Τά πραγματικά περιστατικά τῆς υποθέσεως, τά αἰτήματα καί τά επιχειρήματα πού οἱ διάδικοι ἀνέπτυξαν κατά την έγγραφη διαδικασία συνοψίζονται ὡς έξης:
<TI><NP><NO.P>I —</NO.P><TXT>Πραγματικά περιστατικά καί έγγραφη διαδικασία</TXT></NP></TI><TI><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Νομοθετικό πλαίσιο</TXT></NP></TI>Ή παροῦσα υπόθεση εντάσσεται στό ἀκόλουθο νομοθετικό πλαίσιο:
- α)Τό άρθρο 63 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως τῶν υπαλλήλων, ὅπως ίσχυε μέχρι την 31η Μαρτίου 1979, ὥριζε:
Οἱ ἀποδοχές τοῦ υπαλλήλου εκφράζονται σέ βελγικά φράγκα. Καταβάλλονται στό νόμισμα τῆς χώρας, στην ὁποία ὁ υπάλληλος ἀσκεῖ τά καθήκοντα του. Οἱ ἀποδοχές πού καταβάλλονται σέ νόμισμα διάφορο τοῦ βελγικοῦ φράγκου ὑπολογίζονται βάσει τῶν ισοτιμιών πού γίνονται δεκτές ἀπό τό Διεθνές Νομισματικό Ταμεῖο, οἱ όποιες 'ίσχυαν την 1η 'Ιανουαρίου 1965.
Βάσει αυτών τῶν ισοτιμιών ὑπῆρχε, μεταξύ άλλων, ἡ ἀντιστοιχία: 12,50 BFR προς 1 DM καί 8 BFR πρός 100 LIT.
Σύμφωνα μέ τό άρθρο 17 τοῦ παραρτήματος VII τοῦ κανονισμοῦ, ένας ὑπάλληλος δύναται νά ζητήσει ὅπως μέρος τῶν ἀποδοχῶν του μεταφέρεται τακτικά ἡ κατ' ἐξαίρεση σέ χώρα ἐκτός ἐκείνης ὅπου ἀσκεῖ τά καθήκοντα του. Ή παράγραφος 4 τοῦ ἀναφερθέντος άρθρου, ὅπως 'ίσχυε μέχρι την 31η Μαρτίου 1979, ὥριζε ὅτι οἱ μεταφορές αυτές έπρεπε νά πραγματοποιοῦνται μέσω τοῦ ὀργάνου στό ὁποῖο ὑπήγετο ὁ υπάλληλος, βάσει τῶν επισήμων τιμῶν συναλλάγματος πού ἴσχυαν κατά την ἡμερομηνία τῆς μεταφοράς. Ὡς επίσημη τιμή συναλλάγματος, κατά την έννοια τῆς διατάξεως αὐτης, εθεωρείτο ἡ τελευταία ισοτιμία πού εἶχε γίνει δεκτή ἀπό τό ΔΝΤ, ή ὁποία δέν είχε τροποποιηθεί ἀπό 1ης Νοεμβρίου 1969 (ήτοι πχ. 13,66 BFR προς 1 DM).
Μετά τήν κατάργηση, τό 1971, τοῦ διεθνοῦς συστήματος τῶν σταθερῶν τιμών συναλλάγματος, στό όποιο ἐστηρίζοντο οἱ ἐν λόγω διατάξεις, οἱ ισοτιμίες αυτές εξέφραζαν ὅλο καί λιγότερο τήν ἀγοραστική δύναμη τῶν ἐν λόγω νομισμάτων καί τήν ἀξία τους ἐντός τῆς ἀγορᾶς συναλλάγματος. Οἱ υπάλληλοι πού προέβαιναν σέ μεταφορές πρός χώρες τῶν ὁποίων τό νόμισμα είχε υπερτιμηθεί ἐν σχέσει προς τίς ισοτιμίες πού είχαν γίνει δεκτές ἀπό τό ΔΝΤ ἠδύναντο, επομένως, νά πραγματοποιούν κέρδη ἐπί τῆς χρηματιστηριακής τιμῆς ἐν σχέσει πρός τίς μεταφορές πού ἐπραγματοποιοῦντο ὑπό τους συνήθεις ὅρους τῆς ἀγοράς.
Βάσει τῶν διατάξεων πού ἴσχυαν πρό της 1ης Ἀπριλίου 1979, ὁ συντελεστής ἀναπροσαρμογῆς πού ἀναφέρεται στό άρθρο 64 τοῦ κανονισμού, ὁ ὁποίος εκφράζει τίς συνθῆκες ζωής τοῦ τόπου υπηρεσίας τοῦ υπαλλήλου, έπρεπε νά εφαρμόζεται ἐπί τοῦ συνόλου τῶν ἀποδοχών, συμπεριλαμβανομένου καί τοῦ ποσοῦ πού προωρίζετο νά μεταφερθεί σέ άλλη χώρα, βάσει τοῦ άρθρου 17 τοῦ παραρτήματος VΙΙ. Αυτό είχε ὡς συνέπεια τήν αύξηση τοῦ συντελε-στοῦ ἀναπροσαρμογῆς γιά τους υπαλλήλους πού υπηρετοῦσαν σέ χῶρες, ὁπως ή Ἰταλία, ὅπου τό νόμισμα είχε υποτιμηθεί ἐν σχέσει πρός τίς ισοτιμίες τοῦ ΔΝΤ, καί τήν μείωση τοῦ συντελεστοῦ γιά τους υπαλλήλους πού υπηρετούσαν σέ χώρες, τῶν ὁποίων τό νόμισμα είχε υπερτιμηθεί ἐν σχέσει πρός τίς ισοτιμίες ΔΝΤ. Ό προσφεύγων, ὅμως, υποστηρίζει ὅτι ὁ συντελεστής ἀναπροσαρμογής είχε αυξηθεί κατά πολύ μικρότερο ποσοστό. Συγκεκριμένα, ὁ συντελεστής ἀναπροσαρμογῆς γιά τήν 'Ιταλία ηὐξήθη, ἀριθμητικώς, ἀπό 100 σέ 146,9, ἐνῶ ἡ συναλλαγματική ισοτιμία ἐμειώθη ἀπό 12,5 λιρέτες πρός 1 βελγικό φράγκο σέ 28 λιρέτες πρός 1 βελγικό φράγκο.
Βάσει αυτής τῆς διατάξεως, οἱ δικαιούχοι συντάξεως ἠδύναντο νά τύχουν ειδικών πλεονεκτημάτων. "Αν ἐδήλωναν ὅτι κατοικούν σέ χώρα τῆς ὁποίας τό νόμισμα είχε υποτιμηθεί, ἐπί τῆς συντάξεως τους ἐφηρμό-ζετο ὁ συντελεστής ἀναπροσαρμογής πού είχε καθορισθεί γιά τήν χώρα αυτή, βάσει τοῦ ἄρθρου 82, παράγραφος 2, τοῦ κανονισμοί). Τό άρθρο 45 τοῦ παραρτήματος VΙΙΙ τοῦ κανονισμοῦ τούς παρείχε τήν δυνατότητα νά εισπράττουν τίς ἐν λόγω συντάξεις στό ισχυρό νόμισμα τῆς χώρας καταγωγής τους ἡ τῆς χώρας ὅπου εὑρί-σκετο ἡ έδρα τοῦ ὀργάνου στό όποιο ὑπή-γοντο. Ή τακτική αυτή ἐπεκρίθη ἀπό τόν γενικό εισαγγελέα Mayras στίς προτάσεις του ἐπί τῆς υποθέσεως 28/74 (Gillet, Sig. 1975, σ. 478).
Ἀπό τοῦ 1974, ἡ 'Επιτροπή υπέβαλε στό Συμβούλιο προτάσεις μέ σκοπό τήν εξάλειψη τῶν ἀτελειών τῶν ἐπί τῆς καταβολής τῶν ἀποδοχών καί τῶν συντάξεων εφαρμοζομένων κανόνων πού προήρχοντο ἀπό τήν κατάργηση τοῦ διεθνοῦς συστήματος τῶν σταθερών τιμών συναλλάγματος.
Ή πρόταση κανονισμοῦ τοῦ Συμβουλίου, τῆς 13ης 'Ιουνίου 1974 (JO C 88, σ. 25) περί τροποποιήσεως τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως, προέβλεψε τροποποίηση τοῦ ἄρθρου 17, παράγραφος 4, τοῦ παραρτήματος VΙΙ τοῦ κανονισμοῦ:
Οἱ μεταφορές πού προβλέπονται στίς ἀνωτέρω παραγράφους 2 καί 3 πραγματοποιοῦ-νται βάσει τῶν ἰσοτιμιῶν πού ἀναφέρονται στό άρθρο 63, τελευταία παράγραφος, τοῦ κανονισμοῦ τά μεταφερόμενα ποσά προσαρμόζονται βάσει τοῦ συντελεστοῦ, ὁ όποιος προκύπτει ἀπό τόν συσχετισμό τοῦ συντελεστοῦ ἀναπροσαρμογής πού έχει καθορισθεί γιά τήν χώρα στό νόμισμα τῆς ὁποίας πραγματοποιείται ἡ μεταφορά καί τοῦ συντελεστοῦ ἀναπροσαρμογής πού έχει καθορισθεί γιά τήν χώρα τοποθετήσεως τοῦ υπαλλήλου.
Τήν 1η 'Απριλίου 1977, ἡ 'Επιτροπή υπέβαλε στό Συμβούλιο πρόταση κανονισμοῦ περί εισαγωγής τῆς ευρωπαϊκής λογιστικής μονάδος (UCE) στον κανονισμό (JO C 99, σ. 5), πού ἀπερρίφθη ἀπό τήν ἐπιληφθεῖσα ἐπί τοῦ κανονισμοῦ επιτροπή. Τό Συμβούλιο ἐζήτησε τήν γνωμοδότηση τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Κοινοβουλίου καί τοῦ Δικαστηρίου. Μέ ψήφισμα τῆς 7ης 'Ιουλίου 1977 (JO C 183, σ. 55), τό Κοινοβούλιο ενέκρινε τήν πρόταση, ἀφοῦ έλαβε ὑπ᾽ ὄψη τίς διαβεβαιώσεις τῆς Ἐπιτροπῆς ὅτι οἱ προτάσεις της ουδαμώς θά επηρέαζαν την πραγματική αξία τῶν ποσών πού καταβάλλονται στους υπαλλήλους ὡς μισθοί, συντάξεις καί ἀποζημιώσεις. Κατά τήν συνεδρίαση, ὁ Tugendhat, ἁρμόδιο ἐπί τῶν διοικητικών υποθέσεων μέλος τῆς Ἐπιτροπῆς, ἐδήλωσε: ... τό σύστημα πού ἐθεσπίσθη ἀπό τήν Ἐπιτροπή ἀποσκοπεί στην επίτευξη οικονομικής οὐδετερότητος, νομίζομε δέ ὅτι εἶναι δυνατόν νά επιφέρει ἰσότητα ἀγοραστικής δυνάμεως. Πράγματι, ἐπιθυμούμε ένας υπάλληλος τῆς Ἐπιτροπῆς δεδομένου βαθμοῦ, πού εργάζεται στίς Βρυξέλλες, στό Λουξεμβοῦργο, στό Λονδίνο ἡ σέ ὁποιοδήποτε άλλο μέρος τῆς Κοινότητος, νά είναι σέ θέση νά ἀγοράζει τήν ἴδια ἀκριβώς ποσότητα ἀγαθών πού ἀγοράζει ὁ ἀντίστοιχος υπάλληλος πού εἶναι εγκατεστημένος ἀλλοῦ, εντός τῆς Κοινότητος ... Τό πρόβλημα τῶν μεταφορών ἀπασχολεί επίσης τήν Ἐπιτροπή. Ἐπί τοῦ παρόντος εξετάζεται πρόταση περί τροποποιήσεως τοῦ κανονισμοῦ τῶν υπαλλήλων. Κρίνομε ὅτι ἡ τροποποίηση αυτή πρέπει νά επέλθει τό ἀργότερο μέχρι τῆς θεσπίσεως τῆς παρούσης προτάσεως κανονισμοῦ, νομίζω δέ ὅτι αυτό εἶναι ένα άλλο σημείο πού 'έχει προκαλέσει ὁρισμένες ἀνησυχίες.
