<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.00-20081231.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="ECRCJ2005PLA.1000866701.case.xml"><NO.CASE>C-73/04</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62004J0073</NO.CELEX><NO.SEQ>0010.0002</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>8681</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>8690</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>10</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><LEFT>WYROK Z DNIA <DATE ISO="20051013">13.10.2005 r.</DATE>— SPRAWA C-73/04</LEFT><RIGHT>KLEIN I KLEIN</RIGHT></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Wyrok Trybunału</HT> (pierwsza izba)</P><P>z dnia <DATE ISO="20051013">13 października 2005 r.</DATE><NOTE NOTE.ID="E0001" NUMBERING="STAR"><P>Język postępowania: niemiecki.</P></NOTE></P></TI></TITLE><JUDGMENT.INIT><P>W sprawie C-73/04</P><P>mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie protokolu z dnia <DATE ISO="19710603">3 czerwca 1971 r.</DATE> w sprawie wykładni przez Trybunał Sprawiedliwości Konwencji z dnia <DATE ISO="19680927">27 września 1968 r.</DATE> o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Oberlandesgericht Hamm (Niemcy) postanowieniem z dnia <DATE ISO="20040127">27 stycznia 2004 r.</DATE>, które wpłynęło do Trybunału w dniu <DATE ISO="20040217">17 lutego 2004 r.</DATE>, w postępowaniu:</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P>Brigitte i Marcus Klein</P></PLAINTIFS><AGAINST>przeciwko</AGAINST><DEFENDANTS><P>Rhodos Management Ltd</P></DEFENDANTS></PARTIES><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>TRYBUNAŁ (pierwsza izba),</P><P>w składzie: P. Jann (sprawozdawca), prezes izby, K. Schiemann, N. Colneric, J. N. Cunha Rodrigues i E. Levits, sędziowie,</P><?PAGE NO="I-8682"?><P>rzecznik generalny: L.A. Geelhoed,</P><P>sekretarz: R. Grass,</P></PREAMBLE.INIT><GR.CONSID><CONSID><P>rozważywszy uwagi przedstawione:</P></CONSID><CONSID><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>w imieniu B. oraz M. Klein, przez M. Brinkmanna, Rechtsanwalt,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu Republiki Federalnej Niemiec, przez r. Wagnera, działającego w charakterze pełnomocnika,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, przez C. Jackson i R. Caudwell, działające w charakterze pełnomocników, oraz przez T. de la Mare'a, barrister,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu Komisji Wspólnot Europejskich, przez A.M. Rouchaud-Joët i S. Grünheid, działające w charakterze pełnomocników,</P></ITEM></LIST></CONSID></GR.CONSID><GR.VISA><VISA>po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu <DATE ISO="20050407">7 kwietnia 2005 r.</DATE>,</VISA></GR.VISA><PREAMBLE.FINAL><P>wydaje następujący</P></PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Wyrok</P></TI></TITLE><NP><NO.P>1</NO.P><TXT>Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 16 pkt. 1 lit. a) Konwencji z dnia <DATE ISO="19680927">27 września 1968 r.</DATE> o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="299" DATE.PUB="1968" PAGE.FIRST="32">Dz.U. L 299, str. 32</REF.DOC.OJ>), zmienionej Konwencją z dnia <DATE ISO="19781009">9 października 1978 r.</DATE> w sprawie przystąpienia Królestwa Danii, Irlandii i Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii<?PAGE NO="I-8683"?> Północnej (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="304" DATE.PUB="1978" PAGE.FIRST="1">Dz.U. L 304, str. 1</REF.DOC.OJ>, i — tekst ze zmianami — str. 77), Konwencją z dnia <DATE ISO="19821025">25 października 1982 r.</DATE> w sprawie przystąpienia Republiki Greckiej (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="388" DATE.PUB="1982" PAGE.FIRST="1">Dz.U. L 388, str. 1</REF.DOC.OJ>) oraz Konwencją z dnia <DATE ISO="19890526">26 maja 1989 r.</DATE> w sprawie przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="285" DATE.PUB="1989" PAGE.FIRST="1">Dz.U. L 285, str. 1</REF.DOC.OJ>, zwaną dalej <QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="201E"/>konwencją<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="201D"/>).