225">25 lutego 2004 r.</DATE>, czyli wykazując tę samą część składową naruszenia co będąca przedmiotem niniejszego odwołania<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Roca/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑412/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2013:444">EU:T:2013:444</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0198">198</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0239">239</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> (zwany dalej wyrokiem <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0017" ID="QS0017"/>Roca<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>). W tym samym dniu Sąd również wydał wyrok, mocą którego obniżkę tę przyznano także spółce dominującej spółki Roca France (sprawa <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Roca Sanitario/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑408/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2013:440">EU:T:2013:440</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0213">213</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>Przejdę do analizy obu argumentów Komisji.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="6"><TITLE><TI><NP><NO.P>–</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Pierwszy argument: nieuwzględnienie przez Sąd oświadczenia spółki Roca załączonego do jej wniosku o złagodzenie sankcji</HT></TXT></NP></TI></TITLE><P>Przypomnienie orzecznictwa</P><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>W tym kontekście należy przypomnieć, że strona wnosząca odwołanie może powoływać się w postępowaniu apelacyjnym na to, że Sąd naruszył zasady prawa i ogólne zasady dotyczące ciężaru dowodu lub przepisy proceduralne w zakresie dowodów<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Zobacz w szczególności w dziedzinie prawa konkurencji wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Hüls/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑199/92 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1999:358">EU:C:1999:358</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0064">64</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0065">65</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, lub <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Technische Unie/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑113/04 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:593">EU:C:2006:593</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0111">111</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0113">113</REF.NP.ECR> i <REF.NP.ECR REF="NP0161">161</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. Zobacz w sensie ogólnym wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Komisja/Brazzelli Lualdi i in.</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑136/92 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1994:211">EU:C:1994:211</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0066">66</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0081">81</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; postanowienia: <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>San Marco/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑19/95 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1996:331">EU:C:1996:331</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0039">39</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, oraz <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>AIUFFASS i AKT/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑55/97 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1997:465">EU:C:1997:465</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0025">25</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; wyroki: <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Somaco/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑401/96 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1998:208">EU:C:1998:208</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0054">54</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, i <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Schröder i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑221/97 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1998:597">EU:C:1998:597</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0022">22</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0024">24</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>Następnie, wyrok Sądu powinien być wystarczająco uzasadniony, aby umożliwić jego ponowne zbadanie przez Trybunał<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Rada/de Nil i Impens</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑259/96 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1998:224">EU:C:1998:224</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>Co więcej, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0018" ID="QS0018"/>zagadnienie dotyczące tego, czy uzasadnienie wyroku Sądu jest wewnętrznie sprzeczne lub niewystarczające, stanowi kwestię prawną, która jako taka może zostać podniesiona w ramach odwołania<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Nederlandse Federatieve Vereniging voor de Groothandel op Elektrotechnisch Gebied/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑105/04 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:592">EU:C:2006:592</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0071">71</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. Zobacz także wyroki: <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Baustahlgewebe/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑185/95 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1998:608">EU:C:1998:608</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0025">25</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Somaco/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑401/96 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1998:208">EU:C:1998:208</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0053">53</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Cubero Vermurie/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑446/00 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2001:703">EU:C:2001:703</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0020">20</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>EBI/Hautem</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑449/99 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2001:502">EU:C:2001:502</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0045">45</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Aristrain/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑196/99 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:529">EU:C:2003:529</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0041">41</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, a także <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Technische Glaswerke Ilmenau/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑404/04 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:6">EU:C:2007:6</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0090">90</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. W odniesieniu do uchylenia ze względu na brak uzasadnienia, zob. na przykład wyroki: <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Limburgse Vinyl Maatschappij i in./Komisja</NAME.CASE>, C‑238/99 P, C‑244/99 P, C‑245/99 P, C‑247/99 P, od <NO.CASE>C‑250/99 P do C‑252/99 P i C‑254/99 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2002:582">EU:C:2002:582</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0428">428</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Belgia/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑197/99 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:444">EU:C:2003:444</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0130">130</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, a także <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>International Power i in./NALOO</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑172/01 P, C‑175/01 P, C‑176/01 P i C‑180/01 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:534">EU:C:2003:534</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0121">121</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>Za dopuszczalny na etapie odwołania uważany jest również zarzut oparty na braku wystarczającej analizy okoliczności faktycznych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Zobacz podobnie i analogicznie wyroki w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Limburgse Vinyl Maatschappij i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑238/99 P, C‑244/99 P, C‑245/99 P, C‑247/99 P, od C‑250/99 P do C‑252/99 P i C‑254/99 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2002:582">EU:C:2002:582</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0392">392</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0405">405</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Chassagne/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑253/06 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2008:386">EU:T:2008:386</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0057">57</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, i <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Michail/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑50/08 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2000:48">EU:T:2000:48</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0050">50</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, a również kwestią prawną jest to, czy miała miejsce błędna wykładnia zaskarżonego aktu przez Sąd, który stwierdził w nim istnienie czegoś, czego w nim nie ma, lub niedokładnie zacytował ten akt. W takim przypadku Sąd narusza prawo, zastępując uzasadnienie tego aktu swoim własnym<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Zobacz w tym względzie wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>DIR International Film i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑164/98 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2000:48">EU:C:2000:48</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0043">43</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. W odniesieniu do spraw, w których Sąd dokonał błędnej wykładni zaskarżonego aktu, zob. także wyroki: <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Belgia/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑197/99 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:444">EU:C:2003:444</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0058">58</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0067">67</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, i <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>International Power i in./NALOO</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑172/01 P, C‑175/01 P, C‑176/01 P i C‑180/01 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:534">EU:C:2003:534</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0156">156</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>Przykładowo, w wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Aalborg Portland i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑204/00 P, C‑205/00 P, C‑211/00 P, C 213/00 P, C‑217/00 P i C‑219/00 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:6">EU:C:2004:6</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0381">381</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0385">385</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, Trybunał orzekł, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0019" ID="QS0019"/>Sąd wyłączył z obliczeń grzywien nałożonych na francuską spółkę Ciments obrót spółek zależnych hiszpańskich i greckiej tej spółki, ponieważ stwierdzono, że nie kontrolowała ich ona jeszcze w momencie, kiedy zawiniła poprzez zachowania stanowiące naruszenie. Sąd uznał ponadto, że w 1990 r. francuska spółka Ciments zaprzestała wszelkich spornych zachowań. […] Tymczasem, jak wynika z samej decyzji Ciment, francuska spółka Ciments uzyskała kontrolę nad CCB w 1990 r., czyli w tym samym roku, w którym przejęła kontrolę nad spółkami zależnymi hiszpańskimi i grecką. […] <HT TYPE="ITALIC">Sąd zatem popełnił oczywisty błąd, który można było wykryć na podstawie dokumentu takiego jak decyzja Ciment, która w oczywisty sposób od początku znajdowała się w centrum dyskusji</HT><QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/> (wyróżnienie moje).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>Co więcej, w wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>PKK i KNK/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑229/05 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:32">EU:C:2007:32</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0054">54</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, Trybunał orzekł, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0020" ID="QS0020"/>[z] powyższego wynika, że ustalenie w pkt 35 zaskarżonego postanowienia, iż <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0021" ID="QS0021"/>zgodnie z zeznaniem [Osmana] Ocalana zawartym w załączniku do skargi kongres PKK ogł[osił] jej rozwiązanie<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="00AB" ID="QE0021"/> jest nieprawidłowe i sprzeczne z treścią oświadczenia Osmana Ocalana, do której to ustalenie się odnosi. […] Podobnie <HT TYPE="ITALIC">nie odpowiada dowodom znajdującym się w dyspozycji Sądu</HT> stwierdzenie zawarte w pkt 37 zaskarżonego postanowienia, że <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0022" ID="QS0022"/>[z]amiast wykazać zdolność [Osmana] Ocalana do reprezentowania PKK, skarżący, przeciwnie, utrzymują, że PKK przestała istnieć<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="00AB" ID="QE0022"/>. […] <HT TYPE="ITALIC">Ustalenia faktyczne zawarte w pkt 35–37 zaskarżonego postanowienia są więc nieprawidłowe i stanowią przeinaczenie dowodów, którymi Sąd dysponował</HT>. Zarzut czwarty jest zatem uzasadniony<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/> (wyróżnienie moje).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>Tak samo w wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Industrias Químicas del Vallés/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑326/05 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:443">EU:C:2007:443</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0060">60</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0069">69</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, Trybunał doszedł do wniosku, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0023" ID="QS0023"/>należy stwierdzić, że twierdzenia zawarte w pkt 94 i 104 zaskarżonego wyroku, iż Komisja wcale nie zmieniła swojego stanowiska na temat tego, czy jest niezbędne, by skarżąca przedłożyła <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0024" ID="QS0024"/>kompletną dokumentację<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="00AB" ID="QE0024"/> na poparcie swego wniosku o rejestrację metalaksylu, są niedokładne i stanowią przeinaczenie dowodów przedstawionych Sądowi<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>Wreszcie, jak zauważył rzecznik generalny J. Mischo<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Zobacz opinia w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>IPK/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑433/97 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1999:133">EU:C:1999:133</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. Powołuje się on na wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Komisja/Brazzelli Lualdi i in.</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑136/92 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1994:211">EU:C:1994:211</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0025" ID="QS0025"/>[z] utrwalonego orzecznictwa wynika, że zasadniczo nie można kwestionować w ramach odwołania ustalenia faktycznego dokonanego przez Sąd. Zasada ta przewiduje jednak wyjątek w postaci przypadku, gdy stwierdzenie to jest obciążone oczywistym błędem w ocenie. <HT TYPE="ITALIC">Dotyczy to w szczególności sytuacji, gdy stwierdzenie okoliczności faktycznej przez Sąd jest sprzeczne z aktami sprawy</HT><QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/> (wyróżnienie moje).</TXT><P>Analiza</P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>Moim zdaniem należy rozpocząć analizę od pełnego przytoczenia pkt 112–121 wyroku Keramag, ponieważ punkty te zawierają ustalenia Sądu dotyczące naruszenia popełnionego w ramach AFICS.</TXT><?PAGE NO="11"?><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0026" ID="QS0026"/>112</NO.P><TXT>W tym względzie należy przypomnieć, iż z tabeli D zawartej w motywie 1223 [spornej] decyzji wynika, że Komisja uwzględniła rzeczywiste uczestnictwo spółek PCT i Allia w stwierdzonym naruszeniu na rynku francuskim, trwające przez osiem miesięcy, odpowiadających okresowi od dnia 25 lutego do dnia <DATE ISO="20041109">9 listopada 2004 r.</DATE>, na podstawie ich obecności na spotkaniu AFICS w dniu <DATE ISO="20040225">25 lutego 2004 r.</DATE></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>113</NO.P><TXT>Ponadto z motywów 556 i 590 [spornej] decyzji wynika, że wniosek Komisji, zgodnie z którym w trakcie spotkania AFICS w dniu <DATE ISO="20040225">25 lutego 2004 r.</DATE> producenci artykułów ceramicznych skoordynowali swoje ceny minimalne dla produktów niższej klasy, oparty jest na czterech dowodach, a mianowicie, po pierwsze, odpowiedzi Duravitu na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów (motyw 584 [spornej] decyzji), po drugie, wniosku spółki Ideal Standard na podstawie komunikatu w sprawie współpracy z 2002 r. (motyw 583 [spornej] decyzji), po trzecie, tabeli przedstawionej przez tę spółkę w załączniku do wniosku złożonego przez nią na podstawie komunikatu w sprawie współpracy z 2002 r. (motyw 588 [spornej] decyzji) i, po czwarte, wniosku spółki Roca na podstawie komunikatu w sprawie współpracy z 2002 r. (motyw 556 [spornej] decyzji).</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>114</NO.P><TXT>W świetle orzecznictwa przytoczonego w pkt 95–108 powyżej należy zbadać kolejno różne dowody w celu sprawdzenia, w szczególności, ich wartości dowodowej.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>115</NO.P><TXT>W pierwszej kolejności, co się tyczy oświadczenia złożonego przez Duravit w odpowiedzi na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów, potwierdzającego, że na spotkaniu AFICS z dnia <DATE ISO="20040225">25 lutego 2004 r.</DATE> miały miejsce rozmowy na temat cen minimalnych, należy wskazać, że, jak przyznała Komisja w odpowiedzi na pytanie zadane przez Sąd podczas rozprawy, oświadczenie to nie zostało przekazane skarżącym w toku postępowania administracyjnego. Ponadto należy stwierdzić, że nie wspomina się o tym oświadczeniu w wysłanym do wnoszących odwołanie opisie stanu faktycznego z dnia <DATE ISO="20090609">9 czerwca 2009 r.</DATE></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>116</NO.P><TXT>Tymczasem zgodnie z orzecznictwem w sytuacji gdy dokument nie został przekazany danemu przedsiębiorstwu, mimo że Komisja wyciągnęła z niego wnioski, informacje zawarte w tym dokumencie nie mogą być używane w ramach postępowania (zob. podobnie wyrok […] <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>AKZO/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑62/86</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1991:286">EU:C:1991:286</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0021">21</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Stąd wniosek, że dokument ten nie może być traktowany jako ważny środek dowodowy w dotyczącym go zakresie (zob. podobnie wyrok […] <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>AEG-Telefunken/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>107/82</NO.CASE>, [<NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1983:293">EU:C:1983:293</NO.ECLI>], pkt <REF.NP.ECR REF="NP0027">27</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Co za tym idzie, oświadczenie Duravitu [i in] nie może być uważane za środek dowodowy przeciwko wnoszącym odwołanie.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>117</NO.P><TXT>W drugiej kolejności, jeśli chodzi o oświadczenia spółki Ideal Standard złożone w ramach jej wniosku na podstawie komunikatu w sprawie współpracy z 2002 r., należy przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 105 powyżej, oświadczenie przedsiębiorstwa, któremu zarzuca się udział w kartelu, a którego prawdziwość jest kwestionowana przez szereg innych przedsiębiorstw, którym zarzuca się udział w kartelu, nie może być uważane za stanowiące wystarczający dowód istnienia naruszenia, jeżeli nie jest poparte innymi dowodami.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>118</NO.P><TXT>Tymczasem w niniejszej sprawie ze [spornej] decyzji wynika, że oświadczenia spółki Ideal Standard dotyczące spotkania AFICS w dniu <DATE ISO="20040225">25 lutego 2004 r.</DATE> były kwestionowane. I tak w motywie 585 [spornej] decyzji Komisja mówi o tym, że spółki Villeroy &amp; Boch i Allia uważały, iż koordynacja cen minimalnych, w szczególności w ramach tego spotkania, nie została wykazana. W konsekwencji należy uznać, że oświadczenia spółki Ideal Standard nie mogą same w sobie stanowić wystarczającego dowodu na antykonkurencyjny charakter dyskusji, które miały miejsce podczas tego spotkania.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>119</NO.P><TXT>W trzeciej kolejności, w odniesieniu do tabeli przedstawionej przez spółkę Ideal Standard w załączniku do wniosku złożonego przez nią na podstawie komunikatu w sprawie współpracy z 2002 r., Sąd stwierdza, że zawiera ona cztery kolumny zatytułowane, odpowiednio, <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0027" ID="QS0027"/>mini<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="00AB" ID="QE0027"/>,<?PAGE NO="12"?> <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0028" ID="QS0028"/>maxi<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="00AB" ID="QE0028"/>, <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0029" ID="QS0029"/>IS<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="00AB" ID="QE0029"/> i <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0030" ID="QS0030"/>Porcher<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="00AB" ID="QE0030"/>, przy czym akronim IS oznacza spółkę Ideal Standard, a oznaczenie Porcher jest zarejestrowane jako znak towarowy, którego właścicielem jest Ideal Standard. Należy jednak stwierdzić, że owa tabela nie jest datowana i nie zawiera żadnej informacji łączącej ją ze spotkaniem AFICS w dnia <DATE ISO="20040225">25 lutego 2004 r.</DATE> lub z rozmowami antykonkurencyjnymi. W szczególności w tabeli nie podano nazw konkurentów ani cen minimalnych lub maksymalnych, które konkurenci ci powinni stosować. Dlatego też nie można skutecznie twierdzić, jak czyni to Komisja w odpowiedzi na skargę, że owa tabela stanowi dowód z dokumentów potwierdzający ustalanie cen w ramach tego spotkania, zgodnie z jego opisem przez spółkę Ideal Standard w oświadczeniach złożonych w ramach jej wniosku na podstawie tego komunikatu.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>120</NO.P><TXT>W czwartej kolejności, w odniesieniu do wniosku spółki Roca [France] na podstawie komunikatu w sprawie współpracy z 2002 r., należy zauważyć, że sama Komisja wskazuje w motywie 586 [spornej] decyzji, że chociaż we wniosku tym Roca potwierdza w sposób ogólny wymianę informacji na temat cen minimalnych w ramach AFICS w latach 2002–2004, utrzymuje ona, w szczególności jeśli chodzi o spotkanie AFICS w dniu <DATE ISO="20040225">25 lutego 2004 r.</DATE>, że przedstawiony przez spółkę Ideal Standard opis koordynacji cen minimalnych podczas tego spotkania nie został potwierdzony przez inne przedsiębiorstwa, które złożyły wniosek na podstawie tego komunikatu. Należy zatem stwierdzić, że aby udowodnić, iż podczas tego spotkania została wprowadzona w życie koordynacja cen minimalnych, Komisja nie mogła oprzeć się na oświadczeniach spółki Roca [France] w ramach jej wniosku na podstawie tego komunikatu, w braku potwierdzających je dowodów.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>121</NO.P><TXT>W świetle wszystkich powyższych rozważań skarżące słusznie zarzucają Komisji, że stwierdziła udział spółek Allia i PCT w działaniach antykonkurencyjnych na spotkaniu AFICS w dniu <DATE ISO="20040225">25 lutego 2004 r.</DATE> Należy zatem uwzględnić pierwszą część zarzutu trzeciego jako zasadną<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>W pkt 1 sentencji wyroku Keramag Sąd stwierdził nieważność art. 1 ust. 1 pkt 6 spornej decyzji w zakresie, w jakim Komisja uznała w nim, że spółki Allia SAS i PCT uczestniczyły w naruszeniu dotyczącym kartelu na rynku francuskim od dnia <DATE ISO="20040225">25 lutego 2004 r.</DATE> do dnia <DATE ISO="20041109">9 listopada 2004 r.</DATE> Chociaż w pkt 2 sentencji nie wspomniano wyraźnie o spółkach Allia SAS i PCT, grzywna została obniżona, tak aby odzwierciedlała pkt 326 wyroku Keramag<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0031" ID="QS0031"/>326. W drugiej kolejności, w odniesieniu do art. 2 ust. 7 [spornej] decyzji, po pierwsze, w kontekście wniosku sformułowanego w pkt 325 [tego wyroku], należy stwierdzić nieważność art. 2 ust. 7 lit. d) i e) w zakresie, w jakim nakłada on grzywnę w wysokości <FT TYPE="NUMBER">4579610</FT> EUR solidarnie na spółki Allia i Sanitec Europe oraz grzywnę w wysokości <FT TYPE="NUMBER">2529689</FT> EUR solidarnie na spółki PCT, Allia i Sanitec Europe. W konsekwencji całkowitą kwotę nałożonej na skarżące grzywny w wysokości <FT TYPE="NUMBER">57690000</FT> EUR, określonej w art. 2 ust. 7 [spornej] decyzji, należy uchylić w zakresie, w jakim przekracza <FT TYPE="NUMBER">50580701</FT> EUR (czyli: <FT TYPE="NUMBER">57690000</FT> EUR <FT TYPE="NUMBER">–4579610</FT> EUR <FT TYPE="NUMBER">–2529689</FT> EUR)<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/>.