Δεδομένου ὅτι τό Συμβούλιο δέν υιοθέτησε κατά τό 1978 τήν πρόταση κανονισμοῦ περί εφαρμογής τῆς ευρωπαϊκής λογιστικής μονάδος (UCE) στίς πράξεις τῶν ὁργάνων τῶν Κοινοτήτων, τῆς 6ης 'Οκτωβρίου 1976 (JO C 271, σ. 5), ἡ 'Επιτροπή ἀνέλαβε τήν προσπάθεια πραγματοποιήσεως τῆς ἀναπροσαρμογής τῶν συντελεστών μετατροπής τῶν ἀποδοχών τῶν υπαλλήλων, πού ἀναφέρεται στην πρόταση τῆς 1ης 'Απριλίου 1977, ἀφοῦ έλαβε ὑπ' ὄψη τήν κατ' αυτόν τόν τρόπο δημιουργηθεῖσα κατάσταση. Ή 'Επιτροπή, σέ παράρτημα τῆς ἐκθέσεως τῆς τοῦ 1978 περί τῆς ἐξετάσεως τοῦ ετησίου επιπέδου τῶν ἀποδοχών [ἔγγρ. τελικό COM (78) 673 τῆς 29ης Νοεμβρίου 1978], ἀπηύθυνε πρός τό Συμβούλιο τήν ἀκόλουθη ἀνακοίνωση, ἡ ὁποία δέν υπεβλήθη πρός διαβούλευση στό Κοινοβούλιο οὔτε στό Δικαστήριο ούτε στην ἐπί τοῦ κανονισμοῦ επιτροπή:
... τό κείμενο τῶν δύο πρώτων παραγράφων τοῦ ἄρθρου 63 ἀντικαθίσταται ἀπό τό ἀκόλουθο κείμενο:
Οἱ ἀποδοχές τῶν υπαλλήλων εκφράζονται σέ βελγικά φράγκα καταβάλλονται στό νόμισμα τῆς χώρας, στην ὁποία ὁ υπάλληλος ἀσκεῖ τά καθήκοντα του. Οἱ ἀποδοχές πού καταβάλλονται σέ νόμισμα διαφορετικό ἀπό βελγικό φράγκο, υπολογίζονται βάσει τῶν τιμών συναλλάγματος πού ἐχρησιμοποιήθησαν γιά τήν εκτέλεση τοῦ γενικοῦ προϋπολογισμοί) τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων...
Ή 'Επιτροπή επιμένει ὅπως τό Συμβούλιο, πρίν ἀπό τό τέλος τοῦ έτους, υἱοθετήσει τό ἀνωτέρω άρθρο καθώς καί τό άρθρο 17 τοῦ παραρτήματος VΙΙ ὅπως διεμορφώθη μετά τίς εργασίες τοῦ Συμβουλίου πού έγιναν στό πλαίσιο τῆς ἀναθεωρήσεως τοῦ κανονισμοῦ ...
(Ό) ... κανονισμός (έπρεπε νά τεθεί) ἐν ἰσχύι τήν 1η 'Ιανουαρίου 1979 ... (καί νά τεθεί) σέ εφαρμογή ἀπό 1ης 'Απριλίου 1979. Ὅσον ἀφορᾶ, ὅμως, τους δικαιούχους ἀποζημιώσεων συνταξιοδοτούμενους, τῶν ὁποίων οἱ καθαρές χρηματικές παροχές υφίστανται μείωση λόγω τῆς εφαρμογής τοῦ παρόντος συστήματος, ὁ κανονισμός θά έχει εφαρμογή ἀπό 1ης 'Οκτωβρίου 1979 ...
- β)Τήν 21η Δεκεμβρίου 1978, τό Συμβούλιο εξέδωσε τόν κανονισμό 3085/78, τροποποιώντας, ὅσον ἀφορά ιδίως τίς χρησιμοποιητέες νομισματικές Ισοτιμίες, τον κανονισμό 259/68 περί καθορισμοῦ τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως τών υπαλλήλων τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων καί τοῦ καθεστώτος πού εφαρμόζεται ἐπί τοῦ λοιποῦ προσωπικοί) τῶν Κοινοτήτων, καθώς καί τους κανονισμούς 2530/72 καί 1543/73, περί ὁρισμένων εἰδικῶν μέτρων (JO L 369, σ. 6). Ό κανονισμός αυτός επαναλαμβάνει τό κείμενο της ἀνακοινώσεως τῆς Ἐπιτροπῆς τῆς 29ης Νοεμβρίου 1978 και, ὅσον άφορᾶ τόν εφαρμοστέο στά μεταφερόμενα ποσά συντελεστή ἀναπροσαρμογής, την διατύπωση της προτάσεως τῆς 1ης 'Απριλίου 1977. Τό Συμβούλιο ὅμως προσέθεσε: Μετά την ημερομηνία αύτη, ἡ διαφορά μεταξύ των καθαρῶν ποσῶν, ὅπως προκύπτουν ἀπό την εφαρμογή τοῦ κανονισμού, καί εκείνων πού εισπράττονται γιά τόν μῆνα Σεπτέμβριο 1979, μειώνεται κατά ἐν δέκατο μηνιαίως. Καθορίζει τήν 1η 'Ιουλίου 1978 ὡς κρίσιμο χρονικό σημείο γιά τόν υπολογισμό τῶν ἀποδοχῶν πού καταβάλλονται σέ νόμισμα διάφορο τοῦ βελγικού φράγκου ἐπί τη βάσει τῶν τιμών συναλλάγματος πού χρησιμοποιοῦνται γιά τήν εκτέλεση τοῦ γενικοῦ προϋπολογισμοί) τῶν Κοινοτήτων καί διευκρινίζει ότι ἡ ἡμερομηνία αυτή τροποποιείται κατά τήν ετησία ἐξέταση τοῦ επιπέδου τῶν ἀποδοχών.
- γ)Παραλλήλως πρός τήν ἀναπροσαρμογή τῶν τιμών συναλλάγματος, τό Συμβούλιο μέ τόν κανονισμό 3086/78, τῆς 21ης Δεκεμβρίου 1978, περί προσαρμογής τῶν συντελεστών ἀναπροσαρμογής, βάσει τῶν ὁποίων προσαρμόζονται οἱ ἀποδοχές καί οἱ συντάξεις τῶν υπαλλήλων καί τοῦ λοιποῦ προσωπικοῦ τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων μετά τήν τροποποίηση τῶν διατάξεων τοῦ κανονισμού περί τῶν νομισματικών ισοτιμιών πού πρέπει νά ληφθούν ὑπ' ὄψη κατά τήν εφαρμογή τοῦ κανονισμοῦ (JO L 369, σ. 8), ἐτροποποίησε τίς τιμές τῶν συντελεστών ἀναπροσαρμογῆς πού ἀντιστοιχοῦν στους διαφόρους τόπους υπηρεσίας. Πρός τοῦτο, ἡ 'Επιτροπή καί τό Συμβούλιο τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ἐστηρίχθησαν σ' ἕνα μαθηματικό τύπο πού ἀνεμένετο νά έχει ὡς ἀποτέλεσμα τήν διατήρηση τοῦ ὕψους τῶν αποδοχών τοῦ μηνός 'Απριλίου 1979 στό 'ίδιο επίπεδο μέ ἐκείνο τοῦ προηγουμένου μηνός, γιά ὅλους τους μονίμους ή μή μονίμους υπαλλήλους πού υπηρετοῦσαν έκτός Βελγίου ἡ Λουξεμβούργου. Κατά τόν προσφεύγοντα, ὅμως, ὅσον άφορᾶ τό τμήμα τῶν ἀποδοχών πού ἀπομένουν στην διάθεση του, ἡ ἐφαρμογή αὐτοῦ τοῦ τύπου εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα τίς μεταβολές πού εκθέτει λεπτομερώς κατά τήν παρούσα διαδικασία, δηλαδή μείωση κατά 25 % περίπου.
Γιά τόν καθορισμό τοῦ συντελεστοῦ ἀναπροσαρμογῆς, πού ἀναφέρεται στό άρθρο 64 τοῦ κανονισμού, τό Συμβούλιο καί ή 'Επιτροπή ἀκολουθοῦν, ἀπό τό 1967, τήν κατωτέρω διαδικασία συγκρίσεως τοῦ επιπέδου τιμών μεταξύ Βρυξελλών καί διαφόρων τόπων υπηρεσίας. Ή Στατιστική Υπηρεσία τῶν ΕΚ, σέ συνεργασία μέ τίς ἁρμόδιες εθνικές υπηρεσίες, καταρτίζει κατά τακτικά χρονικά διαστήματα πίνακες τιμών γιά τά εμπορεύματα καί τίς υπηρεσίες πού θεωροῦνται ὅτι ἀντιστοιχοῦν στά κονδύλια τῶν χαρακτηριστικών δαπανών τῶν οικογενειών τῶν ὑπαλλήλων στους διαφόρους τόπους υπηρεσίας. Γιά κάθε δαπάνη, υπολογίζεται ἡ σχέση μεταξύ της τιμῆς πού ισχύει στίς Βρυξέλλες καί της τιμῆς πού ισχύει στην πόλη πού χρησιμοποιείται ὡς ἀναφορά γιά τόν τόπο υπηρεσίας τοῦ υπαλλήλου. Αυτή ἡ στάθμιση επιτρέπει τόν υπολογισμό τῆς σχέσεως μεταξύ τῆς ἀγοραστικῆς δυνάμεως τῶν νομισμάτων τῶν χωρών ὅπου οἱ υπάλληλοι της Κοινότητος ἀσκοῦν τά καθήκοντά τους. Ὁ δείκτης πού υπολογίζεται βάσει της μεθόδου Fisher ἐκφράζει πχ. τήν σχέση μεταξύ τῶν τιμών Βρυξελλών—Ρώμης καί Ρώμης—Βρυξελλών μέ ἕνα μόνο ἀριθμό. Αυτός ὁ ἀριθμός χρησιμοποιείται γιά τους συντελεστές ἀναπροσαρμογῆς εντός της Κοινότητος, διότι εκφράζει τήν σχέση τῶν τιμών μεταξύ δύο πόλεων ὑπό ἀντιστρέψιμη μορφή καί κατά συνέπεια ἐπιτρέπει συγκρίσεις ὄχι μόνον μεταξύ δύο, άλλά καί περισσοτέρων τιμών. Βάσει αὐτῆς της μεθόδου, ὁ συντελεστής ἀναπροσαρμογῆς εἶναι τό αποτέλεσμα τῆς διαιρέσεως τοῦ δείκτου Fisher, πού υπολογίζεται, ὅπως περιγράφεται ἀνωτέρω, διά τῆς ἀντιστοίχου τιμῆς συναλλάγματος πού χρησιμοποιείται γιά τήν μετατροπή τῶν ἀποδοχών τῶν υπαλλήλων στό ἀντίστοιχο εθνικό νόμισμα, σύμφωνα μέ τό άρθρο 63 τοῦ κανονισμοῦ. Κατά τόν 'Οκτώβριο καί Νοέμβριο 1975, διενεργήθη συγκριτική έρευνα τιμών σέ ὅλες τίς πρωτεύουσες τῆς Κοινότητος.
