<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.00-20081231.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="ECRCJ2003ELA.0600606501.case.xml"><NO.CASE>C-383/01</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62001C0383</NO.CELEX><NO.SEQ>0017.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>6067</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>6084</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>18</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><LEFT>ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ JACOBS — ΥΠΟΘΕΣΗ C-383/01</LEFT><RIGHT>DE DANSKE BILIMPORTØRER</RIGHT></CURR.TITLE><CONTENTS.CONCLUSION><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα</HT></P><P><HT TYPE="UC">F. G. Jacobs</HT></P><P>της <DATE ISO="20030227">27ης Φεβρουαρίου 2003</DATE><NOTE NOTE.ID="E0001" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Γλώσσα του πρωτοτύπου: η αγγλική.</P></NOTE></P></TI></TITLE><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Στη Δανία, τα καινούρια επιβατηγά αυτοκίνητα υπόκεινται σε τέλος ταξινομήσεως του οποίου ο συντελεστής είναι ιδιαίτερα υψηλός. Μια ένωση εισαγωγέων αυτοκινήτων έχει αντιρρήσεις ως προς το ύψος του τέλους και το προσέβαλε ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων για ορισμένους λόγους, ισχυριζόμενη ειδικότερα ότι το τέλος αυτό αποτελεί μέτρο αποτελέσματος ισοδυνάμου προς ποσοτικό περιορισμό επί των εισαγωγών, απαγορευόμενο από το άρθρο 28 ΕΚ. Στο πλαίσιο αυτό, το Østre Landsret ζητεί να μάθει i) αν το τέλος αυτό μπορεί να εμπίπτει στην εν λόγω απαγόρευση και, ii) σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως, αν μπορεί παρά ταύτα να δικαιολογείται για κάποιον από τους λόγους οι οποίοι εκτίθενται στο άρθρο 30 ΕΚ ή τους οποίους δέχεται το Δικαστήριο με τη νομολογία του.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Σχετικές διατάξεις της Συνθήκης</P></TI></TITLE><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Η Συνθήκη ΕΚ περιέχει τρία ειδικά σύνολα διατάξεων που απαγορεύουν τα εμπόδια στο μεταξύ κρατών μελών εμπόριο προϊόντων: τα άρθρα 23 και 25· τα άρθρα 28 έως 30, επί των οποίων ζητείται η έκδοση αποφάσεως· και το άρθρο 90. Έχουν εφαρμογή σε διαφορετικά είδη εμποδίων — αντιστοίχως, στους τελωνειακούς δασμούς και στις επιβαρύνσεις ισοδυνάμου αποτελέσματος, στους ποσοτικούς περιορισμούς και στα μέτρα ισοδυνάμου αποτελέσματος και τέλος στους εσωτερικούς φόρους — και οι προϋποθέσεις εφαρμογής τους διαφέρουν επίσης.</TXT></NP><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Τα άρθρα 23 έως 31 ΕΚ αφορούν την ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων. Θεσπίζουν τελωνειακή ένωση και προβλέπουν απαγόρευση των ποσοτικών περιορισμών στο εμπόριο.</TXT></NP><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>Ειδικότερα, το άρθρο 25 ορίζει τα εξής: <QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="00AB"/>Οι εισαγωγικοί και εξαγωγικοί δασμοί ή φορολογικές επιβαρύνσεις ισοδυνάμου αποτελέσματος απαγορεύονται μεταξύ των κρατών μελών. Η απαγόρευση αυτή ισχύει και για τους δασμούς ταμιευτικού χαρακτήρα<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0002" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Συχνά γίνεται παραπομπή στο άρθρο 25 από κοινού με το άρθρο 23, το οποίο περιέχει την ίδια απαγόρευση, αλλά δεν πεοιλαμβάνει ρητώς τους <QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="00AB"/>δασμούς ταμιευτικού χαρακτήρα<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="00BB"/>· χάριν απλουστεύσεως, θα αναφέρομαι μονο στο άρθρο 25.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>5.</NO.P><TXT>Το άρθρο 28 ορίζει τα εξής: <QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="00AB"/>Οι ποσοτικοί περιορισμοί επί των εισαγωγών, καθώς και<?PAGE NO="I-6068"?> όλα τα μέτρα ισοδυνάμου αποτελέσματος, απαγορεύονται μεταξύ των κρατών μελών<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="00BB"/>. Το άρθρο 29 περιέχει την ίδια απαγόρευση όσον αφορά τις εξαγωγές.</TXT></NP><NP><NO.P>6.</NO.P><TXT>Με την απόφαση Dassonville<NOTE NOTE.ID="E0003" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19740711">11ης Ιουλίου 1974</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="8/74" YEAR="1974" PAGE.ECR="411">8/74 (Συλλογή τόμος 1974, σ. 411)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, το Δικαστήριο έκρινε ότι μέτρο ισοδυνάμου αποτελέσματος είναι κάθε μέτρο <QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="00AB"/>ικανό να επηρεάσει άμεσα ή έμμεσα, πραγματικά ή δυνητικά το ενδοκοινοτικό εμπόριο<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>7.</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 30 ΕΚ, ωστόσο, τα άρθρα 28 και 29 δεν αντιτίθενται <QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="00AB"/>στις απαγορεύσεις ή στους περιορισμούς [...] που δικαιολογούνται από λόγους δημοσίας ηθικής, δημοσίας τάξεως, δημοσίας ασφαλείας, προστασίας της υγείας και της ζωής των ανθρώπων και των ζώων ή προφυλάξεως των φυτών [...] Οι απαγορεύσεις ή οι περιορισμοί αυτοί δεν δύνανται πάντως να αποτελούν ούτε μέσο αυθαιρέτων διακρίσεων ούτε συγκεκαλυμμένο περιορισμό στο εμπόριο μεταξύ των κρατών μελών.<QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="00BB"/></TXT></NP><NP><NO.P>8.</NO.P><TXT>Επιπλέον, το Δικαστήριο εξέδωσε σειρά αποφάσεων, αρχίζοντας με την απόφαση Cassis de Dijon<NOTE NOTE.ID="E0004" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19790220">20ής Φεβρουαρίου 1979</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="120/78" YEAR="1979" PAGE.ECR="321">120/78, Rewe-Zentral (Συλλογή τόμος 1979/I, σ. 321)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, σύμφωνα με τις οποίες <QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="00AB"/>αδιακρίτως εφαρμοστέα<QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="00BB"/> μέτρα (τα οποία εφαρμόζονται κατά τον ίδιο τρόπο επί των εγχωρίων και των εισαγομένων προϊόντων) μπορεί να εμπίπτουν στο άρθρο 28 εφόσον περιορίζουν το εμπόριο, αλλά μπορεί να δικαιολογούνται εφόσον είναι αναγκαία για την ικανοποίηση επιτακτικών αναγκών, όπως είναι η αποτελεσματικότητα των φορολογικών ελέγχων, η προστασία της δημόσιας υγείας, η εντιμότητα των εμπορικών συναλλαγών και η προστασία του καταναλωτή, υπό την προϋπόθεση ότι είναι επίσης ανάλογα προς τον επιδιωκόμενο σκοπό και ότι αποτελούν το μέσο για την επίτευξη του σκοπού αυτού το οποίο κωλύει λιγότερο το εμπόριο.</TXT></NP><NP><NO.P>9.</NO.P><TXT>Τα άρθρα 90 έως 93 ΕΚ, στον τίτλο περί κοινών κανόνων για τον ανταγωνισμό, τη φορολογία και την προσέγγιση των νομοθεσιών, αφορούν τις φορολογικές διατάξεις. Το άρθρο 90 ορίζει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="00AB"/>Κανένα κράτος μέλος δεν επιβάλλει άμεσα ή έμμεσα στα προϊόντα άλλων κρατών μελών εσωτερικούς φόρους οποιασδήποτε φύσεως, ανωτέρους από εκείνους που επιβαρύνουν άμεσα ή έμμεσα τα ομοειδή εθνικά προϊόντα.</P><P>Κανένα κράτος μέλος δεν επιβάλλει στα προϊόντα των άλλων κρατών μελών εσωτερικούς φόρους, η φύση των οποίων οδηγεί έμμεσα στην προστασία άλλων προϊόντων.<QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="00BB"/></P></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="I-6069"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Ιστορικό και διαδικασία</P></TI></TITLE><NP><NO.P>10.</NO.P><TXT>Όλα τα κράτη μέλη εκτός από τη Γερμανία, τη Γαλλία, το Λουξεμβούργο, τη Σουηδία και το Ηνωμένο Βασίλειο επιβάλλουν τέλος ταξινομήσεως κατά την αγορά καινούριων επιβατηγών αυτοκινήτων. Στην Ιταλία το ποσό είναι κατ' αποκοπήν, στο Βέλγιο και στην Πορτογαλία τη βάση επιβολής του φόρου αποτελεί ο κυβισμός του αυτοκινήτου και στα λοιπά κράτη τη βάση υπολογισμού αποτελεί η τιμή του αυτοκινήτου. Στην Ισπανία, στην Ελλάδα, στις Κάτω Χώρες, στην Αυστρία και στη Φινλανδία η βάση αυτή είναι η τιμή χωρίς τον ΦΠΑ, ενώ στη Δανία και στην Ιρλανδία περιλαμβάνει ήδη τον ΦΠΑ. Οι συντελεστές επί τοις εκατό μπορούν να διαφέρουν σημαντικά μεταξύ των κρατών μελών και μπορούν επίσης να ποικίλλουν σύμφωνα με άλλα κριτήρια (όπως είναι ο κυβισμός ή το είδος της χρήσεως) εντός εκάστου κράτους μέλους<NOTE NOTE.ID="E0005" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Αυτά τα πραγματικά στοιχεία και πολλά άλλα βρίσκονται στην ανα-χοινωοη της Επιτροπής στο Συμβούλιο και στο Ευρωπαϊκό Κοινο-βούλαο — Για τη φορολογία των Επιβατικών αυτοκινήτων στην Ευρωπαϊκή Ένωση — Επιλογές νια θράση οε εθνικά και κοινοτικό επίπεδο [COM(2002) 431 τελικό].