<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-559/20</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62020CC0559</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:918">EU:C:2021:918</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>16</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>16</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Προτάσεις Campos Sánchez-Bordona – Υπόθεση C‑559/20</HT></P><P><HT TYPE="SC">Koch Media</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Προτάσεις του Γενικού Εισαγγελέα</HT></P><P><HT TYPE="UC">Manuel Campos Sánchez-Bordona</HT></P><P>της <DATE ISO="20211111">11ης Νοεμβρίου 2021</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Γλώσσα του πρωτοτύπου: η ισπανική.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Υπόθεση C‑559/20</HT></P><P>Koch Media GmbH</P><P>κατά</P><P>FU</P><P><HT TYPE="NORMAL">[αίτηση του Landgericht Saarbrücken (εφετείου Saarbrücken, Γερμανία)<BR/>για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως]</HT></P></STI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="»" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN="«"><KEYWORD>Προδικαστική παραπομπή</KEYWORD><KEYWORD>Διανοητική ιδιοκτησία</KEYWORD><KEYWORD>Οδηγία 2004/48/ΕΚ</KEYWORD><KEYWORD>Άρθρο 14</KEYWORD><KEYWORD>Δικαστικά έξοδα και λοιπές δαπάνες</KEYWORD><KEYWORD>Δικηγορική αμοιβή για την αποστολή εγγράφου εξώδικης όχλησης</KEYWORD><KEYWORD>Διάταξη προβλέπουσα περιορισμό των αποδοτέων δικηγορικών εξόδων όταν η προσβολή διαπράττεται από φυσικό πρόσωπο εκτός του πλαισίου οποιασδήποτε επαγγελματικής ή εμπορικής δραστηριότητας</KEYWORD><KEYWORD>Ποσό που, υπό τις ιδιαίτερες περιστάσεις της συγκεκριμένης υπόθεσης, κρίνεται ως μη δίκαιο</KEYWORD><KEYWORD>Άρθρο 13</KEYWORD><KEYWORD>Αποζημίωση</KEYWORD><KEYWORD>Δεν επιτρέπεται</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Εταιρία με έδρα στη Γερμανία, κάτοχος δικαιωμάτων διανοητικής ιδιοκτησίας επί ηλεκτρονικού παιχνιδιού, ανέθεσε σε δικηγόρο να αποστείλει εξώδικη όχληση σε συγκεκριμένο πρόσωπο καλώντας το να παύσει την προσβολή τους, αίτημα στο οποίο το πρόσωπο αυτό ανταποκρίθηκε.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Το γερμανικό δίκαιο προβλέπει, κατ’ αρχήν, ότι ο παραβάτης οφείλει να καταβάλει τα δικηγορικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκε ο κάτοχος δικαιωμάτων διανοητικής ιδιοκτησίας. Επιτρέπει, ωστόσο, τον περιορισμό του ύψους τους όταν φορέας της παράνομης συμπεριφοράς είναι φυσικό πρόσωπο που δρα εκτός του πλαισίου οποιασδήποτε επαγγελματικής ή εμπορικής δραστηριότητας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Στην υπό κρίση υπόθεση, το πρόσωπο αυτό εκτιμά ότι η αξιούμενη δικηγορική αμοιβή (984,60 ευρώ) είναι υπερβολική και αρνείται να την καταβάλει. Λόγω της άρνησής του αυτής ανέκυψε διαφορά στο πλαίσιο της οποίας το αιτούν δικαστήριο ερωτά, εν συνόψει:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>εάν τα δικηγορικά έξοδα για την αποστολή εξώδικης όχλησης εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 2004/48/ΕΚ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>Οδηγία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20040429">29ης Απριλίου 2004</DATE>, σχετικά με την επιβολή των δικαιωμάτων διανοητικής ιδιοκτησίας (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="157" PAGE.FIRST="45" DATE.PUB="2004">ΕΕ 2004, L 157, σ. 45</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> ·</P></ITEM><?PAGE NO="2"?><ITEM><P>σε περίπτωση καταφατικής απάντησης, εάν τα έξοδα αυτά εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 14 (<QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>δικαστικά έξοδα<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="00BB" ID="QE0001"/> ή <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>λοιπές δαπάνες<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="00BB" ID="QE0002"/>) ή σε αυτό του άρθρου 13 (<QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>αποζημίωση<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="00BB" ID="QE0003"/>) της οδηγίας 2004/48·</P></ITEM><ITEM><P>εάν ο εθνικός κανόνας που επιβάλλει ανώτατο όριο στη δικηγορική αμοιβή, εκτός αν λόγοι επιεικείας επιβάλλουν άλλως, συνάδει με την οδηγία 2004/48, καθώς και με τις οδηγίες 2001/29/ΕΚ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P>Οδηγία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20010522">22ας Μαΐου 2001</DATE>, για την εναρμόνιση ορισμένων πτυχών του δικαιώματος του δημιουργού και συγγενικών δικαιωμάτων στην κοινωνία της πληροφορίας (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="167" PAGE.FIRST="10" DATE.PUB="2001">ΕΕ 2001, L 167, σ. 10</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> και 2009/24/ΕΚ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>Οδηγία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20090423">23ης Απριλίου 2009</DATE>, για τη νομική προστασία των προγραμμάτων ηλεκτρονικών υπολογιστών (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="111" PAGE.FIRST="16" DATE.PUB="2009">ΕΕ 2009, L 111, σ. 16</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, και ποιοι παράγοντες μπορούν να ασκήσουν επιρροή στον καθορισμό του ύψους της.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Το νομικό πλαίσιο</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Α.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Το δίκαιο της Ένωσης</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Η οδηγία 2004/48</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>Το άρθρο 1 (<QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>Αντικείμενο<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="00BB" ID="QE0004"/>) ορίζει τα εξής:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>Η παρούσα οδηγία αφορά τα μέτρα, τις διαδικασίες και τα μέτρα αποκατάστασης που είναι αναγκαία για τη διασφάλιση της επιβολής των δικαιωμάτων διανοητικής ιδιοκτησίας. Για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας, ο όρος <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>δικαιώματα διανοητικής ιδιοκτησίας<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/> εμπεριέχει τα δικαιώματα βιομηχανικής ιδιοκτησίας.<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="00BB" ID="QE0005"/></ALINEA></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>Το άρθρο 2 (<QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>Πεδίο εφαρμογής<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="00BB" ID="QE0007"/>) διαλαμβάνει τα εξής:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="002.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Με την επιφύλαξη των μέσων που προβλέπονται ή ενδέχεται να προβλεφθούν με την κοινοτική ή την εθνική νομοθεσία, καθόσον τα εν λόγω μέσα μπορεί να είναι ευνοϊκότερα για τους δικαιούχους, τα μέτρα, οι διαδικασίες και τα μέτρα αποκατάστασης που προβλέπονται από την παρούσα οδηγία εφαρμόζονται, σύμφωνα με το άρθρο 3, σε οποιαδήποτε προσβολή των δικαιωμάτων διανοητικής ιδιοκτησίας όπως προβλέπεται από την κοινοτική νομοθεσία ή/και την εθνική νομοθεσία του οικείου κράτους μέλους.</ALINEA><ALINEA>[…]<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="00BB" ID="QE0008"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Το άρθρο 3 (<QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>Γενική υποχρέωση<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="00BB" ID="QE0009"/>) έχει ως εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="003.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Τα κράτη μέλη προβλέπουν τα μέτρα, τις διαδικασίες και τα μέτρα αποκατάστασης που απαιτούνται για τη διασφάλιση της επιβολής των δικαιωμάτων διανοητικής ιδιοκτησίας που ρυθμίζονται με την παρούσα οδηγία. Τα εν λόγω μέτρα, οι διαδικασίες και τα μέτρα αποκατάστασης πρέπει να είναι θεμιτά και δίκαια, να μην είναι περίπλοκα και δαπανηρά άνευ λόγου και να μην προβλέπουν παράλογες προθεσμίες ούτε να συνεπάγονται αδικαιολόγητες καθυστερήσεις.