<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-04.cj-20080212.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="ECRCJ1982ELA.0700243101.case.xml"><NO.CASE>1205/79</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>61979J1205</NO.CELEX><NO.SEQ>0003.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST>2432</PAGE.FIRST><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST>2448</PAGE.LAST><PAGE.TOTAL>17</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><LEFT>ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ <DATE ISO="19820701">1. 7. 1982</DATE> — ΥΠΟΘΕΣΗ 1205/79</LEFT><RIGHT>ADAM / ΕΠΙΤΡΟΠΗ</RIGHT></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><IE/></P></TI></TITLE><JUDGMENT.INIT><P>Στήν υπόθεση 1205/79,</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P>Robert Adam, υπάλληλος τῆς Ἐπιτροπῆς τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στό Κοινό Κέντρο Ἐρευνῶν τῆς Ispra (Varese), Ίταλία, εκπροσωπούμενος ἀπό τόν Cesare Ribolzi, δικηγόρο Μιλάνου, μέ ἀντίκλητο στό Λουξεμβοῦργο τόν δικηγόρο Victor Biel, 18a, rue des Glacis,</P><PARTY.STATUS>προσφεύγων,</PARTY.STATUS></PLAINTIFS><AGAINST>κατά</AGAINST><DEFENDANTS><P>Επιτροπής τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενης ἀπό τόν Oreste Montako, μέλος τῆς νομικής υπηρεσίας τῆς Ἐπιτροπῆς, επικουρούμενο ἀπό τόν Luigi Biamonti, δικηγόρο Ρώμης, μέ τόπο ἐπιδόσεων στό Λουξεμβοῦργο τό κτίριο Jean Monnet, Kirchberg,</P><PARTY.STATUS>καθ' ἧς,</PARTY.STATUS></DEFENDANTS></PARTIES><P>πού ἕχει ὡς ἀντικείμενο τά αιτήματα πού περιέχονται στην προσφυγή,</P><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πρῶτο τμῆμα)</P><P>συγκείμενο ἀπό τους G. Bosco, πρόεδρο τμήματος, Α. Ο'Keeffe καί Τ. Koopmans, δικαστές,</P><P>γενικός εἰσαγγελεύς: F. Capotorti</P><P>γραμματεύς: Ρ. Heim</P></PREAMBLE.INIT><PREAMBLE.FINAL><P>εκδίδει τήν ἀκόλουθη</P></PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><?PAGE NO="2433"?><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>ΑΠΟΦΑΣΗ</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Περιστατικά</P></TI></TITLE><P>Τά πραγματικά περιστατικά τῆς ὑποθέσεως καί τά αιτήματα καί επιχειρήματα πού ἀνέπτυξαν οἱ διάδικοι κατά τήν διάρκεια τῆς έγγράφου διαδικασίας ἔχουν συνοπτικῶς ὡς ἐξης:</P><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>I —</NO.P><TXT>Πραγματικά περιστατικά καί διαδικασία</TXT></NP></TI></TITLE><P>Μέ ἀπόφαση τῆς <DATE ISO="19700302">2ας Μαρτίου 1970</DATE>, περί χρήσεως τῶν διαθεσίμων κονδυλίων των εγγεγραμμένων στόν προϋπολογισμό τῆς ΕΚΑΧ στην θέση <QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="00AB"/>Κονδύλια γιά συντάξεις<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="00BB"/>, τό Συμβούλιο εξουσιοδότησε τήν Ἐπιτροπή νά διαθέσει τό 40 % τῶν ἐν λόγω κονδυλίων γιά τήν χορήγηση στεγαστικῶν δανείων στους υπαλλήλους τῶν Κοινοτήτων.</P><P>Μέ ἀπόφαση τῆς <DATE ISO="19710617">17ης Ἰουνίου 1971</DATE>, ή ὁποία ἐδημοσιεύθη στόν Corriere del personale (Ταχυδρόμο τοῦ Προσωπικοῦ) ὑπ' ἀριθ. 170 Α τῆς <DATE ISO="19710708">8ης Ίουλίου 1971</DATE>, ἡ Ἐπιτροπή ἐθέσπισε τίς ἀναγκαίες εκτελεστικές διατάξεις, συγκεκριμένα δέ:</P><P>Ἀρθρο 9</P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="00AB"/>Τά κατά τήν έννοια τῆς παρούσης διατάξεως δάνεια εκφράζονται σέ βελγικά φράγκα. Οἱ ἀντίστοιχες καταβολές πραγματοποιοῦνται στό νόμισμα τῆς χώρας στην οποία ευρίσκεται ἡ κατοικία γιά τήν ὁποία χορηγείται τό δάνειο μέ βάση τήν ισχύουσα κατά τόν χρόνο τῆς καταβολής ισοτιμία.<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="00BB"/></ALINEA></QUOT.S><P>Μέχρι τήν <DATE ISO="19790331">31η Μαρτίου 1979</DATE>, ἡ εφαρμοζόμενη νομισματική ισοτιμία, ὅσον άφορᾶ τήν μετατροπή τοῦ βελγικοῦ φράγκου (BFR) στά άλλα νομίσματα, ήταν ἡ δηλωθείσα ἀπό τά Κράτη μέλη στό Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) τό 1965 (1 BFR = 12,50 λιρέτες (LIT) στην προκειμένη περίπτωση). Ή εξόφληση τῶν δανείων (πάντοτε μέ βάση τήν προμνησθείσα τιμή συναλλάγματος) ἐπραγματοποιεῖτο ὑπό τήν μορφή κρατήσεων ἐπί τῶν μηνιαίων αποδοχῶν τοῦ υπαλλήλου, στίς όποιες προέβαινε ἡ Ἐπιτροπή ὡς δανειστής.</P><P>Τό σύστημα ἐλειτούργει μέ τόν ἀκόλουθο τρόπο: ὁ βασικός μισθός τοῦ υπαλλήλου, ἐπί τοῦ οποίου ἐφηρμόζετο ὁ συντελεστής ἀναπροσαρμογής (ἐπί παραδείγματι <FT TYPE="NUMBER">100000</FT> BFR x συντελεστή ἀναπροσαρμογής 157,8 γιά τήν Ίταλία τόν Μάρτιο 1979), ἐμειοῦτο κατά τό ποσό τῆς δόσεως γιά τήν εξόφληση τοῦ στεγαστικοί) δανείου (ἐπί παραδείγματι <FT TYPE="NUMBER">5000</FT> BFR), μέ αποτέλεσμα οἱ καθαρές ἀποδοχές νά καθορίζονται, πάντοτε σύμφωνα μέ τό παράδειγμα, στό ὕψος τῶν <FT TYPE="NUMBER">152800</FT> BFR, ποσό μετατρεπόμενο σέ λιρέτες σύμφωνα μέ τήν ισοτιμία 1 BFR = 12,50 λιρέτες.</P><P>Μέ ἀπόφαση τῆς <DATE ISO="19750725">25ης Ίουλίου 1975</DATE>, ἡ Ἐπιτροπή απεφάσισε ὅτι <QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="00AB"/>πρός επίλυση τῶν ἀνακυψασῶν λόγω τῶν διακυμάνσεων τῶν τιμών συναλλάγματος δυσχερειών<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="00BB"/> ὅλα τά χορηγούμενα ὡς δάνεια ποσά θά κατεβάλ-λοντο σέ βελγικά φράγκα βάσει <QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="00AB"/>ἀναπροσαρμοσμένου<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="00BB"/> συντελεστού καί ὄχι πλέον βάσει τῆς ισοτιμίας ΔΝΤ καί ὅτι οἱ ἀντίστοιχες εξοφλήσεις θά διενεργοῦντο επίσης σέ βελγικά φράγκα. Ή Ἐπιτροπή παρεῖχε στόν υπάλληλο τήν ευχέρεια νά ζητήσει <QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="00AB"/>μείωση<QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="00BB"/> τοῦ ποσοῦ πού ὄφείλε νά επιστρέψει ὡς δανεισθέν κεφάλαιο.</P><P>Στόν <QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="00AB"/>Ταχυδρόμο τοῦ Προσωπικοῦ<QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="00BB"/> ὑπ' ἀριθ. 136 τῆς <DATE ISO="19770207">7ης Φεβρουαρίου 1977</DATE>, ἡ Ἐπιτροπή ἐδημοσίευσε τήν ἀκόλουθη ἀνακοίνωση:</P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="00AB"/>Τήν <DATE ISO="19750727">27η Ίουλίου 1975</DATE> ἡ Ἐπιτροπή ἀπεφάσισε ὅτι ἡ καταβολή τῶν χορηγουμένων στεγαστικών δανείων, καθώς καί οἱ κρατήσεις ἐπί τῶν ἀποδοχών πρός εξόφληση τῶν ἐν λόγω δανείων θά πραγματοποιοῦνται στό ἐξῆς ὄχι στό νόμισμα τῆς χώρας στην<?PAGE NO="2434"?> ὁποια ευρίσκεται ἡ κατοικία γιά την όποια ἐχορηγήθη τό δάνειο, άλλα σέ βελγικά φράγκα. Όλες οἱ κρατήσεις ἐπραγματο-ποιοῦντο μέχρι σήμερα κατ' εφαρμογή, κατά περίπτωση, τῶν ισοτιμιῶν τῆς <DATE ISO="19650101">1ης Ίανουαρίου 1965</DATE>. Στό έξης καί μέ ἀπόφαση τοῦ Γενικοῦ Διευθυντοῦ Προσωπικοί) καί Διοικήσεως, ἡ μετατροπή θά γίνεται μέ βάση τήν ἀναπροσαρμοσμένη τιμή συναλλάγματος. Ἐν τούτοις, οἱ μόνιμοι καί λοιποί υπάλληλοι δύνανται νά ζητήσουν οἱ σχετικές κρατήσεις νά γίνονται βάσει των δηλωθεισῶν στό Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ισοτιμιῶν, στό πλαίσιο καί εντός τῶν ὁρίων τῶν εκτελεστικών διατάξεων τοῦ ἄρθρου 17 τοῦ παραρτήματος VΙΙ τοῦ κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως.<QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="00BB"/></P></QUOT.S><P>Χωρίς σχετική αίτηση τοῦ᾽ ενδιαφερομένου, ή ισοτιμία 1 BFR = 12,50 LIT ἐξηκο-λούθησε νά εφαρμόζεται καί στην περίπτωση του μέχρι τήν <DATE ISO="19790331">31η Μαρτίου 1979</DATE>.