</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>11.</NO.P><TXT>Μολονότι λοιπόν υπάρχει μεγάλη ποικιλία και η διαφορά στη μέθοδο υπολογισμού μπορεί να καταστήσει δυσχερείς τις συγκρίσεις, το ποσό και η αναλογία του επιβαλλομένου στη Δανία τέλους ταξινομήσεως είναι σημαντικά υψηλότερα απ' ό,τι σε οποιοδήποτε άλλο κράτος μέλος. Το τέλος επιβάλλεται σε ποσοστό 105 % επί της τιμής αγοράς μέχρι ένα ετησίως καθοριζόμενο ανώτατο όριο — το οποίο, όπως προκύπτει, ανερχόταν περίπου σε <FT TYPE="NUMBER">53000</FT> δανικές κορώνες (DKK) [<FT TYPE="NUMBER">7122</FT> ευρώ (EUR)] το 2002 — και σε ποσοστό 180 % επί του υπολοίπου, η δε τιμή η οποία αποτελεί τη βάση επιβολής του φόρου περιλαμβάνει ήδη 25 % ΦΠΑ και μια κατ' αποκοπήν προσαύξηση με συντελεστή 9 % προκειμένου να ληφθεί υπόψη το περιθώριο κέρδους του διανομέα, ανεξαρτήτως του περιθωρίου κέρδους που όντως αυτός επιβάλλει. 'Ετσι, προφανώς, ένα αυτοκίνητο με βασική τιμή αντιστοιχούσα σε <FT TYPE="NUMBER">10000</FT> EUR μπορεί να στοιχίσει στον αγοραστή του περίπου <FT TYPE="NUMBER">30000</FT> EUR συνολικά, περιλαμβανομένων <FT TYPE="NUMBER">17000</FT> EUR περίπου για το τέλος ταξινομήσεως, και ένα αυτοκίνητο με βασική τιμή <FT TYPE="NUMBER">30000</FT> EUR θα στοιχίσει περίπου <FT TYPE="NUMBER">107000</FT> EUR συνολικά, περιλαμβανομένων <FT TYPE="NUMBER">67000</FT> EUR περίπου για το τέλος ταξινομήσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>12.</NO.P><TXT>Μια τέτοια συνολική φορολογική επιβάρυνση συχνά υπερβαίνουσα το 200 % δεν απαντά σε κανένα άλλο κράτος μέλος — οι επόμενοι υψηλότεροι φορολογικοί συντελεστές, στη Φινλανδία και στην Ελλάδα, δεν φθάνουν το 100 % για μηχανή κυβισμού κάτω των 2000 cc και η αναλογία του τέλους ταξινομήσεως είναι χαμηλότερη διότι αυτό επιβάλλεται πριν από τον ΦΠΑ. Εντελώς αντίθετα, στο Λουξεμβούργο, η μόνη επιβάρυνση επί της τιμής αγοράς των (καινούριων) αυτοκινήτων είναι 15 % ΦΠΑ και το Βέλγιο, η Γερμανία, η Ελλάδα, η Γαλλία, η Ιταλία, η Σουηδία και το Ηνωμένο Βασίλειο επιβάλλουν επιβαρύνσεις κάτω του 30 % συνολικά.</TXT></NP><NP><NO.P>13.</NO.P><TXT>Όπως προκύπτει, το δανικό τέλος ταξινομήσεως χρονολογείται από το 1924 και αποτελεί προφανώς κοινό τόπο ότι ο σκοπός<?PAGE NO="I-6070"?> του ήταν πάντοτε κυρίως να αυξάνει τα δημόσια έσοδα, μολονότι και άλλοι λόγοι — όπως η μέριμνα για το περιβάλλον και την οδική ασφάλεια — μπορεί επίσης να ασκούν επιρροή.</TXT></NP><NP><NO.P>14.</NO.P><TXT>Η Δανία δεν έχει βιομηχανία παραγωγής αυτοκινήτων και, έτσι, όλα τα καινούρια αυτοκίνητα που εισέρχονται στη δανική αγορά εισάγονται εν τοις πράγμασι από άλλο κράτος μέλος ή από κράτος εκτός της Κοινότητας. Το τέλος επιβάλλεται κατά την πρώτη ταξινόμηση του αυτοκινήτου στη Δανία, αλλά όχι κατά τη μεταγενέστερη μεταπώληση· επιβάλλεται επίσης κατά την εισαγωγή ενός μεταχειρισμένου αυτοκινήτου.</TXT></NP><NP><NO.P>15.</NO.P><TXT>Πριν από το 1990, το τέλος ταξινομήσεως έπληττε τα μεταχειρισμένα αυτοκίνητα τα οποία εισάγονταν κατά τρόπο μη εμφαίνοντα προσηκόντως τη μείωση της αξίας τους. Η Επιτροπή, κρίνοντας ότι το τέλος τόσο επί των καινούριων όσο και επί των μεταχειρισμένων αυτοκινήτων δεν συμβιβαζόταν με τους κανόνες του κοινοτικού δικαίου, άσκησε προσφυγή λόγω παραβάσεως κατά της Δανίας, επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση του Δικαστηρίου της <DATE ISO="19901211">11ης Δεκεμβρίου 1990</DATE><NOTE NOTE.ID="E0006" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P><REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-47/88" YEAR="1990" PAGE.ECR="I-4509">C-47/88, Επιτροπή κατά Δανίας (Συλλογή 1990, σ. Ι-4509)</REF.DOC.ECR>. Κατά τον κρίσιμο στην υπόθεση εκείνη χρόνο, το όριο μεταξύ των συντελεστών 105 % και 180 % ανερχόταν σε <FT TYPE="NUMBER">19750</FT> DKK.</P></NOTE>, με την οποία κρίθηκε ότι, το Βασίλειο της Δανίας, επιβάλλοντας τέλος ταξινομήσεως επί των εισαγομένων μεταχειρισμένων αυτοκινήτων που υπολογίζεται γενικά βάσει κατ' αποκοπήν αξίας ανώτερης της πραγματικής αξίας του οχήματος<NOTE NOTE.ID="E0007" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>100 % της τιμής του καινούργιου οχήματος, για οχήματα με παλαιότητα κάτω των έξι μηνών, και 90 % της τιμής αυτής για όλα τα παλαιότερα οχήματα.</P></NOTE>, με αποτέλεσμα να φορολογούνται τα εισαγόμενα μεταχειρισμένα αυτοκίνητα οχήματα βαρύτερα απ' ό,τι τα μεταχειρισμένα που πωλούνται εντός της Δανίας, αφού προηγουμένως ταξινομηθούν στη χώρα αυτή, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το νυν άρθρο 90 ΕΚ.</TXT></NP><NP><NO.P>16.</NO.P><TXT>Το Δικαστήριο απέρριψε ωστόσο τον ισχυρισμό περί της παραβάσεως καθόσον αφορούσε τον φόρο επί των καινούριων αυτοκινήτων. Η συλλογιστική του είχε ως εξής<NOTE NOTE.ID="E0008" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Σκέψεις 5 έως 14 της αποφάσεως.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>17.</NO.P><TXT>Η προσφυγή της Επιτροπής βασιζόταν αποκλειστικώς στο νυν άρθρο 90 ΕΚ και αμφότεροι οι διάδικοι συμφώνησαν ότι το τέλος ήταν εσωτερικός φόρος υπό την έννοια του άρθρου αυτού. Ωστόσο, σκοπός του άρθρου αυτού είναι να διασφαλίζει την απόλυτη ουδετερότητα των εσωτερικών φόρων έναντι των εγχωρίων και των εισαγομένων προϊόντων. Δεν μπορεί να γίνει επίκληση του άρθρου αυτού κατά των φόρων που επιβαρύνουν εισαγόμενα προϊόντα, όταν δεν υπάρχει ομοειδής ή ανταγωνιστική εγχώρια παραγωγή· ειδικότερα, εφόσον δεν δημιουργούνται διακρίσεις ούτε υφίσταται προστατευτισμός, δεν μπορεί βάσει του άρθρου αυτού να ασκηθεί κριτική επί της υπερβολικής φορολογίας που ενδέχεται να επιβάλλουν τα κράτη μέλη σε συγκεκριμένα προϊόντα.</TXT></NP><?PAGE NO="I-6071"?><NP><NO.P>18.</NO.P><TXT>Το Δικαστήριο αναγνώρισε ότι, όπως δέχθηκε με την απόφαση Stier<NOTE NOTE.ID="E0009" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19680404">4ης Απριλίου 1968</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="31/67" YEAR="1968" PAGE.ECR="751">31/67 (Συλλογή τόμος 1965-1968, σ. 751)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, τα κράτη μέλη δεν μπορούν να επιβάλλουν επιβαρύνσεις τόσο υψηλές ώστε να εμποδίζουν την ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων οσάκις, ελλείψει παρεμφερούς εγχώριας παραγωγής, δεν έχουν εφαρμογή οι απαγορεύσεις του άρθρου 90 ΕΚ. Ωστόσο, τέτοιες επιβαρύνσεις μπορούν να εκτιμώνται μόνο βάσει των νυν άρθρων 28 έως 30 ΕΚ και η προσφυγή δεν ασκήθηκε βάσει των άρθρων αυτών<NOTE NOTE.ID="E0010" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Σχέψη 13.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>19.</NO.P><TXT>Η προσφεύγουσα ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου στην παρούσα δίκη, De Danske Bilimportører (στο εξής: DBI), αποτελεί εμπορική ένωση των εισαγωγέων αυτοκινήτων. Το 1999 αγόρασε ένα καινούριο αυτοκίνητο Audi — μάλλον εισαχθέν από άλλο κράτος μέλος — προκειμένου να το χρησιμοποιεί ο διευθυντής της, αντί συνολικής τιμής (περιλαμβανομένων των δαπανών παραδόσεως) <FT TYPE="NUMBER">498546</FT> DKK, εκ των οποίων <FT TYPE="NUMBER">297456</FT> DKK αποτελούσαν το τέλος ταξινομήσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>20.</NO.P><TXT>Η DBI άσκησε προσφυγή κατά του δανικού Υπουργείου Φορολογίας με την οποία υποστηρίζει ότι το τέλος είναι παράνομο από πλευράς πλειόνων διατάξεων του κοινοτικού δικαίου και ζητεί την επιστροφή του.</TXT></NP><NP><NO.P>21.