<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-660/17 P</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62017CC0660</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:67">EU:C:2019:67</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>15</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>15</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Conclusie van adv.‑gen. Wahl – Zaak C‑660/17 P</HT></P><P><HT TYPE="SC">RF / Commissie</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Conclusie van advocaat-generaal</HT></P><P><HT TYPE="UC">N. Wahl</HT></P><P>van <DATE ISO="20190124">24 januari 2019</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Oorspronkelijke taal: Engels.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Zaak C‑660/17 P</HT></P><P>RF</P><P>tegen</P><P>Europese Commissie</P></STI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="”" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN="„"><KEYWORD>Hogere voorziening</KEYWORD><KEYWORD>Niet-inachtneming van de termijn voor neerlegging van een verzoekschrift bij het Gerecht</KEYWORD><KEYWORD>Verweer</KEYWORD><KEYWORD>Abnormale vertraging bij de postbezorging</KEYWORD><KEYWORD>Artikel 45 van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie</KEYWORD><KEYWORD>Toeval of overmacht</KEYWORD><KEYWORD>Beoordelingscriteria</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><CONTENTS.CONCLUSION><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Om processuele gelijkheid voor de rechter te waarborgen, zijn procestermijnen in beginsel dwingend van aard. Net zoals dat bij de meeste nationale rechters het geval is, leidt de niet-naleving van dergelijke termijnen in het kader van procedures voor de Unierechter evenwel niet altijd tot termijnoverschrijding. Overeenkomstig artikel 45, tweede alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie kan met name <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>[v]erval van instantie wegens het verstrijken van een procestermijn [...] niet worden tegengeworpen wanneer de betrokkene toeval of overmacht aantoont<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Bij de bestreden beschikking<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>Beschikking van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170913">13 september 2017</DATE>, <NAME.CASE>RF/Commissie</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑880/16</NO.CASE>, niet gepubliceerd, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2017:647">EU:T:2017:647</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> werd het door RF ingestelde beroep tot nietigverklaring kennelijk niet-ontvankelijk verklaard op grond dat het verzoekschrift te laat was neergelegd. Het Gerecht was van oordeel dat RF er niet in was geslaagd om toeval of overmacht aan te tonen ter rechtvaardiging van het feit dat zij de toepasselijke termijn voor neerlegging van het ondertekende origineel van het verzoekschrift ter griffie van het Gerecht niet had nageleefd. Meer bepaald heeft het Gerecht geoordeeld dat een aanzienlijke vertraging die werd veroorzaakt door interne technische problemen bij de betrokken aanbieder van postdiensten, geen toeval of overmacht uitmaakt.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Deze door RF ingestelde hogere voorziening stelt het Hof in de gelegenheid aanwijzingen te geven over de manier waarop artikel 45 van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie dient te worden uitgelegd. Zij biedt het Hof dan ook een goede gelegenheid om zijn rechtspraak aangaande de betekenis van toeval – een begrip dat nauw verband houdt met overmacht – te verduidelijken.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="2"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Toepasselijke bepalingen</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">A.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>Artikel 45 van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie (hierna: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>Statuut van het Hof<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>), dat deel uitmaakt van titel III ervan, bepaalt:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>In het Reglement voor de procesvoering worden termijnen wegens afstand vastgesteld.</ALINEA><ALINEA>Verval van instantie wegens het verstrijken van een procestermijn kan niet worden tegengeworpen wanneer de betrokkene toeval of overmacht aantoont.<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>Artikel 53 van het Statuut van het Hof luidt als volgt:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>De procedure voor het Gerecht wordt geregeld in titel III.</ALINEA><ALINEA>De procedure voor het Gerecht wordt, voor zover nodig, gepreciseerd en aangevuld door het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht. [...]<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">B.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Reglement voor de procesvoering van het Gerecht</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Titel III van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="105" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2015">PB 2015, L 105, blz. 1</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE> betreft rechtstreekse beroepen. Hoofdstuk 1, afdeling 4, van die titel stelt regels inzake termijnen vast.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Artikel 58 luidt:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="058.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>1.</NO.PARAG><ALINEA><P>De procestermijnen genoemd in de Verdragen, in het Statuut en in dit Reglement worden berekend als volgt:</P><P>[...]</P><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>een in weken, maanden of jaren omschreven termijn loopt af bij het einde van die dag die – in de laatste week, de laatste maand of het laatste jaar – dezelfde naam of dezelfde cijferaanduiding heeft als de dag waarop de gebeurtenis of handeling heeft plaatsgevonden die de termijn doet ingaan; indien in de laatste maand van een in maanden of jaren omschreven termijn de dag die bepalend is voor het einde van de termijn, ontbreekt, loopt de termijn af bij het einde van de laatste dag van die maand;</TXT></NP></ITEM></LIST></P><P>[...]<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/></P></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Artikel 60 van diezelfde afdeling betreft de verlenging van dergelijke termijnen wegens afstand. Het luidt dat <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>[d]e procestermijnen worden verlengd met een forfaitaire termijn wegens afstand van tien dagen<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>Hoofdstuk 2 van titel III heeft betrekking op processtukken. Artikel 72 bepaalt:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="072.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Een processtuk wordt ter griffie neergelegd in papieren vorm, in voorkomend geval na de toezending van een afschrift van het origineel van dit stuk per fax overeenkomstig artikel 73, lid 3, of op de wijze bedoeld in het besluit van het Gerecht krachtens artikel 74.</ALINEA></PARAG><?PAGE NO="3"?><PARAG IDENTIFIER="072.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Elk processtuk is gedagtekend. Voor de berekening van de procestermijnen gelden slechts de dag en het uur in het Groothertogdom Luxemburg van de neerlegging van het origineel ter griffie.</ALINEA><ALINEA>[...]<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>In artikel 73 van dit Reglement staat te lezen:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>[...]</P><PARAG IDENTIFIER="073.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Dit processtuk, vergezeld van alle bijlagen waarnaar daarin wordt verwezen, wordt overgelegd tezamen met drie afschriften voor het Gerecht en één voor elke andere partij. De afschriften worden voor eensluidend gewaarmerkt door de partij die deze neerlegt.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="073.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>In afwijking van artikel 72, lid 2, tweede volzin, worden de datum en het uur waarop een volledig afschrift van het ondertekende origineel van een processtuk [...] de griffie per fax bereikt voor de berekening van de procestermijnen in aanmerking genomen, mits het ondertekende origineel van het stuk [...] uiterlijk tien dagen daarna ter griffie wordt neergelegd. Artikel 60 is niet van toepassing op deze termijn van tien dagen.<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">C.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Andere relevante bepalingen</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>De Praktische uitvoeringsbepalingen voor het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht (hierna: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>Praktische uitvoeringsbepalingen van het Gerecht<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="152" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2015">PB 2015, L 152, blz. 1</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE> bepalen met betrekking tot de neerlegging van de processtukken onder meer het volgende:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>79. Bij de beoordeling of een termijn is nageleefd, wordt de datum van neerlegging van een stuk per fax slechts in aanmerking genomen indien het door de vertegenwoordiger met de hand ondertekende originele document dat per fax is toegezonden, uiterlijk tien dagen later ter griffie wordt neergelegd, zoals in artikel 73, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering is bepaald.