</P></QUOT.S></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>Przytoczone powyżej punkty wyroku Keramag nie ujawniają wyraźnie powodów, dla których Sąd nie uwzględnił oświadczenia spółki Roca France załączonego do wniosku o złagodzenie sankcji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>Uważam (jak Komisja), że Sąd prawdopodobnie uznał, iż wystarczało powołać się na motyw 586 spornej decyzji streszczający odpowiedzi spółki Roca na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>W motywie tym wskazano również, że Roca France potwierdziła <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0032" ID="QS0032"/>wymianę informacji na temat cen minimalnych w ramach AFICS<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/>, i dodaje się, że Roca France <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0033" ID="QS0033"/>stara się zdyskredytować oświadczenie potwierdzające złożone przez Ideal Standard<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/> (odwołanie Komisji, przypis 20).</P></NOTE> i w ten sposób uzasadnić nieuwzględnienie oświadczenia spółki Roca załączonego do wniosku o złagodzenie sankcji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>Tymczasem odpowiedź spółki Roca France na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów nie wchodziła w skład akt sprawy. Należy zatem ustalić, czy Sąd mógł stwierdzić nieważność części spornej decyzji, opierając się na dokumencie, który nie znajdował się w aktach sprawy.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="13"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64.</NO.P><TXT>Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0034" ID="QS0034"/>Trybunał nie jest właściwy do ustalania okoliczności faktycznych ani też zasadniczo do badania dowodów, które Sąd dopuścił na poparcie tych okoliczności. Jeżeli dowody te uzyskano w prawidłowy sposób i miało miejsce poszanowanie ogólnych zasad prawa i wymogów proceduralnych dotyczących ciężaru dowodu i postępowania dowodowego, to wyłącznie do Sądu należy ocena, jaką wagę należy przywiązywać do przedstawionych dowodów<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="201D" ID="QE0034"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Zobacz w szczególności wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Baustahlgewebe/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑185/95 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1998:608">EU:C:1998:608</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0024">24</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. Zobacz także wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Komisja/Brazzelli Lualdi i in.</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑136/92 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1994:211">EU:C:1994:211</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0066">66</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; postanowienie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>San Marco/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑19/95 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1996:331">EU:C:1996:331</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Blackspur DIY i in./Rada i Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑362/95 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1997:401">EU:C:1997:401</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0029">29</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; a także opinię rzecznika generalnego P. Légera w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Baustahlgewebe/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑185/95 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1998:37">EU:C:1998:37</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0105">105</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Ocena ta nie stanowi zatem, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0035" ID="QS0035"/>z wyłączeniem przypadków przeinaczenia tych dowodów, kwestii prawnej, która jako taka podlega kontroli Trybunału<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Zobacz w szczególności wyroki: <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>New Holland Ford/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑8/95 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1998:257">EU:C:1998:257</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0026">26</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; i <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Glencore i Compagnie Continentale/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑24/01 P i C‑25/01 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2002:642">EU:C:2002:642</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0065">65</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65.</NO.P><TXT>Jest także prawdą, że w myśl orzecznictwa <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0036" ID="QS0036"/>zgodnie z przepisami regulaminu mającymi zastosowanie do środków dowodowych, to do sądu [Unii] należy decyzja w kwestii konieczności przedstawienia określonego dokumentu, w zależności od okoliczności sporu. W odniesieniu do Sądu, [zgodnie z] jego regulaminem postępowania[,] wniosek o przedstawienie dokumentów zalicza się do środków dowodowych, które Sąd może zarządzić na każdym etapie postępowania<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="201D" ID="QE0036"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Corus UK/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑199/99 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:531">EU:C:2003:531</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0067">67</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. Zobacz także wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Komisja/ICI</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑286/95 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2000:188">EU:C:2000:188</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0049">49</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0050">50</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Salzgitter/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑182/99 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:526">EU:C:2003:526</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0041">41</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Aristrain/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑196/99 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:529">EU:C:2003:529</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0067">67</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; jak również <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Ensidesa/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑198/99 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:530">EU:C:2003:530</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0028">28</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66.</NO.P><TXT>Podobnie, zgodnie z orzecznictwem<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Ismeri Europa/Trybunał Obrachunkowy</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑315/99 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2001:391">EU:C:2001:391</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0019">19</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. Zobacz także wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Glencore i Compagnie Continentale/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑24/01 P i C‑25/01 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2002:642">EU:C:2002:642</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0077">77</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0078">78</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; a także postanowienie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>L/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑230/05 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:270">EU:C:2006:270</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0045">45</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0049">49</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0037" ID="QS0037"/>w tym względzie wyłącznie do Sądu należy ocena ewentualnej konieczności uzupełnienia materiału dowodowego zgromadzonego w rozpatrywanych przez niego sprawach. Walor dowodowy materiału zgromadzonego w sprawie podlega jego swobodnej ocenie, która […] nie podlega kontroli Trybunału w ramach rozpatrywania odwołania, <HT TYPE="ITALIC">z</HT> <HT TYPE="ITALIC">wyjątkiem przypadków przeinaczenia dowodów przedstawionych Sądowi lub wówczas, gdy z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika istotna nieścisłość ustaleń Sądu</HT><QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/> (wyróżnienie moje).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67.</NO.P><TXT>Co więcej, jak zostało już wielokrotnie wskazane w orzecznictwie, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0038" ID="QS0038"/>dokonana przez Sąd ocena dowodów, które zostały mu przedstawione, nie stanowi, z wyłączeniem przypadków przeinaczenia tych dowodów, kwestii prawnej, która jako taka podlega kontroli Trybunału w ramach odwołania<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Postanowienie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>NDC Health/IMS Health i Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑481/01 P(R)</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2002:223">EU:C:2002:223</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0088">88</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, a także <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0039" ID="QS0039"/>Trybunał nie jest zatem właściwy do ustalania okoliczności faktycznych ani też zasadniczo do badania dowodów, które Sąd dopuścił na poparcie tych okoliczności. Jeżeli bowiem dowody te uzyskano w prawidłowy sposób i miało miejsce poszanowanie ogólnych zasad prawa i wymogów proceduralnych dotyczących ciężaru dowodu i postępowania dowodowego, to wyłącznie do Sądu należy ocena, jaką wagę należy przywiązywać do przedstawionych dowodów. Ocena ta nie stanowi więc, z wyłączeniem przypadków przeinaczenia tych dowodów, kwestii prawnej, która jako taka poddana jest kontroli Trybunału<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="201D" ID="QE0039"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>Wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Nederlandse Federatieve Vereniging voor de Groothandel op Elektrotechnisch Gebied/Commission</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑105/04 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:592">EU:C:2006:592</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0069">69</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0070">70</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68.</NO.P><TXT>Uprawnienia kontrolne Trybunału w odniesieniu do ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd obejmują tylko <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0040" ID="QS0040"/>nieprawidłowość jego ustaleń wynikającą z akt sprawy, przeinaczenie dowodów, ich kwalifikację prawną, a także kwestię poszanowania zasad dotyczących ciężaru dowodu i postępowania dowodowego<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="201D" ID="QE0040"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>Wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Sumitomo Metal Industries i Nippon Steel/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑403/04 P i C‑405/04 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:52">EU:C:2007:52</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0039">39</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="14"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69.</NO.P><TXT>Wreszcie, aby dać przykład kontroli wykonywanej przez Trybunał w tym kontekście, zgodnie z wyrokiem <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Activision Blizzard Germany/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑260/09 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:62">EU:C:2011:62</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0057">57</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0041" ID="QS0041"/>kontrola dokonywana przez Trybunał w celu oceny niniejszego zarzutu, opartego na przeinaczeniu […] faksów [rozpatrywanych w rzeczonej sprawie], ogranicza się do sprawdzenia, czy Sąd, stwierdzając na ich podstawie uczestnictwo CD‑Contact Data w niezgodnym z prawem porozumieniu zmierzającym do zmniejszenia handlu równoległego w ogólności, <HT TYPE="ITALIC">nie przekroczył granic rozsądnej oceny tych faksów</HT>. W niniejszym przypadku do Trybunału należy zatem nie niezależna ocena tego, czy Komisja wykazała w sposób wymagany prawem takie uczestnictwo i w ten sposób wywiązała się z ciążącego na niej obowiązku dowiedzenia istnienia naruszenia zasad prawa konkurencji, <HT TYPE="ITALIC">lecz stwierdzenie, czy uznając, iż tak właśnie było, Sąd dokonał interpretacji tych faksów oczywiście sprzecznej z ich brzmieniem</HT>, co nie miało miejsca<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="201D" ID="QE0041"/> (wyróżnienie moje).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70.</NO.P><TXT>Można stworzyć użyteczną analogię między niniejszą sprawą i wyrokiem <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Ufex i in./Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑199/97 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1999:116">EU:C:1999:116</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>)). W tym ostatnim wyroku Trybunał orzekł, iż <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0042" ID="QS0042"/>[j]ako że skarżący wyraźnie wystąpili o to, by Sąd nakazał przedłożenie wspomnianego pisma, naruszył on prawo przy stosowaniu pojęcia nadużycia władzy, orzekając, bez zapewnienia sobie możliwości zbadania owego pisma, że nie stanowi ono wystarczającej poszlaki<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="201D" ID="QE0042"/> (pkt 109); że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0043" ID="QS0043"/>[n]ależy zaznaczyć, iż Sąd nie mógł oddalić żądania skarżących o nakazanie przedstawienia dokumentu, mającego najwyraźniej znaczenie dla rozstrzygnięcia sporu, na tej podstawie, że dokument ten nie został włączony do akt sprawy i że żaden element nie pozwalał na potwierdzenie jego istnienia<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="201D" ID="QE0043"/> (pkt 110); oraz że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0044" ID="QS0044"/>należy stwierdzić, że, jak wynika z pkt 113 zaskarżonego wyroku [w owej sprawie], skarżący wskazali autora, adresata oraz datę pisma, o którego przedstawienie wnosili. Dysponując takimi informacjami, Sąd nie mógł odrzucić twierdzeń stron z braku wystarczających dowodów, gdyż to od niego zależało – poprzez uwzględnienie żądania skarżących, zmierzającego do nakazania przedłożenia tych dokumentów – usunięcie niepewności, które mogły istnieć co do prawdziwości tych twierdzeń, lub wyjaśnienie powodów, dla których taki dokument nie mógł w żadnym razie, niezależnie od jego treści, mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sporu<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="201D" ID="QE0044"/> (pkt 111).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71.</NO.P><TXT>Moim zdaniem orzecznictwo przytoczone w poprzednich punktach nie oznacza, że Sąd może na podstawie oświadczeń zawartych w dokumencie, streszczonych w innym dokumencie, stwierdzić nieważność decyzji, mimo tego, że ani nie dysponował tymi oświadczeniami, ani ich nie zbadał, przy czym chodzi tu o odpowiedź spółki Roca na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72.</NO.P><TXT>Co więcej, wspomniana odpowiedź nie znajdowała się w aktach sprawy i nie została przekazana skarżącym w pierwszej instancji<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0031"><P>Zobacz pkt 11 lit. b) odpowiedzi spółki Keramag i in.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73.</NO.P><TXT>I tak, Trybunał orzekł już, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0045" ID="QS0045"/>zasada kontradyktoryjności wymaga co do zasady, po pierwsze, aby strony postępowania miały prawo do zapoznania się z materiałem dowodowym i z uwagami przedstawionymi przed sądem oraz do ustosunkowania się do nich [<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0032"><P>Wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Varec</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑450/06</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:91">EU:C:2008:91</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0047">47</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>], oraz po drugie, aby oparcie uzasadnienia orzeczenia sądowego na okolicznościach faktycznych i dokumentach, o których strony lub jedna z nich nie mogły się dowiedzieć i odnośnie do których w związku z tym nie mogły zająć stanowiska, stanowiło naruszenie podstawowej zasady prawa<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="201D" ID="QE0045"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0033"><P>Wyroki: <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Snupat/Wysoka Władza,</NAME.CASE> <NO.CASE>42/59 i 49/59</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1961:5">EU:C:1961:5</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, s. 101, 156; <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Plant i in./Komisja i South Wales Small Mines</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑480/99 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2002:8">EU:C:2002:8</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0024">24</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; a także wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Corus UK/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑199/99 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:531">EU:C:2003:531</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0019">19</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. Zobacz także wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Komisja/Irlandia i in.</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑89/08 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:742">EU:C:2009:742</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0052">52</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74.</NO.P><TXT>W rzeczywistości bowiem, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0046" ID="QS0046"/>w celu spełnienia wymogów związanych z prawem do rzetelnego procesu sądowego, konieczne jest, aby strony zapoznały się i mogły przeprowadzić kontradyktoryjną debatę zarówno co do okoliczności faktycznych, jak i prawnych, które są decydujące dla wyniku postępowania<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="201D" ID="QE0046"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0034"><P>Wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Komisja/Irlandia i in.</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑89/08 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:742">EU:C:2009:742</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0056">56</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="15"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75.</NO.P><TXT>Prawo do obrony należy do praw podstawowych tworzących integralną część ogólnych zasad prawnych i Trybunał zapewnia ich przestrzeganie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0035"><P>Wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Aalborg Portland i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑204/00 P, C‑205/00 P, C‑211/00 P, C‑213/00 P, C‑217/00 P i C‑219/00 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:6">EU:C:2004:6</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0064">64</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. Zobacz także wyroki: <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Bertelsmann i Sony Corporation of America/Impala</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑413/06 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:392">EU:C:2008:392</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0061">61</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Solvay/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑109/10 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:686">EU:C:2011:686</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0051">51</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i nast.</P></NOTE>. Przestrzeganie prawa do obrony w postępowaniu przed Komisją zmierzającą do nałożenia na przedsiębiorstwo grzywny za naruszenie reguł konkurencji wymaga stworzenia zainteresowanemu przedsiębiorstwu możliwości skutecznego przedstawienia jego punktu widzenia w kwestii prawdziwości i znaczenia faktów i zarzucanych okoliczności, a także w kwestii dokumentów uwzględnionych przez Komisję w celu udowodnienia jej twierdzenia o istnieniu naruszenia traktatu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0036"><P>Wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Aalborg Portland i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑204/00 P, C‑205/00 P, C‑211/00 P, C‑213/00 P, C‑217/00 P i C‑219/00 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:6">EU:C:2004:6</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0066">66</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Praw tych dotyczy art. 41 ust. 2 lit. a) i b) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0047" ID="QS0047"/>kartą<QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="201D" ID="QE0047"/>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76.</NO.P><TXT>Dlatego też fakt, że w pkt 120 wyroku Keramag Sąd oparł swoje wnioski na zawartym w spornej decyzji streszczeniu argumentów spółki Roca France, wysuniętych przez nią w odpowiedzi na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów, bez zbadania ich bezpośrednio i na podstawie oświadczenia towarzyszącego jej wnioskowi o złagodzenie sankcji, oznacza, że doszło do naruszenia zasady poszanowania prawa do obrony i obowiązku uzasadnienia. Ponadto, jak wskazała Komisja, gdyby Roca France nie pomogła Komisji, jak stwierdził Sąd w pkt 120 wyroku Keramag, przedsiębiorstwo to nie mogłoby uzyskać obniżki grzywny w wyroku Roca Sanitario.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77.</NO.P><TXT>Wbrew opinii Sądu (który sugeruje zmianę stanowisk przedstawionych przez spółkę Roca France), myślę, że Roca France starała się zminimalizować wartość dowodową oświadczeń spółki Ideal Standard celem zwiększenia wartości dodanej swych oświadczeń.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78.</NO.P><TXT>Za taką wykładnią w niniejszej sprawie opowiadam się nie tylko ja i Komisja. Odpowiada ona również wnioskom Sądu przedstawionym w wyroku Roca, wydanym w postepowaniu, w którym Sąd zbadał zresztą jako taką odpowiedź spółki Roca France na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów, ponieważ dokument ten niewątpliwie został włączony do akt tej sprawy (co nie miało miejsca w niniejszej sprawie) i oświadczenia tego przedsiębiorstwa złożone w ramach współpracy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79.</NO.P><TXT>Taka wykładnia narzuca się tym bardziej, że należy przydać większą wagę wyrokowi wydanemu w sprawie, w której rozpatrywane dokumenty, należące do akt sprawy, zostały zbadane, niż wyrokowi wydanemu w sprawie, w której dokumenty te albo nie zostały zbadane przez Sąd, albo nawet nie stanowiły części akt.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80.</NO.P><TXT>Tymczasem bardziej szczegółowa analiza wyroku Roca ukazuje, że Sąd uznał w nim, że dowody dostarczone przez spółkę Ideal Standard były niewystarczające do wykazania istnienia naruszenia, podczas gdy Roca France w swoich oświadczeniach złożonych w ramach współpracy wniosła <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0048" ID="QS0048"/>istotną wartość dodaną<QUOT.END REF.START="QS0048" CODE="201D" ID="QE0048"/> (pkt 197–202). W dalszych punktach wyroku (pkt 203 i nast.) Sąd zbadał kwestię tego, czy istnieje sprzeczność pomiędzy oświadczeniem spółki Roca France w ramach współpracy a jej odpowiedzią na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów i orzekł w pkt 210, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0049" ID="QS0049"/>informacje wskazane w motywie 586 [spornej] decyzji, które zostały rozwinięte przez Komisję w jej pismach, nie pozwalają uznać, że skarżąca zdyskredytowała dostarczone przez nią samą informacje. Z jednej strony bowiem zarówno ze [spornej] decyzji, jak i z pism Komisji wynika, że skarżąca potwierdziła wymianę informacji na temat cen minimalnych dotyczących artykułów ceramicznych niższej klasy w ramach AFICS, w szczególności w 2004 r., co nie zostało zakwestionowane. Z drugiej strony prawdą jest, że skarżąca podała w wątpliwość wartość dowodową oświadczenia spółki Ideal Standard dotyczącego spotkania AFICS w dniu <DATE ISO="20040225">25 lutego 2004 r.</DATE> i dokumentu, który spółka ta przedstawiła na poparcie swojego twierdzenia. Niemniej jednak należy stwierdzić, że w ten sposób skarżąca jedynie przedstawiła Komisji argumenty zmierzające do wykazania, że dowody przedstawione przez spółkę Ideal Standard<?PAGE NO="16"?> nie były wystarczające do wykazania istnienia naruszenia dotyczącego artykułów ceramicznych popełnionego we Francji w 2004 r., w celu wykazania, że informacje, które przekazała sama w ramach wniosku zmierzającego do skorzystania z obniżki grzywny, były Komisji niezbędne w celu udowodnienia tego naruszenia i, co za tym idzie, wnosiły istotną wartość dodaną<QUOT.END REF.START="QS0049" CODE="201D" ID="QE0049"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81.</NO.P><TXT>W konsekwencji, wnioski dotyczące oświadczeń spółki Roca France przedstawione w wyroku Keramag i w wyroku Roca stoją wobec siebie w oczywistej sprzeczności.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0082"><NO.P>82.</NO.P><TXT>Sąd naruszył zatem prawo poprzez to, że stwierdził nieważność części spornej decyzji, opierając się na dokumencie, który nie został włączony do akt i z którego zresztą wyciągnął inne wnioski w równoległej sprawie, w której znalazł się on w aktach i był przedmiotem szczegółowej debaty.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0083"><NO.P>83.</NO.P><TXT>Pozostaje zbadać, czy Sąd niesłusznie orzekł w pkt 120 wyroku Keramag, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0050" ID="QS0050"/>[n]ależy zatem stwierdzić, że aby udowodnić, iż podczas tego spotkania została wprowadzona w życie koordynacja cen minimalnych, Komisja nie mogła oprzeć się na oświadczeniach spółki Roca [France] w ramach jej wniosku na podstawie […] komunikatu [w sprawie łagodzenia sankcji], w braku potwierdzających je dowodów<QUOT.END REF.START="QS0050" CODE="201D" ID="QE0050"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0084"><NO.P>84.