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="003.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Τα εν λόγω μέτρα, διαδικασίες και μέτρα αποκατάστασης πρέπει επίσης να είναι αποτελεσματικά, αναλογικά και αποτρεπτικά και να εφαρμόζονται κατά τρόπον ώστε να<?PAGE NO="3"?> αποτρέπεται η δημιουργία εμποδίων στο νόμιμο εμπόριο και να προβλέπονται εγγυήσεις κατά της κατάχρησής τους.<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="00BB" ID="QE0010"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 13 (<QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>Αποζημίωση<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="00BB" ID="QE0011"/>):</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="007.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Τα κράτη μέλη μεριμνούν ώστε οι αρμόδιες δικαστικές αρχές, κατόπιν αιτήσεως του ζημιωθέντος, να καταδικάζουν τον παραβάτη ο οποίος προέβη σε προσβολή του δικαιώματος από δόλο ή βαριά αμέλεια, να καταβάλει στον δικαιούχο του δικαιώματος αποζημίωση αντίστοιχη προς την πραγματική ζημία που υπέστη ο δικαιούχος εξαιτίας της προσβολής του δικαιώματός του διανοητικής ιδιοκτησίας.</ALINEA><ALINEA><P>Όταν οι δικαστικές αρχές καθορίζουν την αποζημίωση:</P><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>λαμβάνουν υπόψη όλα τα συναφή ζητήματα, όπως τις αρνητικές οικονομικές επιπτώσεις, συμπεριλαμβανομένης της απώλειας κερδών, τις οποίες υφίσταται ο ζημιωθείς διάδικος, και τα τυχόν αδικαιολόγητα κέρδη που αποκόμισε ο παραβάτης και, εφόσον ενδείκνυται, άλλα στοιχεία, πέραν των οικονομικών, όπως η ηθική βλάβη που προκάλεσε στον κάτοχο του δικαιώματος η προσβολή ή</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>εναλλακτικώς προς το στοιχείο α), δύνανται, εφόσον ενδείκνυται, να καθορίζουν την αποζημίωση ως κατ’ αποκοπή ποσό βάσει στοιχείων όπως τουλάχιστον το ύψος των δικαιωμάτων ή λοιπών αμοιβών που θα οφείλονταν αν ο παραβάτης είχε ζητήσει την άδεια να χρησιμοποιεί το επίμαχο δικαίωμα διανοητικής ιδιοκτησίας.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="007.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Σε περιπτώσεις κατά τις οποίες ο παραβάτης προέβη στην προσβολή δικαιώματος διανοητικής ιδιοκτησίας εν αγνοία του ή ενώ δεν υπήρχαν βάσιμοι λόγοι να το γνωρίζει, τα κράτη μέλη μπορούν να προβλέπουν τη δυνατότητα των δικαστικών αρχών να διατάσσουν την αναζήτηση των κερδών ή την καταβολή αποζημίωσης, η οποία μπορεί να είναι προκαθορισμένη.<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="00BB" ID="QE0012"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Το άρθρο 14 (<QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>Δικαστικά έξοδα<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="00BB" ID="QE0013"/>) ορίζει τα εξής:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>Τα κράτη μέλη μεριμνούν ώστε τα εύλογα και αναλογικά δικαστικά έξοδα και οι λοιπές δαπάνες στις οποίες υπεβλήθη ο νικήσας διάδικος να βαρύνουν κατά κανόνα τον ηττηθέντα διάδικο, εκτός εάν λόγοι επιεικείας επιβάλλουν άλλως.<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="00BB" ID="QE0014"/></ALINEA></QUOT.S></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Η οδηγία 2001/29</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο της 8 (<QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>Κυρώσεις και μέσα έννομης προστασίας<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="00BB" ID="QE0015"/>):</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="008.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Τα κράτη μέλη προβλέπουν κατάλληλες κυρώσεις και μέσα έννομης προστασίας έναντι της προσβολής των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων που αναφέρονται στην παρούσα οδηγία και λαμβάνουν όλα τα αναγκαία μέτρα για την εξασφάλιση της εφαρμογής τους. Οι κυρώσεις είναι αποτελεσματικές, ανάλογες και αποτρεπτικές.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="008.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Κάθε κράτος μέλος μεριμνά ώστε οι δικαιούχοι των οποίων τα συμφέροντα θίγονται από προσβολές τελεσθείσες στο έδαφός του να μπορούν να ασκούν αγωγή αποζημίωσης ή/και να ζητούν τη λήψη ασφαλιστικών μέτρων και, κατά περίπτωση, την κατάσχεση του σχετικού υλικού καθώς και των συσκευών, προϊόντων ή συστατικών στοιχείων που αναφέρονται στο άρθρο 6 παράγραφος 2.</ALINEA></PARAG><?PAGE NO="4"?><PARAG IDENTIFIER="008.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Τα κράτη μέλη μεριμνούν ώστε οι δικαιούχοι να μπορούν να ζητούν τη λήψη ασφαλιστικών μέτρων κατά των διαμεσολαβητών οι υπηρεσίες των οποίων χρησιμοποιούνται από τρίτο για την προσβολή δικαιώματος του δημιουργού ή συγγενικού δικαιώματος.<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="00BB" ID="QE0016"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">3.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Η οδηγία 2009/24</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>Το άρθρο 7 (<QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>Ειδικά μέτρα προστασίας<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="00BB" ID="QE0017"/>) προβλέπει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="007.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>1.</NO.PARAG><ALINEA><P>Με την επιφύλαξη των διατάξεων των άρθρων 4, 5 και 6, τα κράτη μέλη, βάσει της εθνικής τους νομοθεσίας, λαμβάνουν τα κατάλληλα μέτρα κατά του προσώπου που προβαίνει σε οποιαδήποτε από τις παρακάτω πράξεις:</P><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>θέτει σε κυκλοφορία αντίγραφο προγράμματος ηλεκτρονικού υπολογιστή γνωρίζοντας, ή έχοντας λόγους να πιστεύει, ότι πρόκειται για κλεψίτυπο·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>έχει στην κατοχή του για σκοπούς εμπορικούς ένα αντίγραφο προγράμματος ηλεκτρονικού υπολογιστή γνωρίζοντας, ή έχοντας λόγους να πιστεύει, ότι πρόκειται για κλεψίτυπο·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>γ)</NO.P><TXT>θέτει σε κυκλοφορία ή έχει στην κατοχή του για σκοπούς εμπορικούς μέσα με μοναδικό στόχο να διευκολύνουν την άνευ αδείας αφαίρεση ή εξουδετέρωση κάθε τεχνικού συστήματος το οποίο ενδεχομένως εφαρμόζεται για την προστασία ενός προγράμματος ηλεκτρονικού υπολογιστή.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="007.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Κάθε κλεψίτυπο αντίγραφο προγράμματος ηλεκτρονικού υπολογιστή υπόκειται σε κατάσχεση σύμφωνα με τη νομοθεσία του σχετικού κράτους μέλους.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="007.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Τα κράτη μέλη δύνανται να προβλέψουν ότι τα μέσα που αναφέρονται στην παράγραφο 1 στοιχείο γ) κατάσχονται.<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="00BB" ID="QE0018"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Β.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Το γερμανικό δίκαιο. Ο Gesetz über Urheberrecht und verwandte Schutzrechte – Urheberrechtsgesetz<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>Νόμος για τα δικαιώματα του δημιουργού και τα συγγενικά δικαιώματα, της <DATE ISO="19650909">9ης Σεπτεμβρίου 1965</DATE> (BGBl. 1965 I, σ. 1273, στο εξής: UrhG).</P></NOTE></HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>Το άρθρο 97 προβλέπει ότι όποιος προσβάλλει δικαιώματα διανοητικής ιδιοκτησίας ή άλλο δικαίωμα προστατευόμενο από τον UrhG μπορεί να υποχρεωθεί από τον ζημιωθέντα να παύσει την προσβολή.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Το άρθρο 97a, όπως ίσχυε κατά τον χρόνο των πραγματικών περιστατικών της διαφοράς της κύριας δίκης, έχει ως εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="097A.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>1)</NO.PARAG><ALINEA>Προτού κινήσει ένδικη διαδικασία, ο ζημιωθείς οφείλει<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Βλ. συναφώς σημείο 56 των παρουσών προτάσεων.