</P><P>80. Het door de vertegenwoordiger met de hand ondertekende origineel moet onverwijld na de toezending per fax worden verzonden, zonder dat daarin enige, zelfs geringe, correctie of wijziging wordt aangebracht.</P><P>81. Ingeval het door de vertegenwoordiger met de hand ondertekende origineel afwijkt van het eerder per fax op de griffie binnengekomen afschrift, wordt alleen de datum van neerlegging van dat ondertekende origineel in aanmerking genomen.<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/></P></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>De Praktische aanwijzingen voor de partijen inzake bij het Hof aangebrachte zaken (hierna: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>Praktische aanwijzingen van het Hof<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="031" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2014">PB 2014, L 31, blz. 1</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE> bepalen met betrekking tot de neerlegging en toezending van processtukken onder meer het volgende:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>42.</NO.P><TXT>[...] kan het [processtuk] ook <HT TYPE="ITALIC">per post</HT> aan het Hof worden gericht. [...] krachtens artikel 57, lid 7, van het Reglement voor de procesvoering [worden] alleen de datum en het uur van de neerlegging van het origineel ter griffie in aanmerking [...] genomen voor de procestermijnen. Om termijnoverschrijding te voorkomen, wordt daarom dringend aangeraden om de zending enkele dagen vóór het verstrijken van de termijn voor neerlegging van het stuk aangetekend of met een koerierdienst te versturen.</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="4"?><ITEM><NP><NO.P>43.</NO.P><TXT>[...] De neerlegging van een [afschrift van een ondertekend] processtuk [per fax of e‑mail] is voor de naleving van de procestermijnen slechts geldig wanneer het ondertekende origineel van het stuk [...] de griffie uiterlijk tien dagen na de toezending van [dat afschrift] bereikt. Het origineel moet dus zonder enige vertraging worden verzonden, meteen na de toezending van het afschrift, zonder daarin verbeteringen of wijzigingen aan te brengen, zelfs onbeduidende. Indien het ondertekende origineel afwijkt van het eerder toegezonden afschrift, wordt alleen de datum van neerlegging van het ondertekende origineel in aanmerking genomen.<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/></TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Voorgeschiedenis van het geding en bestreden beschikking</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>Het verzoekschrift van RF strekkende tot nietigverklaring van besluit C(2016) 5925 final van de Commissie van <DATE ISO="20160915">15 september 2016</DATE> betreffende de afwijzing van de klacht in zaak COMP AT.40251 – Transport per spoor, vervoer van goederen (hierna: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>litigieus besluit<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/>) is per fax toegezonden aan het Gerecht op <DATE ISO="20161118">18 november 2016</DATE>. Het ondertekende origineel heeft het Gerecht bereikt op <DATE ISO="20161205">5 december 2016</DATE>, zeventien dagen nadat het afschrift van het verzoekschrift per fax was toegezonden.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>Met betrekking tot de toepasselijke procestermijn heeft het Gerecht de volgende vaststellingen gedaan: 1) RF was in kennis gesteld van het litigieuze besluit op <DATE ISO="20160919">19 september 2016</DATE>; 2) overeenkomstig artikel 263, zesde alinea, VWEU moest een beroep tot nietigverklaring worden ingesteld binnen twee maanden na de kennisgeving; 3) op grond van de toepassing van artikel 58, lid 1, juncto artikel 60 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht was de termijn voor neerlegging van het verzoekschrift verstreken op <DATE ISO="20161129">29 november 2016</DATE> om middernacht; 4) overeenkomstig artikel 73, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering kon het afschrift dat vóór het verstrijken van die termijn per fax was toegezonden, voor de vaststelling van de datum van neerlegging van het verzoekschrift niet in aanmerking worden genomen, aangezien het ondertekende origineel de griffie van het Gerecht niet had bereikt binnen tien dagen na de toezending van dat afschrift, zoals vereist door die bepaling, en 5) het verzoekschrift was derhalve te laat neergelegd.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Punten 6‑11 van de bestreden beschikking.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Uit de bestreden beschikking blijkt eveneens dat het ondertekende origineel per post was verzonden op dezelfde dag als de dag waarop het verzoekschrift per fax aan het Gerecht was toegezonden. Volgens RF heeft Poczta Polska, de voornaamste exploitant van postdiensten in Polen, er echter langer (17 dagen) dan gebruikelijk over gedaan om de postzending met het ondertekende origineel te bezorgen. Omdat de te late levering te wijten was aan een intern technisch probleem bij Poczta Polska, heeft RF aangevoerd dat zij alle zorgvuldigheid had betracht die redelijkerwijs van haar mocht worden verwacht. Zij was met name van mening dat het origineel wegens toeval of overmacht als bedoeld in artikel 45 van het Statuut van het Hof te laat was neergelegd en dat het verzoekschrift dientengevolge niet wegens termijnoverschrijding mocht worden afgewezen.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>Punten 12 en 14 van de bestreden beschikking.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>In een eerste fase heeft het Gerecht met betrekking tot de vraag of de door RF ingeroepen omstandigheden volstonden om toeval of overmacht aan te tonen, het volgende in herinnering gebracht: ten eerste, dat de termijnen voor het inleiden van een geding dwingend van aard zijn; ten tweede, dat toeval of overmacht slechts in uitzonderlijke omstandigheden kan worden ingeroepen en, ten derde, dat een verzoeker overeenkomstig de rechtspraak van het Hof het verloop van de ingeleide procedure nauwkeurig in de gaten moet houden en met name de nodige zorgvuldigheid aan de dag moet leggen om de voorziene termijnen in acht te nemen.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Punten 15‑17 van de bestreden beschikking.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><?PAGE NO="5"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Het Gerecht heeft vervolgens geoordeeld dat een verzoeker zich niet op toeval of overmacht kan beroepen in omstandigheden waarin een zorgvuldige en omzichtige persoon het verstrijken van de termijn voor het inleiden van een geding had kunnen voorkomen. Het Gerecht was eveneens van oordeel dat slechts een gebeurtenis die niet kan worden voorkomen en daardoor doorslaggevend is voor de termijnoverschrijding, als toeval of overmacht kan worden aangemerkt.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Punten 18 en 19 van de bestreden beschikking.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>Voorts kan volgens het Gerecht uit artikel 73, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering niet worden afgeleid dat post die pas wordt bezorgd nadat de in die bepaling genoemde termijn van tien dagen is afgelopen, automatisch toeval of overmacht uitmaakt.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Punt 20 van de bestreden beschikking.</P></NOTE> Het heeft in dat verband verwezen naar de beschikking van het Hof in de zaak Faktor B. i W. Gęsina<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Beschikking van het Hof van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140930">30 september 2014</DATE>, <NAME.CASE>Faktor B. i W. Gęsina/Commissie</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑138/14 P</NO.CASE>, niet gepubliceerd, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2256">EU:C:2014:2256</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, die onmiskenbaar feitelijke gelijkenissen vertoont met de onderhavige zaak. In die zaak heeft het Hof bij beschikking het oordeel van het Gerecht bevestigd dat rekwirante niet het bewijs had geleverd van toeval of overmacht.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Idem, punten 20‑25.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>In een tweede fase is het Gerecht nagegaan of RF toeval of overmacht had aangetoond.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Het Gerecht heeft meer specifiek onderzocht of de vertraging bij de postbezorging doorslaggevend is geweest voor het feit dat RF het beroep te laat had ingesteld en of het een gebeurtenis uitmaakte die RF niet had kunnen voorkomen. In het licht van de door RF afgelegde verklaringen enerzijds en haar plicht om het verloop van de zending nauwkeurig in de gaten te houden anderzijds, heeft het Gerecht geoordeeld dat RF er niet in was geslaagd toeval of overmacht aan te tonen. Het heeft meer bepaald opgemerkt dat RF geen uitleg had gegeven over de maatregelen die zij had getroffen nadat zij de postzending met het origineel aan de postdienst had afgegeven met het oog op verzending.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Punten 22‑27 van de bestreden beschikking.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>Het Gerecht heeft het beroep tot nietigverklaring dan ook kennelijk niet-ontvankelijk verklaard.