</NO.P><TXT>Przede wszystkim, przyznaję, że pomimo użycia słowa <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0051" ID="QS0051"/>zatem<QUOT.END REF.START="QS0051" CODE="201D" ID="QE0051"/> nie widzę związku pomiędzy odniesieniem do motywu 586 spornej decyzji i niemożliwością oparcia się przez Komisję na oświadczeniach spółki Roca France załączonych do wniosku o złagodzenie sankcji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0085"><NO.P>85.</NO.P><TXT>Następnie w pkt 197 wyroku Roca Sąd orzekł, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0052" ID="QS0052"/><HT TYPE="ITALIC">bez informacji dostarczonych przez [spółkę Roca France] Komisja nie byłaby w stanie dowieść</HT>, na podstawie li tylko dowodów przedstawionych przez spółkę Ideal Standard w ramach jej wniosku zmierzającego do skorzystania z obniżki grzywny, naruszenia dotyczącego artykułów ceramicznych popełnionego we Francji w roku 2004<QUOT.END REF.START="QS0052" CODE="201D" ID="QE0052"/> (wyróżnienie moje).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0086"><NO.P>86.</NO.P><TXT>Co więcej, w wyrokach Duravit (pkt 324) i Villeroy &amp; Boch Austria (pkt 289 i 290) Sąd wyraźnie odniósł się do oświadczenia spółki Roca France złożonego w ramach współpracy jako do składnika zbioru dowodów <HT TYPE="ITALIC">pozwalających mu dojść do wniosku, że naruszenie dotyczące artykułów ceramicznych we Francji zostało wykazane</HT>. W obu tych wyrokach Sąd uważa, że spółki Ideal Standard i Roca potwierdzają wzajemnie swoje oświadczenia<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0037"><P>Przynajmniej w odniesieniu do produktów <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0053" ID="QS0053"/>niższej klasy<QUOT.END REF.START="QS0053" CODE="201D" ID="QE0053"/>, zważywszy, iż to do tych produktów odnoszą się wnioski Komisji. Zobacz ostatnie zdanie motywu 590 spornej decyzji.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0087"><NO.P>87.</NO.P><TXT>Koncepcja potwierdzenia nie musi bowiem dotyczyć sytuacji, w której ten sam dowód występuje dwa lub trzy razy. Chodzi raczej o dwa lub trzy różne <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0054" ID="QS0054"/>elementy układanki<QUOT.END REF.START="QS0054" CODE="201D" ID="QE0054"/>, które do siebie pasują, a zatem pozwalają uzyskać pełny obraz sytuacji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0088"><NO.P>88.</NO.P><TXT>Nie jest więc zaskakujące, że w wyrokach Villeroy &amp; Duravit i Roca Boch Austria Sąd ustalił, iż oświadczenie w ramach współpracy może być potwierdzone przez inne tego rodzaju oświadczenie. Tymczasem w wyroku Keramag Sąd nawet nie zbadał ani wartość dowodowej oświadczenia spółki Roca France, ani w jakim stopniu potwierdzało ono oświadczenie spółki Ideal Standard, odsyłając po prostu do jednego zdania w streszczeniu odpowiedzi spółki Roca France na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów (podczas gdy dokument ten nie stanowił nawet część akt sprawy).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0089"><NO.P>89.</NO.P><TXT>Wywodzę z powyższego dwa wnioski.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="17"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0090"><NO.P>90.</NO.P><TXT>Po pierwsze, myślę (tak jak Komisja), że wyrok Sądu jest obarczony brakiem uzasadnienia, po pierwsze, ponieważ Sąd nie zbadał wartości dowodowej oświadczenia spółki Roca France, a jest to tym ważniejsze, że stanowi ono dowód o decydującym znaczeniu w wyrokach Villeroy &amp; Boch Austria, Duravit i Roca, a po drugie dlatego, że zastąpił zbadanie go wyrwanym z kontekstu odesłaniem do streszczenia (zawartego w spornej decyzji) odpowiedzi spółki Roca France na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów (inaczej zresztą interpretowane w wyroku Roca).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0091"><NO.P>91.</NO.P><TXT>Moim zdaniem Sąd nie mógł bez uzasadnienia oprzeć się na orzecznictwie zezwalającym nie badać wartości dowodów pozbawionych znaczenia<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0038"><P>Wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Dorsch Consult/Rada i Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑237/98 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2000:321">EU:C:2000:321</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0050">50</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0051">51</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, dlatego, że w trzech równoległych wyrokach Sąd uznał, iż dowód ten jak najbardziej miał znaczenie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0092"><NO.P>92.</NO.P><TXT>Po drugie, zgadzam się z Komisją, że zawarte w pkt 120 wyroku Keramag twierdzenie Sądu, zgodnie z którym oświadczenie w ramach współpracy nie może potwierdzić innego oświadczenia tego rodzaju, również narusza prawo, ponieważ w trzech sprawach równoległych Sąd słusznie uznał, iż jedno oświadczenie w ramach współpracy mogło zostać potwierdzone przez inne, i doszedł do wniosku, że oświadczenia spółek Ideal Standard i Roca France wzajemnie się potwierdzały (przynajmniej w odniesieniu do produktów <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0055" ID="QS0055"/>niższej klasy<QUOT.END REF.START="QS0055" CODE="201D" ID="QE0055"/>).</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="6"><TITLE><TI><NP><NO.P>–</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Drugi argument: wzajemnie sprzeczne uzasadnienia w wyrokach, z jednej strony, Keramag, a z drugiej strony, Villeroy &amp; Boch Austria, Duravit i Roca</HT></TXT></NP></TI></TITLE><P>Przypomnienie orzecznictwa</P><NP.ECR IDENTIFIER="NP0093"><NO.P>93.</NO.P><TXT>Prawdą jest, że zgodnie z orzecznictwem<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0039"><P>Wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Team Relocations i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑444/11 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:464">EU:C:2013:464</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0066">66</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo.</P></NOTE><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0056" ID="QS0056"/>spoczywający na Sądzie obowiązek uzasadniania swoich wyroków nie może, <HT TYPE="ITALIC">co do zasady</HT>, obejmować obowiązku uzasadnienia rozstrzygnięcia przyjętego w sprawie w odniesieniu do rozstrzygnięcia przyjętego w innej sprawie, nawet jeśli dotyczy ona tej samej decyzji. W tym względzie Trybunał orzekł już, że jeśli adresat decyzji postanawia wnieść skargę o stwierdzenie jej nieważności, sąd Unii rozpatruje jedynie te elementy decyzji, które dotyczą tego adresata. Natomiast elementy decyzji dotyczące innych adresatów nie są objęte przedmiotem sporu rozstrzyganego przez sąd Unii<QUOT.END REF.START="QS0056" CODE="201D" ID="QE0056"/> (wyróżnienie moje).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0094"><NO.P>94.</NO.P><TXT>Zostało również wskazane w orzecznictwie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0040"><P>Wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Siemens i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑239/11 P, C‑489/11 P i C‑498/11 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:866">EU:C:2013:866</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo.</P></NOTE>, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0057" ID="QS0057"/>kontrola dokonywana przez Trybunał w celu oceny zarzutu opartego na przeinaczeniu dowodu ogranicza się do zbadania, czy Sąd, opierając się na tym dowodzie przy stwierdzeniu uczestnictwa w kartelu, <HT TYPE="ITALIC">w</HT> <HT TYPE="ITALIC">oczywisty sposób</HT> nie przekroczył granic rozsądnej oceny tego dowodu. Do Trybunału należy zatem nie niezależna ocena tego, czy Komisja wykazała w sposób wymagany prawem takie uczestnictwo i w ten sposób wywiązała się z ciążącego na niej obowiązku dowiedzenia istnienia naruszenia zasad prawa konkurencji, lecz stwierdzenie, czy uznając, iż tak właśnie było, Sąd dokonał interpretacji tego dowodu <HT TYPE="ITALIC">oczywiście</HT> sprzecznej z jego treścią<QUOT.END REF.START="QS0057" CODE="201D" ID="QE0057"/> (wyróżnienie moje).</TXT><P>Analiza</P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0095"><NO.P>95.</NO.P><TXT>Jestem zdania, że Sąd <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0058" ID="QS0058"/>w sposób oczywisty przekroczył granice rozsądnej oceny<QUOT.END REF.START="QS0058" CODE="201D" ID="QE0058"/> dowodu, traktując go w sposób radykalnie odmienny w równoległych sprawach dotyczących tego samego naruszenia i tej samej decyzji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0096"><NO.P>96.</NO.P><TXT>Ponadto pragnę zauważyć, że zdaniem Trybunału <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0059" ID="QS0059"/>co do zasady<QUOT.END REF.START="QS0059" CODE="201D" ID="QE0059"/> tylko <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0060" ID="QS0060"/>spoczywający na Sądzie obowiązek uzasadniania swoich wyroków nie może […] obejmować obowiązku uzasadnienia rozstrzygnięcia przyjętego w sprawie w odniesieniu do rozstrzygnięcia przyjętego w innej sprawie, nawet jeśli dotyczy ona tej samej decyzji<QUOT.END REF.START="QS0060" CODE="201D" ID="QE0060"/>, co zakłada możliwość istnienia sytuacji nadzwyczajnych,<?PAGE NO="18"?> w których orzecznictwo dotyczące uzasadnienia wewnętrznie sprzecznego, mające ogólnie zastosowanie w odniesieniu do uzasadnienia przedstawionego w <HT TYPE="ITALIC">jednym i tym samym</HT> <HT TYPE="ITALIC">wyroku</HT>, powinno być stosowane także w odniesieniu do sprzecznego uzasadnienia przedstawionego w wyrokach równoległych. Uważam, że taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0097"><NO.P>97.</NO.P><TXT>Odwołania omawiane w niniejszej opinii dotyczą bowiem sytuacji dość niezwykłej. Komisja stwierdziła naruszenie o charakterze jednolitym, ciągłym i złożonym<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0041"><P>Zobacz w tym względzie D. Riley, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0061" ID="QS0061"/>Revisiting the Single and Continuous Infringement of Article 101: The Significance of Anic in a New Era of Cartel Detection and Analysis<QUOT.END REF.START="QS0061" CODE="201D" ID="QE0061"/>, <HT TYPE="ITALIC">World Competition Law and Economics Review</HT>, Kluwer, 2014, vol. 37, n 3, s. 293–318.</P></NOTE> obejmujące kilka państw członkowskich i trzy rodzaje produktów (kabiny prysznicowe, artykuły ceramiczne i armaturę sanitarną). Tymczasem w czterech wyrokach, w odniesieniu do tych samych motywów spornej decyzji i dokładnie tych samych faktów i tego samego zbioru dowodów, Sąd doszedł do dwóch diametralnie rozbieżnych wniosków. W trzech wyrokach (wyroki Villeroy &amp; Boch Austria, Duravit i Roca) naruszenie AFICS było, zdaniem Sądu, dowiedzione, podczas gdy w wyroku Keramag Sąd doszedł do przeciwnego wniosku i to na podstawie tego samego dowodu, dopuszczonego w trzech pierwszych wyrokach i odrzuconego w czwartym, i nie uzasadnił tej różnicy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0098"><NO.P>98.</NO.P><TXT>Doprowadziło mnie to do wniosku, że dokonana w wyroku Keramag wykładnia treści odpowiedzi spółki Roca France i przedstawione w tym wyroku odesłanie do udzielonej przez tę spółkę odpowiedzi na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów przeinaczają dowody przedstawione w aktach.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0099"><NO.P>99.</NO.P><TXT>To naruszenie prawa łączy się z innymi naruszeniami prawa, które miały decydujący wpływ na rozstrzygnięcie sprawy (Sąd nie uzasadnił braku rozpoznania wniosku o złagodzenie sankcji spółki Roca France, stwierdził nieważność spornej decyzji na podstawie dokumentu, który nie znajdował się w aktach sprawy, i orzekł, że jedno oświadczenie w ramach współpracy nie może potwierdzić innego oświadczenia tego rodzaju).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0100"><NO.P>100.</NO.P><TXT>W konsekwencji należy uwzględnić drugą część zarzutu pierwszego podniesionego przez Komisję.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">b)</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Część trzecia zarzutu pierwszego (Sąd błędnie uznał, że tabela, przedstawiona przez spółkę Ideal Standard w załączniku do jej wniosku o złagodzenie sankcji, sama w sobie stanowi dowód na istnienie kontaktów antykonkurencyjnych, bez zbadania wyjaśnień dotyczących tej tabeli)</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0101"><NO.P>101.</NO.P><TXT>Komisja podnosi, że Sąd naruszył utrwalone orzecznictw, interpretując wymóg potwierdzenia dowodów w zbyt restrykcyjny sposób w odniesieniu do wspomnianej tabeli dotyczącej spotkania AFICS w dniu <DATE ISO="20040225">25 lutego 2004 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0102"><NO.P>102.</NO.P><TXT>Natomiast Keramag i in. uważają, że Sąd zbadał tabelę w prawidłowy sposób oraz że Komisja nie przedstawiła wyjaśnień pozwalających na wyciągnięcie wniosku, iż przedmiotem spotkania AFICS w dniu <DATE ISO="20040225">25 lutego 2004 r.</DATE> były rozmowy antykonkurencyjne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0103"><NO.P>103.</NO.P><TXT>Pragnę zauważyć przede wszystkim, że Sąd odmawia tej tabeli charakteru dowodu z dokumentu potwierdzającego ustalanie cen w ramach rzeczonego spotkania AFICS w dnia <DATE ISO="20040225">25 lutego 2004 r.</DATE>, opisanego przez spółkę Ideal Standard w oświadczeniach towarzyszących jej wnioskowi o złagodzenie sankcji (zob. pkt 119 wyroku Keramag), ponieważ tabela ta <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0062" ID="QS0062"/>nie jest datowana<QUOT.END REF.START="QS0062" CODE="201D" ID="QE0062"/>, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0063" ID="QS0063"/>nie zawiera żadnej informacji łączącej ją ze spotkaniem AFICS w dnia <DATE ISO="20040225">25 lutego 2004 r.</DATE> lub z rozmowami antykonkurencyjnymi<QUOT.END REF.START="QS0063" CODE="201D" ID="QE0063"/> i <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0064" ID="QS0064"/>nie podaje nazw konkurentów ani cen minimalnych lub maksymalnych, które konkurenci ci powinni stosować<QUOT.END REF.START="QS0064" CODE="201D" ID="QE0064"/>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="19"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0104"><NO.P>104.</NO.P><TXT>W wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Salzgitter Mannesmann/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑411/04 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:54">EU:C:2007:54</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0047">47</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, Trybunał potwierdził podejście przyjęte przez Sąd w wyroku, który był przedmiotem odwołania, a mianowicie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0065" ID="QS0065"/>że sam dowód pochodzący z anonimowego źródła, jakim jest dokument <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0066" ID="QS0066"/>klucz podziału<QUOT.END REF.START="QS0066" CODE="00AB" ID="QE0066"/>, nie może samodzielnie wykazać istnienia naruszenia wspólnotowego prawa konkurencji<QUOT.END REF.START="QS0065" CODE="201D" ID="QE0065"/> i że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0067" ID="QS0067"/>należy stwierdzić, że dokumenty te wzajemnie wzmacniają swą moc dowodową<QUOT.END REF.START="QS0067" CODE="201D" ID="QE0067"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0105"><NO.P>105.</NO.P><TXT>Dowodami potwierdzającymi mogą bowiem być dowody, które, choć nie wykazują same w sobie istnienia naruszenia, to mogą służyć poparciu innych dowodów, takich jak wniosek o złagodzenie sankcji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0106"><NO.P>106.</NO.P><TXT>W tym samym wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Salzgitter Mannesmann/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑411/04 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:54">EU:C:2007:54</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0050">50</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, Trybunał orzekł, że nawet anonimowość źródła dokumentu nie wystarcza do pozbawienia go wszelkiej wartości dowodowej, jeśli jego pochodzenie, prawdopodobna data jego sporządzenia oraz treść mogą być określone z wystarczającą pewnością<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0042"><P>Wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Shell/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑11/89</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:1992:33">EU:T:1992:33</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0086">86</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. Zobacz także wyroki: <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Cimenteries CBR i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑25/95, T‑26/95, od T‑30/95 do T‑32/95, od T‑34/95 do T‑39/95, od T‑42/95 do T‑46/95, T‑48/95, od T‑50/95 do T‑65/95, od T‑68/95 do T‑71/95, T‑87/95, T‑88/95, T‑103/95 i T‑104/95</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2000:77">EU:T:2000:77</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0901">901</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Groupe Danone/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑38/02</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2005:367">EU:T:2005:367</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0288">288</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>FNCBV i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑217/03 i T‑245/03</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2006:391">EU:T:2006:391</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0124">124</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; odwołanie oddalone: wyroki <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Coop de France bétail et viande i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑101/07 P i C‑110/07 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:741">EU:C:2008:741</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, a także <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Total Raffinage Marketing/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑566/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2013:423">EU:T:2013:423</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0081">81</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> (zob. przypis 14 niniejszej opinii).</P></NOTE>. Ponadto, nawet w braku podpisu na dokumencie, powinny zostać uwzględnione wyjaśnienia przedstawione przez przedsiębiorstwo, którego współpracownik sporządził ów dokument<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0043"><P>Zobacz na przykład wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Lafarge/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑54/03</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2008:255">EU:T:2008:255</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0369">369</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0373">373</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, w którym Lafarge kwestionuje wartość dowodową notatki anonimowej i bez adresata. Sąd wziął pod uwagę wyjaśnienia udzielone przez Gyproc na temat autora notatki i okoliczności jej sporządzenia.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0107"><NO.P>107.</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie Sąd nie wziął pod uwagę udzielonych przez spółkę Ideal Standard wyjaśnień na temat okoliczności sporządzania tej tabeli, jej autora, jej daty, itd., podczas gdy tabela ta została sporządzona przez świadka zdarzeń i w ścisłym związku z nimi – jest to cały szereg czynników, które co do zasady zwiększają jej wiarygodność<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0044"><P>Zobacz w szczególności wyroki: <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Ensidesa/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑198/99 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:530">EU:C:2003:530</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0312">312</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Nederlandse Federatieve Vereniging voor de Groothandel op Elektrotechnisch Gebied/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑5/00 i T‑6/00</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2003:342">EU:T:2003:342</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0181">181</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, i <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>JFE Engineering i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑67/00, T‑68/00, T‑71/00 i T‑78/00</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2004:221">EU:T:2004:221</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0207">207</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0108"><NO.P>108.</NO.P><TXT>W związku z tym uważam (tak jak Komisja), że Sąd, stawiając nieracjonalne i zbyt rygorystyczne wymogi rozpatrywanym odrębnie dowodom, a w każdym razie ich całościowej analizie, pozbawił jakiegokolwiek znaczenia istniejące orzecznictwo w zakresie możliwości wzajemnego potwierdzenia się tych dowodów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0109"><NO.P>109.</NO.P><TXT>Jestem zatem zdania, że wymagając, aby owa tabela dowodziła sama w sobie istnienia naruszenia, bez uwzględnienia innych dowodów i dodatkowych wyjaśnień (zawartych we wniosku o złagodzenie sankcji spółki Ideal Standard), Sąd naruszył ciążący na nim obowiązek uzasadnienia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0110"><NO.P>110.</NO.P><TXT>Wniosek ten potwierdza fakt, że ocena tego samego dowodu w równoległej sprawie Duravit doprowadziła do zupełnie innego wniosku, mianowicie uznania mocy dowodowej tejże tabeli. Zatem, gdyby Sąd zbadał wskazane wyjaśnienia – tak jak słusznie uczynił to w wyroku Duravit – niniejsza sprawa zostałaby rozstrzygnięta w sposób odmienny.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0111"><NO.P>111.</NO.P><TXT>Wynika stąd, że trzecią część pierwszego zarzutu Komisji należy uwzględnić.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">c)</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Część piąta (Sąd nie dokonał oceny całościowej)</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0112"><NO.P>112.</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Komisja</HT> podnosi, że Sąd, przez to, że nie dokonał badania szeregu dowodów (w szczególności tabel miesięcznych zawierających poufne dane dotyczące sprzedaży lub oświadczenia pana Laligné) i zastosował zbyt surowe wymogi dowodowe w odniesieniu do dowodów, które rzeczywiście zbadał, nie przeprowadził ich całościowej oceny, czego wymaga orzecznictwo.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="20"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0113"><NO.P>113.</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Keramag i in</HT>. zauważają, iż powołały się na oświadczenie pana Laligné, aby wykazać brak spójności wniosków o złagodzenie sankcji spółki Ideal Standard i że owo oświadczenie było w każdym razie pozbawione znaczenia dla spornej decyzji. Twierdzą one, że brak zbadania niektórych dowodów, w szczególności tych, które są pozbawione znaczenia, nie oznacza, że Sąd nie dokonał całościowego badania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0114"><NO.P>114.</NO.P><TXT>Moim zdaniem Sąd faktycznie nie zbadał, czy zachowanie antykonkurencyjne mogło zostać wywnioskowane z szeregu zbiegów okoliczności i poszlak, które rozpatrywane łącznie mogą stanowić dowód naruszenia<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0045"><P>Wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Aalborg Portland i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑204/00 P, C‑205/00 P, C‑211/00 P, C‑213/00 P, C‑217/00 P i C‑219/00 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:6">EU:C:2004:6</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0055">55</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0057">57</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0115"><NO.P>115.</NO.P><TXT>Pomijając badanie kilku istotnych dla sprawy dowodów i wymagając, w pkt 119 wyroku Keramag, aby tabela dotycząca spotkania antykonkurencyjnego, przywoływana jako element potwierdzający dowód, była datowana i zawierała nazwy konkurentów, a także informacje na temat ceny minimalnej i maksymalnej, Sąd postawił bowiem wymaganie, aby taka tabela stanowiła sama w sobie dowód wystarczający do wykazania istnienia naruszenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0116"><NO.P>116.</NO.P><TXT>Tymczasem Trybunał bardzo wyraźnie wskazał, że różne dowody istnienia kartelu są zazwyczaj fragmentaryczne i rozproszone.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0117"><NO.P>117.</NO.P><TXT>Trybunał przypomniał, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0068" ID="QS0068"/>aby wykazać istnienie naruszenia art. 81 ust. 1 WE, Komisja powinna przedstawić poważne, dokładne i spójne dowody […]. Jednakże nie każdy z dostarczonych przez nią dowodów musi koniecznie odpowiadać tym kryteriom w odniesieniu do każdego z elementów naruszenia. Wystarczy, by oceniany całościowo zbiór poszlak przywołanych przez wspomnianą instytucję odpowiadał temu wymogowi […]. Dlatego też zakładając nawet, że żaden z różnych elementów omawianego naruszenia, rozważany osobno, nie stanowi porozumienia lub uzgodnionej praktyki zakazanych przez art. 81 ust. 1 WE […], taki wniosek nie stoi na przeszkodzie temu, aby rzeczone elementy, rozważane łącznie, stanowiły takie porozumienie lub taką praktykę […]. [S]koro zakaz udziału w praktykach i porozumieniach antykonkurencyjnych oraz sankcje, które grożą podmiotom naruszającym prawo, są powszechnie znane, jest normalne, że działania, które te praktyki i porozumienia obejmują, mają miejsce poza prawem, że spotkania odbywają się potajemnie, najczęściej w państwie trzecim, a dokumentacja z tym związana jest ograniczona do minimum. Nawet w przypadku wykrycia przez Komisję dowodów wyraźnie wskazujących na bezprawne kontakty pomiędzy przedsiębiorcami, jak na przykład protokołów ze spotkania, dowody te są zazwyczaj fragmentaryczne i rozproszone, a więc często zachodzi konieczność odtworzenia niektórych szczegółów w drodze dedukcji. W większości przypadków istnienie praktyki lub porozumienia antykonkurencyjnego musi być wywnioskowane na podstawie szeregu zbieżnych okoliczności oraz przesłanek, które rozpatrywane łącznie mogą stanowić, w braku innego możliwego wytłumaczenia, dowód naruszenia reguł konkurencji<QUOT.END REF.START="QS0068" CODE="201D" ID="QE0068"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0046"><P>Wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Knauf Gips/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑407/08 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:389">EU:C:2010:389</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0047">47</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0049">49</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0118"><NO.P>118.