</P><P>Τήν <DATE ISO="19721222">22α Δεκεμβρίου 1972</DATE> ὁ προσφεύγων συνήψε μέ τήν Ἐπιτροπή σύμβαση, δυνάμει τῆς οποίας έλαβε ὡς δάνειο ἀπό τήν Ἐπιτροπή τό ποσό τῶν <FT TYPE="NUMBER">392000</FT> BFR γιά τήν μερική χρηματοδότηση τῆς κατασκευής οικίας στην κοινότητα Barza (επαρχία Varese). Τό ἄρθρο 15 τῆς ἐν λόγω συμβά-σεως-τύπου όριζε ὅτι <QUOT.START ID="QS0008" REF.END="QE0008" CODE="00AB"/>οιαδήποτε μεταφορά ποσών πού διενεργεί ὁ ὀφειλέτης υπέρ τοῦ δανειστοῦ ὡς προεξόφληση ἡ καταβολή τῶν μηνιαίων δόσεων πρέπει νά γίνεται σέ βελγικά φράγκα ἡ στό νόμισμα τῆς χώρας στην ὁποία ευρίσκεται ἡ κατοικία γιά τήν ὁποία ἐχορηγήθη τό δάνειο καί στό όποιο κατεβλήθη τό ποσό τοῦ δανείου. Ή μετατροπή σέ βελγικά φράγκα τῶν ἐν λόγω ποσών πραγματοποιείται μέ βάση τήν ισχύουσα κατά τήν ήμερα τῆς μεταφορᾶς Ισοτιμία<QUOT.END ID="QE0008" REF.START="QS0008" CODE="00BB"/>.</P><P>Τήν <DATE ISO="19750926">26η Σεπτεμβρίου 1975</DATE> ὁ Adam επέτυχε τήν τροποποίηση τοῦ ποσοῦ τῆς ἀρχικῆς ὀφειλής του τό όποιο ἀνεγράφετο στην σύμβαση δανείου τῆς <DATE ISO="19721222">22ας Δεκεμβρίου 1972</DATE>. Μετά τήν τροποποίηση αυτή τό ποσό τοῦ δανείου του ἐμειώθη ἀπό <FT TYPE="NUMBER">392000</FT> σέ <FT TYPE="NUMBER">357040</FT> BFR, επέτυχε δηλαδή μία <QUOT.START ID="QS0009" REF.END="QE0009" CODE="00AB"/>μείωση<QUOT.END ID="QE0009" REF.START="QS0009" CODE="00BB"/>· <FT TYPE="NUMBER">34960</FT> BFR.</P><P>Τήν <DATE ISO="19781221">21η Δεκεμβρίου 1978</DATE> τό Συμβούλιο ἐθέ-σπισε ἀφ᾽ ενός μέν τόν κανονισμό 3085/78, ὁ όποιος ἐτροποποίησε, ὅσον άφορᾶ ιδίως τίς εφαρμοστέες νομισματικές ισοτιμίες, τόν κανονισμό 259/68, περί καθορισμοῦ τοῦ κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως τῶν υπαλλήλων καί τοῦ καθεστώτος πού εφαρμόζεται ἐπί τοῦ λοιπού προσωπικού τῶν Κοινοτήτων, τόν κανονισμό 2530/72 καί τόν κανονισμό 1543/73, περί ὁρισμένων ειδικών μέτρων (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="369" DATE.PUB="1978" PAGE.FIRST="6">GU L 369, σ. 6</REF.DOC.OJ>), ἀφ᾽ ἑτερου δέ, τόν κανονισμό 3086/78, περί προσαρμογής τῶν διορθωτικών συντελεστών πού εφαρμόζονται ἐπί τῶν ἀποδοχών καί συντάξεων τῶν υπαλλήλων καί τοῦ λοιπού προσωπικοῦ τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων μετά τήν τροποποίηση τῶν διατάξεων τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως περί τῶν νομισματικών ισοτιμιών πού ισχύουν κατά τήν εφαρμογή τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="369" DATE.PUB="1978" PAGE.FIRST="8">GU L 369, σ. 8</REF.DOC.OJ>). Μέ τους ανωτέρω κανονισμούς τό Συμβούλιο ἐτροποποίησε ειδικότερα τό άρθρο 63 τοῦ κανονισμοί) υπηρεσιακής καταστάσεως τῶν υπαλλήλων καί ἀναπροσάρμοσε τίς τιμές συναλλάγματος. Ἐγκατελείφθη ἡ ισοτιμία τοῦ ΔΝΤ καί, γιά τίς μεταφορές σέ νόμισμα άλλο ἀπό εκείνο στό όποιο κατεβάλλοντο οἱ ἀποδοχές, ἐπεβλήθη ἡ τιμή συναλλάγματος πού ἐχρησιμοποιείτο γιά τήν εκτέλεση τοῦ γενικοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων τήν <DATE ISO="19780701">1η Ίουλίου 1978</DATE> (πού ὑπέκειτο σέ ἀναθεώρηση) μέ τήν εφαρμογή μεταβλητών συντελεστών ἀναπροσαρμογῆς ἀνάλογα μέ τήν χώρα προορισμού.</P><P>Τόν Ίούλιο τοῦ 1979 ὁ Adam υπέβαλε μαζί μέ άλλους υπαλλήλους ένσταση κατά τῆς εφαρμογής τῶν προαναφερθέντων κανονισμών, ἀναφερόμενος ειδικώς στην ιδιότητά του ὡς οφειλέτου στεγαστικοῦ δανείου. Κατά τόν προσφεύγοντα, ἡ Ἐπιτροπή<?PAGE NO="2435"?> ἀπέρριψε σιωπηρώς τήν ένσταση αύτη.</P><P>Ή Ἐπιτροπή ἰσχυρίζεται ὅτι ἀπέρριψε τήν ένσταση στίς <DATE ISO="19790928">28 Σεπτεμβρίου 1979</DATE>.</P><P>Ἡ παρούσα προσφυγή τῆς <DATE ISO="19791210">10ης Δεκεμβρίου 1979</DATE> ἐπρωτοκολλήθη στην γραμματεία τοῦ Δικαστηρίου τήν 21η Δεκεμβρίου συγχρόνως μέ σαράντα περίπου άλλες ἀνάλογες προσφυγές (υποθέσεις 1206 ως 1248/79).</P><P>Κατόπιν αὐτοῦ ἀπεφασίσθη ἡ παρούσα υπόθεση νά θεωρηθεί ὡς ὑπόθεση-πρότυπο.</P><P>Κατόπιν εκθέσεως τοῦ εισηγητού δικαστοῦ καί μετ' ἀκρόαση τοῦ γενικού εισαγγελέως, τό Δικαστήριο (πρῶτο τμήμα) ἀπεφάσισε τήν έναρξη τῆς προφορικής διαδικασίας χωρίς προηγουμένη διεξαγωγή ἀποδείξεων.</P></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>II —</NO.P><TXT>Αιτήματα τῶν διαδίκων</TXT></NP></TI></TITLE><P>Ὁ <HT TYPE="ITALIC">προσφεύγων</HT> ζητεί ἀπό τό Δικαστήριο:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>νά ἀκυρώσει τήν σιωπηρά ἀπορριπτική ἀπόφαση ἐπί τῆς ἐμπροθέσμως υποβληθείσης ἀπό τόν προσφεύγοντα ενστάσεως, λόγω παραβιάσεως τῶν γενικών ἀρχων τοῦ δικαίου, παραβιάσεως τῶν κανόνων τοῦ δικαίου πού ἐθεσπίσθησαν γιά τήν εφαρμογή τῆς συνθήκης καί καταχρήσεως εξουσιών·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>επικουρικώς, νά ἀκυρώσει τήν ἀτομική ἀπορριπτική ἀπόφαση τῆς <DATE ISO="19790928">28ης Σεπτεμβρίου 1979</DATE> ὡς πάσχουσα τά ἀνωτέρω εκτεθέντα ελαττώματα, καθώς καί γιά παράβαση ουσιώδους τύπου·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>γ)</NO.P><TXT>νά ἀναγνωρίσει ὅτι ἡ Ἐπιτροπή εφήρμοσε παρανόμως — ἀπό τοῦ μηνός Ἀπριλίου 1979 — ἐπί τῆς ἐξοφλήσεως τοῦ χορηγηθέντος στόν προσφεύγοντα στεγαστικοῦ δανείου νομισματική ισοτιμία διάφορη εκείνης πού είχαν συμφωνήσει τά συμβαλλόμενα μέρη καί πού ἐτήρησαν παγίως κατά τίς παροχές πού είχαν ἀμοιβαίως καταβάλει καθ' ὅλη τήν διάρκεια τοῦ προηγουμένου χρονικοῦ διαστήματος κατά τό όποιο ἴσχυε ἡ σύμβαση·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>δ)</NO.P><TXT>στό πλαίσιο τῆς ἐνασκήσεως τῆς πλήρους δικαιοδοσίας πού τοῦ ἀνήκει ἐπί τοῦ θέματος, νά συναγάγει ὅλες τίς ἀπορρέουσες ἀπό τήν ἐν λόγω ἀκύρωση καί ἀναγνώριση συνέπειες έναντι τῆς Ἐπιτροπής, ὅπως</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>τήν υποχρέωση τῆς Ἐπιτροπῆς νά επιτρέψει τήν καταβολή τῶν μηνιαίων δόσεων καθώς καί τήν ενδεχομένη προεξόφληση τοῦ δανείου σύμφωνα μέ τήν ἀρχική ισοτιμία, ή</P></ITEM><ITEM><P>τήν υποχρέωση νά επιτρέψει τήν καταβολή τῶν μηνιαίων δόσεων εξοφλήσεως ἀπ' ευθείας σέ ιταλικές λιρέτες, καθώς καί τήν ενδεχομένη προεξόφληση τοῦ δανείου επίσης διά καταβολής ἀπ' ευθείας σέ ιταλικές λιρέτες,</P></ITEM><ITEM><P>προβαίνοντας καί στίς δύο περιπτώσεις στην διόρθωση τῶν διενεργηθεισῶν ἐν τῶ μεταξύ ἀπό <DATE ISO="19790401">1ης Ἀπριλίου 1979</DATE> εκκαθαρίσεων καί στην επιστροφή ἀπό τους δανεισθέντες τοῦ ποσοῦ τῆς λεγομένης <QUOT.START ID="QS0010" REF.END="QE0010" CODE="00AB"/>μειώσεως<QUOT.END ID="QE0010" REF.START="QS0010" CODE="00BB"/> τῆς ἀρχικῆς ὀφειλής πού επήλθε τό 1975·</P></ITEM></LIST></P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>ε)</NO.P><TXT>νά καταδικάσει τήν Ἐπιτροπή στά δικαστικά έξοδα.</TXT></NP></ITEM></LIST><P>Ή <HT TYPE="ITALIC">Ἐπιτροπή</HT> ζητεί ἀπό τό Δικαστήριο:</P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>νά ἀπορρίψει τήν προσφυγή τοῦ Robert Adam ὡς ἀβάσιμη·</P></ITEM><ITEM><P>νά καταδικάσει τόν προσφεύγοντα στά δικαστικά έξοδα.</P></ITEM></LIST><P>Στην ἀπάντηση του ὁ <HT TYPE="ITALIC">προσφεύγων</HT> υπογραμμίζει ὅτι, σέ περίπτωση πού ικανοποιηθοῦν τά αιτήματά του, παραιτείται ἀπό τό ποσό μέ τό όποιο τόν έπίστωσε ἡ Ἐπιτροπή λόγω τῆς δήθεν <QUOT.START ID="QS0011" REF.END="QE0011" CODE="00AB"/>μειώσεως<QUOT.END ID="QE0011" REF.START="QS0011" CODE="00BB"/> τοῦ ὀφειλομένου κεφαλαίου καί ὅτι εἶναι διατεθειμένος νά παραιτηθεί ἀπό τό ποσό αυτό καί στην περίπτωση επίσης κατά τήν ὁποία θά τοῦ ἐπετρέπετο νά προεξοφλήσει — μέ<?PAGE NO="2436"?