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Procedure bij het Hof en conclusies van partijen</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>Met haar hogere voorziening verzoekt RF het Hof:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>de bestreden beschikking te vernietigen en de zaak naar het Gerecht terug te verwijzen, zodat het Gerecht het beroep kan onderzoeken en een voor hogere voorziening vatbare beslissing ten gronde geeft;</P></ITEM><ITEM><P>subsidiair, voor het geval dat het Hof zou oordelen dat in de onderhavige zaak is voldaan aan de voorwaarden om de zaak zelf af te doen, de bestreden beschikking te vernietigen en de in eerste aanleg aangevoerde middelen in hun geheel toe te wijzen;</P></ITEM><ITEM><P>de Europese Commissie te verwijzen in de kosten.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>De Commissie verzoekt het Hof om de hogere voorziening af te wijzen en RF te verwijzen in de kosten.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Krachtens artikel 76, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof van Justitie heeft het Hof beslist om geen pleitzitting te houden.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="6"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">IV.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Analyse</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>Ter ondersteuning van haar hogere voorziening voert RF vier middelen aan. Met het eerste middel wordt aangevoerd dat het Gerecht artikel 45 juncto artikel 53 van het Statuut van het Hof onjuist heeft uitgelegd. Volgens het tweede middel heeft het Gerecht artikel 126 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Die bepaling luidt: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>Wanneer het Gerecht kennelijk onbevoegd is om kennis te nemen van een beroep, of wanneer dit kennelijk niet-ontvankelijk of kennelijk rechtens ongegrond is, kan het Gerecht te allen tijde, op voorstel van de rechter-rapporteur, beslissen om bij met redenen omklede beschikking uitspraak te doen zonder de behandeling voort te zetten.<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/></P></NOTE> geschonden door het beroep van RF kennelijk niet-ontvankelijk te verklaren. Volgens het derde middel heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste opvatting door te oordelen dat RF niet had aangetoond dat er sprake was van toeval als bedoeld in artikel 45 van het Statuut van het Hof. Ten slotte wordt met het vierde middel aangevoerd dat de bestreden beschikking in strijd is met artikel 1, artikel 6, lid 1, en artikel 14 van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (hierna: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>EVRM<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>De Commissie stelt dat de door RF aangevoerde middelen in hogere voorziening gedeeltelijk ongegrond (eerste en tweede middel) en gedeeltelijk niet-ontvankelijk (derde en vierde middel) moeten worden verklaard.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">A.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Beoordeling</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Eerste en tweede middel in hogere voorziening</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>Met het eerste en tweede middel in hogere voorziening, die onlosmakelijk met elkaar zijn verbonden, betoogt RF in wezen dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een verkeerde rechtsopvatting door haar beroep op grond van artikel 126 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht kennelijk niet-ontvankelijk te verklaren (tweede middel). Aan die verkeerde rechtsopvatting ligt een onjuiste uitlegging van artikel 45 van het Statuut van het Hof ten grondslag (eerste middel). RF argumenteert meer specifiek dat het Gerecht de begrippen <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>overmacht<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/> en <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>toeval<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/> ten onrechte op één lijn heeft gesteld. Zij stelt in dat verband dat in de bestreden beschikking verwarring wordt gezaaid over het duidelijke onderscheid dat de opstellers van het Statuut van het Hof hebben gemaakt tussen <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>toeval<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/> en <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>overmacht<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/>. Voorts voert RF aan dat de manier waarop het Gerecht artikel 45 van dat Statuut opvat, discriminerend werkt doordat degenen die verder van het Hof wonen, in een nadelige positie worden geplaatst.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>De Commissie is het daarmee niet eens. Zij betoogt dat de opvatting van het Gerecht in de lijn ligt van de vaste rechtspraak op grond waarvan geen onderscheid wordt gemaakt tussen <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>toeval<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/> en <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>overmacht<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/>. Zij merkt bovendien op dat een strikte uitlegging van artikel 45 van het Statuut van het Hof, volgens welke een probleem dat zich tijdens de postafhandeling voordoet, op zich geen toeval of overmacht kan vormen, neutraal is en niet nadelig is voor degenen die zich geografisch op grotere afstand van het Hof bevinden.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">a)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Beoordeling van <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>toeval of overmacht<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/> als bedoeld in artikel 45 van het Statuut van het Hof: twee begrippen maar slechts één enkel criterium</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Ik zie wel iets in de argumenten van beide partijen.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="7"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Zoals de Commissie terecht heeft aangegeven, wordt in de rechtspraak van het Hof inzake de mogelijkheid om op grond van artikel 45 van het Statuut van het Hof aan termijnoverschrijding te ontsnappen, geen duidelijk onderscheid gemaakt tussen de begrippen <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>toeval<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/> en <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>overmacht<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/>. In de rechtspraak worden deze begrippen vaak gekoppeld en volgens dezelfde criteria onderzocht zonder dat mogelijke verschillen nader worden toegelicht.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>De oorsprong van de rechtspraak van het Hof inzake de uitzonderingen op procestermijnen is te vinden in de rechtspraak inzake overmacht op het gebied van landbouwverordeningen.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Zie bijvoorbeeld arresten van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19680711">11 juli 1968</DATE>, <NAME.CASE>Schwarzwaldmilch</NAME.CASE> (<NO.CASE>4/68</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1968:41">EU:C:1968:41</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, blz. 536); <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19701217">17 december 1970</DATE>, <NAME.CASE>Internationale Handelsgesellschaft</NAME.CASE> (<NO.CASE>11/70</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1970:114">EU:C:1970:114</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0024">24</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), en <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19740130">30 januari 1974</DATE>, <NAME.CASE>Kampffmeyer</NAME.CASE> (<NO.CASE>158/73</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1974:8">EU:C:1974:8</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0008">8</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> Van bijzonder belang is de rechtspraak die voortvloeit uit het arrest Busseni<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19840209">9 februari 1984</DATE>, <NAME.CASE>Acciaierie e Ferriere Busseni/Commissie</NAME.CASE> (<NO.CASE>284/82</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1984:47">EU:C:1984:47</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> en die overmacht omschrijft als <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>van buiten komende omstandigheden die de verwezenlijking van het betrokken feit onmogelijk maken. Ook al onderstelt het geen volstrekte onmogelijkheid, het dient wel te gaan om abnormale moeilijkheden die onafhankelijk zijn van de wil van de betrokkene en die ondanks alle dienstige voorzorgsmaatregelen onvermijdelijk blijken te zijn<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/>.