<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-559/20</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62020CC0559</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:918">EU:C:2021:918</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>16</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>16</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Opinia M. Camposa Sáncheza-Bordony – Sprawa C‑559/20</HT></P><P><HT TYPE="SC">Koch Media</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Opinia rzecznika generalnego</HT></P><P><HT TYPE="UC">Manuela Camposa Sáncheza-Bordony</HT></P><P>przedstawiona w dniu <DATE ISO="20211111">11 listopada 2021 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Język oryginału: hiszpański.</P></NOTE></P></TI><STI><P>Sprawa C‑559/20</P><P>Koch Media GmbH</P><P>przeciwko</P><P>FU</P><P><HT TYPE="NORMAL">[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Saarbrücken (sąd krajowy w Saarbrücken, Niemcy)]</HT></P></STI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Odesłanie prejudycjalne</KEYWORD><KEYWORD>Własność intelektualna</KEYWORD><KEYWORD>Dyrektywa 2004/48/WE</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 14</KEYWORD><KEYWORD>Koszty sądowe oraz inne wydatki</KEYWORD><KEYWORD>Wynagrodzenie adwokata za wystosowanie wezwania pozasądowego</KEYWORD><KEYWORD>Uregulowanie ustanawiające ograniczenie wysokości kosztów podlegających zwrotowi, w przypadku gdy naruszenia dopuściła się osoba fizyczna nieprowadząca działalności zawodowej ani gospodarczej</KEYWORD><KEYWORD>Wysokość niezgodna z zasadami słuszności w szczególnych okolicznościach danej sprawy</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 13</KEYWORD><KEYWORD>Odszkodowania</KEYWORD><KEYWORD>Niedopuszczalność</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Spółka z siedzibą w Niemczech, właściciel praw własności intelektualnej do gry komputerowej, zleciła adwokatowi wystosowanie pozasądowego wezwania do zaniechania bezprawnych działań przez osobę, która naruszyła te prawa, a osoba ta zastosowała się do wezwania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Prawo niemieckie przewiduje co do zasady, że naruszający musi zwrócić właścicielowi praw własności intelektualnej koszty poniesione przez niego w związku z udziałem adwokata w obronie jego praw. Jednakże w przypadku bezprawnych działań dokonanych przez osobę fizyczną nieprowadzącą działalności zawodowej lub gospodarczej umożliwia ono ograniczenie kwoty tych kosztów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie osoba ta uważa, że dochodzona od niej kwota kosztów (984,60 EUR) jest nadmierna, i sprzeciwia się ona jej zapłacie. Odmowa zapłaty tej kwoty przez osobę fizyczną jest źródłem sporu, w ramach którego sąd odsyłający zwraca się w istocie o wyjaśnienie:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>czy koszty wynagrodzenia adwokackiego za wystosowanie wezwania pozasądowego są objęte zakresem zastosowania dyrektywy 2004/48/WE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20040429">29 kwietnia 2004 r.</DATE> w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="157" PAGE.FIRST="45" DATE.PUB="2004">Dz.U. 2004, L 157, s. 45</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>;</P></ITEM><ITEM><P>w przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy wchodzą one w zakres zastosowania art. 14 (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>koszty sądowe<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/> lub <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>inne wydatki<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>), czy też art. 13 (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>odszkodowanie<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>) dyrektywy 2004/48;</P></ITEM><?PAGE NO="2"?><ITEM><P>czy przepis prawa krajowego, który ustanawia ograniczenie kosztów, chyba że względy słuszności uzasadniają jego niestosowanie, jest zgodny z dyrektywą 2004/48, jak również z dyrektywami 2001/29/WE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P>Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20010522">22 maja 2001 r.</DATE> w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="167" PAGE.FIRST="10" DATE.PUB="2001">Dz.U. 2001, L 167, s. 10</REF.DOC.OJ>; sprostowania: <REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="216" PAGE.FIRST="24" DATE.PUB="2007">Dz.U. 2007, L 216, s. 24</REF.DOC.OJ>; <REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="263" PAGE.FIRST="15" DATE.PUB="2010">Dz.U. 2010, L 263, s. 15</REF.DOC.OJ>; <REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="033" PAGE.FIRST="9" DATE.PUB="2012">Dz.U. 2012, L 33, s. 9</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> i 2009/24/WE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20090423">23 kwietnia 2009 r.</DATE> w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="111" PAGE.FIRST="16" DATE.PUB="2009">Dz.U. 2009, L 111, s. 16</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, a także jakie czynniki mogą mieć wpływ na ustalenie kwoty należnych kosztów.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">A.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo Unii</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Dyrektywa 2004/48</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>Artykuł 1 (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>Przedmiot<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>) stanowi:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>Niniejsza dyrektywa dotyczy środków, procedur i środków naprawczych, niezbędnych do realizacji praw własności intelektualnej. Do celów niniejszej dyrektywy, określenie <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>prawa własności intelektualnej<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="00AB" ID="QE0006"/> obejmuje prawa własności przemysłowej<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>.</ALINEA></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>Artykuł 2 (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>Zakres<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>) przewiduje:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="002.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Bez uszczerbku dla środków przewidzianych lub środków, które mogą być przewidziane w prawie wspólnotowym lub krajowym w zakresie, w jakim te środki mogą dawać właścicielom praw większe korzyści, przewidziane niniejszą dyrektywą procedury i środki naprawcze stosuje się, zgodnie z art. 3, do wszelkich naruszeń praw własności intelektualnej określonych w prawie wspólnotowym i/lub prawie wewnętrznym zainteresowanego państwa członkowskiego.</ALINEA><ALINEA>[…]<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Artykuł 3 (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>Obowiązki ogólne<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>) wskazuje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="003.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Państwa członkowskie zapewniają objęte niniejszą dyrektywą środki, procedury i środki naprawcze niezbędne do stosowania praw własności intelektualnej. Powyższe środki, procedury i środki naprawcze są sprawiedliwe i słuszne oraz nie są nadmiernie skomplikowane czy kosztowne, ani też nie pociągają za sobą nierozsądnych ograniczeń czasowych czy nieuzasadnionych opóźnień.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="003.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Powyższe środki, procedury i środki naprawcze są również skuteczne, proporcjonalne i odstraszające i stosowane w taki sposób, aby zapobiec tworzeniu ograniczeń handlu prowadzonego zgodnie z prawem i zapewnić zabezpieczenia przed ich nadużywaniem<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 13 (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>Odszkodowania<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>):</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="007.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Państwa członkowskie zapewniają, że na wniosek poszkodowanej strony właściwe organy sądowe nakazują naruszającemu, który świadomie lub mając rozsądne podstawy do posiadania<?PAGE NO="3"?> takiej wiedzy zaangażował się w naruszającą działalność, wypłacenie podmiotowi uprawnionemu odszkodowań odpowiednich do rzeczywistego uszczerbku, jaki ten poniósł w wyniku naruszenia.