> βάση την επίσημη ἰσοτιμία ΔΝΤ, την ἐφαρμογή τῆς οποίας υποστηρίζει — τό κεφάλαιο τοῦ δανείου τό όποιο εξακολουθεί νά ὀφείλει, εντός λογικῆς προθεσμίας πού εναπόκειται στό Δικαστήριο νά καθορίσει.</P></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>III —</NO.P><TXT>Ίσχυρισμοί καί επιχειρήματα τῶν διαδίκων</TXT></NP></TI></TITLE><P>Ό <HT TYPE="ITALIC">προσφεύγων</HT> φρονεί ὅτι υπήρξε ἔκδηλη παραβίαση τῆς ἀρχῆς τῆς δικαιολογημένης εμπιστοσύνης. Ό μεθοδικός τρόπος ενεργείας τῆς Ἐπιτροπῆς — πού φρόντισε νά μή προκαλέσει τήν παραμικρή ἀνησυχία καί προσπάθησε νά μή επισύρει τήν προσοχή τῶν ενδιαφερομένων ἐπί τῶν σκοπῶν πού επεδίωκε εμμέσως — ἀποκλείει τήν δυνατότητα νά προσαφθεί στον προσφεύγοντα ή έλλειψη <QUOT.START ID="QS0012" REF.END="QE0012" CODE="00AB"/>συνήθους<QUOT.END ID="QE0012" REF.START="QS0012" CODE="00BB"/> προσοχής. Πράγματι, τό μόνο στοιχείο πού θά ἠδύνατο νά δώσει λαβή γιά σκέψεις — δηλαδή ἡ προταθείσα τό 1975 στους ὀφειλέτες μείωση — δέν ἔδειξε τά ἀρνητικά του ἀποτελέσματα παρά πολύ ἀργότερα.</P><P>Ή πράξη εἶναι παράνομη λόγω παραβιάσεως τῶν συμβατικῶν ρητρῶν, λαμβανομένης ὑπ' ὄψη τῆς ἑρμηνείας πού ἡ ιδία ή Ἐπιτροπή έδινε στόν ὅρο <QUOT.START ID="QS0013" REF.END="QE0013" CODE="00AB"/>επίσημη ισοτιμία<QUOT.END ID="QE0013" REF.START="QS0013" CODE="00BB"/> πού ἀναφέρεται στην σύμβαση, καί λόγω παραβιάσεως τῆς ἀρχῆς — τήν ὁποία ὀφείλουν νά τηροῦν τά όργανα — σύμφωνα μέ τήν ὁποία οἱ συμβάσεις πρέπει νά ἑρμηνεύονται καί εκτελούνται καλο-πίστως. Ἡ ἐν λόγω κατάσταση ἀντίκειται περαιτέρω στίς εκτελεστικές διατάξεις πού ή ἰδία ἡ Ἐπιτροπή ἐθέσπισε τήν <DATE ISO="19710617">17η Ίουνίου 1971</DATE>, σύμφωνα μέ τίς όποιες <QUOT.START ID="QS0014" REF.END="QE0014" CODE="00AB"/>οιαδήποτε τροποποίηση τῶν παρουσῶν διατάξεων δέν δύναται νά θίξει τά δικαιώματα των υπαλλήλων πού έχουν ήδη λάβει δάνεια<QUOT.END ID="QE0014" REF.START="QS0014" CODE="00BB"/>.</P><P>Περαιτέρω συντρέχει κατάχρηση ἐξουσίας, συνισταμένη στό ὅτι ἡ Ἐπιτροπή επεδίωξε σκοπό διαφορετικό (εξασφάλιση συναλλαγματικής εγγυήσεως καί άρα τήν ἀπόδοση ποσού λιρετών κατά πολύ μεγαλυτέρου ἀπό τό κεφάλαιο πού είχε επίσης καταβληθεί σέ λιρέτες) ἀπό τόν σκοπό πού ὑποτίθεται ὅτι επεδίωκε στόν ἐν λόγω τομέα (κοινωνικός σκοπός τῶν στεγαστικῶν δανείων). Ό προσφεύγων παραδέχεται ὅτι ἀνέλαβε συμβατικῶς τήν δέσμευση ἡ εξόφληση νά γίνει μέσω κρατήσεων πραγματοποιούμενων αυτεπαγγέλτως ἐπί τῶν μηνιαίων ἀποδοχῶν του, θεωρεί ὅμως ὅτι αυτό συνιστᾶ ἁπλή λεπτομέρεια εκτελέσεως καί δέν δικαιολογεί τό ὅτι οἱ ἐν λόγω εξοφλητικές δόσεις παρανόμως περιελήφθησαν στό <QUOT.START ID="QS0015" REF.END="QE0015" CODE="00AB"/>ἀνώτατο ὅριο<QUOT.END ID="QE0015" REF.START="QS0015" CODE="00BB"/> καί στόν μηχανισμό τῶν <QUOT.START ID="QS0016" REF.END="QE0016" CODE="00AB"/>μεταφορών<QUOT.END ID="QE0016" REF.START="QS0016" CODE="00BB"/>· πού καθιέρωσαν οἱ κανονισμοί 3085 καί 3086/78.</P><P>Ἡ κατάχρηση εξουσίας καθίσταται περαιτέρω έκδηλη ὑπό τήν μορφή τῆς διαφορετικής μεταχειρίσεως τῶν υπαλλήλων πού συνήψαν συμβάσεις δανείων σέ διαφορετικά διαστήματα. Όσοι συνήψαν συμβάσεις δανείου σέ παρωχημένη εποχή, έλαβαν δάνειο τοῦ ὁποίου τό ποσό, εκφρασμένο σέ λιρέτες βάσει τῆς ισοτιμίας 1 BFR= 12,50 LIT, ήταν σχετικά μικρό. Σήμερα οἱ υπάλληλοι αυτοί εἶναι υποχρεωμένοι νά προβούν σέ πολύ ἐπαχθέστερη εξόφληση, λόγω τοῦ συστήματος πού καθιέρωσαν οἱ κανονισμοί 3085 καί 3086/78, καί νά καταβάλουν στην Ἐπιτροπή ὡς ἀπόσβεση κεφαλαίου ποσό πολύ μεγαλύτερο εκείνου τό όποιο έλαβαν. Ἀντιθέτως, οἱ υπάλληλοι πού συνήψαν τό δάνειο μετά τό 1977 έλαβαν κεφάλαιο πού εκφρασμένο σέ λιρέτες ήταν σημαντικά μεγαλύτερο, κατ' εφαρμογή τῆς τιμής συναλλάγματος μεταξύ τοῦ βελγικοῦ φράγκου καί τῆς Ιταλικής λιρέτας πού ἴσχυε στην ἀγορά συναλλάγματος. Μέχρι τόν μήνα Ἀπρίλιο 1979 οἱ υπάλληλοι αυτοί εἶχαν τήν ευχέρεια νά καταβάλλουν τήν μηνιαία εξοφλητική δόση βάσει τῆς τιμής συναλλάγματος 12,50 LIT = 1 BFR καί συνεπώς, δυνάμει τοῦ καθιερωθέντος ἀπό τους κανονισμούς 3085 καί 3086/78 συστήματος, βάσει σχέσεως πού ἐξηκολούθει νά εἶναι<?PAGE NO="2437"?> συμφέρουσα γιά τόν ὀφειλέτη ὁ όποιος εἶχε λάβει τό κεφάλαιο σέ λιρέτες μέ την τιμή συναλλάγματος πού ἴσχυε στην συνήθη ἀγορά μεταξύ τοῦ βελγικού φράγκου καί τῆς ιταλικῆς λιρέτας.</P><P>Ό προσφεύγων φρονεί ὅτι, σέ περίπτωση πού τό σημείωμα τῆς <DATE ISO="19790928">28ης Σεπτεμβρίου 1979</DATE> ἐξελαμβάνετο ὡς ἀτομική ἀπορριπτική τῆς ενστάσεως ἀπόφαση, θά ἐνεφανίζοντο προφανή ελαττώματα ἐξ ἀπόψεως τύπου, πού ἀφοροῦν ειδικότερα τήν έλλειψη αιτιολογήσεως, καθώς καί τήν κοινοποίηση τοῦ ληφθέντος μέτρου υπηρεσιακῶς <QUOT.START ID="QS0017" REF.END="QE0017" CODE="00AB"/>in incertam personam<QUOT.END ID="QE0017" REF.START="QS0017" CODE="00BB"/>. Πράγματι, ειδικῶς ἐπί τῆς υποχρεώσεως αιτιολογήσεως, υπάρχει ἀπό μακροῦ χρόνου παγία νομολογία τοῦ Δικαστηρίου.</P><P>Ή <HT TYPE="ITALIC">Ἐπιτροπή</HT> άπαντᾶ ὅτι, ζητώντας μόνο ἀπό τόν μήνα Ἀπρίλιο 1979 — εὐνοώντας έτσι τόν ὀφειλέτη — τήν καταβολή τῶν μηνιαίων δόσεων σέ βελγικά φράγκα μέ βάση τήν τιμή συναλλάγματος πού ἴσχυε κατά τόν χρόνο τῆς <QUOT.START ID="QS0018" REF.END="QE0018" CODE="00AB"/>μεταφοράς<QUOT.END ID="QE0018" REF.START="QS0018" CODE="00BB"/> (ὅπως άλλωστε προέβλεπε τό άρθρο 15 τῆς συμβάσεως δανείου) καί ὄχι μέ βάση τίς ισοτιμίες πού προέβλεπε τό ΔΝΤ, δέν παρεβίασε καμμία ρήτρα τῆς συμβάσεως, δέν ενήργησε περαιτέρω κακοπίστως καί ὁπωσδήποτε δέν παρεβίασε τήν ἀρχή τῆς προστασίας τῆς δικαιολογημένης εμπιστοσύνης.</P><P>Ή Ἐπιτροπή δίδει τό ἀκόλουθο υποθετικό παράδειγμα: ἐάν τό 1975 ὁ προσφεύγων είχε λάβει δάνειο <FT TYPE="NUMBER">100000</FT> BFR μέ τήν τιμή 1 BFR = 12,50 LIT καί εἶχε λάβει ὡς ἐκ τούτου <FT TYPE="NUMBER">1250000</FT> LIT, γιά τίς <FT TYPE="NUMBER">100000</FT> BFR θά εἶχε καταβληθεί, μέ βάση τήν τιμή συναλλάγματος πού ἴσχυε τό 1975, ήτοι 1 BFR ἴσο κατά προσέγγιση μέ 15 LIT, τό ποσό τῶν <FT TYPE="NUMBER">1500000</FT> LIT. Συνεπώς, τό ποσό τῶν <FT TYPE="NUMBER">1250000</FT> LIT θά κόστιζε ὄχι <FT TYPE="NUMBER">100000</FT>, άλλά <FT TYPE="NUMBER">83400</FT> BFR, ἤτοι μία <QUOT.START ID="QS0019" REF.END="QE0019" CODE="00AB"/>μείωση<QUOT.END ID="QE0019" REF.START="QS0019" CODE="00BB"/> <FT TYPE="NUMBER">16600</FT> BFR.