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Arresten van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19840209">9 februari 1984</DATE>, <NAME.CASE>Acciaierie e Ferriere Busseni/Commissie</NAME.CASE> (<NO.CASE>284/82</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1984:47">EU:C:1984:47</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0011">11</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19840530">30 mei 1984</DATE>, <NAME.CASE>Ferriera Vittoria/Commissie</NAME.CASE> (<NO.CASE>224/83</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1984:208">EU:C:1984:208</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0013">13</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), en <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19840712">12 juli 1984</DATE>, <NAME.CASE>Ferriera Valsabbia/Commissie</NAME.CASE> (<NO.CASE>209/83</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1984:274">EU:C:1984:274</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0021">21</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>In de context van procestermijnen werd een soortgelijke omschrijving aangenomen die geldt voor zowel toeval als overmacht. Uit het arrest van het Hof in de zaak Bayer/Commissie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19941215">15 december 1994</DATE>, <NAME.CASE>Bayer/Commissie</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑195/91 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1994:412">EU:C:1994:412</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> kan worden afgeleid dat de begrippen <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>toeval<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/> en <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>overmacht<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/> elk twee elementen bevatten.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Met betrekking tot het begrip <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>overmacht<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/> had advocaat-generaal Capotorti reeds dat standpunt ingenomen. Zie conclusies van advocaat-generaal Capotorti in de zaak <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Milch-, Fett‑ und Eierkontor</NAME.CASE> (<NO.CASE>42/79</NO.CASE>, niet gepubliceerd, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1979:259">EU:C:1979:259</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, blz. 3723) en in de gevoegde zaken <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Ferriera Valsabbia e.a./Commissie</NAME.CASE> (<NO.CASE>154/78, 205/78, 206/78, 226/78–228/78, 263/78, 264/78, 31/79, 39/79, 83/79 en 85/79</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1979:275">EU:C:1979:275</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, blz. 1067).</P></NOTE> De begrippen bevatten een objectief element, dat betrekking heeft op abnormale omstandigheden die niet de betrokken partij betreffen, en een subjectief element, dat betrekking heeft op de verplichting voor de betrokkene om zich tegen de gevolgen van de abnormale gebeurtenis te beschermen door passende maatregelen te treffen zonder buitensporige offers te brengen. Het Hof heeft in dat verband verklaard dat een partij het verloop van de ingeleide procedure nauwkeurig in de gaten moet houden en met name de nodige zorgvuldigheid aan de dag moet leggen om de voorziene termijnen in acht te nemen teneinde zich op toeval of overmacht te kunnen beroepen.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Met name arresten van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19941215">15 december 1994</DATE>, <NAME.CASE>Bayer/Commissie</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑195/91 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1994:412">EU:C:1994:412</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), en <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110922">22 september 2011</DATE>, <NAME.CASE>Bell &amp; Ross/BHIM</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑426/10 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:612">EU:C:2011:612</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Zie eveneens arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130423">23 april 2013</DATE>, <NAME.CASE>Gbagbo e.a./Raad</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑478/11 P–C‑482/11 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:258">EU:C:2013:258</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0072">72</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), en beschikking van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20071108">8 november 2007</DATE>, <NAME.CASE>België/Commissie</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑242/07 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:672">EU:C:2007:672</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0017">17</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>Hoewel het Hof naar mijn weten nooit een duidelijk onderscheid heeft gemaakt tussen de twee begrippen, lijkt het redelijk om aan te nemen dat hun draagwijdte niet helemaal dezelfde is.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Hoe dienen deze begrippen te worden opgevat in de context van procedures voor de Unierechters?</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>Ik meen in dat verband dat overmacht (vis major) verwijst naar een beperkter aantal extreme gebeurtenissen of <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>acts of God<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/>. Onder dergelijke gebeurtenissen vallen in ieder geval natuurrampen zoals grote overstromingen, aardbevingen en orkanen, maar mogelijkerwijs ook andere, met name onweerstaanbare (door de mens veroorzaakte) omstandigheden.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Het Hof lijkt oorlog aan te merken als overmacht en niet als toeval. Zie in die zin arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130423">23 april 2013</DATE>, <NAME.CASE>Gbagbo e.a./Raad</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑478/11 P–C‑482/11 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:258">EU:C:2013:258</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0072">72</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> Mijns inziens duidt overmacht dus op een kracht van buitenaf die belet dat een partij kan voldoen aan een verplichting en haar geen alternatief biedt (dit zou bijvoorbeeld het geval zijn in de situatie waarin een per luchtpost verzonden pakket niet kan worden afgeleverd vanwege het feit dat het vliegtuig met dat pakket aan boord is neergestort in de oceaan).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>Het begrip <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>toeval<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/> daarentegen vormt naar mijn mening een enigszins flexibeler begrip. Het kan een ruimere reeks omstandigheden dekken die niet onder overmacht vallen. Daaronder zou een aantal abnormale omstandigheden kunnen vallen zoals technische onderbrekingen, stroomuitval of incidenten met communicatiesystemen.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>In zekere zin is de manier waarop die begrippen in verhouding tot elkaar worden omschreven, een kwestie van persoonlijke smaak en kunnen zij elkaar zelfs gedeeltelijk overlappen. Ongeacht op welke manier de begrippen ten opzichte van elkaar worden afgebakend, is het echter duidelijk dat zij zeer nauw met elkaar verband houden en zien op een reeks uitzonderlijke omstandigheden waarin van de procestermijnen – die normaliter strikt moeten worden uitgelegd – kan worden afgeweken. Termijnen dienen in beginsel inderdaad strikt te worden toegepast ter wille van de rechtszekerheid en om elke discriminatie of willekeurige behandeling bij de rechtsbedeling te vermijden.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130423">23 april 2013</DATE>, <NAME.CASE>Gbagbo e.a.<HT TYPE="ITALIC">/</HT>Raad</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑478/11 P–C‑482/11 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:258">EU:C:2013:258</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0071">71</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> en aldaar aangehaalde rechtspraak). Zie eveneens beschikking van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19980507">7 mei 1998</DATE>, <NAME.CASE>Ierland/Commissie</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑239/97</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1998:213">EU:C:1998:213</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0007">7</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> en aldaar aangehaalde rechtspraak).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Tegelijkertijd moet evenwel worden benadrukt dat de wetgever ervoor heeft gekozen om een uitzondering op dat zeer fundamenteel procesbeginsel uit te werken, op grond waarvan van dergelijke termijnen kan worden afgeweken. Volgens artikel 45 van het Statuut van het Hof vormt <HT TYPE="ITALIC">zowel</HT> toeval <HT TYPE="ITALIC">als</HT> overmacht een grond om van die termijnen af te wijken.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>De keuze om beide begrippen in artikel 45 van dat Statuut op te nemen, vormt mijns inziens een sterke aanwijzing dat de wetgever de lijst van omstandigheden als bedoeld in artikel 45 niet in al te enge zin wenste op te vatten. Met die keuze heeft de wetgever eveneens aangegeven dat hij geen uitputtende lijst van omstandigheden op grond waarvan van de procestermijnen kan worden afgeweken, wenste vast te stellen, maar een vrij flexibele regel die aan de omstandigheden van het concrete geval kan worden aangepast.