</ALINEA><ALINEA><P>Ustanawiając wysokość odszkodowań, organy sądowe:</P><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>biorą pod uwagę wszystkie właściwe aspekty, także poniesione przez poszkodowaną stronę negatywne skutki gospodarcze z utraconymi zyskami włącznie, wszelkie nieuczciwe zyski uzyskane przez naruszającego oraz, we właściwych przypadkach, elementy inne niż czynniki ekonomiczne, w rodzaju np. uszczerbku moralnego, jaki naruszenie spowodowało dla właściciela praw; lub</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>jako alternatywa dla lit. a) mogą one, we właściwych przypadkach, ustanowić odszkodowania ryczałtowe na podstawie elementów takich jak przynajmniej suma opłat licencyjnych, honorariów autorskich lub opłat należnych w razie poproszenia przez naruszającego o zgodę na wykorzystywanie praw własności intelektualnej, o którą chodzi.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="007.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Jeśli naruszający zaangażował się w działanie naruszające bez swojej wiedzy lub nie mając rozsądnych podstaw do posiadania takiej wiedzy, państwa członkowskie mogą stanowić, że organy sądowe mogą zarządzać albo zwrot zysków, albo wypłacenie odszkodowań, zależnie od ustalenia<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Artykuł 14 (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>Koszty sądowe<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/>) stanowi:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>Państwa członkowskie zapewniają, że rozsądne i proporcjonalne koszty sądowe oraz inne wydatki poniesione przez stronę wygrywającą są pokrywane z reguły przez stronę przegrywającą, chyba że sprawiedliwość na to nie pozwala<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>.</ALINEA></QUOT.S></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Dyrektywa 2001/29</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 8 (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>Sankcje i środki naprawcze<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/>):</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="008.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Państwa członkowskie przewidują stosowne sankcje i środki naprawcze w przypadku naruszenia praw i obowiązków wymienionych w niniejszej dyrektywie i podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia ich realizacji. Sankcje te muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="008.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Każde państwo członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu zapewnienia, aby podmiot praw autorskich, którego interesy zostaną naruszone przez czynności dokonane na jego terytorium, mógł wytoczyć powództwo o odszkodowanie i/lub wnioskować o wydanie nakazu i w miarę potrzeby, domagać się przepadku naruszonych dóbr, jak również urządzeń, produktów lub części składowych określonych w art. 6 ust. 2.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="008.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Państwa członkowskie zapewnią, aby podmioty praw autorskich mogły wnioskować o wydanie nakazu przeciwko pośrednikom, których usługi są wykorzystywane przez stronę trzecią w celu naruszenia praw autorskich lub pokrewnych<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="4"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">3.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Dyrektywa 2009/24</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>Artykuł 7 (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>Specjalne środki ochrony<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>) przewiduje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="007.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>1.</NO.PARAG><ALINEA><P>Bez uszczerbku dla przepisów art. 4, 5 i 6 państwa członkowskie zapewniają zgodnie z ich ustawodawstwem krajowym właściwe środki w stosunku do osoby dopuszczającej się któregokolwiek z następujących czynów:</P><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>każda czynność wprowadzania do obrotu kopii programu komputerowego, jeśli dana osoba wiedziała lub miała podstawy do przyjęcia, że jest to kopia nielegalna;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>posiadanie do celów komercyjnych kopii programu komputerowego, jeśli dana osoba wiedziała lub miała podstawy do przyjęcia, że jest to kopia nielegalna;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>każda czynność wprowadzenia do obrotu lub posiadanie do celów komercyjnych wszelkich środków, których jedynym przeznaczeniem jest ułatwienie niedozwolonego usuwania lub obchodzenia jakichkolwiek urządzeń technicznych, które mogłyby zostać zastosowane do ochrony programu komputerowego.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="007.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Każda nielegalna kopia programu komputerowego podlega konfiskacie, zgodnie z ustawodawstwem danego państwa członkowskiego.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="007.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Państwa członkowskie mogą przewidzieć konfiskatę jakichkolwiek środków określonych w ust. 1 lit. c)<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">B.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo niemieckie. Gesetz über Urheberrecht und verwandte Schutzrechte – Urheberrechtsgesetz (ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych – prawo autorskie)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>Ustawa z dnia <DATE ISO="19650909">9 września 1965 r.</DATE> o prawie autorskim i prawach pokrewnych, BGBl. 1965 I, s. 1273; zwana dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>UrhG<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/>.</P></NOTE></HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>Paragraf 97 stanowi, że każda osoba, która narusza prawa własności intelektualnej lub inne prawa chronione na mocy UrhG, może zostać wezwana przez ofiarę naruszenia do zaniechania działań stanowiących naruszenie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Paragraf 97a, w wersji mającej zastosowanie w postępowaniu głównym, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="097A.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>1)</NO.PARAG><ALINEA>Przed wszczęciem postępowania sądowego poszkodowany obowiązany jest<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Zobacz w tym zakresie pkt 56 niniejszej opinii.</P></NOTE> wezwać naruszającego do zaniechania bezprawnych działań i zaoferować mu możliwość zakończenia sporu poprzez zobowiązanie się naruszającego do powstrzymywania się od tych działań pod rygorem zapłaty odpowiedniej kary umownej.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="097A.002"><NO.PARAG>2)</NO.PARAG><ALINEA><P>Wezwanie powinno w sposób jasny i zrozumiały:</P><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>wskazywać nazwisko lub firmę poszkodowanego, jeżeli dokonującym wezwania nie jest sam poszkodowany, lecz jego pełnomocnik;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>dokładnie opisywać sposób naruszenia prawa;</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="5"?><ITEM><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>przedstawiać szczegółowo sposób obliczenia wysokości roszczenia o zapłatę w odniesieniu do odszkodowań lub zwrotu kosztów oraz</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>w przypadku dochodzenia przez poszkodowanego zobowiązania do powstrzymywania się od określonych działań wskazywać, w jakim zakresie proponowane zobowiązanie wykracza poza uszczerbek stanowiący przedmiot wezwania.</TXT><P>Wezwanie, które nie odpowiada wymogom wskazanym w zdaniu pierwszym, jest bezskuteczne.