<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-489/19 PPU</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62019CC0489</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:747">EU:C:2019:747</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>19</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>19</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">opinia E. Sharpston – sprawa C‑489/19 PPU</HT></P><P><HT TYPE="SC">Generalstaatsanwaltschaft Berlin</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Opinia rzecznika generalnego</HT></P><P><HT TYPE="UC">Eleanor Sharpston</HT></P><P>przedstawiona w dniu <DATE ISO="20190917">17 września 2019 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Język oryginału: francuski.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Sprawa C‑489/19 PPU</HT></P><P>NJ (prokuratura w Wiedniu)</P><P>Postępowanie karne</P><P>przy udziale:</P><P>Generalstaatsanwaltschaft Berlin</P><P><HT TYPE="NORMAL">[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammergericht Berlin (wyższy sąd krajowy w Berlinie, Niemcy)]</HT></P></STI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Odesłanie prejudycjalne</KEYWORD><KEYWORD>Pilny tryb prejudycjalny</KEYWORD><KEYWORD>Współpraca policyjna i wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych</KEYWORD><KEYWORD>Europejski nakaz aresztowania</KEYWORD><KEYWORD>Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 6 ust. 1</KEYWORD><KEYWORD>Wydający nakaz organ sądowy</KEYWORD><KEYWORD>Niezależność prokuratury w stosunku do władzy wykonawczej</KEYWORD><KEYWORD>Kryteria oceny</KEYWORD><KEYWORD>Europejski nakaz aresztowania wydany przez prokuratora, zatwierdzony przez sąd powszechny przed jego wykonaniem, po przeprowadzeniu wyczerpującej kontroli</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><CONTENTS.CONCLUSION><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>W wyroku OG i PI<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>Wyrok z dnia <DATE ISO="20190527">27 maja 2019 r.</DATE> (prokuratury w <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Lubece i Zwickau)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑508/18 i C‑82/19 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:456">EU:C:2019:456</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0001" ID="QS0001"/>wyrokiem OG i PI<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>).</P></NOTE>, wydanym w składzie wielkiej izby, Trybunał orzekł, że pojęcie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0002" ID="QS0002"/>wydającego nakaz organu sądowego<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/> w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P>Decyzja ramowa Rady z dnia <DATE ISO="20020613">13 czerwca 2002 r.</DATE> w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="190" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2002">Dz.U. 2002, L 190, s. 1</REF.DOC.OJ>), zmieniona decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia <DATE ISO="20090226">26 lutego 2009 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="081" PAGE.FIRST="24" DATE.PUB="2009">Dz.U. 2009, L 81, s. 24</REF.DOC.OJ>) (zwana dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0003" ID="QS0003"/>decyzją ramową 2002/584<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>).</P></NOTE> należy interpretować w ten sposób, że nie obejmuje ono prokuratur państwa członkowskiego, które są narażone na ryzyko podlegania indywidualnym poleceniom lub instrukcjom ze strony organu władzy wykonawczej w ramach podejmowania decyzji w sprawie wydania europejskiego nakazu aresztowania. We wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym Kammergericht Berlin (wyższy sąd krajowy w Berlinie, Niemcy), do którego zwrócono się z wnioskiem o przekazanie, złożonym przez władze austriackie, kieruje do Trybunału pytanie o wytyczne dotyczące zastosowania takiego wymogu niezależności oraz o kryteria oceny, jakie należy zastosować w niniejszej sprawie w odniesieniu do europejskiego nakazu aresztowania wydanego przez prokuratora, zatwierdzonego uprzednio przez sąd<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>Należy zwrócić uwagę na trzy wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym (C‑625/19 PPU, C‑626/19 PPU i C‑627/19 PPU) złożone w dniu <DATE ISO="20190822">22 sierpnia 2019 r.</DATE> przez ten sam sąd (rechtbank Amsterdam, sąd rejonowy w Amsterdamie, Niderlandy), dotyczący tej samej kwestii prawnej.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="2"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo Unii</HT></HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Decyzja ramowa 2002/584</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>W motywach decyzji ramowej 2002/584 prawodawca Unii formułuje następujące stwierdzenia:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><CONSID><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0004" ID="QS0004"/>(5)</NO.P><TXT>Cel Unii, jakim jest ustanowienie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, prowadzi do zniesienia ekstradycji między państwami członkowskimi i zastąpienia jej systemem przekazywania osób między organami sądowymi. W dalszej perspektywie wprowadzenie nowego, uproszczonego systemu przekazywania osób skazanych bądź podejrzanych, w celach wykonania wyroku lub wszczęcia postępowania prowadzącego do wydania wyroku w sprawach karnych, stwarza możliwość usunięcia złożoności obecnych procedur ekstradycyjnych i związanej z nimi możliwości przewlekania postępowania. Dominująca do dziś między państwami członkowskimi tradycyjna współpraca w zakresie wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości powinna zostać zastąpiona przez system swobodnego przepływu orzecznictwa sądowego w sprawach karnych, obejmujący zarówno decyzje prawomocne, jak i nieprawomocne.</TXT></NP></CONSID><CONSID><NP><NO.P>(6)</NO.P><TXT>Europejski nakaz aresztowania, przewidziany w niniejszej decyzji ramowej, stanowi pierwszy konkretny środek w dziedzinie prawa karnego wprowadzający w życie zasadę wzajemnego uznawania, którą Rada Europejska określiła jako <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0005" ID="QS0005"/>kamień węgielny<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="00AB" ID="QE0005"/> współpracy sądowej.</TXT></NP></CONSID><P>[…]</P><CONSID><NP><NO.P>(8)</NO.P><TXT>Decyzje w sprawie wykonywania europejskiego nakazu aresztowania należy poddawać należytym kontrolom, co oznacza, że organ sądowy państwa członkowskiego, na terytorium którego osoba, której wniosek dotyczy, została aresztowana [zatrzymana], zobowiązany jest do podjęcia decyzji w sprawie przekazania tej osoby.</TXT></NP></CONSID><P>[…]</P><CONSID><NP><NO.P>(10)</NO.P><TXT>Mechanizm europejskiego nakazu aresztowania opiera się na wysokim stopniu zaufania w stosunkach między państwami członkowskimi. Jego wykonanie [stosowanie] można zawiesić jedynie w przypadku poważnego i trwałego naruszenia przez jedno z państw członkowskich zasad określonych w art. 6 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej, ustalonych [stwierdzonego] przez Radę na podstawie art. 7 ust. 1 wymienionego [t]raktatu ze skutkami określonymi w jego art. 7 ust. 2.</TXT></NP></CONSID><P>[…]</P><CONSID><NP><NO.P>(12)</NO.P><TXT>Niniejsza decyzja ramowa respektuje prawa podstawowe i przestrzega zasad uznanych w art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej oraz tych, które znajdują odbicie [odzwierciedlonych] w Karcie [praw podstawowych Unii Europejskiej], w szczególności w jej rozdziale VI […]<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>.</TXT></NP></CONSID></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Artykuł 1 tej decyzji ramowej, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0006" ID="QS0006"/>Definicja europejskiego nakazu aresztowania i zobowiązania do jego wykonania<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>, przewiduje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="001.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0007" ID="QS0007"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Europejski nakaz aresztowania stanowi decyzję sądową wydaną przez państwo członkowskie w celu aresztowania [zatrzymania] i przekazania przez inne państwo członkowskie osoby, której dotyczy wniosek, w celu przeprowadzenia postępowania karnego lub wykonania kary pozbawienia wolności bądź środka zabezpieczającego [polegającego na pozbawieniu wolności].</ALINEA></PARAG><?PAGE NO="3"?><PARAG IDENTIFIER="001.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Państwa członkowskie wykonują każdy europejski nakaz aresztowania w oparciu o zasadę wzajemnego uznawania i zgodnie z przepisami niniejszej decyzji ramowej.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="001.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Niniejsza decyzja ramowa nie skutkuje modyfikacją [nie prowadzi do zmiany] obowiązku poszanowania praw podstawowych i podstawowych zasad prawa zawartych w art. 6 [TUE]<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>Artykuł 2 ust. 1 wspomnianej decyzji ramowej stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0008" ID="QS0008"/>Europejski nakaz aresztowania może zostać wydany w przypadku czynów, które w świetle prawa obowiązującego w wydającym nakaz państwie członkowskim zagrożone są karą pozbawienia wolności lub środkiem zabezpieczającym [polegającym na pozbawieniu wolności] o maksymalnym wymiarze co najmniej 12 miesięcy [których górna granica wynosi przynajmniej 12 miesięcy], albo w przypadku gdy zapadł wyrok [nakładający karę pozbawienia wolności] lub wydano środek zabezpieczający [polegający na pozbawieniu wolności] o wymiarze co najmniej czterech miesięcy<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 2 ust. 2 tej decyzji ramowej, przestępstwa wymienione w tym przepisie, jeśli w wydającym nakaz państwie członkowskim zagrożone są karą pozbawienia wolności lub środkiem zabezpieczającym związanym z pozbawieniem wolności, których górna granica wynosi przynajmniej 3 lata, tak jak są zdefiniowane w prawie wydającego nakaz państwa członkowskiego, stanowią na warunkach niniejszej decyzji ramowej podstawę, bez weryfikacji pod kątem podwójnej odpowiedzialności karnej za popełniony czyn, podstawę do przekazania na mocy europejskiego nakazu aresztowania. Tak jest w przypadku kradzieży zorganizowanej i rozboju z bronią w ręku<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>Zobacz art. 2 ust. 2 tiret 18.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>W art. 3, 4 i 4a decyzji ramowej 2002/584 wymieniono podstawy obligatoryjnej i fakultatywnej odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 6 tej decyzji ramowej, zatytułowanym <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0009" ID="QS0009"/>Właściwe organy sądowe<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/> [Określenie właściwych organów sądowych]:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="006.