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Het criterium dat het Hof hanteert om vast te stellen of sprake is van toeval of overmacht, weerspiegelt mijns inziens die keuzes. Hoewel het Hof herhaaldelijk heeft geoordeeld dat slechts in hoogst uitzonderlijke omstandigheden van termijnen kan worden afgeweken<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Arresten van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161214">14 december 2016</DATE>, <NAME.CASE>SV Capital/EBA</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑577/15 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:947">EU:C:2016:947</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0056">56</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> en aldaar aangehaalde rechtspraak), en <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110922">22 september 2011</DATE>, <NAME.CASE>Bell &amp; Ross/BHIM</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑426/10 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:612">EU:C:2011:612</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0043">43</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> en aldaar aangehaalde rechtspraak).</P></NOTE>, kan het Hof dankzij dat criterium in elk afzonderlijk geval op een flexibele manier nagaan of de termijnoverschrijding, rekening houdend met de bijzonderheden van het geval, het gevolg is van een gebeurtenis die de partij redelijkerwijs niet kon hebben voorzien en dus voorkomen zonder buitensporige offers te brengen.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>Uit de rechtspraak van het Hof leid ik dan ook af dat <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>toeval of overmacht<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/> samen, als een cluster van begrippen, moet worden beoordeeld aan de hand van hetzelfde criterium, waarbij de nadruk wordt gelegd op de redelijke aard van de maatregel die de betrokken partij moet treffen om te vermijden dat zij de gestelde termijn overschrijdt: door geval per geval na te gaan, enerzijds, of de niet-naleving van de procesvoorschriften heeft plaatsgevonden in abnormale omstandigheden die niet de betrokken partij betreffen en, anderzijds, of de betrokkene – zonder buitensporige offers te brengen – maatregelen heeft getroffen om de gevolgen van de abnormale gebeurtenis te voorkomen.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>Zoals dat steeds het geval is wanneer een beoordeling afhangt van de omstandigheden, zal het antwoord op de vraag waaruit enerzijds de abnormale gebeurtenis en anderzijds de passende maatregelen ter voorkoming van de negatieve gevolgen van die gebeurtenis zouden kunnen bestaan, afhangen van de bijzonderheden van elk geval.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Door die relatief flexibele toetssteen te hanteren, kan normaal gezien processuele gelijkheid tussen de partijen in het geding worden gegarandeerd in omstandigheden waarin een strikte toepassing van procestermijnen tot een verstoring van die gelijkheid zou leiden.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="9"?><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">b)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Onjuiste rechtsopvatting in de bestreden beschikking</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Het Gerecht heeft in de bestreden beschikking een strikter criterium gehanteerd dan hetgeen uit de rechtspraak van het Hof voortvloeit. In de onderhavige zaak heeft het Gerecht voor het uitsluiten van toeval of overmacht onderzocht of de niet-inachtneming van de gestelde termijn het gevolg was van een gebeurtenis die niet kon worden voorkomen.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Punten 25‑27 van de bestreden beschikking.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>Hoewel het Gerecht het uit het arrest Bayer/Commissie voortvloeiende criterium in de bestreden beschikking heeft herhaald, heeft het in feite vervolgens geoordeeld dat er van toeval of overmacht in de zin van artikel 45 van het Statuut van het Hof slechts sprake kan zijn wanneer de desbetreffende gebeurtenis niet kan worden voorkomen en daardoor doorslaggevend is voor het feit dat de partij de voorziene termijn niet heeft nageleefd (hierna: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0032" REF.END="QE0032"/>onvermijdbaarheidsvereiste<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/>).<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Punt 19 van de bestreden beschikking.</P></NOTE> Het Gerecht heeft eveneens geoordeeld dat de traagheid waarmee postzendingen worden toegezonden op zich geen toeval of overmacht kan uitmaken, tenzij er sprake is van andere bijzondere omstandigheden, zoals een staking, een administratieve storing of een natuurramp.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Punt 21 van de bestreden beschikking.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>Zoals reeds vermeld, dient volgens de rechtspraak van het Hof enerzijds de niet-naleving van de gestelde termijn het gevolg te zijn van een abnormale gebeurtenis van buitenaf die niet de betrokken partij betreft (objectief element). Anderzijds dienen partijen zich tegen de gevolgen van abnormale gebeurtenissen te beschermen door passende maatregelen te treffen zonder dat evenwel is vereist dat zij buitensporige offers brengen om te voorkomen dat zij de gestelde termijn overschrijden. Partijen dienen in dat verband <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0033" REF.END="QE0033"/>het verloop van de ingeleide procedure<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/> nauwkeurig in de gaten te houden en met name de nodige zorgvuldigheid aan de dag te leggen om de voorziene termijnen in acht te nemen (subjectief element).<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19941215">15 december 1994</DATE>, <NAME.CASE>Bayer/Commissie</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑195/91 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1994:412">EU:C:1994:412</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>Volgens die rechtspraak is daarentegen niet vereist dat de abnormale gebeurtenis bovendien niet kon worden voorkomen. Door een dergelijke extra vereiste zou de werkingssfeer van artikel 45 van het Statuut van het Hof aanzienlijk worden beperkt en louter zien op situaties die, indien niet volstrekt, dan toch vrijwel onmogelijk zijn.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Zoals de Commissie aangeeft, is het juist dat het Hof minstens één keer de door het Gerecht in de bestreden beschikking gehanteerde aanpak lijkt te hebben onderschreven. Dat was het geval in de beschikking van het Hof in de zaak Faktor B. i W. Gęsina<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Beschikking van het Hof van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140930">30 september 2014</DATE>, <NAME.CASE>Faktor B. i W. Gęsina/Commissie</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑138/14 P</NO.CASE>, niet gepubliceerd, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2256">EU:C:2014:2256</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. In die beschikking heeft het Hof de beoordeling van het Gerecht bevestigd wat betreft het ontbreken van toeval of overmacht op grond van het onvermijdbaarheidsvereiste.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>Idem, punten 19 en 20.</P></NOTE> Net zoals in het onderhavige geval rees de vraag of een verzoekende partij een aanzienlijke vertraging bij de postbezorging (van Polen naar Luxemburg) kon inroepen om aan te tonen dat er sprake was van toeval of overmacht als bedoeld in artikel 45 van het Statuut van het Hof.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>Idem, punten 10 en 11.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>Die beschikking (net zoals de bestreden beschikking) lijkt af te wijken van de rechtspraak die voortvloeit uit het arrest Bayer/Commissie. Dat is het geval voor zover het Hof de toepassing van het onvermijdbaarheidsvereiste door het Gerecht heeft bevestigd.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>Er mag niet uit het oog worden verloren dat partijen overeenkomstig artikel 72 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, zoals van toepassing op de onderhavige procedure, processtukken in papieren vorm ter griffie van het Gerecht kunnen neerleggen. Volgens dat Reglement beschikten partijen nog over die mogelijkheid, ondanks het bestaan van <HT TYPE="ITALIC">e‑Curia</HT>, een systeem op basis waarvan partijen processtukken langs elektronische weg kunnen neerleggen.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0031"><P>Zie artikel 74 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht en het besluit van het Gerecht van <DATE ISO="20110914">14 september 2011</DATE> betreffende de neerlegging en de betekening van processtukken met behulp van de applicatie e‑Curia (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="289" PAGE.FIRST="9" DATE.PUB="2011">PB 2011, C 289, blz. 9</REF.DOC.OJ>). Sinds <DATE ISO="20181201">1 december 2018</DATE> is het gebruik van e-Curia verplicht in procedures voor het Gerecht.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>De Praktische uitvoeringsbepalingen van het Gerecht en de Praktische aanwijzingen van het Hof verdienen in deze context eveneens aandacht. Die bepalingen voorzien specifiek in de mogelijkheid voor een partij om processtukken per post te versturen.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0032"><P>Zie met name punten 79‑81 van de Praktische uitvoeringsbepalingen van het Gerecht en punten 42 en 43 van de Praktische aanwijzingen van het Hof.