- δ)Ό κανονισμός 3087/78, τῆς 21ης Δεκεμβρίου 1978, περί προσαρμογής τοῦ συντελεστοῦ ἀναπροσαρμογής πού ἐφαρμόζεται ἐπί τῶν ἀποδοχῶν καί συντάξεων τῶν υπαλλήλων καί τοῦ λοιπού προσωπικού τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων οἱ ὁποίοι εἶναι τοποθετημένοι ἡ κατοικούν στην 'Ιταλία (JO L 369, σ. 10), ὁρίζει:
Έχοντας ὑπ' ὄψη τήν πρόταση τῆς 'Επιτροπῆς,εκτιμώντας ὅτι πρέπει νά διορθωθεί ὁ συντελεστής ἀναπροσαρμογής γιά τήν 'Ιταλία σύμφωνα μέ τά ἀποτελέσματα τῶν στατιστικών μελετών, τίς όποιες κάνει ἡ Στατιστική Υπηρεσία τῶν Εὐρωπαϊκῶν Κοινοτήτων,
εξέδωσε τόν παρόντα κανονισμό:
"Αρθρο 11.'Από 1ης 'Ιανουαρίου 1978, ὁ συντελεστής ἀναπροσαρμογής πού εφαρμόζεται ἐπί τῶν ἀποδοχών τῶν υπαλλήλων, οἱ όποιοι εἶναι τοποθετημένοι στην 'Ιταλία, καθορίζεται σέ 146,4.2.'Από 1ης 'Ιανουαρίου 1978, ὁ συντελεστής ἀναπροσαρμογής, πού εφαρμόζεται ἐπί τῶν συντάξεων σύμφωνα μέ τό άρθρο 82, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, τοῦ κανονισμοί), καθορίζεται σέ 146,4 γιά τους δικαιούχους συντάξεων πού δηλώνουν ὅτι έχουν τήν κατοικία τους στην Ἰταλία.Ἄρθρο 2'Από 1ης 'Ιανουαρίου 1978, καταργοῦνται οἱ συντελεστές ἀναπροσαρμογής γιά τήν 'Ιταλία, πού ἀναφέρονται στό ἄρθρο 1 τοῦ κανονισμοῦ (Εὐρατόμ, ΕΚΑΧ, ΕΟΚ) 1461/78.
Ὁ ἀνωτέρω κανονισμός εξεδόθη ὑπό τίς ἀκόλουθες περιστάσεις:
Ή πτώση τῆς τιμῆς τῆς ιταλικής λιρέτας, πού ἐπεταχύνθη κατά τό τέλος τοῦ 1975 καί στίς ἀρχές τοῦ 1976 καί τά νομισματικά μέτρα πού έλαβε ἡ ιταλική κυβέρνηση ἐν συνεχεία προεκάλεσαν σημαντική άνοδο τοῦ πληθωρισμού. Αυτό ἀνάγκασε τους εκπροσώπους τοῦ προσωπικοῦ τῆς Ispra νά προβάλουν ὁρισμένες διεκδικήσεις, δικαιολογημένες ἀπό τό γεγονός ὅτι ὁ συντελεστής ἀναπροσαρμογής γιά τήν 'Ιταλία δέν εξέφραζε πλέον τήν δυσανάλογη αύξηση τοῦ κόστους ζωής στίς Βρυξέλλες καί στην Ispra καί ὅτι ὁ ἐν λόγω συντελεστής, πού ὑπελογίζετο μέ τήν μέθοδο Fisher, συνεπήχθη ειδικότερα μία σημαντική διαφορά μεταξύ τῆς ισοτιμίας τῆς λιρέτας ἐν σχέσει πρός τό βελγικό φράγκο, πού 'ίσχυε στίς ἀγορές συναλλάγματος καί τῆς εἰς λιρέτες ἀξίας τῶν ἀποδοχών τῶν υπαλλήλων τῆς Ispra καί θά ἐφαλκίδευε αισθητά τήν εξωτερική ἀγοραστική δύναμη τῶν ἀποδοχών.
'Από τόν 'Ιούλιο 1975, ὁ συντελεστής ἀναπροσαρμογής γιά τήν 'Ιταλία ήταν 166,6 έναντι 148,7 γιά τίς Βρυξέλλες καί τό Λουξεμβούργο. Τήν άνοιξη τοῦ 1976, ἡ 'Επιτροπή προέτεινε προσωρινή αύξηση τοῦ συντελεστοῦ ἀναπροσαρμογής γιά τήν 'Ιταλία κατά 5,5 % ἀπό 1ης 'Ιανουαρίου 1976, ἐνῶ τό ὁριστικό ἐπί τοῖς εκατό ποσοστό θά καθωρίζετο ὅταν θά εἶχαν συγκεντρωθεί ἀκριβή στατιστικά στοιχεία. Κατά τόν προσφεύγοντα, τήν 19η Μαρτίου 1976, ἡ 'Επιτροπή τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ἐδήλωσε ἐπίσης πρός τους υπαλλήλους ὅτι στην εξέταση τοῦ συντελεστοῦ ἀναπροσαρμογής γιά τήν 'Ιταλία εἶχε δοθεί ἀπόλυτη προτεραιότητα. Αυτή ἡ πρόταση δέν έγινε δεκτή ἀπό τό Συμβούλιο.
Οἱ στατιστικές έρευνες, στίς όποιες ἀνεφέρθη ἡ Ἐπιτροπή, διενηργήθησαν ἀπό τήν Στατιστική Υπηρεσία κατά τόν Μάιο τοῦ 1976 στην ἐπαρχία Varese. 'Εν συνεχεία, ελήφθη ὑπ' ὄψη μία έρευνα περί τοῦ ὕψους τῶν ἐνοικίων. Μέ την ἔκθεση πού ἐβασίζετο στίς ἐν λόγω έρευνες διεπιστώθη διαφορά 8,5 ο/ο περίπου μεταξύ τοῦ συντελεστού ἀναπροσαρμογής γιά τήν Ἰταλία, ὅπως τόν εἶχε υπολογίσει ἡ Υπηρεσία γιά τό Varese (121,5 μέ βάση 100 γιά τίς Βρυξέλλες) καί τοῦ συντελεστού γιά τήν 'Ιταλία, πού εἶχε καθορισθεί ἀπό τό Συμβούλιο (112,04 μέ βάση 100 γιά τό Βέλγιο). 'Από αυτό τό ποσοστό τῶν 8,5 %, τά 6,7 % ἀπεδόθησαν στην δυσανάλογη ἐξέλιξη τοῦ δείκτου τοῦ κόστους ζωής μεταξύ τῆς 'Ιταλίας καί τοῦ Βελγίου, ἀπό τοῦ Δεκεμβρίου μέχρι τοῦ 'Ιουνίου 1976. Κατά τήν Στατιστική Υπηρεσία, τά 2 ο/ο περίπου ήταν δυνατόν νά ἀποδοθοῦν στην διαφορά επιπέδου τιμῶν μεταξύ τῶν περιοχῶν Varese καί Ρώμης.
Τήν 21η Δεκεμβρίου 1976, τό Συμβούλιο εξέδωσε τόν κανονισμό 3177/76 (JO L 359, σ. 1), πού καθώρισε τόν συντελεστή ἀναπροσαρμογής σέ 189,3 γιά τήν Ἰταλία έναντι 157,8 γιά τό Βέλγιο ἀπό 1ης 'Ιουλίου 1976 καί σέ 120 γιά τήν 'Ιταλία έναντι 100 γιά τό Βέλγιο ἀπό 1ης Ἰανουαρίου 1977.
Ἡ έρευνα διενεργήθη κατόπιν διαφόρων ενεργειών τῶν ἐκπροσώπων τοῦ προσωπικού τῆς 'Επιτροπής, στην Ispra, καί Ιδίως μετά ἀπό συνάντηση μέ τόν πρόεδρο τῆς 'Επιτροπής στίς 23 Μαΐου 1976. Οἱ ἐν λόγω εκπρόσωποι έθεσαν ὑπό αμφισβήτηση τήν μέθοδο στατιστικής πού ἐχρησιμοποιείτο γιά τόν καθορισμό τοῦ συντελεστοῦ ἀναπροσαρμογής καί ἐπέμειναν στην τροποποίηση της. Ἐθεώρησαν ὅτι ἡ σημαντική διαφορά μεταξύ τῶν νομισματικών Ισοτιμιών τῶν ἀποδοχών πού κατεβάλλοντο σέ λιρέτες ήταν ἀσυμβίβαστη πρός τήν ἀρχή τῆς ίσης μεταχειρίσεως τῶν ὑπαλλήλων. Αυτό ήταν συνέπεια, ἰδίως, τοῦ γεγονότος ὅτι ἡ αύξηση τῆς τιμής ενός νομίσματος εντός τῆς ἀγορᾶς συναλλάγματος ἐπιδρᾶ πιό γρήγορα στίς τιμές τῶν εισαγομένων εμπορευμάτων ἀπ' ὅ,τι ἐπί τοῦ γενικού επιπέδου τῶν τιμών. Ή 'ίση μεταχείριση στόν τομέα τῶν ἀποδοχών δέν εἶναι δυνατόν νά ἐπιτευχθεί παρά μόνον ἄν ληφθεί ὡς βάση ένα κοινό ευρωπαϊκό σταθερό σύνολο (panier) ἐμπορευμάτων καί υπηρεσιών, ποιοτικώς καί ποσοτικῶς ὁμοίων. Οἱ εκπρόσωποι τῆς Ἐπιτροπῆς ἀπέρριψαν αυτόν τόν τρόπο ὑπολογισμοῦ, ἐνῶ ἀνεγνώρισαν ὅτι οἱ ισοτιμίες τῆς ἀγοραστικής δυνάμεως πού ἐχρησιμοποιοῦντο γιά τόν υπολογισμό τοῦ συντελεστοῦ ἀναπροσαρμογής ήταν δυνατόν νά εἰσαγάγουν διακρίσεις. Μέ τέλεξ τῆς 12ης Δεκεμβρίου 1977, οἱ εκπρόσωποι τοῦ προσωπικού ἐζήτησαν ἀπό τό αρμόδιο γιά τίς διοικητικές υποθέσεις μέλος τῆς Ἐπιτροπῆς (Tugendhat) νά παρέμβει, ώστε τό Συμβούλιο νά ἀναγνωρίσει τόν προσωρινό χαρακτήρα τοῦ συντελεστοῦ ἀναπροσαρμογής γιά τό 1977.
Τόν Μάιο τοῦ 1978, ἡ 'Επιτροπή προέτεινε στό Συμβούλιο, έκτός ἀπό τήν προσαρμογή τῶν συντελεστών ἀναλόγως τῆς αυξήσεως τοῦ κόστους ζωής, συμπληρωματική αὔξηση κατά 5 % τῶν συντελεστών ἀναπροσαρμογής γιά τήν 'Ιταλία, τό Ἡνωμένο Βασίλειο καί τήν 'Ιρλανδία.
Στίς 12 'Ιουνίου 1978, ὁ πρόεδρος τῆς 'Επιτροπής εδέχθη τους ἐκπροσώπους τοῦ προσωπικού γιά διαβούλευση. Συνεστήθη ὁμάδα ἐργασίας 'ίσης εκπροσωπήσεως μέ σκοπό τήν μελέτη τῆς μεθόδου ὑπολογισμοῦ καί τήν περιοδική παρακολούθηση τοῦ συντελεστοῦ ἀναπροσαρμογής. Μέ τήν ἀπό 26ης 'Ιουλίου 1978 έκθεση της, ἡ ἐν λόγω ὁμάδα συνέστησε στην 'Επιτροπή νά υποβάλει στό Συμβούλιο πρόταση μέ βάση τά ἀκόλουθα σημεία:
εναρμόνιση τοῦ καταλόγου καταναλωτικών εἰδῶν, πού ίσχυε κατά τό 1967, μέ τόν κατάλογο πού ἐχρησιμοποιήθη γιά τήν έρευνα τοῦ 1975
ἐφαρμογή τῶν τιμών πού καθιερώθησαν τό 1975 καί συναγωγή τοῦ μέσου ὅρου (Extrapolation) τῶν ἐν λόγω τιμών μέχρι τό 1978 βάσει κοινών δεικτών (δηλαδή γιά τήν Ρώμη καί τίς Βρυξέλλες)
αιτιολόγηση τῆς χρησιμοποιήσεως των τιμών αυτών ἀπό την ἀνάγκη θεσπίσεως ἑνός συστήματος πού επιτρέπει τήν κατά τακτικά χρονικά διαστήματα προσαρμογή τῶν συντελεστών ἀναπροσαρμογής.