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0010" ID="QS0010"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Wydającym nakaz organem sądowym jest organ sądowy wydającego nakaz państwa członkowskiego, właściw[y] dla wydania europejskiego nakazu aresztowania na mocy prawa obowiązującego w tym państwie.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="006.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Wykonującym nakaz organem sądowym jest organ sądowy wykonującego nakaz państwa członkowskiego, właściw[y] dla wykonania europejskiego nakazu aresztowania na mocy prawa obowiązującego w tym państwie.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="006.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Każde państwo członkowskie powiadamia Sekretariat Generalny Rady o właściwym w świetle jego prawa organie sądowym<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Artykuł 8 wspomnianej decyzji ramowej reguluje treść i formę europejskiego nakazu aresztowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>Artykuł 11 tej decyzji ramowej odnoszący się do praw osoby, której dotyczy wniosek, stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0011" ID="QS0011"/>w momencie aresztowania [zatrzymania] osoby, której dotyczy wniosek, wykonujący nakaz właściwy organ sądowy, zgodnie z prawem krajowym, powiadamia tę osobę o europejskim nakazie aresztowania i jego treści, a także o możliwości wyrażenia przez tę osobę zgody na jej przekazanie wydającemu nakaz organowi sądowemu<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>Artykuł 14 stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0012" ID="QS0012"/>w przypadku gdy osoba aresztowana [zatrzymana] nie wyraża zgody na jej przekazanie, jak to określono w art. 13, ma prawo do przesłuchania przez wykonujący nakaz organ sądowy zgodnie z prawem wykonującego nakaz państwa członkowskiego<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="4"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo austriackie</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>Paragraf 2 ust. 1 Staatsanwaltschaftsgesetz (ustawy o prokuraturze, zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0013" ID="QS0013"/>StAG<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/>) stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0014" ID="QS0014"/>W siedzibie każdego Landesgericht [sądu okręgowego], właściwego w sprawach karnych tworzy się prokuraturę, przy siedzibie każdego Oberlandesgericht [wyższego sądu krajowego] tworzy się prokuraturę wyższą, a przy Oberster Gerichtshof [sądzie najwyższym] prokuraturę generalną. Prokuratury są bezpośrednio podporządkowane prokuraturom wyższym i związane ich poleceniami, zaś prokuratury wyższe oraz prokuratura generalna są podporządkowane federalnemu ministrowi sprawiedliwości i związane jego poleceniami<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Paragraf 29 Gesetz über die Justizielle Zusammenarbeit in Strafsachen mit den Mitgliedstaaten der Europäischen Union (ustawy o współpracy sądowej w sprawach karnych z państwami członkowskimi Unii Europejskiej, zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0015" ID="QS0015"/>EU‑JZG<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/>) zawiera wymóg zatwierdzenia przez sąd europejskiego nakazu aresztowania (zatwierdzenie to miało miejsce niniejszej sprawie). Paragraf 29 ust. 1 zdanie pierwsze EU‑JZG stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0016" ID="QS0016"/>W przypadku gdy istnieje podstawa do wszczęcia poszukiwania określonej osoby w celu jej zatrzymania w co najmniej jednym państwie członkowskim, prokuratura zarządza dokonanie zatrzymania, wydając za zgodą sądu europejski nakaz aresztowania, i doprowadza ewentualnie do dokonania wpisu osoby poszukiwanej w Systemie Informacyjnym Schengen zgodnie z art. 95 Schengener Durchführungsübereinkommen [konwencji wykonawczej do układu z Schengen] przez właściwy organ ds. bezpieczeństwa<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>W ramach powyższej kontroli sądowej należy uwzględnić kryteria zgodności z prawem i proporcjonalności z § 5 ust. 1 i 2 Strafprozessordnung (kodeksu postępowania karnego, zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0017" ID="QS0017"/>StPO<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>):</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="005.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0018" ID="QS0018"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>W związku z wykonywaniem uprawnień i przeprowadzaniem dowodów policja kryminalna, prokuratura i sąd są uprawnione do ingerowania w prawa osób jedynie w takim zakresie, w jakim jest to wyraźnie przewidziane w ustawie i jedynie w celu wykonania zadań. Każda ingerencja w dobra chronione prawem spowodowana tymi działaniami musi pozostawać proporcjonalna do wagi przestępstwa, wagi zarzutów oraz zamierzonego celu.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="005.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Policja kryminalna, prokuratura i sąd są zobowiązane do wyboru spośród różnych środków przymusu przydatnych do osiągnięcia celu, takich, które w najmniejszym stopniu ingerują w prawa zainteresowanych. Na każdym etapie postępowania należy wykonywać uprawnienia ustawowe w taki sposób, aby unikać nadmiernego rozgłosu, szanować godność osób dotkniętych tymi działaniami i chronić ich prawa i interesy kwalifikujące się do ochrony<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>Zgodnie z § 87 ust. 1 StPO od sądowego zatwierdzenia przysługuje odwołanie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Zobacz pkt 93 niniejszej opinii.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Do postępowania w sprawie sądowego zatwierdzenia stosuje się § 105 StPO:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="105.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0019" ID="QS0019"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Sąd rozpoznaje wnioski o zastosowanie lub przedłużenie tymczasowego aresztowania oraz o wyrażenie zgody na zastosowanie innych środków przymusu. Sąd określa termin na wykonanie środka, na którego zastosowanie wyraził zgodę (§ 101 ust. 3); zgoda ta wygasa po bezskutecznym upływie tego terminu. W wypadku zarządzenia poszukiwania w celu zatrzymania na podstawie § 169 do powyższego terminu nie zalicza się okresu ważności zarządzenia, jednakże prokuratura jest zobowiązana co najmniej raz w roku do badania, czy spełnione są jeszcze przesłanki do zatrzymania.</ALINEA></PARAG><?PAGE NO="5"?><PARAG IDENTIFIER="105.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>W zakresie, w jakim jest to niezbędne ze względów prawnych lub faktycznych do rozpoznania wniosku z ust. 1, sąd może zarządzić przeprowadzenie dalszych dochodzeń przez policję kryminalną lub przeprowadzić to dochodzenie z urzędu. Sąd może też żądać od prokuratury i policji kryminalnej uściślenia okoliczności faktycznych wyjaśnień z akt sprawy i złożenia sprawozdania z dalszych dochodzeń i wykonania środka, który zatwierdził. Po zastosowaniu tymczasowego aresztowania sąd może zarządzić przekazywanie mu także w okresie późniejszym kopii z akt wskazanych w § 52 ust. 2 pkt 2 i 3<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Postępowanie główne i pytanie prejudycjalne</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>Na podstawie europejskiego nakazu aresztowania wydanego w niniejszym przypadku władze austriackie wystąpiły o zatrzymanie i przekazanie NJ w celu przeprowadzenia postępowania karnego ze względu na popełnienie przez zainteresowanego niżej przedstawionych czynów w Wiedniu w Austrii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20180809">9 sierpnia 2018 r.</DATE> NJ miał włamać się wraz ze współsprawcą do autobusu turystycznego przedsiębiorstwa SQ Equipment Leasing Polska i dokonać z niego kradzieży aparatu fotograficznego, torby na aparat fotograficzny, dwóch plecaków, portfela oraz 1000 chińskich yuanów renminbi (CNY) (ok. 128 EUR) w gotówce. NJ zarzucono również, iż popełniając te przestępstwa, ukradł kartę kredytową jednej z ofiar jego czynów. W dniu <DATE ISO="20180810">10 sierpnia 2018 r.</DATE> miał włamać się wraz ze współsprawcą do pojazdu przedsiębiorstwa W.E. Blaschitz w celu dokonania kradzieży rzeczy nadających się do zaboru, jednakże uciekł bez łupu, zaskoczony przez osobę trzecią, którą miał zmusić poprzez grożenie nożem do odstąpienia od pościgu za nim i współsprawcą. W dniu <DATE ISO="20180817">17 sierpnia 2018 r.</DATE> NJ miał skraść torebkę damską, w której znajdował się portfel, telefon komórkowy i okulary o łącznej wartości 950 EUR oraz 50 EUR w gotówce. NJ miał zabrać tę torebkę, podczas gdy współsprawca miał odwracać uwagę męża poszkodowanej. W dniu <DATE ISO="20180818">18 sierpnia 2018 r.</DATE> NJ miał włamać się wraz ze współsprawcą, rozbijając szybę boczną, do cudzego samochodu osobowego w celu dokonania kradzieży rzeczy nadających się do zaboru, jednak sprawcy nic nie znaleźli (przestępstwa zwane dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0020" ID="QS0020"/>zarzucanymi przestępstwami<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>Od dnia <DATE ISO="20190514">14 maja 2019 r.</DATE> NJ był tymczasowo aresztowany w ramach postępowania wszczętego przez prokuraturę w Berlinie (Niemcy). Europejski nakaz aresztowania wydany przez prokuraturę w Wiedniu w dniu <DATE ISO="20190516">16 maja 2019 r.</DATE>, zatwierdzony przez Landesgericht Wien (sąd okręgowy w Wiedniu, Austria) postanowieniem z dnia <DATE ISO="20190520">20 maja 2019 r.</DATE>, poświadczał, że w odniesieniu do NJ w dniu <DATE ISO="20190514">14 maja 2019 r.</DATE> został wydany przez prokuraturę w Wiedniu, pod tym samym numerem sprawy, po zatwierdzeniu przez sąd okręgowy w dniu <DATE ISO="20190516">16 maja 2019 r.</DATE>, krajowy nakaz aresztowania, w odniesieniu do zarzucanych przestępstw.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20190524">24 maja 2019 r.</DATE> NJ wyraził sprzeciw wobec przekazania w trybie procedury uproszczonej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>Zobacz pkt 9 i 10 niniejszej opinii.</P></NOTE>. Postanowieniem z dnia <DATE ISO="20190529">29 maja 2019 r.</DATE> sąd odsyłający wydał jedynie postanowienie o tymczasowym aresztowaniu w stosunku do NJ (ze względu na wątpliwości dotyczące wydającego europejski nakaz aresztowania organu sądowego) podnosząc, że zainteresowany został już zatrzymany.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Rząd austriacki uważa w świetle oświadczenia<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>W postanowieniu odsyłającym sąd odsyłający powołuje się (w pkt 22) na oświadczenie złożone przez rząd austriacki. Wydaje mi się, że chodzi o oświadczenie, o którym mowa w dokumencie Rady z dnia <DATE ISO="20190612">12 czerwca 2019 r.