</TXT></NP><NP><NO.P>2</NO.P><TXT>Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy B. i M. Klein a spółką Rhodos Management Ltd (zwaną dalej <QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="201E"/>Rhodos<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="201D"/>) dotyczącego żądania zwrotu kwot uiszczonych w wykonaniu umowy przyznającej małżonkom Klein prawo korzystania w oznaczonym czasie z apartamentu położonego w Grecji.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Ramy prawne</P></TI></TITLE><NP><NO.P>3</NO.P><TXT>Artykuł 4 akapit pierwszy konwencji stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="201E"/>Jeżeli pozwany nie ma miejsca zamieszkania na terytorium Umawiającego się Państwa, jurysdykcję sądów każdego Umawiającego się Państwa, z zastrzeżeniem art. 16, określa prawo tego Państwa<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="201D"/>.</P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>4</NO.P><TXT>Artykuł 16 pkt. 1 lit. a) konwencji przewiduje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="201E"/>Niezależnie od miejsca zamieszkania jurysdykcję wyłączną mają:</P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>w sprawach, których przedmiotem są prawa rzeczowe na nieruchomościach oraz najem lub dzierżawa nieruchomości — sądy Umawiającego się Państwa, w którym nieruchomość jest położona<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="201D"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="I-8684"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Stan faktyczny i pytania prejudycjalne</P></TI></TITLE><NP><NO.P>5</NO.P><TXT>W 1992 r. zamieszkujący w Niemczech państwo B. i M. Klein zawarli z Rhodos, spółką mającą siedzibę na Wyspie Man, umowę zatytułowaną <QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="201E"/>umowa członkowska<QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="201D"/> (Mitgliedschaftsvertrag), na podstawie której państwo Klein, określeni jako <QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="201E"/>nabywcy<QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="201D"/> (Käufer), uzyskali członkostwo w klubie.</TXT></NP><NP><NO.P>6</NO.P><TXT>Członkostwo w tym klubie stanowiło niezbędny warunek nabycia prawa korzystania w oznaczonym czasie z zakwaterowania wakacyjnego. Na podstawie tejże umowy państwo Klein nabyli prawo korzystania z apartamentu określonego co do jego rodzaju i co do jego położenia w kompleksie hotelowym w Grecji podczas trzynastego tygodnia kalendarzowego każdego roku do 2031 r.</TXT></NP><NP><NO.P>7</NO.P><TXT>Uiszczone przez państwa Klein wpisowe wyniosło <FT TYPE="NUMBER">10153</FT> DEM przy całkowitej cenie <FT TYPE="NUMBER">13300</FT> DEM.</TXT></NP><NP><NO.P>8</NO.P><TXT>Członkostwo w klubie uprawniało również do korzystania z usług podmiotu koordynującego wymianę terminów i miejsc pobytów wakacyjnych. Stowarzyszenie w ramach tego podmiotu było przedmiotem składki w wysokości 350 DEM za okres trzech lat.</TXT></NP><NP><NO.P>9</NO.P><TXT>Kompleks hotelowy, w którym położony był apartament stanowiący przedmiot postępowania przed sądem krajowym, dawał osobom uprawnionym do korzystania z apartamentu również prawo do korzystania z usług takich samych jak usługi oferowane klientom hotelu.</TXT></NP><?PAGE NO="I-8685"?><NP><NO.P>10</NO.P><TXT>Początkowo państwo Klein dokonali wpłaty zaliczki w wysokości 2640 DEM, a następnie krótko po tej wpłacie uiścili pełną cenę nie dokonując potrącenia kwoty zaliczki.</TXT></NP><NP><NO.P>11</NO.P><TXT>W ramach postępowania przed sądem krajowym państwo Klein żądają zwrotu uiszczonej przez nich łącznej sumy <FT TYPE="NUMBER">15940</FT> DEM.