</NO.P><TXT>Wpływ tego błędu na wynik sprawy znajduje potwierdzenie w fakcie, że w trzech równoległych sprawach Sąd orzekł w odmienny sposób.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0119"><NO.P>119.</NO.P><TXT>Nie dokonując analizy, czy dowody, badane w sposób całościowy, mogą wzajemnie wzmacniać swoją wartość dowodową<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0047"><P>Wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Salzgitter Mannesmann/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑411/04 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:54">EU:C:2007:54</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0047">47</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, Sąd naruszył ciążący na nim obowiązek uzasadnienia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0120"><NO.P>120.</NO.P><TXT>Wynika z tego, że z tych samych względów co te, które uzasadniały uwzględnienie trzeciej części, piąta część zarzutu pierwszego również powinna zostać uwzględniona.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="21"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0121"><NO.P>121.</NO.P><TXT>Proponuję zatem, aby Trybunał uchylił wyrok Keramag<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0048"><P>Chciałbym zwrócić uwagę Trybunału na fakt, że w swoim odwołaniu Komisja nie podważa rozstrzygnięć wyroku Keramag, które spowodowały niewielkie zmniejszenie udziału spółki Pozzi Ginori w naruszeniu na rynku włoskim (pkt 245 wyroku Keramag), przy czym rozstrzygnięcia te zresztą nie mają żadnego wpływu na kwotę grzywny (pkt 337 i 338 wskazanego wyroku).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">d)</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Skutki uchylenia wyroku Keramag przez Trybunał</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0122"><NO.P>122.</NO.P><TXT>Powyższe rozważania wykazały, że zbiór dowodów wykorzystanych w wyroku Keramag był stosunkowo ograniczony, ale ponieważ Trybunał dysponuje szeregiem innych wyroków Sądu, w których zbadano owe dowody szczegółowo, myślę, że zasada ekonomiki postępowania wymaga, aby Trybunał sam orzekł w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej przez Keramag i in. w pierwszej instancji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0123"><NO.P>123.</NO.P><TXT>Spółki te twierdziły zasadniczo, że wniosek Komisji, opisany w motywach 556 i 590 spornej decyzji, zgodnie z którym Allia i PCT skoordynowały swoje ceny minimalne w odniesieniu do produktów niższej klasy podczas spotkania zorganizowanego w dniu <DATE ISO="20040225">25 lutego 2004 r.</DATE> w ramach AFICS, opiera się na dowodach, które są albo niedopuszczalne, albo niewiarygodne, niepotwierdzone i niewystarczające.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0124"><NO.P>124.</NO.P><TXT>Tymczasem, jak już wskazałem powyżej, w przeciwieństwie do wyroku Keramag, w którym Sąd dopuścił się szeregu naruszeń prawa przy analizowaniu zdarzeń, które miały miejsce w ramach AFICS, Sąd słusznie orzekł w wyroku Villeroy &amp; Boch Austria (pkt 286), że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0069" ID="QS0069"/>[w] motywie 556 wskazanej decyzji Komisja wskazała, że posiada dowody pozwalające wykazać udział członków AFICS w rozmowach na temat koordynacji cen dopiero od spotkania organizacji AFICS w dniu <DATE ISO="20040225">25 lutego 2004 r.</DATE> W motywie 572 […] [spornej] decyzji Komisja wskazała, że według spółki Ideal Standard uczestnicy tego spotkania uzgodnili, że ich ceny minimalne były zbyt niskie i że należy je podnieść, w szczególności poprzez podwyższenie o 3% cen katalogowych. W motywie 573 [spornej] decyzji Komisja wyjaśniła, że informacje te zostały potwierdzone przez spółkę Roca [France]. W motywie 574 tej decyzji Komisja stwierdziła, że po tym spotkaniu uczestnicy wymienili między sobą informacje poufne w zakresie cen i wielkości sprzedaży<QUOT.END REF.START="QS0069" CODE="201D" ID="QE0069"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0125"><NO.P>125.</NO.P><TXT>Po pierwsze, w pkt 287 wskazanego wyroku Sąd orzekł, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0070" ID="QS0070"/>jeśli chodzi o argument spółek Villeroy &amp; Boch i Villeroy &amp; Boch France, zgodnie z którym Komisja nie przedstawiła żadnego dowodu świadczącego o udziale spółki Villeroy &amp; Boch France w trzech spotkaniach AFICS, które odbyły się w 2004 r. (zob. załącznik 11 do [spornej] decyzji), zarzut ten należy oddalić jako bezzasadny. Jak wynika bowiem z motywów 572 i 573 [spornej] decyzji, w celu wykazania uczestnictwa spółki Villeroy &amp; Boch France w tych spotkaniach Komisja oparła się na oświadczeniach złożonych przez spółki Ideal Standard i Roca [France]<QUOT.END REF.START="QS0070" CODE="201D" ID="QE0070"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0126"><NO.P>126.</NO.P><TXT>Po drugie, zgodnie z pkt 288 tego wyroku, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0071" ID="QS0071"/>należy oddalić jako bezzasadne argumenty spółek Villeroy &amp; Boch i Villeroy &amp; Boch France, zgodnie z którymi Komisja nie przeprowadziła w wymagany prawem sposób dowodu bezprawnych dyskusji podczas spotkania organizacji AFICS w dniu <DATE ISO="20040225">25 lutego 2004 r.</DATE>, ponieważ Komisja oparła się na niejasnych i wewnętrznie sprzecznych oświadczeniach ustnych złożonych a posteriori, co Komisja ponadto przyznała w [spornej] decyzji<QUOT.END REF.START="QS0071" CODE="201D" ID="QE0071"/>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="22"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0127"><NO.P>127.</NO.P><TXT>Następnie w pkt 289 tego wyroku Sąd przypomniał, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0072" ID="QS0072"/>[c]hociaż z orzecznictwa wynika bowiem, że oświadczenie beneficjenta obniżki grzywien w całości lub w części, które zostało zakwestionowane przez stronę, musi być potwierdzone [<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0049"><P>Wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>JFE Engineering i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑67/00, T‑68/00, T‑71/00 i T‑78/00</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2004:221">EU:T:2004:221</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0219">219</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>], nic nie stoi na przeszkodzie temu, aby takie potwierdzenie wynikało z zeznań innego przedsiębiorstwa, które uczestniczyło w kartelu, nawet jeśli przedsiębiorstwo to również skorzystało z obniżki grzywien. Potwierdzenie to także poświadcza treść dyskusji na temat cen minimalnych, ponieważ rozmowy te znalazły odzwierciedlenie w sprawozdaniu ze spotkania AFICS w dniu <DATE ISO="20040225">25 lutego 2004 r.</DATE><QUOT.END REF.START="QS0072" CODE="201D" ID="QE0072"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0128"><NO.P>128.</NO.P><TXT>Ponadto w pkt 290 tego wyroku, po przeprowadzeniu analizy oświadczenia spółki Roca [France] i oświadczenia spółki Ideal Standard (stwierdzając, że pierwsze z nich jest bardziej niejasne i zawiera więcej niuansów, niż drugie), Sąd stwierdza, iż <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0073" ID="QS0073"/>[t]o jednak nie podważa stwierdzenia, że zeznanie spółki Roca [France] potwierdza zasadniczo okres, miejsce, uczestników oraz przedmiot bezprawnych dyskusji, jak wskazuje na to punkt porządku obrad. W tych okolicznościach należy stwierdzić, że oświadczenie spółki Ideal Standard, które jest potwierdzone przez oświadczenie spółki Roca [France], wykazuje w sposób wymagany prawem treść bezprawnych dyskusji<QUOT.END REF.START="QS0073" CODE="201D" ID="QE0073"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0129"><NO.P>129.</NO.P><TXT>W pkt 293 tego wyroku Sąd dodał, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0074" ID="QS0074"/>nawet jeśli Komisja nie opiera się na [oświadczeniu złożonym przez Duravit w ramach wniosku o obniżenie grzywny na podstawie komunikatu z 2002 r. w sprawie współpracy] w [spornej] decyzji, nie zmienia to faktu, że, wbrew temu, co utrzymują Villeroy &amp; Boch i Villeroy &amp; Boch France, spółka Duravit także potwierdziła oświadczenie spółki Ideal Standard co do treści bezprawnych dyskusji, które <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0075" ID="QS0075"/>prawdopodobnie<QUOT.END REF.START="QS0075" CODE="00AB" ID="QE0075"/> odbyły się w dniu <DATE ISO="20040225">25 lutego 2004 r.</DATE><QUOT.END REF.START="QS0074" CODE="201D" ID="QE0074"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0130"><NO.P>130.</NO.P><TXT>Wreszcie w pkt 295 Sąd potwierdza, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0076" ID="QS0076"/>oświadczenia spółek Ideal Standard i Roca [France] są wystarczające do stwierdzenia istnienia naruszenia art. 101 ust. 1 TFUE […] wynikającego z udziału w spotkaniu AFICS z dnia <DATE ISO="20040225">25 lutego 2004 r.</DATE><QUOT.END REF.START="QS0076" CODE="201D" ID="QE0076"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0131"><NO.P>131.</NO.P><TXT>Dlatego też do celów niniejszego odwołania powyższe rozważania stosuje się mutatis mutandis w przypadku spółek Keramag i in. i są one wystarczające do tego, aby oddalić – jak to uczynił Sąd w wyrokach Villeroy &amp; Boch Austria i Duravit – skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez Keramag i in. w odniesieniu do zdarzeń, które miały miejsce w ramach AFICS.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie odwołania wzajemnego (zarzut drugi)</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0132"><NO.P>132.</NO.P><TXT>Drugi zarzut odwołania wzajemnego dotyczy zasadniczo dwóch powiązanych elementów: po pierwsze, zarzucanego przeinaczenia okoliczności faktycznych i, po drugie, podnoszonej sprzeczności z wyrokiem <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Wabco Europe i in./Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑380/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2013:449">EU:T:2013:449</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, (znanym także pod nazwą <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0077" ID="QS0077"/>wyrok Ideal Standard<QUOT.END REF.START="QS0077" CODE="201D" ID="QE0077"/>, a później <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0078" ID="QS0078"/>wyrok Wabco<QUOT.END REF.START="QS0078" CODE="201D" ID="QE0078"/>).</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">a)</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Przeinaczenie okoliczności faktycznych?</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0133"><NO.P>133.</NO.P><TXT>Keramag i in. twierdzą posiłkowo, że stwierdzenie, dokonane w pkt 289 wyroku Keramag, zgodnie z którym pismo w sprawie przedstawienia zarzutów zawierało wystarczająco dużo informacji, aby umożliwić spółce Keramag i in. <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0079" ID="QS0079"/>dokładne zapoznanie się z zachowaniem zarzucanym Pozzi Ginori<QUOT.END REF.START="QS0079" CODE="201D" ID="QE0079"/>, stanowi w sposób oczywisty przeinaczenie treści pisma w sprawie przedstawienia zarzutów, które może prowadzić do odwołania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0134"><NO.P>134.</NO.P><TXT>Podnoszą one, że ponieważ w pkt 277 pisma w sprawie przedstawienia zarzutów po prostu wskazano, że spółka Pozzi była obecna na niektórych spotkaniach, w trakcie których nastąpiły <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0080" ID="QS0080"/>działania antykonkurencyjne<QUOT.END REF.START="QS0080" CODE="201D" ID="QE0080"/>, lecz nie opisano w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów <HT TYPE="ITALIC">charakteru</HT> tych działań, Sąd nie mógł uznać go za wystarczająco precyzyjny. Stwierdzenie dokonane<?PAGE NO="23"?> w pkt 289 wyroku Keramag (<QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0081" ID="QS0081"/>w pkt 277 pisma w sprawie przedstawienia zarzutów Komisja poinformowała skarżące o charakterze działań [podczas spotkań grupy Michelangelo], wskazanych przez Komisję, ich częstotliwości, dokładnej dacie ich zajścia oraz dowodach, którymi Komisja dysponowała<QUOT.END REF.START="QS0081" CODE="201D" ID="QE0081"/> w taki sposób, że pismo w sprawie przedstawienia zarzutów pozwalało spółce Keramag i in. na <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0082" ID="QS0082"/>zapoznanie się, w sposób dokładny, z zachowaniem zarzucanym spółce Pozzi Ginori<QUOT.END REF.START="QS0082" CODE="201D" ID="QE0082"/>) pozostaje w sprzeczności ze stwierdzeniem dotyczącym należytego charakteru tego samego fragmentu pisma w sprawie przedstawienia zarzutów w wyroku Wabco, co stanowi samo w sobie wskazanie przeinaczenia okoliczności faktycznych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0135"><NO.P>135.</NO.P><TXT>Pragnę zauważyć (jak uczyniła to Komisja), że spółka Keramag i in. nie wskazały żadnego dowodu, który miał zostać przeinaczony, i przyznają, że w pkt 288 wyroku Keramag Sąd prawidłowo przedstawił treść pkt 277 pisma w sprawie przedstawienia zarzutów. W konsekwencji wnoszą one po prostu, aby Trybunał ponownie zbadał tę kwestię.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0136"><NO.P>136.</NO.P><TXT>W każdym razie, nawet jeśli Keramag i in. starają się znaleźć poparcie dla swej argumentacji w wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Archer Daniels Midland/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑511/06 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:433">EU:C:2009:433</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, twierdząc, że Sąd nie zastosował kryterium prawnego, opracowanego w tym wyroku, w celu dokonania oceny zdolności spółki Keramag i in. do skutecznej obrony, argument ten nie może zostać uwzględniony. Działania antykonkurencyjne zostały bowiem opisane w pkt 256 i 393–400 tego pisma, a Keramag i in., odpowiadając na to pismo, wykazały, że doskonale zrozumiały <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0083" ID="QS0083"/>charakter<QUOT.END REF.START="QS0083" CODE="201D" ID="QE0083"/> zarzucanych działań antykonkurencyjnych. Podnoszony niewystarczający charakter pisma w sprawie przedstawienia zarzutów nie mógł zatem mieć najmniejszego wpływu na to postępowanie.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">b)</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Sprzeczność pomiędzy wyrokami Keramag oraz Wabco?</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0137"><NO.P>137.</NO.P><TXT>Keramag i in. twierdzą, że Sąd wywnioskował, że pismo w sprawie przedstawienia zarzutów ma wystarczający charakter w odniesieniu do naruszenia w sektorze ceramiki łazienkowej we Włoszech, opierając się na uzasadnieniu, które zawiera sprzeczności, oraz że nie uzasadnił odpowiednio wyroku w tym względzie. Podnoszą one, że ocena pisma w sprawie przedstawienia zarzutów w odniesieniu do spotkań grupy Michelangelo, w sprawie równoległej Wabco jest sprzeczna z oceną dokonaną w niniejszej sprawie. Zdaniem spółki Keramag i in. pismo w sprawie przedstawienia zarzutów powinno mieć identyczną wagę w stosunku do wszystkich adresatów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0138"><NO.P>138.</NO.P><TXT>W każdym razie wniosek Sądu dotknięty jest niewystarczająco uzasadniony, ponieważ niemożliwe jest sprawdzenie powodów, dla których ocena poziomu szczegółowości tego samego pisma w sprawie przedstawienia zarzutów jest odmienna, z jednej strony, w sprawie Keramag i, z drugiej strony, w sprawie Wabco.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0139"><NO.P>139.</NO.P><TXT>Keramag i in. uważają, że taka różnica w zakresie pisma w sprawie przedstawienia zarzutów naruszyła ich prawo do obrony, ponieważ wybór ich strategii obrony prawdopodobnie byłby inny, gdyby spółki te zostały poinformowane w sposób prawidłowy o zarzutach, które na nich ciążą. Twierdzą one, że okoliczność, iż pismo w sprawie przedstawienia zarzutów nie przedstawia zarzutów postawionych spółkom Sanitec Europa Oy i Pozzi Ginori, miała wpływ na ich obronę i na sporną decyzję. Wynika z tego – według spółki Keramag i in. – że decyzja ta powinna zostać uchylona w całości lub w części w zakresie, w jakim Komisja stwierdziła, że spółki Sanitec Europe i Pozzi Ginori są winne naruszenia w sektorze ceramiki łazienkowej we Włoszech, a grzywna powinna zostać w konsekwencji uchylona lub zredukowana. Dodają, że sporna decyzja miałaby odmienną treść, gdyby ich prawo do obrony nie zostało naruszone, i wyjaśniają, że samo to naruszenie wymaga w każdym razie stwierdzenia nieważności spornej decyzji niezależnie nawet od tej okoliczności.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="24"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0140"><NO.P>140.</NO.P><TXT>Jak już zauważyłem, omawiając odwołanie Komisji (pkt 93 i 96 niniejszej opinii), zgodnie z orzecznictwem<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0050"><P>Wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Team Relocations i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑444/11 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:464">EU:C:2013:464</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0066">66</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo.</P></NOTE><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0084" ID="QS0084"/>spoczywający na Sądzie obowiązek uzasadniania swoich wyroków nie może, <HT TYPE="ITALIC">co do zasady</HT>, obejmować obowiązku uzasadnienia rozstrzygnięcia przyjętego w sprawie w odniesieniu do rozstrzygnięcia przyjętego w innej sprawie, nawet jeśli dotyczy ona tej samej decyzji<QUOT.END REF.START="QS0084" CODE="201D" ID="QE0084"/> (wyróżnienie moje). Wyjaśniłem, że wykorzystanie przez Trybunał sformułowania <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0085" ID="QS0085"/>co do zasady<QUOT.END REF.START="QS0085" CODE="201D" ID="QE0085"/> stanowi podstawę do stwierdzenia, że orzecznictwo dotyczące uzasadnienia wewnętrznie sprzecznego, mające ogólnie zastosowanie w odniesieniu do uzasadnienia przedstawionego w jednym i tym samym wyroku, może – <HT TYPE="ITALIC">w</HT> <HT TYPE="ITALIC">wyjątkowych okolicznościach</HT> – znaleźć zastosowanie w odniesieniu do uzasadnienia przedstawionego w dwóch lub w kilku wyrokach wydanych w sprawach równoległych, dotyczących tego samego naruszenia i tej samej decyzji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0141"><NO.P>141.</NO.P><TXT>Tymczasem, w przeciwieństwie do odwołania Komisji, jestem zdania, że takich nadzwyczajnych okoliczności nie ma w przypadku odwołania wzajemnego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0142"><NO.P>142.</NO.P><TXT>Bez względu na fakt, że argumentowi spółki Keramag i in. dotyczącemu wyroku Wabco brakuje precyzji, ponieważ nie precyzuje on fragmentu wyroku Wabco, na którym ich argument się opiera, wystarczy stwierdzić, że między wnioskami Sądu w obu sprawach nie ma niespójności. Kontekst, w jakim Sąd zbadał wystarczający charakter pkt 277 pisma w sprawie przedstawienia zarzutów, i poruszane kwestie były bowiem zasadniczo różne w obu sprawach. Po pierwsze, jak podniosła Komisja, w sprawie Wabco chodziło o możliwość interpretowania milczenia jako równoważnego z przyznaniem się do działań antykonkurencyjnych, a nie o wystarczający lub nie charakter pisma w sprawie przedstawienia zarzutów pod kątem umożliwienia spółce Keramag i in. wykonywania ich prawa do obrony. Po drugie, w przeciwieństwie do spółki Wabco, Pozzi Ginori nie zachowała milczenia w odniesieniu do twierdzeń dotyczących spotkań grupy Michelangelo we Włoszech.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0143"><NO.P>143.</NO.P><TXT>W każdym razie pragnę zauważyć, że Keramag i in. nie wskazały żadnego innego dowodu, na który mogłyby się powołać, gdyby <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0086" ID="QS0086"/>charakter działań antykonkurencyjnych<QUOT.END REF.START="QS0086" CODE="201D" ID="QE0086"/>, mających miejsce podczas spotkań grupy Michelangelo, został określony w inny sposób. W tych okolicznościach argumenty Keramag i in. są oparte na przypuszczeniach i pozbawione podstaw.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0144"><NO.P>144.</NO.P><TXT>Dlatego też drugi zarzut odwołania wzajemnego należy odrzucić jako niedopuszczalny, a w każdym razie oddalić jako bezzasadny.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">B –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Sprawy Duravit i in./Komisja (zarzut trzeci), Villeroy &amp; Boch AG/Komisja (zarzuty pierwszy i drugi), Villeroy &amp; Boch SAS/Komisja (zarzuty pierwszy i drugi)</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0145"><NO.P>145.</NO.P><TXT>Jestem zdania, że w tych sprawach Trybunał może dość łatwo wyciągnąć wnioski z uchylenia wyroku Keramag oraz z zaproponowania przeze mnie Trybunałowi samodzielnego rozstrzygnięcia skargi Keramag i in.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0146"><NO.P>146.</NO.P><TXT>Argumentacja spółek Duravit i in., Villeroy &amp; Boch AG i Villeroy &amp; Boch SAS to bowiem, co do zasady, argumentacja Komisji z jej odwołania od wyroku Keramag, tyle że w nieco innej postaci. Tymczasem, jak to wyjaśniłem, w wyroku Keramag sposób przeprowadzenia postępowania dowodowego był niewłaściwy. W odniesieniu do tych samych dowodów i wbrew twierdzeniom wnoszących odwołanie w wyrokach Duravit i Villeroy &amp; Boch Austria nie ma ani przeinaczenia ani braku uzasadnienia. Zarzuty dotyczące tych dowodów są zatem niedopuszczalne, a w świetle mojej opinii w przedmiocie odwołania Komisja/Keramag Keramische Werke i in., wszystko, co mogłoby być związane z nierównym traktowaniem w różnych wyrokach, zostaje ipso facto usunięte, bez wpływu na dopuszczalność tego argumentu.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="25"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0147"><NO.P>147.</NO.P><TXT>Zatem jedynie pomocniczo, ponieważ taka jest rola rzecznika generalnego, poniżej zajmę się tymi sprawami bardziej szczegółowo.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Sprawa Duravit i in./Komisja (w przedmiocie zarzutu trzeciego)</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0148"><NO.P>148.</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Duravit i in</HT>. podnoszą, że Sąd wielokrotnie przeinaczył w sposób oczywisty i w decydujących aspektach treść akt sprawy i w ten sposób dopuścił się naruszeń prawa i naruszył uznane zasady postępowania dowodowego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0149"><NO.P>149.</NO.P><TXT>Wśród czternastu przeinaczeń dowodów, wskazanych przez spółkę Duravit i in., zarzuty siódmy i dwunasty (odnoszące się do pkt 213 oraz 312 i nast. wyroku Sądu) dotyczą odmiennej oceny przez Sąd tych samych dowodów w rozpatrywanej sprawie i w sprawach równoległych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0150"><NO.P>150.</NO.P><TXT>Zdaniem <HT TYPE="ITALIC">Komisji</HT> należy oddalić każdy z tych zarzutów przeinaczenia albo dlatego, że opierają się one na błędnej interpretacji wyroku Duravit, albo ze względu na fakt, że za pomocą tego zarzutu Duravit i in. w rzeczywistości zmierzają częściowo do uzyskania ponownej oceny okoliczności faktycznych, bez wykazania oczywistego ich przeinaczenia przez Sąd.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0151"><NO.P>151.</NO.P><TXT>Zgodnie z wnioskiem Trybunału analiza tego zarzutu w niniejszej opinii ograniczać się będzie do kwestii tego, czy wnioski Sądu co do pewnych dowodów, ocenianych inaczej w innych sprawach, mogą zostać w tej sprawie uwzględnione (a mianowicie wyłącznie do zarzutów przeinaczenia siódmego i dwunastego podniesionych przez Duravit i in.).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0152"><NO.P>152.</NO.P><TXT>Duravit i in. wskazują na odmienną ocenę przez Sąd tych samych dowodów w niniejszej sprawie oraz w sprawach równoległych (wyroki: Keramag oraz Villeroy &amp; Boch Austria), w szczególności w zakresie przebiegu i uwzględnienia, w celu ustalenia istnienia praktyk antykonkurencyjnych, niektórych spotkań, w których uczestniczyły Duravit i in.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0153"><NO.P>153.</NO.P><TXT>Jestem zdania, że w niniejszej sprawie Sąd nie przekroczył granic rozsądnej oceny dowodów.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">a)</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Siódme zarzucane przeinaczenie</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0154"><NO.P>154.</NO.P><TXT>Duravit i in. twierdzą, że w pkt 213 wyroku Duravit Sąd przeinaczył dowody i naruszył zasady postępowania dowodowego w odniesieniu do notatek pracownika spółki Hansgrohe o nazwisku Schinle, dotyczących spotkania DSI (Freundeskreis der deutschen Sanitärindustrie)/IFS [Industrie Forum Sanitär (Forum przemysłu sanitarnego)] w dniu <DATE ISO="20001005">5 października 2000 r.</DATE>, które w wyroku Keramag zostały zinterpretowane w inny sposób.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0155"><NO.P>155.</NO.P><TXT>Jestem zdania, że te argumenty służą jedynie jako pretekst do podważenia oceny dowodów dokonanej przez Sąd w pkt 213 zaskarżonego wyroku, która, jako taka, nie może zostać podważona w postępowaniu odwoławczym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0156"><NO.P>156.</NO.P><TXT>Z utrwalonego orzecznictwa wynika bowiem, że przeinaczenie musi w oczywisty sposób wynikać z akt sprawy, tak by nie zachodziła konieczność dokonywania nowej oceny faktów i dowodów<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0051"><P>Wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Siemens i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑239/11 P, C‑489/11 P i C‑498/11 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:866">EU:C:2013:866</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, który odsyła do wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Activision Blizzard Germany/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑260/09 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:62">EU:C:2011:62</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0053">53</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0157"><NO.P>157.