</P><P>Ἀπό τό 1972 ὡς τό 1975 ὁ ὀφειλέτης κατέβαλε <FT TYPE="NUMBER">1000</FT> BFR μηνιαίως, δηλαδή <FT TYPE="NUMBER">36000</FT> BFR σέ τρία ἔτη, μέ τιμή μετατροπής 1 BFR = 12,50 LIT, τά όποῖα, μετά τήν ἀπόφαση της Ἐπιτροπής, ὑπελογίσθησαν μέ τήν τιμή πού ἴσχυε τήν ημέρα τῆς καταβολής (1 BFR ἴσο κατά προσέγγιση μέ 15 LIT). Τό κέρδος πού ἀπεκόμισε ὁ ὀφειλέτης χάρις στην <QUOT.START ID="QS0020" REF.END="QE0020" CODE="00AB"/>μείωση<QUOT.END ID="QE0020" REF.START="QS0020" CODE="00BB"/> εἶναι ἴσως ἐλαφρά μικρότερο εκείνου πού ὁ ἴδιος ἀνέμενε, πάντως εἶναι γεγονός πού δέν επιδέχεται ἀμφισβήτηση, ἔστω καί ἄν τοῦτο συνέβη μόνο επειδή ή τιμή (1 BFR ἴσο κατά προσέγγιση μέ 15 LIT) παρέμεινε σταθερή ἀπό τό 1972 ἕως τό 1975 (χρόνος τῆς <QUOT.START ID="QS0021" REF.END="QE0021" CODE="00AB"/>μειώσεως<QUOT.END ID="QE0021" REF.START="QS0021" CODE="00BB"/>). Μετά τήν <QUOT.START ID="QS0022" REF.END="QE0022" CODE="00AB"/>μείωση<QUOT.END ID="QE0022" REF.START="QS0022" CODE="00BB"/> ἡ εφαρμοστέα τιμή έπρεπε νά εἶναι ἡ <QUOT.START ID="QS0023" REF.END="QE0023" CODE="00AB"/>ἀναπροσαρμοσμένη<QUOT.END ID="QE0023" REF.START="QS0023" CODE="00BB"/> τιμή. Στην πραγματικότητα ὅμως αὐτό δέν συνέβη· ἀντιθέτως, επανήλθε ἡ εφαρμογή τῶν ισοτιμιών ΔΝΤ (1 BFR = 12,50 LIT), γεγονός πού συνεπήγετο διπλό όφελος γιά τόν ὀφειλέτη, ὁ όποιος ἐπετύγχανε σημαντική μείωση τῆς ἀρχικής ὀφειλής του καί ἐξηκολούθει νά διενεργεί τίς ἐξοφλήσεις του μέ βάση τήν τιμή συναλλάγματος 1 BFR = 12,50 LIT. Μόνο ἀπό τό 1977 οἱ δόσεις τοῦ δανείου άρχισαν πράγματι νά καταβάλλονται σέ βελγικά φράγκα, άλλά ἀκόμα καί τότε ἐξοφλοῦντο μέ βάση τήν τιμή ΔΝΤ, ἤτοι 1 BFR = 12,50 LIT, καί τοῦτο μέχρι τόν Μάρτιο 1979. Ἀπό τόν Ἀπρίλιο 1979 ἐφαρμόζεται ὁ νέος μηχανισμός τῶν <QUOT.START ID="QS0024" REF.END="QE0024" CODE="00AB"/>μεταφορών<QUOT.END ID="QE0024" REF.START="QS0024" CODE="00BB"/>, ὁ όποιος ευνοεί τους ὀφειλέτες πολύ περισσότερο ἀπ' ὅ,τι τό σύστημα τῆς ἁπλής εφαρμογής τῶν <QUOT.START ID="QS0025" REF.END="QE0025" CODE="00AB"/>ἀναπροσαρμοσμένων<QUOT.END ID="QE0025" REF.START="QS0025" CODE="00BB"/> ισοτιμιών.</P><P>Πράγματι, ἄν ὑποτεθεί ὅτι ὁ μηνιαίος βασικός μισθός τοῦ προσφεύγοντος είναι <FT TYPE="NUMBER">100000</FT> BFR, μετατρεπόμενα σέ ιταλικές λιρέτες μετ' εφαρμογή τοῦ συντελεστοῦ ἀναπροσαρμογής γιά τήν Ἰταλία (ἐπί παραδείγματι 1 BFR = 26,13 LIT), τότε <FT TYPE="NUMBER">100000</FT> BFR: 100 (συντελεστής ἀναπροσαρμογής γιά τό Βέλγιο) x 70,3 (συντελεστής ἀναπροσαρμογής γιά τήν Ίταλία) x 26,13 = <FT TYPE="NUMBER">1836939</FT> λιρέτες· ἀπό τό ἀνωτέρω ποσό πρέπει νά ἀφαιρεθούν <FT TYPE="NUMBER">2660</FT> BFR γιά τήν εξόφληση τοῦ στεγαστικοῦ δανείου προς<?PAGE NO="2438"?> τήν Ἐπιτροπή, ἐπί τῶν οποίων εφαρμόζεται πάντως ὁ συντελεστής αναπροσαρμογῆς τόσο τῆς Ίταλίας ὅσο καί τοῦ Βελγίου, πράγμα πού δίδει τό ἀκόλουθο ἀποτέλεσμα: <FT TYPE="NUMBER">2660</FT> BFR (μηνιαία εξοφλητική δόση): 100 (συντελεστής ἀναπροσαρμογής γιά τό Βέλγιο) χ 70,3 (συντελεστής αναπροσαρμογής γιά τήν Ίταλία) = <FT TYPE="NUMBER">1870</FT> BFR χ 26,13 (τιμή συναλλάγματος) = <FT TYPE="NUMBER">48863</FT> λιρέτες (πού επιστρέφονται στην Επιτροπή). Τό ἀνωτέρω ποσό (<FT TYPE="NUMBER">48863</FT> λιρέτες) εἶναι σαφῶς κατώτερο εκείνου πού Μ προέκυπτε ἀπό τήν ἄμεση εφαρμογή τῶν <QUOT.START ID="QS0026" REF.END="QE0026" CODE="00AB"/>ἀναπροσαρμοσμένων<QUOT.END ID="QE0026" REF.START="QS0026" CODE="00BB"/> ισοτιμιῶν· πράγματι, τό ἀποτέλεσμα βάσει τῶν τελευταίων αυτών θά ήταν <FT TYPE="NUMBER">2660</FT> BFR (μηνιαία εξοφλητική δόση) χ 26,13 (τιμή συναλλάγματος) = <FT TYPE="NUMBER">69505</FT> λιρέτες. Ἀκόμη καί μέ τό νέο σύστημα τῶν συντελεστών ἀναπροσαρμογής πού προολέπουν οἱ κανονισμοί 3085 καί 3086 (τίς <QUOT.START ID="QS0027" REF.END="QE0027" CODE="00AB"/>μεταφορές<QUOT.END ID="QE0027" REF.START="QS0027" CODE="00BB"/>) οἱ ὀφειλέτες ἐξηκολούθησαν νά επωφελοῦνται ἀπό μιά εξαιρετικά συμφέρουσα κατάσταση. Ἀρκεῖ νά ἀναλογισθεί κανείς ὅτι τό προαναφερθέν ποσό τῶν <FT TYPE="NUMBER">48863</FT> λιρετών ἀντιστοιχεί σέ ισοτιμία 18 περίπου λιρετών γιά 1 βελγικό φράγκο.</P><P>Ή Ἐπιτροπή συνοψίζει τήν νομολογία τοῦ Δικαστηρίου σχετικά μέ τήν προστασία τῆς δικαιολογημένης ἐμπιστοσύνης ὡς έξῆς:</P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>σύμφωνα μέ γενικώς παραδεδεγμένη ἀρχή, ἡ νέα ρύθμιση επεκτείνει πλην εξαιρέσεων τά ἀποτελέσματα τῆς ἐπί τῶν μελλοντικών ἀποτελεσμάτων καταστάσεων πού ἐγεννήθησαν ὑπό τό καθεστώς τοῦ προηγουμένου δικαίου·</P></ITEM><ITEM><P>θέμα δικαιολογημένης εμπιστοσύνης συντρέχει ὅταν μία δεδομένη έννομη κατάσταση <QUOT.START ID="QS0028" REF.END="QE0028" CODE="00AB"/>προστατεύεται<QUOT.END ID="QE0028" REF.START="QS0028" CODE="00BB"/> (προσδοκίες), ήτοι ὅταν οἱ ενδιαφερόμενοι δικαίως ἠδύναντο νά θεωρήσουν ὅτι ή υφισταμένη έννομη κατάσταση δέν θά μετεβάλλετο εἰς βάρος τους κατά τρόπο μή δυνάμενο νά προβλεφθεί κατά τήν διάρκεια τῆς διενεργείας τῶν πράξεων τίς όποιες ἐδεσμεύοντο ἀμετακλήτως νά εκτελέσουν ὑπό τό καθεστώς τοῦ προηγουμένου δικαίου·</P></ITEM><ITEM><P>συντρέχει περίπτωση παραβιάσεως τῆς ἀρχής τῆς προστασίας τῆς δικαιολογημένης εμπιστοσύνης ὅταν, χωρίς νά υφίσταται επιτακτικό δημόσιο συμφέρον, ὁ κοινοτικός νομοθέτης χωρίς προειδοποίηση τροποποιεί διάταξη εἰς βάρος τῶν δικαιοπρακτούντων, χωρίς νά λάβει μεταβατικά μέτρα ώστε νά προστατευθοῦν οἱ δικαιολογημένες προσδοκίες τῶν ἐν λόγω δικαιοπρακτούντων, ἡ τροποποίηση δέ ἀρχίζει νά ἰσχύει ἀμέσως.</P></ITEM></LIST><P>Στην προκειμένη περίπτωση, ἡ τροποποίηση τῶν τιμών συναλλάγματος ήταν ἀπολύτως δυνατό νά προβλεφθεί, καθ' ὅσον δέν ήταν εύλογο νά ἀναμένεται ὅτι ή επίσημη ισοτιμία ΔΝΤ (1 BFR = 12,50 LIT) θά ἠδύνατο νά διατηρηθεί ἐν ὄψει τῶν γνωστών διακυμάνσεων στην διεθνή νομισματική ἀγορά, οἱ όποιες ἐξ άλλου είχαν προηγηθεί τῆς καταρτίσεως τῆς συμβάσεως, πού, ὅπως ήδη ελέχθη, προέβλεπε ὅτι ή εξόφληση θά διενεργεῖτο βάσει τῶν ισοτιμιών πού ἴσχυαν κατά τόν χρόνο τῆς μεταφορᾶς. Δέν υπήρξε <QUOT.START ID="QS0029" REF.END="QE0029" CODE="00AB"/>σιωπή<QUOT.END ID="QE0029" REF.START="QS0029" CODE="00BB"/> τῆς Ἐπιτροπῆς <QUOT.START ID="QS0030" REF.END="QE0030" CODE="00AB"/>ὡς πρός τό ενδεχόμενο διαφορετικής τιμής συναλλάγματος<QUOT.END ID="QE0030" REF.START="QS0030" CODE="00BB"/>, ὅταν διετυπώθη ή πρόταση <QUOT.START ID="QS0031" REF.END="QE0031" CODE="00AB"/>μειώσεως<QUOT.END ID="QE0031" REF.START="QS0031" CODE="00BB"/> τῆς κυρίας ὀφειλής τήν οποία εδέχθη ελευθέρως ὁ προσφεύγων. Ή <QUOT.START ID="QS0032" REF.END="QE0032" CODE="00AB"/>τροποποίηση<QUOT.END ID="QE0032" REF.START="QS0032" CODE="00BB"/> ήταν δυνατό νά προβλεφθεί σέ τέτοιο βαθμό, ώστε ὁ ἴδιος ὁ προσφεύγων τήν εἶχε προβλέψει, δεχόμενος τήν μείωση τοῦ κεφαλαίου πού ὄφειλε. Ή <QUOT.START ID="QS0033" REF.END="QE0033" CODE="00AB"/>τροποποίηση<QUOT.END ID="QE0033" REF.START="QS0033" CODE="00BB"/> δέν ἄρχισε νά ἰσχύει ἀμέσως καί χωρίς προειδοποίηση, ούτε χωρίς νά τεθούν σέ ισχύ μεταβατικές διατάξεις επιτρέπουσες τόν μετριασμό τῆς ζημίας. Πράγματι, μέχρι τό 1979 ὁ προσφεύγων καί οἱ λοιποί ὀφειλέτες ἐξηκο-λούθησαν νά υπόκεινται σέ ἕνα εξαιρετικά ευνοϊκό καθεστώς, επειδή τό εναπομένον πρός εξόφληση κεφάλαιο ἐμειώθη σημα-ντικῶς μετά τήν λύση πού εἶχε προτείνει ή<?PAGE NO="2439"?> Ἐπιτροπή καί εἶχαν ἀποδεχθεί ἐλευθέρως οἱ ὀφειλέτες, ἐνῶ ἡ διατήρηση τῆς τιμής συναλλάγματος ΔΝΤ μέχρι τοῦ μηνός Ἀπριλίου 1979 τους επέτρεψε νά εξοφλήσουν τό δανεισθέν κεφάλαιο βάσει μιᾶς εξαιρετικά ευνοϊκής τιμής μετατροπής.