</NO.P><TXT>Εκτός από τα προπαρατεθέντα άρθρα 28, 29 και 90 ΕΚ, η DBI αναφέρεται στο άρθρο 11, Α, παράγραφος 2, στοιχείο α', της έκτης οδηγίας περί ΦΠΑ<NOTE NOTE.ID="E0011" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Έκτη οδηγία 77/388/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19770517">17ης Μαΐου 1977</DATE>, περ. [εναρμονίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών, των σχετικών με τους φόρους κύκλου εργασιών — κοινό σύστημα φόρου προστιθεμενης αξίας: ομοιόμορφη φορολογική βάση (ΕΕ ειδ. έκ.δ. 09/001, σ. 49).</P></NOTE>, κατά το οποίο, στη βάση επιβολής του ΦΠΑ πρέπει να περιλαμβάνονται όλοι οι άλλοι φόροι, δασμοί, δικαιώματα, εισφορές και τέλη, και στο άρθρο 33 της ίδιας οδηγίας, κατά το οποίο, τα κράτη μέλη μπορούν να διατηρούν σε ισχύ ή να θεσπίζουν φόρους, δικαιώματα και τέλη που δεν έχουν τον χαρακτήρα φόρου κύκλου εργασιών μόνον εφόσον δεν συνεπάγονται διατυπώσεις που συνδέονται με τη διέλευση των συνόρων στον συνδυασμό των άρθρων 3, παράγραφος 1, στοιχείο ζ', και 10 ΕΚ, κατά τον οποίο, τα κράτη μέλη πρέπει να απέχουν από κάθε ενέργεια δυνάμενη να θέσει σε κίνδυνο την επίτευξη του ανόθευτου ανταγωνισμού στην εσωτερική αγορά· στο άρθρο 81 ΕΚ, το οποίο απαγορεύει τις συμφωνίες και τις εναρμονισμένες πρακτικές που περιορίζουν ή νοθεύουν τον ανταγωνισμό· και στον κανονισμό 1475/95<NOTE NOTE.ID="E0012" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Κανονιομός (ΕΚ) 1475/95 της Επιτροπής, της <DATE ISO="19950628">28ης Ιουνίου 1995</DATE>, σχετικά με την εφαρμογή του άρθρου 85, παράγραφος 3, της Συνθήκης [νυν άρθρου 81, παράγραφος 3, ΕΚ) σε ορισμένες κατηγορίες συμφωνιών διανομής, πώλησης και εξυπηρέτησης μετά την πώληση αυτοκινήτων οχημάτων (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="145" DATE.PUB="1995" PAGE.FIRST="25">ΕΕ 1995, L 145, σ. 25</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, ο οποίος εφαρμόζει το άρθρο 81, παράγραφος 3, ΕΚ στις συμφωνίες διανομής αυτοκινήτων εντός της Κοινότητας.</TXT></NP><NP><NO.P>22.</NO.P><TXT>Το Østre Landsret, ενώπιον του οποίου εκκρεμείη υπόθεση, ζητεί από το Δικαστήριο να το διαφωτίσει ειδικώς ως προς την ερμηνεία του άρθρου 28 ΕΚ· με τη διάταξη περί παραπομπής, δεν εξετάζει τους επικουρικούς ισχυρισμούς που βασίζονται στις άλλες διατάξεις που παρατίθενται στην προηγούμενη παράγραφο. Ανέστειλε τη διαδικασία και ζήτησε την έκδοση προδικαστικής<?PAGE NO="I-6072"?> αποφάσεως επί των ακολούθων ερωτημάτων:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0008" REF.END="QE0008" CODE="00AB"/>1)</NO.P><TXT>Μπορεί ένας επιβαλλόμενος από κράτος μέλος έμμεσος φόρος (τέλος ταξινομήσεως), ο οποίος αντιστοιχεί για τα καινούργια αυτοκίνητα στο 105 % των <FT TYPE="NUMBER">52800</FT> DKK και στο 180 % του υπολοίπου της φορολογητέας αξίας, να αποτελεί μέτρο αποτελέσματος ισοδυνάμου προς ποσοτικό περιορισμό επί των εισαγωγών και, επομένως, να απαγορεύεται κατά το άρθρο 28 ΕΚ (βλ., συναφώς, την απόφαση του Δικαστηρίου της <DATE ISO="19901211">11ης Δεκεμβρίου 1990</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-47/88" YEAR="1990" PAGE.ECR="I-4509">C-47/88, Επιτροπή κατά Δανίας, Συλλογή 1990, σ. Ι-4509, σκέψη 13</REF.DOC.ECR>);</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα, μπορεί το τέλος ταξινομήσεως να δικαιολογείται από τους λόγους που διατυπώνονται στο άρθρο 30 ΕΚ ή απορρέουν από τη σχετική με' το άρθρο 28 ΕΚ νομολογία του Δικαστηρίου [βλ. την απόφαση της <DATE ISO="19790220">20ής Φεβρουαρίου 1979</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="120/78" YEAR="1979" PAGE.ECR="321">120/78, Rewe-Zentral (καλούμενη Cassis de Dijon), Συλλογή τόμος 1979/Ι, σ. 321</REF.DOC.ECR>];<QUOT.END ID="QE0008" REF.START="QS0008" CODE="00BB"/></TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>23.</NO.P><TXT>Γραπτές παρατηρήσεις κατέθεσαν η DBI, η Δανική Κυβέρνηση, εκπροσωπούσα το καθού της κύριας δίκης Υπουργείο Φορολογίας, η Ιταλική και η Φινλανδική Κυβέρνηση και η Επιτροπή, όλοι δε οι ανωτέρω πλην της Ιταλικής Κυβερνήσεως ανέπτυξαν προφορικές παρατηρήσεις κατά την επ' ακροατηρίου συζήτηση.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Εκτίμηση</P></TI></TITLE><NP><NO.P>24.</NO.P><TXT>Το βασικό ζήτημα εν προκειμένω είναι αν ένα τέλος ταξινομήσεως αυτοκινήτων όπως το περιγραφόμενο μπορεί να εκτιμηθεί από πλευράς του άθρου 28 ΕΚ· σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως, προκύπτει το ενδεχόμενο διπαιολογήσεώς του. Το εθνικό δικαστήριο δεν ζητεί ρητώς διευκρινίσεις επί άλλων διατάξεων — λαμβανομένων υπόψη μάλιστα ορισμένων ισχυρισμών της DBI, μάλλον απέφυγε σαφώς να ζητήσει τέτοιες διευκρινίσεις. Ωστόσο, το άρθρο 28 πρέπει να εξετασθεί εντός του πλαισίου της οικονομίας της Συνθήκης και, επομένως, είναι επίσης αναγκαίο να ληφθούν σε κάποιο βαθμό υπόψη τα άρθρα 25 και 90.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Γενικές παρατηρήσεις επίτων άρθρων 25, 28 και 90 ΕΚ</P></TI></TITLE><NP><NO.P>25.</NO.P><TXT>Ανωτέρω<NOTE NOTE.ID="E0013" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Σημεία 3 έως 9.</P></NOTE> εξέθεσα συνοπτικώς τις διατάξεις αυτές, αλλά μπορεί να είναι χρήσιμη μια περαιτέρω ανακεφαλαίωση μερικών από τα πιο ουσιώδη στοιχεία τους.</TXT></NP><NP><NO.P>26.</NO.P><TXT>Το άρθρο 25 ΕΚ απαγορεύει τους τελωνειακούς δασμούς ή τις φορολογικές επιβαρύνσεις<?PAGE NO="I-6073"?> ισοδυνάμου αποτελέσματος. Η έννοια αυτή καλύπτει κάθε επιβάρυνση, όσο μικρή και αν είναι, η οποία πλήττει τα εμπορεύματα λόγω του ότι διέρχονται τα σύνορα<NOTE NOTE.ID="E0014" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Αποφάσεις της <DATE ISO="19690701">1ης Ιουλίου 1969</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="24/68" YEAR="1969" PAGE.ECR="55">24/68, Επιτροπή κατά Ιταλίας (Συλλογή τόμος 1969-1971, σ. 55, σκέψεις 8 έως 10)</REF.DOC.ECR>, και συνεκδικα-σθείσες υποθέσεις <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="2/69+3/69" YEAR="1969" PAGE.ECR="59">2/69 και 3/69, Diamantaibeidtrs (Συλλογή τόμος 1969-1971, σ. 59, σκέψεις 15 έως 18)</REF.DOC.ECR>· βλ., ως πλέον πρόσφατη, απόφαση της <DATE ISO="20020423">23ης Απριλίου 2002</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-234/99" YEAR="2002" PAGE.ECR="I-3657">C-234/99, Nygård (Συλλογή 2002, σ. Ι-3657, σκέψη 19)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Περιλαμβάνει τις επιβαρύνσεις που συνδέονται με διοικητικές διατυπώσεις όπως είναι η διενέργεια ελέγχων, εκτός αν οι επιβαρύνσεις δεν υπερβαίνουν το πραγματικό κόστος των οικείων διατυπώσεων και εκτός αν οι εν λόγω διατυπώσεις είναι υποχρεωτικές και ομοιόμορφες, προβλέπονται από το κοινοτικό δίκαιο προς το γενικό συμφέρον της Κοινότητας και ευνοούν την ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων, ιδίως εξουδετερώνοντας τα εμπόδια που ενδεχομένως προκύπτουν από μονομερή μέτρα<NOTE NOTE.ID="E0015" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ απόφαση της <DATE ISO="19880927">27ης Σεπτεμβρίου 1988</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="18/87" YEAR="1988" PAGE.ECR="5427">18/87, Επιτροπή κατά Γερμανίας (Συλλογή 1988, σ. 5427, σκέψη 8)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Κατά τα λοιπά, η απαγόρευση είναι απόλυτη και ανεξάρτητη από κάθε περιοριστικό αποτέλεσμα στο εμπόριο — μολονότι μπορεί να θεωρηθεί ότι κάποιος βαθμός περιοριστικού αποτελέσματος είναι συνήθως εγγενής σε κάθε τέτοια επιβάρυνση. Οσάκις υφίσταται τέτοιο τέλος ή επιβάρυνση, όσο ασήμαντο και αν είναι, η συμμόρφωση προς το άρθρο 25 μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την κατάργηση του.</TXT></NP><NP><NO.P>27.