</P></NOTE> να απευθύνει όχληση στον παραβάτη καλώντας τον να παύσει την επίμαχη συμπεριφορά και να του παράσχει τη δυνατότητα διευθέτησης της διαφοράς με την ανάληψη δέσμευσης αποχής από τέτοιες ενέργειες, συνοδευόμενη από εύλογη ποινική ρήτρα.</ALINEA></PARAG><?PAGE NO="5"?><PARAG IDENTIFIER="097A.002"><NO.PARAG>2)</NO.PARAG><ALINEA><P>Η όχληση πρέπει, κατά τρόπο σαφή και κατανοητό:</P><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>να αναφέρει το όνομα ή την εταιρική επωνυμία του ζημιωθέντος, όταν αυτός που απευθύνει την όχληση δεν είναι ο ζημιωθείς, αλλά εκπρόσωπός του·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>να περιγράφει επακριβώς την προσβολή δικαιώματος·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>να περιλαμβάνει λεπτομερή υπολογισμό των αξιώσεων καταβολής αναλόγως του εάν πρόκειται για αποζημίωση ή για απόδοση εξόδων· και</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>όταν ζητείται η ανάληψη δέσμευσης για αποχή από ορισμένες ενέργειες, να αναφέρει σε ποιον βαθμό η προτεινόμενη δέσμευση βαίνει πέραν της προσβολής την οποία αφορά η όχληση.</TXT><P>Όχληση που δεν πληροί τις προϋποθέσεις του πρώτου εδαφίου δεν παράγει αποτελέσματα.</P></NP></ITEM></LIST></P></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="097A.003"><NO.PARAG>3)</NO.PARAG><ALINEA><P>Εφόσον η όχληση είναι δικαιολογημένη και σύμφωνη με την παράγραφο 2, πρώτο εδάφιο, σημεία 1 έως 4, δύναται να απαιτηθεί η απόδοση των αναγκαίων εξόδων. Όσον αφορά τις δικηγορικές υπηρεσίες, η απόδοση των αναγκαίων εξόδων περιορίζεται, ως προς τη νόμιμη αμοιβή, σε ποσό που αντιστοιχεί σε επίδικη αξία <FT TYPE="NUMBER">1000</FT> ευρώ για αγωγή προς παύση και παράλειψη, όταν το οχλούμενο πρόσωπο:</P><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>είναι φυσικό πρόσωπο που δεν χρησιμοποιεί έργα ή άλλα αντικείμενα προστατευόμενα από τον παρόντα νόμο για την εμπορική ή ανεξάρτητη επαγγελματική δραστηριότητά του, και</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>δεν υποχρεούται ήδη σε παράλειψη δυνάμει συμβατικής αξίωσης του οχλούντος ή τελεσίδικης δικαστικής απόφασης ή απόφασης ασφαλιστικών μέτρων.</TXT></NP></ITEM></LIST></P><P>Το κατά το δεύτερο εδάφιο ποσό εφαρμόζεται και στην περίπτωση κατά την οποία γίνεται ταυτοχρόνως επίκληση δικαιώματος προς παύση και δικαιώματος προς παράλειψη. Το δεύτερο εδάφιο δεν εφαρμόζεται εάν, υπό τις περιστάσεις της συγκεκριμένης υπόθεσης, το εν λόγω ποσό κρίνεται άδικο.<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="00BB" ID="QE0019"/></P></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Τα πραγματικά περιστατικά και τα προδικαστικά ερωτήματα</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>Η Koch Media GmbH, επιχείρηση η οποία εμπορεύεται ηλεκτρονικά παιχνίδια, είναι κάτοχος, στο γερμανικό έδαφος, αποκλειστικών συγγενικών δικαιωμάτων για τη διάθεση στο κοινό του ηλεκτρονικού παιχνιδιού <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>This War of Mine<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="00BB" ID="QE0020"/>, το οποίο έχει αναπτυχθεί από επαγγελματίες<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>Ουδείς εκ των διαδίκων αμφισβητεί ότι το παιχνίδι περιέχει στοιχεία που προστατεύονται από δικαιώματα διανοητικής ιδιοκτησίας. Το αιτούν δικαστήριο αναφέρει ότι τα ηλεκτρονικά παιχνίδια, όπως το εν προκειμένω διατιθέμενο, προστατεύονται από τη γερμανική νομοθεσία περί των δικαιωμάτων του δημιουργού, και, ως εκ τούτου, εμπίπτουν στο προστατευτικό πεδίο της οδηγίας 2004/48 δυνάμει του άρθρου της 2.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>Ο FU είναι φυσικό πρόσωπο το οποίο, χωρίς να επιδιώκει κάποιο εμπορικό ή επαγγελματικό συμφέρον, διέθεσε, δεκατρείς τουλάχιστον φορές, κατά το χρονικό διάστημα μεταξύ <DATE ISO="20141126">26</DATE> και <DATE ISO="20141128">28 Νοεμβρίου 2014</DATE>, προς μεταφόρτωση σε τρίτους το ηλεκτρονικό παιχνίδι σε πλατφόρμα ανταλλαγής αρχείων και το προσέφερε δημοσίως, μέσω συνδέσεως στο διαδίκτυο, σε άλλα πρόσωπα, προσβάλλοντας τα δικαιώματα της Koch Media.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Η Koch Media ανέθεσε την υπεράσπιση των δικαιωμάτων της σε δικηγορικό γραφείο, το οποίο απηύθυνε, εξ ονόματός της, όχληση στον FU καλώντας τον να δεσμευθεί ότι θα παύσει τη διάθεση του παιχνιδιού στο κοινό και να αποκαταστήσει τη ζημία που της προκάλεσε.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>Η όχληση απέφερε αποτέλεσμα: ο παραβάτης συμμορφώθηκε προς το αίτημα και δεν απαιτήθηκε καμία περαιτέρω δικαστική ενέργεια.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Για τις δικηγορικές υπηρεσίες η Koch Media υπεβλήθη σε έξοδα 984,60 ευρώ, ποσό το οποίο αξίωσε από τον παραβάτη. Το ποσό αυτό προέκυψε από την εφαρμογή συγκεκριμένου συντελεστή επί της αξίας του αντικειμένου της διαφοράς, εκτιμώμενης στα <FT TYPE="NUMBER">20000</FT> ευρώ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Στο εντεύθεν προκύπτον ποσό (964,60 ευρώ) έπρεπε να προστεθούν έξοδα ύψους 20 ευρώ.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>Λόγω της διαφωνίας του FU με το ποσό των δικηγορικών εξόδων που καλείτο να καταβάλει, κινήθηκε ένδικη διαδικασία με αντικείμενο το ποσό αυτό.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>Σε πρώτο βαθμό, με απόφαση της <DATE ISO="20190312">12ης Μαρτίου 2019</DATE>, το Amtsgericht Saarbrücken (πρωτοδικείο Saarbrücken, Γερμανία) καταδίκασε τον παραβάτη στην καταβολή 124 ευρώ και απέρριψε κατά τα λοιπά την αγωγή της Koch Media<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Το ποσό των 124 ευρώ προέκυψε από την εφαρμογή ορισμένου συντελεστή επί της ορισθείσας στα <FT TYPE="NUMBER">1000</FT> ευρώ αξίας του αντικειμένου της διαφοράς, πλέον εξόδων (20 ευρώ).</P></NOTE>. Στήριξε την απόφασή του στο άρθρο 97a, παράγραφος 3, του UrhG.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Η Koch Media άσκησε έφεση ενώπιον του Landgericht Saarbrücken (εφετείου Saarbrücken, Γερμανία), ζητώντας να αναγνωρισθεί το δικαίωμά της σε πλήρη απόδοση των δικηγορικών εξόδων.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>Το εφετείο, μετά την παράθεση της ερμηνείας του επί του εθνικού δικαίου<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Βλ. σημεία 29 επ. των παρουσών προτάσεων.</P></NOTE>, εκφράζει αμφιβολίες ως προς το εάν οι κρίσιμες στον τομέα αυτόν οδηγίες επιτρέπουν τον περιορισμό των αποδοτέων από τον παραβάτη δικηγορικών εξόδων, όταν ο τελευταίος είναι φυσικό πρόσωπο που δεν ασκεί εμπορική ή επαγγελματική δραστηριότητα.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>Κατά την κρίση του, με την απόφαση United Video Properties<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Απόφαση της <DATE ISO="20160728">28ης Ιουλίου 2016</DATE> (<REF.DOC.ECR><NO.CASE>C‑57/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:61">EU:C:2016:61</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, στο εξής: απόφαση United Video Properties).</P></NOTE>, το Δικαστήριο απεφάνθη ότι κανόνας ο οποίος επιδιώκει να αποκλεισθεί η απόδοση υπερβολικών δαπανών μπορεί, υπό συγκεκριμένες συνθήκες, να είναι δικαιολογημένος. Ωστόσο, για την επίλυση της υπό κρίση υποθέσεως απαιτείται να αποσαφηνισθεί εάν οι αρχές της εν λόγω αποφάσεως ισχύουν και όταν η αξίωση ασκείται κατά φυσικού προσώπου το οποίο δεν ενεργεί υπό εμπορική ή επαγγελματική ιδιότητα.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>Κατά το εφετείο, το άρθρο 97a, παράγραφος 3, τέταρτο εδάφιο, του UrhG έχει αντιστρέψει τους όρους της εξαίρεσης του άρθρου 14 της οδηγίας 2004/48: στη Γερμανία, εάν ο αντίδικος είναι φυσικό πρόσωπο, τα έξοδα αποδίδονται στο σύνολό τους μόνον για λόγους επιεικείας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Επιπλέον, αναφέρει ότι, στη Γερμανία, υφίσταται διάσταση μεταξύ των δικαστηρίων ως προς το εάν η εξαίρεση του άρθρου 97a, παράγραφος 3, τέταρτο εδάφιο, του UrhG μπορεί να ερμηνευθεί κατά τρόπο σύμφωνο με την οδηγία 2004/48.