</P><P>Ὁ <HT TYPE="ITALIC">προσφεύγων</HT> άπαντᾶ ὅτι, καταβάλλοντας τό κεφάλαιο τῶν δανείων σέ λιρέτες μέ βάση τήν τιμή 1 BFR = 12,50 LIT, όταν ή τιμή αυτή διέφερε ἀπό τήν τιμή πού ἴσχυε στην ἀγορά συναλλάγματος, καί δεχόμενη συναφῶς γιά ἀκόμη μεγαλύτερο χρόνο τήν εξόφληση τῶν δανείων μέ βάση τήν τιμή 12,50 LIT = 1 BFR, ἡ Ἐπιτροπή κατέδειξε μέ τίς ἐνέργειες τῆς ὅτι ὡς ισχύουσα κατά τόν χρόνο τῆς μεταφορᾶς ισοτιμία έπρεπε νά νοείται ἡ σταθερή ισοτιμία μέ βάση τήν ὁποία είχε καταβληθεί τό κεφάλαιο. Όποιος τό 1974 έλαβε ὡς δάνειο τό ισόποσο σέ λίρες κεφαλαίου <FT TYPE="NUMBER">100000</FT> BFR, έλαβε τό ποσό τῶν <FT TYPE="NUMBER">1250000</FT> λιρετῶν, δηλαδή ποσό μικρότερο ἀπό αυτό πού Θά ἐλάμβανε ἄν μετέτρεπε τά βελγικά φράγκα σέ λιρέτες μέσω τραπέζης (περίπου <FT TYPE="NUMBER">2000000</FT> ιταλικές λιρέτες). Ή ἀνωτέρω σταθερή ισοτιμία είχε κατ' αυτόν τόν τρόπο Θετικό ἀποτέλεσμα γιά τήν Ἐπιτροπή, ἡ ὁποία κατέβαλε σέ λιρέτες λιγότερα από ὅσα θά εἶχε καταβάλει ἄν είχε εφαρμόσει τήν πραγματική τιμή συναλλάγματος. Ὑπό τίς περιστάσεις αυτές είναι φυσικό καί Θεμιτό νά γίνει ἀποδεκτή ή εξόφληση μέ βάση τήν ἴδια τιμή (ἰσοτιμία ΔΝΤ), κατά τρόπο ώστε γιά κάθε 12,50 λιρέτες πού καταβάλλει ὁ ὀφειλέτης, ή ὀφειλή του νά μειοῦται κατά 1 BFR. Ἐφ' όσον ὑπεχρεοῦντο νά ἐξοφλήσουν οὔτε λιγότερα ούτε περισσότερα εκείνων πού εἶχαν λάβει σέ λιρέτες, οὐδενός εξαιρετικού ή ἀδικαιολογήτου πλεονεκτήματος έτυχαν οἱ ὑπάλληλοι, τό όποιο ὡς ἀδικαιολόγητο θά έπρεπε νά καταργηθεί. Περαιτέρω δέν εἶναι δυνατό νά επικαλεσθεί κανείς τό ἐπιχείρημα, σύμφωνα μέ τό όποιο τά όργανα ἠναγκάσθησαν νά εγκαταλείψουν τό σύστημα τῶν σταθερών τιμών συναλλάγματος υπέρ ενός συστήματος περιοδικώς ἀναπροσαρμοζόμενων τιμών συναλλάγματος στό γενικότερο πλαίσιο τῆς διοικήσεως τοῦ προσωπικού: πράγματι, ή παρούσα διαφορά άφορᾶ τήν ἑρμηνεία τῶν ιδιωτικού δικαίου συμβατικών ρητρών, ὅπως συνεφωνήθησαν καί ἐφηρμόσθησαν inter partes.</P><P>Ὅταν ἀπό τό 1973 ἡ ισχύουσα μεταξύ βελγικού φράγκου καί ιταλικής λιρέτας τιμή συναλλάγματος εξελίχθη κατά τρόπο τελείως δυσμενή γιά τήν λιρέτα, ἡ Ἐπιτροπή ἀπεφάσισε, πρός ἀποφυγή τῶν σχετικών κινδύνων, νά τροποποιήσει τους ὅρούς καταβολής καί εξοφλήσεως τῶν δανείων πού επρόκειτο νά συναφθούν στό μέλλον καθώς καί εκείνων τά όποια είχαν ήδη συναφθεί. Ἐπέτυχε τήν ἐκ μέρους τῶν συμβαλλομένων ἀποδοχή τῶν προαναφερθεισῶν τροποποιήσεων μέσω <QUOT.START ID="QS0034" REF.END="QE0034" CODE="00AB"/>μειώσεως τῆς ἀρχικής ὀφειλής<QUOT.END ID="QE0034" REF.START="QS0034" CODE="00BB"/>, στην πραγματικότητα μέσω τῆς ἐκ τῶν υστέρων ἐφαρμογής ἐπί τῆς παροχής τῆς (καταβολή τοῦ κεφαλαίου τοῦ δανείου) τῆς πραγματικής τιμής συναλλάγματος ἀντί τῆς επισήμου ισοτιμίας ΔΝΤ. Κατ' αυτόν τόν τρόπο ή Ἐπιτροπή ἐπίστευσε ὅτι ἠδύνατο νά ἀντικρούσει τό επιχείρημα ὅτι, ἐπειδή τό κεφάλαιο είχε καταβληθεί σέ λιρέτες μέ βάση τήν ἐπίσημη ισοτιμία ΔΝΤ (πού ήδη καί τότε διέφερε ἀπό τήν πραγματική ισοτιμία), οἱ εξοφλήσεις έπρεπε επίσης νά γίνουν μέ βάση τήν ἴδια ισοτιμία. Ἐάν ή Ἐπιτροπή είχε εξηγήσει σαφώς τίς προθέσεις τῆς (<QUOT.START ID="QS0035" REF.END="QE0035" CODE="00AB"/>οἱ ὀφειλέτες θά πιστωθούν μέ τήν διαφορά πού προκύπτει ἀπό τήν εκκαθάριση τοῦ κεφαλαίου σύμφωνα μέ ισοτιμία κατώτερη εκείνης πού ἴσχυε πραγματικῶς κατά τόν χρόνο τοῦ δανείου, ὑπό τόν ὅρο<?PAGE NO="2440"?> ὅτι ὁ ὀφειλέτης θά προβαίνει στην εξόφληση μέ βάση τίς ισοτιμίες πού πρόκειται νά ισχύουν εκάστοτε στην ἀγορά συναλλάγματος<QUOT.END ID="QE0035" REF.START="QS0035" CODE="00BB"/>), κανείς δέν θά είχε συμφωνήσει.</P><P>Στην παρούσα υπόθεση πρόκειται γιά μηχανισμό, οἱ στόχοι τοῦ ὁποίου ἀπε-κρύβησαν ἐκ προθέσεως καί ἐπραγματο-ποιήθησαν μόνο σταδιακώς. Ή καθυστέρηση μέ την ὁποία ἡ Ἐπιτροπή προέβη στην ἀναπροσαρμογή τῶν τιμών συναλλάγματος δέν νομιμοποιεῖ τήν κατάσταση καί στην πραγματικότητα ἀπετέλει επιδέξιο χειρισμό γιά νά μή ἀνησυχούν οἱ ὀφειλέτες ὅσον άφορᾶ τό κόστος τῆς υποτιθεμένης μειώσεως. Τό ἴδιο συμβαίνει καί προκειμένου περί τῶν υποτιθεμένων πλεονεκτημάτων τά όποια θά ἀπεκόμιζαν οἱ ενδιαφερόμενοι ἐκ τοῦ γενονότος ὅτι ἡ Ἐπιτροπή εξομοίωσε τίς σχετικές εξοφλήσεις πρός τίς <QUOT.START ID="QS0036" REF.END="QE0036" CODE="00AB"/>μεταφορές<QUOT.END ID="QE0036" REF.START="QS0036" CODE="00BB"/>, προσφέροντας κατ' αυτόν τόν τρόπο στους υπαλλήλους τό πλεονέκτημα τῶν προσαρμογών τῶν τιμῶν συναλλάγματος πού προέβλεπε ἡ εφαρμοστέα σχετικώς ρύθμιση.</P><P>Ὅσον άφορᾶ τήν παραβίαση τῆς ἀρχής τῆς δικαιολογημένης εμπιστοσύνης, ὁ προσφεύγων θεωρεί ὅτι ήταν μέν δυνατόν νά προβλεφθεί καί μάλιστα ήταν εὐκταίο οἱ συντελεστές ἀναπροσαρμογής νά ἐπανεύ-ρουν τήν λειτουργία γιά τήν ὁποία εἶχαν καθιερωθεί, ἡ ἀπόσβεση ὅμως δέν θά ήταν δυνατόν νά νοηθεί — τουλάχιστον γιά τά δάνεια πού εἶχαν χορηγηθεί μέ βάση τήν ισοτιμία ΔΝΤ — μέ βάση ισοτιμία διαφορετική ἀπό εκείνη πού εἶχε εφαρμοσθεί στήν παροχή τῆς Ἐπιτροπής. Ή νομολογία ἐπί τῶν γεγονότων πού εἶναι δυνατόν νά προβλεφθοῦν ἀναφέρεται σέ εξωτερικά γεγονότα καί ὄχι σέ γεγονότα πού ὀφείλονται στην συμπεριφορά ενός τῶν συμβαλλομένων. Ἐξ άλλου, ὁ προσφεύγων υπογραμμίζει ὅτι οἱ συνάψαντες συμβάσεις δανείου υπάλληλοι ελάμβαναν ὑπ' ὄψη τους ὄχι μόνο τους ἀναμφισβητήτως πλεονεκτικούς ὅρούς πού προσέφερε ἡ Ἐπιτροπή, άλλά περαιτέρω τήν τιμή συναλλάγματος ΔΝΤ πού θά ἐφηρμόζετο inter partes ἐπί τῶν εξοφλήσεων. Διαφορετικά θά ἐξεδήλωναν πολύ σοβαρές επιφυλάξεις ὡς πρός τόν επαχθή ὅρο εξοφλήσεως σέ ισχυρό νόμισμα. Ἀν συνεπώς οἱ δανει-σθέντες ὁδηγήθησαν στην σύναψη τῆς συμβάσεως λόγω τῆς ισοτιμίας πού πράγματι θά ἐφηρμόζετο, πρόκειται γιά κατάσταση πού προστατεύεται σέ ὅλες τίς ἔννομες τάξεις.</P><P>Ό προσφεύγων σημειώνει ὅτι υπάρχει διάκριση ἐκ τοῦ γεγονότος ὅτι γιά ὁρισμένους ὑπαλλήλους οἱ μηνιαίες δόσεις εξοφλήσεως τοῦ δανείου δέν υπολογίζονται στό πλαίσιο τοῦ μεγίστου ὁρίου (35 % τῶν καθαρών ἀποδοχών) πού προβλέπεται γιά τίς διενεργούμενες μεταφορές μέσω τῆς Ἐπιτροπής, ἐνῶ γιά τόν προσφεύγοντα οἱ μηνιαίες τοκοχρεολυτικές δόσεις ἀφαιροῦνται ἀπό τό επιτρεπόμενο μέγιστο αὐτό όριο.</P><P>Ό προσφεύγων παραιτείται τοῦ ποσοῦ μέ τό όποιο τόν ἐπίστωσε ἡ Ἐπιτροπή λόγω τῆς υποτιθεμένης <QUOT.START ID="QS0037" REF.END="QE0037" CODE="00AB"/>μειώσεως<QUOT.END ID="QE0037" REF.START="QS0037" CODE="00BB"/> τοῦ ὀφειλομένου κεφαλαίου, σέ περίπτωση πού θά ικανοποιηθοῦν τά αιτήματά του, περαιτέρω δέ καί σέ κάθε περίπτωση πού θά τοῦ ἐπιτραπεί επικουρικώς νά προεξοφλήσει — μέ βάση τήν ἐπίσημη ισοτιμία ΔΝΤ, τήν εφαρμογή τῆς ὁποίας υποστηρίζει — τό κεφάλαιο τοῦ δανείου, τό όποιο εξακολουθεί νά ὀφείλει, ἐντός ευλόγου προθεσμίας πού θά εναπόκειται στό Δικαστήριο νά καθορίσει.</P><P>Μέ τήν ἀνταπάντηση της, ἡ <HT TYPE="ITALIC">Ἐπιτροπή</HT> διορθώνει τό παράδειγμα πού ἀνέφερε στό υπόμνημα ἀντικρούσεως της, σύμφωνα μέ τό όποιο ἡ τιμή συναλλάγματος παρέμεινε ἀμετακίνητη ἀπό τό 1972 <HT TYPE="ITALIC">ἕως</HT> τό 1975 στην ισοτιμία 1 BFR = 15 LIT. Γιά τους ὑπαλλήλους πού, ὁπως ὁ προσφεύγων ἐζήτησαν καί επέτυχαν τήν <QUOT.START ID="QS0038" REF.END="QE0038" CODE="00AB"/>μείωση<QUOT.END ID="QE0038" REF.START="QS0038" CODE="00BB"/>, ἡ τιμή συναλλάγματος 1 BFR = 12,50 LIT παρέμεινε επίσης ἀμετάβλητη γιά τίς ἀποσβέσεις πού<?PAGE NO="2441"?> διενεργήθησαν ἀπό τήν ήμερα καταρτίσεως τῆς συμβάσεως έως τήν ήμερα τῆς <QUOT.START ID="QS0039" REF.END="QE0039" CODE="00AB"/>μειώσεως<QUOT.END ID="QE0039" REF.START="QS0039" CODE="00BB"/> καί ἐν συνεχεία μέχρι τόν μήνα Μάρτιο 1979.