</NO.P><TXT>W każdym razie, jak podniosła Komisja, z pkt 213 wyroku Duravit wynika, że odsyłając do orzecznictwa przytoczonego w pkt 210–212 owego wyroku, Sąd orzekł to samo, co w pkt 133 wyroku Keramag, na który powołują się Duravit i in.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="26"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0158"><NO.P>158.</NO.P><TXT>Jednak w owym pkt 133 Sąd orzekł jednoznacznie, że uważa, iż cel antykonkurencyjny wynika z notatek dotyczących spotkania w dniu <DATE ISO="20001005">5 października 2000 r.</DATE>: <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0087" ID="QS0087"/>Fragment notatek spółki Hansgrohe, cytowany w pkt 132 powyżej, <HT TYPE="ITALIC">wskazuje jednoznacznie na antykonkurencyjny cel tego spotkania</HT>. Zakomunikowane przy tej okazji uczestnikom podwyżki cen na rok 2001 stanowią bowiem szczególnie chronione informacje handlowe w rozumieniu orzecznictwa przytoczonego w pkt 54–57 powyżej<QUOT.END REF.START="QS0087" CODE="201D" ID="QE0087"/> (wyróżnienie moje).</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">b)</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Dwunaste zarzucane przeinaczenie</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0159"><NO.P>159.</NO.P><TXT>Duravit i in. twierdzą, że w pkt 312 i nast. wyroku Duravit Sąd przeinaczył sporną decyzję w kwestii wartości dowodowej dowodów dotyczących spotkania IFS w dniu <DATE ISO="20010424">24 kwietnia 2001 r.</DATE> i spotkań Fachverband Sanitärkeramische Industrie (zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0088" ID="QS0088"/>FSKI<QUOT.END REF.START="QS0088" CODE="201D" ID="QE0088"/>) w dniu 23 stycznia i w dniu <DATE ISO="20020705">5 lipca 2002 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0160"><NO.P>160.</NO.P><TXT>Jak zauważyłem w odniesieniu do siódmego zarzucanego przeinaczenia, te argumenty te służą również do podważenia oceny dowodów dokonanej przez Sąd, która, jako taka, nie może zostać podważona w postępowaniu odwoławczym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0161"><NO.P>161.</NO.P><TXT>Sąd faktycznie stwierdził w wyroku Keramag, że dwa spotkania FSKI nie zostały wspomniane w uzasadnieniu spornej decyzji jako forum działań antykonkurencyjnych między uczestnikami. Sąd przedstawia to samo stwierdzenie w odniesieniu do spotkania IFS w dniu <DATE ISO="20020123">23 stycznia 2002 r.</DATE> (pkt 129 wskazanego wyroku).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0162"><NO.P>162.</NO.P><TXT>Niemniej jednak uważam, że w wyroku Duravit nie wskazano inaczej. Owe trzy spotkania nie są w nim nigdzie analizowane. Odesłanie w pkt 313 tego wyroku do wyższej wartości dowodowej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0089" ID="QS0089"/>prawie wszystkich<QUOT.END REF.START="QS0089" CODE="201D" ID="QE0089"/> dowodów dotyczących spotkań IFS i FSKI może dotyczyć jedynie spotkań zbadanych przez Sąd. Trzy wymienione spotkania są w konsekwencji wykluczone. Taki sam wniosek należy wyciągnąć w odniesieniu do spotkania IFS w dniu <DATE ISO="20011114">14 listopada 2001 r.</DATE></TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">c)</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Wnioski</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0163"><NO.P>163.</NO.P><TXT>Zarzuty przeinaczenia siódmy i dwunasty podnoszone przez Duravit i in. powinny zostać albo odrzucone jako niedopuszczalne albo oddalone jako bezzasadne.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Sprawa Villeroy &amp; Boch AG/Komisja</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">a)</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie zarzutu pierwszego (ocena zarzucanego naruszenia we Francji jest wewnętrznie sprzeczna, niezgodna z zasadą równego traktowania, zasadą in dubio pro reo i regułami logiki)</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">i)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Zwięzłe streszczenie argumentów Villeroy &amp; Boch AG</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0164"><NO.P>164.</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Villeroy &amp; Boch AG</HT> kwestionuje ocenę dowodów odnoszących się do zbioru okoliczności faktycznych mających miejsce we Francji. W analizie dowodów, jej zdaniem, są istotne sprzeczności. Analiza dowodów dotknięta takimi sprzecznościami narusza, jej zdaniem, zasady równego traktowania, a Sąd dopuścił się szeregu naruszeń prawa na jej szkodę. Po pierwsze, Sąd ocenił dwa dowody (oświadczenie spółek Ideal Standard i Roca France w ramach współpracy) w sposób diametralnie przeciwstawny analizie dokonanej w wyroku Keramag, ze szkodą dla tej strony i z naruszeniem zasad równego traktowania i rozstrzygania wątpliwości na korzyść oskarżonego. Po drugie, Sąd przeanalizował dowód nienadający się do wykorzystania (oświadczenie spółki Duravit i in.) również na<?PAGE NO="27"?> jej niekorzyść i to niezgodnie ze swoim własnym orzecznictwem i z naruszeniem zasad równego traktowania i rozstrzygania wątpliwości na korzyść oskarżonego, a także z art. 263 TFUE i art. 296 akapit drugi TFUE, jednocześnie w ten sposób zastępując niezgodnie z prawem uzasadnienie spornej decyzji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0165"><NO.P>165.</NO.P><TXT>Co więcej, według spółki Villeroy &amp; Boch AG, zeznanie przedsiębiorstwa, które wniosło o złagodzenie sankcji, może również, w myśl wynikającej z orzecznictwa zasady testis unus testis nullus, zostać potwierdzone zeznaniami innych uczestników kartelu. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, ponieważ zeznanie zawarte we wniosku o złagodzenie sankcji spółki Ideal Standard zostało potwierdzone przez oświadczenia spółki Roca France. Ocena podnoszonych przeciwko nim dowodów, zmierzająca do wykazania ich uczestnictwa w obrębie rynku francuskiego, jest całkowicie sprzeczna z oceną dokonaną w wyroku Keramag.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0166"><NO.P>166.</NO.P><TXT>Ponieważ nie przeprowadzono zgodnie z prawem żadnego innego dowodu w odniesieniu do naruszenia, które można rzekomo przypisać spółce Villeroy &amp; Boch AG we Francji, obciążenie tej spółki opiera się na naruszeniu prawa tego samego rodzaju, co wskazane powyżej, w odniesieniu do okoliczności faktycznych mających miejsce we Francji. Należy zatem uchylić stwierdzenie przez Sąd jednolitego naruszenia, ponieważ w odniesieniu do Francji nie są spełnione przesłanki naruszenia złożonego i ciągłego. Trzeba przynajmniej stwierdzić nieważność ustaleń przedstawionych w art. 1 i 2 spornej decyzji w odniesieniu do Francji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0167"><NO.P>167.</NO.P><TXT>Zdaniem Komisji wspomniana argumentacja jest bezzasadna.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">ii)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Analiza</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0168"><NO.P>168.</NO.P><TXT>Jak już zostało wskazane w mojej analizie odwołania Komisja/Keramag Keramische Werke i in. (pkt 45–131 niniejszej opinii), niektóre aspekty oceny w wyroku Keramag są całkowicie sprzeczne z ich odpowiednikami w trzech wyrokach równoległych (wyroki Roca Sanitario, Duravit oraz Villeroy &amp; Boch Austria), wydanych w tym samym dniu przez tych samych sędziów przeciwko tej samej decyzji Komisji. Wszystkie te wyroki mają za przedmiot te same okoliczności faktyczne i Komisja powołała się w nich na te same dowody.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0169"><NO.P>169.</NO.P><TXT>Tymczasem, w przeciwieństwie do tego, co twierdzi Villeroy &amp; Boch AG, w wyroku Villeroy &amp; Boch Austria Sąd słusznie orzekł, że rozmowy o charakterze antykonkurencyjnym, które odbyły się w trakcie spotkania AFICS w dniu <DATE ISO="20040225">25 lutego 2004 r.</DATE>, zostały dowiedzione w sposób wystarczający pod względem prawnym, opierając się w tym względzie na zgodnych wnioskach złożonych przez spółki Ideal Standard i Roca France do celów zastosowania komunikatu w sprawie łagodzenia sankcji. W ten sposób Sąd postępował zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, zgodnie z którym treść wniosku o zastosowanie komunikatu w sprawie łagodzenia sankcji mogła zostać potwierdzona przez inny wniosek o zastosowanie komunikatu w sprawie łagodzenia sankcji<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0052"><P>Potwierdzenie nie musi koniecznie wynikać z dokumentów pochodzących z okresu, w którym zaistniały rozpatrywane okoliczności faktyczne. Szereg oświadczeń może być wiarygodnych, jeżeli się wzajemnie potwierdzają. Zobacz w tym względzie wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Siemens i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑239/11 P, C‑489/11 P i C‑498/11 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:866">EU:C:2013:866</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0190">190</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0191">191</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. Zobacz także wyroki: <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Lögstör Rör/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑16/99</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2002:72">EU:T:2002:72</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0045">45</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0047">47</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Bolloré i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑109/02, T‑118/02, T‑122/02, T‑125/02, T‑126/02, T‑128/02, T‑129/02, T‑132/02 i T‑136/02</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2007:115">EU:T:2007:115</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0168">168</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; i <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Polimeri Europa/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑59/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2011:361">EU:T:2011:361</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0055">55</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. Potwierdzenie przez inne oświadczenie złożone w ramach wniosku o zastosowanie komunikatu w sprawie łagodzenia sankcji może wystarczyć, jeśli oświadczenie to zostało złożone w sposób niezależny i jest zgodne co do zasady z opisem naruszenia. Zobacz w tym względzie wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Total Raffinage Marketing/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑566/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2013:423">EU:T:2013:423</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0074">74</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Sąd doszedł do takiego samego rezultatu w wyroku Duravit (pkt 324). Wreszcie w wyroku Roca (pkt 198 i 239), jak już wskazałem w pkt 49 (tiret trzecie) niniejszej opinii, Sąd przyznał obniżkę grzywny w wysokości 6%, ponieważ dostarczone informacje miały istotną wartość dodaną, gdyż świadczyły o tym, że w trakcie spotkania AFICS w dniu <DATE ISO="20040225">25 lutego 2004 r.</DATE> miały miejsce rozmowy antykonkurencyjne. Wyrok Roca odnosił się zatem do tego samego aspektu naruszenia, co niniejsza sprawa.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="28"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0170"><NO.P>170.</NO.P><TXT>Jak już wskazałem, chociaż w trzech wyrokach (a mianowicie, w wyrokach Roca, Duravit i Villeroy &amp; Boch Austria) Sąd stwierdził, że naruszenie zostało popełnione w ramach AFICS, to jednak w wyroku Keramag doszedł do odmiennego wniosku. Tymczasem, jak już wskazano w pkt 99 niniejszej opinii, błąd w ocenie dowodów znajduje się w wyroku Keramag, który proponuję uchylić.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0171"><NO.P>171.</NO.P><TXT>W każdym razie, nawet gdyby Trybunał nie przyjął mojej propozycji w sprawie Komisja/Keramag i in., pragnę zauważyć, że Villeroy &amp; Boch AG nie utrzymuje, iż wyrok Villeroy &amp; Boch Austria jest dotknięty wadą w zakresie uzasadnienia, czy też że Sąd przeinaczył dowody. Jak podnosi Komisja, gdyby Sąd nie wydał wyroku Keramag, Villeroy &amp; Boch AG nie podważałaby tej części wyroku.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0172"><NO.P>172.</NO.P><TXT>W wyroku Koninklijke Wegenbouw Stevin/Commission<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0053"><P><REF.DOC.ECR><NO.CASE>C‑586/12 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:863">EU:C:2013:863</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0022">22</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0029">29</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> wnosząca odwołanie również powołała się na naruszenie zasady równego traktowania i podstawowych wymogów spójności orzeczeń sądowych, lecz Trybunał oddalił zarzut jako niedopuszczalny, ponieważ wnosząca odwołanie nie podniosła żadnego przeinaczenia spornych dowodów. Tak samo powinno być w odniesieniu do argumentu dotyczącego niewystarczającego uzasadnienia wyroku Villeroy &amp; Boch Austria (pkt 18 odwołania).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0173"><NO.P>173.</NO.P><TXT>W odniesieniu do zarzucanych naruszeń zasad <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0090" ID="QS0090"/>testis unus, testis nullus<QUOT.END REF.START="QS0090" CODE="201D" ID="QE0090"/>, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0091" ID="QS0091"/>in dubio pro reo<QUOT.END REF.START="QS0091" CODE="201D" ID="QE0091"/>, domniemania niewinności, a w szczególności w odniesieniu do twierdzenia, że zbadane dowody były niewystarczające do wykazania naruszenia, których Villeroy &amp; Boch AG miała dopuścić się we Francji, przypominam (zob. pkt 169 niniejszej opinii), że zgodnie z orzecznictwem<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0054"><P>Zobacz przypis 52 do niniejszej opinii.</P></NOTE> wniosek o zastosowanie komunikatu w sprawie łagodzenia sankcji może zostać potwierdzony przez inny wniosek. W wyroku Keramag Sąd po prostu pominął ocenę mocy dowodowej oświadczeń spółki Roca France, które były dołączone do jej wniosku (zob. w tym kontekście pkt 77 i nast. niniejszej opinii).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0174"><NO.P>174.</NO.P><TXT>Tymczasem w niniejszej sprawie, to jest w wyroku Villeroy &amp; Boch Austria (lecz również, jak wskazano powyżej, w wyroku Duravit), Sąd wyraźnie stwierdził, że oświadczenia złożone przez spółkę Roca France w ramach jej wniosku o złagodzenie sankcji stanowią część zbioru dowodów, które umożliwiły mu stwierdzenie naruszenia dotyczącego ceramicznych artykułów sanitarnych we Francji. Wskazał on w tych dwóch wyrokach, że spółki Ideal Standard i Roca France potwierdzały wzajemnie swoje oświadczenia, przynajmniej w odniesieniu do produktów <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0092" ID="QS0092"/>niższej klasy<QUOT.END REF.START="QS0092" CODE="201D" ID="QE0092"/>, ponieważ wnioski Komisji odnosiły się do tej kategorii produktów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0175"><NO.P>175.</NO.P><TXT>Sąd nie uznał za konieczne badania innych dowodów<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0055"><P>Zobacz wnioski przedstawione w pkt 295 wyroku Villeroy &amp; Boch Austria, które w rzeczywistości dotyczą tabeli pochodzącej ze spotkania w dniu <DATE ISO="20040225">25 lutego 2004 r.</DATE>, wyjaśnień spółki Ideal Standard na temat okoliczności, w jakich dokument ten został sporządzony, jego autora, jego daty, zestawień miesięcznych zawierających poufne dane o sprzedaży i oświadczeń pana Laligné.</P></NOTE>, ponieważ uznał, że oświadczenia spółek Ideal Standard i Roca France były wystarczające. W istocie, tylko gdyby Trybunał był zdania, że te dwa oświadczenia spółek Ideal Standard i Roca France nie wystarczają do stwierdzenia naruszenia we Francji, Sąd (lub Trybunał – jeśli uznałby, że stan postępowania pozwala na rozstrzygnięcie sprawy) musiałby zbadać wartość dowodową tych dowodów uzupełniających.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0176"><NO.P>176.</NO.P><TXT>W konsekwencji pierwszy zarzut spółki Villeroy &amp; Boch AG należy odrzucić jako niedopuszczalny albo oddalić jako bezzasadny.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="29"?><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">b)</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie drugiej części zarzutu drugiego (naruszenie reguł logiki i zasady równego traktowania w odniesieniu do oceny okoliczności faktycznych i przypisania naruszenia popełnionego we Włoszech)</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0177"><NO.P>177.</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Villeroy &amp; Boch AG</HT> kwestionuje przypisanie przez Sąd tej spółce, jako producentowi ceramicznych artykułów sanitarnych, naruszeń popełnionych we Włoszech przez podmioty niebędące konkurentami tej wnoszącej odwołanie (producentów armatury sanitarnej), mimo iż nie prowadziła działalności w tym państwie i nie uczestniczyła w spotkaniach rzekomo niezgodnych z prawem antymonopolowym. Podobnie w sprawach równoległych Sąd uznał, że przedsiębiorstwa obecne na tym rynku należało wyłączyć z podejrzeń. W tym względzie, poza nierównym traktowaniem na niekorzyść wnoszącej odwołanie, w sposób oczywisty dyskryminacyjnym, doszło również do naruszenia domniemania niewinności i reguł logiki.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0178"><NO.P>178.</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Komisja</HT> kwestionuje dopuszczalność zarzutu dotyczącego naruszenia zasady równego traktowania w odniesieniu do ustaleń Sądu w trzech równoległych postępowaniach dotyczących innych producentów ceramicznych artykułów sanitarnych. Nawet jeśli w innych wyrokach poczyniono ustalenia, które mogą mieć zastosowanie także do spółki Villeroy &amp; Boch AG, to jednak spółka ta nie podniosła żadnego tego rodzaju zarzutu w pierwszej instancji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0179"><NO.P>179.</NO.P><TXT>Jednakże wystarczy stwierdzić, że zgodnie z orzecznictwem, spółka Villeroy &amp; Boch AG <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0093" ID="QS0093"/>jest uprawnion[a] do wniesienia odwołania, w którym podnosi przed Trybunałem zarzuty mające swe źródło w samym zaskarżonym wyroku<QUOT.END REF.START="QS0093" CODE="201D" ID="QE0093"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0056"><P>Wyroki: <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Stadtwerke Schwäbisch Hall i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑176/06 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:730">EU:C:2007:730</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0017">17</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, i <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Komisja i in./Siemens Österreich i in.</NAME.CASE>, od <NO.CASE>C‑231/11 P do C‑233/11 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:256">EU:C:2014:256</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0102">102</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> (czyli oparte na różnicy traktowania względem innych stron).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0180"><NO.P>180.</NO.P><TXT>Co do istoty sprawy, nawet bez konieczności wypowiadania się w przedmiocie znaczenia argumentu związanego z ewentualnym nierównym traktowaniem w stosunku do innych przedsiębiorstw, których dotyczyły równoległe wyroki Sądu, należy podnieść, że stwierdzenie częściowej nieważności, dokonane przez Sąd w przedmiocie naruszenia stwierdzonego we Włoszech, wynika jedynie z bardziej ograniczonego w czasie uczestnictwa niektórych przedsiębiorstw i nie ma żadnego wpływu na kwestię, czy Villeroy &amp; Boch AG mogła mieć świadomość naruszenia w tym państwie lub mogła je racjonalnie przewidzieć. Do celów przypisania całego naruszenia należy ustalić, że przedsiębiorstwo nie mogło nie znać ogólnego zakresu i podstawowych cech całego kartelu, przy czym nieznajomość szczegółów nie jest w żadnym razie rozstrzygająca<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0057"><P>Wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Raiffeisen Zentralbank Österreich i in./Komisja</NAME.CASE>, odT‑<NO.CASE>259/02 do T‑264/02 i T‑271/02</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2006:396">EU:T:2006:396</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0193">193</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. Zobacz także wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Team Relocations i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑444/11 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:464">EU:C:2013:464</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0054">54</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0181"><NO.P>181.</NO.P><TXT>Mówiąc dokładniej, pragnę zwrócić uwagę na następujące elementy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0182"><NO.P>182.</NO.P><TXT>Po pierwsze, jak podniosła Komisja, Sąd stwierdził w wyroku Duravit (pkt 37–41 odwołania), że dowody nie były wystarczające, aby można było wyciągnąć z nich wniosek, iż spółka Duravit i in. wiedziały o naruszeniu popełnionym we Włoszech, co Duravit i in. wyraźnie i precyzyjnie zakwestionowały.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0183"><NO.P>183.</NO.P><TXT>Ponadto Villeroy &amp; Boch AG oraz Duravit i in. nie znajdowały się w tej samej sytuacji, po pierwsze, ponieważ Duravit i in. uczestniczyły w naruszeniu w trzech państwach członkowskich, w porównaniu z pięcioma w przypadku spółki Villeroy &amp; Boch AG i, po drugie, ze względu na to, że ta ostatnia spółka uczestniczyła w naruszeniu przez okres znacznie dłuższy, przy czym oba te elementy pozwalają zazwyczaj lepiej wyobrazić sobie rzeczywisty zasięg zachowania noszącego znamiona naruszenia.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="30"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0184"><NO.P>184.</NO.P><TXT>Po drugie, w odniesieniu do wyroku Wabco (pkt 42 i 43 odwołania), stwierdzenie częściowej nieważności opiera się na szczególnym problemie. Znaczna część grzywny odnosi się do naruszenia dotyczącego ceramicznych artykułów sanitarnych sprzedawanych we Włoszech, tak że część grzywny została obliczona na podstawie wartości sprzedaży tych artykułów we Włoszech, podczas gdy w przypadku spółki Villeroy &amp; Boch AG grzywna została natomiast obliczona bez uwzględnienia wartości sprzedaży we Włoszech.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0185"><NO.P>185.</NO.P><TXT>Po trzecie, w sprawie Wabco Sąd stwierdził, że udział tego przedsiębiorstwa w naruszeniu dotyczącym ceramicznych artykułów sanitarnych na rynku włoskim został udowodniony tylko w odniesieniu do określonego czasu i w konsekwencji obniżył grzywnę. Sąd jasno stwierdził jednak, że spółka Ideal Standard także uczestniczyła w tym kartelu poprzez wymianę informacji z producentami armatury sanitarnej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0058"><P>Punkty 91 i 99 wyroku.</P></NOTE>. Część grzywny, która opierała się na wartości sprzedaży armatury sanitarnej na tym rynku, nie została zakwestionowana przez spółkę Ideal Standard, a Sąd również nie stwierdził jej nieważności. Ponieważ Sąd nie orzekł, że Ideal Standard nie miała świadomości części naruszenia, nie widzę (tak jak Komisja), w jaki sposób sytuacja spółki Villeroy &amp; Boch AG we Włoszech może zostać porównana z sytuacją spółki Ideal Standard.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0186"><NO.P>186.</NO.P><TXT>Po czwarte, w odniesieniu do wyroku Keramag (pkt 44–47 odwołania), stwierdzenie nieważności przez Sąd dotyczy ograniczonej części naruszenia i wynika z braku dowodów na udział spółki Pozzi Ginori przez okres kilku miesięcy. Nie spowodowało ono obniżenia grzywny, która została obliczona również na podstawie wartości sprzedaży ceramicznych artykułów sanitarnych we Włoszech<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0059"><P>W odróżnieniu od grzywny, którą została obciążona Villeroy &amp; Boch AG.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0187"><NO.P>187.</NO.P><TXT>Ponieważ Sąd nie orzekł, że zachowanie stanowiące naruszenie we Włoszech nie było znane spółce Keramag i in., nie widzę, w jaki sposób sytuacja spółki Villeroy &amp; Boch AG we Włoszech może być porównywana z sytuacją spółki Keramag i in.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0188"><NO.P>188.</NO.P><TXT>W konsekwencji druga część zarzutu drugiego powinna zostać oddalona.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">3.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Sprawa Villeroy &amp; Boch SAS/Komisja</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">a)</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie zarzutu pierwszego (sprzeczność w ocenie środków dowodowych w odniesieniu do Francji, naruszająca zasadę równego traktowania, zasadę <HT TYPE="ITALIC">in dubio pro reo</HT> oraz spójność logiczną i prawną wyroku)</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0189"><NO.P>189.</NO.P><TXT>Villeroy &amp; Boch France zwraca uwagę na to, że przeprowadzona przez Sąd ocena oświadczeń spółek Ideal Standard, Roca France i Duravit, dotycząca ogółu ustalonych okoliczności faktycznych we Francji, nie odpowiada ocenie tych samych dowodów w wyrokach Keramag i Wabco, i twierdzi, iż Sąd naruszył w ten sposób zasady równego traktowania oraz <HT TYPE="ITALIC">in dubio pro reo</HT>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0190"><NO.P>190.</NO.P><TXT>Zdaniem spółki Villeroy &amp; Boch France Sąd oparł się bowiem w wyroku Villeroy &amp; Boch Austria na oświadczeniach spółek Ideal Standard i Roca France, podczas gdy w wyroku Keramag stwierdził, że oświadczenie spółki Ideal Standard nie mogło samo w sobie stanowić wystarczającego dowodu i że Komisja nie mogła oprzeć się na oświadczeniach spółki Roca France w braku dowodów potwierdzających, iż koordynacja cen minimalnych została wprowadzona w życie.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="31"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0191"><NO.P>191.</NO.P><TXT>W odniesieniu do oświadczenia spółki Duravit i in. Villeroy &amp; Boch SAS podnosi, że w wyroku Keramag Sąd stwierdził, że owo oświadczenie nie zostało przekazane tej spółce w toku postępowania administracyjnego, w związku z czym nie można go było wykorzystać przeciwko niej. Oparcie się przez Sąd na oświadczeniu spółki Duravit i in. w celu potwierdzenia oświadczenia spółki Ideal Standard doprowadziło do błędnego uzasadnienia spornej decyzji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0192"><NO.P>192.