</NO.P><TXT>Το άρθρο 90 ΕΚ απαγορεύει κάθε εσωτερικό φόρο που εισάγει διάκριση εις βάρος ομοειδών προϊόντων από άλλα κράτη μέλη ή προστατεύει εμμέσως την εγχώρια παραγωγή κατά οποιονδήποτε τρόπο. Το άρθρο αυτό συμπληρώνει το άρθρο 25 και σκοπεί στη διασφάλιση της ελεύθερης κυκλοφορίας των εμπορευμάτων, υπό κανονικές συνθήκες ανταγωνισμού, με την κατάργηση κάθε μορφής προστατευτισμού που θα μπορούσε να προκύψει από την επιβολή εσωτερικών φόρων που εισάγουν δυσμενείς διακρίσεις και, έτσι, στη διασφάλιση της απόλυτης ουδετερότητας των εσωτερικών φόρων έναντι των εγχωρίων και των εισαγομένων προϊόντων<NOTE NOTE.ID="E0016" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ., επί παραδείγματι, απόφαση της <DATE ISO="19880303">3ης Μαρτίου 1988</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="252/86" YEAR="1988" PAGE.ECR="1343">252/86, Bergandi (Συλλογή 1988, σ. 1343, σκέψη 24)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>28.</NO.P><TXT>Όπως και με το άρθρο 25, δεν υπάρχει φορολογική διάταξη η οποία να διαφεύγει την απαγόρευση με δικαιολογητικό λόγο κάποιον κανόνα de minimis. Ωστόσο, η απαγόρευση δεν αφορά τη φορολογία, αλλά τη δυσμενή διάκριση ή τον προστατευτισμό και, επομένως, αρκεί η εξάλειψη του εισάγοντος δυσμενή διάκριση ή προστατευτισμό στοιχείου για τη συμμόρφωση προς το άρθρο. Οσάκις κρίνεται αν συντρέχει δυσμενής διάκριση ή προστατευτισμός, η κατάσταση εξετάζεται σφαιρικά και συνεκτιμώνται αντισταθμιστικοί παράγοντες — αναλόγως των συνθηκών εφαρμογής της, μια κατ' αποκοπήν επιβάρυνση μπορεί όντως να συνεπάγεται δυσμενή διάκριση<NOTE NOTE.ID="E0017" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ, επί παραδείγματι, απόφαση της <DATE ISO="19700505">5ης Μαΐου 1970</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="77/69" YEAR="1970" PAGE.ECR="305">77/69, Επιτροπή χατά Βελγίου (Συλλογή τόμος 1969-1971, σ. 305)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> και δεν είναι αδιανόητη η περίπτωση επιβαρύνσεως πλήττουσας μόνον τα εισαγόμενα προϊόντα, η οποία στην πραγματικότητα αποκαθιστά μια ανισορροπία προκαλούμενη από την επιβολή μιας διαφορετικής επιβαρύνσεως στα εγχώρια προϊόντα σε προηγούμενο στάδιο της παραγωγής.</TXT></NP><NP><NO.P>29.</NO.P><TXT>Το άρθρο 28 ΕΚ απαγορεύει όλους τους ποσοτικούς περιορισμούς και τα μέτρα ισοδυνάμου<?PAGE NO="I-6074"?> αποτελέσματος. Η έννοια αυτή είναι πολύ ευρεία<NOTE NOTE.ID="E0018" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. τον προπαρατεθέντα στο σημείο 6 ορισμό της αποφάσεως Dassonville.</P></NOTE> και δεν υπάρχει και πάλι (όπως γίνεται γενικώς δεκτό) κανόνας de minimis<NOTE NOTE.ID="E0019" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ., επί παραδείγματι, αποφάσεις της <DATE ISO="19840405">5ης Απριλίου 1984</DATE>, συνεκδι-κασθείσες υποθέσεις <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="177/82+178/82" YEAR="1984" PAGE.ECR="1797">177/82 και 178/82, Van de Haar (Συλλογή 1984, σ. 1797, σκέψη 13)</REF.DOC.ECR>, της <DATE ISO="19840313">13ης Μαρτίου 1984</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="16/83" YEAR="1984" PAGE.ECR="1299">16/83, Pranu (Συλλογή 1984, σ. 1299, σκέψη 20)</REF.DOC.ECR>, της <DATE ISO="19850314">14ης Μαρτίου 1985</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="269/83" YEAR="1985" PAGE.ECR="837">269/83, Επιτροπή' κατά Γαλλίας (Συλλογή 1985, σ. 837, σκέψη 10)</REF.DOC.ECR>, και της <DATE ISO="19860605">5ης Ιουνίου 1986</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="103/84" YEAR="1986" PAGE.ECR="1759">103/84, Επιτροπή κατά Ιταλίας (Συλλογή 1986, σ. 1759, σκέψη 18)</REF.DOC.ECR>. Ωστόσο, το Δικαστήριο δέχθηκε ότι κάποιοι περιορισμοί μπορεί να έχουν τόσο τυχαία και έμμεσα αποτελέσματα ώστε να μη θεωρούνται ικανοί να παρεμποδίζουν το εμπόριο: βλ. αποφάσεις της <DATE ISO="19980618">18ης Ιουνίου 1998</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-266/96" YEAR="1998" PAGE.ECR="I-3949">C-266/96, Corsica Ferries France (Συλλογή 1998, σ. Ι-3949, σκέψη 31)</REF.DOC.ECR>, της <DATE ISO="19990921">21ης Σεπτεμβρίου 1999</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-44/98" YEAR="1999" PAGE.ECR="I-6269">C-44/98, BASF (Συλλογή 1999, σ. Ι-6269, σκέψη 16)</REF.DOC.ECR>, και της <DATE ISO="20000113">13ης Ιανουαρίου 2000</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-254/98" YEAR="2000" PAGE.ECR="I-151">C-254/98, TK-Heimdienst (Συλλογή 2000, σ. Ι-151, σκέψη 30)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Εντούτοις, αντιθέτως προς τις καταστάσεις που διέπονται από τα άρθρα 25 ή 90, εφόσον ένα εθνικό μέτρο εμπίπτει κατ' αρχήν στο άρθρο 28, μπορεί παρά ταύτα να είναι δικαιολογημένο και έτσι να διαφεύγει την απαγόρευση, για οποιονδήποτε από τους λόγους που εκτίθενται στο άρθρο 30 ΕΚ και στη νομολογία του Δικαστηρίου<NOTE NOTE.ID="E0020" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ σημεία 7 και 8 ανωτέρω.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>30.</NO.P><TXT>Σε σύγκριση με τα άρθρα 25 και 90 ΕΚ, το άρθρο 28 έχει σαφώς πολύ ευρύ πεδίο εφαρμογής και λειτουργεί κατά κάποιον τρόπο ως πλέγμα ασφαλείας. Το Δικαστήριο έκρινε ότι αφορά, γενικώς, όλα τα μέτρα τα οποία παρεμποδίζουν τις εισαγωγές και στα οποία δεν αναφέρονται ειδικώς άλλες διατάξεις της Συνθήκης<NOTE NOTE.ID="E0021" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ, επί παραδείγματι, απόφαση Bergandi, προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 16, σκέψη 33.</P></NOTE>. Σε σχέση με τα άρθρα εκείνα, καθένα από τα οποία αποτελεί lex specialis, το άρθρο 28 έχει χαρακτηρισθεί ως lex generalis<NOTE NOTE.ID="E0022" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ, επί παραδείγματι, τις προτάσεις του γενικού εισαγγελέα G. Tesauro στις συ νεκδικασθεΐσες υποθέσεις επί των οποίων εκδόθηκεη απόφαση του Δικαστηρίου της <DATE ISO="19920311">11ης Μαρτίου 1992</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-78/90—C-83/90" YEAR="1992" PAGE.ECR="I-1847">C-78/90 έως C-83/90, Compagnie Commerciale de l'Ouest (Συλλογή 1992, σ. Ι-1847, σ. I-1865)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>31.</NO.P><TXT>Είναι σαφές ότι, λαμβανομένων υπόψη των διαφορετικών συνεπειών που απορρέουν από την εφαρμογή των τριών άρθρων, είναι σημαντικό να γνωρίζει κανείς με ακρίβεια ποιο διέπει κάθε περίπτωση. Αν μια επιβάρυνση εμπίπτει στο άρθρο 25 πρέπει να καταργηθεί, ενώ αν εμπίπτει στο άρθρο 90 πρέπει μόνο να εξαλειφθεί το στοιχείο που εισάγει δυσμενή διάκριση ή προστατευτισμό. Ένα μέτρο το οποίο εμπίπτει στο άρθρο 28 μπορεί να επιτρέπεται αν επιδιώκει ένα ή περισσότερους δικαιολογημένους σκοπούς κατά τρόπο ανάλογο προς την επίτευξη τους, ενώ το πεδίο δικαιολογήσεως βάσει των άρθρων 25 ή 90 είναι πολύ πιο περιορισμένο. Από την άλλη πλευρά, τα δύο αυτά άρθρα έχουν εφαρμογή μόνον υπό περιορισμένο σύνολο προϋποθέσεων, οι οποίες πάντοτε αφορούν επιβάρυνση ή τέλος, ενώ το άρθρο 28 μπορεί να έχει εφαρμογή σε μεγάλη ποικιλία μέτρων ικανών να εμποδίζουν το εμπόριο.</TXT></NP><NP><NO.P>32.</NO.P><TXT>Υπό τις συνθήκες αυτές, δεν εκπλήσσει το γεγονός ότι το Δικαστήριο επανειλημμένως επισήμανε ότι υπάρχουν όρια μεταξύ των πεδίων εφαρμογής των τριών άρθρων, μόνον ένα από τα οποία μπορεί να έχει εφαρμογή επί ενός συγκεκριμένου μέτρου.</TXT></NP><NP><NO.P>33.</NO.P><TXT>Με την απόφαση Compagnie Commerciale de l'Ouest<NOTE NOTE.ID="E0023" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 22, σκέψεις 20 έως 22· βλ, επίσης, ως πιο πρόσφατη επιβεβαίωση της κρίσεως αυτής, απόφαση της <DATE ISO="20000203">3ης Φεβρουαρίου 2000</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-228/98" YEAR="2000" PAGE.ECR="I-577">C-228/98, Δούνιας (Συλλογή 2000, σ.Ι-577, σκέψη 39)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, επί παραδείγματι, το Δικαστήριο παρατήρησε ότι <QUOT.START ID="QS0009" REF.END="QE0009" CODE="00AB"/>το πεδίο<?PAGE NO="I-6075"?> εφαρμογής του άρθρου [28] δεν περιλαμβάνει τα εμπόδια οτα οποία αναφέρονται άλλες ειδικές διατάξεις της Συνθήκης, τα δε εμπόδια φορολογικής φύσεως ή ισοδυνάμου αποτελέσματος προς δασμούς που αναφέρονται στα άρθρα [25 και 90] δεν εμπίπτουν στην απαγόρευση του άρθρου [28]. [...] το Δικαστήριο, οφείλει να εξετάσει πρώτον αν ένα μέτρο [...] εμπίπτει στις διατάξεις των άρθρων [25 ή 90], μόνο δε σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως θα πρέπει να εξεταστεί αν το υπό κρίση μέτρο εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου [28] [...]