Verweerders voeren aan, dat verzoeker in zijn hoedanigheid van ambtenaar van de Raden van de E.E.G. en E.G.A. zijn beroep tegen deze instelling had moeten richten, en niet tegen de Secretaris-Generaal, zulks temeer omdat het bestreden besluit aan de Raden zelf moet worden toegeschreven.

Verzoeker merkt op dat hij ambtenaar is bij de Europese Economische Gemeenschap en bij de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie, en dat hij werkzaam is bij het secretariaat-generaal van de Raden van de E.E.G., de E.G.A. en de E.G.K.S. De stelling van verweerders, volgens welke ambtenaren van het secretariaat van de Raden, die ambtenaar zijn bij de E.E.G. en de E.G.A., hun beroep zouden moeten instellen tegen de Raden van deze Gemeenschappen, en degenen die ambtenaren zijn bij de E.G.K.S., zulks zouden moeten doen tegen de Bijzondere Raad van Ministers, lokt moeilijkheden van praktische aard uit voor wat betreft de tenuitvoerlegging van arresten van het Hof, daar immers budgettair gezien de drie Raden een gemeenschappelijke instelling zijn. Deze stelling is ook aanvechtbaar uit juridisch oogpunt, omdat zij tot gevolg heeft, dat een personeelslid van het Secretariaat zijn beroep zelfs zou moeten instellen tegen een instelling (in het onderhavige geval de E.G.K.S.) waarvan hij geen ambtenaar is.

Bovendien moet men, zodra men aanneemt, dat de klacht, bedoeld in artikel 90 van het Statuut, moet worden gericht tegen het tot aanstelling bevoegd gezag, tot de conclusie komen, dat óók de beroepen, bedoeld in het volgende artikel, tegen genoemd gezag moeten worden ingesteld (cfr. arrest in de zaken 79-63 en 82-63).

Verweerders antwoorden hierop, dat de Secretaris-Generaal in elk geval heeft gehandeld namens de Raden van de E.E.G. en de E.G.A., in zijn hoedanigheid van tot aanstelling bevoegd gezag. Zelfs indien dit gezag — zoals in het onderhavige geval — niet vereenzelvigd kan worden met de eigenlijke instelling, kan een beroep slechts tegen deze laatste worden ingesteld. Het arrest in de zaken 79-63 en 82-63 is niet in tegenspraak met dit beginsel: integendeel moet naar het arrest in de zaken 78-63 en 80-63 worden verwezen.

Verzoeker voert aan, dat hij met ingang van 1 januari 1962 in vaste dienst is benoemd in de rang B/2, salaristrap 3, met anciënniteit in deze salaristrap vanaf 1 april 1961.

Bij schrijven van 2 juli 1964 heeft de Secretaris-Generaal vastgesteld, dat het reeds voor de inwerkingtreding van het Statuut door verzoeker beklede ambt volgens de omschrijving der werkzaamheden en bevoegdheden van elk ambt (op 7 oktober 1963 door de Raden vastgesteld) met inachtneming van Bijlage I van het Statuut, valt onder de loopbaan B/1.

Daaruit volgt derhalve, dat verzoeker het recht heeft om met ingang van 1 januari 1962 in deze rang te worden ingedeeld. De toekenning van deze rang zou in zijn geval niet kunnen worden beschouwd als een bevordering in de zin van artikel 45 van het Statuut, zodat zijn anciënniteit en zijn salaristrap niet moeten worden berekend op basis van artikel 46. Verzoeker heeft er krachtens artikel 103 van het Statuut derhalve recht op te worden ingedeeld in dezelfde salaristrap (salaristrap 3) met dezelfde anciënniteit in deze salaristrap (met ingang van 1 april 1961) als die welke hij bezat in de rang B/2.

Verweerders werpen tegen, dat artikel 103 van het Statuut waaruit volgens verzoeker zijn recht op een ongewijzigde overbrenging van zijn anciënniteit van de rang B/2 naar de rang B/1 zou voortvloeien, slechts toepasselijk is bij de benoeming in vaste dienst van personeelsleden vóór de inwerkingtreding van het Statuut, zulks overeenkomstig artikel 102. Artikel 103 is echter reeds op verzoeker toegepast tijdens zijn integratie, zodat daarop geen beroep kan worden gedaan bij gelegenheid van de herwaardering van een ambt; dit is immers iets geheel anders dan de integratie (cfr. arrest van het Hof in de gevoegde zaken 20 en 21-63).

In plaats van artikel 103 is in het onderhavige geval artikel 46 van het Statuut van toepassing. In feite sluit de herwaardering van een ambt niet uit, dat het geherwaardeerde ambt bij wege van bevordering kan worden bekleed. Geen ambtenaar heeft recht op een bepaalde functie; in geval van herwaardering van zijn functie, moet het tot benoeming bevoegde gezag de mogelijkheid hebben te onderzoeken of degeen die de functie tot dan toe bekleedde deze kan behouden, of dat zij door een andere, meer geschikte ambtenaar moet worden uitgeoefend.