</P></NOTE> In dat verband wordt bepaald dat een per fax toegezonden afschrift voor de naleving van de procestermijnen slechts geldig is wanneer het ondertekende origineel van het stuk zonder enige vertraging wordt verzonden, meteen na de toezending van het afschrift per fax.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0033"><P>Met betrekking tot stukken die enkel per post worden ingediend, raadt het Hof aan om deze met een koerierdienst of aangetekend te versturen. Die aanbeveling geldt niet voor partijen die overeenkomstig artikel 73, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht gebruik wensen te maken van fax of e‑mail.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>Toch houdt het door het Gerecht toegepaste onvermijdbaarheidsvereiste in dat een abnormale vertraging bij de postbezorging automatisch buiten de werkingssfeer van artikel 45 van het Statuut van het Hof valt.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>Niet elke partij is in staat om persoonlijk bij de Unierechter processtukken af te geven zonder buitensporige offers te brengen. Doordat het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, zoals dat op het onderhavige geding van toepassing is, partijen bovendien uitdrukkelijk de mogelijkheid biedt om processtukken in papieren vorm mede te delen, zou de absolute uitsluiting van vertragingen bij de postbezorging mijns inziens strijdig zijn zowel met de rechtspraak van het Hof van Justitie als met het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>Om deze redenen ben ik van mening dat het Gerecht in de bestreden beschikking blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>Niettemin dient te worden onderzocht op welke wijze toeval of overmacht meer concreet dient te worden beoordeeld op basis van de in de rechtspraak geformuleerde criteria.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">c)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Beoordelingswijze en in aanmerking te nemen factoren bij de beoordeling of de partij de nodige zorgvuldigheid heeft betracht</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>Het is niet voor de hand liggend om die vraag op grond van de rechtspraak van het Hof te beantwoorden. Dat komt omdat de beoordeling van de omstandigheden die de partijen inroepen om aan te tonen dat er volgens de in het arrest Bayer/Commissie geformuleerde test sprake is van toeval of overmacht, uiteindelijk een ad-hocbeoordeling is.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>Er moet echter rekening mee worden gehouden dat de vraag of er sprake is van omstandigheden waardoor van procestermijnen kan worden afgeweken, dient te worden beoordeeld aan de hand van de elementen die worden aangedragen door de partij die zich op artikel 45 van het Statuut van het Hof beroept: volgens die bepaling moet die partij toeval of overmacht aantonen. Dientengevolge dient die partij te bewijzen dat a) er sprake is van een abnormale gebeurtenis die niet haarzelf betreft (objectief element) en b) zij alle redelijke maatregelen heeft getroffen om te voorkomen dat de gestelde termijn wordt overschreden (subjectief element).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="11"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>Zoals hierboven aangegeven, mag een abnormale vertraging bij de postbezorging mijns inziens op grond van de rechtspraak niet zonder meer van de werkingssfeer van artikel 45 van het Statuut van het Hof worden uitgesloten. Tegenwoordig lijkt het redelijk om aan te nemen dat post, althans in beginsel, binnen tien dagen dient te arriveren op welke bestemming in Europa dan ook. Een levering die meer tijd in beslag neemt dan de tien extra dagen als bedoeld in artikel 73, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering, kan mijns inziens inderdaad worden aangemerkt als een abnormale gebeurtenis (die niet de betrokken partij betreft).<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0034"><P>Uit de bijlage bij richtlijn 97/67/EG van het Europees Parlement en de Raad van <DATE ISO="19971215">15 december 1997</DATE> betreffende gemeenschappelijke regels voor de ontwikkeling van de interne markt voor postdiensten in de Gemeenschap en de verbetering van de kwaliteit van de dienst (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="015" PAGE.FIRST="14" DATE.PUB="1998">PB 1998, L 15, blz. 14</REF.DOC.OJ>) blijkt dat 97 % van het grensoverschrijdende postverkeer binnen vijf werkdagen na de datum van verzending op de bestemming zou moeten zijn afgeleverd.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>Om die reden zou het ter voldoening van het objectieve element (a) moeten volstaan dat de partij aantoont dat de niet-naleving van de voorziene termijn het gevolg was van een <HT TYPE="ITALIC">abnormale</HT> vertraging bij de postbezorging. In dat verband hoeft niet te worden aangetoond dat aan de vertraging een buitengewone gebeurtenis, zoals een staking, natuurramp of administratieve storing, ten grondslag ligt.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0035"><P>Zie punt 27 van de bestreden beschikking.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>Niettemin leert de ervaring dat levertijden kunnen verschillen en dat (zelfs aanzienlijke) vertragingen bij de postbezorging weleens voorkomen. Om deze reden moet bij de vaststelling of aan het objectieve element is voldaan, rekening worden gehouden met de vraag of de vertraging abnormaal is in de gegeven omstandigheden, meer bepaald met inaanmerkingneming van factoren zoals afstand, tijd van het jaar, enzovoort.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>Wanneer is vastgesteld dat de vertraging gelet op de bijzondere omstandigheden van de zaak abnormaal was, moet nog worden nagegaan of de partij alle redelijke maatregelen heeft getroffen om te voorkomen dat de gestelde termijn wordt overschreden.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>Voor de vaststelling of aan het subjectieve element (b) is voldaan, dient een aantal factoren in aanmerking te worden genomen.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>Ten eerste is het van belang vast te stellen <HT TYPE="ITALIC">wanneer</HT> het ondertekende origineel van het verzoekschrift aan de postbedelingsdienst werd afgegeven. Naleving van punt 80 van de Praktische uitvoeringsbepalingen van het Gerecht, dit wil zeggen dat het origineel onverwijld is verzonden, op dezelfde dag als die waarop het afschrift werd verzonden per fax of uiterlijk de volgende dag, is mijns inziens een aanwijzing van zorgvuldig gedrag.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0036"><P>Zie in diezelfde zin beschikkingen van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19980507">7 mei 1998</DATE>, <NAME.CASE>Ierland/Commissie</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑239/97</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1998:213">EU:C:1998:213</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0009">9</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), en <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20050118">18 januari 2005</DATE>, <NAME.CASE>Zuazaga Meabe/BHIM</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑325/03 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:28">EU:C:2005:28</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0026">26</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64.</NO.P><TXT>Ten tweede kan van een partij niet worden verwacht dat zij gebruikmaakt van de duurste internationale leveringsdiensten die op de markt beschikbaar zijn wanneer een minder duur aanbod van een leverancier in beginsel kennelijk volstaat om ervoor te zorgen dat het ondertekende origineel binnen de voorziene termijn ter griffie van het Gerecht wordt afgeleverd.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0037"><P>Zie in diezelfde zin arresten van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150114">14 januari 2015</DATE>, <NAME.CASE>Abdulrahim/Raad en Commissie</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑127/09 RENV</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2015:4">EU:T:2015:4</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0047">47</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), en <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170621">21 juni 2017</DATE>, <NAME.CASE>City Train/EUIPO (CityTrain)</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑699/15</NO.CASE>, niet gepubliceerd, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2017:409">EU:T:2017:409</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0015">15</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> Aangezien vertragingen zich voordoen, dient een partij die beslist om een processtuk per post in plaats van via e‑Curia te versturen, mijns inziens evenwel voorzorgsmaatregelen te treffen die van een zorgvuldige persoon redelijkerwijs kunnen worden verwacht. Die zorgvuldigheid kan dan ook al naargelang de omstandigheden (wanneer bijvoorbeeld de dienstaanbieder notoir onbetrouwbaar is of de termijn in de buurt van een wettelijke feestdag afloopt) inhouden dat het ondertekende origineel met een koerierdienst, expresdienst of minstens aangetekend moet worden verstuurd.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65.</NO.P><TXT>Heeft de partij daarna geen verplichtingen meer?</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="12"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66.