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="7"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>Υπό τις συνθήκες αυτές, το Landgericht Saarbrücken (εφετείο Saarbrücken) υποβάλλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>1.</NO.P><TXT><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>Έχει το άρθρο 14 της οδηγίας 2004/48 την έννοια ότι ο σχετικός κανόνας περιλαμβάνει ως <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>δικαστικά έξοδα<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/> ή <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>λοιπές δαπάνες<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/> τα αναγκαία δικηγορικά έξοδα στα οποία υποβάλλεται ο κάτοχος δικαιωμάτων διανοητικής ιδιοκτησίας κατά την έννοια του άρθρου 2 της εν λόγω οδηγίας για να προβάλει, με εξώδικη όχληση, αξίωση παραλείψεως έναντι του προσβάλλοντος τα δικαιώματα αυτά;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>Σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως στο ερώτημα 1α): έχει το άρθρο 13 της οδηγίας 2004/48 την έννοια ότι ο σχετικός κανόνας περιλαμβάνει ως <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>αποζημίωση<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/> τα δικηγορικά έξοδα που μνημονεύονται στο ερώτημα 1α);</TXT></NP></ITEM></LIST></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>Λαμβανομένων υπόψη ιδίως</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>των άρθρων 3, 13 και 14 της οδηγίας 2004/48,</P></ITEM><ITEM><P>του άρθρου 8 της οδηγίας 2001/29 και</P></ITEM><ITEM><P>του άρθρου 7 της οδηγίας 2009/24,</P></ITEM></LIST></P><P>έχει το δίκαιο της Ένωσης την έννοια ότι ο κάτοχος δικαιωμάτων διανοητικής ιδιοκτησίας κατά την έννοια του άρθρου 2 της οδηγίας 2004/48 δικαιούται, κατ’ αρχήν, την απόδοση του συνόλου, ή, εν πάση περιπτώσει, ευλόγου και σημαντικού μέρους των δικηγορικών εξόδων που μνημονεύονται στο ερώτημα 1α) ακόμη και στην περίπτωση που</P><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>η επίμαχη προσβολή δικαιώματος τελέσθηκε από φυσικό πρόσωπο εκτός του πλαισίου της επαγγελματικής ή εμπορικής δραστηριότητάς του, και</P></ITEM><ITEM><P>εθνική ρύθμιση προβλέπει, στην περίπτωση αυτή, ότι τα δικηγορικά έξοδα αποδίδονται κατά κανόνα μόνον βάσει μειωμένης αξίας του αντικειμένου της διαφοράς;</P></ITEM></LIST></P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο ερώτημα 2α): έχουν οι μνημονευόμενες στο ερώτημα 2α) διατάξεις του δικαίου της Ένωσης την έννοια ότι μια εξαίρεση από τη διαλαμβανόμενη στο ερώτημα 2α αρχή, κατά την οποία ο κάτοχος δικαιωμάτων διανοητικής ιδιοκτησίας δικαιούται, κατ’ αρχήν, την απόδοση του συνόλου, ή, εν πάση περιπτώσει, ευλόγου και σημαντικού μέρους των δικηγορικών εξόδων που μνημονεύονται στο ερώτημα 1α), λαμβανομένων υπόψη άλλων στοιχείων (όπως είναι ο επίκαιρος χαρακτήρας του έργου, η διάρκεια της δημοσιότητας και η προσβολή από φυσικό πρόσωπο εκτός του πλαισίου των εμπορικών ή επαγγελματικών συμφερόντων του), μπορεί να ισχύει ακόμη και στην περίπτωση που η προσβολή των δικαιωμάτων διανοητικής ιδιοκτησίας κατά την έννοια του άρθρου 2 της οδηγίας 2004/48 εκδηλώνεται ως filesharing, ήτοι ως διάθεση του έργου στο κοινό διά της προσφοράς του προς δωρεάν μεταφόρτωση σε όλους τους μετέχοντες σε ανοικτή πλατφόρμα ανταλλαγής αρχείων χωρίς διαχείριση ψηφιακών δικαιωμάτων (digital rights management);<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="00BB" ID="QE0021"/></TXT></NP></ITEM></LIST></TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>Η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως περιήλθε στο Δικαστήριο στις <DATE ISO="20201026">26 Οκτωβρίου 2020</DATE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>Γραπτές παρατηρήσεις κατέθεσαν η Koch Media, η Γερμανική Κυβέρνηση και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>Δεν κρίθηκε αναγκαία η διεξαγωγή επ’ ακροατηρίου συζήτησης.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">IV.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Εκτίμηση</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Α.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Διευκρινίσεις ως προς το εφαρμοστέο εθνικό δίκαιο, σύμφωνα με τη διάταξη περί παραπομπής</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Το αιτούν δικαστήριο ερμηνεύει τους κρίσιμους εσωτερικούς κανόνες και περιγράφει την εθνική πρακτική υπό τους όρους που εκτίθενται εν συνεχεία. Το Δικαστήριο δεσμεύεται, κατ’ αρχήν, από την έκθεση αυτή, καθόσον ο καθορισμός του περιεχομένου του εθνικού δικαίου αποτελεί καθήκον του αιτούντος δικαστηρίου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Σύμφωνα με το άρθρο 97a, σε συνδυασμό με το άρθρο 97, παράγραφος 1, του UrhG, ο ζημιωθείς κάτοχος δικαιωμάτων διανοητικής ιδιοκτησίας δύναται να απαιτήσει από τον παραβάτη να παύσει την παράνομη δραστηριότητα και να του καταβάλει αποζημίωση.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>Κατά γενικό κανόνα, ο κάτοχος των εν λόγω δικαιωμάτων, επικουρούμενος από δικηγόρο, ασκεί, κατ’ αρχάς, την αξίωσή του να ζητήσει την παύση της παράνομης δραστηριότητας. Ο δικηγόρος απευθύνει όχληση σύμφωνα με το άρθρο 97a, παράγραφος 1, του UrhG, προκειμένου ο παραβάτης να υπογράψει την αποκαλούμενη δήλωση <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>παραλείψεως συνοδευόμενη από ποινική ρήτρα για την περίπτωση μη συμμορφώσεως<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="00BB" ID="QE0025"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>Η υπογραφή τέτοιας δήλωσης εξαλείφει τον κίνδυνο επανάληψης και ικανοποιεί την αξίωση παράλειψης. Κατόπιν τούτου, δεν είναι πλέον απαραίτητη, ούτε δυνατή, η προβολή της εν λόγω αξιώσεως ενώπιον δικαστηρίου. Υπό την έννοια αυτή, η όχληση επιτελεί τη λειτουργία της αποφυγής κίνησης ένδικης διαδικασίας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 97a, παράγραφος 3, του UrhG, σε περίπτωση προσβολής των δικαιωμάτων του δημιουργού, τα <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>αναγκαία έξοδα<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="00BB" ID="QE0026"/> στα οποία υποβάλλεται ο κάτοχος των δικαιωμάτων αυτών αποδίδονται, κατ’ αρχήν, από τον παραβάτη.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Προκειμένου να καθορισθεί εάν, στο πλαίσιο εξώδικης όχλησης, τα δικηγορικά έξοδα εμπίπτουν στο καθεστώς των <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>αναγκαίων δαπανών<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="00BB" ID="QE0027"/>, απαιτείται προσφυγή στον Gesetz über die Vergütung der Rechtsanwältinnen und Rechtsanwälte (Rechtsanwaltsvergütungsgesetz)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Νόμος περί δικηγορικών αμοιβών (στο εξής: RVG).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>Κατά τον RVG:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>οι δικηγορικές αμοιβές αποδίδονται σύμφωνα με τον πίνακα αμοιβών που ορίζει ο ίδιος νόμος. Κατά κανόνα, τα δικαστήρια κρίνουν μη αποδοτέες όσες υπερβαίνουν τα ποσά που ορίζονται στον RVG·</P></ITEM><ITEM><P>η αμοιβή που μπορεί να ζητήσει δικηγόρος από τον πελάτη του εξαρτώνται από την αξία του αντικειμένου της διαφοράς. Όσο μεγαλύτερη είναι η τελευταία, τόσο υψηλότερη θα είναι η αμοιβή.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>Κατά το Bundesgerichtshof (Ανώτατο Ομοσπονδιακό Δικαστήριο, Γερμανία), όταν η αξίωση παράλειψης ασκείται από τον κάτοχο δικαιωμάτων διανοητικής ιδιοκτησίας επί ταινιών, μουσικής ή DVD, η αξία του αντικειμένου της διαφοράς ανέρχεται τουλάχιστον στα <FT TYPE="NUMBER">10000</FT> ευρώ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Ωστόσο, το άρθρο 97a, παράγραφος 3, δεύτερο εδάφιο, του UrhG περιορίζει την αξία του αντικειμένου της διαφοράς, επί της οποίας εφαρμόζεται συγκεκριμένος συντελεστής, στα <FT TYPE="NUMBER">1000</FT> ευρώ εάν ο οχλούμενος: (1) είναι φυσικό πρόσωπο που δεν χρησιμοποιεί τα προστατευόμενα έργα ή αντικείμενα για την εμπορική ή την ανεξάρτητη επαγγελματική δραστηριότητά του και (2) δεν υποχρεούται ήδη σε παράλειψη δυνάμει συμβατικής αξιώσεως του οχλούντος ή τελεσίδικης δικαστικής αποφάσεως ή αποφάσεως ασφαλιστικών μέτρων.