</NO.P><TXT>Villeroy &amp; Boch SAS uważa, że w ten sposób Sąd naruszył art. 263 TFUE i art. 296 akapit drugi TFUE oraz zasadę domniemania niewinności, wyrażoną w art. 48 ust. 1 karty oraz w art. 6 ust. 2 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie w dniu <DATE ISO="19501104">4 listopada 1950 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0193"><NO.P>193.</NO.P><TXT>W przedmiocie sprzeczności z wyrokiem Keramag odsyłam do pkt 45 i nast. niniejszej opinii, poświęconych temu wyrokowi, a także do pkt 148 i nast. (Duravit i in.) oraz pkt 168 i nast. (Villeroy &amp; Boch AG), w których uzasadniłem propozycję oddalenia zarzutów, które Duravit i in. oraz Villeroy &amp; Boch AG wywodzą z tej sprzeczności.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0194"><NO.P>194.</NO.P><TXT>Skądinąd zgadzam się ze spółąVilleroy &amp; Boch SAS, że odpowiedź spółki Duravit i in. na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów nie może być wykorzystana jako dowód. Ten argument spółki Villeroy &amp; Boch SAS jest jednak pozbawiony znaczenia dla sprawy, ponieważ wyrok Villeroy &amp; Boch Austria najwyraźniej nie był oparty na tej odpowiedzi (zob. pkt 295 tego ostatniego wyroku). Sama Komisja nie kwestionuje, że powołanie się na niego było tylko wynikiem chęci dopełnienia wywodu i że odpowiedź ta nie mogła być uwzględniona, ponieważ nie została wymieniona w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów, ani w opisie stanu faktycznego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0195"><NO.P>195.</NO.P><TXT>Tym samym zarzut pierwszy należy oddalić.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">b)</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie zarzutu drugiego (podnoszonego naruszenia prawa przy kwalifikacji naruszenia jako jednolitego, złożonego i ciągłego – sprzeczności między poszczególnymi wyrokami)</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0196"><NO.P>196.</NO.P><TXT>Villeroy &amp; Boch SAS utrzymuje zasadniczo, że Sąd nie dokonał takich samych ustaleń w odniesieniu do niej, jak w wyrokach Keramag, Duravit i Wabco. Gdyby Sąd rozumował zgodnie z nimi, nie mógłby wykazać istnienia naruszenia jednolitego, złożonego i ciągłego. W istocie, w tym zastrzeżeniu Villeroy &amp; Boch SAS twierdzi posiłkowo, że brak jest dowodów jej winy: a) we Francji z powodu ustaleń w wyroku Keramag; b) we Włoszech z powodu częściowego lub pełnego uchylenia ustaleń dotyczących uczestnictwa w czynach zabronionych w wyrokach Duravit, Wabco i Keramag; c) w Niemczech i d) w Niderlandach, z powodu częściowego stwierdzenia nieważności spornej decyzji w odniesieniu do zachowania jej spółki dominującej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0197"><NO.P>197.</NO.P><TXT>Oprócz argumentów, za pomocą których uzasadniłem już moją propozycję oddalenia pierwszego zarzutu spółki Villeroy &amp; Boch SAS opartego na sprzeczności pomiędzy różnymi wyrokami równoległymi Sądu (zob. pkt 189 i nast. niniejszej opinii), należy obalić twierdzenia, zgodnie z którymi Sąd stwierdził nieważność <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0094" ID="QS0094"/>istotnej części ustaleń<QUOT.END REF.START="QS0094" CODE="201D" ID="QE0094"/> (odwołanie, pkt 52).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0198"><NO.P>198.</NO.P><TXT>W przypadku Francji stwierdzenie nieważności wynika z faktu, że przedsiębiorstwo w mniejszym stopniu brało udział w naruszeniu lub że jego udział miał bardziej ograniczony zakres geograficzny.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0199"><NO.P>199.</NO.P><TXT>W odniesieniu do Niemiec i Włoch Sąd ograniczył się do skrócenia czasu trwania uczestnictwa dwóch pozostałych przedsiębiorstw, w zależności od okoliczności właściwych dla ich uczestnictwa.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0200"><NO.P>200.</NO.P><TXT>W odniesieniu do Niderlandów w ramach stwierdzenia nieważności marginalnie zmniejszono udział spółki dominującej.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="32"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0201"><NO.P>201.</NO.P><TXT>Ponadto, jak podkreśliła Komisja, sam fakt, że niektóre przedsiębiorstwa mogły nie mieć świadomości całości naruszenia, nie wyklucza istnienia jednolitego naruszenia. Orzecznictwo wyraźnie rozróżnia stwierdzenie jednolitego naruszenia od odpowiedzialności każdego przedsiębiorstwa. Okoliczność, że niektóre przedsiębiorstwa mogły nie wiedzieć o ogólnym zasięgu naruszenia, tłumaczy fakt, że przedsiębiorstwa te skupiały swoją działalność tylko na określonych rynkach, a na pozostałych prowadziły jedynie działalność marginalną.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0202"><NO.P>202.</NO.P><TXT>W konsekwencji należy oddalić zarzut drugi jako bezzasadny.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">C –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Sprawa Roca Sanitario/Komisja (wyłącznie pierwsza część zarzutu zarzutu)</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Zwięzłe streszczenie argumentów stron</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0203"><NO.P>203.</NO.P><TXT>W tej części Roca Sanitario utrzymuje, że chociaż Sąd przydał mniejszą wagę – z punktu widzenia geograficznego – naruszeniu, z tytułu którego spółka ta została uznana za odpowiedzialną, w porównaniu z wagą naruszeń przypisanych przedsiębiorstwom <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0095" ID="QS0095"/>rdzenia<QUOT.END REF.START="QS0095" CODE="201D" ID="QE0095"/> (lub <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0096" ID="QS0096"/>grupy centralnej<QUOT.END REF.START="QS0096" CODE="201D" ID="QE0096"/>) kartelu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0060"><P>Przedsiębiorstwa te odpowiadają ośmiu grupom spółek, które – jak wskazuje Komisja w motywie 797 spornej decyzji – stanowią rdzeń kartelu z powodu ich uczestnictwa w naruszeniu we wszystkich państwach członkowskich lub większości tych państw oraz ich przynależności do co najmniej jednej z organizacji koordynujących.</P></NOTE>, to nie wyciągnął stąd narzucających się konsekwencji, w zakresie, w jakim Sąd w ramach przysługującego mu nieograniczonego prawa orzekania nie obniżył kwoty grzywien, które zostały na nią nałożone, ani poprzez zmianę współczynników <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0097" ID="QS0097"/>wagi naruszenia<QUOT.END REF.START="QS0097" CODE="201D" ID="QE0097"/> i <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0098" ID="QS0098"/>kwoty dodatkowej<QUOT.END REF.START="QS0098" CODE="201D" ID="QE0098"/>, ani poprzez uznanie istnienia okoliczności łagodzących. W ten sposób Sąd uchybił ciążącemu na nim obowiązkowi uzasadnienia oraz naruszył zasady indywidualizacji kar i odpowiedzialności indywidualnej, proporcjonalności (przewidzianą w art. 49 ust. 3 karty), równego traktowania i ochrony uzasadnionych oczekiwań.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0204"><NO.P>204.</NO.P><TXT>Komisja podnosi przede wszystkim, że ograniczony zasięg geograficzny naruszeń popełnionych przez spółkę Roca Sanitario i jej spółki zależne znalazł już odzwierciedlenie w kwocie podstawowej grzywien, ponieważ została ona obliczona jedynie na podstawie sprzedaży we Francji i w Austrii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0205"><NO.P>205.</NO.P><TXT>Następnie, jakkolwiek zakres geograficzny jest wymieniony w wytycznych z 2006 r. jako czynnik uwzględniany przy określaniu mających zastosowanie współczynników, odgrywa on jedynie rolę marginalną, zważywszy, że wartość sprzedaży daje już w tym względzie wystarczające wskazówki i że charakter naruszenia stanowi podstawowy czynnik oceny. Tak więc Komisja wypracowała praktykę polegającą na stosowaniu niewielkiej podwyżki, zazwyczaj 1%, jeżeli obszar geograficzny odpowiada całej Unii Europejskiej lub Europejskiemu Obszarowi Gospodarczemu. Niestosowanie tej praktyki byłoby jednak uzasadnione w przypadku, gdy zakres geograficzny naruszenia jest bardziej ograniczony, chyba że przyjęto by odsetek uwzględniający części dziesiętne zgodnie z liczbą państw członkowskich objętych naruszeniem. Przyjmując współczynniki w wysokości 15%, Komisja nie odeszła zatem od metody określonej w wytycznych z 2006 r.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0206"><NO.P>206.</NO.P><TXT>Komisja zauważa również, że Sąd nie jest zobowiązany do obniżenia grzywny, którą uważa za proporcjonalną, jedynie z tego powodu, że jest zdania, iż grzywna nałożona na innych uczestników kartelu powinna być wyższa. Przeciwnie, Sąd kilkakrotnie odmówił takiej obniżki zgodnie z zasadą, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0099" ID="QS0099"/>nikt nie może na swoją korzyść powoływać się na niezgodne z prawem działanie na rzecz innej osoby<QUOT.END REF.START="QS0099" CODE="201D" ID="QE0099"/>. Zarówno z orzecznictwa, jak i z praktyki decyzyjnej Komisji wynika, że różnica w zakresie udziału w naruszeniu nie musi koniecznie prowadzić do obniżenia grzywny, o ile odzwierciedla ona prawidłowo indywidualny udział danego przedsiębiorstwa.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="33"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0207"><NO.P>207.</NO.P><TXT>Ponadto Komisja podnosi, że Trybunał nie wymaga szczegółowego uzasadnienia, gdy współczynniki (podwyższenia kwoty podstawowej grzywny) są zbliżone do 15%<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0061"><P>Wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Team Relocations i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑444/11 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:464">EU:C:2013:464</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0118">118</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0126">126</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. W każdym razie w wyroku Roca Sanitario wyraźnie wyjaśniono, dlaczego były one odpowiednie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0208"><NO.P>208.</NO.P><TXT>Co do zastrzeżenia dotyczącego niespójności tego wyroku w stosunku do wyroków wydanych w przedmiocie odwołań równoległych, Komisja uważa je za niedopuszczalne ze względu na to, że jego badanie wymagałoby przeprowadzenia analizy porównawczej istotnych okoliczności faktycznych. W każdym razie Sąd zastosował te same współczynniki 15% do pozostałych przedsiębiorstw, które nie zostały uznane za odpowiedzialne za działalność kartelu w pełnym wymiarze, w tym do spółek Duravit i Dornbracht.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Analiza</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">a)</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Przypomnienie orzecznictwa</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0209"><NO.P>209.</NO.P><TXT>Odsyłam przede wszystkim do mojej opinii w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Telefónica i Telefónica de España/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑295/12 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:619">EU:C:2013:619</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, w której przeanalizowałem szczegółowo problematykę nieograniczonego prawa orzekania Sądu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0062"><P>Zobacz także między innymi opinie rzeczników generalnych N. Fennellyego (<REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Compagnie maritime belge transports i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑395/96 P i C‑396/96 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1998:518">EU:C:1998:518</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0184">184</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>J. Mischa (Weig/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑280/98 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2000:260">EU:C:2000:260</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0043">43</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0045">45</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); J. Kokott (<REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Technische Unie/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑113/04 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:752">EU:C:2005:752</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0132">132</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>M. Poiaresa Madura (Groupe Danone/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑3/06 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:720">EU:C:2006:720</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0041">41</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0059">59</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); Y. Bota (<REF.DOC.ECR><NAME.CASE>E.ON Energie/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑89/11 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:375">EU:C:2012:375</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0115">115</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); a także P. Mengozziego (<REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Komisja i in./Siemens Österreich i in</NAME.CASE>., od <NO.CASE>C‑231/11 P do C‑233/11 P</NO.CASE> <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:578">EU:C:2013:578</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0094">94</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0210"><NO.P>210.</NO.P><TXT>Na potrzeby niniejszego odwołania należy przypomnieć, że jeśli chodzi o zakres kontroli Sądowej Trybunału w tym względzie, o ile jedynie Sąd jest właściwy, by dokonać kontroli sposobu, w jaki Komisja oceniła w każdym przypadku wagę zachowań niezgodnych z traktatowymi regułami konkurencji, o tyle to Trybunał w ramach odwołania powinien zbadać, na ile Sąd uwzględnił w sposób prawidłowy z prawnego punktu widzenia wszystkie czynniki istotne dla oceny wagi określonego zachowania w świetle postanowień art. 101 TFUE i przepisów art. 23 rozporządzenia nr 1/2003<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0063"><P>Wyroki: <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Baustahlgewebe/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑185/95 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1998:608">EU:C:1998:608</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0128">128</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Dansk Rørindustri i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑189/02 P, C‑202/02 P, od C‑205/02 P do C‑208/02 P i C‑213/02 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:408">EU:C:2005:408</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0244">244</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0211"><NO.P>211.</NO.P><TXT>Następnie, kiedy Sąd orzeka w przedmiocie kwoty grzywny w ramach nieograniczonego prawa orzekania, spoczywają na nim te same obowiązki prawne, co na Komisji wtedy, gdy nakłada ona sankcję, a zatem w szczególności obowiązuje go zasada równego traktowania przedsiębiorstw, które zawarły porozumienie sprzeczne z art. 101 TFUE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0064"><P>Zobacz podobnie wyroki: <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Sarrió/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑291/98 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2000:631">EU:C:2000:631</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0096">96</REF.NP.ECR> i <REF.NP.ECR REF="NP0097">97</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Komisja i in./Siemens Österreich i in.</NAME.CASE>, od <NO.CASE>C‑231/11 P do C‑233/11 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:256">EU:C:2014:256</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0105">105</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; opinia rzecznika generalnego M. Poiaresa Madura w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Groupe Danone/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑3/06 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:720">EU:C:2006:720</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0053">53</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0212"><NO.P>212.</NO.P><TXT>Przypominam, że zasada, zgodnie z którą do Trybunału nie należy zastępowanie, ze względów słuszności, własną oceną oceny Sądu orzekającego w ramach wykonywania tej kompetencji<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0065"><P>Zobacz w szczególności wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Finsider/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑320/92 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1994:414">EU:C:1994:414</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0046">46</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, nie stanowi przeszkody w przeprowadzeniu przez Trybunał kontroli poszanowania tego obowiązku.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="34"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0213"><NO.P>213.</NO.P><TXT>Trybunał obniżał już bowiem grzywny w sytuacjach, w których Sąd bez żadnego obiektywnego uzasadnienia traktował przedsiębiorstwo bardziej surowo od innych przedsiębiorstw uczestniczących w kartelu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0066"><P>Zobacz podobnie wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Weig/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑280/98 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2000:627">EU:C:2000:627</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0067">67</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0068">68</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. Zgodnie z wyrokiem <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Salzgitter Mannesmann/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑411/04 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:54">EU:C:2007:54</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0068">68</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0100" ID="QS0100"/>chociaż w ramach odwołania Trybunał nie może ze względów słuszności zastąpić własną oceną oceny dokonanej przez Sąd orzekający w ramach nieograniczonego prawa orzekania w przedmiocie kwoty grzywien nałożonych na przedsiębiorstwa z powodu naruszenia przez nie prawa wspólnotowego, to przy ustalaniu kwoty tych grzywien takie uprawnienie nie może prowadzić do dyskryminacji pomiędzy przedsiębiorstwami, które wzięły udział w porozumieniu lub uzgodnionej praktyce sprzecznymi z art. 81 ust. 1 traktatu WE (wyroki: […] <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Sarrió/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑291/98 P</NO.CASE>, [<NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2000:631">EU:C:2000:631</NO.ECLI>], pkt <REF.NP.ECR REF="NP0096">96</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0097">97</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; […] <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Limburgse Vinyl Maatschappij i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑238/99 P, C‑244/99 P, C‑245/99 P, C‑247/99 P, od C‑250/99 P do C‑252/99 P i C‑254/99 P</NO.CASE>, [<NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2002:582">EU:C:2002:582</NO.ECLI>], pkt <REF.NP.ECR REF="NP0617">617</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>)<QUOT.END REF.START="QS0100" CODE="201D" ID="QE0100"/>. Zobacz także wyroki: <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Dalmine/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑407/04 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:53">EU:C:2007:53</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0152">152</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i nast.; EvonikDegussa/Komisja, <REF.DOC.ECR><NO.CASE>C‑266/06 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:295">EU:C:2008:295</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0095">95</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0114">114</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, ponieważ wykonywanie nieograniczonego prawa orzekania nie może prowadzić do dyskryminacji między przedsiębiorstwami, które uczestniczyły w tym samym naruszeniu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0067"><P>Wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Dansk Rørindustri i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑189/02 P, C‑202/02 P, od C‑205/02 P do C‑208/02 P i C‑213/02 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:408">EU:C:2005:408</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0337">337</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>: <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0101" ID="QS0101"/>jeśli Sąd zamierza odstąpić szczególnie wobec jednego z tych przedsiębiorstw od stosowanej przez Komisję metody obliczania, której nie podważył, konieczne jest, aby wyjaśnił to w zaskarżonym wyroku<QUOT.END REF.START="QS0101" CODE="201D" ID="QE0101"/>. Trybunał orzekł w wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Guardian Industries i Guardian Europe/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑580/12 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2363">EU:C:2014:2363</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0078">78</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0102" ID="QS0102"/>[w] tym względzie wystarczy podnieść, że Trybunał, po stwierdzeniu nieważności spornej decyzji, może w ramach wykonywania swojego prawa nieograniczonego orzekania zastąpić ocenę Komisji swoją oceną i w konsekwencji uchylić, zmniejszyć lub zwiększyć grzywnę […]. Prawo to jest wykonywane przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności faktycznych […]. Wobec tego powyższy argument Komisji należy oddalić<QUOT.END REF.START="QS0102" CODE="201D" ID="QE0102"/>. W związku z tym Trybunał orzekł w pkt 80, że należy obniżyć o 30% kwotę grzywny nałożoną na spółkę Guardian w art. 2 spornej decyzji i ustalić ją na kwotę <FT TYPE="NUMBER">103600000</FT> EUR (pierwotna kwota wynosiła <FT TYPE="NUMBER">148000000</FT> EUR).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">b)</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Sąd stwierdził nierówne traktowanie, ale nie wyciągnął stąd żadnych konsekwencji</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0214"><NO.P>214.</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie Sąd, stwierdzając (pkt 187), że naruszenie popełnione przez przedsiębiorstwa należące do rdzenia kartelu <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0103" ID="QS0103"/>powinno<QUOT.END REF.START="QS0103" CODE="201D" ID="QE0103"/> ze względu, w szczególności, na jego zasięg geograficzny zostać ukarane w drodze grzywny obliczonej na podstawie wyższych współczynników <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0104" ID="QS0104"/>wagi naruszenia<QUOT.END REF.START="QS0104" CODE="201D" ID="QE0104"/> i <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0105" ID="QS0105"/>kwoty dodatkowej<QUOT.END REF.START="QS0105" CODE="201D" ID="QE0105"/>, <HT TYPE="ITALIC">przyznał, iż odmienne sytuacje</HT> (a mianowicie przedsiębiorstw należących do rdzenia kartelu i pozostałych przedsiębiorstw) <HT TYPE="ITALIC">zostały niesłusznie potraktowane w sposób podobny</HT>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0215"><NO.P>215.</NO.P><TXT>Tymczasem Sąd w żaden sposób, ani w górę, ani w dół, nie dostosował kwoty podstawowej grzywny, przyjmując dla wszystkich przedsiębiorstw ten sam współczynnik wagi naruszenia oraz ten sam współczynnik odstraszający w wysokości 15%<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0068"><P>Sąd używa w stosunku do niego nazwy <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0106" ID="QS0106"/>kwota dodatkowa<QUOT.END REF.START="QS0106" CODE="201D" ID="QE0106"/>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0216"><NO.P>216.</NO.P><TXT>W uzasadnieni tego wniosku Sąd, badając zarzuty podniesione w ramach żądania stwierdzenia nieważności, orzekł w pkt 169 wyroku Roca Sanitario, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0107" ID="QS0107"/>[j]ednak nawet przy założeniu, że należy uznać, iż Komisja powinna była, przy określaniu owych współczynników, potraktować przedsiębiorstwa, które uczestniczyły w jednolitym naruszeniu obejmującym sześć krajów Unii i trzy podgrupy produktów, w sposób odmienny niż przedsiębiorstwa, które uczestniczyły w jednolitym naruszeniu w jednym kraju, skarżąca nie mogłaby odnieść korzyści z takiego odmiennego potraktowania. Jak bowiem wskazano w pkt 155 [tego wyroku] w odniesieniu do współczynnika <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0108" ID="QS0108"/>kwoty dodatkowej<QUOT.END REF.START="QS0108" CODE="00AB" ID="QE0108"/>, przy obliczaniu kwoty grzywny na podstawie pkt 25 wytycznych z 2006 r. Komisja słusznie wzięła pod uwagę współczynnik <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0109" ID="QS0109"/>kwoty dodatkowej<QUOT.END REF.START="QS0109" CODE="00AB" ID="QE0109"/> w wysokości 15%, który nie jest nieproporcjonalny w stosunku do wagi zachowań antykonkurencyjnych, za które skarżąca została obciążona odpowiedzialnością. Z tych samych względów jak te, o których mowa w pkt 155 [tego wyroku], Komisja słusznie i bez naruszenia zasady proporcjonalności przyjęła, zgodnie z pkt 21–23 rzeczonych wytycznych, współczynnik <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0110" ID="QS0110"/>wagi naruszenia<QUOT.END REF.START="QS0110" CODE="00AB" ID="QE0110"/> w wysokości 15%. Wobec tego niepotraktowanie w sposób zróżnicowany wszystkich przedsiębiorstw będących adresatami [spornej] decyzji nie nastąpiło ze szkodą dla skarżącej<QUOT.END REF.START="QS0107" CODE="201D" ID="QE0107"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0217"><NO.P>217.</NO.P><TXT>Zatem Sąd, stwierdziwszy w pkt 168 wyroku najmniejszą względną wagę naruszenia przypisywanego spółce Roca Sanitario, uchyla się od odpowiedzi na pytanie, czy doszło do dyskryminacji, oświadczając jedynie, że w każdym razie nie działa ona na niekorzyść spółki Roca Sanitario, i uznaje, iż przedsiębiorstwo to i tak w żadnym przypadku nie mogłoby być odmiennie potraktowanie, ponieważ kwota nałożonej na nie grzywny nie jest nieproporcjonalna.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="35"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0218"><NO.P>218.