</DATE>, zatytułowanym <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0021" ID="QS0021"/>Judgments of the CJEU of <DATE ISO="20190527">27 May 2019</DATE> in joined cases C‑508/18 and C‑82/19 PPU and in case C‑509/18 – public prosecutors offices acting as judicial authorities – Exchange of views on the follow-up – Paper by the Presidency<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/>, dokument nr ST 9974 2019, s. 13.</P></NOTE> złożonego w następstwie wydania wyroku OG i PI<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Sprecyzowany wcześniej (zob. przypis 2).</P></NOTE>, że wspomniany wyrok nie ma znaczenia dla Republiki Austrii, ponieważ postępowanie przewidziane w prawie austriackim<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Zobacz pkt 11–15 niniejszej opinii.</P></NOTE> odpowiada, jego zdaniem, wymogom przedstawionym w tym wyroku. Jednakże sąd odsyłający nie podziela tej analizy, ponieważ, jego zdaniem, warunki wyrażone w pkt 74 i 75 wyroku OG i PI są kumulatywne (a nie alternatywne, jak rząd austriacki zdaje się twierdzić w tym oświadczeniu)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Zobacz pkt 76–81 niniejszej opinii.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>W konsekwencji sąd odsyłający postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0022" ID="QS0022"/>Czy związanie prokuratury poleceniami wyklucza możliwość skutecznego wydania przez nią europejskiego nakazu aresztowania także wtedy, gdy decyzja ta podlega wszechstronnej kontroli sądowej przed wykonaniem europejskiego nakazu aresztowania?<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/>.</P></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>Uwagi na piśmie zostały przedstawione przez rządy austriacki i niemiecki, a także Komisję Europejską. Wyżej wymienienie strony oraz rząd hiszpański przedstawiły swoje uwagi ustnie na rozprawie, która odbyła się w dniu <DATE ISO="20190903">3 września 2019 r.</DATE></TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie zastosowania pilnego trybu prejudycjalnego</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>Sąd odsyłający wniósł o zastosowanie do niniejszego odesłania trybu pilnego przewidzianego w art. 107 regulaminu postępowania przed Trybunałem.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Na poparcie tego wniosku sąd odsyłający podniósł, że zainteresowany jest obecnie pozbawiony wolności z dwóch powodów. Po pierwsze, został on bowiem tymczasowo aresztowany w ramach postępowania karnego wszczętego przeciwko niemu w Niemczech (zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0023" ID="QS0023"/>pierwszym tymczasowym aresztowaniem<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/>) w odniesieniu do czynów niezwiązanych z postępowaniem głównym. Owo pierwsze tymczasowe aresztowanie, którego trwanie nie przekracza sześciu miesięcy, może zakończyć się w każdej chwili. Po drugie, przedstawiając wątpliwości co do wydającego nakaz organu sądowego aresztowania i ważności europejskiego nakazu aresztowania wydanego w niniejszym przypadku, sąd odsyłający zarządził, w celu ewentualnego przekazania zainteresowanego organom austriackim, drugi środek w postaci tymczasowego aresztowania (zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0024" ID="QS0024"/>drugim tymczasowym aresztowaniem<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/>). Ten drugi środek staje się skuteczny dopiero po upływie pierwszego tymczasowego aresztowania i zgodnie z prawem nie może być dłuższy niż dwa miesiące.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>Z informacji przekazanych przez sąd odsyłający wynika, po pierwsze, że wyrok Trybunału, który ma zapaść, może mieć wpływ na czas trwania drugiego tymczasowego aresztowania, a zatem na całkowity okres tymczasowego aresztowania zainteresowanego, a po drugie, że istnieje rzeczywiste ryzyko, zależne w szczególności od długości pierwszego tymczasowego aresztowania i postępowania w trybie prejudycjalnym przed Trybunałem, iż zainteresowany zostanie zwolniony i będzie mógł uchylić się od ścigania karnego przeciwko niemu, co stanowiłoby przeszkodę dla wykonania europejskiego nakazu aresztowania wydanego przez władze austriackie.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="7"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>W pierwszej kolejności należy wskazać, że niniejsze odesłanie prejudycjalne dotyczy wykładni decyzji ramowej 2002/584, która wchodzi w zakres dziedzin wymienionych w tytule V części trzeciej traktatu FUE, dotyczącym przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości. Odesłanie to może zatem podlegać rozpoznaniu w pilnym trybie prejudycjalnym na podstawie art. 107 ust. 1 regulaminu postępowania przed Trybunałem.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>W drugiej kolejności, co do kryterium dotyczącego pilnego charakteru, należy stwierdzić, że osoba objęta postępowaniem głównym jest obecnie pozbawiona wolności, a rozstrzygnięcie sprawy głównej może mieć niebagatelny wpływ na czas trwania tego pozbawienia wolności<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130530">30 maja 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>F</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑168/13 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:358">EU:C:2013:358</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Ponadto sytuację zainteresowanej osoby należy uwzględnić na dzień rozpatrywania wniosku o rozpoznanie odesłania prejudycjalnego w pilnym trybie prejudycjalnym<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190212">12 lutego 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>TC</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑492/18 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:108">EU:C:2019:108</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że w dniu rozpatrywania wniosku złożonego przez sąd odsyłający zainteresowany rzeczywiście przebywa w areszcie, oraz że utrzymanie tego aresztu zależy w szczególności od wyniku sporu w postępowaniu głównym<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Zobacz pkt 24, 25 niniejszej opinii.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>Ponadto należy wziąć pod uwagę ryzyko uwolnienia zainteresowanego, które mogłoby w niniejszym przypadku naruszać skuteczność systemu przekazywania wprowadzonego w decyzji ramowej 2002/584 oraz przestrzegania obowiązku wykonania europejskiego nakazu aresztowania, który to obowiązek, zgodnie z orzecznictwem Trybunału, ma zasadnicze znaczenie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150716">16 lipca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Lanigan</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑237/15 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:474">EU:C:2015:474</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Mając na względzie powyższe rozważania, druga izba Trybunału, na wniosek sędziego sprawozdawcy i po wysłuchaniu rzecznika generalnego, postanowiła w dniu <DATE ISO="20190711">11 lipca 2019 r.</DATE> uwzględnić wniosek sądu odsyłającego o rozpoznanie odesłania prejudycjalnego w trybie pilnym.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Analiza</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Uwagi wstępne</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Z wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wynika, że niniejsza sprawa jest objęta zakresem stosowania decyzji ramowej 2002/584. Zarzucane czyny stanowią bowiem w części przestępstwa, w odniesieniu do których ma zastosowanie kryterium podwójnej karalności, o którym mowa w art. 2 ust. 1 decyzji ramowej, a, w pozostałej części przestępstwa wymienione w art. 2 ust. 2 decyzji ramowej (zważywszy, że czyny te mogą stanowić kradzież zorganizowaną lub rozbój z bronią w ręku)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Zobacz art. 2 ust. 2 tiret 18 decyzji ramowej 2002/584. Sąd odsyłający wskazuje w istocie, że zainteresowany dopuścił się co najmniej usiłowania kradzieży wraz z pomocnikiem i z użyciem noża w celu zastraszenia osoby trzeciej (zob. pkt 4, 17 niniejszej opinii).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>Ponadto ze wspomnianego wniosku wynika również, że europejski nakaz aresztowania wydany przez prokuraturę w Wiedniu odpowiada wymogom dotyczącym treści i formy, o których mowa w art. 8 decyzji ramowej 2002/584.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>Przed rozpoczęciem mojej analizy pragnę jeszcze wyjaśnić zakres pytania prejudycjalnego.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>W odesłaniu prejudycjalnym sąd odsyłający zmierza zasadniczo do ustalenia, czy prokuratura w Wiedniu stanowi <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0025" ID="QS0025"/>wydający nakaz organ sądowy<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/> i spełnia wymogi niezależności w świetle art. 6 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584 i wyroku Trybunału w sprawie OG i PI, z uwagi na okoliczność, że z jednej strony prokuratura ta może podlegać indywidualnym instrukcjom podchodzącym od władzy wykonawczej, lecz z drugiej strony jej decyzja o wydaniu europejskiego nakazu aresztowania <HT TYPE="ITALIC">zawsze</HT> podlega kontroli sądowej <HT TYPE="ITALIC">poprzedzającej</HT> wykonanie nakazu (czyli kontroli ex ante, która ma w niniejszej sprawie postać zatwierdzenia przez sąd).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Innymi słowy, niniejsze pytanie prejudycjalne nie dotyczy zatem sytuacji, w której prokuratura potencjalnie podlegająca indywidualnym instrukcjom ze strony władzy wykonawczej wydaje europejski nakaz aresztowania, który wywołuje skutki i przeciwko któremu zainteresowana osoba <HT TYPE="ITALIC">może</HT> wnieść środek zaskarżenia skutkujący przeprowadzeniem kontroli sądowej (kontrola ex post). Podobnie jak Komisja, uważam, że Trybunał wyjaśnił, iż taka kontrola sądowa a posteriori nie stanowi gwarancji niezależności prokuratury<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Zobacz wyrok OG i PI (pkt 85–87).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Przypomnienie wniosków płynących z wyroku OG i PI</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>Na wstępie pragnę zauważyć, że wyrok OG i PI został wydany na podstawie wniosków o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym przedstawionych przez dwa sądy irlandzkie w ramach wykonania europejskich nakazów aresztowania wydanych, odpowiednio, w sprawie C‑508/18 przez Staatsanwaltschaft bei dem Landgericht Lübeck (prokuraturę w Lubece, Niemcy) w celu przeprowadzenia postępowania karnego wszczętego przeciwko OG oraz w sprawie C‑82/19 PPU przez Staatsanwaltschaft Zwickau (prokuraturę w Zwickau, Niemcy) w celu przeprowadzenia postepowania karnego wszczętego przeciwko PI.