<QUOT.END ID="QE0009" REF.START="QS0009" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>34.</NO.P><TXT>Όσον αφορά τα αυτοτελή πεδία εφαρμογής των άρθρων 25 και 90, κατά παγία νομολογία του Δικαστηρίου<NOTE NOTE.ID="E0024" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ., ως πλέον πρόσφατη, απόφαση C-234/99, Nygård, προπαραιε-θείσα στην υποσημείωση 14, σκέψη 17.</P></NOTE>, <QUOT.START ID="QS0010" REF.END="QE0010" CODE="00AB"/>οι διατάξεις περί επιβαρύνσεων ισοδυνάμου αποτελέσματος καθώς και οι διατάξεις περί συνεπαγομένων δυσμενή διάκριση εσωτερικών φόρων δεν εφαρμόζονται σωρευτικώς, οπότε ο ίδιος φόρος δεν είναι δυνατόν, στο πλαίσιο του συστήματος της Συνθήκης, να εμπίπτει, ταυτοχρόνως, και στις δύο αυτές κατηγορίες<QUOT.END ID="QE0010" REF.START="QS0010" CODE="00BB"/>.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Τα άρθρα 25 και 90 ΕΚ όσον αφορά την υπό κρίση υπόθεση</P></TI></TITLE><NP><NO.P>35.</NO.P><TXT>Το επίμαχο τέλος ταξινομήσεως είναι σαφώς φορολογικής φύσεως. Βάσει του χαρακτηριστικού αυτού και υπό το πρίσμα της νομολογίας που παρατέθηκε στο σημείο 33 ανωτέρω, μπορεί να πρέπει να εξετασθεί είτε από πλευράς του άρθρου 25 ως φορολογική επιβάρυνση αποτελέσματος ισοδυνάμου προς δασμό ή του άρθρου 90 ως εσωτερικό φορολογικό μέτρο.</TXT></NP><NP><NO.P>36.</NO.P><TXT>Εντούτοις, το άρθρο 25 έχει εφαρμογή μόνον επί των επιβαρύνσεων που πλήττουν τα εμπορεύματα λόγω της διελεύσεως των συνόρων. Εν προκειμένω, μολονότι το τέλος πιθανώς επιβάλλεται εν τοις πράγμασι λίγο μετά την εισαγωγή, προφανώς το πληττόμενο γεγονός είναι μάλλον η πρώτη ταξινόμηση προς χρήση στο οδικό δίκτυο της Δανίας και όχι η διέλευση των συνόρων. Μολονότι το Δικαστήριο δεν διαθέτει τις πλήρεις λεπτομέρειες του τρόπου εφαρμογής, μπορεί να υποτεθεί ότι το τέλος θα είχε επίσης εφαρμογή αν ένας ζηλωτής κατασκεύαζε το δικό του αυτοκίνητο στη Δανία και επιθυμούσε να χρησιμοποιήσει το οδικό δίκτυο της χώρας αυτής. Αντιστοίχως, φαίνεται πειστικό το επιχείρημα ότι ένα αυτοκίνητο εισαχθέν αποκλειστικώς για να αποτελέσει έκθεμα σε μουσείο ή, ίσως, για να χρησιμοποιηθεί επί ιδιόκτητης εκτάσεως μπορεί να διαφύγει την εισφορά. Εν πάση περιπτώσει δεν προβλήθηκε ο ισχυρισμός, ούτε ενώπιον του Δικαστηρίου ούτε — προφανώς — ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου, ότι το τέλος αποτελεί στην πραγματικότητα δασμό ή επιβάρυνση ισοδυνάμου αποτελέσματος, ότι επιβάλλεται λόγω του ότι τα αυτοκίνητα διέρχονται τα σύνορα ή ότι πρέπει να εκτιμηθεί δυνάμει του άρθρου 25 ΕΚ.</TXT></NP><NP><NO.P>37.</NO.P><TXT>Αν αυτές οι υποθέσεις περί της εφαρμογής του τέλους ταξινομήσεως είναι ορθές, επομένως το άρθρο 90 προφανώς αποτελεί τη διάταξη βάσει της οποίας θα κριθεί το<?PAGE NO="I-6076"?> τέλος αυτό, ακόμη και αν όντως πλήττει μόνον τα εισαγόμενα αυτοκίνητα. Όπως επισήμανε το Δικαστήριο με την απόφαση Επιτροπή κατά Γαλλίας<NOTE NOTE.ID="E0025" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19810203">3ης Φεβρουαρίου 1981</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="90/79" YEAR="1981" PAGE.ECR="283">90/79 (Συλλογή 1981, σ. 283, σκέψη 14)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, <QUOT.START ID="QS0011" REF.END="QE0011" CODE="00AB"/>μια επιβάρυνση, η οποία πλήττει ένα προϊόν πού εισάγεται από άλλο κράτος μέλος, ενώ υπάρχει ίδιο ή παρεμφερές εθνικό προϊόν, δεν συνιστά επιβάρυνση ισοδυνάμου αποτελέσματος, αλλά εσωτερικό φόρο κατά τήν έννοια του άρθρου [90], αν ανάγεται σ' ενα γενικό σύστημα εσωτερικών εισφορών, στο οποίο εμπίπτουν συστηματικά κατηγορίες προϊόντων σύμφωνα με αντικειμενικά κριτήρια, που εφαρμόζονται ανεξαρτήτως καταγωγής των προϊόντων<QUOT.END ID="QE0011" REF.START="QS0011" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>38.</NO.P><TXT>Το επίδικο εν προκειμένω τέλος ταξινομήσεως προφανώς ανταποκρίνεται στον ορισμό αυτό. Έχει συστηματική εφαρμογή σε κατηγορίες αυτοκινήτων σύμφωνα με αντικειμενικά κριτήρια. Επιπλέον, τα τέλη ταξινομήσεως έχουν παγίως κριθεί από το Δικαστήριο ως εσωτερικοί φόροι, υπό την έννοια του νυν άρθρου 90 ΕΚ<NOTE NOTE.ID="E0026" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Επί παραδείγματι, σεσειράυποθέσεων που αφορούσαν γαλλικά τέλη επί των αυτοκινήτων βλ., ως πλέον πρόσφατη, απόφαση της <DATE ISO="20010315">15ης Μαρτίου 2001</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-265/99" YEAR="2001" PAGE.ECR="I-2305">C-265/99, Επιτροπή κατά Γαλλίας (Συλλογή 2001, σ. Ι-2305)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Στη δε υπόθεση Επιτροπή κατά Δανίας<NOTE NOTE.ID="E0027" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 6.</P></NOTE>, το δανικό τέλος θεωρήθηκε από αμφότερους τους διαδίκους και από το Δικαστήριο ως εσωτερικός φόρος, υπό την έννοια του άρθρου αυτού.</TXT></NP><NP><NO.P>39.</NO.P><TXT>Εντούτοις, με την απόφαση εκείνη το Δικαστήριο έκρινε σαφέστατα ότι το τέλος επί των καινούριων αυτοκινήτων δεν συνιστούσε παράβαση του άρθρου 90, δεδομένου ότι δεν υπήρχε ομοειδής ή ανταγωνιστική εγχώρια παραγωγή και, επομένως, δεν μπορούσαν να δημιουργηθούν διακρίσεις ούτε μπορούσε να υπάρχει προστατευτισμός. Όσον αφορά τα μεταχειρισμένα αυτοκίνητα, από τη διάταξη περί παραπομπής προκύπτει ότι η Δανία συμμορφώθηκε με την απόφαση Επιτροπή κατά Δανίας και ότι το εισάγον δυσμενή διάκριση στοιχείο που εντόπισε το Δικαστήριο έχει πλέον εξαλειφθεί.</TXT></NP><NP><NO.P>40.</NO.P><TXT>Είναι αληθές ότι η DBI ισχυρίστηκε, σχολιάζοντας άλλα κεφάλαια της προσφυγής της ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου, ότι το γεγονός ότι ένα πάγιο ποσοστό 9 % για το περιθώριο κέρδους του διανομέα περιλαμβάνεται αυτομάτως κατά τη φορολόγηση των καινούριων, αλλά όχι των μεταχειρισμένων αυτοκινήτων, και ότι τα ανταλλακτικά και οι επισκευές δεν θίγονται ευνοεί τα μεταχειρισμένα αυτοκίνητα (στη συντριπτική τους πλειονότητα <QUOT.START ID="QS0012" REF.END="QE0012" CODE="00AB"/>εγχώρια προϊόντα<QUOT.END ID="QE0012" REF.START="QS0012" CODE="00BB"/>) έναντι των καινούριων αυτοκινήτων (όλων εισαγομένων) και έτσι εισάγει διάκριση απαγορευόμενη από το άρθρο 90. Εντούτοις, δεδομένου ότι δεν προβλήθηκε κανένας άλλος ισχυρισμός — και δεν υποβλήθηκε κανένα ερώτημα — συναφώς, δεν θεωρώ σκόπιμο να εξετάσει το Δικαστήριο το ζήτημα αυτό.</TXT></NP><NP><NO.P>41.</NO.P><TXT>Συνεπώς, στο στάδιο αυτό, θεωρώ αναγκαίο να κριθεί ότι, το επίδικο τέλος ταξινομήσεως, δεδομένου ότι αποτελεί μάλλον μέρος ενός συστήματος εσωτερικών εισφορών και δεν επιβάλλεται λόγω της διελεύσεως των συνόρων, πρέπει να εξετασθεί από πλευράς του άρθρου 25 ΕΚ και όχι του<?PAGE NO="I-6077"?> άρθρου 90· εντούτοις, δεδομένου ότι δεν περιέχει στοιχείο εισάγον δυσμενή διάκριση ή προστατευτισμό, δεν αντιβαίνει στη διάταξη αυτή.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Το άρθρο 28 ΕΚ όσον αφορά την υπό κριοί] υπόθεση</P></TI></TITLE><NP><NO.P>42.</NO.P><TXT>Εφόσον το δανικό τέλος ταξινομήσεως πρέπει να εκτιμηθεί βάσει του άρθρου 90, είναι αμφισβητήσιμο αν, αφού το τέλος αυτό διέφυγε την απαγόρευση δυνάμει του εν λόγω άρθρου, μπορεί κατόπιν να εξετασθεί βάσει του άρθρου 28. Παρά ταύτα, μπορεί να θεωρηθεί ότι ένα προδήλως υπερβολικό τέλος, το οποίο σαφώς μπορεί να εμποδίσει το εμπόριο των προϊόντων επί των οποίων έχει εφαρμογή, θα μπορούσε κατ' εξαίρεση να εκτιμηθεί βάσει του άρθρου 28. Πράγματι, με την απόφαση Επιτροπή κατά Δανίας, το Δικαστήριο επισήμανε ότι τα κράτη μέλη δεν μπορούν να επιβάλλουν επιβαρύνσεις τόσον υψηλές ώστε να εμποδίζουν την ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων οσάκις, ελλείψει παρεμφερούς εγχώριας παραγωγής, δεν έχουν εφαρμογή οι απαγορεύσεις του άρθρου 90 ΕΚ και ότι οι επιβαρύνσεις αυτές μπορούν να εκτιμώνται βάσει του άρθρου 28.</TXT></NP><NP><NO.P>43.