</NO.P><TXT>W pkt 185 wyroku Roca Sanitario Sąd przypomina w odpowiedzi na zarzuty podniesione na poparcie żądań zmierzających do obniżenia kwoty grzywny, iż <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0111" ID="QS0111"/>w pkt 168–170 [tego wyroku] stwierdził, że Komisja nie naruszyła zasady równego traktowania poprzez zastosowanie wobec skarżącej współczynników <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0112" ID="QS0112"/>wagi naruszenia<QUOT.END REF.START="QS0112" CODE="00AB" ID="QE0112"/> i <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0113" ID="QS0113"/>kwoty dodatkowej<QUOT.END REF.START="QS0113" CODE="00AB" ID="QE0113"/> w wysokości 15%. Po drugie, należy przypomnieć, że, jak zostało to stwierdzone w pkt 155 powyżej, Komisja mogła, zgodnie z pkt 21–23 i 25 wytycznych z 2006 r., słusznie uznać, że współczynniki <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0114" ID="QS0114"/>wagi naruszenia<QUOT.END REF.START="QS0114" CODE="00AB" ID="QE0114"/> i <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0115" ID="QS0115"/>kwoty dodatkowej<QUOT.END REF.START="QS0115" CODE="00AB" ID="QE0115"/> w wysokości 15% nie były nieproporcjonalne w stosunku do wagi naruszenia<QUOT.END REF.START="QS0111" CODE="201D" ID="QE0111"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0219"><NO.P>219.</NO.P><TXT>Sąd w pkt 187 dodaje, iż <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0116" ID="QS0116"/>okoliczność, że na przedsiębiorstwa uczestniczące w jednolitym naruszeniu obejmującym sześć państw członkowskich i trzy podgrupy produktów powinna była zostać nałożona grzywna ustalona w oparciu o współczynniki <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0117" ID="QS0117"/>wagi naruszenia<QUOT.END REF.START="QS0117" CODE="00AB" ID="QE0117"/> i <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0118" ID="QS0118"/>kwoty dodatkowej<QUOT.END REF.START="QS0118" CODE="00AB" ID="QE0118"/> wyższe niż współczynniki w wysokości 15%, które zostały przyjęte w celu ukarania skarżącej, nie może stanowić skutecznego uzasadnienia nałożenia na skarżącą przez Sąd, w ramach przysługującego mu nieograniczonego prawa orzekania, grzywny w wysokości niemającej wystarczająco odstraszającego charakteru w stosunku do wagi naruszenia, w którym skarżąca uczestniczyła<QUOT.END REF.START="QS0116" CODE="201D" ID="QE0116"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0220"><NO.P>220.</NO.P><TXT>Traktowanie było zatem nierówne, lecz zasada równego traktowania nie została naruszona, ponieważ grzywna nadal była proporcjonalna!</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0221"><NO.P>221.</NO.P><TXT>W tym względzie należy przypomnieć, że art. 49 ust. 3 karty stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0119" ID="QS0119"/>[k]ary nie mogą być nieproporcjonalnie surowe w stosunku do czynu zabronionego pod groźbą kary<QUOT.END REF.START="QS0119" CODE="201D" ID="QE0119"/>. Na gruncie tego postanowienia pozbawione logiki jest stwierdzenie mniej poważnego charakteru naruszenia przy jednoczesnym zachowaniu tego samego poziomu sankcji, co dla najpoważniejszych naruszeń stwierdzonych w wyrokach równoległych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0222"><NO.P>222.</NO.P><TXT>Tymczasem przypominam, że stwierdziwszy mniejszą wagę naruszenia zarzucanego spółce Roca Sanitario, Sąd nie obniżył grzywny i nadal stosował wobec niej te same współczynniki w celu odzwierciedlenia wagi naruszenia i zapewnienia skutku odstraszającego, co do grzywien nałożonych na przedsiębiorstwa należące do rdzenia, w przypadku których Sąd uznał, że Komisja powinna była przyjąć współczynniki wyższe.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0223"><NO.P>223.</NO.P><TXT>W tym kontekście należy postawić pytanie, czy Sąd mógł odmówić zastosowania wobec spółki Roca Sanitario niższych współczynników, które pozwalałyby przywrócić równe traktowanie wobec innych uczestników, ze względu na to, że byłoby to sprzeczne z zasadą proporcjonalności, która wymaga, by grzywny były na wystarczająco odstraszającym poziomie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0224"><NO.P>224.</NO.P><TXT>Uważam, że na pytanie to należy udzielić odpowiedzi przeczącej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0225"><NO.P>225.</NO.P><TXT>Idąc bowiem dalej tokiem rozumowania Sądu, który zróżnicował pod względem wagi naruszenia popełnione odpowiednio przez spółkę Roca Sanitario i przez innych uczestników, należy stwierdzić, że odstraszający charakter grzywny nie jest w żaden sposób związany z wagą naruszenia, podczas gdy Sąd w pkt 187 mówi o kwocie grzywny odstraszającej <HT TYPE="ITALIC">w</HT> <HT TYPE="ITALIC">świetle</HT> wagi naruszenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0226"><NO.P>226.</NO.P><TXT>Tak czy inaczej, jeśli nałożona grzywna jest taka sama dla dwóch naruszeń różnej wagi, jest ona albo niewystarczająco odstraszająca dla jednego, albo nieproporcjonalna dla drugiego. Ponieważ sposób obliczenia grzywny nie został skorygowany w odniesieniu do spółek odpowiedzialnych za najbardziej poważne naruszenia, identyczna grzywna nałożona na podmiot popełniający naruszenie mniej poważne jest siłą rzeczy nieproporcjonalna.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0227"><NO.P>227.</NO.P><TXT>Sąd nie mógł skorygować zasięgu geograficznego naruszenia o charakterze jednolitym, ciągłym i złożonym, w którym uczestniczyła wnosząca odwołanie, na przykład z sześciu państw członkowskich do jedynie dwóch państw członkowskich (tak jak uczynił to w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Dornbracht/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑386/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2013:450">EU:T:2013:450</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) lub uznając, że naruszenie popełnione przez przedsiębiorstwa należące do rdzenia kartelu <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0120" ID="QS0120"/>powinno<QUOT.END REF.START="QS0120" CODE="201D" ID="QE0120"/> ze względu, w szczególności, na jego zasięg geograficzny zostać ukarane w drodze<?PAGE NO="36"?> grzywny obliczonej na podstawie wyższych współczynników <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0121" ID="QS0121"/>wagi naruszenia<QUOT.END REF.START="QS0121" CODE="201D" ID="QE0121"/> i <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0122" ID="QS0122"/>kwoty dodatkowej<QUOT.END REF.START="QS0122" CODE="201D" ID="QE0122"/> (pkt 187 wyroku Roca Sanitario), przyznając przy tym, iż odmienne sytuacje zostały niesłusznie potraktowane w sposób podobny (jak uczynił to w tej sprawie) <HT TYPE="ITALIC">i</HT> <HT TYPE="ITALIC">jednocześnie zdecydować, z jednej strony, o niepodwyższeniu grzywien nałożonych na przedsiębiorstwa należące do rdzenia kartelu, a z drugiej strony, że grzywna nałożona, na przykład, na spółkę Roca Sanitario nie może być obniżona (czyli nie mogą być obniżone rzeczone współczynniki), nie przedstawiając w tym względzie wystarczającego uzasadnienia</HT>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0228"><NO.P>228.</NO.P><TXT>Jak bowiem Sąd orzekł w wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Mamoli Robinetteria/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑376/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2013:442">EU:T:2013:442</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0174">174</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0123" ID="QS0123"/>[n]aruszenie obejmujące sześć krajów Unii i dotyczące trzech podgrup produktów nie może być skutecznie uznane za porównywalnie poważne jak naruszenie popełnione na terytorium jednego państwa członkowskiego i dotyczące dwóch z trzech podgrup produktów. To pierwsze naruszenie, ze względu na zakres jego skutków dla konkurencji w Unii, należy uznać za poważniejsze od tego drugiego naruszenia<QUOT.END REF.START="QS0123" CODE="201D" ID="QE0123"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0229"><NO.P>229.</NO.P><TXT>Uważam ponadto, że Sąd nie podążył za własnym orzecznictwem mającym zastosowanie w dziedzinie gradacji grzywien zależnie od wagi naruszeń przypisanych każdemu przedsiębiorstwu uczestniczącemu w naruszeniu w jednolitym, ciągłym i złożonym. W myśl zasad indywidualizacji kary, odpowiedzialności osobistej i niedyskryminacji, mniejsza odpowiedzialność powinna bowiem, co do zasady, znaleźć odzwierciedlenie w wysokości grzywny.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0230"><NO.P>230.</NO.P><TXT>Aby nadać proporcjonalności lub skutkowi odstraszającemu charakter obiektywny, Sąd uważa, że konieczne jest podążanie za wytycznymi z 2006 r. Przypominam w tym względzie, że owe wytyczne <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0124" ID="QS0124"/>stanowią normy postępowania dla pożądanej praktyki […], od której administracja nie może odstąpić […] bez podania powodów, które byłyby zgodne z zasadą równego traktowania<QUOT.END REF.START="QS0124" CODE="201D" ID="QE0124"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0069"><P>Wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>KME Germany i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑389/10 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:816">EU:C:2011:816</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0127">127</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Ich stosowanie na ślepo i w sposób automatyczny, w tym również przez Sąd, jest zatem wykluczone, jeśli prowadzą one do nierównego traktowania<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0070"><P>Tak jak wyjaśniłem już w mojej opinii w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Telefónica i Telefónica de España/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑295/12 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:619">EU:C:2013:619</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), Sąd nie może powoływać się na reguły przewidziane przez wytyczne Komisji i stosować ich w sposób automatyczny, jak sugeruje pkt 185 wyroku Roca Sanitario, zwłaszcza jeżeli takie stosowanie nie gwarantuje poszanowania zasady równego traktowania.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0231"><NO.P>231.</NO.P><TXT>Sąd ponadto stwierdził już naruszenia zasady równego traktowania i wyciągnął z nich konsekwencje w postaci obniżenia grzywny. Miało to miejsce w wyrokach: <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Bolloré i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑109/02, T‑118/02, T‑122/02, T‑125/02, T‑126/02, T‑128/02, T‑129/02, T‑132/02 i T‑136/02</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2007:115">EU:T:2007:115</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0694">694</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i nast.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0071"><P>Wyrok ten został częściowo uchylony przez Trybunał, lecz z innych powodów i tylko w zakresie, w jakim dotyczył on Bolloré (wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Papierfabrik August Koehler i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑322/07 P, C‑327/07 P i C‑338/07 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:500">EU:C:2009:500</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, i <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Chalkor/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑21/05</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2010:205">EU:T:2010:205</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0104">104</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0113">113</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. W tym samym wyroku Sąd słusznie orzekł, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0125" ID="QS0125"/>niedopuszczalne jest zastosowanie wobec przedsiębiorstwa grzywny, której kwota została obliczona na podstawie jego udziału w porozumieniu, za które nie jest odpowiedzialne<QUOT.END REF.START="QS0125" CODE="201D" ID="QE0125"/> (pkt 93)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0072"><P>Zobacz także wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Sigma Tecnologie/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑28/99</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2002:76">EU:T:2002:76</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0079">79</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0082">82</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, w którym Sąd stwierdził nieważność części decyzji, ponieważ Sigma nie była odpowiedzialna za całość kartelu, i obniżył grzywnę in casu o 10%. W wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>IMI i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑18/05</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2010:202">EU:T:2010:202</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0157">157</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, grzywna również została obniżona o 10% w celu odzwierciedlenia faktu, że IMI nie uczestniczyła w szeregu praktyk antykonkurencyjnych. Zobacz także wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Adriatica di Navigazione/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑61/99</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2003:335">EU:T:2003:335</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0190">190</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0191">191</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0232"><NO.P>232.</NO.P><TXT>Z orzecznictwa Trybunału wynika również istnienie pozytywnego obowiązku (a nie możliwości, jak zdaje się uważać Sąd) uwzględnienia mniejszej wagi w wysokości grzywien: <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0126" ID="QS0126"/>okoliczność, że przedsiębiorstwo nie uczestniczyło we wszystkich działaniach składających się na kartel lub że odgrywało nieznaczną rolę w działaniach, w których uczestniczyło, <HT TYPE="ITALIC">musi być uwzględniona przy ocenie wagi</HT> naruszenia i, w odpowiednim przypadku, <HT TYPE="ITALIC">określaniu grzywny</HT><QUOT.END REF.START="QS0126" CODE="201D" ID="QE0126"/> (wyróżnienie moje)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0073"><P>Wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Komisja/Anic Partecipazioni</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑49/92 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1999:356">EU:C:1999:356</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0090">90</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. Podobnie wyroki: <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Archer Daniels Midland/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑59/02</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2006:272">EU:T:2006:272</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0296">296</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>AC-Treuhand/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑99/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2008:256">EU:T:2008:256</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0131">131</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>IMI i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑18/05</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2010:202">EU:T:2010:202</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0164">164</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; a także <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Chalkor/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑21/05</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2010:205">EU:T:2010:205</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0092">92</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="37"?><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">c)</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Co z kwestią uzasadnienia?</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0233"><NO.P>233.</NO.P><TXT>Należy wskazać, że Sąd w żaden sposób nie wyjaśnił, w jaki sposób nawet niewielkie obniżenie kwoty podstawowej grzywny nałożonej na spółkę Roca Sanitario doprowadziłoby do tego, że jej wysokość miałaby niewystarczająco odstraszający skutek (i zresztą nie uzasadnił też wystarczająco, dlaczego odpowiedni jest współczynnik 15%). Sąd ograniczył się do wskazania, że zastosowane współczynniki były <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0127" ID="QS0127"/>odpowiednie<QUOT.END REF.START="QS0127" CODE="201D" ID="QE0127"/> dla spółki Roca Sanitario. To oczywiście nie jest odpowiednie uzasadnienie! Ponadto wyrok Roca Sanitario dotyczy jedynie (współczynnika) <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0128" ID="QS0128"/>kwoty dodatkowej<QUOT.END REF.START="QS0128" CODE="201D" ID="QE0128"/> i nawet nie wspomina o wysokości współczynnika <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0129" ID="QS0129"/>wagi naruszenia<QUOT.END REF.START="QS0129" CODE="201D" ID="QE0129"/>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">d)</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Czy każda różnica w sytuacji zainteresowanych przedsiębiorstw powinna przekładać się na wysokość grzywny?</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0234"><NO.P>234.</NO.P><TXT>Orzecznictwo wymaga również, aby kwota grzywien uwzględniała relatywną wagę naruszeń przypisanych różnym uczestnikom tego samego naruszenia<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0074"><P>Wyroki: <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Suiker Unie i in./Komisja</NAME.CASE>, od <NO.CASE>40/73 do 48/73, 50/73, od 54/73 do 56/73, 111/73, 113/73 i 114/73</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1975:174">EU:C:1975:174</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0623">623</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Komisja/Anic Partecipazioni</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑49/92 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1999:356">EU:C:1999:356</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0150">150</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; i <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Hercules Chemicals/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑51/92 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1999:357">EU:C:1999:357</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0110">110</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Wymóg ten ma na celu zapewnienie poszanowania zasady indywidualizacji kary.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0235"><NO.P>235.</NO.P><TXT>Trybunał podkreślił, co prawda, że zasada ta nie sięga na tyle daleko, aby wymagać odzwierciedlenia każdej różnicy w obrotach uczestników naruszenia<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0075"><P>Wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Dansk Rørindustri i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑189/02 P, C‑202/02 P, od C‑205/02 P do C‑208/02 P i C‑213/02 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:408">EU:C:2005:408</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0312">312</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0236"><NO.P>236.</NO.P><TXT>Moim zdaniem ograniczenie to – które sprowadza się do przyznania niemożliwości zapewnienia całkowitej równości pomiędzy owymi uczestnikami – musi, zgodnie z zasadami logiki, obejmować przez analogię także rozróżnienie dotyczące zasięgu geograficznego, a zatem wagi stwierdzonych naruszeń.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0237"><NO.P>237.</NO.P><TXT>Jest tak tym bardziej, że różnice te znajdują już, podobnie jak różnice dotyczące obrotów, odzwierciedlenie w wartości sprzedaży branej pod uwagę przy obliczaniu kwoty podstawowej grzywny.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0238"><NO.P>238.</NO.P><TXT>Dlatego też konieczne jest dokonanie oceny, czy brak uwzględnienia przy określaniu wielkości współczynników <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0130" ID="QS0130"/>wagi naruszenia<QUOT.END REF.START="QS0130" CODE="201D" ID="QE0130"/> i <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0131" ID="QS0131"/>kwoty dodatkowej<QUOT.END REF.START="QS0131" CODE="201D" ID="QE0131"/> mniejszej wagi naruszenia przypisywanego spółce Roca Sanitario doprowadził do zróżnicowania przekraczającego próg intensywności, powyżej którego dyskryminacja musi zostać skorygowana.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0239"><NO.P>239.</NO.P><TXT>Przede wszystkim uważam, że poza względami zasięgu geograficznego w wyroku Sądu nie dokonano rozróżnienia między wagą zachowania spółek zależnych spółki Roca Sanitario, za które ponosi odpowiedzialność, a wagą zachowania przedsiębiorstw należących do rdzenia kartelu (które są założycielami kartelu i które, zdaniem spółki Roca Sanitario, przyjęły środki w celu rozszerzenia go oraz zapewnienia wykonania i koordynacji na szczeblu europejskim<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0076"><P>Zobacz pkt 97–102 i przypis 71 do skargi w pierwszej instancji.</P></NOTE>). Wystarczy stwierdzić, że Sąd nie zawarł w wyroku żadnego odniesienia do faktu, że Roca Sanitario nie należała do rdzenia kartelu oraz że jedna z jej spółek zależnych uczestniczyła w kartelu jedynie w odniesieniu do dwóch podgrup produktów, a nie trzech.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="38"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0240"><NO.P>240.</NO.P><TXT>Tymczasem w wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Deutsche Telekom/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑280/08 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:603">EU:C:2010:603</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0274">274</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, Trybunał wskazał, że: <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0132" ID="QS0132"/>[w]śród okoliczności, które mogą wpływać na ocenę wagi naruszeń, znajduje się <HT TYPE="ITALIC">zachowanie przedsiębiorstwa</HT>, którego dotyczy ocena, <HT TYPE="ITALIC">rola odgrywana przez nie w ustalaniu rozpatrywanej praktyki</HT> [<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0077"><P>Wyroki: <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Cimenteries CBR i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑25/95, T‑26/95, od T‑30/95 do T‑32/95, od T‑34/95 do T‑39/95, od T‑42/95 do T‑46/95, T‑48/95, od T‑50/95 do T‑65/95, od T‑68/95 do T‑71/95, T‑87/95, T‑88/95, T‑103/95 i T‑104/95</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2000:77">EU:T:2000:77</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP4949">4949</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo. Zobacz także wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>voestalpine i voestalpine Wire Rod Austria/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑418/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2015:516">EU:T:2015:516</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0408">408</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i nast. W tym ostatnim wyroku w odniesieniu do grzywny nałożonej solidarnie na voestalpine i voestalpine Austria Draht Sąd zauważa, że Komisja nie wykazała, iż voestalpine Austria Draht brała bezpośredni udział w klubie zuryskim, w klubie Europa lub w klubie España, czyli w zasadniczych aspektach kartelu. Natomiast Sąd zauważa, że Komisja słusznie przyjęła udział spółki voestalpine Austria Draht w klubie Italia ze względu na antykonkurencyjne działania jej przedstawiciela handlowego we Włoszech, mimo że żaden dowód nie pozwalał dowieść, że voestalpine Austria Draht wiedziała o stanowiącym naruszenie zachowaniu tego przedstawiciela. Przedstawiciela handlowego, działającego w ramach mandatu obejmującego wyłącznie Włochy, należy bowiem uznać za wchodzącego w skład przedsiębiorstwa. Sąd jest jednak zdania, że odpowiedzialność za działania antykonkurencyjne owego przedstawiciela wykraczające poza rynek włoski nie mogą być przypisane spółce voestalpine Austria Draht. Mając na uwadze te okoliczności, Sąd zadecydował o obniżeniu grzywny nałożonej solidarnie na obie spółki z 22 mln EUR do 7,5 mln EUR.</P></NOTE>], korzyść, jaką odniosło ono z tej praktyki, jego rozmiary i wartość odnośnych towarów oraz zagrożenie, jakie stanowi ten rodzaj naruszeń dla celów Unii<QUOT.END REF.START="QS0132" CODE="201D" ID="QE0132"/> (wyróżnienie moje)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0078"><P>Zobacz analogicznie wyroki <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Musique Diffusion française i in./Komisja</NAME.CASE>, od <NO.CASE>100/80 do 103/80</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1983:158">EU:C:1983:158</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0129">129</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; oraz <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Dansk Rørindustri i in./Komisja</NAME.CASE>, C‑189/02 P, C‑202/02 P, od <NO.CASE>C‑205/02 P do C‑208/02 P i C‑213/02 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:408">EU:C:2005:408</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0242">242</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. Jeżeli naruszenie zostało popełnione przez kilka przedsiębiorstw, należy zbadać względną wagę udziału każdego z nich (zob. wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Hercules Chemicals/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑51/92 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1999:357">EU:C:1999:357</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0110">110</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0241"><NO.P>241.</NO.P><TXT>W świetle orzecznictwa jest również oczywiste, iż okoliczność, że przedsiębiorstwo nie uczestniczyło we wszystkich działaniach kartelu lub że odgrywało nieznaczną rolę w działaniach, w których uczestniczyło, musi być uwzględniona przy ocenie wagi naruszenia i, w odpowiednim przypadku, przy określaniu grzywny<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0079"><P>Wyroki: <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Komisja/Anic Partecipazioni</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑49/92 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1999:356">EU:C:1999:356</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0090">90</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; i <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Aalborg Portland i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑204/00 P, C‑205/00 P, C‑211/00 P, C 213/00 P, C‑217/00 P i C‑219/00 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:6">EU:C:2004:6</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0086">86</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0242"><NO.P>242.