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>Zainteresowani OG i PI podnieśli, że prokuratury, które wydały te nakazy aresztowania, nie były <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0026" ID="QS0026"/>wydającymi nakaz organami sądowymi<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/> w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji ramowej i że w związku z tym wspomniane nakazy były nieważne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Irlandzkie sądy odsyłające zwróciły się do Trybunału w kwestii, czy pojęcie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0027" ID="QS0027"/>wydającego nakaz organu sądowego<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/> w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji ramowej należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono prokuratury państwa członkowskiego, które są właściwe do prowadzenia postępowania karnego i znajdują się w stosunku podległości wobec organu władzy wykonawczej tego państwa członkowskiego, takiego jak minister sprawiedliwości, i mogą podlegać, bezpośrednio lub pośrednio, indywidualnym poleceniom lub instrukcjom ze strony tego organu przy podejmowaniu decyzji w sprawie wydania europejskiego nakazu aresztowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Trybunał udzielił odpowiedzi przeczącej na to pytanie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>W wyroku tym Trybunał przypomniał na wstępie zasadę, zgodnie z którą termin <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0028" ID="QS0028"/>organ sądowy<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/> należy interpretować w sposób autonomiczny i jednolity. Ponadto, cytując swoje wcześniejsze orzecznictwo, Trybunał podkreślił również, że termin ten <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0029" ID="QS0029"/>nie oznacza wyłącznie sędziów lub sądów państwa członkowskiego, ale może obejmować, w szerszym sensie, organy uczestniczące w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych tego państwa członkowskiego, w odróżnieniu, w szczególności, od ministerstw lub służb policji, które należą do władzy wykonawczej<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161110">10 listopada 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Poltorak</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑452/16 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:858">EU:C:2016:858</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0035">35</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161110">10 listopada 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Kovalkovas</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑477/16 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:861">EU:C:2016:861</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0034">34</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>W tym względzie Trybunał orzekł, że organ taki jak prokuratura, która w ramach postępowania karnego dysponuje uprawnieniami w zakresie ścigania w odniesieniu do osoby podejrzanej o popełnienie przestępstwa, w celu postawienia jej przed sądem, należy uznać za organ uczestniczący w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości danego państwa członkowskiego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>W drugiej kolejności Trybunał wypowiedział się co do wymogu niezależności mającego zastosowanie do wydającego nakaz organu sądowego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Zobacz pkt 76 i nast. niniejszej opinii.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>Po przypomnieniu, że system europejskiego nakazu aresztowania obejmuje <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0030" ID="QS0030"/>dwupoziomową ochronę<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/> praw procesowych i podstawowych osoby ściganej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Zobacz pkt 67 wyroku OG i PI.</P></NOTE>, Trybunał podkreślił zasadę wyrażoną (w szczególności) w jego wyroku Kovalkovas<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161110">10 listopada 2016 r.</DATE>, <NO.CASE>C‑477/16 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:861">EU:C:2016:861</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0047">47</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, zgodnie z którą drugi poziom ochrony praw danej osoby <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0031" ID="QS0031"/>oznacza, że właściwy organ sądowy, zgodnie z prawem krajowym, w celu wydania europejskiego nakazu aresztowania kontroluje w szczególności przestrzeganie warunków wymaganych do jego wydania i bada, czy w świetle szczególnych okoliczności danego przypadku wspomniany nakaz ma charakter proporcjonalny<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Zobacz pkt 71 wyroku OG i PI.</P></NOTE>. W związku z tym ów drugi poziom ochrony obejmuje zatem kontrolę <HT TYPE="ITALIC">zgodności z prawem</HT> i <HT TYPE="ITALIC">proporcjonalności</HT> wydanego w ten sposób europejskiego nakazu aresztowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>W tym kontekście Trybunał orzekł w pkt 74 i 75 wyroku OG i PI, które należy przytoczyć in extenso, że:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0032" ID="QS0032"/>[…] wydający nakaz organ sądowy powinien móc dostarczyć wykonującemu nakaz organowi sądowemu zapewnienie, że w świetle gwarancji przewidzianych przez porządek prawny wydającego nakaz państwa członkowskiego działa on w sposób niezależny przy wykonywaniu swoich obowiązków związanych z wydaniem europejskiego nakazu aresztowania. Niezależność ta wymaga, aby istniały przepisy ustawowe i organizacyjne gwarantujące, by wydający nakaz organ sądowy nie był narażony, w ramach podejmowania decyzji o wydaniu takiego nakazu aresztowania, na jakiekolwiek ryzyko, że zostanie poddany w szczególności indywidualnym instrukcjom ze strony władzy wykonawczej.</P><P>Ponadto, jeżeli prawo wydającego nakaz państwa członkowskiego przyznaje uprawnienie do wydania europejskiego nakazu aresztowania organowi, który, chociaż uczestniczy w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości tego państwa członkowskiego, to jednak sam nie jest sądem, to decyzja o wydaniu takiego nakazu aresztowania, a w szczególności proporcjonalny charakter takiej decyzji, powinny podlegać w tym państwie członkowskim zaskarżeniu, które w pełni spełnia wymogi wynikające ze skutecznej ochrony sądowej<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/>.</P></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Ponadto w odniesieniu do ryzyka, że władza wykonawcza może mieć wpływ na prokuraturę w indywidualnym przypadku, Trybunał wyjaśnił ponadto w pkt 85 i 87 wspomnianego wyroku OG i PI, że:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0033" ID="QS0033"/>[s]twierdzenia tego nie podważa fakt, że – jak podniósł rząd niemiecki na rozprawie przed Trybunałem – decyzja prokuratur, takich jak prokuratury rozpatrywane w sprawach w postępowaniach głównych, o wydaniu europejskiego nakazu aresztowania może być przedmiotem zaskarżenia przez daną osobę przed właściwymi sądami niemieckimi.</P><P>[…]</P><?PAGE NO="10"?><P>W istocie, o ile taki środek zaskarżenia pozwala na zapewnienie, że wykonywanie zadań prokuratury podlega możliwości kontroli sądowej a posteriori, ewentualne indywidualne instrukcje ze strony ministra sprawiedliwości w odniesieniu do prokuratur przy wydawaniu europejskiego nakazu aresztowania są w każdym razie dozwolone przez prawo niemieckie<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/>.</P></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>Powyższe twierdzenia Trybunału nawiązują do wyroku PF<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190527">27 maja 2019 r.</DATE> (<NAME.CASE>prokurator generalny Litwy</NAME.CASE>) (<NO.CASE>C‑509/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:457">EU:C:2019:457</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, ogłoszonego w tym samym dniu, co wyrok OG i PI, dotyczącego kwestii niezawisłości prokuratora generalnego Litwy. Pragnę w tym miejscu zauważyć, że pkt 52 i 53 wyroku PF są identyczne z pkt 74 i 75 wyroku OG i PI.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>O ile w rzeczonym wyroku OG i PI Trybunał uznał, że prokuratury niemieckie nie spełniają powyższego wymogu niezależności, o tyle w wyroku PF zauważył on natomiast, że prokurator litewski był wolny od jakiegokolwiek wpływu zewnętrznego, a jego status konstytucyjny mógł zapewnić <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0034" ID="QS0034"/>nie tylko obiektywność wypełnianych przez niego zadań<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="201D" ID="QE0034"/>, ale także gwarancję niezależności od władzy wykonawczej w ramach wydawania europejskiego nakazu aresztowania<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190527">27 maja 2019 r.</DATE> (<NAME.CASE>prokurator generalny Litwy</NAME.CASE>) (<NO.CASE>C‑509/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:457">EU:C:2019:457</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0055">55</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0056">56</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Jednakże Trybunał nie wypowiedział się w kwestii, czy decyzje prokuratora litewskiego o wydaniu europejskiego nakazu aresztowania podlegały zaskarżeniu, które w pełni spełnia wymogi wynikające ze skutecznej ochrony sądowej: Trybunał wezwał sąd odsyłający do zweryfikowania tej kwestii.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>Należy obecnie zastosować wnioski wynikające z tego orzecznictwa w kontekście niniejszej sprawy prejudycjalnej.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Organ sądowy wydający nakaz w niniejszej sprawie w świetle art. 6 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Czy organ krajowy taki jak prokuratura austriacka stanowi organ sądowy w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584?</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>W świetle uwag na piśmie stron i ich wystąpień podczas rozprawy bezsporne jest, że okoliczność, iż wspomniany prokurator może być związany indywidualnymi instrukcjami władzy wykonawczej, nie stanowi przeszkody dla prawidłowego wydania europejskiego nakazu aresztowania, ponieważ jest on uzależniony w sposób systemowy od uprzedniego zatwierdzenia przez sąd<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Komisja dodaje ponadto, że wspomniany sąd dokonuje weryfikacji warunków wydania europejskiego nakazu aresztowania i jego proporcjonalności.</P></NOTE>. W tym względzie zwracam uwagę, że w prawie austriackim europejski nakaz aresztowania może wywoływać skutki prawne dopiero po zatwierdzeniu przez sąd. Europejski nakaz aresztowania, który nie został zatwierdzony (w wyniku odmowy przez sąd, do którego złożono wniosek) pozostaje bezskuteczny.