Οἱ εκπρόσωποι τῆς Ἐπιτροπῆς ἐδήλωσαν ὅτι ἡ μέθοδος αυτή επρόκειτο νά εφαρμοσθεί ἐπί τοῦ συντελεστοῦ ἀναπροσαρμογής ἀπό 1ης 'Ιανουαρίου 1978, ἐνῶ οἱ εκπρόσωποι τοῦ προσωπικοῦ έκριναν ὅτι ήταν δικαιολογημένο νά ληφθεί ὑπ' ὄψη ημερομηνία προηγουμένη τῆς ἀναφερθείσης, ἐπιφυλαχθέντες ἐπ' αὐτοῦ τοῦ σημείου τῆς ελευθερίας ενεργείας πού διέθεταν ενώπιον τοῦ Συμβουλίου, καί ύπε-γράμμισαν ὅτι ὑφίστατο ὁρισμένη ἀπόκλιση, λόγω ἰδίως τῆς διαφορᾶς τιμών μεταξύ Ρώμης καί Varese.
Οἱ συστάσεις τῆς ὁμάδος έλαβαν συγκεκριμένη μορφή μέ τήν ἀπό 10ης Νοεμβρίου 1978 πρόταση τῆς Ἐπιτροπῆς πρός τό Συμβούλιο, περί αυξήσεως τοῦ συντελεστοῦ ἀναπροσαρμογής κατά 6,4 ο/ο ἀπό 1ης 'Ιανουαρίου 1978 (ἔγγρ. COM(78) 591). Κατά τήν διάρκεια τῆς διαδικασίας τοῦ διαλόγου ενώπιον τοῦ Συμβουλίου, οἱ εκπρόσωποι τοῦ προσωπικοῦ δέν ἐδέ-χθησαν τήν 1η 'Ιανουαρίου 1978 ὡς ἡμερομηνία ενάρξεως ἰσχύος τοῦ συντελεστοῦ ἀναπροσαρμογής.
Ἀφοθ εξεδόθη ὁ κανονισμός 3087/78 τῆς 21ης Δεκεμβρίου 1978, ἡ διοίκηση τῆς 'Επιτροπής προέβη τόν 'Ιανουάριο τοῦ 1979 σέ υπολογισμό καί εκκαθάριση τῶν καθυστερουμένων πού ὠφείλοντο γιά τήν περίοδο ἀπό 1ης 'Ιανουαρίου 1978 μέχρι 30ής 'Ιουνίου 1978. Ταυτοχρόνως, κατεβλήθησαν τά καθυστερούμενα πού ὠφείλοντο γιά τήν περίοδο ἀπό 1ης 'Ιουλίου 1978 μέχρι 31ης Δεκεμβρίου 1978 δυνάμει τοῦ κανονισμοῦ 3084/78 τοῦ Συμβουλίου, τῆς 21ης Δεκεμβρίου 1978, περί προσαρμογής τῶν ἀποδοχών καί τῶν συντάξεων τῶν ὑπαλλήλων καί τοῦ λοιποῦ προσωπικοῦ τῶν Κοινοτήτων, καθώς καί τῶν συντελεστών ἀνα-προσαρμογής βάσει τῶν ὁποίων προσαρμόζονται οἱ ἐν λόγω ἀποδοχές καί συντάξεις (JO L 369, σ. 1), ὁ όποιος καθώριζε τόν συντελεστή ἀναπροσαρμογής γιά τήν 'Ιταλία σέ 146,8 ἀπό 1ης 'Ιουλίου 1978.
<TI><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Περιστατικά</TXT></NP></TI>Ὁ προσφεύγων Amesz προσελήφθη ἀπό τήν 'Επιτροπή ὡς υπάλληλος τήν 15η Μαρτίου 1961 καί έτοποθετήθη αυθημερόν στό Κοινό Κέντρο 'Ερευνών τῆς Εὐρατόμ στην Ispra. Σήμερα έχει βαθμό Α 5 καί ὀλλανδική ἰθαγένεια. Κατά τήν ήμερα ἀσκήσεως της προσφυγῆς ήταν 46 ετών, έγγαμος καί είχε τέσσερα συντηρούμενα τέκνα.
Ό προσφεύγων Bauch προσελήφθη ἀπό τήν 'Επιτροπή ὡς υπάλληλος τήν 1η 'Απριλίου 1961 καί ἐτοποθετήθη αυθημερόν στό Κοινό Κέντρο 'Ερευνών τῆς Εὐρατόμ στην Ispra. Σήμερα έχει τόν βαθμό Β 1/6 καί γερμανική ιθαγένεια. Κατά τήν ήμερα ἀσκήσεως τῆς προσφυγής ήταν 51 ετών, έγγαμος καί εἶχε δύο συντηρούμενα τέκνα.
Ό προσφεύγων Flamm προσελήφθη ἀπό τήν 'Επιτροπή ὡς υπάλληλος τήν 1η 'Ιουλίου 1962 καί ἐτοποθετήθη αυθημερόν στό Κοινό Κέντρο 'Ερευνών τῆς Εὐρατόμ στην Ispra. Σήμερα έχει τόν βαθμό Α 4 καί γερμανική Ιθαγένεια. Κατά τήν ήμερα ἀσκήσεως τῆς προσφυγής ήταν 48 ἐτών, έγγαμος καί εἶχε τρία συντηρούμενα τέκνα.
Ό προσφεύγων Hoffmann προσελήφθη ἀπό τήν 'Επιτροπή ὡς υπάλληλος τήν 3η 'Ιανουαρίου 1961 καί ἐτοποθετήθη αυθημερόν στό Κοινό Κέντρο 'Ερευνών τῆς Εὐρατόμ στην Ispra. Σήμερα έχει τόν βαθμό Β 2 καί γερμανική ιθαγένεια. Κατά τήν ήμερα ἀσκήσεως τῆς προσφυγής ήταν 48 ετών, έγγαμος καί εἶχε τρία συντηρούμενα τέκνα.
Ό προσφεύγων Knoeppel προσελήφθη ἀπό τήν 'Επιτροπή ὡς υπάλληλος τήν 1η 'Ιανουαρίου 1966 καί ἐτοποθετήθη αυθημερόν στό Κοινό Κέντρο 'Ερευνών τῆς Εὐρατόμ στήν Ispra. Σήμερα έχει τόν βαθμό Α 5/7 καί γερμανική ιθαγένεια. Κατά τήν ἡμερα ἀσκήσεως τῆς προσφυγής ήταν 45 ἐτῶν, έγγαμος καί εἶχε τρία συντηρούμενα τέκνα.
Ό προσφεύγων Nijman προσελήφθη ἀπό τήν Επιτροπή ὡς υπάλληλος τήν 1η Μαρτίου 1961 καί ἐτοποθετήθη αυθημερόν στό Κοινό Κέντρο Ἐρευνών τῆς Εὐρατόμ στην Ispra. Σήμερα έχει τόν βαθμό Β 2 καί ὀλλανδική ιθαγένεια. Κατά τήν ήμερα ἀσκήσεως τῆς προσφυγής ήταν 52 ετῶν, έγγαμος καί είχε τρία συντηρούμενα τέκνα.
Γιά τους υπαλλήλους πού είχαν τοποθετηθεί στην 'Ιταλία, ἡ μέθοδος πού ἐφηρμόζετο μέχρι τῆς 31ης Μαρτίου 1979 ἐπαρουσίαζε πλεονεκτήματα. Ἀπό τήν προσφυγή συνάγεται ὅτι, πχ., ἀπό δύο ὑπαλλήλους γερμανικής ιθαγενείας, τοποθετημένους στίς Βρυξέλλες καί στην Ispra, καταταγέντες μέ τόν βαθμό Β 3/3, έγγαμους, μέ δύο τέκνα μαθητές γυμνασίου, οἱ όποιοι υπάλληλοι πραγματοποιοῦσαν μέσω τῆς 'Επιτροπής μεταφορά τοῦ 35 ο/ο (κατ' ἀνώτατο ὅριο) τοῦ καθαρού μισθού τους στό στεγαστικό ταμιευτήριο BHW, ὁ υπάλληλος πού ήταν τοποθετημένος στην Ispra ἐλάμβανε τόν 'Ιανουάριο 1976, γιά τό τμήμα τοῦ μισθού του πού μετέφερε στην Ὁμοσπονδιακή Δημοκρατία τῆς Γερμανίας, 12 % περισσότερο ἀπό ὅ,τι ὁ συνάδελφός του τῶν Βρυξελλών, ἐνῶ τόν Μάρτιο τοῦ 1979 ελάμβανε 46,8 % περισσότερο.
'Επομένως, κατά τους προσφεύγοντες, κατηργήθη ένα προνόμιο, ἀλλά τά μειονεκτήματα, πού έπρεπε κατά κάποιον τρόπο νά εξακολουθοῦν νά ἀντισταθμίζονται ἀπό τά πλεονεκτήματα πού παρείχε ή μέθοδος ἡ ὁποία ἐχρησιμοποιεῖτο προηγουμένως, ὑφίσταντο. Τά μειονεκτήματα αυτά υπήρξαν συνέπεια, πχ., τοῦ ὅτι στην 'Ιταλία ἡ ἀξία τῶν περιουσιακών ἀγαθών δέν ηὐξάνετο μέ τόν 'ίδιο ρυθμό ὅπως καί στήν 'Ομοσπονδιακή Δημοκρατία τῆς Γερμανίας ἡ τοῦ ὅτι οἱ τοποθετημένοι στην 'Ιταλία υπάλληλοι ἠναγκάζοντο νά χρησιμοποιήσουν μεγαλύτερο μέρος τοῦ μισθού τους γιά νά ἀγοράζουν συνάλλαγμα, ἄν δέν επιθυμούσαν νά περάσουν τίς διακοπές τους στην 'Ιταλία.
Ἄν ένας υπάλληλος έπρεπε νά μετατρέψει ένα μέρος τῶν ἀποδοχών του, τό 35 % πχ., σέ ĎM σέ μία τράπεζα, ὁ τοποθετημένος στην Ispra υπάλληλος ελάμβανε, τόν 'Ιανουάριο τοῦ 1976, 34 % λιγότερο καί τόν Μάρτιο τοῦ 1979 35 % λιγότερο ἀπ' ὅ,τι ὁ συνάδελφος του τῶν Βρυξελλών.