</P></NP></ITEM></LIST></P></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="097A.003"><NO.PARAG>3)</NO.PARAG><ALINEA><P>Jeżeli wezwanie jest uzasadnione i odpowiada wymogom wskazanym w ust. 2 zdanie pierwsze pkt 1–4, można żądać zwrotu niezbędnych kosztów. Jeżeli poszkodowany skorzystał z usług adwokata, wysokość zwracanych, niezbędnych kosztów zostaje ograniczona w odniesieniu do wynagrodzenia adwokackiego do kwoty obliczonej od wartości przedmiotu sporu, która w przypadku powództwa o zakazanie i zaniechanie wynosi 1000 EUR, jeżeli osoba, która ma zwrócić koszty:</P><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>jest osobą fizyczną, która nie wykorzystuje utworów chronionych w rozumieniu niniejszej ustawy lub innych przedmiotów podlegających ochronie w rozumieniu niniejszej ustawy dla celów własnej działalności gospodarczej lub samodzielnej działalności zawodowej, oraz</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>nie została uprzednio zobowiązana do zaniechania określonych działań na podstawie umowy zawartej z osobą, która wystosowała wezwanie, lub na podstawie prawomocnego orzeczenia sądu bądź postanowienia zabezpieczającego.</TXT></NP></ITEM></LIST></P><P>Kwota wskazana w zdaniu drugim ma zastosowanie również w przypadku równoległego dochodzenia roszczeń o zakazanie i o zaniechanie. Zdanie drugie nie ma zastosowania, jeżeli w szczególnych okolicznościach danej sprawy kwoty tej nie można uznać za słuszną<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/>.</P></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Okoliczności faktyczne i pytanie prejudycjalne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>Koch Media GmbH, spółka zajmująca się sprzedażą gier komputerowych, jest właścicielem praw pokrewnych wyłącznym prawom autorskim do publicznego udostępniania na terytorium Niemiec profesjonalnie opracowanej gry komputerowej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>This War of Mine<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>Żadna ze stron nie kwestionuje, że gra zawiera elementy podlegające ochronie z tytułu praw własności intelektualnej. Sąd odsyłający wskazał, że gry komputerowe, takie jak ta rozpatrywana w niniejszej sprawie, podlegają ochronie na mocy niemieckiego uregulowania w przedmiocie praw autorskich, a tym samym podlegają ochronie na podstawie art. 2 dyrektywy 2004/48.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>FU jest osobą fizyczną, która nie działając w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą lub zawodową, co najmniej trzynaście razy w okresie od <DATE ISO="20141126">26</DATE> do <DATE ISO="20141128">28 listopada 2014 r.</DATE>, z naruszeniem praw Koch Media, udostępniła grę na platformie wymiany plików i publicznie oferowała ją, przy wykorzystaniu połączenia internetowego, do pobrania innym osobom.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>W celu dochodzenia swoich praw Koch Media zleciła kancelarii adwokackiej, aby ta w jej imieniu wystosowała do FU wezwanie do zaniechania publicznego udostępniania gry oraz do naprawienia wyrządzonej szkody.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>Wezwanie odniosło skutek: naruszający zastosował się do wezwania, zatem wytoczenie powództwa przed sądem nie było konieczne.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Koch Media zapłaciła za usługi adwokackie kwotę 984,60 EUR, a następnie domagała się jej zwrotu od naruszającego. Kwota ta została obliczona poprzez zastosowanie współczynnika procentowego do wartości przedmiotu sporu ustalonej na <FT TYPE="NUMBER">20000</FT> EUR<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Do obliczonej w ten sposób kwoty (964,60 EUR) należało dodać, tytułem poniesionych wydatków, kwotę 20 EUR.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>FU odmówił zapłaty dochodzonej od niego kwoty, a w rezultacie wszczęto przeciwko niemu postępowanie przed sądem.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>Amtsgericht Saarbrücken (sąd rejonowy w Saarbrücken, Niemcy), działając jako sąd pierwszej instancji, wyrokiem z dnia <DATE ISO="20190312">12 marca 2019 r.</DATE> nakazał naruszającemu zapłacić kwotę 124 EUR i w pozostałym zakresie oddalił żądanie Koch Media<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Kwota 124 EUR została obliczona poprzez zastosowanie współczynnika procentowego do wartości przedmiotu sporu ustalonej na 1000 EUR oraz dodanie poniesionych wydatków (20 EUR).</P></NOTE>. Wyrok został wydany w oparciu o § 97a ust. 3 UrhG.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Koch Media wniosła apelację do Landgericht Saarbrücken (sądu krajowego w Saarbrücken, Niemcy), wnosząc o uznanie w całości jej roszczenia o zwrot kosztów poniesionych w związku z udziałem w sprawie adwokata.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>Sąd drugiej instancji, po przedstawieniu własnej wykładni przepisów prawa krajowego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Zobacz pkt 29 i nast. niniejszej opinii.</P></NOTE>, powziął wątpliwość, czy dyrektywy mające zastosowanie w tym przedmiocie pozwalają na ograniczenie kwoty kosztów zwracanych przez naruszającego, jeżeli jest on osobą fizyczną, która nie prowadzi działalności gospodarczej lub zawodowej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>Zdaniem sądu drugiej instancji Trybunał uznał w wyroku United Video Properties<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160728">28 lipca 2016 r.</DATE>, <NO.CASE>C‑57/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:611">EU:C:2016:611</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>wyrokiem United Video Properties<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/>.</P></NOTE>, że w określonych okolicznościach przepis prawa mający na celu wyłączenie możliwości dokonywania zwrotu nadmiernych kosztów może być uzasadniony. Rozstrzygnięcie sporu w niniejszej sprawie wymaga jednak uprzedniego ustalenia, czy zasady wynikające z tego wyroku mają zastosowanie do będącej stroną przeciwną osoby fizycznej, która nie prowadzi działalności gospodarczej lub zawodowej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>W ocenie sądu drugiej instancji § 97a ust. 3 zdanie czwarte UrhG odwrócił zasady zastosowania wyjątku, o którym mowa w art. 14 dyrektywy 2004/48: jeżeli stroną przeciwną jest osoba fizyczna, pełny zwrot kosztów jest w Niemczech możliwy tylko w sytuacji, gdy wymagają tego względy słuszności.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Ponadto sąd ten wskazuje, że w sądy w Niemczech różnią się w poglądach, czy możliwe jest dokonanie wykładni wyjątku, o którym mowa w § 97a ust. 3 zdanie czwarte UrhG, w sposób zgodny z dyrektywą 2004/48.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>W związku z powyższym Landgericht Saarbrücken (sąd krajowy w Saarbrücken) zwrócił się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>1</NO.P><TXT><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>Czy art. 14 dyrektywy 2004/48 należy interpretować w ten sposób, że w myśl tego przepisu <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>koszty sądowe<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="00AB" ID="QE0024"/> lub <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>inne wydatki<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="00AB" ID="QE0025"/> obejmują niezbędne koszty adwokackie, które właściciel praw własności intelektualnej w rozumieniu art. 2 dyrektywy 2004/48 poniósł na skutek dochodzenia swoich praw na drodze pozasądowej poprzez wezwanie do zaniechania naruszeń?</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="7"?><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze lit. a): czy art. 13 dyrektywy 2004/48 należy interpretować w ten sposób, że w myśl tego przepisu odszkodowania obejmują koszty adwokackie, o których mowa w pytaniu pierwszym lit. a)?</TXT></NP></ITEM></LIST></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2</NO.P><TXT><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>Czy prawo Unii, w szczególności w świetle:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>art. 3, 13 i 14 dyrektywy 2004/48;</P></ITEM><ITEM><P>art. 8 dyrektywy 2001/29 oraz</P></ITEM><ITEM><P>art. 7 dyrektywy 2009/24,</P></ITEM></LIST></P><P>należy interpretować w ten sposób, że właściciel praw własności intelektualnej w rozumieniu art. 2 dyrektywy 2004/48 ma zasadniczo roszczenie o zwrot pełnych kosztów adwokackich, o których mowa w pytaniu pierwszym lit. a), a w każdym razie o zwrot ich odpowiedniej i istotnej części, nawet jeśli:</P><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>naruszenie, w związku z którym dochodzi swoich praw, zostało popełnione przez osobę fizyczną poza zakresem jej działalności gospodarczej czy zawodowej, oraz</P></ITEM><ITEM><P>przepisy krajowe przewidują w takiej sprawie, że koszty adwokackie podlegające co do zasady zwrotowi określa się w oparciu o obniżoną kwotę wartości przedmiotu sporu?