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że prokuratura ta stanowi organ uczestniczący w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>W rozumieniu wyroków: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161110">10 listopada 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Poltorak</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑452/16 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:858">EU:C:2016:858</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0035">35</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161110">10 listopada 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Kovalkovas</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑477/16 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:861">EU:C:2016:861</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0034">34</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; wyrok OG i PI (pkt 50).</P></NOTE>, ponieważ posiada ona w postępowaniu karnym uprawnienie do ścigania osoby podejrzewanej o popełnienie przestępstwa w celu postawienia jej przed sądem<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Wyrok OG i PI (pkt 60).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>Jak wynika bowiem z postanowienia odsyłającego, ale także z uwag na piśmie i ustnych rządu austriackiego, w austriackim prawie karnym oskarżenie należy do kompetencji prokuratury, do której w konsekwencji należy wcześniejsze zgromadzenie niezbędnych informacji. Prokuratura odgrywa wiodącą rolę w ramach postępowania przygotowawczego. Prokurator odpowiada za postępy w postępowaniu przygotowawczym i prowadzi akta sprawy karnej. W tym kontekście może on wydawać polecenia policji kryminalnej prowadzącej dochodzenia, lub – jeśli miałoby się to okazać bardziej skuteczne – samodzielnie wykonywać czynności dochodzeniowe.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="11"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>W ramach wydawania europejskiego nakazu aresztowania w postępowaniu przygotowawczym (poprzedzającym przedstawienie zarzutów) prokuratura <HT TYPE="ITALIC">zarządza</HT> zatrzymanie, o ile zostanie wydana zgoda sądu zgodnie z § 29 ust. 1 zdanie pierwsze EU‑JZG (która na mocy § 87 ust. 1 StPO podlega zaskarżeniu, w przeciwieństwie do decyzji prokuratury jako takiej).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>W tym względzie prokuratura austriacka <HT TYPE="ITALIC">może</HT> odgrywać rolę wydającego nakaz organu sądowego w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584, jeżeli spełnia kryterium niezależności wskazane w wyroku OG i PI. Powrócę do tej kwestii w dalszej części niniejszej opinii<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Zobacz pkt 67 i nast. niniejszej opinii.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>Przed przystąpieniem do badania gwarancji niezależności w ramach wydawania europejskiego nakazu aresztowania przez rzeczoną prokuraturę należy jednak wyjaśnić następującą kwestię. Wbrew temu, co wydają się twierdzić rządy austriacki i niemiecki oraz Komisja, odwołując się do wyroku Özçelik<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161110">10 listopada 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Özçelik</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑453/16 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:860">EU:C:2016:860</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, jestem zdania, że nie można uznać, aby sąd właściwy do zatwierdzenia nakazu aresztowania, mógł być traktowany jako rzeczywisty autor wspomnianego nakazu aresztowania, a to z trzech powodów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>Po pierwsze, pragnę zauważyć, że postępowanie zakwestionowane w sprawie Özçelik dotyczyło krajowego nakazu aresztowania wydanego przez węgierską <HT TYPE="ITALIC">służbę</HT> <HT TYPE="ITALIC">policji</HT> i <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0035" ID="QS0035"/>zatwierdzonego<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/> przez prokuratora. W tym kontekście Trybunał uznał, że decyzja, na mocy której prokurator zatwierdził nakaz aresztowania wydany przez służbę policji, stanowiła podstawę europejskiego nakazu aresztowania wydanego w takich okolicznościach. Trybunał dodał, że zatwierdzenie przez prokuratora nakazu aresztowania wydanego przez służbę policji to akt prawny, za pomocą którego prokurator <HT TYPE="ITALIC">kontroluje i zatwierdza</HT> ów nakaz aresztowania. W następstwie tego zawartego w europejskim nakazie aresztowania zatwierdzenia prokurator może być traktowany jako organ odpowiedzialny za wydanie krajowego nakazu aresztowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>W tym względzie należy zauważyć, że w przeciwieństwie do prokuratora, nie można w żadnym wypadku uznać służby policji za organ <HT TYPE="ITALIC">sądowy</HT>, ponieważ pod względem strukturalnym należy ona do władzy wykonawczej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>Zobacz wyrok OG i PI (pkt 50), w którym Trybunał odwołuje się do <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0036" ID="QS0036"/>prokuratury lub służby policji, które należą do władzy wykonawczej<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="201D" ID="QE0036"/>. Zobacz także wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161110">10 listopada 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Özçelik</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑453/16 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:860">EU:C:2016:860</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Z tego właśnie powodu prokurator, poprzez mechanizm zatwierdzenia, stanowi jedyny organ <HT TYPE="ITALIC">sądowy</HT> mogący prawidłowo wydać europejski nakaz aresztowania w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie, jak wskazałem w pkt 53 powyżej, prokuratura austriacka może stanowić organ uczestniczący w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych, i przez to upoważniony do wydania europejskiego nakazu aresztowania. Sytuacja takiej prokuratury nie jest ipso facto porównywalna z sytuacją służby policji, zakwestionowanej w sprawie Özçelik.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>Po drugie, należy zauważyć, że w systemie proceduralnym ustanowionym przez ustawodawcę austriackiego istnieje bardzo jasne rozróżnienie pomiędzy etapem postępowania przygotowawczego (poprzedzającym postawienie zarzutów), w którym prokuratura wykonuje wiodącą rolę w zbieraniu niezbędnych dowodów, a głównym postępowaniem karnym, w którym kierowanie postępowaniem spoczywa na sądzie rozpatrującym sprawę (który w ramach tych uprawnień może zarządzić zatrzymanie za pomocą europejskiego nakazu aresztowania, w stosownym przypadku, na wniosek prokuratury).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="12"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>Na etapie postępowania przygotowawczego prokuratura i sąd właściwy do zatwierdzenia nakazu aresztowania wykonują uprawnienia o odmiennym charakterze. Inicjatywa wydania nakazu aresztowania należy do prokuratury (która zarządza zatrzymanie na podstawie § 171 StPO). Z tego względu to prokuratura jest <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0037" ID="QS0037"/>organem kierującym postępowaniem<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0031"><P>Posługuję się sformułowaniem użytym w stanowisku ustnym przez rząd austriacki.</P></NOTE>, który decyduje w szczególności o zasadności zastosowania takiego środka<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0032"><P>Okoliczność ta została też potwierdzona przez rząd austriacki na rozprawie. Prokuratura prowadzi dochodzenie i jest najbardziej kompetentna, by ocenić zasadność wydania europejskiego nakazu aresztowania.</P></NOTE>. W tym kontekście rola sądu polega zasadniczo na zbadaniu zgodności z prawem i proporcjonalności decyzji prokuratury (zawartej w praktyce w formularzu) na podstawie § 5 ust. 1 i 2 StPO. W tym względzie sąd bada przekazane mu w całości akta sprawy (przy czym zawierają one kopię poleceń skierowanych do prokuratury przez organy nadrzędne, takie jak władza wykonawcza). Sąd <HT TYPE="ITALIC">może</HT>, <HT TYPE="ITALIC">jeśli uzna to za niezbędne</HT>, zarządzić lub przeprowadzić w takich okolicznościach dodatkowe czynności dochodzeniowe. Jeżeli po przeprowadzeniu tej kontroli sąd postanawia dokonać zatwierdzenia europejskiego nakazu aresztowania, ma ono postać pojedynczego zdania dodanego w formularzu. Zatwierdzeniu temu <HT TYPE="ITALIC">nie</HT> towarzyszy wydanie prokuraturze polecenia dotyczącego wykonania odnośnego środka: sąd określa jedynie okres ważności zatwierdzenia (którego nieprzestrzeganie pociąga za sobą nieważność odnośnego środka). Po zatwierdzeniu przez sąd prokuratura <HT TYPE="ITALIC">podpisuje</HT>, wykonuje i przekazuje europejski nakaz aresztowania państwu członkowskiemu wykonującemu nakaz. Prokuratura może, na przykład, zrezygnować z wykonania i przesłania nakazu, który zatwierdził w ten sposób sąd.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>Jak zauważył rząd austriacki w uwagach na piśmie i w uwagach ustnych, rozdział uprawnień pomiędzy prokuraturą a sądem wynika z reformy austriackiego prawa karnego, która weszła w życie w dniu <DATE ISO="20080101">1 stycznia 2008 r.</DATE> W następstwie tej reformy zadania wcześniej wykonywane przez sędziego śledczego zostały powierzone prokuraturze, przy czym owo przeniesienie uprawnień zostało zrównoważone przez ustanowienie nadzoru sądowniczego (wymogu zatwierdzenia przez sąd).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>Wreszcie, po trzecie, należy zauważyć, że zgodnie z art. 6 ust. 3 wspomnianej decyzji ramowej 2002/584 każde państwo członkowskie powiadamia Sekretariat Generalny Rady o właściwym do wydawania europejskich nakazów aresztowania w świetle jego prawa organie sądowym. W dniu <DATE ISO="20080128">28 stycznia 2008 r.</DATE> (zob. dokument Rady nr 5711/08) Republika Austrii oświadczyła, iż właściwym organem sądowym w rozumieniu tego przepisu jest <HT TYPE="ITALIC">prokuratura</HT><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0033"><P>Strony wyjaśniły podczas rozprawy, że powiadomienie to odnosiło się w szczególności do reformy, o której mowa w pkt 60 niniejszej opinii, zgodnie z którą uprawnienia sędziego śledczego zostały przekazane prokuraturze. Zobacz także <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0038" ID="QS0038"/>Statement by the Republic of Austria pursuant to Article 6 of Council Framework Decision 2002/584/JHA of <DATE ISO="20020613">13 June 2002</DATE> on the European arrest warrant and the surrender procedures between Member States, Annex to Council of the European Union, Council Framework Decision 2002/584/JHA on the European arrest warrant and the surrender procedures between Member States – Statement by the Republic of Austria on a change in the competent Authorities, Brussels, 5711/<DATE ISO="20080108">08</DATE>, <DATE ISO="20080128">28 January 2008</DATE><QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/>.