</NO.P><TXT>Die heeft zij wel degelijk. Het is juist dat de verzender na afgifte van de postzending bij de postdienst met het oog op verzending daarop geen daadwerkelijke controle meer kan uitoefenen. Er dient evenwel te worden gewezen op het feit dat verzending van processtukken per post risico’s van vertragingen met zich meebrengt die de partij kan voorkomen door gebruik te maken van e‑Curia.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0038"><P>Wanneer gebruik wordt gemaakt van e‑Curia, ontvangt de verzender, ingeval de stukken naar behoren werden toegezonden aan de Unierechter, ogenblikkelijk een ontvangstbevestiging.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67.</NO.P><TXT>Een partij die ervoor heeft gekozen gebruik te maken van de in artikel 73, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voorziene mogelijkheid, moet mijns inziens dan ook de zending opvolgen om althans te <HT TYPE="ITALIC">trachten</HT> te voorkomen dat die risico’s zich daadwerkelijk voordoen. Een partij moet immers <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0034" REF.END="QE0034"/>het verloop van de ingeleide procedure<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="201D" ID="QE0034"/> nauwkeurig in de gaten houden en met name de nodige zorgvuldigheid aan de dag leggen om de voorziene termijnen in acht te nemen.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0039"><P>Met name arresten van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19941215">15 december 1994</DATE>, <NAME.CASE>Bayer/Commissie</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑195/91 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1994:412">EU:C:1994:412</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), en <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110922">22 september 2011</DATE>, <NAME.CASE>Bell &amp; Ross/BHIM</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑426/10 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:612">EU:C:2011:612</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Zie eveneens beschikking van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20071108">8 november 2007</DATE>, <NAME.CASE>België/Commissie</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑242/07 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:672">EU:C:2007:672</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0017">17</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68.</NO.P><TXT>Wat houdt deze verplichting echter in deze bijzondere context concreet in?</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69.</NO.P><TXT>Indien een trackingnummer ter beschikking wordt gesteld, dient de partij nauwlettend en met een zekere regelmaat toe te zien op het verloop van de zending totdat het stuk naar behoren ter griffie van het Gerecht is afgeleverd. Indien het verloop van de zending niet kan worden gevolgd, dient de partij de griffie te contacteren (ruim voordat de voorziene termijn is verstreken) teneinde te controleren dat het ondertekende origineel tijdig is binnengekomen.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0040"><P>Voor een ander standpunt, zie arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150114">14 januari 2015</DATE>, <NAME.CASE>Abdulrahim/Raad en Commissie</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑127/09 RENV</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2015:4">EU:T:2015:4</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0050">50</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> Wanneer de zending vertraging blijkt op te lopen, kan de partij nog steeds proberen de voorziene termijn na te leven door via contactopname met de betrokken aanbieder van postdiensten actief te trachten na te gaan waar de postzending zich bevindt en, als al het andere niet lukt, door naar de griffie een van een nieuwe originele handtekening voorzien exemplaar van het verzoekschrift te zenden (of te brengen indien dat een redelijke optie is) ter vervanging van het zoekgeraakte oude origineel.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0041"><P>Zie eveneens arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150114">14 januari 2015</DATE>, <NAME.CASE>Abdulrahim<HT TYPE="ITALIC">/</HT>Raad en Commissie</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑127/09 RENV</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2015:4">EU:T:2015:4</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0052">52</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70.</NO.P><TXT>Door deze maatregelen te treffen, kan de betrokken partij aantonen dat zij de nodige zorgvuldigheid heeft betracht zonder echter buitensporige offers te brengen. Of er een reële kans bestaat dat de gestelde termijn in acht wordt genomen, doet in dat opzicht dan ook niet ter zake.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71.</NO.P><TXT>Concluderend kan worden gesteld dat wanneer een partij ervoor heeft gekozen gebruik te maken van de in artikel 73, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voorziene mogelijkheid, die partij, om te kunnen ontsnappen aan termijnoverschrijding overeenkomstig artikel 45 van het Statuut van het Hof, dient aan te tonen dat zij de nodige zorgvuldigheid aan de dag heeft gelegd door alle redelijke maatregelen te treffen om te voorkomen dat de gestelde termijn wordt overschreden. Dat betekent dat deze partij moet aantonen dat het ondertekende origineel onmiddellijk na de toezending van het afschrift per fax werd verstuurd; dat het origineel werd verstuurd door een postdienst die kennelijk kon garanderen dat het ondertekende origineel van het verzoekschrift binnen de voorziene termijn ter griffie van het Gerecht zou worden afgeleverd, en dat zij naar behoren heeft toegezien op het verloop van de zending en, indien uit die opvolging vertraging bleek, heeft getracht de voorziene termijn toch na te leven.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">d)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Tussentijdse conclusie</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72.</NO.P><TXT>In de bestreden beschikking heeft het Gerecht in een eerste fase geoordeeld dat een partij slechts aan termijnoverschrijding kan ontsnappen indien de niet-naleving van de gestelde termijn het gevolg is van een gebeurtenis die niet kon worden voorkomen. Op die manier heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="13"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73.</NO.P><TXT>Die onjuiste rechtsopvatting houdt in casu evenwel niet in dat de bestreden beschikking moet worden vernietigd. Uit vaste rechtspraak van het Hof volgt dat wanneer in de motivering van een uitspraak van het Gerecht blijk is gegeven van een onjuiste rechtsopvatting, maar het dictum van die uitspraak op andere rechtsgronden gerechtvaardigd voorkomt, deze onjuiste opvatting niet betekent dat die uitspraak moet worden vernietigd, maar enkel dat het anders dient te worden gemotiveerd.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0042"><P>Zie onder meer arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170126">26 januari 2017</DATE>, <NAME.CASE>Zucchetti Rubinetteria/Commissie</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑618/13 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:48">EU:C:2017:48</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0049">49</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> en aldaar aangehaalde rechtspraak).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74.</NO.P><TXT>Aangezien het Gerecht in een tweede fase de maatregelen die RF heeft getroffen om te voorkomen dat de gestelde termijn wordt overschreden, wel degelijk heeft onderzocht, laat de vastgestelde onjuiste rechtsopvatting van het Gerecht het dictum van de bestreden beschikking onverlet.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75.</NO.P><TXT>Uit de bestreden beschikking blijkt dat RF het ondertekende origineel onmiddellijk na toezending van het afschrift van het origineel per fax naar het Gerecht heeft verstuurd (op dezelfde dag) en dat zij dat aangetekend heeft gedaan met gebruikmaking van een dienst die kennelijk kon garanderen dat het tijdig zou worden bezorgd. RF heeft echter geen ander bewijs aangevoerd om aan te tonen dat zij had getracht toe te zien op het verloop van de zending en na het vaststellen van de vertraging maatregelen had getroffen om te voorkomen dat de gestelde termijn werd overschreden.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0043"><P>Punt 26 van de bestreden beschikking.</P></NOTE> Het Gerecht heeft met andere woorden niettemin terecht geconcludeerd dat RF niet heeft aangetoond dat zij de nodige zorgvuldigheid had betracht om de voorziene termijn na te leven.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76.</NO.P><TXT>Mijn conclusie luidt dan ook dat het argument dat het Gerecht op grond van een onjuiste uitlegging van artikel 45 van het Statuut van het Hof ten onrechte heeft geoordeeld dat RF geen toeval of overmacht had aangetoond, moet worden afgewezen door uit te gaan van een andere motivering.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77.</NO.P><TXT>Het eerste en het tweede middel in hogere voorziening moeten dan ook ongegrond worden verklaard.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Derde middel in hogere voorziening</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78.</NO.P><TXT>RF betoogt dat het Gerecht ten onrechte heeft geoordeeld dat rekwirante niet had aangetoond dat er sprake was van toeval in de zin van artikel 45 van het Statuut van het Hof. Volgens RF werd het bewijs van toeval geleverd: zij heeft hiervoor niet alleen meer bewijs overgelegd dan nodig was, maar alle bewijzen waarover zij in het algemeen kon beschikken.