</NO.P><TXT>W szczególności w przypadku jednolitego naruszenia, czyli naruszenia ciągłego i złożonego, składającego się z szeregu porozumień i uzgodnionych praktyk na różnych rynkach, na których nie są obecni wszyscy sprawcy naruszenia lub na których mogą oni posiadać jedynie częściową wiedzę o planie ogólnym, sankcje powinny być określane w sposób indywidualny w ten sposób, że powinny się odnosić do zachowań i do cech właściwych danym przedsiębiorstwom<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0080"><P>Zobacz analogicznie wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Britannia Alloys &amp; Chemicals/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑76/06 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:326">EU:C:2007:326</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0243"><NO.P>243.</NO.P><TXT>W tym kontekście zasada proporcjonalności oznacza, że grzywna powinna zostać ustalona proporcjonalnie do czynników podlegających uwzględnieniu zarówno w ocenie obiektywnej wagi naruszenia jako takiej, jak i w ocenie relatywnej wagi uczestnictwa karanego przedsiębiorstwa w naruszeniu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0081"><P>Zobacz podobnie i przy uwzględnieniu rozróżnienia pomiędzy obiektywną wagą naruszenia, w rozumieniu pkt 22 i 23 wytycznych z 2006 r., a wagą relatywną uczestnictwa karanego przedsiębiorstwa w naruszeniu, ocenianą przez pryzmat okoliczności właściwych owemu przedsiębiorstwu w rozumieniu pkt 27 i nast. wytycznych, wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Jungbunzlauer/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑43/02</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2006:270">EU:T:2006:270</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0226">226</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0228">228</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0244"><NO.P>244.</NO.P><TXT>Należy również przypomnieć, że w pkt 186 wyroku Roca Sanitario, Sąd słusznie skorygował stanowisko przyjęte w spornej decyzji i zauważył, że mniejszy udział spółek zależnych spółki Roca Sanitario, który ograniczył się do dwóch z sześciu części krajowych całego kartelu, który został ukarany, musi uwzględniać okoliczność, że zachowanie tej spółki miało mniejszą wagę niż niż zachowania przedsiębiorstw uczestniczących w większej liczbie części kartelu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0082"><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0133" ID="QS0133"/>Prawdą jest, że współczynniki <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0134" ID="QS0134"/>wagi naruszenia<QUOT.END REF.START="QS0134" CODE="00AB" ID="QE0134"/> i <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0135" ID="QS0135"/>kwoty dodatkowej<QUOT.END REF.START="QS0135" CODE="00AB" ID="QE0135"/> w wysokości 15% zostały uwzględnione przez Komisję, jak to wynika z motywu 1211 [spornej] decyzji, przy obliczaniu kwoty grzywien nałożonych na przedsiębiorstwa, które uczestniczyły w jednolitym naruszeniu obejmującym trzy podgrupy produktów w sześciu państwach członkowskich. <HT TYPE="ITALIC">To naruszenie jest zaś, ze względu na zasięg geograficzny, poważniejsze od naruszenia, w którym uczestniczyła skarżąca</HT><QUOT.END REF.START="QS0133" CODE="201D" ID="QE0133"/> (wyróżnienie moje).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="39"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0245"><NO.P>245.</NO.P><TXT>Jednakże w pkt 187 Sąd orzekł, iż <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0136" ID="QS0136"/>okoliczność, że na przedsiębiorstwa uczestniczące w jednolitym naruszeniu obejmującym sześć państw członkowskich i trzy podgrupy produktów powinna była zostać nałożona grzywna ustalona w oparciu o współczynniki <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0137" ID="QS0137"/>wagi naruszenia<QUOT.END REF.START="QS0137" CODE="00AB" ID="QE0137"/> i <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0138" ID="QS0138"/>kwoty dodatkowej<QUOT.END REF.START="QS0138" CODE="00AB" ID="QE0138"/> wyższe niż współczynniki w wysokości 15%, które zostały przyjęte w celu ukarania skarżącej, nie może stanowić skutecznego uzasadnienia nałożenia na skarżącą przez Sąd, w ramach przysługującego mu nieograniczonego prawa orzekania, grzywny w wysokości niemającej wystarczająco odstraszającego charakteru w stosunku do wagi naruszenia, w którym skarżąca uczestniczyła<QUOT.END REF.START="QS0136" CODE="201D" ID="QE0136"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0246"><NO.P>246.</NO.P><TXT>Powyższe stwierdzenie uwidacznia nieprzestrzeganie zasady indywidualizacji kar oraz, ponownie, nieistnienie uzasadnienia braku związku między stwierdzeniem mniejszej wagi naruszenia i kwotą grzywny.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0247"><NO.P>247.</NO.P><TXT>Wprawdzie zdaniem Komisji mniej poważny charakter zachowania przedsiębiorstw znajduje już wystarczające odzwierciedlenie w wyborze transakcji sprzedaży, do których zastosowano współczynnik wagi i czynnik odstraszający. Twierdzenie to zostało jednak oddalone przez Sąd zarówno w wyroku Roca Sanitario (zob. pkt 186), jak i w szeregu wyroków równoległych dotyczących tego samego kartelu. Ponadto w wyrokach tych podniesiono, że mniejsza waga stwierdzonych naruszeń powinna była skłonić Komisję do zastosowania różnych współczynników <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0139" ID="QS0139"/>wagi naruszenia<QUOT.END REF.START="QS0139" CODE="201D" ID="QE0139"/> i <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0140" ID="QS0140"/>kwoty dodatkowej<QUOT.END REF.START="QS0140" CODE="201D" ID="QE0140"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0248"><NO.P>248.</NO.P><TXT>I tak w wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Zucchetti Rubinetteria/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑396/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2013:446">EU:T:2013:446</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0114">114</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0119">119</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, Sąd orzekł, moim zdaniem słusznie, co następuje: <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0141" ID="QS0141"/>co się tyczy podniesionego przez skarżącą błędu w ocenie okoliczności faktycznych, należy stwierdzić, że Komisja niesłusznie uznała, iż współczynniki <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0142" ID="QS0142"/>wagi naruszenia<QUOT.END REF.START="QS0142" CODE="00AB" ID="QE0142"/> i <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0143" ID="QS0143"/>kwoty dodatkowej<QUOT.END REF.START="QS0143" CODE="00AB" ID="QE0143"/> w wysokości 15% były uzasadnione poprzez fakt, że przedsiębiorstwa, do których była skierowana [sporna] decyzja, uczestniczyły w jednolitym naruszeniu dotyczącym trzech podgrup produktów i obejmującym sześć państw członkowskich. Jak Komisja sama uznała w motywie 879 [spornej] decyzji, skarżąca uczestniczyła w naruszeniu dotyczącym koordynacji podwyżek cen we Włoszech, nie zaś w pięciu pozostałych państwach członkowskich wymienionych w pkt 1 powyżej, ze względu na okoliczność, iż niezgodne z prawem rozmowy, które zostały przeprowadzone, dotyczyły armatury sanitarnej i wyrobów ceramicznych, ale nie kabin prysznicowych. W tym względzie należy podkreślić, że w tym kontekście skarżąca nie podważa oceny Komisji, w myśl której skarżąca uczestniczyła w naruszeniu dotyczącym nie tylko armatury sanitarnej, ale również wyrobów ceramicznych<QUOT.END REF.START="QS0141" CODE="201D" ID="QE0141"/> (pkt 114).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0249"><NO.P>249.</NO.P><TXT>Zatem, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0144" ID="QS0144"/>[z]e stwierdzenia Komisji zawartego w motywie 879 [spornej] decyzji wynika, że nie mogła ona skutecznie uzasadnić zastosowania wobec skarżącej współczynnika <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0145" ID="QS0145"/>wagi naruszenia<QUOT.END REF.START="QS0145" CODE="00AB" ID="QE0145"/> i <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0146" ID="QS0146"/>kwoty dodatkowej<QUOT.END REF.START="QS0146" CODE="00AB" ID="QE0146"/> w wysokości 15%, powołując się na udział skarżącej w jednolitym naruszeniu obejmującym trzy podgrupy produktów i sześć krajów. Należy zatem stwierdzić, że w tym względzie Komisja popełniła błąd w ocenie okoliczności faktycznych<QUOT.END REF.START="QS0144" CODE="201D" ID="QE0144"/> (pkt 115).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0250"><NO.P>250.</NO.P><TXT>Przede wszystkim <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0147" ID="QS0147"/>argumenty Komisji służące wykazaniu, że kwota grzywny nałożonej na skarżącą odzwierciedla jej udział w samej części włoskiej stwierdzonego naruszenia, że wartość sprzedaży uwzględnionej w przypadku każdego przedsiębiorstwa odzwierciedla jego indywidualne, efektywne i rzeczywiste uczestnictwo w kartelu i że współczynniki <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0148" ID="QS0148"/>wagi naruszenia<QUOT.END REF.START="QS0148" CODE="00AB" ID="QE0148"/> i <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0149" ID="QS0149"/>kwoty dodatkowej<QUOT.END REF.START="QS0149" CODE="00AB" ID="QE0149"/> w wysokości 15% są niewielkie, zważywszy na wagę popełnionego przez skarżącą naruszenia, są nietrafione. Żaden z tych argumentów nie obala bowiem twierdzenia, że uzasadnienie przedstawione w pkt 115 powyżej nie powinno stanowić podstawy przyjęcia przez Komisję współczynników <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0150" ID="QS0150"/>wagi naruszenia<QUOT.END REF.START="QS0150" CODE="00AB" ID="QE0150"/> i <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0151" ID="QS0151"/>kwoty dodatkowej<QUOT.END REF.START="QS0151" CODE="00AB" ID="QE0151"/> w wysokości 15%<QUOT.END REF.START="QS0147" CODE="201D" ID="QE0147"/> (pkt 116).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="40"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0251"><NO.P>251.</NO.P><TXT>Następnie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0152" ID="QS0152"/>należy stwierdzić, że podniesione przez Komisję argumenty, iż przestrzegała ona różnych etapów ustalania grzywny przewidzianych w wytycznych z 2006 r., wykorzystała obroty przedstawione jej przez przedsiębiorstwa, których dotyczy [sporna] decyzja, posiadała margines uznania przy określaniu kwoty grzywny, a waga naruszenia, w którym uczestniczyła skarżąca, znajduje odzwierciedlanie w wartości uwzględnionej sprzedaży, również są nietrafione. Argumenty te nie mają bowiem wpływu na stwierdzenie, że Komisja nie powinna była oprzeć się na uzasadnieniu przedstawionym w pkt 115 powyżej<QUOT.END REF.START="QS0152" CODE="201D" ID="QE0152"/> (pkt 117).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0252"><NO.P>252.</NO.P><TXT>Wreszcie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0153" ID="QS0153"/>należy oddalić podniesiony przez Komisję w odpowiedzi na pytania zadane przez Sąd na rozprawie argument, w myśl którego różnica zasięgu geograficznego wynikająca z uczestnictwa przedsiębiorstw z jednej strony w całości jednolitego naruszenia, a z drugiej strony wyłącznie na terytorium włoskim, nie uzasadnia zastosowania różnych współczynników <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0154" ID="QS0154"/>wagi naruszenia<QUOT.END REF.START="QS0154" CODE="00AB" ID="QE0154"/> i <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0155" ID="QS0155"/>kwoty dodatkowej<QUOT.END REF.START="QS0155" CODE="00AB" ID="QE0155"/>. Naruszenie obejmujące sześć krajów Unii i dotyczące trzech podgrup produktów nie może być skutecznie uznane za równie poważne jak naruszenie popełnione na terytorium jednego państwa członkowskiego i dotyczące dwóch podgrup produktów. To pierwsze naruszenie, ze względu na zakres jego skutków dla konkurencji w Unii, należy uznać za poważniejsze od tego drugiego naruszenia<QUOT.END REF.START="QS0153" CODE="201D" ID="QE0153"/> (pkt 118).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0253"><NO.P>253.</NO.P><TXT>Sąd wyciągnął stąd wniosek, w pkt 119, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0156" ID="QS0156"/>należy stwierdzić, że Komisja popełniła dwa błędy w ocenie, opierając zastosowanie współczynników <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0157" ID="QS0157"/>wagi naruszenia<QUOT.END REF.START="QS0157" CODE="00AB" ID="QE0157"/> i <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0158" ID="QS0158"/>kwoty dodatkowej<QUOT.END REF.START="QS0158" CODE="00AB" ID="QE0158"/> w wysokości 15% na tym, że skarżąca uczestniczyła w jednolitym naruszeniu obejmującym sześć krajów Unii i trzy podgrupy produktów. Argument skarżącej w tym względzie powinien zatem zostać uwzględniony<QUOT.END REF.START="QS0156" CODE="201D" ID="QE0156"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0254"><NO.P>254.</NO.P><TXT>Do takiego samego wniosku Sąd doszedł w wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>równoległym Dornbracht/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑386/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2013:450">EU:T:2013:450</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0163">163</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0168">168</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. W czterech innych wyrokach równoległych: Duravit (pkt 366 i nast.), Villeroy &amp; Boch Austria (pkt 384 i385),  <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Hansa Metallwerke i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑375/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2013:475">EU:T:2013:475</NO.ECLI></REF.DOC.ECR> (pkt 180 i nast.) i <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Mamoli Robinetteria/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑376/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2013:442">EU:T:2013:442</NO.ECLI>, (pkt <REF.NP.ECR REF="NP0170">170</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i nast.)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0083"><P>Punkt 176: <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0159" ID="QS0159"/>nietrafne są argumenty, zgodnie z którymi podstawowe mechanizmy wprowadzonego w życie kartelu, polegające na koordynacji rocznych polityk cenowych, były takie same dla wszystkich przedsiębiorstw. W istocie okoliczność, że wszystkie przedsiębiorstwa uczestniczyły w koordynacji podwyżek cen, nie ma wpływu na stwierdzenie, że Komisja nie mogła zastosować współczynnika <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0160" ID="QS0160"/>kwoty dodatkowej<QUOT.END REF.START="QS0160" CODE="00AB" ID="QE0160"/> w wysokości 15% do wszystkich przedsiębiorstw będących adresatami [spornej] decyzji, uzasadniając to tym, że przedsiębiorstwa te uczestniczyły w jednolitym naruszeniu, podczas gdy niektóre z nich nie brały udziału w jednolitym naruszeniu <HT TYPE="ITALIC">obejmującym sześć krajów i trzy podgrupy produktów</HT><QUOT.END REF.START="QS0159" CODE="201D" ID="QE0159"/> (wyróżnienie moje).</P></NOTE> Sąd nie odrzucił, co do zasady, zastrzeżeń, że rozpatrywane współczynniki powinny były zostać zindywidualizowane.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0255"><NO.P>255.</NO.P><TXT>Chciałbym dodać, że w licznych sprawach Komisja przyjęła takie podejście, polegające mianowicie na tym, że aby zapewnić niedyskryminacyjne traktowanie, stosowane są różne współczynniki wagi i czynnika odstraszającego, a zatem różnicowana jest kwota podstawowa grzywny w zależności od zakresu naruszenia przypisywanego każdemu przedsiębiorstwu uczestniczącemu w jednolitym i ciągłym porozumieniu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0084"><P>Zobacz sprawa COMP/F/38.344 – Stal sprężająca, pkt 953 oraz decyzje przytoczone w przypisie 86 do niniejszej opinii.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0256"><NO.P>256.</NO.P><TXT>Co się tyczy zastrzeżenia spółki Roca Sanitario wywodzonego z nieuwzględnienia okoliczności łagodzącej, wobec braku obniżenia współczynników <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0161" ID="QS0161"/>wagi naruszenia<QUOT.END REF.START="QS0161" CODE="201D" ID="QE0161"/> i <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0162" ID="QS0162"/>kwoty dodatkowej<QUOT.END REF.START="QS0162" CODE="201D" ID="QE0162"/> z uwagi na mniejszą wagę naruszenia, które zostało jej przypisane, Sąd słusznie, moim zdaniem, uznał je za niedopuszczalne, ponieważ zostało podniesione za późno.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="41"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0257"><NO.P>257.</NO.P><TXT>W istocie, mimo tego, że zastrzeżenie to zostało podniesione w przypisie na etapie skargi – a nie, jak stwierdził Sąd, podczas rozprawy – nie było ono, moim zdaniem, sformułowane wystarczająco jasno i precyzyjnie, jak wymaga tego orzecznictwo Trybunału<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0085"><P>Zobacz podobnie wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Belgia/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑197/99 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:444">EU:C:2003:444</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0081">81</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Jak wskazała Komisja, ogólne odesłanie do pkt 29 wytycznych z 2006 r. w przypisie do skargi nie jest wystarczająco precyzyjne, aby uzasadnić takie zastrzeżenie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0258"><NO.P>258.</NO.P><TXT>Wreszcie w zakresie, w jakim Roca Sanitario powołuje się na nieproporcjonalny charakter grzywny niezależnie od wszelkiej dyskryminacji, wystarczy stwierdzić, że Roca Sanitario nie wykazała, że taka sytuacja ma miejsce w niniejszym przypadku.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">e)</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Wnioski</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0259"><NO.P>259.</NO.P><TXT>Uważam zatem, że skoro Sąd, nie przedstawiając odpowiedniego uzasadnienia, z jednej strony uznał, że zachowanie spółek zależnych spółki Roca Sanitario miało mniejszą wagę i jednocześnie, z drugiej strony, postanowił nie podnosić grzywien nałożonych na przedsiębiorstwa należące do rdzenia kartelu, to powinien był on, w ramach wykonywania nieograniczonego prawa orzekania, skorygować w dół współczynniki <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0163" ID="QS0163"/>wagi naruszenia<QUOT.END REF.START="QS0163" CODE="201D" ID="QE0163"/> i <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0164" ID="QS0164"/>kwoty dodatkowej<QUOT.END REF.START="QS0164" CODE="201D" ID="QE0164"/> zastosowane wobec spółki Roca Sanitario w celu zapewnienia poszanowania zasad równego traktowania i indywidualizacji kar.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0086"><P>Komisja przyznała na rozprawie przed Sądem w ramach skarg wniesionych przez spółki Roca France i Laufen Austria, że zachowanie spółek Laufen Austria i Roca France miało mniejszą wagę niż zachowania przedsiębiorstw należących do rdzenia ukaranego kartelu ogólnego i że mogłaby w odniesieniu do nich zastosować niższy współczynnik (14%) w celu poszanowania zasady równego traktowania, a także uwzględnić niższą względną wagę ich zachowania (zob. protokół rozpraw, które odbyły się w dniu <DATE ISO="20130306">6 marca 2013 r.</DATE> w sprawach <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Laufen Austria/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑411/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2013:443">EU:T:2013:443</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, i Roca). W ten sam sposób wypowiadała się w ramach skargi wniesionej przeciwko spornej decyzji przez Zucchetti. Wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Zucchetti Rubinetteria/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑396/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2013:446">EU:T:2013:446</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, zob. pkt 42 sprawozdania na rozprawę, dołączonego jako załącznik 11 do odwołania spółki Roca Sanitario. Zobacz także wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Team Relocations i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑204/08 i T‑212/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2011:286">EU:T:2011:286</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0091">91</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, w którym przytaczono decyzje: w sprawie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0165" ID="QS0165"/>Candle Waxes<QUOT.END REF.START="QS0165" CODE="201D" ID="QE0165"/> C(2008) 5476 z dnia <DATE ISO="20081001">1 października 2008 r.</DATE> dotyczącą postępowania przewidzianego w art. 81 WE oraz w art. 53 porozumienia EOG (Sprawa COMP/C.39.181 – Woski do świec) oraz w sprawie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0166" ID="QS0166"/>Heat stabilisers<QUOT.END REF.START="QS0166" CODE="201D" ID="QE0166"/> C(2009) 8682 z dnia <DATE ISO="20091111">11 listopada 2009 r.</DATE> dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz art. 53 porozumienia EOG (Sprawa COMP/38.589 – Stabilizatory termiczne), w których Komisja zastosowała inne współczynniki do różnych kategorii uczestników kartelu, których dotyczyła sprawa, w zależności od względnej wagi ich udziału w naruszeniu.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0260"><NO.P>260.</NO.P><TXT>Nieprawdą jest oczywiście, że gdyby <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0167" ID="QS0167"/>potraktować [dwie grupy przedsiębiorstw] […] w sposób odmienny […], skarżąca nie mogłaby odnieść korzyści z takiego odmiennego potraktowania<QUOT.END REF.START="QS0167" CODE="201D" ID="QE0167"/> (pkt 169 wyroku Roca Sanitario).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0261"><NO.P>261.</NO.P><TXT>Z powyższego wynika, że pierwszą część zarzutu drugiego spółki Roca Sanitario należy uwzględnić i że należy uchylić część wyroku Roca Sanitario w tym względzie.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">f)</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Konsekwencje uchylenia wyroku Roca Sanitario przez Trybunał</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0262"><NO.P>262.</NO.P><TXT>Jestem zdania, że należy odesłać sprawę do Sądu, aby ten wydał rozstrzygnięcie w przedmiocie grzywny i uwzględnił wnioski płynące, w szczególności, z powyższych rozważań dotyczących pierwszej części zarzutu drugiego spółki Roca Sanitario.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">IV –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wnioski</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0263"><NO.P>263.</NO.P><TXT>Z tych powodów, bez uszczerbku dla badania innych zarzutów odwołania, proponuję, co następuje.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="42"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0264"><NO.P>264.</NO.P><TXT>W sprawie Komisja/Keramag Keramische Werke i in. (C‑613/13 P) proponuję Trybunałowi:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Uchylić pkt 1 sentencji wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Keramag Keramische Werke i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑379/10 i T‑381/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2013:457">EU:T:2013:457</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, w zakresie, w jakim Sąd stwierdził w nim nieważność art. 1 decyzji Komisji C(2010) 4185 wersja ostateczna z dnia <DATE ISO="20100623">23 czerwca 2010 r.</DATE> dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 [TFUE] oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39092 – Instalacje sanitarne do łazienek) w odniesieniu do zdarzeń mających miejsce w ramach Association française des industries de céramique sanitaire (AFICS) i odpowiedzialności spółek Allia SAS, Produits Céramique de Touraine SA i Sanitec w odniesieniu do tych wydarzeń.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Uchylić w całości pkt 2 sentencji tego wyroku Sądu.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Oddalić skargi o stwierdzenie nieważności w odniesieniu do zdarzeń w ramach AFICS i utrzymać w mocy grzywny nałożone na spółki Allia SAS, Produits Céramique de Touraine SA i Sanitec.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>Odrzucić drugi zarzut odwołania wzajemnego spółki Keramag i in. jako niedopuszczalny lub oddalić go jako bezzasadny.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0265"><NO.P>265.</NO.P><TXT>W sprawie Duravit i in./Komisja (C‑609/13 P) proponuję Trybunałowi: odrzucić dotyczące przeinaczeń zarzuty siódmy i dwunasty jako niedopuszczalne albo oddalić je jako bezzasadne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0266"><NO.P>266.</NO.P><TXT>W sprawie Villeroy &amp; Boch AG/Komisja (C‑625/13 P) proponuję Trybunałowi: odrzucić zarzut pierwszy jako niedopuszczalny albo oddalić go jako bezzasadny, a także oddalić drugą część zarzutu drugiego jako bezzasadną.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0267"><NO.P>267.</NO.P><TXT>W sprawie Villeroy &amp; Boch SAS/Komisja (C‑644/13 P) proponuję Trybunałowi: oddalić zarzut pierwszy jako bezzasadny i oddalić zastrzeżenie w ramach zarzutu drugiego, zgodnie z którym Sąd nie zastosował swoich ustaleń z wyroków <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Keramag Keramische Werke i in./Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑379/10 i T‑381/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2013:457">EU:T:2013:457</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Duravit i in./Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑364/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2013:477">EU:T:2013:477</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, i <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Wabco Europe i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑380/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2013:449">EU:T:2013:449</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, jako bezzasadne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0268"><NO.P>268.</NO.P><TXT>W sprawie Roca Sanitario/Komisja (C‑636/13 P) proponuję Trybunałowi: uwzględnić pierwszą część zarzutu drugiego spółki Roca Sanitario; uchylić część wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Roca Sanitario/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑408/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2013:440">EU:T:2013:440</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) i odesłać sprawę do Sądu, aby wydał rozstrzygnięcie w przedmiocie grzywny i wyciągnął konsekwencje, w szczególności, z przedstawionych w niniejszej opinii rozważań dotyczących pierwszej części zarzutu drugiego spółki Roca Sanitario.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0269"><NO.P>269.</NO.P><TXT>Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>