Indien de functie wordt behouden door de vroegere functionaris, moet deze worden ingedeeld in de hogere rang die overeenkomt met zijn nieuwe functie. Maar deze indeling spruit voort uit een bevordering in de zin van artikel 45 van het Statuut, zodat tengevolge hiervan de anciënniteit zowel als de salaristrap moeten worden berekend aan de hand van de in artikel 46 neergelegde maatstaven. De toekenning aan verzoeker van salaristrap 1 in de rang B/1, met ingang van 1 januari 1962, is derhalve in overeenstemming met het Statuut.

Zelfs indien men aanneemt dat de indeling van verzoeker in B/1 niet uit een bevordering moest voortvloeien, zou artikel 46 van het Statuut toch op hem van toepassing zijn. Dit artikel is immers niet alleen op bevordering van toepassing maar óók op iedere andere benoeming in een hogere rang onder voorbehoud van zekere uitzonderingen zoals die door het Hof zijn aanvaard in de zaak 70-63. Deze doen zich in het onderhavige geval echter niet voor. In bedoelde zaak had de verzoeker namelijk zijn gehele anciënniteit verworven in hetzelfde ambt dat hij bekleedde op het tijdstip van het in werking treden van het Statuut, terwijl verzoeker in de onderwerpelijke zaak zijn anciënniteit niet in hoofdzaak heeft verkregen in de functie van financieel controleur, maar in die van boekhouder, welke functie niet met ingang van 1 januari 1962 geherwaardeerd is. Verzoeker is toch eerst met ingang van 1 november 1961 benoemd tot financieel controleur, zodat de herwaardering van deze functie dus niet de herwaardering van de functie van boekhouder, die hij in het verleden heeft uitgeoefend, tengevolge kan hebben. Zelfs indien verzoeker met ingang van 1 november 1961 bevorderd was tot de rang B/6 (B/1), en niet met ingang van 1 januari 1962 — hetgeen in het onderhavige geval zeer wel mogelijk zou zijn geweest — zou hij slechts op de eerste salaristrap van deze rang aanspraak hebben kunnen maken, zulks temeer omdat hij zeven maanden tevoren (1 april 1961) bevorderd was.

Ten slotte is het uitgesloten, dat verzoeker is gediscrimineerd ten opzichte van een andere ambtenaar die op 1 januari 1962 tot financieel controleur zou zijn benoemd en die een even lange specifieke beroepservaring zou hebben gehad als verzoeker. Deze ambtenaar zou inderdaad eveneens in salaristrap 1 van rang B/1 zijn ingedeeld waarbij hij ongetwijfeld geen enkele verbetering van zijn anciënniteit zou hebben verkregen, daar men moet aannemen, dat hij, juist als verzoeker, slechts had kunnen bogen op een specifieke beroepservaring van enkele maanden.

Verzoeker repliceert, dat artikel 103 in het onderhavige geval van toepassing is. Uit het arrest van het Hof in de gevoegde zaken 20 en 21-63 volgt dat het tot aanstelling bevoegde gezag ten tijde van de benoemingsprocedure, als bedoeld in artikel 102 van het Statuut, geen rekening kan houden met bestaande verschillen tussen enerzijds de aan de ambtenaar op grond van dit artikel toegekende indeling en anderzijds de indeling die voortvloeit uit de omschrijving van werkzaamheden en bevoegdheden van ieder ambt en uit Bijlage I van het Statuut.

In een dergelijk geval bestaat de integratieprocedure uit twee fasen, waarvan de eerste de toepassing van artikel 102 van het Statuut betreft, en de tweede betrekking heeft op het wegwerken van deze verschillen en op het aldus herindelen van de ambtenaar volgens de herwaardering van zijn ambt, als bedoeld bij de bovenbedoelde omschrijving en Bijlage; in deze tweede fase is dan artikel 103 van toepassing. Uit het voorafgaande en uit het bovengenoemde arrest volgt, dat artikel 103 (dat deel uitmaakt van de overgangsbepalingen van het Statuut) zowel geldt voor de op het tijdstip van de aanstelling in vaste dienst van het personeelslid als voor de op het tijdstip van zijn herindeling krachtens de omschrijving van werkzaamheden en bevoegdheden van elk ambt en krachtens Bijlage I van het Statuut genomen maatregelen. Deze stelling wordt ook bevestigd door de vóórlaatste alinea van afdeling B, no. 1, van de rechtsoverwegingen van het arrest van het Hof in de zaak 70-63.