Ὁ προσφεύγων Amesz, μέ τίς καταβολές πού έγιναν μέσω τῆς ἀπ' ευθείας μεταφοράς, ἐξώφλησε τίς ἀκόλουθες υποχρεώσεις:
| — εκχώρηση ἀποδοχών | 3000 DM |
| — λοιπές υποχρεώσεις μηνιαίως | 2835 HFL |
| —διακοπές στην χώρα καταγωγής κατά μήνα, περίπου | 585 HFL |
| —λοιπές υποχρεώσεις, ετησίως, περίπου | 100 HFL |
Βάσει τῶν κανόνων περί μεταφορών, πού 'ίσχυαν μέχρι σήμερα, οἱ οικονομικές συνέπειες ήταν οἱ ἀκόλουθες:
| — καθαρές ἀποδοχές | 255993 BFR |
| — ἐκ τῶν ὁποίων κατεβάλλοντο | 2079937 LIT |
| —μεταφορές: (BHW) 3000 DM (λοιπά) 3520,48 HFL | |
| — ποσό σέ λιρέτες | 1119937 LIT |
| — συνολικό ποσό | 3199910 LIT |
Ή νέα ρύθμιση έδωσε τά ἀκόλουθα ποσά:
| — καθαρές ἀποδοχές | 122591 BFR |
| — ἐκ τῶν ὁποίων κατεβάλλοντο | 1353577 LIT |
| —μεταφορές: (BHW 3000 DM (λοιπά) 3520,47 HFL | |
| — ποσό σέ λιρέτες | 1847240 LIT |
| — συνολικό ποσό | 3180817 LIT |
'Η ἀπώλεια ἀνήρχετο τήν 15η Ἀπριλίου 1979:
| — συνολικό ποσό | 727267 LIT |
| — ἐπί τῶν συνολικών ἀποδοχών | 22,7 ο/ο LIT |
| — ἐπί τῶν ἀποδοχών τοῦ Μαρτίου | 35,0 ο/ο LIT |
Ό προσφεύγων Bauch, μέ τίς καταβολές πού έγιναν μέσω τῆς ἀπ᾽ ευθείας μεταφορᾶς, ἐξώφλησε τίς ἀκόλουθες υποχρεώσεις:
| — εκχώρηση ἀποδοχῶν | 2162 DM |
| —στεγαστικό δάνειο ἀπό την 'Επιτροπή | 3351 BFR |
| —λοιπές υποχρεώσεις, μηνιαίως, περίπου | 350 DM |
| —διακοπές στην χώρα καταγωγῆς κατ' ἔτος, περίπου | 6600 DM |
| — λοιπές ὑποχρεώσεις, περίπου | 2542 DM |
Ό προσφεύγων Bauch δέν 'έχει παράσχει τά υπόλοιπα ἀριθμητικά στοιχεία.
Ό προσφεύγων Flamm, μέ τίς καταβολές πού έγιναν μέσω τῆς ἀπ᾽ ευθείας μεταφορᾶς, ἐξώφλησε τίς ἀκόλουθες ὑποχρεώσεις:
| — εκχώρηση ἀποδοχών | 3113 DM |
| —στεγαστικό δάνειο ἀπό την 'Επιτροπή | 4661 BFR |
| —διακοπές στην χώρα καταγωγής κατ' έτος, περίπου | 10000 D |
| —ετήσιο έμβασμα στόν λογαριασμό ταμιευτηρίου, περίπου | 15000 DM |
| —λοιπές υποχρεώσεις, ετησίως, περίπου | 11000 DM |
Βάσει τῶν κανόνων περί μεταφορῶν, πού ίσχυαν μέχρι σήμερα, οἱ οἰκονομικές συνέπειες ήταν οἱ ἀκόλουθες:
| — καθαρές ἀποδοχές | 241460 BFR |
| — ἐκ τῶν ὁποίων κατεβάλλοντο | 1905575 LIT |
| —μεταφορές: (BHW) 3113 DM (Επιτροπή) 4661 BFR (λοιπά) 3062,30 DM | |
| — ποσό σέ λιρέτες | 1112700 LIT |
| — συνολικό ποσό | 3018275 LIT |
Ή νέα ρύθμιση έδωσε τά ἀκόλουθα ποσά:
| — καθαρές ἀποδοχές | 115632 BFR |
| — ἐκ τῶν ὁποίων κατεβάλλοντο | 1123655 LIT |
| —μεταφορές: (BHW) 3113DM (Ἐπιτροπή) 4661 BFR (λοιπά) 3062,30 DM | |
| — ποσό σέ λιρέτες | 1895474 LIT |
| — συνολικό ποσό | 3019129 LIT |
Ή ἀπώλεια ἀνήρχετο τήν 15η 'Απριλίου 1979:
| — συνολικό ποσό | 782774 LIT |
| — ἐπί τῶν συνολικών ἀποδοχών | 25,9 ο/ο LIT |
| — ἐπί τῶν ἀποδοχών τοῦ Μαρτίου | 41,1 ο/ο LIT |
Ό προσφεύγων Hoffmann, μέ τίς καταβολές πού έγιναν μέσω τῆς ἀπ᾽ ευθείας μεταφορᾶς, ἐξώφλησε τίς ἀκόλουθες ὑποχρεώσεις:
| — ἐκχώρηση ἀποδοχών | 1830 DM |
| —στεγαστικό δάνειο ἀπό τήν Ἐπιτροπή | 3985 BFR |
| — λοιπές υποχρεώσεις μηνιαίως | 1100 DM |
| —διακοπές στην χώρα καταγωγής κατ' έτος, περίπου | 6000 DM |
| —μηνιαίο έμβασμα στόν λογαριασμό ταμιευτηρίου, περίπου | 500 DM |
Βάσει τῶν κανόνων περί μεταφορών, πού ἴσχυαν μέχρι σήμερα, οἱ οἰκονομικές συνέπειες ήταν οἱ ἀκόλουθες:
| — καθαρές ἀποδοχές | 215991 BFR |
| — ἐκ τῶν ὁποίων κατεβάλλοντο | 1512801 LIT |
| —μεταφορές: (BHW) 1830 DM (Επιτροπή) 3985 BFR (λοιπά) 2164,09 DM | |
| — ποσό σέ λιρέτες | 731806 LIT |
| — συνολικό ποσό | 2244607 LIT |
Ή νέα ρύθμιση έδωσε τά ἀκόλουθα ποσά:
| — καθαρές ἀποδοχές | 85986 BFR |
| — ἐκ τῶν ὁποίων κατεβάλλοντο | 1001331 LIT |
| —μεταφορές: (BHW) 1830 DM (Επιτροπή) 3985 BFR (λοιπά) 2164,08 DM | |
| — ποσό σέ λιρέτες | 1243772 LIT |
| — συνολικό ποσό | 2245103 LIT |
Ή ἀπώλεια ἀνήρχετο τήν 15η 'Απριλίου 1979:
| — συνολικό ποσό | 511966 LIT |
| — ἐπί τῶν συνολικῶν ἀποδοχῶν | 19,0 ο/ο |
| — ἐπί τῶν ἀποδοχῶν τοῦ Μαρτίου | 33,8 ο/ο |
Ό προσφεύγων Knoeppel, μέ τίς καταβολές πού έγιναν μέσω τῆς ἀπ' ευθείας μεταφοράς, ἐξώφλησε τίς ἀκόλουθες υποχρεώσεις:
| — εκχώρηση ἀποδοχῶν | 1924 DM |
| —στεγαστικό δάνειο ἀπό τήν Επιτροπή | 3402 BFR |
| — λοιπές ὑποχρεώσεις μηνιαίως | 245 DM |
| —διακοπές στην χώρα καταγωγής κατ' έτος, περίπου | 8400 DM |
| —μηνιαῖο έμβασμα στον λογαριασμό ταμιευτηρίου, περίπου | 1400 DM |
| —λοιπές υποχρεώσεις, μηνιαίως, περίπου | 1200 DM |
Βάσει τῶν κανόνων περί μεταφορῶν, πού ίσχυαν μέχρι σήμερα, οἱ οἰκονομικές συνέπειες ήταν οἱ ἀκόλουθες:
| — καθαρές ἀποδοχές | 230113 BFR |
| — ἐκ τῶν ὁποίων κατεβάλλοντο | 1892863 LIT |
| —μεταφορές: (BHW) 1924 DM (Επιτροπή) 3402 BFR (λοιπά) 3587,29 DM | |
| — ποσό σέ λιρέτες | 983580 LIT |
| — συνολικό ποσό | 2876443 LIT |
Ή νέα ρύθμιση έδωσε τά ἀκόλουθα ποσά:
| — καθαρές ἀποδοχές | 110198 BFR |
| — ἐκ τῶν ὁποίων κατεβάλλοντο | 1199504 LIT |
| —μεταφορές: (BHW) 1924 DM ('Επιτροπή) 3402 BFR (λοιπά) 3587,29 DM | |
| — ποσό σέ λιρέτες | 1677750 LIT |
| — συνολικό ποσό | 2877254 LIT |
Ή ἀπώλεια ἀνήρχετο τήν 15η 'Απριλίου 1979:
| — συνολικό ποσό | 894170 LIT |
| — ἐπί τῶν συνολικών ἀποδοχῶν | 24,1 % |
| — ἐπί τῶν ἀποδοχών τοῦ Μαρτίου | 36,7 % |
Ό προσφεύγων Nijman μέ τίς καταβολές πού έγιναν μέσω τῆς ἀπ' ευθείας μεταφοράς, ἐξώφλησε τίς ἀκόλουθες ὑποχρεώσεις:
| — εκχώρηση ἀποδοχῶν | 2085 DM |
| — λοιπές υποχρεώσεις μηνιαίως | 2000 HFL |
| —διακοπές στην χώρα καταγωγής κατ' έτος, περίπου | 3200 HFL |
| —μηνιαίο έμβασμα στόν λογαριασμό ταμιευτηρίου, περίπου | 1100 HFL |
Βάσει τῶν κανόνων περί μεταφοράς, πού Ισχυαν μέχρι σήμερα, οἱ οἰκονομικές συνέπειες ήταν οἱ ἀκόλουθες:
| — καθαρές ἀποδοχές | 196304 BFR |
| — ἐκ τῶν ὁποίων κατεβάλλοντο | 1647438 LIT |
| —μεταφορές: (BHW) 2085 DM (λοιπά) 2608,82 DM | |
| — ποσό σέ λιρέτες | 806361 LIT |
| — συνολικό ποσό | 2453799 LIT |
Ή νέα ρύθμιση έδωσε τά ἀκόλουθα ποσά:
| — καθαρές ἀποδοχές | 94007 BFR |
| — έκτων ὁποίων κατεβάλλοντο | 1123693 LIT |
| —μεταφορές: (BHW) 2085 DM (λοιπά) 2608,82 DM | |
| — ποσό σέ λιρέτες | 1328400 LIT |
| — συνολικό ποσό | 2452093 LIT |
Ἡ ἀπώλεια ἀνήρχετο τήν 15η 'Απριλίου 1979:
| — συνολικό ποσό | 522039 LIT |
| — ἐπί τῶν συνολικών ἀποδοχών | 21,3 % |
| — ἐπί τῶν ἀποδοχών τοῦ Μαρτίου | 31,7 ο/ο |
<TI><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>"Εγγραφη διαδικασία</TXT></NP></TI>Μέ ενστάσεις βάσει τοῦ ἄρθρου 90, παράγραφος 2, τοῦ κανονισμοί), οἱ όποιες συνετάγησαν βάσει ενός κοινοῦ προτύπου, μεγάλος ἀριθμός υπαλλήλων τῆς Ispra ἀντετάχθη στήν κατά 26 % περίπου μείωση τῶν πραγματικών ἀποδοχών τους, ἡ ὁποία κατ' αυτούς ὑπήρξε τό ἀποτέλεσμα τῆς εφαρμογής τῶν κανονισμών 3085 καί 3086/78, μέ τόν Ισχυρισμό ὅτι οἱ ἐν λόγω κανονισμοί ήταν παράνομοι, καθώς καί στόν κανονισμό 3087/78, καθ' ὅσον ἐθεώρησαν ὅτι ἡ ἀναδρομική ἰσχύς του ήταν περιορισμένη, ἐζήτησαν δέ νά ληφθούν μέτρα προκειμένου νά ἀντισταθμισθεί ἡ μείωση τῆς ἀγοραστικής δυνάμεως, πού ἰσχυρίζοντο ὅτι εἶχε διαπιστωθεί γιά τό 1976 καί 1977.
Οἱ προσφεύγοντες ὑπέβαλαν τίς ενστάσεις τους στην Επιτροπή τήν 27η Μαρτίου καί τήν 11η Ἀπριλίου 1979 ἀντιστοίχως.