</P></ITEM></LIST></P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie lit. a): czy prawo Unii, o którym mowa w pytaniu drugim lit. a), należy interpretować w ten sposób, że wyjątek od zasady określonej w pytaniu drugim lit. a), zgodnie z którą koszty adwokackie, o których mowa w pytaniu pierwszym lit. a), powinny zostać zwrócone właścicielowi praw w całości, a w każdym razie w odpowiedniej i istotnej części, może znaleźć zastosowanie przy uwzględnieniu innych czynników (takich jak aktualność utworu, czas trwania publicznego udostępnienia i naruszenie popełnione przez osobę fizyczną poza zakresem jej interesów gospodarczych czy zawodowych), nawet jeśli naruszenie praw własności intelektualnej w rozumieniu art. 2 dyrektywy 2004/48 polega na udostępnianiu plików, to znaczy na publicznym udostępnianiu utworu poprzez oferowanie możliwości jego bezpłatnego pobrania wszystkim osobom aktywnym na swobodnie dostępnej platformie wymiany, na której nie ma zarządzania prawami cyfrowymi?<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Postępowanie przed Trybunałem</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wpłynął do sekretariatu Trybunału w dniu <DATE ISO="20201026">26 października 2020 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>Uwagi na piśmie przedstawiły Koch Media, rząd niemiecki oraz Komisja Europejska.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>Nie uznano za konieczne przeprowadzenia rozprawy.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="8"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">IV.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Ocena</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">A.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Wyjaśnienia w przedmiocie prawa krajowego mającego zastosowanie w sprawie w oparciu o postanowienie odsyłające</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Sąd odsyłający dokonuje wykładni właściwych przepisów prawa krajowego oraz opisuje praktykę krajową w sposób przedstawiony poniżej. Trybunał obowiązany jest co do zasady kierować się tymi wskazówkami, ponieważ zadanie określenia zakresu zastosowania prawa krajowego należy do sądu odsyłającego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Zgodnie z § 97a w związku z § 97 ust. 1 UrhG poszkodowany właściciel praw własności intelektualnej może dochodzić od naruszającego zaniechania bezprawnych działań oraz zapłaty odszkodowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>Co do zasady właściciel praw własności intelektualnej, korzystając z usług adwokata, wykonuje przede wszystkim swoje uprawnienia do żądania zaniechania bezprawnych działań. Adwokat wystosowuje wezwanie zgodnie z § 97a ust. 1 UrhG, a jego celem jest nakłonienie naruszającego do złożenia tzw. oświadczenia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>o zaniechaniu pod rygorem zapłaty kary umownej<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>Złożenie takiego oświadczenia eliminuje ryzyko powtórzenia bezprawnych działań i zaspokaja roszczenie o zaniechanie. W rezultacie dochodzenie tego roszczenia na drodze sądowej nie jest już konieczne ani możliwe. W tym znaczeniu wezwanie służy uniknięciu postępowania sądowego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>Zgodnie z § 97a ust. 3 UrhG, w przypadku naruszenia praw autorskich naruszający zwraca co do zasady <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>niezbędne koszty<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/> poniesione przez właściciela tych praw.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>W celu ustalenia zasad zwrotu <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>niezbędnych kosztów<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/> wystosowania wezwania pozasądowego, rozumianych jako wynagrodzenie adwokackie, należy odwołać się do Gesetz über die Vergütung der Rechtsanwältinnen und Rechtsanwälte (Rechtsanwaltsvergütungsgesetz)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Ustawy o wynagrodzeniu adwokatów, zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>RVG<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>Stosownie do RVG:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>zwrot kosztów wynagrodzenia adwokackiego dokonywany jest w oparciu o stawkę tego wynagrodzenia określoną w ustawie. Sądy zwykle nie zasądzają zwrotu kosztów wynagrodzenia adwokackiego w wysokości przekraczającej stawkę określoną w RVG;</P></ITEM><ITEM><P>wysokość wynagrodzenia adwokata, którego adwokat może dochodzić od swojego klienta, jest uzależniona od wartości przedmiotu sporu. Im wyższa jest wartość przedmiotu sporu, tym wyższe jest wynagrodzenie adwokata.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>Zdaniem Bundesgerichtshof (federalnego trybunału sprawiedliwości, Niemcy) w przypadku roszczenia o zaniechanie dochodzonego przez właściciela praw w odniesieniu do filmów, muzyki lub DVD wartość przedmiotu sporu wynosi co najmniej <FT TYPE="NUMBER">10000</FT> EUR.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Jednakże § 97a ust. 3 zdanie drugie UrhG ogranicza wartość przedmiotu sporu, do której ma zastosowanie współczynnik procentowy, na 1000 EUR, jeżeli naruszający: jest osobą fizyczną, która (1) nie wykorzystuje utworów lub przedmiotów podlegających ochronie we własnej działalności gospodarczej lub zawodowej oraz (2) nie została uprzednio zobowiązana do<?PAGE NO="9"?> zaniechania określonych działań na podstawie umowy zawartej z osobą, która wystosowała wezwanie, lub na podstawie prawomocnego orzeczenia sądu bądź postanowienia zabezpieczającego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Ograniczenie wartości przedmiotu sporu wywiera skutek w stosunkach pomiędzy właścicielem prawa a naruszającym, natomiast nie wywiera żadnych skutków w stosunkach pomiędzy właścicielem prawa a jego adwokatem. Adwokat wystawi fakturę tytułem swego wynagrodzenia, uwzględniając <HT TYPE="ITALIC">rzeczywistą</HT> wartość przedmiotu sporu (to jest bez ograniczenia jej wysokości), co może prowadzić do powstania znacznych różnic<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>A zatem, tytułem przykładu, w sprawie, w której wartość przedmiotu sporu ustalono na <FT TYPE="NUMBER">10000</FT> EUR, właściciel praw musiałby zapłacić swojemu adwokatowi wynagrodzenie w kwocie 745 EUR, a odzyskałby od naruszającego jedynie 124 EUR.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>Paragraf 97a ust. 3 zdanie czwarte UrhG zawiera jednak wyjątek, który w szczególnych przypadkach pozwala na pominięcie ograniczenia wartości przedmiotu sporu, jeżeli w okolicznościach danej sprawy nie można <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>uznać za słuszne<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/> ustalenia jej w kwocie 1000 EUR.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">B.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Pierwsze pytanie prejudycjalne</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Sąd odsyłający zwraca się o wyjaśnienie, czy należny właścicielowi praw własności intelektualnej zwrot kosztów wynagrodzenia adwokackiego związanych z wystosowaniem do naruszającego wezwania pozasądowego o zaniechanie naruszania tych praw mieści się w zakresie dyrektywy 2004/48 (a dokładnie w zakresie jej art. 14 lub, subsydiarnie, w zakresie jej art. 13).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>Procedura pozasądowego rozstrzygania sporów może mieścić się w zakresie zastosowania dyrektywy 2004/48, o ile jest jednym ze <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>środków, procedur i środków naprawczych, niezbędnych do realizacji praw własności intelektualnej<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Artykuł 1 dyrektywy 2004/48.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>W wyroku w sprawie M.I.C.M Trybunał uznał, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0032" REF.END="QE0032"/>podjęcie próby polubownego załatwienia sprawy często stanowi warunek wstępny wytoczenia właściwego powództwa o odszkodowanie<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210617">17 czerwca 2021 r.