Bovendien volgt uit het arrest van het Hof in de gevoegde zaken 20 en 21-63, dat de stelling van verweerders, volgens welke het geherwaardeerde ambt bekleed kan worden bij wege van bevordering, onjuist is. Luidens dit artikel gaat het in dat geval immers niet om een voorziening in een geherwaardeerd ambt maar om een indeling, voortspruitende uit het feit, dat betrokkene na zijn benoeming in vaste dienst in zijn vroeger ambt is gehandhaafd. Hij heeft zijn ambt niet door middel van een bevordering behouden; uit de omstandigheid evenwel dat hij dit ambt heeft behouden verkrijgt hij recht op overeenkomstige indeling. Overigens zou de Secretaris-Generaal, rekening houdende met de beschikkingen van 17 januari, 28 maart en 21 juni 1963, aan verzoeker zijn herindeling niet hebben kunnen weigeren door op het tijdstip waarop hij bevorderd werd dezelfde functie aan een andere ambtenaar toe te vertrouwen door middel van diens bevordering tot de rang B/1.

Na deze uiteenzetting betwist verzoeker dat artikel 46 in het onderhavige geval van toepassing is. Hij onderwerpt hoofdstuk 3, titel III, van het Statuut en in het bijzonder artikel 45 aan een beschouwing en komt zo tot de conclusie, dat de juridische strekking van dit hoofdstuk zich beperkt tot de bevordering en tot de verandering van loopbaan, en dat artikel 46 de vaststelling van de anciënniteit regelt wanneer de ambtenaar wordt ingedeeld in een hogere rang als gevolg van hetzij een bevordering, hetzij een verandering van loopbaan na een vergelijkend onderzoek. De indeling van verzoeker in de rang B/1 is echter noch het gevolg van de ene noch van de andere maatregel.

De stelling van verweerders, dat artikel 46 telkens van toepassing is als er sprake is van een benoeming tot een hogere rang, onder voorbehoud van uitzonderingen op grond van bijzondere omstandigheden in verband met de positie van een ambtenaar, gaat niet op aangezien zij onlogisch is en in strijd met de tekst van genoemd artikel. Wat overigens de door verweerders genoemde uitzonderingen betreft, met name die welke het Hof in de zaak 70-63 heeft erkend, dient te worden opgemerkt, dat het Hof zich in zijn arrest niet er op heeft gebaseerd, dat verzoeker hetzelfde ambt met een anciënniteit van 6 jaar ten tijde van de inwerkingtreding van het Statuut had bekleed. Verzoeker kan zich overigens te zijnen gunste beroepen op analoge omstandigheden. Uit de beschikking van 1 november 1961 kan men niet afleiden dat verzoeker eerst met ingang van die datum benoemd is tot financieel controleur. In een nota van 4 oktober 1961 heeft de Directeur-Generaal, de heer Markull, aan de Secretaris-Generaal voorgesteld verzoeker her in te delen in de rang 7, salaristrap 3, zulks met ingang van 1 april 1961, aangezien hij op die datum werd belast met de functie van financieel controleur. Uit het als processtuk overgelegde persoonsdossier blijkt bovendien, dat verzoeker zijn anciënniteit in salaristrap 3 van rang 7 (thans B/2) met ingang van 1 april 1961, als financieel controleur heeft verkregen. Daar deze indeling niet voortsproot uit een bevordering (verzoeker is immers niet ingedeeld in de eerste salaristrap van rang 7) maar uit een verandering van functie, volgt hieruit, dat verzoeker zijn anciënniteit in hoofdzaak in deze graad en in de functie van financieel controleur en niet van boekhouder heeft verworven. Zijn geval is derhalve analoog aan dat van de verzoeker in de zaak 70-63: de omstandigheid, dat laatstgenoemde een anciënniteit van zes jaar had is niet van groot belang, omdat het desbetreffende arrest juist beoogde een rechtsbeginsel van algemene strekking vast te stellen, en niet een langdurige dienst de belonen.

Bovendien is het onjuist om te beweren, dat, indien verzoeker met ingang van 1 november 1961 was bevorderd tot de rang 6 (thans B/1), hij ook in dit geval slechts de eerste salaristrap zou hebben gekregen. Een dergelijke bevordering zou vooreerst onmogelijk geweest zijn wegens het ontbreken van het vereiste anciënniteitsminimum en was daarnaast uitgesloten vanaf rang 8. In de tweede plaats zou, in geval het ambt in rang 6 zou zijn opgenomen, verzoeker dezelfde salaristrap hebben verkregen als hem ten tijde van zijn indeling in rang 7 (salaristrap 3) is toegekend.

De stelling van verweerders ten slotte, dat een op 1 januari 1962 nieuw in functie getreden ambtenaar geen hogere salaristrap zou hebben gekregen dan verzoeker, is, gezien het Statuut, ongegrond.