Στίς 12 'Ιουλίου 1979, ἡ 'Επιτροπή ἀπέρριψε τίς ενστάσεις αυτές.
Μέ νέα ἔνσταση, πού υπεβλήθη τόν 'Ιούνιο τοῦ 1979 καί συνετάγη βάσει ἑνός κοινοῦ προτύπου, μεγάλος ἀριθμός ὑπαλλήλων τῆς Ispra ἀντετάχθη στην εφαρμογή ἐπί τῶν ἀποδοχών τους τοῦ 'Απριλίου 1979 τῶν κανονισμών 3085 καί 3086/78 καί τῶν ἀναπροσαρμοσθεισῶν τιμών συναλλάγματος, πού καθωρίζοντο μέ τους ἐν λόγω κανονισμούς, καθώς καί στίς τροποποιήσεις τίς σχετικές μέ τόν τρόπο μεταφοράς μέρους τῶν μηνιαίων ἀποδοχών σέ άλλη χώρα ἀπό εκείνη, ὅπου ὁ υπάλληλος ἀσκεῖ τά καθήκοντα του.
Οἱ ενστάσεις τῶν προσφευγόντων πρός τήν 'Επιτροπή ἐπρωτοκολλήθησαν στίς 21 'Ιουνίου 1979.
Στίς 28 Σεπτεμβρίου 1979, ἡ Ἐπιτροπή ἀπήντησε στίς ενστάσεις τῆς 21ης'Ιουνίου 1979 καί γιά δεύτερη φορά στίς ενστάσεις τῆς 11ης 'Απριλίου 1979.
Οἱ παρούσες προσφυγές, στρεφόμενες κατά τοῦ Συμβουλίου καί τῆς 'Επιτροπής, ἐπρωτοκολλήθησαν στό Δικαστήριο τήν 11η Ὀκτωορίου 1979, ταυτοχρόνως μέ άλλες 199 παρόμοιες προσφυγές (υποθέσεις 530 έως 729/79 καί 781/79).
Μέ έγγραφο τῆς 27ης Δεκεμβρίου 1979, οἱ προσφεύγοντες επέφεραν τροποποίηση στό δικόγραφο τῆς προσφυγής τους προσβάλλοντας, έκτος ἀπό τήν ἀνάλυση ἀποδοχών τοῦ 'Απριλίου 1979, τήν ἀντίστοιχη ἀνάλυση τοῦ 'Ιανουαρίου 1979.
Μέ υπόμνημα τῆς 11ης 'Ιανουαρίου 1980, τό Συμβούλιο προέβαλε ένσταση ἀπαραδέκτου.
Μέ έγγραφο τῆς 8ης Φεβρουαρίου 1980, ή 'Επιτροπή υπέβαλε τίς παρατηρήσεις τῆς ἐπί τῆς τροποποιήσεως τῆς προσφυγής, ἰσχνρισθεῖσα ὅτι ἡ προθεσμία ἀσκήσεως προσφυγής κατά τῆς ἀναλύσεως ἀποδοχών εἶχε εκπνεύσει τόν 'Οκτώβριο τοῦ 1979.
Στίς 19 'Ιουνίου 1980, ἡ 'Επιτροπή ἀπέσυρε τήν ἐν λόγω ένσταση.
Κατόπιν εκθέσεως τοῦ εἰσηγητοῦ δικαστού καί μετ' ἀκρόαση τοῦ γενικού εἰσαγγελέως, τό Δικαστήριο (πρώτο τμήμα) ἀπεφάσισε τήν έναρξη τῆς προφορικής διαδικασίας ἐπί τοῦ ἀπαραδέκτου χωρίς προηγουμένη διεξαγωγή ἀποδείξεων.
Μέ διάταξη τῆς 10ης Νοεμβρίου 1981, τό Δικαστήριο (πρώτο τμήμα) ἀπεφάσισε νά ἑνώσει καί νά συνεκδικάσει τίς παρούσες υποθέσεις πρός διευκόλυνση τῆς προφορικής διαδικασίας καί πρός έκδοση κοινής ἀποφάσεως.
Μέ διάταξη τῆς 10ης Νοεμβρίου 1981, τό Δικαστήριο (πρώτο τμήμα) έκρινε τίς παρούσες προσφυγές ἀπαράδεκτες καθ' ὅσον μέρος στρέφονται κατά τοῦ Συμβουλίου.
<TI><NP><NO.P>III —</NO.P><TXT>'Ισχυρισμοί καί επιχειρήματα τῶν διαδίκων</TXT></NP></TI>Πρέπει νά σημειωθεί ὅτι οἱ προσφεύγοντες καί ἡ Ἐπιτροπή ζητούν ἀπό τό Δικαστήριο νά θεωρήσει ὅτι τά επιχειρήματα πού ἀνεπτύχθησαν στην παράλληλη υπόθεση Birke (543/79) ἀποτελούν ἀναπόσπαστο τμήμα τῶν επιχειρημάτων τους στίς προκείμενες υποθέσεις.
Οἱ προσφεύγοντες ἐμμένουν στό ὅτι τά μεταφερόμενα, σύμφωνα μέ τό άρθρο 17 τοῦ παραρτήματος VΙΙ, ποσά τους εἶναι απαραίτητα γιά τήν πληρωμή εξόδων εκπαιδεύσεως τῶν τέκνων τους (πχ. οἱ Amesz, Hoffmann, Knoeppel καί Nijman), γιά τήν καταβολή προαιρετικών εισφορών στην ἀπό τόν νόμο προβλεπομένη ἀσφάλιση συντάξεως (πχ. ὁ Bauch) ἤ γιά τήν καταβολή μηνιαίων δόσεων στεγαστικού δανείου πού έχει χορηγηθεί ἀπό την Ἐπιτροπή ἡ στό πλαίσιο άλλων μακροπροθέσμων υποχρεώσεων πού ἔχουν ἀναληφθεί, κυρίως έναντι τῆς BHW. Οἱ προσφεύγοντες έχουν την γνώμη ὅτι ἡ διαδικασία πού καθιερώθη μέ τόν κανονισμό 3085/78 'έχει μεταβάλει σέ τέτοιο σημείο την κατάσταση, ὅσον άφορᾶ τίς ἀποδοχές τους, ώστε νά μήν ἐξασφαλίζεται πλέον επαρκώς ἡ κάλυψη τῶν στοιχειωδών ἀναγκών τους στήν 'Ιταλία, ἄν συνεχίσουν νά ἐκπληροῦν τίς υποχρεώσεις πού έχουν ἀναλάβει μακροπροθέσμως βάσει υφισταμένης ἀπό πολλών ετών πρακτικής μεταφοράς χρημάτων.
Ή 'Επιτροπή εἶναι τῆς γνώμης ὅτι επιβάλλεται νά γίνει διάκριση μεταξύ τοῦ επιπέδου ἀποδοχών καί τοῦ συστήματος μεταφοράς τους. Οἱ κανονισμοί 3085/78 καί 3086/78 δέν έχουν επιφέρει καμία μείωση των ἀποδοχών πού λαμβάνουν οἱ υπάλληλοι. Τό μοναδικό τους ἀποτέλεσμα ήταν ἡ εξάλειψη τῶν μή προβλεφθέντων ὑπό τοῦ νομοθέτου προνομίων, τῶν ὁποίων οἱ υπάλληλοι, καταγόμενοι ἀπό κράτος μέλος πλην τῆς 'Ιταλίας καί υπηρετοῦντες σ' αὐτό τό κράτος μέλος, ἠδύναντο νά ἀπολαύουν ἀπό τό παλαιό σύστημα μεταφορών (πού ἐστηρίζετο στίς τιμές συναλλάγματος τοῦ ΔΝΤ πού δέν 'ίσχυαν πλέον), ἀπό τό 1971 (δηλαδή μετά τήν εξάρθρωση τοῦ διεθνούς νομισματικού συστήματος) μέχρι τῆς θέσεως σέ ἰσχύ τοῦ κανονισμοῦ 3085/78.
Ἡ 'Επιτροπή παραπέμπει στίς παρατηρήσεις τῆς ἐπί τῆς υποθέσεως Birke (543/79), ὅπου υποστηρίζει κυρίως ὅτι, προβαίνοντας στην μεταρρύθμιση τοῦ συστήματος μεταφοράς, μερίμνησε δεόντως γιά τήν προστασία τῶν συμφερόντων τῶν ἐνδιαφερομένων υπαλλήλων.
Έτσι, πρό τῆς 1ης 'Απριλίου 1979, ένας υπάλληλος ὑπηρετῶν στίς Βρυξέλλες, έπρεπε νά δαπανα ποσό 13660 βελγικών φράγκων γιά τήν μεταφορά στην Γερμανία ποσοῦ 1000 DM, σύμφωνα μέ τό άρθρο 17 τοῦ παραρτήματος VΙΙ. Κατά τήν νέα ρύθμιση τοῦ συστήματος μεταφορᾶς, τό ἐν λόγω ποσό ἀνήλθε σέ 15968 βελγικά φράγκα. 'Επειδή τό μεταφερόμενο τμήμα τῶν ἀποδοχών τοῦ ὑπαλλήλου αὐτοῦ συνεδέετο μέ τόν συντελεστή ἀναπροσαρ-μογής πού ἐφηρμόζετο γιά τήν Γερμανία, τό γεγονός αυτό τοῦ παρείχε, σέ σύγκριση μέ τόν υπηρετούντα στην Γερμανία υπάλληλο — μέ τόν όποιο συντελεστή μετεφέρετο τό ἴδιο ποσό σέ DM — αύξηση τῆς αγοραστικής του δυνάμεως κατά 2308 βελγικά φράγκα. Γιά έναν υπάλληλο υπηρετούντα στην Ispra, ἡ ἴδια μεταφορά 1000 DM πρός τήν Γερμανία θά ἀνήρχετο ἐπίσης σέ 13660 βελγικά φράγκα στην τελευταία τιμή συναλλάγματος τοῦ ΔΝΤ 13,66 BFR ἀνά DM. 'Απεναντίας, μετατρεπόμενο σέ λιρέτες μέ τήν τιμή συναλλάγματος πού ἐφηρμόζετο τό 1965 (100 λιρέτες = 8 βελγικά φράγκα), τό ποσό αυτό θά εἶχε ὡς συνέπεια μείωση μόνο κατά 170750 λιρέτες τοῦ τμήματος τῶν καταβαλλομένων στην Ἰταλία ἀποδοχών. Μέ τήν εφαρμογή τῆς νέας μεθόδου, οἱ ἀποδοχές πού ὁ υπάλληλος αυτός έχει στην διάθεση του στην 'Ιταλία μειώνονται κατά 293111 λιρέτες. Ό υπάλληλος πού υπηρετεί στην 'Ιταλία θά ἠδύνατο ἑπομένως νά κερδίζει μέχρι τήν 1η 'Ιανουαρίου 1979 ἀγοραστική δύναμη 122361 λιρετών, λόγω τοῦ ὅτι ή μεταφορά του δέν ήταν συνδεδεμένη μέ τόν συντελεστή ἀναπροσαρμογής πού ίσχυε στην Γερμανία. Ή Ἐπιτροπή δέν κατανοεί πώς εἶναι δυνατό ἡ διατήρηση τῆς καταστάσεως πού ίσχυε πρό τῆς 1ης 'Απριλίου 1979 νά συμβιβάζεται μέ τήν ἀρχή τῆς ἴσης μεταχειρίσεως.