</P><P>Ἡ Ἐπιτροπή επιμένει ἐπί τοῦ σημείου ὅτι οἱ συμβαλλόμενοι δέν ἀνεφέροντο γιά τήν εκτέλεση τῶν υποχρεώσεων τους σέ σταθερή καί ἀμετακίνητη ισοτιμία, ἡ ὁποία εἶχε καθορισθεί συμβατικῶς στην βάση 1 BFR = 12,50 LIT, ἀλλα στην ισοτιμία πού ἴσχυε κατά τόν χρόνο τῆς πράξεως. Τούτο ενισχύει τήν άποψη σύμφωνα μέ τήν ὁποία ὁ δανειστής δέν ἀνέλαβε καμμία ευθύνη συναλλαγματικής φύσεως. Ή Ἐπιτροπή επαναλαμβάνει ὅτι τό 1975 προέτεινε <QUOT.START ID="QS0040" REF.END="QE0040" CODE="00AB"/>μείωση<QUOT.END ID="QE0040" REF.START="QS0040" CODE="00BB"/> τοῦ ὀφειλομένου κεφαλαίου, προβλέποντας τήν ενδεχομένη ἀπώλεια πού θά ὑφίσταντο οἱ ὀφειλέτες ἐκ τοῦ γεγονότος τῆς καθιερώσεως νέων νομισματικών ισοτιμιών σύμφωνα μέ τόν κανονισμό υπηρεσιακής καταστάσεως — πρόβλεψη ή ὁποία ἐπαληθεύθη μετά 4 ἔτη καί ἀπό τήν ὁποία προέκυψε εμφανές καί σημαντικό πλεονέκτημα υπέρ τῶν υπαλλήλων. Ἐάν οἱ ὀφειλέτες ἐπεθύμουν νά προεξοφλήσουν τό σύνολο τῆς ὀφειλής τους σάν ἕνα εἶδος ἀποζημιώσεως γιά τήν εθελουσία ἀποδοχή τῆς <QUOT.START ID="QS0041" REF.END="QE0041" CODE="00AB"/>μειώσεως<QUOT.END ID="QE0041" REF.START="QS0041" CODE="00BB"/>, τήν ὁποία βεβαίως ἡ Ἐπιτροπή — σύμφωνα μέ τους ὅρους τῆς συμβάσεως — δέν ὑπεχρεοῦτο νά προτείνει, ἠδύ-ναντο νά τό πράξουν ὄχι βάσει τῆς σχέσεως 1 BFR = 12,50 LIT, άλλά βάσει τῆς ισοτιμίας τῆς αγοράς. Ή κανονική εξόφληση φυσικά ἐξηκολούθει νά διενεργείται μέ βάση τήν σχέση ΔΝΤ, ἤτοι 1 BFR = 12,50 LIT. Ή Ἐπιτροπή δέν ἀντιλαμβάνεται πῶς ὁ προσφεύγων δύναται νά υποστηρίζει ὅτι οἱ ὀφειλέτες ουδέποτε ἐνη-μερώθησαν ἐπί τῶν συνεπειῶν τῆς <QUOT.START ID="QS0042" REF.END="QE0042" CODE="00AB"/>μειώσεως<QUOT.END ID="QE0042" REF.START="QS0042" CODE="00BB"/> (ἐν πάση περιπτώσει πλεονεκτικής γι' αυτούς) καί ὅτι ἡ ἐν λόγω <QUOT.START ID="QS0043" REF.END="QE0043" CODE="00AB"/>μείωση<QUOT.END ID="QE0043" REF.START="QS0043" CODE="00BB"/> συνεπήγετο <QUOT.START ID="QS0044" REF.END="QE0044" CODE="00AB"/>επαχθέστερους ὅρους εξοφλήσεως<QUOT.END ID="QE0044" REF.START="QS0044" CODE="00BB"/> τῶν μηνιαίων δόσεων εξοφλήσεως τῶν δανείων, ἐνῶ ἡ υποτιθεμένη επιδείνωση προέκυπτε ἀπ' ευθείας ἀπό τήν εφαρμογή τῶν συμβατικών ρητρών.</P><P>Ἐξ ὅσων προηγήθησαν δύναται νά συναχθεί ὅτι ἡ Ἐπιτροπή είχε βασιμους λόγους — σέ εκτέλεση τῶν συμβατικών ρητρών — νά εφαρμόσει τίς νέες ισοτιμίες, ήτοι εκείνες πού ἐχρησιμοποιήθησαν γιά τήν εκτέλεση τοῦ γενικοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν Κοινοτήτων τήν <DATE ISO="19780701">1η Ίουλίου 1978</DATE> (1 BFR = 12,50 LIT), ἐπί τῶν μηνιαίων εξοφλητικών δόσεων τοῦ προσφεύγοντος ἀπό τόν μήνα Ἀπρίλιο 1979. Πρός τό συμφέρον πάντως τῶν υπαλλήλων τῆς ἡ Ἐπιτροπή εφήρμοζε τίς ισοτιμίες πού ὀνομάζοντο <QUOT.START ID="QS0045" REF.END="QE0045" CODE="00AB"/>τιμές μεταφοράς<QUOT.END ID="QE0045" REF.START="QS0045" CODE="00BB"/> καί ήταν σαφώς πλεονεκτικότερες γιά τους ενδιαφερομένους. Πράγματι, ή Ἐπιτροπή, εξομοιώνοντας τίς κρατήσεις στην πηγή στίς όποιες προέβαινε μέ σκοπό τήν ἀπόσβεση τῶν στεγαστικών δανείων μέ τίς κατά τό άρθρο 17 τοῦ παραρτήματος VII τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως μεταφορές, εφήρμοζε τήν ισοτιμία 1 BFR = 12,50 LIT (100 λιρέτες = 3,83 <HT TYPE="ITALIC">χ</HT> 100 [συντελεστής ἀναπροσαρμογής γιά τό Βέλγιο]: 70,3 [συντελεστής ἀναπροσαρμογής γιά τήν Ίταλία], ήτοι 100 LIT = 5,448 BFR η 1 BFR = 18,35 LIT) καί ὄχι εκείνη πού ὄφείλε νά εφαρμόζει (1 BFR = 26,11 LIT). Ἐξ άλλου ἡ Ἐπιτροπή δέν κατανοεί πώς ὁ προσφεύγων δύναται νά παραπονείται γιά τό γεγονός ὅτι ἡ Ἐπιτροπή, πού τοῦ ἐχορήγησε μέ γενναιόδωρο τρόπο παρόμοιο πλεονέκτημα, περιέλαβε τίς μηνιαίες δόσεις ἀποσβέσεως τοῦ δανείου στό 35 % τῶν καθαρών ἀποδοχών του, πού ἀποτελοῦσε τό ἀνώτατο ποσοστό για τίς μεταφορές.</P></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>IV —</NO.P><TXT>Προφορική διαδικασία</TXT></NP></TI></TITLE><P>Οἱ διάδικοι ἀγόρευσαν κατά τήν συνεδρίαση τῆς <DATE ISO="19810220">20ής Φεβρουαρίου 1981</DATE>.</P><P>Ό γενικός εἰσαγγελεύς ἀνέπτυξε τίς προτάσεις του κατά τήν συνεδρίαση τῆς <DATE ISO="19820318">18ης Μαρτίου 1982</DATE>.</P></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="2442"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Σκεπτικό</P></TI></TITLE><NP><NO.P>1</NO.P><TXT>Μέ δικόγραφο πού κατέθεσε στην γραμματεία τοῦ Δικαστηρίου στίς <DATE ISO="19791221">21 Δεκεμβρίου 1979</DATE>, ὁ Adam, υπάλληλος τῆς Ἐπιτροπῆς τῶν Εὐρωπαϊκών Κοινοτήτων τοποθετημένος στην Ispra τῆς Ίταλίας, ἤσκησε, δυνάμει τοῦ ἄρθρου 91 τοῦ κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως τῶν υπαλλήλων (ἐφ' έξης: κανονισμός υπηρεσιακής καταστάσεως), προσφυγή, μέ τήν ὁποία προβάλλει ὡς κύριο αίτημα τήν ἀκύρωση τῆς ἀποφάσεως τῆς Ἐπιτροπῆς περί τροποποιήσεως τοῦ τρόπου ὑπολογισμοῦ τῶν ὀφειλομένων ἀπό τόν προσφεύγοντα μηνιαίων δόσεων πρός εξόφληση στεγαστικοῦ δανείου πού συνήφθη μεταξύ τοῦ ἰδίου καί τῆς καθ' ἧς.</TXT></NP><NP><NO.P>2</NO.P><TXT>Μέ ἀπόφαση τῆς <DATE ISO="19700302">2ας Μαρτίου 1970</DATE>, περί χρήσεως τῶν διαθεσίμων κονδυλίων των εγγεγραμμένων στόν προϋπολογισμό τῆς ΕΚΑΧ στην θέση <QUOT.START ID="QS0046" REF.END="QE0046" CODE="00AB"/>Κονδύλια γιά συντάξεις<QUOT.END ID="QE0046" REF.START="QS0046" CODE="00BB"/>, τό Συμβούλιο εξουσιοδότησε πράγματι τήν Ἐπιτροπή νά διαθέσει τό 40 % τῶν ἐν λόγω κονδυλίων γιά τήν χορήγηση στεγαστικῶν δανείων στους υπαλλήλους τῶν Κοινοτήτων.</TXT></NP><NP><NO.P>3</NO.P><TXT>Μέ ἀπόφαση τῆς <DATE ISO="19710617">17ης Ίουνίου 1971</DATE> ἡ Ἐπιτροπή ἐθέσπισε τίς ἀναγκαίες εκτελεστικές διατάξεις, τό άρθρο 9 τῶν ὀποίων προέβλεπε ειδικότερα ὅτι <QUOT.START ID="QS0047" REF.END="QE0047" CODE="00AB"/>τά κατά τήν έννοια τῆς παρούσης διατάξεως δάνεια εκφράζονται σέ βελγικά φράγκα. Οἱ ἀντίστοιχες καταβολές διενεργούνται στό νόμισμα τῆς χώρας στην ὀποία ευρίσκεται ή κατοικία γιά τήν ὁποία χορηγείται τό δάνειο μέ βάση τήν ισχύουσα κατά τόν χρόνο τῆς καταβολής ισοτιμία<QUOT.END ID="QE0047" REF.START="QS0047" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>4</NO.P><TXT>Τήν <DATE ISO="19721222">22α Δεκεμβρίου 1972</DATE> ὀ προσφεύγων συνήψε μέ τήν Ἐπιτροπή σύμβαση, δυνάμει τῆς ὁποίας έλαβε ὡς δάνειο ποσό <FT TYPE="NUMBER">392000</FT> BFR γιά τήν χρηματοδότηση της κατασκευής κατοικίας.</TXT></NP><NP><NO.P>5</NO.P><TXT>Βάσει τοῦ ἄρθρου 4 τῆς συμβάσεως, ὁ ὀφειλέτης υποχρεούται νά εξοφλήσει τό ποσό τοῦ δανείου μέ μηνιαίες δόσεις πού καθίστανται ἀπαιτητές την 15η κάθε μηνός σύμφωνα μέ τόν συνημμένο πίνακα. Ό πίνακας αυτός, ὁ όποιος συνετάχθη σέ δύο ἀντίτυπα καί υπεγράφη καί ἀπό τους δύο συμβαλλομένους, ἀποτελεί ἀναπόσπαστο τμήμα τῆς συμβάσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>6</NO.P><TXT>Τό ἄρθρο 5 τῆς συμβάσεως ὁρίζει ὅτι ὁ ὀφειλέτης δίδει ἀμετάκλητη εντολή στην Ἐπιτροπή νά προβαίνει σέ κράτηση ἡ νά εντέλλεται τήν διενέργεια κρατήσεως ἀπό τό όργανο τῆς Κοινότητος στό όποιο ἀνήκει ἡ θά ἀνήκει πρός μεταφορά στην Ἐπιτροπή, τήν 15η κάθε μηνός, ἀπό τίς μηνιαῖες ἀποδοχές του ἡ ἀπό οἱεσδήποτε<?PAGE NO="2443"?> ἄλλες ἀποδοχές, τῆς μηνιαίας τοκοχρεολυτικῆς δόσεως πού ἀναγράφεται στόν πίνακα τόν όποιο ἀναφέρει τό ἄρθρο 4.</TXT></NP><NP><NO.P>7</NO.P><TXT>Τό άρθρο 15 τῆς συμβάσεως προβλέπει ὅτι κάθε μεταφορά πού διενεργεί ὁ ὀφειλέτης υπέρ τοῦ δανειστού ὡς προεξόφληση ἤ ὡς πληρωμή τῶν μηνιαίων δόσεων πρέπει νά γίνεται σέ βελγικά φράγκα ἤ στό νόμισμα τῆς χώρας στην ὁποία ευρίσκεται ἡ κατοικία γιά την ὁποία ἐχορηγήθη τό δάνειο καί στό οποῖο κατεβλήθη τό ποσό τοῦ δανείου. Ή μετατροπή τοῦ ἐν λόγω ποσοῦ σέ βελγικά φράγκα θά διενεργείται μέ βάση τήν ισχύουσα κατά την ημέρα τῆς μεταφοράς ισοτιμία.</TXT></NP><NP><NO.P>8</NO.P><TXT>Στον πίνακα περί τοῦ ὁποίου γίνεται λόγος στό άρθρο 4 τῆς συμβάσεως, τό ποσό τοῦ δανείου, οἱ μηνιαῖες δόσεις, ὁ μηνιαίος τόκος, ἡ μηνιαία ἀπόσβεση τοῦ κεφαλαίου καί τό υπολειπόμενο κεφάλαιο εκφράζονται σέ βελγικά φράγκα.