</P></NOTE> miejsca, w którym ma swoją siedzibę <HT TYPE="ITALIC">Landesgericht</HT> (sąd okręgowy).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>Na rozprawie strony zastanawiały się w szczególności nad możliwością istnienia w systemie austriackim <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0039" ID="QS0039"/>podwójnego<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="201D" ID="QE0039"/> organu wydającego nakaz, składającego się z prokuratury <HT TYPE="ITALIC">oraz</HT> sądu (co oznacza, że informacja podana do wiadomości Sekretariatu Generalnego Rady przez Republikę Austrii była w części nieprawidłowa). W tym kontekście pojawia się pytanie, czy decyzja ramowa, która odnosi się do właściwego organu <HT TYPE="ITALIC">w liczbie pojedynczej</HT>, dopuszcza taką podwójną lub złożoną strukturę, mogącą prowadzić do rozmycia odpowiedzialności za wydanie europejskiego nakazu aresztowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>Moim zdaniem, należy opierać się na informacji przekazanej Sekretariatowi Generalnemu Rady przez rząd austriacki. To bowiem zainteresowane państwo członkowskie jest właściwe do określenia – zgodnie z art. 6 ust. 3 decyzji ramowej 2002/584 – właściwego w świetle jego prawa organu. Wydaje mi się, że nie jest zadaniem Trybunału orzekającego w trybie prejudycjalnym ani organów państwa<?PAGE NO="13"?> członkowskiego wykonującego nakaz uzupełnianie lub poprawianie informacji, które zostały prawidłowo notyfikowane Radzie przez wydające nakaz państwo członkowskie ani wypowiadanie się w tym kontekście na temat struktury (potencjalnie) podwójnej lub złożonej wspomnianego organu wydającego nakaz.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64.</NO.P><TXT>Z wszystkich powyższych względów uważam, że uznanie sądu – który interweniuje dopiero na późniejszym etapie, ponieważ kierowanie postępowaniem przygotowawczym spoczywa na prokuraturze – za autora europejskiego nakazu aresztowania wydaje się dość sztuczne. Nie wydaje mi się, aby okoliczność, że środek zaskarżenia wniesiony, w stosownym przypadku, przez zainteresowaną osobę dotyczy zatwierdzenia przez sąd (a nie decyzji prokuratury sensu stricto), miała w tym względzie znaczenie. W przeciwieństwie do stanowiska przedstawionego przez Komisję na rozprawie uważam, że prokuratura pozostaje autorem nakazu, nawet jeśli w pewien sposób odpowiedzialność za tę decyzję ponosi ona wspólnie z sądem, który zatwierdził jej wykonanie, a wydane przez niego postanowienie podlega w związku z tym zaskarżeniu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65.</NO.P><TXT>Z tego względu nie zgadzam się ze stanowiskiem rządu austriackiego, zgodnie z którym zatwierdzenie przez sąd pozwala na traktowanie sądu jako autora europejskiego lub krajowego nakazu aresztowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66.</NO.P><TXT>Według mnie w austriackim systemie karnym organem, który <HT TYPE="ITALIC">wydaje</HT> europejski nakaz aresztowania, jest zatem prokuratura. Należy w związku z tym przeanalizować jej status, a w szczególności jej niezależność, uwzględniając przy tym ustanowiony w § 29 ust. 1 zdanie pierwsze EU‑JZG mechanizm zatwierdzenia sądowego.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Wymóg niezależności wydającego nakaz organu sądowego</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67.</NO.P><TXT>Jak wskazałem powyżej, w wyroku OG i PI Trybunał stwierdził, że system europejskiego nakazu aresztowania obejmuje dwupoziomową ochronę praw procesowych i praw podstawowych osoby ściganej. Osobie tej powinna przysługiwać ochrona sądowa, w pierwszej kolejności, w momencie wydania decyzji krajowej, takiej jak krajowy nakaz aresztowania, a w drugiej kolejności, w chwili wydania europejskiego nakazu aresztowania<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0034"><P>Zobacz pkt 67 wyroku OG i PI. Zobacz też pkt 42 i przypis 21 niniejszej opinii.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68.</NO.P><TXT>Kwestią kluczową w niniejszej sprawie jest to, czy system austriacki może gwarantować prawa danej osoby w sposób całkowicie niezależny w świetle wymogów wynikających ze skutecznej ochrony sądowej.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Pojęcie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0040" ID="QS0040"/>niezależności<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="201D" ID="QE0040"/> w systemie austriackim w świetle sprawy OG i PI</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69.</NO.P><TXT>Trybunał orzekł, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0041" ID="QS0041"/>[t]o bowiem na <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0042" ID="QS0042"/>wydającym nakaz organie sądowym<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="00AB" ID="QE0042"/>, o którym mowa w art. 6 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584, czyli podmiocie, który ostatecznie wydaje decyzję o wydaniu europejskiego nakazu aresztowania, spoczywa obowiązek zapewnienia ochrony na tym drugim poziomie, i to nawet wówczas, gdy ten europejski nakaz aresztowania opiera się na orzeczeniu krajowym wydanym przez sędziego lub sąd<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="201D" ID="QE0041"/>. W związku z tym <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0043" ID="QS0043"/>wydający nakaz organ sądowy<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="201D" ID="QE0043"/> powinien być niezależny, co oznacza, że nie może on być <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0044" ID="QS0044"/>[…] narażon[y] na ryzyko, że jego uprawnienia decyzyjne będą podlegały poleceniom lub instrukcjom zewnętrznym, w szczególności ze strony władzy wykonawczej, tak by nie było żadnych wątpliwości co do tego, że decyzja o wydaniu europejskiego nakazu aresztowania jest podejmowana przez ten organ, a nie ostatecznie przez wspomnianą władzę<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="201D" ID="QE0044"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0035"><P>Wyrok OG i PI (pkt 72, 73).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="14"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70.</NO.P><TXT>Jak już wskazałem, Trybunał stwierdził, że owo pojęcie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0045" ID="QS0045"/>niezależności<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="201D" ID="QE0045"/> opiera się zasadniczo na dwóch elementach. Wydający nakaz organ sądowy powinien móc dostarczyć wykonującemu nakaz organowi sądowemu zapewnienie, że w państwie członkowskim, z którego pochodzi, istnieją przepisy ustawowe i organizacyjne gwarantujące, by wydający nakaz organ sądowy nie był narażony, w ramach podejmowania decyzji o wydaniu takiego nakazu aresztowania, na jakiekolwiek ryzyko, że zostanie poddany w szczególności indywidualnym instrukcjom ze strony władzy wykonawczej. Ponadto, jeżeli wydający nakaz organ sądowy jest organem, który nie stanowi sądu (podobnie jak w niniejszym przypadku prokuratura), to decyzja o wydaniu nakazu aresztowania, a w szczególności proporcjonalny charakter takiej decyzji, powinny podlegać w tym państwie członkowskim zaskarżeniu, które w pełni spełnia wymogi wynikające ze skutecznej ochrony sądowej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0036"><P>Wyrok OG i PI (pkt 74, 75).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71.</NO.P><TXT>Dyskusja, która miała miejsce podczas rozprawy, pozwoliła na ustalenie, że austriacki system przewidujący zatwierdzenie przez sąd decyzji prokuratury dotyczącej wydania europejskiego nakazu aresztowania jest nietypowy w porównaniu z systemami obowiązującymi w innych państwach członkowskich. Niemniej jednak uważam, że taki system krajowy jest zgodny z wymogami art. 6 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0037"><P>Zobacz pkt 66 niniejszej opinii.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72.</NO.P><TXT>Zgodnie z informacjami zawartymi w postanowieniu odsyłającym właściwe przepisy prawa austriackiego przewidują, że w ramach kontroli sądowej mającej na celu zatwierdzenie sąd rozpatrujący nakaz bada kwestię, czy decyzja prokuratora spełnia wymogi prawne, w tym w świetle praw podstawowych, i czy decyzja ta jest proporcjonalna<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0038"><P>Zobacz pkt 66 niniejszej opinii.</P></NOTE> w świetle jej stanu faktycznego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0039"><P>Zobacz pkt 15 niniejszej opinii.</P></NOTE>. Ponadto osoba ścigana ma prawo zaskarżenia zatwierdzenia sądowego jako takiego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0040"><P>Zobacz pkt 14 niniejszej opinii.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73.</NO.P><TXT>Wydaje mi się, że w niniejszej sprawie, mając na uwadze elementy wskazane w postanowieniu odsyłającym, a także w uwagach pisemnych i ustnych rządu austriackiego, taki system krajowy (w tym w szczególności procedura zatwierdzenia sądowego) może zagwarantować staranne zbadanie decyzji prokuratora przez sąd, który ma zatwierdzić europejski nakaz aresztowania. Celem tej kontroli sądowej jest sprawdzenie zgodności wydania europejskiego nakazu aresztowania z obowiązującymi wymogami prawnymi, w tym z punktu widzenia proporcjonalności. Moim zdaniem celem kontroli sądowej nie jest weryfikacja istnienia ewentualnych instrukcji wydawanych prokuraturze przez władzę wykonawczą w konkretnym przypadku (mimo iż, według rządu austriackiego, takie instrukcje należy sformułować w formie pisemnej i dołączyć do akt sprawy karnej, które są przekazywane sądowi, który zatwierdza europejski nakaz aresztowania)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0041"><P>Trybunał wskazał, tytułem przykładu, indywidualne instrukcje ze strony władzy wykonawczej (zob. wyrok OG i PI, pkt 74).</P></NOTE>. Różnica ta jest subtelna, ale istotna. Moim zdaniem kontrola sądowa powinna umożliwić sądowi, przed którym toczy się postępowanie, stwierdzenie ogólnego poszanowania warunków zgodności z prawem. Rozpatrywany system powinien gwarantować, że dany organ sądowy wydał europejski nakaz aresztowania w pełnej zgodności z prawem. W konsekwencji system taki powinien pozwolić na wyeliminowanie bezprawnych skutków, przysługującego organowi wykonawczemu uprawnienia do wydawania poleceń, uniemożliwiając wykonanie niezgodnych z prawem decyzji prokuratora w drodze uprzedniej kontroli sądu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0042"><P>Zobacz pkt 59 niniejszej opinii.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74.</NO.P><TXT>Uważam, że system taki zapewnia poszanowanie podstawy, na której opiera się system europejskiego nakazu aresztowania ustanowiony decyzją ramową 2002/584, a mianowicie wzajemnego zaufania między państwami członkowskimi w ramach współpracy w sprawach karnych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0043"><P>Zobacz motyw 10 decyzji ramowej 2002/584.