"Ολοι οἱ προσφεύγοντες, επομένως, είχαν αυξήσει τά ποσά τῶν μεταφορών, τά όποια άφορᾶ τό άρθρο 17 τοῦ παραρτήματος VΙΙ τοῦ κανονισμοῦ, μεταξύ 1ης 'Ιανουαρίου 1979 καί 1ης 'Απριλίου 1979, παρ' ὅλο πού είχαν πληροφορηθεῖ τήν επικείμενη μεταρρύθμιση. 'Από θεωρητική καθαρά άποψη, μέ τόν τρόπο αυτό είχαν ἀποδεχθεί τήν μείωση τοῦ τμήματος τῶν ἀποδοχών τους πού παρέμενε διαθέσιμο στην 'Ιταλία. Ή μείωση αυτή δέν ἀποτελοῦσε, ἐν πάση περιπτώσει, τίποτε άλλο παρά τό ἀντίτιμο τῶν συναλλαγματικών ωφελειών πού τους είχε παράσχει, κατά τήν προηγηθείσα τῆς 1ης 'Απριλίου 1979 περίοδο, ἡ εφαρμογή τοῦ τότε ισχύοντος συστήματος μεταφορᾶς χωρίς νά υπάρχει γι' αυτό ἀντικειμενική αιτιολογία.
Οἱ προσφεύγοντες ζητοῦν ἀπό τό Δικαστήριο νά κρίνει ὅτι ὁ κανονισμός 3086/78 δέν ἔπρεπε νά ἐφαρμοσθεί κατά τόν τρόπο πού προεβλέφθη ἀπό την μεταγενέστερη διόρθωση πού ἐδημοσιεύθη στήν Ἐπίσημη 'Εφημερίδα. Ό κανονισμός εἶχε προβλέψει συντελεστή ἀναπροσαρμογῆς 74,3 γιά την 'Ιταλία, ὁ όποιος περιείχετο ἄλλωστε σέ ὅλα τά σχέδια πού εἶχαν προηγηθεί της ἐκδόσεως τοῦ κανονισμοῦ. Στήν ΕΕ L 77 της 29. 3. 1979 εἶχε δημοσιευθεί, στην σελίδα 43, διορθωτικό τοῦ κανονισμού, μέ τό όποιο ἐμειώθη ὁ συντελεστής ἀναπροσαρμογῆς γιά την 'Ιταλία σέ 70,3 προς ζημία τῶν προσφευγόντων. Ή διόρθωση αυτή στερείται έννόμου ἀποτελέσματος. Τό κείμενο ενός κανονισμού τό ὁποῖο συνετάγη καθ' ὁρισμένον τρόπο, κατά τήν διαδικασία επεξεργασίας τοῦ κανόνα δικαίου, δέν δύναται νά τροποποιηθεί μέ διόρθωση πού προέρχεται ἀπό τήν διατύπωση τῆς ΕΕ ή άλλης διοικητικής ἀρχής, άλλα μόνον μέ νέο κανονισμό, γιά τόν όποιο πρέπει νά έχει τηρηθεί ἐπίσης ἡ διαδικασία επεξεργασίας τῶν νομοθετικῶν πράξεων.
Οἱ προσφεύγοντες ζητοῦν τά αἰτήματά τους νά ἑρμηνευθοῦν ὑπό τήν ἔννοια ὅτι οἱ ἀποδοχές τους πρέπει νά υπολογίζονται σύμφωνα μέ τόν κανονισμό ὅπως ἐδημοσιεύθη μέ τήν ἀρχική του διατύπωση. Κατά συνέπεια, οἱ προσφεύγοντες δικαιοῦνται τῆς καταβολής τοῦ ποσού ἀπό τήν διαφορά πού προκύπτει.
'Η δήλωση τῆς Ἐπιτροπῆς ὅτι ούτε οἱ υποσχέσεις καί ἐγγυήσεις, πού εἶχε παράσχει ενώπιον τοῦ Κοινοβουλίου, ούτε ἡ ἀπόφαση τοῦ Κοινοβουλίου ἀφοροῦσαν τίς μεταφορές χρημάτων καί ὅτι τό Κοινοβούλιο εἶχε επιτρέψει ἀκόμη καί τίς ἐπισυμβάσες ζημίες, εἶναι μία ψευδής δήλωση, ὅπως ἀποδεικνύεται ἀπό τήν έγγραφη ερώτηση ἀριθ. 2140/80 τοῦ βουλευτοῦ Linkohr πρός τήν 'Επιτροπή:
1.Ή εφαρμογή τῶν κανονισμών τοῦ Συμβουλίου 3085/78 καί 3086/78 έχει μειώσει σημαντικά, σέ ὁρισμένες περιπτώσεις, τους μισθούς τῶν υπαλλήλων τῆς Κοινότητος. Περισσότερο θίγονται οἱ υπάλληλοι πού υπηρετούν στην 'Ιταλία, τῶν ὁποίων οἱ ἀποδοχές έχουν υποστεί, μερικές φορές, μείωση άνω τοῦ 30 %.Γιά ποιό λόγο ἡ 'Επιτροπή δέν έχει τηρήσει τίς διαβεβαιώσεις τῆς πρός τό Κοινοβούλιο, σύμφωνα μέ τίς όποιες:
- α)οἱ προτάσεις τῆς δέν θά επηρέαζαν καθόλου τήν πραγματική ἀξία των καταβαλλομένων στους υπαλλήλους μισθών καί ἀποζημιώσεων,
- β)οἱ προτάσεις τῆς δέν θά έβλαπταν σέ τίποτε, στό θέμα ἀποδοχών καί λοιπών καταβολών, τους μονίμους καί μή μονίμους υπαλλήλους τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων;
Εἶναι ουσιώδους σημασίας ἄν στόν συντελεστή ἀναπροσαρμογής πού ἐτροποποιήθη μέ τόν κανονισμό 3087/78 τοῦ Συμβουλίου πρέπει νά συνυπολογίζεται τό κόστος ζωής στό Varese ἡ στην Ρώμη. Κατά τήν συνεδρίαση τοῦ Φεβρουαρίου 1981, ὁ εκπρόσωπος τῆς Ἐπιτροπῆς ἐδήλωσε ὅτι στό θέμα τῶν συντελεστών πού εφαρμόζονται στους τόπους υπηρεσίας δύνανται νά λαμβάνονται ὑπ' ὄψη μόνο οἱ πρωτεύουσες, λόγω τοῦ πολυαρίθμου τῶν τόπων υπηρεσίας πού δυσχεραίνει τήν προσφυγή σέ άλλες μεθόδους. Σύμφωνα ὅμως μέ τόν κανονισμό, σημασία έχει ὁ πραγματικός τόπος υπηρεσίας καί ὄχι ἡ πρωτεύουσα τῆς χώρας, ενόσω στό Varese ὑπηρετοῦν περίπου 1800 υπάλληλοι καί στην Ρώμη περίπου 20. Πρέπει ἐξ άλλου νά προστεθεί ὅτι μέχρι τό 1970 υπήρχε συντελεστής ἀναπροσαρμογής γιά τό Varese. Στίς 17 Μαρτίου 1981, ἡ 'Επιτροπή ἐπληροφόρησε τό Συμβούλιο ὅτι στό θέμα τῶν συντελεστών πού εφαρμόζονται στόν τόπο υπηρεσίας έπρεπε νά λαμβάνονται ὑπ' ὄψη ὄχι μόνον οἱ πρωτεύουσες τῶν κρατών μελών, άλλά καί οἱ άλλοι τόποι υπηρεσίας στίς χώρες αυτές, ὅταν ἀπό ἀντικειμενικά στοιχεία ἐμφανίζεται κίνδυνος σοβαρών παραποιήσεων σχετικά μέ τά δεδομένα πού έχουν διαπιστωθεί στήν πρωτεύουσα τῆς ἐν λόγω χώρας κατά την εξακρίβωση τοῦ επιπέδου ἀποδοχῶν (έγγραφο COM(81) 109 τελικό).
Οἱ προσφεύγοντες ἀποκρούουν τό επιχείρημα τῆς Ἐπιτροπῆς, κατά τό ὁποίο οἱ κανονισμοί 3085/78 καί 3086/78 δέν έχουν προκαλέσει καμία μείωση τῶν καταβαλλομένων στους υπαλλήλους ἀποδοχών καί ισχυρίζονται ὅτι οἱ υπηρετούντες στην 'Ιταλία υπάλληλοι, γιά νά ἀποκτήσουν συνάλλαγμα στην ελεύθερη ἀγορά, έπρεπε νά καταβάλουν πχ. 26 λιρέτες γιά 1 βελγικό φράγκο, δηλαδή σαφώς περισσότερο ἀπό ὅσο ελάμβαναν βάσει τῆς ισοτιμίας πού ἐφηρμόζετο στους μισθούς 18,35 λιρέτες γιά 1 βελγικό φράγκο. Γι' αὐτόν ἀκριβώς τόν λόγο επίσης, διευρύνθη ὁ κύκλος τῶν υπαλλήλων πού ἠδύναντο νά πραγματοποιήσουν μεταφορές, δυνάμει τοῦ ἄρθρου 17 τοῦ παραρτήματος VII.
Οἱ προσφεύγοντες δέν δέχονται τό επιχείρημα τῆς Ἐπιτροπής, σύμφωνα μέ τό όποιο ὤφειλαν νά συγκρίνουν τίς ἀπώλειες τους τοῦ 'Απριλίου 1979, όχι σέ σχέση πρός τόν μισθό τοῦ Μαρτίου 1979, ὅταν ὁ συντελεστής ἀναπροσαρμογής ἦταν 146,8 άλλα σέ σχέση μέ τόν μισθό τοῦ Δεκεμβρίου 1978, ὅταν ὁ συντελεστής ήταν 137,6. Ή Ἐπιτροπή, γιά τήν μεταρρύθμιση πού εισήχθη ἀπό 1ης 'Απριλίου 1979, εἶχε τροποποιήσει τούς συντελεστές ἀναπροσαρμογής πού θά ἐφηρμόζοντο τόν Μάρτιο 1979 (γιά τήν 'Ιταλία 146,8 δυνάμει τοῦ κανονισμού 3084/78 τοῦ Συμβουλίου). Ή τροποποίηση αύτη ἀπετέλεσε ἀντικείμενο τοῦ κανονισμοῦ 3086/78 τοῦ Συμβουλίου. Συνεπώς, ἡ σύγκριση μεταξύ τῶν μηνών Μαρτίου καί 'Απριλίου ενδείκνυται ἐπί τῆς ουσίας καί έχει ἀκριβές περιεχόμενο. Ό υπολογισμός τῶν τρεχουσῶν ἀποδοχών γιά τήν 15η Δεκεμβρίου 1978 εἶχε γίνει πράγματι μέ τήν χρήση τοῦ συντελεστοῦ ἀναπροσαρμογής 137,6 γιά τήν 'Ιταλία δυνάμει τοῦ κανονισμοῦ 1461/78 τοῦ Συμβουλίου. Ό συντελεστής αυτός ὅμως, μέ ἀπόφαση τοῦ Συμβουλίου τῆς 21ης Δεκεμβρίου 1978, εἶχε καταργηθεί ἀναδρομικώς ἀπό 1ης 'Ιουλίου 1978 μέ τόν κανονισμό 3084/78 τοῦ Συμβουλίου καί εἶχε ἀντικατασταθεί ἀπό τόν συντελεστή ἀναπροσαρμογής 146,8. Ή 'Επιτροπή ὅμως, γιά τά ἀριθμητικά της παραδείγματα, ἐχρησιμοποίησε τόν συντελεστή 137,6 ὁ όποιος εἶχε προβλεφθεί γιά τήν 'Ιταλία μέ τόν κανονισμό 1461/78 τοῦ Συμβουλίου. Ή 'Επιτροπή, στην πραγματικότητα, γιά τούς υπολογισμούς ἐπί τῶν μισθών τοῦ Δεκεμβρίου 1978, ὤφειλε νά εφαρμόσει τόν κατά νόμο συντελεστή 146,8, ὁ όποιος προέκυπτε ἀπό τόν κανονισμό 3084/78 τοῦ Συμβουλίου. Ή ζημία τήν ὁποία ἀναφέρουν καί ὑπολογίζουν οἱ προσφεύγοντες προέρχεται ἀπό τά ἀνωτέρω. Ή 'Επιτροπή, ἑπομένως, ὀφείλει νά εγκαταλείψει τήν τακτική προκλήσεως συγχύσεως καί νά επιτύχει νά συμφωνήσει μέ τούς προσφεύγοντες τουλάχιστον ἐπί τῶν ἀντικειμενικών δεδομένων.