</TXT></NP><NP><NO.P>9</NO.P><TXT>Τό ποσό τοῦ δανείου μετετράπη σέ ιταλικές λιρέτες μέ βάση τήν ισοτιμία 1 BFR = 12,50 LIT, ἡ ὁποία ἐδηλώθη στό Διεθνές Νομισματικό Ταμείο τήν <DATE ISO="19650101">1η Ίανουαρίου 1965</DATE> καί ελήφθη τότε ὡς βάση γιά τόν υπολογισμό τῶν ἀποδοχών τῶν ὑπαλλήλων, σύμφωνα μέ τό άρθρο 63 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακῆς καταστάσεως. Ἀντιστοίχως, ἡ ἐξόφληση τῶν δανεισθέντων ποσῶν (πάντοτε μέ βάση τήν προμνησθείσα τιμή συναλλάγματος) διενεργεῖτο ὑπό τήν μορφή κρατήσεων ἐκ μέρους τῆς Ἐπιτροπῆς ὑπό τήν ιδιότητά τῆς ὡς δανειστού ἐπί τῶν μηνιαίων ἀποδοχών τοῦ υπαλλήλου.</TXT></NP><NP><NO.P>10</NO.P><TXT>Τό σύστημα ἐλειτούργει μέ τόν ἀκόλουθο τρόπο: ὁ βασικός μισθός τοῦ υπαλλήλου, ἐπί τοῦ ὁποίου ἐφηρμόζετο ὁ συντελεστής ἀναπροσαρμογής (ἐπί παραδείγματι <FT TYPE="NUMBER">100000</FT> βελγικά φράγκα x συντελεστή ἀναπροσαρμογής γιά τήν Ίταλία 157,8 τόν μήνα Μάρτιο 1979) ἐμειοῦτο κατά τό ποσό τῆς εξοφλητικής δόσεως γιά τό στεγαστικό δάνειο (ἐπί παραδείγματι <FT TYPE="NUMBER">5000</FT> βελγικά φράγκα), μέ ἀποτέλεσμα οἱ καθαρές ἀποδοχές νά καθορίζονται, πάντοτε σύμφωνα μέ τό παράδειγμα, στό ὕψος τῶν <FT TYPE="NUMBER">152800</FT> βελγικών φράγκων, ποσό μετατρεπόμενο σέ ιταλικές λιρέτες σύμφωνα μέ τήν ισοτιμία 1 βελγικό φράγκο = 12,50 λιρέτες.</TXT></NP><NP><NO.P>11</NO.P><TXT><QUOT.START ID="QS0048" REF.END="QE0048" CODE="00AB"/>Πρός επίλυση τῶν ἀνακυψασῶν δυσχερειών μετά τήν διακύμανση τῆς τιμής συναλλάγματος<QUOT.END ID="QE0048" REF.START="QS0048" CODE="00BB"/> ἡ Ἐπιτροπή ἀπεφάσισε τήν <DATE ISO="19750725">25η Ίουλίου 1975</DATE> νά τροποποιήσει τό άρθρο 9 τῶν ἐκτελεστικών διατάξεων τῆς <DATE ISO="19710617">17ης Ίουνίου 1971</DATE>· κατόπιν αὐτοῦ, προκειμένου περί τῶν συμβάσεων δανείων πού συνήφθησαν μετά τήν ἐν λόγω ημερομηνία, τόσο ἡ καταβολή τοῦ δανείου, ὅσο καί ἡ εξόφλησή του έπρεπε νά γίνεται ἀποκλειστικώς σέ βελγικά φράγκα.</TXT></NP><?PAGE NO="2444"?><NP><NO.P>12</NO.P><TXT>Τό άρθρο 2, σημείο Ι τῆς ἀποφάσεως ὁρίζει:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0049" REF.END="QE0049" CODE="00AB"/>α)</NO.P><TXT>Ό δανειστής ὁ όποιος ἔλαβε τό ποσό τοῦ δανείου στό νόμισμα τῆς χώρας ὅπού ευρίσκεται ἡ κατοικία, σέ τιμή άλλη ἀπό τήν μέση τιμή τοῦ ἐν λόγω νομίσματος στην ἀγορά συναλλάγματος τῶν Βρυξελλών κατά τήν ήμερα τῆς καταβολής, δύναται νά ζητήσει — εντός προθεσμίας δύο μηνῶν ἀπό της ημερομηνίας κοινοποιήσεως τῆς παρούσης ἀποφάσεως — μείωση τοῦ ὀφειλομένου κεφαλαίου κατά τό μέτρο πού υπέστη οικονομική ζημία λόγω τοῦ γεγονότος ὅτι ἡ εξόφληση γίνεται σέ βελγικά φράγκα.</TXT></NP><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>Γιά τόν καθορισμό τοῦ κεφαλαίου τῆς νέας ὀφειλής, τά ποσά πού κατεβλήθησαν στόν ὀφειλέτη σέ ξένο νόμισμα μετατρέπονται σέ βελγικά φράγκα μέ τήν τιμή πού καθορίζεται στό στοιχείο α). Ἀπό τό κατ᾽ αυτόν τόν τρόπο υπολογιζόμενο ποσό ἀφαιροῦνται οἱ τοκοχρεολυτικές δόσεις πού κατεβλήθησαν μέχρι τήν ἡμερομηνία τῆς ἀποφάσεως περί μειώσεως της ὀφειλής. Ἐάν οἱ ἐν λόγω δόσεις κατεβλήθησαν στό νόμισμα τῆς χώρας ὅπού ευρίσκεται ἡ κατοικία, μετατρέπονται επίσης σέ βελγικά φράγκα στην τιμή πού ὁρίζεται ὑπό α).</TXT></NP><NP><NO.P>γ)</NO.P><TXT>Όλες οἱ εξοφλήσεις μετά τήν ἀπόφαση περί μειώσεως τῆς ὀφειλής πραγματοποιούνται σέ βελγικά φράγκα.<QUOT.END ID="QE0049" REF.START="QS0049" CODE="00BB"/></TXT></NP></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>13</NO.P><TXT>Ή ἀνωτέρω ἀπόφαση ἐκοινοποιήθη στον προσφεύγοντα μέ ἔγγραφο τῆς <DATE ISO="19750821">21ης Αυγούστου 1975</DATE>. Στό ἐν λόγω έγγραφο ἀνεφέροντο τά έξης: <QUOT.START ID="QS0050" REF.END="QE0050" CODE="00AB"/>Σέ περίπτωση μειώσεως τῆς ὀφειλής, όλες οἱ μεταγενέστερες εξοφλήσεις πρέπει νά γίνονται σέ βελγικά φράγκα. Συνεπώς, δέν δύνασθε στό έξης νά προβαίνετε σέ προεξόφληση στό νόμισμα στό ὁποιο κατεβλήθη τό δάνειο<QUOT.END ID="QE0050" REF.START="QS0050" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>14</NO.P><TXT>Μέ δήλωση του τῆς <DATE ISO="19750926">26ης Σεπτεμβρίου 1975</DATE> ὁ προσφεύγων ἐζήτησε τήν μείωση τοῦ κεφαλαίου πού όφειλε κατά <FT TYPE="NUMBER">34960</FT> BFR (ποσό πού ὁρίζετο στό έγγραφο της <DATE ISO="19750821">21ης Αυγούστου 1975</DATE>), μείωση πού ενέκρινε ἡ Ἐπιτροπή, μέ ἀποτέλεσμα τήν ἀντίστοιχη μείωση τῶν μηνιαίων ἐξοφλητικῶν δόσεων πού ήσαν εκφρασμένες σέ βελγικά φράγκα.</TXT></NP><NP><NO.P>15</NO.P><TXT>Μετά τήν μείωση αυτή ἡ Ἐπιτροπή εξακολούθησε μέχρι καί τήν <DATE ISO="19790331">31η Μαρτίου 1979</DATE> νά διενεργεῖ τίς μεταφορές πρός πληρωμή τῶν ὀφειλομένων ἀπό τόν προσφεύγοντα μηνιαίων δόσεων μετατρέποντας σέ βελγικά φράγκα τό μεταφερόμενο σέ λιρέτες ποσό βάσει τῆς προβλεπομένης στό άρθρο 63 τοῦ κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως ισοτιμίας.</TXT></NP><?PAGE NO="2445"?><NP><NO.P>16</NO.P><TXT>Μετά την ἔναρξη τῆς ἰσχύος τῶν κανονισμών 3085/78 καί 3086/78 τοῦ Συμβουλίου, τῆς <DATE ISO="19781221">21ης Δεκεμβρίου 1978</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="369" DATE.PUB="1978" PAGE.FIRST="8">GU L 369, σ. 6 καί σ. 8</REF.DOC.OJ>), οἱ όποιοι ἐτροποποιούν μεταξύ τῶν άλλων καί τίς διατάξεις τοῦ ἄρθρου 63 περί νομισματικών ισοτιμιῶν καί τοῦ ἄρθρου 17 τοῦ παραρτήματος VII περί μεταφορῶν, ἡ Επιτροπή ἐφήρμοζε γιά τήν μετατροπή σέ βελγικά φράγκα τῶν ιταλικών λιρετών, πού ἐκρα-τοῦντο ὡς μηνιαίες δόσεις γιά τήν ἐξόφληση τοῦ δανείου, τήν τιμή πού προέκυπτε ἀπό τήν εφαρμογή τῶν <QUOT.START ID="QS0051" REF.END="QE0051" CODE="00AB"/>ἀναπροσαρμοσμένων ισοτιμιών<QUOT.END ID="QE0051" REF.START="QS0051" CODE="00BB"/> καί ἀπό τήν νέα διατύπωση τοῦ ἄρθρου 17 τοῦ παραρτήματος VII.</TXT></NP><NP><NO.P>17</NO.P><TXT>Τήν <DATE ISO="19790710">10η Ίουλίου 1979</DATE>, ὁ Adam υπέβαλε, κατ' εφαρμογή τοῦ ἄρθρου 90 τοῦ κανο-νισμοῦ υπηρεσιακῆς καταστάσεως, ένσταση κατά τῆς μετατροπής τῶν λιρετών σέ βελγικά φράγκα σύμφωνα μέ τους νέους ὅρους. Ή ένσταση του έμεινε ἀναπάντητη, ἄν εξαιρέσει κανείς ένα πολυγραφημένο σημείωμα τῆς <DATE ISO="19790928">28ης Σεπτεμβρίου 1979</DATE>.</TXT></NP><NP><NO.P>18</NO.P><TXT>Ό προσφεύγων ισχυρίζεται ότι παρεβιάσθη ἡ ἀρχή τῆς δικαιολογημένης εμπιστοσύνης. Κατά τήν άποψη του, ἡ προσφορά μειώσεως τῆς ὀφειλής ενεφανίσθη ὡς μείωση τῆς ἀρχικής ὀφειλής πού ἐξηρτατο ἀπό τήν μόνη υποχρέωση της καταβολής τῶν μελλοντικών εξοφλητικών δόσεων σέ βελγικά φράγκα. Ἐπειδή οἱ ἐν λόγω καταβολές ἐπραγματοποιοῦντο ἀνέκαθεν σέ βελγικά φράγκα καί μέ βάση την δηλωθείσα στό Διεθνές Νομισματικό Ταμείο επίσημη ισοτιμία, ὁ προσφεύγων δέν ἠδυνήθη νά κατανοήσει τά ἀποτελέσματα πού επεδίωκε ἡ Ἐπιτροπή.</TXT></NP><NP><NO.P>19</NO.P><TXT>Ἐπί πλέον υποστηρίζει ὅτι ἡ Ἐπιτροπή διέπραξε κατάχρηση εξουσίας, επιβάλλοντας μονομερώς διαφορετική ισοτιμία μέσω τῶν κανονισμών 3085/78 καί 3086/78 καί καθιστώντας κατ' αυτόν τόν τρόπο τήν υποχρέωση πού υπέχει ὁ ὀφειλέτης ιδιαιτέρως επαχθή.</TXT></NP><NP><NO.P>20</NO.P><TXT>Κατά τρίτο λόγο, διατείνεται ὅτι υφίσταται διάκριση μεταξύ τῶν υπαλλήλων πού έλαβαν τό δάνειο τους μέ βάση τήν ισοτιμία 1 BFR = 12,50 LIT καί εκείνων πού συνήψαν τό δάνειό τους μετά τό 1977. Οἱ πρώτοι ὑποχρεοῦνται νά προβοῦν σέ επαχθέστερη εξόφληση λόγω τοῦ συστήματος πού καθιέρωσαν οἱ κανονισμοί 3085/78 καί 3086/78, ἐνῶ στους δεύτερους κατεβλήθη σημαντικά μεγαλύτερο κεφάλαιο σέ λιρέτες, κατ' εφαρμογή ἀκριβώς τῆς τιμής συναλλάγματος μεταξύ τοῦ βελγικοῦ φράγκου καί τῆς ιταλικής λιρέτας πού ἴσχυε στή νομισματική ἀγορά, ἄν καί ἡ Ἐπιτροπή εξακολούθησε νά εφαρμόζει, όσον άφορᾶ τίς εξοφλήσεις τους, τήν ἰσοτιμία τοῦ Διεθνοῦς Νομισματικοῦ Ταμείου μέχρι τόν Ἀπρίλιο 1979.