</NO.P><TXT>Ωστόσο, έναντι της απόψεως αυτής μπορούν να προβληθούν τουλάχιστον δύο αντιρρήσεις. Η άποψη αυτή φαίνεται ασυμβίβαστη, αφενός, με την οικονομία της Συνθήκης όπως έχει επανειλημμένα τονιστεί με τη νομολογία, συγκεκριμένα δε με τον αμοιβαίο αποκλεισμό της εφαρμογής των απαγορεύσεων των άρθρων 25,28 και 90 ΕΚ και, δεύτερον, με τη συνολική προσέγγιση του Δικαστηρίου στην ανάλυση του άρθρου 28, ειδικότερα όσον αφορά την έλλειψη κάθε ορίου εφαρμογής και τη φύση των δικαιολογητικών λόγων που γίνονται δεκτοί</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Αμοιβαίος αποκλεισμός της εφαρμογής των άρθρων 25,28 και 90 ΕΚ</P></TI></TITLE><NP><NO.P>44.</NO.P><TXT>Όπως επισήμανα ανωτέρω<NOTE NOTE.ID="E0028" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Στο σημείο 33.</P></NOTE>, κατά παγία νομολογία του Δικαστηρίου, το άρθρο 28 δεν έχει εφαρμογή στα εμπόδια στο εμπόριο τα οποία πρέπει να εκτιμώνται βάσει ειδικών διατάξεων της Συνθήκης και, επομένως, τα εμπόδια που πρέπει να εκτιμώνται βάσει των άρθρων 25 και 90 δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του.</TXT></NP><NP><NO.P>45.</NO.P><TXT>Ο κανόνας αυτός δικαιολογείται από τη διάρθρωση των εν λόγω διατάξεων.</TXT></NP><NP><NO.P>46.</NO.P><TXT>Τα άρθρα 25 και 28 είναι σαφώς παράλληλες διατάξεις, προοριζόμενες να καλύπτουν παράλληλες καταστάσεις και όχι να αλληλεπικαλύπτονται. Το ίδιο ισχύει σαφώς για το άρθρο 90, σε σχέση με τα άρθρα αυτά, μολονότι η διατύπωση του είναι ελαφρώς διαφορετική και το άρθρο αυτό βρίσκεται σε διαφορετικό τίτλο της Συνθήκης.</TXT></NP><?PAGE NO="I-6078"?><NP><NO.P>47.</NO.P><TXT>Ο κανόνας αυτός μπορεί επίσης να δικαιλογηθεί από λόγους ασφαλείας δικαίου.</TXT></NP><NP><NO.P>48.</NO.P><TXT>Τα τρία άρθρα σαφώς αφορούν διαφορετικά είδη μέτρων και εφαρμόζουν διαφορετικά κριτήρια εκτιμήσεως. Είναι σημαντικό να γνωρίζουν οι εθνικές αρχές — και οι θιγόμενοι ιδιώτες — σε ποια κριτήρια πρέπει να ανταποκρίνεται κάθε συγκεκριμένο μέτρο. Τα κράτη μέλη πρέπει να είναι σε θέση να καθορίζουν τους τομείς στους οποίους η δημοσιονομική κυριαρχική τους εξουσία μπορεί να ασκείται ελεύθερα και να έχουν επίγνωση των ορίων πέραν των οποίων η εξουσία αυτή περιορίζεται. Επιπλέον, αν ένα φορολογικό εμπόδιο στο εμπόριο το οποίο εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής είτε του άρθρου 25 είτε του άρθρου 90, αλλά όχι στις απαγορεύσεις που θεσπίζουν τα άρθρα αυτά, μπορούσε να εκτιμηθεί βάσει του άρθρου 28, θα μπορούσε κατ' αρχήν να επιτραπεί αν δικαιολογούνταν βάσει ενός από τους λόγους που εκτίθενται στο άρθρο 30 ή στην απόφαση Cassis de Dijon και στη σχετική νομολογία<NOTE NOTE.ID="E0029" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. όμως σημεία 64 επ. κατωτέρω.</P></NOTE>. Αν όμως το εμπόδιο αυτό ενέπιπτε σε κάποια από τις δύο απαγορεύσεις, δεν θα μπορούσε να επιτραπεί βάσει των λόγων αυτών. Δεν φαίνεται λογικό ένα φορολογικό μέτρο θεσπισθέν από κράτος μέλος να εκτιμάται έτσι βάσει εναλλακτικού μέτρου συγκρίσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>49.</NO.P><TXT>'Ετσι, αν αγνοηθούν οι διακρίσεις μεταξύ των τριών συνόλων κανόνων, δημιουργείται ανεπιθύμητη αβεβαιότητα σε τομέα όπου απαιτείται σαφήνεια.</TXT></NP><NP><NO.P>50.</NO.P><TXT>Όπως προκύπτει, η μόνη υπόθεση εκτός από την υπόθεση Επιτροπή κατά Δανίας στην οποία το Δικαστήριο έκανε νύξη περί της δυνατότητας εφαρμογής του νυν άρθρου 28 σε έναν εξαιρετικά υψηλό εσωτερικό φόρο ήταν η υπόθεση Stier, η οποία παρατίθεται στην απόφαση Επιτροπή κατά Δανίας. Σημειώνεται ωστόσο ότι με την απόφαση Stier το Δικαστήριο δεν αναφέρθηκε ειδικά στη διάταξη αυτή, αλλά γενικότερα στην ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων, η οποία δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι περιορίζεται λόγω της επιβολής ιδιαιτέρως υψηλών επιβαρύνσεων, <QUOT.START ID="QS0013" REF.END="QE0013" CODE="00AB"/>όταν ο φορολογικός συντελεστής βρίσκεται μέσα στο γενικό πλαίσιο του εθνικού φορολογικού συστήματος του οποίου η επίδικη εισφορά αποτελεί αναπόσπαστο μέρος<QUOT.END ID="QE0013" REF.START="QS0013" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0030" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση Stier, προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 9, σ. 756.</P></NOTE>. Πράγματι, είναι πειστικό το επιχείρημα ότι το Δικαστήριο μπορεί να είχε μάλλον κατά νου το νυν άρθρο 25 ΕΚ<NOTE NOTE.ID="E0031" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. τα επιχειοήματα της Επιτροπής που συνοψίζονται στην ξενόγλωσση έκδοση ([1968] ECR 240) και τις προτάσεις του γενικού εισαγγελέα J. Gand, Συλλογή τόμος 1965-1968, σ. 166.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>51.</NO.P><TXT>Πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι οι διαπιστώσεις του Δικαστηρίου δεν είχαν εν τέλει ως συνέπεια την εξέταση από πλευράς του άρθρου 28 ούτε στην υπόθεση Stier ούτε στην υπόθεση Επιτροπή κατά Δανίας και πρέπει συνεπώς να θεωρηθούν παρεμπίπτουσες στο πλαίσιο των υποθέσεων αυτών.</TXT></NP><NP><NO.P>52.</NO.P><TXT>Είναι αληθές ότι το Δικαστήριο έχει επανειλημμένως εξετάσει από πλευράς του νυν άρθρου 28 ΕΚ φορολογικά μέτρα τα<?PAGE NO="I-6079"?> οποία θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως εμπίπτοντα στο άρθρο 90. Στην υπόθεση Επιτροπή κατά Γαλλίας<NOTE NOTE.ID="E0032" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19850507">7ης Μαίου 1985</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="18/84" YEAR="1985" PAGE.ECR="1339">18/84 (Συλλογή 1985, σ. 1339)</REF.DOC.ECR>· βλ., ειδικότερα, σκέψεις 16 και 17.</P></NOTE>, επί παραδείγματι, όπως επισήμανε η Επιτροπή, το Δικαστήριο εξέτασε μα φορολογική διευκόλυνση παρεχόμενη στις επιχειρήσεις Τύπου για τις εκδόσεις τους που εκτυπώνουν στη Γαλλία, αλλά όχι στα άλλα κράτη μέλη, και κατέληξε ότι, δεδομένου ότι η διευκόλυνση αυτή ήταν ικανή να περιορίσει τις εισαγωγές, έπρεπε να θεωρηθεί ως μέτρο αποτελέσματος ισοδυνάμου προς ποσοτικό περιορισμό, απαγορευό-μενο από το άρθρο 28. Στην υπόθεση Franzén<NOTE NOTE.ID="E0033" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19971023">23ης Οκτωβρίου 1997</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-189/95" YEAR="1997" PAGE.ECR="I-5909">C-189/95 (Συλλογή 1997, σ. Ι-5909, σκέψεις 67 έως 77)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, ένα εθνικό σύστημα εγκρίσεως στο οποίο υποβάλλονταν οι εισαγωγείς οινοπνευματωδών ποτών, κατά το οποίο οι έμποροι έπρεπε να καταβάλλουν ένα υψηλό πάγιο τέλος για την υποβολή της αιτήσεως για τη χορήγηση εγκρίσεως και έναν υψηλό ετήσιο φόρο για να διατηρήσουν την έγκριση, εξετάσθηκε από πλευράς του άρθρου 28 και κρίθηκε ασυμβίβαστο προς το άρθρο αυτό. Το σύστημα εκείνο, κατά το Δικαστήριο, συνιστούσε εμπόδιο κατά την εισαγωγή των οινοπνευματωδών ποτών που προέρχονταν από τα λοιπά κράτη μέλη στον βαθμό που συνεπαγόταν για τα εν λόγω ποτά πρόσθετα έξοδα, όπως την καταβολή των τελών και φόρ ων που απαιτούνταν για τη χορήγηση της αδείας.</TXT></NP><NP><NO.P>53.</NO.P><TXT>Ωστόσο, θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι η απόφαση Επιτροπή κατά Γαλλίας, στην οποία δεν προβλήθηκε το ενδεχόμενο να αποτελεί το άρθρο 90 καταλληλότερη βάση για την εξέταση του επίδικου μέτρου, έπρεπε να έχει εκδοθεί επί διαφορετικής βάσεως και ότι το είδος της επιβαρύνσεως που αφορούσε η υπόθεση Franzén μπορεί αναμφίβολα να διακριθεί από ένα τέλος που πλήττει προϊόντα και, επομένως, το άρθρο 90 δεν θα ήταν κατάλληλο εν πάση περιπτώσει.</TXT></NP><NP><NO.P>54.</NO.P><TXT>'Ετσι, θεωρώ ευκταίο, για τους λόγους που διατύπωσα στα σημεία 45 έως 49 ανωτέρω, να διατηρηθεί μια σαφής διαχωριστική γραμμή μεταξύ των πεδίων εφαρμογής των εν λόγω άρθρων και τα φορολογικά μέτρα να μην εξετάζονται — εκτός αν για κάποιο λόγο δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 25 ούτε του άρθρου 90 — από πλευράς του άρθρου 28.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Οικονομία και ανάλυση του άρθρου 28 ΕΚ</P></TI></TITLE><NP><NO.P>55.</NO.P><TXT>Η προτεινόμενη εκτίμηση ενός εσωτερικού φόρου από πλευράς του άρθρου 28 ΕΚ όχι μόνον αντιβαίνει στην οικονομία της Συνθήκης, αλλά, πράγμα που είναι και το σπουδαιότερο, αντιβαίνει για διαφόρους λόγους στην οικονομία του άρθρου αυτού και στην ανάλυση του από το Δικαστήριο με την πάγια νομολογία του.