Ή 'Επιτροπή έχει τήν γνώμη ὅτι τό δικόγραφο τῆς προσφυγής ἐπί τῆς διορθώσεως τῶν δημοσιευθέντων συντελεστών ἀναπροσαρμογής εἶναι ἀπαράδεκτο, διότι τό αἴτημα τῶν προσφευγόντων δέν έχει ἀποτελέσει ούτε ἀντικείμενο ενστάσεως, κατά τίς διατάξεις τοῦ ἄρθρου 90, παράγραφος 2, τοῦ κανονισμού, ούτε ἀντικείμενο προσφυγής βάσει τοῦ ἄρθρου 91, παράγραφος 2, εντός τῶν προβλεπομένων προθεσμιών.
Ἐν πάση περιπτώσει, ἡ προσφυγή δέν εἶναι βάσιμη. 'Από τήν έννοια τοῦ διορθωτικοῦ — σέ ἀντιδιαστολή πρός μεταγενέστερη τροποποίηση ἐπί τῆς ουσίας τῆς πράξεως — προκύπτει ὅτι τό διορθωτικό δέν πρέπει νά εκδίδεται κατά τήν αυτή διαδικασία ὅπως καί ἡ ἴδια ἡ διορθούμενη πράξη. Ή διόρθωση λαθών διατυπώσεως πού περιέχονται στους κανονισμούς τοῦ Συμβουλίου μέ ένα ἁπλό διορθωτικό τοῦ κειμένου, πού έχει δημοσιευθεί στην 'Επίσημη 'Εφημερίδα, ἀποτελεί συνήθη πρακτική. Τό Δικαστήριο, κατά τά φαινόμενα, δέν έχει διατυπώσει κρίση, μέχρι σήμερα, ἐπί τοῦ θέματος αὐτοῦ.
Οἱ διατάξεις τοῦ κανονισμοῦ 3086/78 έχουν μοναδικό σκοπό νά προσαρμόσουν αναδρομικώς, ἀπό 1ης 'Ιουλίου 1978, τόν συντελεστή 146,8, ὁ όποιος εἶχε καθορισθεί μέ τόν κανονισμό 3084/78 τοῦ Συμβουλίου, της 21ης Δεκεμβρίου 1978, πρός τίς νομισματικές ισοτιμίες πού είχαν τροποποιηθεί μέ τόν κανονισμό 3085/78. Οἱ συντελεστές ἀναπροσαρμογής πού περιέχονται στους κανονισμούς, οἱ όποιοι έχουν εκδοθεί σύμφωνα μέ τά ἄρθρα 64 καί 65 τοῦ κανονισμοί) υπηρεσιακῆς καταστάσεως, έχουν υπολογισθεί διαιρώντας τόν δείκτη πού προκύπτει κατά την μέθοδο Fisher διά τῆς ἀντιστοίχου τιμῆς συναλλάγματος, πού χρησιμοποιείται γιά τήν μετατροπή των ἀποδοχῶν τῶν υπαλλήλων στό νόμισμα τῆς χώρας τοῦ τόπου υπηρεσίας, σύμφωνα μέ τό άρθρο 63 τοῦ κανονισμοί). Ή τιμή πού ἐφηρμόζετο ἐπί τῆς μεταφοράς αυτής μέχρι τήν 31η Μαρτίου 1979 ήταν 12,50 λιρέτες ἀνά βελγικό φράγκο. Ἀπό 1ης 'Απριλίου 1979, σύμφωνα μέ τίς διατάξεις τοῦ κανονισμοί) 3085/78, εφαρμοστέα τιμή ήταν ή τιμή πού ἐχρησιμοποιεῖτο γιά τήν εκτέλεση τοῦ γενικοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν Εὐρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά τήν 1η 'Ιουλίου 1978, δηλαδή 26,1097 λιρέτες ἀνά βελγικό φράγκο. Ό συντελεστής ἀναπροσαρμογής γιά τήν 'Ιταλία (146,8 μέχρι τήν 31η Μαρτίου 1979) ὑπελογίσθη, επομένως, ἐκ νέου βάσει τοῦ ἀκολούθου τύπου:
146,8 χ 12,50(παλαιά τιμή λιρέτας)26,1097(νέα τιμή λιρέτας)'Αποτέλεσμα τοῦ ὑπολογισμού αὐτοῦ, σέ στρογγυλό ἀριθμό, ήταν 70,3.
Ἑπομένως, ὁ συντελεστής 74,3 ὁ ὁποῖος ἐδημοσιεύθη στην ΕΕ L 369 τῆς 29ης Δεκεμβρίου 1978, στή σελίδα 8, ἀποτελούσε προφανῶς τυπογραφικό λάθος. Τό λάθος αυτό ὀρθώς διορθώθη μέ διορθωτικό πού ἐδημοσιεύθη στήν 'Επίσημη 'Εφημερίδα καί δέν ἠδύνατο μέ κανέναν τρόπο νά θίξει τά δικαιώματα τῶν προσφευγόντων. Ή ἀνακοίνωση τῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ Μαρτίου 1979 προς τό προσωπικό τῆς περιείχε, άλλωστε, τόν ὀρθό συντελεστή ἀναπροσαρμογής.
"Αν τό Δικαστήριο δέν συμμερισθεί τήν γνώμη τῆς \'Επιτροπής, σύμφωνα μέ τήν ὁποία εἶναι ἀπαράδεκτα τά δικόγραφα τῶν προσφυγών περί εσφαλμένου συντελεστοῦ ἀναπροσαρμογής εφαρμοζομένου ἐπί τῶν ἀποδοχών τῶν υπηρετούντων στήν 'Ιταλία υπαλλήλων λόγω τοῦ ὅτι δέν λαμβάνει ὑπ᾽ ὄψη τό κόστος ζωής στό Varese ούτε τό κόστος ἀγοράς συναλλάγματος, τότε ή Επιτροπή ὀφείλει νά λάβει θέση κυρίως ἐπί τοῦ ζητήματος ἄν τό Συμβούλιο, κατά τόν προσδιορισμό τῶν συντελεστών ἀναπροσαρμογής, ἠδύνατο νά λάβει ὑπ᾽ ὄψη τίς προσπάθειες τῶν κρατών μελών νά προωθήσουν ὁμοιόμορφες συνθήκες ζωής στήν ἐπικράτειά τους. 'Επιβάλλεται νά δοθεί ἐπίσης ἀπάντηση στό ζήτημα κατά πόσο οἱ εκπρόσωποι τοῦ προσωπικοί), στό όποιο ἀνήκουν καί οἱ προσφεύγοντες, ἠδύναντο νά δικαιολογήσουν τήν νέα μέθοδο υπολογισμοί) τοῦ δείκτου Fisher, ἐπί τοῦ ὁποίου ἐβασίζετο ὁ συντελεστής ἀναπροσαρμογῆς.
Δέν εἶναι δυνατό νά γίνει δεκτό τό επιχείρημα σύμφωνα μέ τό όποιο ἡ δυνατότης υποβολής ερωτήσεως ἐκ μέρους ἑνός μέλους τοῦ Κοινοβουλίου αποδεικνύει ὅτι εἶχαν ἀναληφθεί δεσμεύσεις έναντι τοῦ Κοινοβουλίου. 'Απεναντίας, ἀπό τόν λόγο πού ἐξεφώνησε ενώπιον τοῦ Κοινοβουλίου, στίς 7 'Ιουλίου 1977, ὁ πρόεδρος τῆς 'Επιτροπής Προϋπολογισμών, προκύπτει ὅτι τό Κοινοβούλιο είχε ἐνημερωθεί ἐφ᾽ ὅλων τῶν ουσιωδών στοιχείων τῆς ἀναπροσαρμογής τοῦ συστήματος μεταφορᾶς χρημάτων.
Ή περίπτωση τῶν έκτάκτων υπαλλήλων δέν εἶναι διαφορετική ἀπό τήν περίπτωση τῶν μονίμων υπαλλήλων δέν έχουν Ιδιαίτερο δικαίωμα προστασίας τῆς δικαιολογημένης εμπιστοσύνης. Οἱ ἀποδοχές τους καί τό σύστημα μεταφοράς τους δέν ρυθμίζονται, πράγματι, ἀπ᾽ ευθείας μέ τήν σύμβαση προσλήψεως. Ή ἐν λόγω σύμβαση δέν περιέχει, επίσης, κανέναν ὅρο πού νά προβλέπει ὅτι ὁ κανονισμός υπηρεσιακής καταστάσεως, ὅπως ισχύει σέ δεδομένη ἡμερομηνία, εφαρμόζεται χωρίς νά μεταβάλλεται ἡ μετέπειτα εκτέλεση τῆς συμβάσεως προσλήψεως. Αυτό σημαίνει ὅτι σέ κάθε περίπτωση εφαρμόζεται ὁ ἰσχύων σήμερα κανονισμός. Συνεπώς, οἱ διατάξεις τοῦ κανονισμοῦ 3085/78 εφαρμόζονται ἐπί τῶν ἀποδοχών τῶν έκτάκτων υπαλλήλων καί ἐπί τῶν μεταφορών χρημάτων τους κατά τόν ἴδιο τρόπο πού εφαρμόζονται γιά τους μονίμους υπαλλήλους.
Ἡ 'Επιτροπή θεωρεί ὅτι τά στοιχεία ἐπί των ὁποίων βασίζεται ὁ υπολογισμός τῶν ἀποδοχών δέν τίθενται ἐν ἀμφιβόλω. Οἱ προσφεύγοντες δέν δικαιοῦνται νά επικαλεσθούν τίς ὠφέλειες πού ἀπεκόμισαν, ἀναδρομικῶς μέχρι τήν 1η 'Ιανουαρίου 1978, ἀπό τους ἐν λόγω κανονισμούς, γιά νά προσδιορίσουν ἁπλώς τό μέγεθος τῆς ζημίας πού υπέστησαν ἐξ αὐτοῦ τοῦ λόγου ἀπό 1ης 'Απριλίου 1979. 'Επιπροσθέτως, ὅπως προανεφέρθη, οἱ προσφεύγοντες ηὔξησαν τήν ζημία αυτή, ἀνεβάζοντας, μεταξύ 1ης 'Ιανουαρίου 1979 καί 1ης 'Απριλίου 1979, τό ποσό τῶν μεταφορών πού πραγματοποιοῦνται βάσει τοῦ ἄρθρου 17 τοῦ παραρτήματος VΙΙ, ἐνῶ είχαν ενημερωθεί γιά τήν επικείμενη μεταρρύθμιση. Τέλος, ούτε ἡ αἰτία οὔτε ἡ έκταση τῆς ζημίας, πού ἐπικαλοῦνται οἱ προσφεύγοντες, εἶναι τέτοιας φύσεως πού νά υποχρεώνει τήν Κοινότητα νά ἀνορθώσει τήν ζημία βάσει τῆς ὑποχρεώσεως τῆς περί ἀρωγής. Ή προκληθεῖσα ζημία δέν εἶναι υπερβολική ἀποτελεί απλώς τό ἀντιστάθμισμα τοῦ πλεονάσματος τῆς ἀγοραστικής δυνάμεως τοῦ ὁποίου οἱ ενδιαφερόμενοι ἀδικαιολογήτως έτυχαν ἐπί έτη, ὅπως τό Δικαστήριο τό έχει ήδη σαφώς ἀναπτύξει.