</DATE>, <NO.CASE>C‑597/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:492">EU:C:2021:492</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0080">80</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>W wyroku tym Trybunał podkreślił, że dyrektywa 2004/48 ma zastosowanie do odrębnego postępowania, prowadzonego na podstawie art. 8 ust. 1 dyrektywy 2004/48, w przedmiocie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0033" REF.END="QE0033"/>żądani[a] udzielenia informacji […] w postępowaniu poprzedzającym wniesienie powództwa<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Ibidem, pkt 82, 84. W tej sprawie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0034" REF.END="QE0034"/>powód domaga[ł] się od dostawcy usług dostępu do Internetu […] informacji pozwalających na identyfikację jego klientów właśnie w celu skutecznego wytoczenia powództwa przeciwko tym podmiotom, mającym dopuszczać się naruszeń<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="201D" ID="QE0034"/>. Ponieważ żądanie to i związane z nim postępowanie było rozpoznawane przez właściwe organy sądowe, nie można stosować w całości analogii z nakazami pozasądowymi.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>W związku z tym w kontekście ochrony praw własności intelektualnej dyrektywa 2004/48 określa ramy prawne stanowiące co do zasady punkt odniesienia dla działań mających na celu – na drodze sądowej lub pozasądowej – nie tylko zidentyfikowanie naruszającego, ale również doprowadzenie do zaniechania przez niego bezprawnych działań.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>Sąd odsyłający, biorąc pod uwagę tę przesłankę, zwraca się o wyjaśnienie, czy wynagrodzenie adwokata za wystosowanie wezwania pozasądowego o zaniechanie bezprawnych działań należy zaliczyć: a) do kosztów sądowych lub innych wydatków, o których mowa w art. 14 dyrektywy 2004/48, czy też b), subsydiarnie, do odszkodowania, o którym mowa w art. 13 tej dyrektywy.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>Jak już wskazałem w opinii przedstawionej w sprawie United Video Properties, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0035" REF.END="QE0035"/>z punktu widzenia systematyki dyrektywa 2004/48 obejmuje w ramach tej samej sekcji 6 <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0036" REF.END="QE0036"/>odszkodowania<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="00AB" ID="QE0036"/> i <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0037" REF.END="QE0037"/>koszty sądowe<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="00AB" ID="QE0037"/>. Pomimo że jej motyw 26 dotyczący naprawy poniesionej szkody nie wspomina o kosztach postępowania, to jednak można przyjąć, że wspólne położenie pozwala na zaklasyfikowanie ich jako dodatkowy element, jakie wymienia dyrektywa 2004/48 na rzecz udzielenia odszkodowania uprawnionym z tytułu prawa własności intelektualnej<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P><REF.DOC.ECR><NO.CASE>C‑57/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:201">EU:C:2016:201</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0058">58</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>Poszkodowany w wyniku naruszenia jego praw własności intelektualnej może przed wszczęciem postępowania przed sądem podejmować różnego rodzaju działania w celu obrony swoich praw, przy czym <HT TYPE="ITALIC">nie wszystkie</HT> koszty tych działań należy zaliczyć do kosztów sądowych w rozumieniu dyrektywy 2004/48.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Objęcie zakresem zastosowania dyrektywy 2004/48 pozasądowych działań mających na celu ochronę prawa własności intelektualnej wymaga uwzględnienia szczególnego systemu tej dyrektywy; w dalszej kolejności należy rozróżnić pojęcia kosztów sądowych i odszkodowania, ponieważ ze względu na ich podobieństwo istnieje ryzyko ich pomylenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>Uznanie kosztów związanych z wystosowaniem wezwania pozasądowego za jeden ze składników odszkodowania, o którym mowa w art. 13 dyrektywy, mogłoby skutkować utratą przez art. 14 części jego zakresu zastosowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>Z drugiej strony <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0038" REF.END="QE0038"/>rozszerzająca wykładnia art. 14 dyrektywy 2004/48 w tym znaczeniu, że przewiduje on, iż strona przegrywająca pokrywa co do zasady <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0039" REF.END="QE0039"/>inne wydatki<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="00AB" ID="QE0039"/> poniesione przez stronę wygrywającą, przy czym nie precyzuje w żaden sposób charakteru tych kosztów, może zbyt szeroko określić zakres stosowania tego artykułu, pozbawiając w ten sposób art. 13 tej dyrektywy jej skuteczności (effet utile)<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Wyrok United Video Properties, pkt 36.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>Poszukując w tej kwestii równowagi, Trybunał doszedł do wniosku, że należy zastosować <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0040" REF.END="QE0040"/>ścisłą wykładnię i stwierdzić, że objęte <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0041" REF.END="QE0041"/>innymi wydatkami<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="00AB" ID="QE0041"/> w rozumieniu wspomnianego art. 14 są jedynie koszty, które są bezpośrednio i ściśle związane z danym postępowaniem sądowym<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="201D" ID="QE0040"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Ibidem, pkt 36 in fine.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>Podobnie, Trybunał uznał, w odniesieniu do <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0042" REF.END="QE0042"/>wydatków pozasądowych, ściśle związanych w szczególności z nakładem czasu poświęconego przez poszkodowanego na dochodzenie jego praw<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="201D" ID="QE0042"/>, że mogą one być objęte zakresem zastosowania art. 14 dyrektywy 2004/48, biorąc pod uwagę, że przepis ten <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0043" REF.END="QE0043"/>ma na celu wzmocnienie poziomu ochrony własności intelektualnej poprzez zapobieżenie temu, by strona poszkodowana była odwodzona od wszczęcia postępowania sądowego służącego ochronie jej praw (zob. wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150716">16 lipca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Diageo Brands</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑681/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:471">EU:C:2015:471</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0077">77</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>)<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="201D" ID="QE0043"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160609">9 czerwca 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Hansson</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑481/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:419">EU:C:2016:419</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0062">62</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. Zgodnie z pkt 3 sentencji wyroku art. 94 ust. 2 rozporządzenia [Rady (WE)] nr 2100/94 [z dnia <DATE ISO="19940727">27 lipca 1994 r.</DATE> w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin, <REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="227" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1994">Dz.U. 1994, L 227, s. 1</REF.DOC.OJ>)] pozwala odmówić uwzględnienia kosztów pozasądowych poniesionych w związku z postępowaniem co do istoty sprawy. <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0044" REF.END="QE0044"/>[N]ieuwzględnienie tych wydatków jest jednak podporządkowane warunkowi, że koszty sądowe, którymi może zostać obciążony poszkodowany, nie będą na tyle wysokie, by odwieść go od dochodzenia swoich praw na drodze sądowej, zważywszy na pozostałe koszty, które musi on pokryć tytułem poniesionych wydatków pozasądowych, oraz na ich użyteczność z punktu widzenia powództwa głównego o naprawienie szkody<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="201D" ID="QE0044"/>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="11"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>Pozasądowe wezwanie do zaniechania bezprawnych działań wykracza poza inne, możliwe działania przedprocesowe, które mają na celu umożliwienie pokrzywdzonemu ustalenie granic i zakresu naruszenia oraz zidentyfikowanie osoby odpowiedzialnej za dokonanie naruszenia<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Działań tego rodzaju dotyczy motyw 26 dyrektywy 2004/48, zgodnie z którym celem dyrektywy jest <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0045" REF.END="QE0045"/>dopuszczenie rekompensaty opartej na obiektywnym kryterium przy uwzględnieniu wydatków poniesionych przez właściciela praw, takich jak koszty identyfikacji i badań<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="201D" ID="QE0045"/>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>Gdyby w prawie krajowym takie wezwanie było traktowane jako <HT TYPE="ITALIC">zwykły</HT> (choć nie bezwzględnie obowiązkowy) środek, którego celem jest zaniechanie naruszeń, i w praktyce było ono w tym celu powszechnie stosowane, można by je określić jako bezpośredni i natychmiastowy środek poprzedzający postępowanie przed sądem. Jeżeli tego rodzaju mechanizm staje się de facto niezbędny w krajowej rzeczywistości prawnej, można go określić jako <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0046" REF.END="QE0046"/>bezpośrednio i ściśle<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="201D" ID="QE0046"/> związany z postępowaniem sądowym, którego zainicjowaniu ma on zapobiegać.