</TXT></NP><NP><NO.P>12</NO.P><TXT>W postępowaniu w drugiej instancji Oberlandesgericht Hamm powziął wątpliwość co do swej jurysdykcji międzynarodowej i postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="201E"/>1)</NO.P><TXT>Czy pojęcie postępowania <QUOT.START ID="QS0008" REF.END="QE0008" CODE="201E"/>w sprawach, których przedmiotem są (...) najem lub dzierżawa nieruchomości<QUOT.END ID="QE0008" REF.START="QS0008" CODE="201D"/> w art. 16 pkt. 1 lit. a) konwencji [...] obejmuje postępowanie dotyczące prawa korzystania z, określonego co do rodzaju i co do położenia, apartamentu, należącego do kompleksu hotelowego, przez określony tydzień każdego roku w ciągu prawie 40 lat również wtedy, gdy umowa przewiduje jednoczesne i obowiązkowe wstąpienie do klubu, którego głównym celem jest zapewnienie jego członkom możliwości wykonywania prawa korzystania z apartamentu?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, odpowiedzi wymaga inne pytanie:</TXT><P>Czy wyłączna właściwość wynikająca z art. 16 pkt. 1 lit. a) konwencji [...] obejmuje w równej mierze roszczenia co prawda wynikające z takiego stosunku najmu lub dzierżawy, lecz które — ani faktycznie, ani prawnie — nie mają nic wspólnego z najmem lub dzierżawą, a w szczególności prawo do zwrotu kwoty<?PAGE NO="I-8686"?> omyłkowo zapłaconej ponad żądaną sumę stanowiącą opłatę za korzystanie z apartamentu względnie wstąpienie do klubu?<QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="201D"/></P></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>W przedmiocie pytań prejudycjalnych</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>W przedmiocie pierwszego pytania</P></TI></TITLE><NP><NO.P>13</NO.P><TXT>Formułując pytanie pierwsze sąd krajowy zmierza zasadniczo do ustalenia, czy art. 16 pkt. 1 lit. a) konwencji powinien być interpretowany jako znajdujący zastosowanie do umowy w sprawie członkostwa w klubie, którego głównym celem jest umożliwienie nabycia i wykonywania przez jego członków prawa korzystania w oznaczonym czasie z nieruchomości określonej w umowie co do jej rodzaju i położenia.</TXT></NP><NP><NO.P>14</NO.P><TXT>Na wstępie należy przypomnieć, że w sprawach, których przedmiotem są prawa rzeczowe na nieruchomościach oraz najem lub dzierżawa nieruchomości, art. 16 pkt. 1 konwencji przewiduje wyłączną jurysdykcję sądu umawiającego się państwa, w którym nieruchomość jest położona, a to w drodze odstępstwa od zasady ogólnej wyrażonej w art. 4 akapit pierwszy tej konwencji, zgodnie z którą jeżeli pozwany nie ma miejsca zamieszkania na terytorium umawiającego się państwa, jurysdykcję określa prawo danego umawiającego się państwa.</TXT></NP><NP><NO.P>15</NO.P><TXT>Jako wyjątek od ogólnych zasad jurysdykcji przyjętych przez konwencję, art. 16 nie może zatem być interpretowany szerzej aniżeli wymaga tego jego cel, ponieważ artykuł ten pozbawia strony możliwości wyboru sądu, jaki miałyby w innym przypadku, a w niektórych przypadkach prowadzi do tego, ze strony podlegać będą jurysdykcji sądu, który dla żadnej z nich nie jest sądem miejsca jej zamieszkania (zob. w szczególności wyroki z dnia <DATE ISO="19771214">14 grudnia 1977 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="73/77" YEAR="1977" PAGE.ECR="2383">73/77 Sanders, Rec. str. 2383, pkt 17 i 18</REF.DOC.ECR>; z dnia <DATE ISO="19900110">10 stycznia 1990 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-115/88" YEAR="1990" PAGE.ECR="I-27">C-115/88 Reichert i Kockler, Rec. str. I-27, pkt 9</REF.DOC.ECR>; z dnia <DATE ISO="19940609">9 czerwca 1994 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-292/93" YEAR="1994" PAGE.ECR="I-2535">C-292/93 Lieber,<?PAGE NO="I-8687"?> Rec. str. I-2535, pkt 12</REF.DOC.ECR> i z dnia <DATE ISO="20000127">27 stycznia 2000 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-8/98" YEAR="2000" PAGE.ECR="I-393">C-8/98 Dansommer, Rec. str. I-393, pkt 21</REF.DOC.ECR>).</TXT></NP><NP><NO.P>16</NO.P><TXT>Zarówno ze sprawozdania Jenarda dotyczącego konwencji brukselskiej (Dz.U. C 59, str. 1), jak i z orzecznictwa wynika, że zasadniczym powodem, dla którego wyłączna jurysdykcja została przyznana umawiającemu się państwu, na terytorium którego położona jest nieruchomość jest okoliczność, iż ze względu na jego fizyczną bliskość sąd miejsca położenia nieruchomości jest predestynowany do posiadania najpełniejszych informacji o stanie faktycznym dzięki przeprowadzeniu wizji lokalnej, dowodów ze świadków, ekspertyz biegłych oraz do stosowania zasad i zwyczajów, które są zwykle zasadami i zwyczajami państwa położenia nieruchomości (zob. w szczególności ww. wyroki w sprawie Sanders, pkt 13, w sprawie Reichert i Kockler, pkt 10 i w sprawie Dansommer, pkt 27). To samo sprawozdanie precyzuje również — odnosząc się w szczególny sposób do wyrażonej w pkt 1 tego artykułu zasady wyłącznej jurysdykcji w sprawach, których przedmiotem jest najem lub dzierżawa nieruchomości — że intencją autorów konwencji było objęcie w szczególności sporów o naprawienie szkody spowodowanej przez najemcę (ww. wyrok w sprawie Dansommer, pkt 28).