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Ο περιορισμός της αξίας του αντικειμένου της διαφοράς αναπτύσσει αποτελέσματα στις σχέσεις μεταξύ του κατόχου των δικαιωμάτων και του παραβάτη, αλλά όχι μεταξύ του πρώτου και του δικηγόρου του. Ο δικηγόρος χρεώνει στον κάτοχο των δικαιωμάτων την αμοιβή του βάσει της <HT TYPE="ITALIC">πραγματικής</HT> αξίας του αντικειμένου της διαφοράς (ήτοι, άνευ ορίου στο ύψος του ποσού), γεγονός που μπορεί να προκαλέσει σημαντικές αποκλίσεις<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Παραδείγματος χάριν, σε υπόθεση στην οποία η αξία του αντικειμένου της ορίζεται στα <FT TYPE="NUMBER">10000</FT> ευρώ, ο κάτοχος των δικαιωμάτων οφείλει να καταβάλει στον δικηγόρο του αμοιβή 745 ευρώ, αλλά από τον παραβάτη μπορεί να απαιτήσει μόνον 124 ευρώ.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>Το άρθρο 97a, παράγραφος 3, τέταρτο εδάφιο, του UrhG περιλαμβάνει, ωστόσο, μία εξαίρεση η οποία επιτρέπει, σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, τη μη τήρηση του ορίου εάν, λαμβανομένων υπόψη των περιστάσεων, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>θα κρινόταν άδικο<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="00BB" ID="QE0028"/> η αξία του αντικείμενου της διαφοράς να ορισθεί στα <FT TYPE="NUMBER">1000</FT> ευρώ.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Β.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Το πρώτο προδικαστικό ερώτημα</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Το αιτούν δικαστήριο ερωτά εάν τα δικηγορικά έξοδα στα οποία υποβάλλεται ο κάτοχος δικαιωμάτων διανοητικής ιδιοκτησίας για την αποστολή εξώδικης όχλησης προς παραβάτη, προκειμένου ο τελευταίος να παύσει την προσβολή των δικαιωμάτων αυτών, εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 2004/48 (και δη σε αυτό του άρθρου της 14 ή, επικουρικώς, του άρθρου της 13).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>Μια εξωδικαστική διαδικασία επίλυσης διαφορών ανταποκρίνεται στον σκοπό της οδηγίας 2004/48 εάν αποτελεί ένα ακόμη από <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>τα μέτρα, τις διαδικασίες και τα μέτρα αποκατάστασης που είναι αναγκαία για τη διασφάλιση της επιβολής των δικαιωμάτων διανοητικής ιδιοκτησίας<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="00BB" ID="QE0029"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Άρθρο 1 της οδηγίας 2004/48.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>Με την απόφαση M.I.C.M, το Δικαστήριο έκρινε ότι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>η αναζήτηση εξωδικαστικού συμβιβασμού συνιστά συχνά προϋπόθεση για την άσκηση της αγωγής αποζημιώσεως αυτής καθεαυτήν<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="00BB" ID="QE0030"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210617">17ης Ιουνίου 2021</DATE> (<NO.CASE>C‑597/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:492">EU:C:2021:492</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0080">80</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Με την ίδια αυτή απόφαση επισήμανε ότι η οδηγία 2004/48 τυγχάνει εφαρμογής σε αυτοτελή διαδικασία, η οποία διεξάγεται δυνάμει του άρθρου 8, παράγραφος 1, της εν λόγω οδηγίας, σχετικά με <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>αίτημα ενημέρωσης […] υποβαλλόμενο σε στάδιο προ της ασκήσεως αγωγής<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="00BB" ID="QE0031"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Όπ.π. (σκέψεις 82 και 84). Στην εν λόγω υπόθεση <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0032" REF.END="QE0032"/>ο ενάγων ζητ[ούσε] από πάροχο πρόσβασης στο διαδίκτυο […] πληροφορίες που παρέχουν τη δυνατότητα εντοπισμού των πελατών του με σκοπό, ακριβώς, την αποτελεσματική άσκηση αγωγής κατά όσων φέρονται ότι προσέβαλαν τα δικαιώματα<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="00BB" ID="QE0032"/>. Καθόσον η αίτηση αυτή είχε υποβληθεί ενώπιον των αρμόδιων δικαστικών αρχών οι οποίες επελήφθησαν και της εξ αυτής ανακύψασας αυτοτελούς διαδικασίας, η αναλογία με τις εξωδικαστικές διαδικασίες δεν μπορεί να εφαρμοσθεί, το δίχως άλλο, σε όλη την έκτασή της.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Εξ ου, στο πλαίσιο της προστασίας των δικαιωμάτων διανοητικής ιδιοκτησίας, η οδηγία 2004/48 αποτελεί, κατ’ αρχήν, το νομικό πλαίσιο αναφοράς για ενέργειες που επιδιώκουν –δικαστικώς ή εξωδικαστικώς– όχι μόνον τον εντοπισμό του παραβάτη, αλλά και την παύση της συμπεριφοράς του.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>Εκκινώντας από την παραδοχή αυτή, το αιτούν δικαστήριο διερωτάται εάν τα δικηγορικά έξοδα για την αποστολή εγγράφου όχλησης προς παράλειψη εμπίπτουν: α) στα δικαστικά έξοδα ή τις λοιπές δαπάνες του άρθρου 14 της οδηγίας 2004/48 ή β) επικουρικώς στην αποζημίωση του άρθρου της 13.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>Όπως ανέφερα στις προτάσεις μου στην υπόθεση United Video Properties, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0033" REF.END="QE0033"/>από συστηματικής απόψεως, η <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0034" REF.END="QE0034"/>αποζημίωση<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="201D" ID="QE0034"/> και τα <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0035" REF.END="QE0035"/>δικαστικά έξοδα<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/> εντάσσονται στο ίδιο (έκτο) τμήμα της οδηγίας [2004/48]. Μολονότι η αιτιολογική σκέψη 26, η οποία αφορά την αποκατάσταση της προκληθείσας ζημίας, δεν αναφέρεται στα δικαστικά έξοδα, θα μπορούσε, εντούτοις, κάλλιστα να υποστηριχθεί ότι η από κοινού τοποθέτησή τους αναδεικνύεται σε ένα επιπλέον στοιχείο που προβλέπει η οδηγία υπέρ της ικανοποιήσεως των αξιώσεων αποζημιώσεως που έχουν οι δικαιούχοι δικαιωμάτων διανοητικής ιδιοκτησίας<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="00BB" ID="QE0033"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Υπόθεση <REF.DOC.ECR><NO.CASE>C‑57/15</NO.CASE> (<NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:201">EU:C:2016:201</NO.ECLI>, σημείο <REF.NP.ECR REF="NP0058">58</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>Ο ζημιωθείς από προσβολή των δικαιωμάτων του διανοητικής ιδιοκτησίας δύναται, πριν από την κίνηση ένδικης διαδικασίας, να προβεί σε διάφορες ενέργειες για την προάσπισή τους, χωρίς τα έξοδα <HT TYPE="ITALIC">όλων και εκάστης</HT> εξ αυτών να περιλαμβάνονται υποχρεωτικά μεταξύ των εξόδων της διαδικασίας, κατά την έννοια της οδηγίας 2004/48.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Προκειμένου να καθορισθεί εάν ορισμένη εξωδικαστική διαδικασία για την επιβολή του δικαιώματος διανοητικής ιδιοκτησίας εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 2004/48, πρέπει να ληφθούν υπόψη τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της· εν συνεχεία, πρέπει να γίνει διάκριση μεταξύ των εννοιών των δικαστικών εξόδων και της αποζημίωσης, καθόσον, λόγω της εγγύτητάς τους, υφίσταται κίνδυνος σύγχυσης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>Ο χαρακτηρισμός των σχετικών με την εξώδικη όχληση δαπανών ως ενός από τα συστατικά της αποζημίωσης του άρθρου 13 της οδηγίας θα μπορούσε να στερήσει από τη διάταξη του άρθρου 14 μέρος του πεδίου εφαρμογής της.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>Αντιστρόφως, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0036" REF.END="QE0036"/>διασταλτική ερμηνεία του άρθρου 14 της οδηγίας 2004/48 ώστε αυτό να προβλέπει ότι ο ηττηθείς διάδικος πρέπει να βαρύνεται, κατά κανόνα, με τις <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0037" REF.END="QE0037"/>λοιπές δαπάνες<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/> του νικήσαντος διαδίκου, χωρίς να παρέχεται καμία διευκρίνιση ως προς τη φύση των εν λόγω δαπανών, ενδεχομένως να προσδώσει στο εν λόγω άρθρο υπέρμετρα ευρύ πεδίο εφαρμογής, καθιστώντας, έτσι, το άρθρο 13 της εν λόγω οδηγίας άνευ πρακτικής αποτελεσματικότητας<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="00BB" ID="QE0036"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Απόφαση United Video Properties (σκέψη 36).