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>Tym bardziej miałoby to miejsce, gdyby to nie praktyka, lecz prawo krajowe nakazywało, aby taki środek był stosowany <HT TYPE="ITALIC">obligatoryjnie</HT> przed wszczęciem postępowania przed sądem.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>Z zastrzeżeniem, że to sąd odsyłający dokonuje wykładni prawa krajowego, § 97a ust. 1 UrhG może być w przedmiocie charakteru takiego wezwania interpretowany na dwa sposoby: a) jest ono obowiązkowe, w przypadku gdy poszkodowany zamierza wytoczyć powództwo przed sądem<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0047" REF.END="QE0047"/>Przed wszczęciem postępowania sądowego poszkodowany <HT TYPE="ITALIC">obowiązany jest</HT> wezwać naruszającego do zaprzestania bezprawnych działań<QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="201D" ID="QE0047"/>.</P></NOTE>, lub b) stanowi ono zwykłą, nieobowiązkową poradę lub upomnienie dokonywane przed wytoczeniem powództwa<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0048" REF.END="QE0048"/>Przed wszczęciem postępowania sądowego poszkodowany <HT TYPE="ITALIC">powinien</HT> wezwać naruszającego do zaprzestania bezprawnych działań<QUOT.END REF.START="QS0048" CODE="201D" ID="QE0048"/>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>Postanowienie odsyłające wydaje się opowiadać, aczkolwiek nie wprost, za drugą z przytoczonych wykładni. W rzeczywistości jednak każda z tych wykładni prowadzi do tego samego rezultatu:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>gdyby uprzednie wezwanie do zaniechania bezprawnych działań stanowiło, zgodnie z niemieckim prawem postępowania cywilnego, niezbędny warunek wytoczenia w danej sprawie powództwa przed sądem, związek pomiędzy postępowaniem sądowym a wezwaniem pozasądowym nie mógłby być jaśniejszy;</P></ITEM><ITEM><P>związek ten istniałby również (choć nie w tak oczywisty sposób), w przypadku gdyby wezwanie pozasądowe było – zgodnie ze wskazaniami UrhG – czynnością poprzedzającą wszczęcie postępowania przed sądem, sugerowaną lub zalecaną przez prawo krajowe w taki sposób, który de facto czyni ją czynnością niemal niezbędną<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Istnienie tego związku wzmacnia argument, do którego nawiązywały uwagi stron: wezwanie, oprócz tego, że ma na celu uniknięcie postępowania przed sądem, służy zapobieżeniu ewentualnemu obciążeniu właściciela praw kosztami, gdyby ten wystąpił od razu na drogę sądową. Podnoszą oni, że zgodnie z prawem niemieckim, jeżeli poszkodowany wystąpiłby od razu na drogę sądową, narażałby się na ewentualne uznanie powództwa przez naruszającego, co mogłoby wiązać się z tym, że właściciel prawa (będący ofiarą naruszenia) poniósłby nie tylko własne koszty i wydatki związane z postępowaniem sądowym, lecz również koszty i wydatki poniesione przez naruszającego. W tej sytuacji strona poszkodowana mogłaby być <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0049" REF.END="QE0049"/>odwodzona od wszczęcia postępowania sądowego służącego ochronie jej praw<QUOT.END REF.START="QS0049" CODE="201D" ID="QE0049"/>.</P></NOTE>.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>Z przyjęcia tego założenia wynika, że w rozumieniu art. 14 dyrektywy 2004/48:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>koszty związane z pozasądowym wezwaniem do zaniechania bezprawnych działań są bezpośrednio i ściśle związane z późniejszym postępowaniem przed sądem, nawet jeśli wezwanie wywarło skutek i nie ma potrzeby wszczynania postępowania przed sądem;</P></ITEM><?PAGE NO="12"?><ITEM><P>naruszający, jako strona <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0050" REF.END="QE0050"/>przegrywająca<QUOT.END REF.START="QS0050" CODE="201D" ID="QE0050"/> (ponieważ zaakceptował wezwanie do zaniechania swoich działań), musi zwrócić koszty poniesione przez właściciela prawa (stronę wygrywającą), chyba że jest to sprzeczne z zasadami słuszności;</P></ITEM><ITEM><P>obowiązek zwrócenia przez naruszającego drugiej stronie poniesionych przez nią kosztów jest na niego nakładany, ponieważ <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0051" REF.END="QE0051"/>sprawca naruszenia praw własności intelektualnej powinien ogólnie w całości ponieść skutki finansowe swojego zachowania<QUOT.END REF.START="QS0051" CODE="201D" ID="QE0051"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20111018">18 października 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>Realchemie Nederland</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑406/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:668">EU:C:2011:668</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0049">49</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>Do kosztów związanych z wezwaniem – które to koszty, powtarzam, powinien ponieść naruszający – można co do zasady zaliczyć koszty wynagrodzenia adwokackiego poniesione w związku z wystosowaniem wezwania, nawet jeśli prawo krajowe nie wymaga jednoznacznie, aby wezwanie to, poprzedzające wszczęcie postępowania przed sądem, zostało wystosowane przez adwokata. Odniosę się do tej kwestii w trakcie omawiania drugiego pytania prejudycjalnego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>Podsumowując, nie widzę przeszkód, aby koszty – w tym koszty wynagrodzenia adwokackiego – związane z wystosowaniem wezwania pozasądowego, którego celem jest nakłonienie naruszającego do zaniechania bezprawnych działań, ze względu na ich związek z możliwym i natychmiastowym postępowaniem sądowym (które również miałoby na celu zaniechanie stwierdzonego i przypisanego danej osobie naruszenia), wchodziły w zakres art. 14 dyrektywy 2004/48.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">C.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Drugie pytanie prejudycjalne</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>Drugie pytanie prejudycjalne zawiera w sobie dwa pytania, które należy rozpatrzyć łącznie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>Sąd odsyłający zwraca się o wyjaśnienie, czy właściciel praw własności intelektualnej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0052" REF.END="QE0052"/>ma zasadniczo roszczenie o zwrot pełnych kosztów adwokackich […], a w każdym razie o zwrot ich odpowiedniej i istotnej części<QUOT.END REF.START="QS0052" CODE="201D" ID="QE0052"/>, jeżeli:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>naruszającym jest osoba fizyczna nieprowadząca w tym zakresie działalności gospodarczej lub zawodowej; oraz</P></ITEM><ITEM><P>uregulowanie krajowe przewiduje w takim przypadku, że koszty wynagrodzenia adwokackiego podlegają co do zasady zwrotowi w wysokości obliczonej w oparciu o obniżoną kwotę wartości przedmiotu sporu.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>W tym celu sąd odsyłający wnosi o dokonanie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0053" REF.END="QE0053"/>wykładni prawa Unii, w szczególności w świetle art. 3, 13 i 14 dyrektywy 2004/48, art. 8 dyrektywy 2001/29 oraz art. 7 dyrektywy 2009/24 […]<QUOT.END REF.START="QS0053" CODE="201D" ID="QE0053"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64.