Verzoeker besluit zijn betoog met een beroep op het arrest van het Hof in de zaak 70-63 dat een rechtsregel van algemene strekking zou inhouden volgens welke, indien een in de zin van artikel 102 van het Statuut in vaste dienst benoemde ambtenaar het recht heeft op regularisatie van zijn administratieve positie in overeenstemming met de omschrijving van de werkzaamheden en bevoegdheden van elk ambt en met Bijlage I van het Statuut, hij in de nieuwe, met zijn ambt overeenkomende rang dezelfde salaristrap geniet met dezelfde anciënniteit van de salaristrap als hij in zijn oude rang genoot tijdens de eerste fase van de integratie, als bedoeld bij de artikelen 102 en 103 van het Statuut.

Verweerders stellen hiertegenover, dat verzoeker zich ten onrechte heeft beroepen op het arrest van het Hof in de gevoegde zaken 20 en 21-63 evenals op het arrest in de zaak 70-63 om te bewijzen, dat artikel 103 van her Statuut toepasselijk kan zijn op de benoeming in een hogere rang als gevolg van een herwaardering van het ambt na de aanstelling in vaste dienst. Bovengenoemd artikel spreekt alleen maar over het behoud van de anciënniteit die aan de ambtenaar is toegekend voordat dit Statuut op hem van toepassing werd, en kan daardoor dus slechts slaan op het besluit tot aanstelling van de ambtenaar in vaste dienst, zelfs vóór een eventuele benoeming in een hogere rang.

Wat verzoeker betreft, kan zijn benoeming van de rang B/2 tot de rang B/1 anderzijds niet anders worden beschouwd dan als een bevordering. Verzoeker had er evenmin als andere ambtenaren recht op in de geherwaardeerde functie te worden gehandhaafd. Het feit, dat tengevolge van de vertraagde inwerkingtreding van het Statuut de bereidheid van het bevoegd gezag om hem in zijn functie te handhaven eerst op formele wijze tot uiting kwam door de beschikkingen van 28 maart en van 21 juni 1963, kan aan deze conclusie niets afdoen. In ieder geval zou voor de vaststelling van zijn salaristrap artikel 46 van het Statuut op verzoeker moeten zijn toegepast, daar dit artikel niet alleen de gevallen, bedoeld in artikel 45, regelt maar ook — zonder beperking — die van de ambtenaar, die aangesteld is in een hogere rang. Geen enkele afwijking van artikel 46 was in het onderhavige geval mogelijk, zoals in de zaak 70-63 wel geoorloofd was. Benadrukt dient te worden, dat in het onderhavige geval verzoeker ongetwijfeld met financiële controle zou zijn belast, zelfs vóór 1 november 1961, zulks bij besluit van zijn directe superieur, het hoofd van de dienst der comptabiliteit. Maar dit zou dan zijn gebeurd in het kader van zijn functie van boekhouder; een enkele beslissing van zijn hiërarchieke chef was niet voldoende voor de formele toekenning van deze nieuwe functie, aangezien hiervoor een beslissing nodig was van het tot aanstelling bevoegde gezag.

Na deze uiteenzetting verwerpen verweerders nogmaals de stelling van verzoeker dat een op 1 januari 1962 nieuw in functie getreden financieel controleur met een aan die van verzoeker gelijke specifieke beroepservaring, gunstiger behandeld zou zijn dan verzoeker. Zij betwisten, dat het Hof in de zaak 70-63 een rechtsregel van algemene strekking heeft vastgelegd zoals verzoeker het formuleert.

In de eerste plaats kan men opmerken, dat dit arrest van bijzondere omstandigheden uitgaat, daar de eiser in die zaak gedurende de gehele periode waarin hij zijn anciënniteitstrappen in een lagere rang had verkregen, hetzelfde ambt had bekleed, dat onder het nieuwe Statuut overeenkwam met een hogere rang. Dit is dus een bijzonder geval, want in andere gevallen heeft de functie zelf zich ontwikkeld en heeft juist deze ontwikkeling haar herwaardering teweeggebracht.

In de tweede plaats zou toepassing van de door verzoeker aangevoerde stelling vaak leiden tot een ongelijke behandeling van ambtenaren, die hetzelfde ambt bekleden: een ongelijkheid waaraan het Statuut, dat de toekenning van twee salaristrappen immers verbiedt, niets kan verhelpen. Verweerders trachten de gegrondheid van deze constatering te bewijzen door als voorbeeld het geval van twee ambtenaren aan te halen :

Verweerders concluderen, dat het onder deze omstandigheden juist voorkomt dat — met zeldzame uitzonderingen — de herindeling van een ambtenaar wiens ambt geherwaardeerd is moet geschieden zoals men het in het onderhavige geval heeft gedaan, bij wege van een bevordering, welker regels mogelijk maken om rekening te houden met het belang van alle ambtenaren, zonder enig nadeel te berokkenen aan degenen die er voordeel van hebben;