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>Η αναζήτηση ισορροπίας οδήγησε το Δικαστήριο να αποφανθεί ότι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0038" REF.END="QE0038"/>η εν λόγω έννοια πρέπει να ερμηνευθεί στενώς και να κριθεί ότι εμπίπτουν στις <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0039" REF.END="QE0039"/>λοιπές δαπάνες<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="201D" ID="QE0039"/>, υπό την έννοια του ως άνω άρθρου 14, μόνον οι δαπάνες που συνδέονται άμεσα και στενά με την ένδικη διαδικασία<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="00BB" ID="QE0038"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Όπ.π. (σκέψη 36, τελευταία περίοδος).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>Στην ίδια αυτήν κατεύθυνση, το Δικαστήριο έχει κρίνει, όσον αφορά <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0040" REF.END="QE0040"/>τις εξωδικαστικές δαπάνες, οι οποίες συνδέονται μεταξύ άλλων με τον χρόνο που δαπάνησε ο ζημιωθείς προκειμένου να υπεραμυνθεί των δικαιωμάτων του<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="00BB" ID="QE0040"/>, ότι εμπίπτουν στο άρθρο 14 της οδηγίας 2004/48, στον βαθμό που το άρθρο αυτό έχει ως σκοπό <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0041" REF.END="QE0041"/>να ενισχύσει το επίπεδο προστασίας της<?PAGE NO="11"?> διανοητικής ιδιοκτησίας, αποτρέποντας την αποθάρρυνση του ζημιωθέντος να κινήσει δικαστική διαδικασία για τη διαφύλαξη των δικαιωμάτων του (βλ. απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150716">16ης Ιουλίου 2015</DATE>, <NAME.CASE>Diageo Brands</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑681/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:471">EU:C:2015:471</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0077">77</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>)<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="00BB" ID="QE0041"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160609">9ης Ιουνίου 2016</DATE>, <NAME.CASE>Hansson</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑481/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:419">EU:C:2016:419</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0062">62</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Σύμφωνα με το σημείο 3 του διατακτικού της απόφασης, το άρθρο 94, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΚ) 2100/94 [του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19940727">27ης Ιουλίου 1994</DATE>, για τα κοινοτικά δικαιώματα επί φυτικών ποικιλιών (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="227" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1994">ΕΕ 1994, L 227, σ. 1</REF.DOC.OJ>)] επιτρέπει τη μη συνεκτίμηση των γενόμενων στο πλαίσιο της τακτικής δίκης εξωδικαστικών δαπανών. Αλλά <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0042" REF.END="QE0042"/>[η] μη συνεκτίμηση των δαπανών αυτών υπόκειται, πάντως, στην προϋπόθεση ότι το ποσό των δικαστικών εξόδων που δύνανται να επιδικαστούν στον ζημιωθέντα δεν είναι τέτοιο ώστε να τον αποτρέπει από το να προσφύγει στη δικαιοσύνη, λαμβανομένων υπόψη των ποσών που εξακολουθεί να φέρει ως εξωδικαστικές δαπάνες, καθώς και της χρησιμότητάς τους για την κύρια αγωγή αποζημιώσεως<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="00BB" ID="QE0042"/>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>Η εξώδικη όχληση προς παύση της παράνομης συμπεριφοράς βαίνει πέραν άλλων πιθανών προδικαστικών ενεργειών σκοπός των οποίων είναι να επιτρέψουν στον ζημιωθέντα να οριοθετήσει το πλαίσιο και το περιεχόμενο ορισμένης προσβολής και να εντοπίσει τον φορέα της<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Αυτού του είδους τις ενέργειες λαμβάνει υπόψη η αιτιολογική σκέψη 26 της οδηγίας 2004/48, καθ’ ο μέρος αναφέρεται στον σκοπό να <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0043" REF.END="QE0043"/>καταστεί δυνατή η αποζημίωση βάσει αντικειμενικών κριτηρίων, λαμβανομένων, συγχρόνως, υπόψη των δαπανών στις οποίες υποβλήθηκε ο δικαιούχος, όπως οι δαπάνες έρευνας και εντοπισμού<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="00BB" ID="QE0043"/>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>Εάν η όχληση αυτή διαμορφώνεται από το εθνικό δίκαιο ως το <HT TYPE="ITALIC">σύνηθες</HT> (αν και όχι αυστηρά υποχρεωτικό) μέσο προκειμένου να επιτευχθεί η παύση ορισμένης προσβολής, και στην πράξη χρησιμοποιείται συνήθως με τέτοιο σκοπό, τότε θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως ευθύ και άμεσο προστάδιο της διαδικασίας. Όταν μηχανισμός της φύσεως αυτής καθίσταται εν τοις πράγμασι αναπόφευκτος στην εθνική νομική πραγματικότητα, μπορεί να του αποδοθεί μια διάσταση <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0044" REF.END="QE0044"/>στενά συνδεδεμένη<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="00BB" ID="QE0044"/> με την ένδικη διαδικασία στην αποφυγή της οποίας αποσκοπεί.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>Τούτο ισχύει ακόμη περισσότερο, όταν, όχι πλέον η πρακτική, αλλά το ίδιο το εθνικό δίκαιο επιβάλλει την <HT TYPE="ITALIC">υποχρεωτική</HT> εφαρμογή του μηχανισμού αυτού πριν από την κίνηση ένδικης διαδικασίας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>Υπό την επιφύλαξη της ερμηνείας του εθνικού δικαίου από το αιτούν δικαστήριο, το άρθρο 97a, παράγραφος 1, του UrhG επιδέχεται δύο ερμηνείες ως προς τη φύση της όχλησης: α) συνιστά επιτακτική υποχρέωση, όταν ο ζημιωθείς προτίθεται να ασκήσει αγωγή<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0045" REF.END="QE0045"/>Προτού κινήσει ένδικη διαδικασία, ο ζημιωθείς <HT TYPE="ITALIC">οφείλει</HT> να απευθύνει όχληση στον παραβάτη καλώντας τον να θέσει τέρμα στη συμπεριφορά του<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="00BB" ID="QE0045"/>.</P></NOTE> ή β) αποτελεί απλή παρότρυνση ή προειδοποίηση, χωρίς δεσμευτικό χαρακτήρα, πριν από την άσκηση αγωγής<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0046" REF.END="QE0046"/>Προτού κινήσει ένδικη διαδικασία, ο ζημιωθείς <HT TYPE="ITALIC">συνιστάται</HT> να απευθύνει όχληση στον παραβάτη καλώντας τον να θέσει τέρμα στη συμπεριφορά του<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="00BB" ID="QE0046"/>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>Η διάταξη περί παραπομπής φαίνεται, εμμέσως, να κλίνει υπέρ της δεύτερης από τις ερμηνείες αυτές. Στην πραγματικότητα, όμως, έκαστη εξ αυτών καταλήγει στο ίδιο αποτέλεσμα:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>εάν η προηγούμενη όχληση προς παύση της παραβατικής συμπεριφοράς αποτελούσε, κατά το γερμανικό δικονομικό δίκαιο, απαραίτητη προϋπόθεση για το παραδεκτό αγωγής με το ίδιο αντικείμενο, τότε η σύνδεση μεταξύ της ένδικης και της εξωδικαστικής διαδικασίας δεν θα μπορούσε να είναι σαφέστερη·</P></ITEM><ITEM><P>τέτοια σύνδεση θα υφίστατο (αν και όχι τόσο εμφανώς) στην περίπτωση κατά την οποία η εξώδικη όχληση αποτελούσε –καθ’ υπόδειξιν του UrhG– το προτεινόμενο ή συνιστώμενο από<?PAGE NO="12"?