</TXT></NP><NP><NO.P>17</NO.P><TXT>Tymczasem cel len nie stanowi przedmiotu postępowania przed sądem krajowym, ponieważ powództwo wniesione przez państwa Klein, którego celem jest zwrot łącznej uiszczonej kwoty, może opierać się wyłączeni na nieważności umowy zawartej z Rhodos.</TXT></NP><NP><NO.P>18</NO.P><TXT>Umowa została zakwalifikowana przez strony jako umowa w sprawie członkostwa w klubie. Jak zauważył sąd odsyłający, wpisowe stanowi główny składnik całkowitej ceny <FT TYPE="NUMBER">13300</FT> DEM, gdyż odpowiada mu kwota <FT TYPE="NUMBER">10153</FT> DEM.</TXT></NP><NP><NO.P>19</NO.P><TXT>Członkostwo to pozwoliło państwu Klein na nabycie — za sumę, która zgodnie z informacjami przesłanymi przez sąd odsyłający może zostać oszacowana na kwotę 2000 DEM — prawa korzystania podczas jednego tygodnia rocznie przez okres prawie 40 lat z apartamentu określonego co do jego rodzaju i położenia.</TXT></NP><?PAGE NO="I-8688"?><NP><NO.P>20</NO.P><TXT>W ten sposób, zgodnie z konstrukcją przedmiotowej umowy, wartość prawa korzystania z nieruchomości ma jedynie drugoplanowe znaczenie gospodarcze w porównaniu z wartością wpisowego.</TXT></NP><NP><NO.P>21</NO.P><TXT>Trybunał orzekł już w przeszłości, że umowa, która dotyczy nie tylko prawa korzystania w oznaczonym czasie z nieruchomości, lecz również prawa korzystania z odrębnych usług, których wartość przewyższa wartość korzystania z nieruchomości, nie stanowi umowy najmu lub dzierżawy nieruchomości w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit. a) dyrektywy Rady 85/577/EWG dnia <DATE ISO="19851220">20 grudnia 1985 r.</DATE> w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do umów zawartych poza lokalem przedsiębiorstwa (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="372" DATE.PUB="1985" PAGE.FIRST="31">Dz.U. L 372, str. 31</REF.DOC.OJ>) (wyrok z dnia <DATE ISO="19990422">22 kwietnia 1999 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-423/97" YEAR="1999" PAGE.ECR="I-2195">C-423/97 Travel Vac, Rec. str. I-2195, pkt 25</REF.DOC.ECR>).</TXT></NP><NP><NO.P>22</NO.P><TXT>Ze względu na związek zachodzący pomiędzy konwencją a wspólnotowym systemem prawnym (wyroki z dnia <DATE ISO="19940210">10 lutego 1994 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-398/92" YEAR="1994" PAGE.ECR="I-467">C-398/92 Mund &amp; Fester, Rec. str. I-467, pkt 12</REF.DOC.ECR> i z dnia <DATE ISO="20000328">28 marca 2000 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-7/98" YEAR="2000" PAGE.ECR="I-1935">C-7/98 Krombach, Rec. str. I-1935, pkt 24</REF.DOC.ECR>) należy uwzględnić tę wykładnię przy dokonywaniu wykładni postanowień konwencji.</TXT></NP><NP><NO.P>23</NO.P><TXT>Rządy niemiecki i Zjednoczonego Królestwa wskazały, że główną korzyścią związaną ze stanowiącą przedmiot postępowania przed sądem krajowym umową w sprawie członkostwa w klubie jest możliwość nabycia prawa korzystania z nieruchomości w oznaczonym czasie.</TXT></NP><NP><NO.P>24</NO.P><TXT>W związku z tym należy zauważyć, że nieruchomość jako taka, która jest określona jedynie co do jej rodzaju i położenia w kompleksie hotelowym, nie jest ani określona, ani zindywidualizowana w umowie w sprawie członkostwa w klubie. Jak zauważyła Komisja, prawo korzystania może dotyczyć każdego roku innego apartamentu.</TXT></NP><?PAGE NO="I-8689"?><NP><NO.P>25</NO.P><TXT>Cechę tę podkreśla dodatkowo wskazana przez państwa Klein okoliczność, że umowa ta sama w sobie przewiduje stowarzyszenie członków klubu z organizacją umożliwiającą im wymianę miejsc zakwaterowania wakacyjnego dzięki uiszczeniu opłaty rocznej, początkowo za okres trzech lat.