</NO.P><TXT>Oczywiste jest, że przywołane przepisy dyrektywy 2001/29 i dyrektywy 2009/24 przewidują środki związane z ochroną właściciela prawa własności intelektualnej będącego przedmiotem bezprawnych działań.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65.</NO.P><TXT>Jednakże z uwagi na ogólny charakter sformułowań zawartych w tych przepisach w porównaniu z art. 14 dyrektywy 2004/48, który wprost reguluje kwestię kosztów sądowych i innych wydatków poniesionych w tego rodzaju postępowaniach, należy skoncentrować się na analizie art. 14 dyrektywy 2004/48, a pominąć pozostałe.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="13"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66.</NO.P><TXT>Artykuł 14 dyrektywy 2004/48, jak wskazałem w opinii przedstawionej (w tym samym dniu) w sprawie Nova Text<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Punkt 34 opinii przedstawionej w sprawie Nova Text (C‑531/20).</P></NOTE>, nie ma charakteru bezwarunkowego, bowiem oprócz tego, że stanowi on <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0054" REF.END="QE0054"/>zasadę ogólną<QUOT.END REF.START="QS0054" CODE="201D" ID="QE0054"/>, nakłada też na państwa członkowskie obowiązek zapewnienia zwrotu jedynie rozsądnych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Wyrok United Video Properties, pkt 24: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0055" REF.END="QE0055"/>[…] art. 14 dyrektywy 2004/48 nakłada na państwa członkowskie obowiązek zapewnienia zwrotu jedynie <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0056" REF.END="QE0056"/>rozsądnych<QUOT.END REF.START="QS0056" CODE="00AB" ID="QE0056"/> kosztów sądowych. Poza tym art. 3 ust. 1 tej dyrektywy stanowi w szczególności, że procedury przewidziane przez państwa członkowskie nie powinny być nadmiernie kosztowne<QUOT.END REF.START="QS0055" CODE="201D" ID="QE0055"/>.</P></NOTE> i proporcjonalnych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Ibidem, pkt 29: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0057" REF.END="QE0057"/>[…] art. 14 dyrektywy 2004/48 przewiduje, że koszty sądowe, jakie ma pokryć strona przegrywająca sprawę, powinny być <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0058" REF.END="QE0058"/>proporcjonalne<QUOT.END REF.START="QS0058" CODE="00AB" ID="QE0058"/>. Tymczasem kwestii, czy koszty te są proporcjonalne, nie można oceniać niezależnie od kosztów, jakie strona wygrywająca rzeczywiście poniosła z tytułu pomocy adwokata w zakresie, w jakim są one rozsądne […]<QUOT.END REF.START="QS0057" CODE="201D" ID="QE0057"/>.</P></NOTE> kosztów sądowych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67.</NO.P><TXT>Zgodnie z § 97a ust. 3 UrhG koszty poniesione z tytułu usług świadczonych przez adwokata, któremu zlecono wystosowanie wezwania (oczywiście pod warunkiem, że wystosowanie takiego wezwania jest uzasadnione), należy bez wątpienia uznać za <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0059" REF.END="QE0059"/>koszty niezbędne<QUOT.END REF.START="QS0059" CODE="201D" ID="QE0059"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>W odniesieniu do konieczności poniesienia kosztów odsyłam do mojej opinii przedstawionej w sprawie Nova Text (C‑531/20).</P></NOTE>. Sąd odsyłający również wydaje się uważać, że w niniejszej sprawie poniesienie tego kosztu było niezbędne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68.</NO.P><TXT>Ten sam przepis UrhG ogranicza jednak, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0060" REF.END="QE0060"/>jeżeli poszkodowany skorzystał z usług adwokata, wysokość zwracanych, <HT TYPE="ITALIC">niezbędnych kosztów</HT><QUOT.END REF.START="QS0060" CODE="201D" ID="QE0060"/> do wynagrodzenia adwokackiego obliczonego od wartości przedmiotu sporu wynoszącej 1000 EUR za każde powództwo o zakazanie lub zaniechanie wytoczone przeciwko osobie fizycznej działającej w takim charakterze (to jest nie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej lub zawodowej).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69.</NO.P><TXT>Zaistniała sytuacja jest podobna do tej, która miała miejsce w sprawie United Video Properties. Podczas gdy w tamtym przypadku uregulowanie belgijskie wprowadzało ograniczenie maksymalnej kwoty kosztów zastępstwa adwokackiego, w niniejszej sprawie podobny rezultat osiągnięto inną drogą, mianowicie poprzez ustalenie wartości przedmiotu sporu, jeżeli naruszającym prawo własności intelektualnej jest osoba fizyczna, na 1000 EUR.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70.</NO.P><TXT>W tamtej sprawie uznałem, że art. 14 dyrektywy 2004/48 ustanawia zasadę podlegającą wyjątkom, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0061" REF.END="QE0061"/>powołując się na kryteria rozsądności i proporcjonalności, które przyznają państwom członkowskim wysoką dozę swobody konfiguracji prawnej. Prawodawca krajowy może moim zdaniem ocenić sam z uwzględnieniem czynników, takich jak m.in. kultura prawna i sytuacja palestry w Belgii, próg, po którego przekroczeniu wynagrodzenia prawnika przerzucane na stronę przegrywającą przestają być rozsądne<QUOT.END REF.START="QS0061" CODE="201D" ID="QE0061"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>Opinia przedstawiona w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>United Video Properties</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑57/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:201">EU:C:2016:201</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0076">76</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71.</NO.P><TXT>W wyroku United Video Properties Trybunał orzekł, że system maksymalnych stawek przy ustalaniu kosztów wynagrodzenia adwokackiego, którymi obciąża się stronę przegrywającą, nie jest co do zasady sprzeczny z dyrektywą 2004/48, lecz doprecyzował to stwierdzenie, wskazując, że:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>przesłanka racjonalności <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0062" REF.END="QE0062"/>nie może uzasadniać wprowadzenia – do celów wykonania art. 14 dyrektywy 2004/48 w państwie członkowskim – uregulowania określającego stawki ryczałtowe <HT TYPE="ITALIC">znacznie niższe</HT> od średnich stawek rzeczywiście stosowanych w odniesieniu do usług adwokackich w tym państwie członkowskim<QUOT.END REF.START="QS0062" CODE="201D" ID="QE0062"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0031"><P>Wyrok United Video Properties, pkt 26. Bez wyróżnienia w oryginale.</P></NOTE>;</P></ITEM><ITEM><P>uregulowanie, które przewiduje takie ograniczenie, powinno zapewnić, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0063" REF.END="QE0063"/>po pierwsze, by ta granica odzwierciedlała rzeczywiste stawki stosowane w zakresie usług adwokackich<?PAGE NO="14"?> w dziedzinie własności intelektualnej, a po drugie, [z punktu widzenia proporcjonalności] by <HT TYPE="ITALIC">co najmniej znaczna i stosowna część rozsądnych kosztów</HT> poniesionych przez stronę wygrywającą została zwrócona przez stronę przegrywającą sprawę<QUOT.END REF.START="QS0063" CODE="201D" ID="QE0063"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0032"><P>Ibidem, pkt 30. Bez wyróżnienia w oryginale.</P></NOTE>.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72.</NO.P><TXT>Na podstawie tych przesłanek prawnych można wywnioskować odpowiedź na pierwszą część drugiego pytania prejudycjalnego: poszkodowany jest co do zasady uprawniony do żądania zwrotu całości lub co najmniej znacznej części kosztów związanych z udziałem adwokata w wystosowaniu wezwania do zaniechania, jeżeli jego udział zostanie uznany za niezbędny, a dochodzona kwota za rozsądną i proporcjonalną (przy czym dokonanie tej oceny należy do sądu odsyłającego).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73.</NO.P><TXT>Odpowiedzi tej nie stoi na przeszkodzie okoliczność, że naruszającym prawa własności intelektualnej jest osoba fizyczna nieprowadząca w tym zakresie działalności gospodarczej lub zawodowej. Okoliczność ta wydaje mi się nieistotna z punktu widzenia art. 14 dyrektywy 2004/48, który dotyczy ochrony praw poszkodowanego, których zakres komercyjnego wykorzystania również ulega w takich przypadkach ograniczeniu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74.</NO.P><TXT>Ofiara naruszenia prawa własności intelektualnej może ponieść wynikającą z tego naruszenia szkodę zarówno wtedy, gdy naruszenia dokonuje osoba fizyczna nieprowadząca w tym zakresie działalności gospodarczej lub zawodowej, jak i wtedy, gdy osoba ta dokonuje naruszenia w ramach prowadzenia takiej działalności.