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="15"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75.</NO.P><TXT>W trosce o kompletność wywodu dodam, że gdyby miało istnieć ryzyko, iż <HT TYPE="ITALIC">po</HT> zatwierdzeniu sądowym prokuratura otrzyma od władzy wykonawczej polecenia dotyczące wykonania i przekazania europejskiego nakazu aresztowania państwu członkowskiemu wykonującemu (przy czym ryzyko to nie zostało w żaden sposób wykazane w niniejszym przypadku), do organów tego państwa członkowskiego będzie należeć zbadanie tej kwestii i ewentualne wyciągnięcie konsekwencji, gdy jest to właściwe). Zauważam w każdym wypadku, że takie ryzyko mogłoby istnieć w jakimkolwiek innym systemie wydawania europejskiego nakazu aresztowania, a poza tym <HT TYPE="ITALIC">brak</HT> wykonania oraz przekazania nakazu aresztowania przez organy <HT TYPE="ITALIC">wydającego</HT> państwa członkowskiego nie może w żaden sposób naruszać praw osoby ściganej – a to właśnie stanowi przedmiot mojej analizy w niniejszej sprawie.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Przesłanki określone w wyroku OG i PI</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76.</NO.P><TXT>Sąd odsyłający zastanawia się, czy przesłanki określone w pkt 74 i 75 wyroku OG i PI powinny być interpretowane kumulatywnie bądź alternatywnie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77.</NO.P><TXT>Rząd niemiecki twierdzi, że zarówno wniosek, do którego doszedł Trybunał w wyroku OG i PI w odniesieniu do prokuratur niemieckich, jak i treść pkt 74 i 75 tego wyroku (zawierająca wyrażenie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0046" ID="QS0046"/><HT TYPE="ITALIC">ponadto</HT><QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="201D" ID="QE0046"/>) przemawiają za kumulatywną wykładnią tych dwóch przesłanek. Rząd austriacki uważa z kolei, że nie ma potrzeby badania kwestii związku między pkt 74 i 75 wyroku OG i PI z tego względu, że w niniejszej sprawie to sąd zatwierdzający nakaz aresztowania należy uznać za organ odpowiedzialny za wydanie tego nakazu, co pozbawia tę kwestię znaczenia. Wreszcie Komisja uważa, że chodzi o dwie odrębne kwestie, pomiędzy którymi nie ma żadnego związku kumulacyjnego lub alternatywnego, lecz które, przeciwnie, należy oceniać zgodnie z ich własnymi kryteriami i wymogami. Zdaniem Komisji chodzi tu o wymogi prawne mające zastosowanie, po pierwsze, do prawidłowego wydania europejskiego nakazu aresztowania, a po drugie, do ochrony prawnej przed europejskimi nakazami aresztowania wydanymi w ten sposób.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78.</NO.P><TXT>Pragnę wpierw stwierdzić, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału analizy należy dokonać z uwzględnieniem jednocześnie brzmienia art. 6 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584, kontekstu, w jaki się on wpisuje, oraz celu tejże decyzji ramowej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0044"><P>Wyrok OG i PI (pkt 49 i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>. Ponadto zwracam uwagę, że w kontekście postępowania, o którym mowa w art. 267 TFUE, jeżeli Trybunał w konkretnym kontekście sporu zawisłego przed sądem krajowym dokonuje wykładni prawa Unii, Trybunał poprzestaje na wywiedzeniu z jego litery i ducha znaczenia ustanowionych w tym prawie norm, pozostawiając sądowi krajowemu zastosowanie tak zinterpretowanych norm do rozpoznawanej przez niego sprawy<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0045"><P>Zobacz mutatis mutandis wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19630327">27 marca 1963 r.</DATE>, <NAME.CASE>Da Costa i in</NAME.CASE>., od <NO.CASE>28/62 do 30/62</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1963:6">EU:C:1963:6</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, s. 76.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79.</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie do Trybunału należy zatem dokonanie wykładni art. 6 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584 oraz dostarczenie sądowi odsyłającemu kryteriów analizy niezbędnych do ustalenia, czy sporny system krajowy jest zgodny z wymogami wspomnianej decyzji ramowej. Zadanie Trybunału polega na wyjaśnieniu norm dotyczących kontroli ustanowionych przez wielką izbę w wyroku OG i PI. W związku z tym nie chodzi o nałożenie <HT TYPE="ITALIC">dodatkowych</HT> wymogów odnoszących się do danego przepisu, lecz o wyjaśnienie wymogów wynikających z samego pojęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0047" ID="QS0047"/>wydającego nakaz organu sądowego<QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="201D" ID="QE0047"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80.</NO.P><TXT>Według mnie, do oceny kontroli sądowej decyzji prokuratury, sprawowanej przez sąd zatwierdzający nakaz aresztowania, istotne są <HT TYPE="ITALIC">obie</HT> przesłanki wymienione w pkt 74 i 75 wyroku OG i PI. Podzielam stanowisko Komisji, zgodnie z którym zakwalifikowanie tych przesłanek jako <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0048" ID="QS0048"/>alternatywnych<QUOT.END REF.START="QS0048" CODE="201D" ID="QE0048"/> lub <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0049" ID="QS0049"/>kumulatywnych<QUOT.END REF.START="QS0049" CODE="201D" ID="QE0049"/> nie wydaje się właściwe, ponieważ odnoszą się one do innego przedmiotu i powinny podlegać ocenie zgodnie z ich własnymi kryteriami i wymogami. Na tej podstawie uważam, że Trybunał podkreślił <HT TYPE="ITALIC">dwa konieczne etapy</HT> kontroli sądowej decyzji prokuratury.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="16"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81.</NO.P><TXT>W rezultacie w braku weryfikacji gwarancji dotyczących niezależności organu upoważnionego do wydawania europejskiego nakazu aresztowania w porządku prawnym wydającego nakaz państwa członkowskiego, a także proporcjonalności danego europejskiego nakazu aresztowania, nakaz taki powinien być pozbawiony skutków prawnych.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Gwarancje</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0082"><NO.P>82.</NO.P><TXT>Należy zauważyć na wstępie, że to do wydającego nakaz organu sądowego należy wykazanie poszanowania wymogów określonych w art. 6 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584 w wydającym nakaz państwie członkowskim. Zgadzam się w całości z podejściem bronionym przez mojego nieodżałowanego współpracownika i przyjaciela, rzecznika generalnego Y. Bota w opinii w sprawie Bob-Dogi, że:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0050" ID="QS0050"/>Bardzo ścisłe uregulowanie podstaw odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania oznacza [co podkreślił Y. Bot], że dla przeciwwagi w wydającym europejski nakaz [aresztowania] państwie członkowskim muszą istnieć rzeczywiste i skuteczne gwarancje proceduralne prawa do obrony, bez których zostałaby naruszona niezbędna równowaga, nierozerwalnie związana z budowaniem europejskiego obszaru sądowego, pomiędzy wymogami skuteczności wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych a rzeczywistą koniecznością zabezpieczenia praw podstawowych<QUOT.END REF.START="QS0050" CODE="201D" ID="QE0050"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0046"><P><REF.DOC.ECR><NO.CASE>C‑241/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:131">EU:C:2016:131</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0055">55</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0083"><NO.P>83.</NO.P><TXT>Każdy system krajowy powinien zatem obejmować gwarancje procesowe w pełni zgodne z Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej (zwaną dalej kartą)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0047"><P>Zobacz w szczególności art. 6 (prawo do wolności i bezpieczeństwa osobistego) oraz art. 47 (prawo do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu) karty.</P></NOTE>. Wynika to z utrwalonego orzecznictwa, zgodnie z którym europejski nakaz aresztowania opiera się na zasadzie wzajemnego uznawania<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0048"><P>Zobacz wyrok OG i PI (pkt 43–46 i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>. Zasada wzajemnego uznawania, która stanowi – jak wynika w szczególności z motywu 6 decyzji ramowej 2002/584 – <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0051" ID="QS0051"/>kamień węgielny<QUOT.END REF.START="QS0051" CODE="201D" ID="QE0051"/> współpracy sądowej w sprawach karnych, znajduje swój wyraz w art. 1 ust. 2 wspomnianej decyzji ramowej, zgodnie z którym państwa członkowskie są co do zasady zobowiązane do wykonania europejskiego nakazu aresztowania<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0049"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161110">10 listopada 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Özçelik</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑453/16 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:860">EU:C:2016:860</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0025">25</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0084"><NO.P>84.</NO.P><TXT>W odniesieniu do wymogów niezależności i proporcjonalności na podstawie art. 6 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584 należy zauważyć, że pierwszy z nich obejmuje prawa podstawowe osoby ściganej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0050"><P>Zobacz motyw 12 i art. 1 ust. 3 decyzji ramowej 2002/584.</P></NOTE>. Drugi ma na celu zagwarantowanie, aby organy sądowe państw członkowskich nie ścigały tej osoby za drobne przestępstwa<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0051"><P>Zobacz opinia rzecznika generalnego Y. Bota w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Bob-Dogi</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑241/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:131">EU:C:2016:131</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0077">77</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0083">83</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. W odniesieniu do drugiego wymogu powszechnie uznaje się, że kwestia kontroli proporcjonalności stanowi jedną z istotnych trudności, jakie napotyka system europejskiego nakazu aresztowania od momentu jego wdrożenia. Obecnie, w następstwie wyroku OG i PI, oczywiste jest, że kontrola proporcjonalności stanowi wymóg podstawowy<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0052"><P>Zobacz moja opinia w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Radu</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑396/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:648">EU:C:2012:648</NO.ECLI>), pkt <REF.NP.ECR REF="NP0060">60</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0085"><NO.P>85.