> το εθνικό δίκαιο μέσο πριν από την κίνηση ένδικης διαδικασίας, υπό όρους που να την καθιστούν, εν τοις πράγμασι, αναπόφευκτη<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Τη σύνδεση αυτή ενισχύει ένα επιχείρημα το οποίο προέβαλαν οι διάδικοι με τις παρατηρήσεις τους: η όχληση, εκτός του ότι έχει ως αντικείμενο την αποφυγή κίνησης ένδικης διαδικασίας, είναι χρήσιμη για να αποτραπεί ενδεχόμενη καταδίκη του δικαιούχου στα δικαστικά έξοδα, εάν αυτός προσέφευγε απευθείας στα δικαστήρια. Προβάλλουν ότι, κατά το γερμανικό δίκαιο, εάν ο ζημιωθείς επέλεγε το δίχως άλλο τη δικαστική οδό, θα εκτίθετο στον κίνδυνο ενδεχόμενης αποδοχής των αγωγικών αιτημάτων εκ μέρους του παραβάτη, όπερ θα μπορούσε να έχει ως συνέπεια ο κάτοχος του δικαιώματος (και ζημιωθείς από την παράβαση) να πρέπει να φέρει όχι μόνον τα δικαστικά και ίδια έξοδα της ένδικης διαδικασίας, αλλά και αυτά του παραβάτη. Ο ζημιωθείς θα μπορούσε, υπό τις συνθήκες αυτές, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0047" REF.END="QE0047"/>να αποθαρρυνθεί να ασκήσει ένδικο βοήθημα για την προάσπιση των δικαιωμάτων του<QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="00BB" ID="QE0047"/>.</P></NOTE>.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>Από την προκείμενη αυτή συνάγεται ότι, για τους σκοπούς του άρθρου 14 της οδηγίας 2004/48:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>τα έξοδα για την εξώδικη όχληση προς παύση της παραβατικής συμπεριφοράς συνδέονται άμεσα και στενά με τη μεταγενέστερη ένδικη διαδικασία, ακόμη και αν, λόγω της επιτυχούς έκβασης της πρώτης, η δεύτερη τελικώς δεν κινείται·</P></ITEM><ITEM><P>ο παραβάτης, ως <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0048" REF.END="QE0048"/>ηττηθείς<QUOT.END REF.START="QS0048" CODE="00BB" ID="QE0048"/> διάδικος (καθόσον έχει συμμορφωθεί με το αίτημα παύσης της συμπεριφοράς του), οφείλει να φέρει τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε ο δικαιούχος (ο νικήσας διάδικος), εκτός εάν λόγοι επιεικείας επιβάλλουν άλλως·</P></ITEM><ITEM><P>η υποχρέωση ανάληψης των δαπανών του αντιδίκου επιβάλλεται στον παραβάτη διότι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0049" REF.END="QE0049"/>εκείνος που προσέβαλε δικαιώματα διανοητικής ιδιοκτησίας πρέπει, εν γένει, να φέρει στο ακέραιο τις οικονομικές συνέπειες της συμπεριφοράς του<QUOT.END REF.START="QS0049" CODE="00BB" ID="QE0049"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20111018">18ης Οκτωβρίου 2011</DATE>, <NAME.CASE>Realchemie Nederland</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑406/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:668">EU:C:2011:668</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0049">49</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>Μεταξύ των εξόδων που αφορούν την όχληση –τα οποία θα φέρει, επαναλαμβάνω, ο παραβάτης– μπορούν να περιλαμβάνονται, κατ’ αρχήν, οι σχετικές δικηγορικές αμοιβές, ακόμη και αν ο εθνικός νόμος δεν επιβάλλει επί ποινή απαραδέκτου η πρότερη της ένδικης διαδικασίας όχληση αυτή να συντάσσεται από δικηγόρο. Αναφορά στο ζήτημα αυτό γίνεται κατά την εξέταση του δεύτερου προδικαστικού ερωτήματος.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>Εν συνόψει, δεν εντοπίζω κάποιον λόγο για τον οποίον τα έξοδα –μεταξύ αυτών, των δικηγορικών αμοιβών– που αφορούν εξώδικη όχληση με την οποία καλείται ο παραβάτης να παύσει τη συμπεριφορά του δεν θα μπορούσαν, λόγω της σύνδεσής τους με πιθανή και άμεση ένδικη διαδικασία (με αντικείμενο επίσης την παύση της διαπιστωθείσας και αποδιδόμενης σε συγκεκριμένο πρόσωπο προσβολής), να εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 14 της οδηγίας 2004/48.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Γ.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Το δεύτερο προδικαστικό ερώτημα</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>Το δεύτερο προδικαστικό ερώτημα περιλαμβάνει δύο σκέλη τα οποία μπορούν να εξετασθούν από κοινού.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>Το αιτούν δικαστήριο ερωτά εάν ο κάτοχος δικαιωμάτων διανοητικής ιδιοκτησίας <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0050" REF.END="QE0050"/>δικαιούται, κατ’ αρχήν, την απόδοση του συνόλου, ή, εν πάση περιπτώσει, ευλόγου και σημαντικού μέρους των δικηγορικών εξόδων […] ακόμη και στην περίπτωση που<QUOT.END REF.START="QS0050" CODE="00BB" ID="QE0050"/>:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>ο παραβάτης είναι φυσικό πρόσωπο το οποίο ενεργεί εκτός του πλαισίου της επαγγελματικής ή επιχειρηματικής δραστηριότητάς του και</P></ITEM><?PAGE NO="13"?><ITEM><P>ο εθνικός κανόνας προβλέπει ότι, στην περίπτωση αυτή, τα δικηγορικά έξοδα αποδίδονται, κατά κανόνα, μόνο βάσει μειωμένης αξίας του αντικειμένου της διαφοράς.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>Το αιτούν δικαστήριο ζητεί, για τους σκοπούς αυτούς, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0051" REF.END="QE0051"/>την ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης, υπό το πρίσμα, ιδίως, των άρθρων 3, 13 και 14 της οδηγίας 2004/48, του άρθρου 8 της οδηγίας 2001/29 και του άρθρου 7 της οδηγίας 2009/24 […]<QUOT.END REF.START="QS0051" CODE="00BB" ID="QE0051"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64.</NO.P><TXT>Είναι αληθές ότι τα εν λόγω άρθρα της οδηγίας 2001/29 και της οδηγίας 2009/24 προβλέπουν μέτρα σε σχέση με την προστασία του κατόχου του δικαιώματος διανοητικής ιδιοκτησίας που θίγεται από παράνομες ενέργειες.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65.</NO.P><TXT>Ωστόσο, λόγω της γενικόλογης διατυπώσεώς τους, σε σύγκριση με το άρθρο 14 της οδηγίας 2004/48, το οποίο διέπει ειδικώς τα δικαστικά έξοδα και τις λοιπές δαπάνες σε αυτού του είδους τις διαδικασίες, είναι φρόνιμο να δοθεί προσοχή στο τελευταίο αυτό άρθρο και να παραμερισθούν τα υπόλοιπα.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66.</NO.P><TXT>Το άρθρο 14 της οδηγίας 2004/48, όπως αναφέρω στις προτάσεις μου (της αυτής ημερομηνίας) στην υπόθεση Nova Text<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Σημείο 34 των προτάσεων στην υπόθεση Nova Text (C‑531/20).</P></NOTE>, δεν είναι ανεπιφύλακτο, καθόσον, εκτός του ότι πρόκειται για <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0052" REF.END="QE0052"/>γενικό κανόνα<QUOT.END REF.START="QS0052" CODE="00BB" ID="QE0052"/>, υποχρεώνει τα κράτη μέλη να διασφαλίζουν την απόδοση μόνον των ευλόγων<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Απόφαση United Video Properties (σκέψη 24): <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0053" REF.END="QE0053"/>[…] το άρθρο 14 της οδηγίας 2004/48 επιβάλλει στα κράτη μέλη να διασφαλίσουν την απόδοση μόνον των <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0054" REF.END="QE0054"/>ευλόγων<QUOT.END REF.START="QS0054" CODE="201D" ID="QE0054"/> δικαστικών εξόδων. Επιπροσθέτως, το άρθρο 3, παράγραφος 1, της ίδιας οδηγίας προβλέπει, μεταξύ άλλων, ότι οι διαδικασίες τις οποίες προβλέπουν τα κράτη μέλη δεν πρέπει να είναι άνευ λόγου δαπανηρές<QUOT.END REF.START="QS0053" CODE="00BB" ID="QE0053"/>.</P></NOTE> και αναλογικών δικαστικών εξόδων<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Όπ.π. (σκέψη 29): <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0055" REF.END="QE0055"/>το άρθρο 14 της οδηγίας 2004/48 προβλέπει ότι τα δικαστικά έξοδα τα οποία βαρύνουν τον ηττηθέντα διάδικο πρέπει να είναι <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0056" REF.END="QE0056"/>αναλογικά<QUOT.END REF.START="QS0056" CODE="201D" ID="QE0056"/>. Ωστόσο, το ζήτημα εάν τα εν λόγω έξοδα είναι αναλογικά δεν μπορεί να εκτιμηθεί ανεξαρτήτως των πραγματικών δικηγορικών εξόδων στα οποία υποβλήθηκε ο νικήσας διάδικος, στον βαθμό που αυτά είναι εύλογα […]<QUOT.END REF.START="QS0055" CODE="00BB" ID="QE0055"/>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67.</NO.P><TXT>Το άρθρο 97a, παράγραφος 3, του UrhG δεν διστάζει να χαρακτηρίσει ως <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0057" REF.END="QE0057"/>αναγκαία δαπάνη<QUOT.END REF.START="QS0057" CODE="00BB" ID="QE0057"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>Σε σχέση με την αναγκαιότητα των δαπανών παραπέμπω στην υπόθεση Nova Text (C‑531/20).</P></NOTE> τη σχετική με τις υπηρεσίες δικηγόρου στον οποίον ανατίθεται η αποστολή του εγγράφου όχλησης (υπό τον όρο, λογικά, ότι η όχληση αυτή είναι δικαιολογημένη). Το αιτούν δικαστήριο φαίνεται επίσης να θεωρεί αναγκαία τη δαπάνη αυτή στο πλαίσιο της διαφοράς της κύριας δίκης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68.