</TXT></NP><NP><NO.P>56.</NO.P><TXT>Ωστόσο, το εμπόριο οποιουδήποτε προϊόντος περιορίζεται σε κάποιο βαθμό, τουλάχιστον εν δυνάμει, οσάκις το προϊόν πλήττεται με φόρο, σε σύγκριση με το εμπόριο του ιδίου προϊόντος αφορολόγητου. Εντούτοις, πραγματικός ή ση μαντικός περιορισμός του εμπορίου δεν είναι πιθανό να προκύψει (εφόσον δεν υπάρχει εναλλακτικό εγχώριο προϊόν) εκτός αν ο συντελεστής του φόρου είναι ιδιαίτερα υψηλός. Αντιστοίχως, υπάρχει σαφής κίνδυνος ένας ιδιαίτερα υψηλός εσωτερικός φόρος, όπως ο<?PAGE NO="I-6080"?> επίδικος εν προκειμένω, να έχει αισθητό αποτέλεσμα στις εισαγωγές.</TXT></NP><NP><NO.P>57.</NO.P><TXT>Η εξέταση όμως των φόρων αυτών από πλευράς του άρθρου 28 θα δημιουργούσε δύο σοβαρές δυσχέρειες.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>—</NO.P><TXT>Αναγκαιότητα της υπάρξεως ορίου</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>58.</NO.P><TXT>Πρώτον, κάθε επιβάρυνση επί εμπορευμάτων των οποίων δεν υπάρχει εγχώρια παραγωγή πρέπει να εμπίπτει στον ορισμό της αποφάσεως Dassonville ως <QUOT.START ID="QS0014" REF.END="QE0014" CODE="00AB"/>ικανή να επηρεάσει άμεσα ή έμμεσα, πραγματικά ή δυνητικά το ενδοκοινοτικό εμπόριο<QUOT.END ID="QE0014" REF.START="QS0014" CODE="00BB"/>. Πλείονα κράτη μέλη δεν έχουν παραγωγή αυτοκινήτων και, επομένως, κάθε τέλος ταξινομήσεως το οποίο επιβάλλουν θα εμπίπτει στον ορισμό, ανεξαρτήτως του ύψους του, μπορεί δε να επιβάλλονται άλλες επιβαρύνσεις σε πολλά είδη εμπορευμάτων μη παραγομένων εντός των κρατών αυτών.</TXT></NP><NP><NO.P>59.</NO.P><TXT>Αν όμως θεωρηθεί ότι όλες αυτές οι επιβαρύνσεις εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της απαγορεύσεως του άρθρου 28, εισάγεται μια σημαντικότατη καινοτομία η οποία βαίνει κατά πολύ πέραν των κριθέντων με την απόφαση Επιτροπή κατά Δανίας.</TXT></NP><NP><NO.P>60.</NO.P><TXT>Έτσι, αν η διάταξη αυτή πρέπει να καλύπτει <QUOT.START ID="QS0015" REF.END="QE0015" CODE="00AB"/>φόρους τέτοιου ύψους ώστε να διακυβεύεται [...] η ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων στο εσωτερικό της κοινής αγοράς<QUOT.END ID="QE0015" REF.START="QS0015" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0034" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση Επιτροπή κατά Δανίας, σκέψη 12.</P></NOTE>, πρέπει να τεθεί κάποιο (υψηλό κατά πάσα πιθανότητα) όριο εφαρμογής.</TXT></NP><NP><NO.P>61.</NO.P><TXT>Ωστόσο, αφενός, η θέσπιση ενός τέτοιου ορίου είναι αδύνατον να συνάδει με τη γενική άποψη, την οποία αντικατοπτρίζει η παγία νομολογία του Δικαστηρίου, ότι δεν υπάρχει ούτε de minimis εξαίρεση από το άρθρο 28<NOTE NOTE.ID="E0035" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ, επί παραδείγματι, την παρατιθέμενη ανωτέρω στην υποσημείωση 19 νομολογία· επισημαίνεται ότι το κριτήριο του τυχαίου και εμμέσου αποτελέσματος το οποίο αναφέρει η νομολογία αυτή δεν παρέχα βοήθεια σε υπόθεση όπως η υπό κρίση.</P></NOTE>· αφετέρου, κατά τον καθορισμό του ορίου αυτού είναι προφανώς αδύνατο να πληρούνται οι αναγκαίες προϋποθέσεις της δυνατότητας πρακτικής εφαρμογής και της ασφαλείας δικαίου χωρίς να επιλεγεί ένα εντελώς αυθαίρετο κριτήριο.</TXT></NP><NP><NO.P>62.</NO.P><TXT>Προκειμένου να ξεπερασθούν οι δυσχέρειες αυτές, η ορθή προσέγγιση έγκειται μάλλον στο να διευκρινισθεί η Συνθήκη καθαυτή και όχι στη δικαστική παρέμβαση, ιδίως δεδομένου ότι οι συγγραφείς της Συνθήκης προφανώς είχαν ως σκοπό να διέπονται τα αποτελέσματα της εσωτερικής φορολογίας στο ενδοκοινοτικό εμπόριο από το άρθρο 90.</TXT></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="I-6081"?><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>—</NO.P><TXT>Είδος της παρεχόμενης δικαιολογήσεως</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>63.</NO.P><TXT>Το δεύτερο σοβαρό πρόβλημα αφορά το γεγονός ότι τα μέτρα που καλύπτονται από το άρθρο 28 δεν μπορούν, κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου, να δικαιολογούνται από οικονομικούς λόγους, άποψη η οποία συνδέεται ειδικότερα με το δεύτερο ερώτημα που υπέβαλε το εθνικό δικαστήριο.</TXT></NP><NP><NO.P>64.</NO.P><TXT>Εάν το δανικό τέλος ταξινομήσεως αυτοκινήτων πρέπει να εξετασθεί βάσει του άρθρου 28 ΕΚ και αν αποδειχθεί ότι εμπίπτει στην απαγόρευση του άρθρου αυτού, τότε η απάντηση στο δεύτερο αυτό ερώτημα είναι κατ' αρχήν σαφής. Άπαξ ένας περιορισμός πρέπει να εκτιμηθεί βάσει του άρθρου 28, μπορούν να προβληθούν οι διάφοροι δικαιολογητικοί λόγοι τους οποίους προβλέπει το άρθρο 30 ή η νομολογία Cassis de Dijon.</TXT></NP><NP><NO.P>65.</NO.P><TXT>Εντούτοις, όπως επισήμαναν τόσο η DBI όσο και η Επιτροπή, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι <QUOT.START ID="QS0016" REF.END="QE0016" CODE="00AB"/>σκοποί αμιγώς οικονομικής φύσεως δεν μπορούν να δικαιολογήσουν εμπόδια στη θεμελιώδη αρχή της ελεύθερης κυκλοφορίας των εμπορευμάτων<QUOT.END ID="QE0016" REF.START="QS0016" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0036" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19980428">28ης Απριλίου 1998</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-120/95" YEAR="1998" PAGE.ECR="I-1831">C-120/95, Decker (Συλλογή 1993, σ. Ι-1831, σκέψη 39)</REF.DOC.ECR>· βλ.επίσης αποφάσεις της <DATE ISO="19611219">19ης Δεκεμβυίοϋ 1961</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="7/61" YEAR="1961" PAGE.ECR="635">7/61, Επιτροπή κατά Ιταλίας (Συλλογή τόμος 1954-1964, σ. 635, σ. 643)</REF.DOC.ECR>, της <DATE ISO="19820609">9ης Ιουνíοu 1982</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="95/81" YEAR="1982" PAGE.ECR="2187">95/81, Επιτροπή κατά Ιταλίας (Συλλογή 1982, σ. 2187, σκέψη 27)</REF.DOC.ECR>, και της <DATE ISO="19840207">7ης Φεβρουαρίου 1984</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="238/82" YEAR="1984" PAGE.ECR="523">238/82, Duphar (Συλλογή 1984, σ. 523, σκέψη 23)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>66.</NO.P><TXT>Ωστόσο, ο πρωταρχικός σκοπός της φορολογίας είναι εν γένει πάντοτε ο οικονο-μκός σκοπός της συγκεντρώσεως εσόδων για το Δημόσιο. Μερικές επιβαρύνσεις σκοπούν επίσης να καταστήσουν λιγότερο ενδιαφέρουσα την αγορά ορισμένων προϊόντων τα οποία θεωρούνται ότι έχουν επιβλαβείς ή ανεπιθύμητες συνέπειες, αλλά όχι να διασφαλίσουν την πλήρη απαγόρευση τους. Ωστόσο, τα εν λόγω προϊόντα συχνά παρουσιάζουν μεγάλη ελαστικότητα ζητήσεως και έτσι παρέχουν σημαντικά έσοδα στο Δημόσιο.</TXT></NP><NP><NO.P>67.</NO.P><TXT>Εάν ένα τέλος το οποίο συμβιβάζεται προς το άρθρο 90 ΕΚ εμπίπτει στην απαγόρευση του άρθρου 28, η εγγενής οικονομική φύση του προφανώς, βάσει της παρατεθεί-σας νομολογίας, του στερεί κάθε δικαιολόγηση.</TXT></NP><NP><NO.P>68.</NO.P><TXT>Ένα τέτοιο αποτέλεσμα είναι άτοπο, δεδομένου ότι επιβάλλει όπως φόροι οι οποίοι δεν απαγορεύονται από το άρθρο 90 ΕΚ υφίστανται, παρά ταύτα, τις συνέπειες του άρθρου 28, χωρίς το Δημόσιο να δικαιούται να προβάλλει ως δικαιολογητικό λόγο τον σκοπό ακριβώς για τον οποίο επιβλήθηκαν, δηλαδή τη συγκέντρωση δημοσίων εσόδων, μολονότι είναι αναμφίβολο ότι ο σκοπός της χρηματοδοτήσεως των δημοσίων δαπανών είναι δικαιολογημένος αφ' εαυτού.</TXT></NP><NP><NO.P>69.</NO.P><TXT>Εντούτοις, η νομολογία την οποία παραθέτουν η DBI και η Επιτροπή δεν είναι<?PAGE NO="I-6082"?> απολύτως αποφασιστική υπέρ μιας τέτοιας κατηγορηματικής απόψεως.</TXT></NP><NP><NO.P>70.</NO.P><TXT>Με την απόφαση Duphar<NOTE NOTE.ID="E0037" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 36.