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79.</NO.P><TXT>De Commissie stelt dat de door rekwirante aangedragen argumenten feitelijke vaststellingen betreffen en niet-ontvankelijk moeten worden verklaard.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80.</NO.P><TXT>Ik ben het met de Commissie eens. In dit middel wordt in wezen het betoog overgenomen dat reeds in het kader van het eerste middel in hogere voorziening werd aangevoerd, zij het uit zuiver feitelijk oogpunt.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81.</NO.P><TXT>Volgens vaste rechtspraak is het Gerecht op grond van artikel 58 van het Statuut van het Hof en artikel 256 VWEU bij uitsluiting bevoegd om de feiten vast te stellen en om deze te beoordelen. Bij het Hof van Justitie ingestelde hogere voorzieningen zijn bijgevolg beperkt tot rechtsvragen. Het Hof van Justitie mag dus toezicht uitoefenen op de wijze waarop deze feiten juridisch zijn gekwalificeerd en op de rechtsgevolgen die door het Gerecht daaraan zijn verbonden.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0044"><P>Zie onder meer arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180725">25 juli 2018</DATE>, <NAME.CASE>Commissie/Spanje e.a.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑128/16 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:591">EU:C:2018:591</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> en aldaar aangehaalde rechtspraak).</P></NOTE> Een nieuwe beoordeling van<?PAGE NO="14"?> de feiten of bewijzen levert evenwel geen rechtsvraag op die vatbaar is voor toetsing door het Hof van Justitie. Dat is het geval behoudens wanneer de aan het Gerecht overgelegde feiten of bewijzen onjuist werden opgevat, in welk geval de beweerdelijk onjuiste opvatting duidelijk moet blijken uit de stukken van het dossier.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0045"><P>Zie bijvoorbeeld arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180906">6 september 2018</DATE>, <NAME.CASE>Klein/Commissie</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑346/17 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:679">EU:C:2018:679</NO.ECLI>, punten <REF.NP.ECR REF="NP0124">124</REF.NP.ECR>‑<REF.NP.ECR REF="NP0126">126</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> en aldaar aangehaalde rechtspraak).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0082"><NO.P>82.</NO.P><TXT>Met haar derde middel in hogere voorziening beoogt RF duidelijk een nieuwe beoordeling van de aan het Gerecht overgelegde feiten en bewijzen zonder dat enige onjuiste opvatting ervan wordt aangevoerd. Op grond daarvan moet het derde middel in hogere voorziening niet-ontvankelijk worden verklaard.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">3.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Vierde middel in hogere voorziening</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0083"><NO.P>83.</NO.P><TXT>RF voert aan dat het Gerecht in de bestreden beschikking artikel 1, artikel 6, lid 1, en artikel 14 EVRM heeft geschonden. Volgens haar wordt door de wijze waarop het Gerecht artikel 45 van het Statuut van het Hof uitlegt, de toegang tot de Unierechter bemoeilijkt voor partijen met woon‑ of vestigingsplaats op een aanzienlijke afstand van de zetel van de Unierechter. Door de restrictieve uitlegging van die bepaling door het Gerecht worden procespartijen bovendien gediscrimineerd op grond van hun woonplaats.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0084"><NO.P>84.</NO.P><TXT>Primair stelt de Commissie dat dit middel niet-ontvankelijk is, op grond dat RF verwijst naar rechten die in het EVRM en niet in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0035" REF.END="QE0035"/>Handvest<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/>) zijn neergelegd en dat de door RF aangedragen argumenten onduidelijk zijn. Volgens de Commissie is dit middel in elk geval ongegrond.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0085"><NO.P>85.</NO.P><TXT>Rekwirante heeft in haar dupliek verduidelijkt dat met dit middel wordt aangevoerd dat de considerans evenals de artikelen 20, 21 en 47 van het Handvest zijn geschonden.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0086"><NO.P>86.</NO.P><TXT>Dat volstaat evenwel niet. Een hogere voorziening dient duidelijk aan te geven tegen welke onderdelen van de beslissing waarvan vernietiging wordt gevorderd, zij is gericht, en welke argumenten rechtens die vordering specifiek staven.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0046"><P>Zie onder meer arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180920">20 september 2018</DATE>, <NAME.CASE>Agria Polska e.a./Commissie</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑373/17 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:756">EU:C:2018:756</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> en aldaar aangehaalde rechtspraak).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0087"><NO.P>87.</NO.P><TXT>Ik begrijp dat met dit middel voornamelijk wordt aangevoerd dat de wijze waarop het Gerecht artikel 45 van het Statuut van het Hof opvat, een partij als RF, die niet in de nabijheid van de Unierechter haar vestigingsplaats heeft, discrimineert. Volgens de bestreden beschikking kan een partij die gebruik wenst te maken van de in artikel 73, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voorziene mogelijkheid en die dus voor de mededeling van processtukken aan het Gerecht het gebruik van fax en post wenst te combineren, zich immers niet beroepen op een abnormale vertraging bij de postbezorging om de niet-naleving van de voorziene termijn te rechtvaardigen. Om termijnoverschrijding met zekerheid te voorkomen, kan RF derhalve geen gebruik maken van de in artikel 73, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering voorziene mogelijkheid. Zij dient het verzoekschrift daarentegen ruim vóór het verstrijken van de gestelde termijn van twee maanden (te verlengen met de in artikel 60 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voorziene tien dagen wegens afstand) per post te versturen.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0088"><NO.P>88.</NO.P><TXT>Ik heb enigszins begrip voor het argument van RF. Niettemin kan ik niet voorbijgaan aan het feit dat dit middel in het verzoekschrift onvoldoende is uitgewerkt en slechts in algemene termen is geformuleerd zonder de argumenten rechtens die de basis vormen voor dit betoog, op een samenhangende manier uiteen te zetten. Eenvoudig gesteld missen de argumenten nauwkeurigheid.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="15"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0089"><NO.P>89.</NO.P><TXT>Aangezien het niet aan het Hof staat om rekwirantes argumenten uit te werken of aan te vullen teneinde een uitspraak ten gronde mogelijk te maken, geef ik het Hof in overweging, dit middel niet-ontvankelijk te verklaren. In het bijzonder heeft RF geen juridisch relevante vergelijkingsgroep vastgesteld wat de beweerdelijk aan de bestreden beschikking inherente discriminatie betreft, noch heeft zij verduidelijkt op welke manier met die hogere voorziening een schending van het recht op toegang tot de rechter in de zin van artikel 47 van het Handvest wordt aangevoerd.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0090"><NO.P>90.</NO.P><TXT>Het vierde middel in hogere voorziening dient derhalve niet-ontvankelijk te worden verklaard.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">B.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Gevolgen van de beoordeling</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0091"><NO.P>91.</NO.P><TXT>Ik ben tot de slotsom gekomen dat het Gerecht aan de hand van onjuiste criteria heeft vastgesteld dat het bewijs van toeval of overmacht in de zin van artikel 45 van het Statuut van het Hof niet was geleverd. Om voornoemde redenen ben ik evenwel van mening dat de onjuiste rechtsopvatting geen aanleiding vormt tot vernietiging van de bestreden beschikking.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0092"><NO.P>92.</NO.P><TXT>De hogere voorziening dient derhalve in haar geheel te worden afgewezen.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">V.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Kosten</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0093"><NO.P>93.</NO.P><TXT>Op grond van artikel 138, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof dient, voor zover dit is gevorderd, de in het ongelijk gestelde partij in de kosten te worden verwezen.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0094"><NO.P>94.</NO.P><TXT>Indien het Hof mijn beoordeling van de hogere voorziening volgt, dient RF overeenkomstig de artikelen 137, 138 en 184 van het Reglement voor de procesvoering de kosten te dragen van de procedure in eerste aanleg en in hogere voorziening.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">VI.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Conclusie</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0095"><NO.P>95.</NO.P><TXT>In het licht van het voorgaande geef ik het Hof in overweging:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>de hogere voorziening af te wijzen;</P></ITEM><ITEM><P>RF te verwijzen in de kosten.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>