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75.</NO.P><TXT>Wysokość szkody może być, w zależności od przypadku, różna (logiczne jest założenie, że w drugiej sytuacji szkoda będzie większa), lecz aby zrekompensować ją w całości<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0033"><P>Zobacz ponownie wskazany w pkt 58 wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20111018">18 października 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>Realchemie Nederland</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑406/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:668">EU:C:2011:668</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0049">49</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, należy odwołać się do odszkodowania, o którym mowa w art. 13 dyrektywy 2004/48, a nie do <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0064" REF.END="QE0064"/>kosztów sądowych<QUOT.END REF.START="QS0064" CODE="201D" ID="QE0064"/>, o których mowa w art. 14 tej dyrektywy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76.</NO.P><TXT>Gdyby zasada mająca zastosowanie na podstawie § 97a ust. 3 UrhG do osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej lub zawodowej nie dopuszczała wyjątków, byłaby ona niezgodna z art. 14 dyrektywy 2004/48 interpretowanym w sposób, który właśnie opisałem. Prowadziłoby to nierzadko do zwrotu kwot <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0065" REF.END="QE0065"/>znacznie niższych<QUOT.END REF.START="QS0065" CODE="201D" ID="QE0065"/> niż zwykle stosowane wynagrodzenia, co nie byłoby zgodne z kryteriami, o których mowa w wyroku United Video Properties<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0034"><P>W niniejszej sprawie Koch Media wskazuje, że musi ona zapłacić swoim adwokatom wynagrodzenie w określonej kwocie obliczone w oparciu o rzeczywistą wartość przedmiotu sporu (<FT TYPE="NUMBER">20000</FT> EUR), a odzyska jedynie część tego wynagrodzenia odpowiadającą wartości przedmiotu sporu w kwocie 1000 EUR.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77.</NO.P><TXT>Zasada ta nie jest jednak sztywna i sądy niemieckie są uprawnione do odmowy jej zastosowania i ustalenia wyższej kwoty jako wartości referencyjnej (w celu obliczenia na jej podstawie odpowiedniego wynagrodzenia procentowego), jeżeli <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0066" REF.END="QE0066"/>w szczególnych okolicznościach danej sprawy<QUOT.END REF.START="QS0066" CODE="201D" ID="QE0066"/> przemawiają za tym względy słuszności.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78.</NO.P><TXT>Można podnieść zarzut, że nawet w takim przypadku uregulowanie krajowe nie jest zgodne z art. 14 dyrektywy 2004/48: zgodnie z tym przepisem stronie wygrywającej należy się zwrot rozsądnych kosztów sądowych, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0067" REF.END="QE0067"/>chyba że sprawiedliwość na to nie pozwala<QUOT.END REF.START="QS0067" CODE="201D" ID="QE0067"/>, podczas gdy – jak wskazuje sąd odsyłający – § 97a ust. 3 UrhG odwraca, ściśle rzecz biorąc, tę zasadę.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="15"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79.</NO.P><TXT>Nie sądzę, aby zarzut ten był wystarczający, by móc odrzucić zastosowanie przepisu prawa krajowego, jeżeli jego wykładnia może być dokonana w sposób zgodny z prawem Unii, to jest tak, by rezultat dokonanej wykładni był ostatecznie zgodny z prawem Unii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80.</NO.P><TXT>Odwołanie do słuszności, które występuje w obu tych przepisach (§ 97a ust. 3 UrhG i art. 14 dyrektywy 2004/48), pozwala sądowi odsyłającemu na zasądzenie zwrotu kosztów sądowych w wyższej kwocie, jeżeli przy ścisłym zastosowaniu uregulowania krajowego możliwy byłby zwrot kosztów sądowych w wysokości znacznie niższej niż rozsądna i proporcjonalna.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81.</NO.P><TXT>Podzielam zatem stanowisko Komisji, która stwierdziła, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0068" REF.END="QE0068"/>[…] § 97a UrhG daje sądowi odsyłającemu wystarczające pole manewru w celu dokonania w każdym przypadku oceny, czy okoliczności faktyczne sporu powodują, że zastosowanie ograniczenia kwoty kosztów byłoby niesłuszne<QUOT.END REF.START="QS0068" CODE="201D" ID="QE0068"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0035"><P>Punkt 33 jej uwag na piśmie.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0082"><NO.P>82.</NO.P><TXT>Sąd odsyłający musi zatem dokonać podwójnej weryfikacji, w której Trybunał nie może go zastąpić:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>po pierwsze, powinien on ustalić, czy ograniczenie w takich przypadkach wartości przedmiotu sporu oznacza, że koszty wynagrodzenia adwokackiego zasądzone od naruszającego byłyby znacznie niższe niż zwykłe (lub średnie) stawki stosowane w odniesieniu do wezwań pozasądowych;</P></ITEM><ITEM><P>po drugie, jeżeli taka sytuacja ma miejsce, sąd odsyłający może, ze względów słuszności, zwiększyć podlegającą zwrotowi kwotę kosztów, dopóki nie osiągną one rozsądnego i proporcjonalnego poziomu.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0083"><NO.P>83.</NO.P><TXT>Przy dokonywaniu tych ocen nic nie stoi na przeszkodzie, aby sąd odsyłający uwzględnił między innymi wpływ czynników, które sam wskazuje w drugiej części drugiego pytania prejudycjalnego: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0069" REF.END="QE0069"/>aktualność utworu, czas trwania publicznego udostępnienia<QUOT.END REF.START="QS0069" CODE="201D" ID="QE0069"/> lub okoliczność, że naruszenie polegało na publicznym udostępnieniu chronionego utworu poprzez <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0070" REF.END="QE0070"/>oferowanie możliwości jego bezpłatnego pobrania wszystkim osobom aktywnym na swobodnie dostępnej platformie wymiany, na której nie ma zarządzania prawami cyfrowymi<QUOT.END REF.START="QS0070" CODE="201D" ID="QE0070"/>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">V.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wnioski</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0084"><NO.P>84.</NO.P><TXT>Mając na względzie powyższe rozważania, proponuję, aby Trybunał udzielił Landgericht Saarbrücken (sądowi krajowemu w Saarbrücken, Niemcy) następującej odpowiedzi:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Artykuł 14 dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20040429">29 kwietnia 2004 r.</DATE> w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do kosztów (wynagrodzeń adwokackich) wynikających z czynności adwokata, poniesionych przez posiadacza praw własności intelektualnej w związku z wystosowaniem do naruszającego pozasądowego wezwania do zaniechania naruszania tych praw, które to wezwanie stanowi czynność poprzedzającą wytoczenie w tej samej sprawie powództwa przed sądem.</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="16"?><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Artykuł 14 dyrektywy 2004/48 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które w celu obliczenia kosztów wynagrodzenia adwokackiego wynikających z wystosowania przez adwokata pozasądowego wezwania do zaniechania, jakie należy zasądzić od naruszającego, ogranicza wartość przedmiotu sporu do 1000 EUR, jeżeli naruszenia tych praw dopuściła się osoba fizyczna działająca poza zakresem jej działalności gospodarczej lub zawodowej, pod warunkiem że uregulowanie krajowe zezwala sądowi na odstąpienie w danym przypadku ze względów słuszności od stosowania tego ograniczenia.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Sąd musi uwzględnić wszelkie występujące czynniki w celu ustalenia, czy koszty wynikające z czynności adwokata zasądzane od naruszającego są rozsądne i proporcjonalne. Wśród nich można wymienić aktualność utworu podlegającego ochronie, czas trwania publicznego udostępnienia czy też okoliczność, że naruszenie polegało na publicznym udostępnieniu chronionego utworu poprzez oferowanie możliwości jego bezpłatnego pobrania wszystkim osobom aktywnym na swobodnie dostępnej platformie wymiany, na której nie ma zarządzania prawami cyfrowymi.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>