</P></NOTE> το Δικαστήριο έκρινε ότι το άρθρο 30 δεν μπορεί να δικαιολογήσει μέτρα <QUOT.START ID="QS0017" REF.END="QE0017" CODE="00AB"/>που επιδιώκουν πρωτίστως στόχο δημοσιονομικό<QUOT.END ID="QE0017" REF.START="QS0017" CODE="00BB"/>, πράγμα που συνεπάγεται ότι δικαιολόγηση μπορεί να υπάρξει μόνον εφόσον ο πρωταρχικός σκοπός δεν είναι οικονομικός. Με την απόφαση Campus Oil<NOTE NOTE.ID="E0038" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19840710">10ης Ιουλίου 1984</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="72/83" YEAR="1984" PAGE.ECR="2727">72/83, Campus Oil (Συλλογή 1984, σ. 2727, σκέψεις 35 και 36)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> το Δικαστήριο δέχθηκε ότι, οσάκις τα μέτρα δικαιολογούνται από τις επιταγές της δημόσιας ασφαλείας, το γεγονός ότι καθιστούν επίσης δυνατή την επίτευξη και άλλων σκοπών οικονομικής φύσεως δεν αποκλείει την εφαρμογή του άρθρου 30 — πράγμα το οποίο εξακολουθεί να μην καλύπτει την περίπτωση κατά την οποία οι λόγοι δημοσίου συμφέροντος είναι μόνο δευτερεύοντες. Με την απόφαση Decker<NOTE NOTE.ID="E0039" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 36.</P></NOTE> το Δικαστήριο αναφέρθηκε μόνο σε <QUOT.START ID="QS0018" REF.END="QE0018" CODE="00AB"/>σκοπούς <HT TYPE="ITALIC">αμιγώς</HT> οικονομικής φύσεως<QUOT.END ID="QE0018" REF.START="QS0018" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0040" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Η υπογράμμιση δική μου.</P></NOTE> και δέχθηκε ότι ο κίνδυνος σοβαρού πλήγματος στη χρηματοοικονομική ισορροπία του συστήματος κοινωνικής ασφαλίσεως μπορεί να συνιστά επιτακτικό λόγο γενικού συμφέροντος.</TXT></NP><NP><NO.P>71.</NO.P><TXT>Από τη νομολογία αυτή προκύπτει προφανώς ότι ένας οικονομικός σκοπός όπως η συγκέντρωση εσόδων για τη χρηματοδότηση των δημοσίων δαπανών δεν μπορεί αφ' εαυτού να αποτελεί δικαιολογητικό λόγο βάσει του άρθρου 30 ή της νομολογίας Cassis de Dijon, αλλά <HT TYPE="ITALIC">ότι</HT> η ύπαρξη του δεν αποκλείει την ύπαρξη ενός τέτοιου δικαιολογητικού λόγου δημοσίου συμφέροντος εφόσον i) ο οικονομικός σκοπός είναι δευτερεύων ως προς τον τελευταίο σκοπό ή ii) παρέχει το μέσο επιτεύξεως του σκοπού αυτού. Υπό τις συνθήκες αυτές, πολλές επιβαρύνσεις πιθανώς και πάλι δεν θα μπορούσαν να δικαιολογηθούν.</TXT></NP><NP><NO.P>72.</NO.P><TXT>Στην υπό κρίση υπόθεση, η Δανική Κυβέρνηση δήλωσε ότι το τέλος ταξινομήσεως επιβάλλεται για δημοσιονομικούς λόγους (αντιπροσωπεύει το 9,5 % περίπου όλων των εσόδων του Δημοσίου από εμμέσους φόρους και φόρους καταναλώσεως), αλλά ότι ασκούν επίσης επιρροή λόγοι προστασίας του περιβάλλοντος (προκειμένου να μειωθεί η κυκλοφοριακή συμφόρηση και να ενθαρρυνθεί η χρήση των μέσων μαζικής συγκοινωνίας).</TXT></NP><NP><NO.P>73.</NO.P><TXT>Έτσι, ο σκοπός της επιβολής του φόρου προφανώς δεν μπορεί να εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 30 ΕΚ ή στη νομολογία του Δικαστηρίου περί δικαιολογητικού λόγου.</TXT></NP><NP><NO.P>74.</NO.P><TXT>Ωστόσο, αν ο ως άνω σκοπός ενέπιπτε στο εν λόγω πεδίο ή στην εν λόγω νομολογία, και πάλι θα έπρεπε κατ' ανάγκη η επιβολή του φόρου να συμβιβάζεται με την αρχή της αναλογικότητας· πρέπει να είναι ανάλογη προς τον επιδιωκόμενο σκοπό<NOTE NOTE.ID="E0041" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ, επί παραδείγματι, απόφαση της <DATE ISO="20010308">8ης Μαρτίου 2001</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-405/98" YEAR="2001" PAGE.ECR="I-1795">C-405/98, Gourmet International Products (Συλλογή 2001, σ. I-1795, σκέψη 28)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> και δεν μπορεί να υπαχθεί στην παρέκκλιση αν ο επιδιωκόμενος σκοπός μπορεί να επιτευχθεί κατά τρόπο εξίσου αποτελεσματικό με μέτρα<?PAGE NO="I-6083"?> λιγότερο περιοριστικά για το ενδοκοινοτικό εμπόριο<NOTE NOTE.ID="E0042" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ., ως πρόσφατο παράδειγμα, απόφαση της <DATE ISO="20021024">24ης Οκτωβρίου 2002</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-121/00" YEAR="2002" PAGE.ECR="I-9193">C-121/00, Hahn (Σλλογή 2002, σ. Ι-9193, σκέψη 39)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Στην περίπτωση αυτή, θα απέ-κειτο στο εθνικό δικαστήριο να ελέγξει αν ο φόρος συμβιβάζεται με την αρχή της αναλογικότητας.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Τελικές σκέψεις</P></TI></TITLE><NP><NO.P>75.</NO.P><TXT>Οι δυσχέρειες τις οποίες συνεπάγεται η καθιέρωση — κατά τρόπο σύμφωνο προς την υφιστάμενη νομολογία — τόσον ενός ορίου η υπέρβαση του οποίου θα συνεπαγόταν την εφαρμογή του άρθρου 28 ΕΚ στους εσωτερικούς φόρους και ενός συστήματος ενδεχόμενων δικαιολογητικών λόγων των φόρων αυτών ενισχύουν κατά την άποψη μου το συμπέρασμα ότι το άρθρο 28 δεν είναι η προσήκουσα διάταξη υπό το πρίσμα της οποίας πρέπει να εξετάζονται τα μέτρα εσωτερικής φορολογίας, ακόμη και αν έχουν ένα de facto περιοριστικό αποτέλεσμα επί του ενδοκοινοτικού εμπορίου.</TXT></NP><NP><NO.P>76.</NO.P><TXT>Γνωρίζω ότι το συμπέρασμα αυτό δημιουργεί την εντύπωση ότι υπάρχει ένα απροσδόκητο κενό οτη Συνθήκη. Όντως, φαίνεται προδήλως ασυμβίβαστο προς τους σκοπούς της εσωτερικής αγοράς το να είναι ένα κράτος μέλος σε θέση να φορολογεί ορισμένα εισαγόμενα αγαθά σε τέτοιο βαθμό ώστε να θίγεται σημαντικά η ροή του ενδοκοινοτικού εμπορίου.</TXT></NP><NP><NO.P>77.</NO.P><TXT>Μπορεί επίσης να φαίνεται οξύμωρο — λαμβανομένης υπόψη της νομολογίας περί των άρθρων 25 και 90 ΕΚ — ότι η πλέον ασήμαντη επιβάρυνση η οποία πλήττει τα εμπορεύματα επ' ευκαιρία της διελεύσεως των συνόρων αντιβαίνει προς τη Συνθήκη, ενώ ένας υψηλός εσωτερικός φόρος σε πολλές περιπτώσεις δεν αντιβαίνει, ανεξαρτήτως των αποτελεσμάτων εκάστης επιβαρύνσεως επί του ενδοκοινοτικού εμπορίου.</TXT></NP><NP><NO.P>78.</NO.P><TXT>Ωστόσο, η απάντηση όσον αφορά αμφότερες αυτές τις φαινομενικές ανωμαλίες μπορεί να έγκειται εν μέρει, οσάκις κρίνεται το συμβιβαστόπροςτο άρθρο 90, σε έναν πιο προσεκτικό έλεγχο του κατά πόσον κάθε επίμαχος φόρος όντως αποτελεί συνεκτικό μέρος ενός συνήθους συστήματος φορολογήσεως του εν λόγω κράτους μέλους — τέτοιου είδους έλεγχοι έχουν πραγματοποιηθεί στο παρελθόν εντός ενός κάπως διαφορετικού πλαισίου<NOTE NOTE.ID="E0043" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Επί παραδείγματι, στην απόφαση της <DATE ISO="19370507">7ης Μαΐου 1937</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="193/85" YEAR="1937" PAGE.ECR="2035">193/85, Co-Frutta (Συλλογή 1937, σ. 2035, σκέψη 12)</REF.DOC.ECR>, οσοναφοράτη διάκριση μεταξύ των άρθρων 25 και 90.</P></NOTE>. Για το σκοπό αυτό, μπορεί επίσης να είναι σκόπιμο να εξετασθεί το ύψος του φόρου τόσο σε σχέση προς το ύψος άλλων εθνικών φόρων σε παρόμοιους τομείς, ακόμη δε και σε σχέση προς τους διαφόρους συντελεστές της φορολογίας αυτής εντός άλλων κρατών μελών.</TXT></NP><NP><NO.P>79.</NO.P><TXT>Μπορεί τέλος να υπομνησθεί ότι η Επιτροπή υπέβαλε ορισμένες συστάσεις προς το Συμβούλιο και το Κοινοβούλιο με την ανακοίνωση της <DATE ISO="20020906">6ης Σεπτεμβρίου 2002</DATE><NOTE NOTE.ID="E0044" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 5.</P></NOTE>. Οι<?PAGE NO="I-6084"?> συστάσεις αυτές επιδιώκουν, μεταξύ άλλων, την αναδιάρθρωση και την προσέγγιση των εθνικών φόρων επί των αυτοκινήτων, προκειμένου ιδίως να βελτιωθεί η λειτουργία της εσωτερικής αγοράς και να ενθαρρυνθεί η μεγαλύτερη μείωση των εκπομπών CO<HT TYPE="SUB">2</HT>. Δεν εκφέρω γνώμη επί του περιεχομένου των συστάσεων αυτών, αλλά μια νομοθετική πρωτοβουλία είναι κατά τη γνώμη μου καταλληλότερη, από πλευράς φορολογίας, απ' ό,τι μια κατά περίπτωση προσέγγιση δυνάμει του άρθρου 28.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Πρόταση</P></TI></TITLE><NP><NO.P>80.</NO.P><TXT>Συνεπώς, φρονώ ότι το Δικαστήριο πρέπει να δώσει στο Østre Landsret την ακόλουθη απάντηση:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0019" REF.END="QE0019" CODE="00AB"/>Επιβάρυνση την οποία επιβάλλει κράτος μέλος κατά την πρώτη ταξινόμηση αυτοκινήτου δεν αποτελεί κατ' αρχήν μέτρο αποτελέσματος ισοδυνάμου προς ποσοτικό περιορισμό επί των εισαγωγών απαγορευόμενο από το άρθρο 28 ΕΚ, αλλά πρέπει να εκτιμάται βάσει του άρθρου 90 ΕΚ ως εσωτερικός φόρος, εκτός αν ο τρόπος επιβολής του είναι τέτοιος ώστε να αποτελεί δασμό ή μέτρο ισοδυνάμου αποτελέσματος, υπό την έννοια του άρθρου 25 ΕΚ.<QUOT.END ID="QE0019" REF.START="QS0019" CODE="00BB"/></P></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>