</NO.P><TXT>Trybunał podkreślił już w świetle celów i systematyki decyzji ramowej 2002/584 wymogi w zakresie niezależności i proporcjonalności, które znajdują zastosowanie, w przypadku gdy państwo członkowskie wydające nakaz przyznaje uprawnienie do wydania europejskiego nakazu aresztowania organowi, który chociaż uczestniczy w administrowaniu wymiarem sprawiedliwości tego państwa członkowskiego, nie jest sądem (jak w niniejszej sprawie)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0053"><P>Zobacz motyw 8 decyzji ramowej 2002/584; wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161110">10 listopada 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Kovalkovas</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑477/16 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:861">EU:C:2016:861</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0047">47</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); wyrok OG i PI (pkt 71).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="17"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0086"><NO.P>86.</NO.P><TXT>Moim zdaniem, gdyby Trybunał określił normy referencyjne, które należałoby stosować w tym względzie, byłoby łatwiej rozstrzygnąć kwestię, czy organ krajowy uprawniony do wydania europejskiego nakazu aresztowania, spełnia przesłanki z art. 6 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584. W tym względzie pragnę podkreślić, że konieczne jest ustanowienie gwarancji procesowych na etapie wydawania europejskiego nakazu aresztowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0087"><NO.P>87.</NO.P><TXT>Moim zdaniem, jeżeli porządek prawny wydającego nakaz państwa członkowskiego pozwala na podjęcie decyzji w sprawie wydania europejskiego nakazu aresztowania przez organ, który nie jest sądem, lecz wymaga, aby decyzja ta została zatwierdzona przez sąd, to pierwszorzędne znaczenie ma to, by państwo to było w stanie wykazać, że ustanowiona w ten sposób kontrola sądowa nie polega na zwykłym <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0052" ID="QS0052"/>nihil obstat<QUOT.END REF.START="QS0052" CODE="201D" ID="QE0052"/>, bez rzeczywistego zbadania pierwotnej decyzji organu, takiego jak prokuratura.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0088"><NO.P>88.</NO.P><TXT>Dodam, że w przypadku gdy organem sądowym, który podjął decyzję o wydaniu europejskiego nakazu aresztowania, jest prokuratura, mogąca podlegać poleceniom wydanym, w szczególności, przez władzę wykonawczą (jak w niniejszej sprawie), konieczne jest, aby zatwierdzenie przez sąd takiej decyzji miało miejsce, <HT TYPE="ITALIC">zanim</HT> ów nakaz aresztowania wywoła skutki prawne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0089"><NO.P>89.</NO.P><TXT>Wreszcie, biorąc pod uwagę, że wydanie europejskiego nakazu aresztowania może naruszać zawarte w art. 6 karty prawo do wolności odnośnej osoby, wydaje mi się, że krajowy system zatwierdzenia europejskiego nakazu aresztowania przez sąd powinien umożliwiać osobie ściganej wysłuchanie jej przed sądem w celu zakwestionowania ważności tej decyzji zgodnie z art. 47 karty.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Zastosowanie w niniejszej sprawie</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0090"><NO.P>90.</NO.P><TXT>Jaki jest wpływ rozstrzygnięcia Trybunału w sprawie OG i PI na spór w postępowaniu głównym?</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0091"><NO.P>91.</NO.P><TXT>Moim zdaniem system austriacki różni się wyraźnie od niemieckiego systemu leżącego u podstaw wspomnianego wyroku, i to w istotnych aspektach<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0054"><P>Zobacz pkt 58 i nast. niniejszej opinii.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0092"><NO.P>92.</NO.P><TXT>Wprawdzie w hierarchii systemu austriackiego prokuratury są podporządkowane władzy wykonawczej. Zgodnie bowiem z informacjami przekazanymi w postanowieniu odsyłającym, prokuratury są bezpośrednio podporządkowane prokuraturom generalnym i związane ich poleceniami, a z kolei prokuratury generalne i prokurator generalny podlegają federalnemu ministrowi sprawiedliwości.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0093"><NO.P>93.</NO.P><TXT>Jednakże, jak podnosi sam sąd odsyłający, postępowanie dotyczące wydawania europejskiego nakazu aresztowania w Austrii różni się od okoliczności, które doprowadziły do wydania wyroku OG i PI. Po pierwsze, system austriacki przewiduje zatwierdzenie przez sąd europejskiego nakazu aresztowania (zatwierdzenie to miało faktycznie miejsce w niniejszej sprawie). Po drugie, rzeczone zatwierdzenie przez sąd wymaga kontroli przestrzegania kryteriów zgodności z prawem i proporcjonalności (zgodnie z § 5 ust. 1 i 2 StPO). Po trzecie, procedura zatwierdzenia sądowego jest uregulowana w ustawie; jeżeli do zatwierdzenia przez sąd nakazu aresztowania niezbędne są dodatkowe czynności dochodzeniowe, sąd zatwierdzający ów nakaz może zarządzić ich wykonanie przez policję kryminalną lub przeprowadzić je z urzędu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0055"><P>Zobacz pkt 13 niniejszej opinii.</P></NOTE>. Wreszcie, po czwarte, zatwierdzenie podlega zaskarżeniu na drodze sądowej na podstawie § 87 ust. 1 StPO<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0056"><P>Zobacz pkt 14 niniejszej opinii.</P></NOTE>. Uważam, że zaskarżenie takie w pełni spełnia wymogi wynikające ze skutecznej ochrony sądowej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0094"><NO.P>94.</NO.P><TXT>Pragnę ponadto zauważyć, że zatwierdzenie sądowe następuje, zanim decyzja prokuratury wywoła skutki.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="18"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0095"><NO.P>95.</NO.P><TXT>W świetle informacji przedstawionych w postanowieniu odsyłającym, w uwagach pisemnych i ustnych rządu austriackiego oraz w jego odpowiedziach na pytania zadane przez Trybunał na rozprawie, wydaje mi się, że na mocy ustawodawstwa austriackiego sądy krajowe są zobowiązane do dogłębnego i starannego zbadania każdego przedłożonego im nakazu oraz związanych z nim akt postępowania karnego. W ramach tej kontroli sądowej muszą być przestrzegane kryteria zgodności z prawem i proporcjonalności.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0096"><NO.P>96.</NO.P><TXT>Ponieważ system wprowadzony w decyzji ramowej 2002/584 opiera się na wysokim stopniu zaufania między państwami członkowskimi, co oznacza domniemanie przestrzegania przez każde państwo członkowskie praw ustanowionych w karcie, wydaje mi się, że <HT TYPE="ITALIC">w</HT> <HT TYPE="ITALIC">braku uzasadnionego dowodu przeciwnego</HT> nie można kwestionować zgodności z kartą i wspomnianą decyzją ramową systemu prawnego, takiego jak w niniejszej sprawie, który uzależnia wydanie przez prokuraturę europejskiego nakazu aresztowania od <HT TYPE="ITALIC">uprzedniej</HT> kontroli sądowej. Obalenie tego domniemania może mieć miejsce jedynie w świetle obiektywnych, wiarygodnych, dokładnych i należycie aktualnych informacji o funkcjonowaniu systemu sądowego w wydającym nakaz państwie członkowskim<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0057"><P>Zobacz analogicznie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180725">25 lipca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Minister for Justice and Equality (nieprawidłowości w systemie sądownictwa)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑216/18 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:586">EU:C:2018:586</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0061">61</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>, stanowiących taki dowód przeciwny, których to informacji, jak się wydaje, brakuje w niniejszej sprawie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0097"><NO.P>97.</NO.P><TXT>W związku z tym uważam, że w świetle informacji poddanych ocenie Trybunału system taki, jak obowiązujący obecnie w Austrii, jest zgodny z wymogami art. 6 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0098"><NO.P>98.</NO.P><TXT>Wnioskuję stąd, że do sądu odsyłającego należy ustalenie, z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy w postępowaniu głównym, czy system odnośnego wydającego nakaz państwa członkowskiego zawiera gwarancje procesowe niezbędne do ochrony prawa do obrony osoby, której dotyczy europejski nakaz aresztowania, oraz do zapewnienia kontroli proporcjonalności tego nakazu zgodnie z wymogami art. 6 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584. W sprawie takiej jak w postępowaniu głównym rzeczony system krajowy musi zawierać następujące elementy: po pierwsze, pierwotna decyzja o wydaniu europejskiego nakazu aresztowania powinna podlegać kontroli sądowej, w ramach której sąd rozpoznający nakaz przeprowadza staranne badanie wspomnianej decyzji przed zatwierdzeniem przez sąd; po drugie, rzeczona kontrola sądowa powinna nastąpić, zanim wspomniany nakaz wywoła skutki prawne; po trzecie, zatwierdzenie europejskiego nakazu aresztowania (wynikające z tej kontroli sądowej) powinna podlegać zaskarżeniu.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Wnioski</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0099"><NO.P>99.</NO.P><TXT>W świetle wszystkich powyższych rozważań uważam, że pytanie skierowane do Trybunału przez Kammergericht Berlin (wyższy sąd krajowy w Berlinie, Niemcy) wymaga następującej odpowiedzi:</TXT><P>Do sądu odsyłającego należy ustalenie, z uwzględnieniem wszystkich okoliczności rozpatrywanej sprawy, na podstawie art. 6 ust. 1 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia <DATE ISO="20020613">13 czerwca 2002 r.</DATE> w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia <DATE ISO="20090226">26 lutego 2009 r.</DATE>, po pierwsze, czy w niniejszej sprawie europejski nakaz aresztowania wydał organ sądowy, po drugie, czy ów organ sądowy działał w sposób całkowicie niezależny oraz, po trzecie, czy wspomniany organ dokonał oceny zgodności z prawem i proporcjonalności decyzji o wydaniu takiego nakazu.</P><?PAGE NO="19"?><P>W sprawie takiej, jak w postępowaniu głównym, w celu wykazania, że system wydającego nakaz państwa członkowskiego spełnia wymogi wynikające ze skutecznej ochrony sądowej, można powołać się na następujące okoliczności:</P><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>pierwotna decyzja o wydaniu europejskiego nakazu aresztowania podlegała kontroli sądowej, w ramach której sąd rozpoznający nakaz przeprowadził rygorystyczne badanie wspomnianej decyzji przed zatwierdzeniem przez sąd;</P></ITEM><ITEM><P>rzeczona kontrola sądowa następuje, zanim rzeczony nakaz wywoła skutki prawne;</P></ITEM><ITEM><P>zatwierdzenie europejskiego nakazu aresztowania (wynikające z owej kontroli sądowej) podlega zaskarżeniu.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>