</TXT></NP><NP><NO.P>26</NO.P><TXT>W świetle wszystkich tych okoliczności okazuje się, że związek pomiędzy umową w sprawie członkostwa w klubie, stanowiącą przedmiot postępowania przed sądem krajowym, a nieruchomością, z której członkowie mogą faktycznie korzystać, nie jest wystarczająco silny, aby uzasadnić zakwalifikowanie tej umowy jako umowy najmu lub dzierżawy nieruchomości w rozumieniu art. 16 pkt. 1 lit. a) konwencji, który jak stwierdzono w pkt 15 niniejszego wyroku, powinien być przedmiotem wykładni ścisłej.</TXT></NP><NP><NO.P>27</NO.P><TXT>Wniosek ten potwierdza okoliczność, iż przedmiotowa umowa w sprawie członkostwa przewiduje świadczenie usług na rzecz członków klubu na tych samych warunkach jak w przypadku klientów danego kompleksu hotelowego. Jak zauważyła Komisja, te dodatkowe usługi wykraczają poza przeniesienie prawa korzystania z nieruchomości, która stanowi przedmiot umowy najmu lub dzierżawy. Choć treść ani charakter usług stanowiących przedmiot postępowania przed sądem krajowym nie zostały sprecyzowane w orzeczeniu odsyłającym, należy jednakże przypomnieć, że umowa złożona, zgodnie z którą za całkowitą cenę uiszczaną przez klienta nabywa on prawo korzystania z szeregu usług, nie należy do przypadków, które stanowią o racji bytu zasady jurysdykcji wyłącznej przewidzianej w art. 16 pkt. 1 konwencji i nie stanowi umowy najmu ani dzierżawy nieruchomości sensu stricto w rozumieniu tego artykułu (wyrok z dnia <DATE ISO="19920226">26 lutego 1992 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-280/90" YEAR="1992" PAGE.ECR="I-1111">C-280/90 Hacker, Rec. str. I-1111, pkt 15</REF.DOC.ECR>).</TXT></NP><NP><NO.P>28</NO.P><TXT>W związku z tym na pytanie pierwsze należy udzielić odpowiedzi, iż art. 16 pkt. 1 lit. a) konwencji należy interpretować w ten sposób, że nie znajduje on zastosowania do umowy w sprawie członkostwa w klubie, zgodnie z którą uiszczenie wpisowego stanowiącego główną część całkowitej ceny umożliwia członkom nabycie prawa korzystania w oznaczonym czasie z nieruchomości określonej w umowie jedynie co do jej rodzaju i położenia oraz przewiduje stowarzyszenie członków w organizacji umożliwiającej im wymianę między sobą ich praw korzystania z nieruchomości.</TXT></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="I-8690"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>W przedmiocie drugiego pytania</P></TI></TITLE><NP><NO.P>29</NO.P><TXT>W świetle odpowiedzi udzielonej na pytanie pierwsze udzielenie odpowiedzi na drugie pytanie stało się bezprzedmiotowe.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>W przedmiocie kosztów</P></TI></TITLE><NP><NO.P>30</NO.P><TXT>Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed tym sądem; do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO><P>Z powyższych względów Trybunał (pierwsza izba) orzeka, co następuje:</P></INTRO><P>Artykuł 16 pkt. 1 lit. a) Konwencji z dnia <DATE ISO="19680927">27 września 1968 r.</DATE> o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sadowych w sprawach cywilnych i handlowych, zmienionej Konwencją z dnia <DATE ISO="19781009">9 października 1978 r.</DATE> w sprawie przystąpienia Królestwa Danii, Irlandii i Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Konwencją z dnia <DATE ISO="19821025">25 października 1982 r.</DATE> w sprawie przystąpienia Republiki Greckiej oraz Konwencją z dnia <DATE ISO="19890526">26 maja 1989 r.</DATE> w sprawie przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej należy interpretować w ten sposób, że nie znajduje on zastosowania do umowy w sprawie członkostwa w klubie, zgodnie z którą uiszczenie wpisowego stanowiącego główną część całkowitej ceny, umożliwia członkom nabycie prawa korzystania w oznaczonym czasie z nieruchomości określonej w umowie jedynie co do jej rodzaju i położenia oraz przewiduje stowarzyszenie członków w organizacji umożliwiającej im wymianę między sobą ich praw korzystania z nieruchomości.</P></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><P>Podpisy</P></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>