</TXT></NP><?PAGE NO="2446"?><NP><NO.P>21</NO.P><TXT>01 δύο πρώτες αιτιάσεις τοῦ προσφεύγοντος ἐκκινούν ἀπό τήν ἀντίληψη ὅτι ή ισοτιμία πού ἐχρησιμοποιήθη γιά την μετατροπή τοῦ ποσοῦ τοῦ δανείου σέ ιταλικές λιρέτες, καθώς καί γιά την μετατροπή τῶν λιρετών σέ βελγικά φράγκα γιά τίς μηνιαίες δόσεις εξοφλήσεως, ὄφείλε νά εἶναι ἡ δηλωθείσα στό Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, καθώς καί ὅτι ἡ Ἐπιτροπή δέν ἠδύνατο νά υιοθετήσει μονομερώς ὄλλη ισοτιμία.</TXT></NP><NP><NO.P>22</NO.P><TXT>Όπως προκύπτει ἀπό τήν δικογραφία, ἡ τιμή συναλλάγματος πού ἐχρησιμοποιήθη γιά τήν μετατροπή σέ λιρέτες τοῦ ποσοῦ τοῦ δανείου ήταν ἡ γνωστο-ποιηθείσα στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο τό 1965, ἡ ὁποία τότε ήταν ἡ ἰσοτιμία ἀναφορᾶς πού ὁρίζετο στό άρθρο 63 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακῆς καταστάσεως. Ή θέση τοῦ προσφεύγοντος ἰσοδυναμεί μέ τήν άποψη ὅτι ἡ ἴδια αυτή τιμή πρέπει νά χρησιμοποιείται καθ' ὅλη τήν διάρκεια τῆς συμβάσεως γιά τήν μετατροπή σέ βελγικά φράγκα τῶν ποσών πού μεταφέρονται στην Ἐπιτροπή πρός εξόφληση τοῦ δανείου, σύμφωνα μέ τίς προβλεπόμενες ἀπό τήν σύμβαση μηνιαίες δόσεις.</TXT></NP><NP><NO.P>23</NO.P><TXT>Ή Ἐπιτροπή υποστηρίζει ἀντιθέτως ὅτι ἡ τιμή συναλλάγματος γιά τήν ἀνωτέρω μετατροπή πρέπει νά εἶναι ἡ καθοριζομένη ὡς ισοτιμία ἀναφοράς στό άρθρο 63 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως καί ὅτι οἱ μηνιαίες μεταφορές δύνανται νά διενεργούνται κατ' εφαρμογή τῶν διατάξεων τοῦ ἄρθρου 17 τοῦ παραρτήματος VΙΙ τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως, τό όποιο παρέχει στους υπαλλήλους τήν ευχέρεια νά μεταφέρουν σέ κανονικά χρονικά διαστήματα μέρος τῶν ἀποδοχών τους μέσω τοῦ ὀργάνου στό όποιο ἀνήκουν στό νόμισμα ὁρισμένων άλλων Κρατών μελών.</TXT></NP><NP><NO.P>24</NO.P><TXT>Σύμφωνα μέ αυτή τήν ἑρμηνεία τῆς συμβάσεως, ἡ Ἐπιτροπή, μέχρι τῆς ενάρξεως της ισχύος τῶν κανονισμών 3085/78 καί 3086/78, μετέτρεπε σέ βελγικά φράγκα τά ποσά σέ λιρέτες τά όποια μετεφέροντο πρός εξόφληση τοῦ ἐν λόγω δανείου, βάσει τῆς προβλεπομένης στό άρθρο 63 τοῦ κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως ισοτιμίας. Ἀπό <DATE ISO="19790401">1ης Ἀπριλίου 1979</DATE> ἐλάμβανε περαιτέρω ὡς βάση υπολογισμού γιά τή μετατροπή τῶν μηνιαίων δόσεων τίς τιμές πού καθορίζοντο ἀπό τόν κανονισμό υπηρεσιακής καταστάσεως, ὅπως εἶχε τροποποιηθεί ἀπό τους ἀνωτέρω κανονισμούς, καί εφήρμοζε τίς διατάξεις τοῦ ἄρθρου 17 τοῦ παραρτήματος VΙΙ τοῦ κανονισμού ὑπό τήν τροποποιημένη μορφή του. Ό τρόπος αυτός πραγματοποιήσεως τῶν μεταφορών ήταν, κατά τήν Ἐπιτροπή, ἀπολύτως σύμφωνος πρός τήν σύμβαση.</TXT></NP><NP><NO.P>25</NO.P><TXT>Ή άποψη τοῦ προσφεύγοντος δέν δύναται νά γίνει δεκτή. Παραγνωρίζει τό γεγονός ὅτι, σύμφωνα μέ τους ὅρους τῆς ἰδίας τῆς συμβάσεως, ἡ μετατροπή τῶν ποσών πού μετεφέροντο πρός πληρωμή τῶν μηνιαίων δόσεων έπρεπε νά πραγματοποιείται μέ βάση τήν ισοτιμία πού ἴσχυε κατά τήν ημέρα τῆς μεταφορᾶς, ήτοι κατά τήν ήμερα κάθε μεταφοράς. Ή σύμβαση δέν προέβλεπε σταθερή ισοτιμία γιά ὅλη τήν διάρκειά της, άλλά διαφορετικές ισοτιμίες πού θά ἴσχυαν διαδοχικώς κατά τήν διάρκεια τῆς συμβάσεως.</TXT></NP><?PAGE NO="2447"?><NP><NO.P>26</NO.P><TXT>Πρέπει νά ὑπομνησθεῖ ὅτι ὅλοι οἱ δανειοδοτηθέντες ήσαν υπάλληλοι τῶν Εὐρωπαϊκών Κοινοτήτων καί ὅτι ἡ σύμβαση προέβλεπε ὅτι οἱ εξοφλήσεις πρός τήν Ἐπιτροπή θά ἐπραγματοποιούντο μέσω τοῦ ὀργάνου στό όποιο ἀνῆκαν. Σύμφωνα μέ τήν ἀνωτέρω κατάσταση πραγμάτων, ήταν λογικό ἡ Ισοτιμία στην ὁποία ἀνεφέρετο ἡ σύμβαση νά εἶναι εκείνη μέ βάση τήν ὁποία πραγματοποιεῖται ὁ υπολογισμός τῶν ἀποδοχῶν τοῦ ὀφειλέτου, ήτοι ἡ Ισοτιμία τοῦ άρθρου 63 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακῆς καταστάσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>27</NO.P><TXT>Κατόπιν τῶν ἐπελθόντων ἀπό τό 1971 νομισματικής φύσεως γεγονότων, ή γνωστοποιηθείσα στό Διεθνές Νομισματικό Ταμεῖο ισοτιμία γιά τή λιρέτα έπαυσε νά ισχύει. Κάποια στιγμή ἡ λιρέτα ἐκυμαίνετο ελευθέρως. Τέλος, μέ τήν καθιέρωση τοῦ εὐρωπαϊκοῦ νομισματικοῦ συστήματος, καθορίσθη γιά τά νομίσματα τῶν Κρατών μελών πού υπήχθησαν στό σύστημα νέα τιμή συναλλάγματος, πού δύναται νά κυμαίνεται εντός ὁρισμένων ὁρίων.</TXT></NP><NP><NO.P>28</NO.P><TXT>Ή πρακτική πού ἀκολούθησε ἡ Ἐπιτροπή, ήτοι ἡ εφαρμογή ἐπί τῶν μεταφορών πού πραγματοποιοῦνται πρός εξόφληση τῶν ἐν λόγω δανείων τῶν διατάξεων τοῦ ἄρθρου 17 τοῦ παραρτήματος VΙΙ τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως ὑπό τήν νέα διατύπωση του, έχει ὡς ἀποτέλεσμα ἡ τιμή μετατροπής νά είναι ευνοϊκότερη γιά τόν προσφεύγοντα ἀπό τήν ἁπλή εφαρμογή τῆς ισοτιμίας της λιρέτας εντός τοῦ εὐρωπαϊκοῦ νομισματικού συστήματος.</TXT></NP><NP><NO.P>29</NO.P><TXT>Ἀπό τίς σκέψεις αυτές προκύπτει ὅτι ἡ Ἐπιτροπή δέν ἄλλαξε τήν ισοτιμία παρεκκλίνουσα τῶν ὅρών τῆς συμβάσεως καί ὅτι οἱ αιτιάσεις περί παραβιάσεως τῆς δικαιολογημένης εμπιστοσύνης καί περί καταχρήσεως εξουσίας εἶναι ἀβάσιμες.</TXT></NP><NP><NO.P>30</NO.P><TXT>Όσον άφορᾶ τήν προβαλλόμενη διάκριση, μεταξύ τοῦ προσφεύγοντος καί τῶν ὀφειλετών πού έλαβαν δάνεια μετά τό 1977, πρέπει νά σημειωθεί ὅτι ἡ μείωση τοῦ δανείου πρός όφελος τοῦ προσφεύγοντος κατά τό 1975 εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα νά περιέλθει στην κατάσταση πού θά εὑρίσκετο, ἄν είχε λάβει τό ποσό τοῦ δανείου μέ τήν τιμή πού ἴσχυε στην ἀγορά. Ἐπί πλέον, ὁ προσφεύγων ἠδυνήθη νά επωφεληθεί μέχρι τόν Ἀπρίλιο 1979 τῆς ἀρχικής ισοτιμίας πού προέβλεπε ή σύμβαση. Ὡς ἐκ τούτου δέν δύναται νά υποστηρίζει ὅτι έτυχε ὀλιγότερο ευνοϊκῆς μεταχειρίσεως ἀπό τους λοιπούς ὀφειλέτες. Συνεπώς, ἡ αἰτίασή του περί δυσμενούς διακρίσεως δέν δύναται νά γίνει δεκτή.</TXT></NP><NP><NO.P>31</NO.P><TXT>Όπως προκύπτει ἀπό τίς ἀνωτέρω εκτεθείσες σκέψεις, οἱ αιτιάσεις τοῦ προσφεύγοντος εἶναι ἀβάσιμες καί ἡ προσφυγή πρέπει νά ἀπορριφθεί.</TXT></NP><?PAGE NO="2448"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Ἐπί τῶν δικαστικῶν εξόδων</P></TI></TITLE><NP><NO.P>32</NO.P><TXT>Κατά τό άρθρο 69, παράγραφος 2, τοῦ κανονισμοί) διαδικασίας, ὁ ἡττηθείς διάδικος καταδικάζεται στά δικαστικά έξοδα.</TXT></NP><NP><NO.P>33</NO.P><TXT>Σύμφωνα ὅμως μέ τό άρθρο 70 τοῦ κανονισμοί) διαδικασίας, προκειμένου περί προσφυγῶν υπαλλήλων τῶν Κοινοτήτων, τά ὄργανα φέρουν τά έξοδα στά όποια υπεβλήθησαν.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO><P>Διά ταῦτα</P><P>ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πρώτο τμήμα)</P><P>κρίνει καί ἀποφασίζει:</P></INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Ἀπορρίπτει τήν προσφυγή.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Κάθε διάδικος φέρει τά δικαστικά του ἔξοδα.</TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><P>Bosco</P><P>O'Keeffe</P><P>Koopmans</P><P>Ἐδημοσιεύθη σέ δημοσία συνεδρίαση στό Λουξεμβοῦργο τήν <DATE ISO="19820701">1η Ίουλίου 1982</DATE>.</P><SIGNATORY><P>Ὁ γραμματεύς κ.ἀ.α.</P><P>J. Α. Pompe</P><P>Βοηθός γραμματεύς</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Ό πρόεδρος τοῦ πρώτου τμήματος</P><P>G. Bosco</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>