</NO.P><TXT>Ωστόσο, το ίδιο άρθρο του UrhG περιορίζει <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0058" REF.END="QE0058"/>όσον αφορά τις δικηγορικές υπηρεσίες, την απόδοση των <HT TYPE="ITALIC">αναγκαίων εξόδων</HT><QUOT.END REF.START="QS0058" CODE="00BB" ID="QE0058"/> στη νόμιμη αμοιβή, όπως αυτή προκύπτει εάν ως αξία του αντικειμένου της διαφοράς ληφθούν τα <FT TYPE="NUMBER">1000</FT> ευρώ, για κάθε αγωγή προς παύση ή παράλειψη κατά ιδιώτη ο οποίος ενεργεί υπό την ιδιότητα αυτή (ήτοι, όχι ως επαγγελματίας ή επιχειρηματίας).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69.</NO.P><TXT>Η κατάσταση αυτή ομοιάζει με αυτήν της υπόθεσης United Video Properties. Ενώ στην τελευταία υπόθεση η βελγική νομοθεσία έθετε ανώτατο όριο στα έξοδα για τη νομική αρωγή, στην υπό κρίση υπόθεση παρόμοιο αποτέλεσμα προκύπτει μέσω άλλης οδού, αυτής του καθορισμού της αξίας του αντικειμένου της διαφοράς στα <FT TYPE="NUMBER">1000</FT> ευρώ, όταν ο προσβάλλων το δικαίωμα διανοητικής ιδιοκτησίας είναι ιδιώτης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70.</NO.P><TXT>Στην υπόθεση εκείνη, υποστήριξα ότι το άρθρο 14 της οδηγίας 2004/48 θέσπιζε μια γενική αρχή δεκτική εξαιρέσεων, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0059" REF.END="QE0059"/>με προσφυγή στους κανόνες της λογικής και της αναλογικότητας οι οποίοι παρέχουν στα κράτη μέλη ευρύ περιθώριο ελευθερίας κατά τη διαμόρφωση της νομοθετικής ρυθμίσεως. Ο εθνικός νομοθέτης δύναται, κατά τη γνώμη μου, να αξιολογήσει ο<?PAGE NO="14"?> ίδιος, λαμβάνοντας υπόψη τη νομική παράδοση και το καθεστώς νομικής αρωγής στο Βέλγιο, μεταξύ άλλων παραγόντων, το όριο πέραν του οποίου η αποδοτέα από τον ηττηθέντα διάδικο δικηγορική αμοιβή παύει να είναι εύλογη<QUOT.END REF.START="QS0059" CODE="00BB" ID="QE0059"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>Προτάσεις στην υπόθεση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>United Video Properties</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑57/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:201">EU:C:2016:201</NO.ECLI>, σημείο <REF.NP.ECR REF="NP0076">76</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71.</NO.P><TXT>Με την απόφαση United Video Properties, το Δικαστήριο έκρινε ότι το σύστημα κατ’ αποκοπήν ποσών για τον καθορισμό των αποδοτέων από τον ηττηθέντα διάδικο δικηγορικών εξόδων δεν αντιτίθεται, κατ’ αρχήν, στην οδηγία 2004/48, πλην όμως άμβλυνε την κρίση αυτή αποφαινόμενο ότι:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>η απαίτηση περί του ευλόγου χαρακτήρα <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0060" REF.END="QE0060"/>δεν μπορεί να δικαιολογήσει, προς τον σκοπό της εφαρμογής του άρθρου 14 της οδηγίας 2004/48 σε κράτος μέλος, νομοθεσία επιβάλλουσα κατ’ αποκοπήν ποσά <HT TYPE="ITALIC">κατά πολύ χαμηλότερα</HT> από τον μέσο όρο τιμών των υπηρεσιών δικηγόρου που ισχύουν στο εν λόγω κράτος μέλος<QUOT.END REF.START="QS0060" CODE="00BB" ID="QE0060"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0031"><P>Απόφαση United Video Properties(σκέψη 26). Η υπογράμμιση δική μου.</P></NOTE>·</P></ITEM><ITEM><P>εθνική νομοθεσία η οποία προβλέπει τέτοιο όριο πρέπει να διασφαλίζει, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0061" REF.END="QE0061"/>αφενός, ότι το όριο αυτό απηχεί τις πραγματικές τιμές που ισχύουν για υπηρεσίες δικηγόρου στον τομέα της διανοητικής ιδιοκτησίας και, αφετέρου, [από απόψεως αναλογικότητας] ότι τον ηττηθέντα διάδικο θα βαρύνει τουλάχιστον <HT TYPE="ITALIC">σημαντικό και προσήκον μέρος των ευλόγων εξόδων</HT> του νικήσαντος διαδίκου<QUOT.END REF.START="QS0061" CODE="00BB" ID="QE0061"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0032"><P>Όπ.π (σκέψη 30). Η υπογράμμιση δική μου.</P></NOTE>.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72.</NO.P><TXT>Βάσει των νομικών αυτών προϋποθέσεων μπορεί να συναχθεί η απάντηση στο πρώτο σκέλος του δεύτερου προδικαστικού ερωτήματος: ο ζημιωθείς δικαιούται, κατ’ αρχήν, την απόδοση του συνόλου, ή τουλάχιστον σημαντικού μέρους, των δικηγορικών εξόδων σχετικά με την όχληση προς παράλειψη, όταν η συνδρομή δικηγόρου κρίνεται αναγκαία και το αιτούμενο ποσό είναι εύλογο και αναλογικό (κρίσεις οι οποίες εναπόκεινται στο αιτούν δικαστήριο).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73.</NO.P><TXT>Δεν ασκεί επιρροή στην απάντηση αυτή το γεγονός ότι ο προσβάλλων τα δικαιώματα διανοητικής ιδιοκτησίας είναι φυσικό πρόσωπο που δρα εκτός του πλαισίου της επαγγελματικής ή επιχειρηματικής δραστηριότητάς του. Το γεγονός αυτό, κατά την άποψή μου, είναι άνευ σημασίας, εάν εξετασθεί υπό το πρίσμα του άρθρου 14 της οδηγίας 2004/48, το οποίο αφορά την προστασία των δικαιωμάτων του ζημιωθέντος, η εμπορική εκμετάλλευση του οποίου υφίσταται ομοίως μείωση στις περιπτώσεις αυτές.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74.</NO.P><TXT>Ο ζημιωθείς από προσβολή του δικαιώματός του διανοητικής ιδιοκτησίας ενδέχεται να υποστεί τη σχετική ζημία τόσο εάν η προσβολή προέρχεται από φυσικό πρόσωπο που ενεργεί εκτός του πλαισίου της επαγγελματικής ή επιχειρηματικής δραστηριότητάς του όσο και εάν αυτή προέρχεται από πρόσωπο που ενεργεί εντός του πλαισίου αυτής.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75.</NO.P><TXT>Η έκταση της ζημίας αυτής δύναται, αναλόγως των περιπτώσεων, να διαφέρει (είναι λογικό να υποτεθεί ότι στη δεύτερη περίπτωση η ζημία θα είναι μεγαλύτερη), πλην όμως η βάση για την πλήρη αποκατάστασή της<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0033"><P>Βλ., εκ νέου, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20111018">18ης Οκτωβρίου 2011</DATE>, <NAME.CASE>Realchemie Nederland</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑406/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:668">EU:C:2011:668</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0049">49</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), παρατιθέμενη στο σημείο 58 των παρουσών προτάσεων.</P></NOTE> είναι το άρθρο 13 της οδηγίας 2004/48 περί αποζημίωσης, και όχι το άρθρο της 14 περί των <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0062" REF.END="QE0062"/>εξόδων της διαδικασίας<QUOT.END REF.START="QS0062" CODE="00BB" ID="QE0062"/>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="15"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76.</NO.P><TXT>Εάν ο κανόνας που, δυνάμει του άρθρου 97a, παράγραφος 3, του UrhG, εφαρμόζεται στους παραβάτες φυσικά πρόσωπα τα οποία δρουν εκτός του πλαισίου της επαγγελματικής ή επιχειρηματικής δραστηριότητάς τους δεν επιδεχόταν εξαιρέσεις, θα ήταν ασύμβατος με το άρθρο 14 της οδηγίας 2004/48, όπως αυτό ερμηνεύθηκε ανωτέρω. Κάτι τέτοιο θα οδηγούσε συχνά στην απόδοση ποσών <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0063" REF.END="QE0063"/>πολύ χαμηλότερων<QUOT.END REF.START="QS0063" CODE="00BB" ID="QE0063"/> από τη συνήθως καταβαλλόμενη δικηγορική αμοιβή, με αποτέλεσμα να μην τηρούνται τα κριτήρια της απόφασης United Video Properties<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0034"><P>Εν προκειμένω, η Koch Media αναφέρει ότι οφείλει να καταβάλει στους δικηγόρους της το ποσό που καθορίζεται αυστηρώς βάσει της πραγματικής αξίας του αντικειμένου της διαφοράς (<FT TYPE="NUMBER">20000</FT> ευρώ), ενώ θα ανακτήσει μόνον το μέρος που αντιστοιχεί στην αποτιμωμένη στα <FT TYPE="NUMBER">1000</FT> ευρώ αξία.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77.</NO.P><TXT>Ωστόσο, ο κανόνας αυτός δεν είναι άκαμπτος, τα δε γερμανικά δικαστήρια έχουν την ευχέρεια να μην τον εφαρμόσουν και να ορίσουν ως τιμή αναφοράς ανώτερη αξία (για τον επί αυτής υπολογισμό του αντίστοιχου ποσοστού), εάν τούτο υπαγορεύεται από λόγους επιεικείας σε συνάρτηση με <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0064" REF.END="QE0064"/>τις ιδιαίτερες περιστάσεις της συγκεκριμένης υπόθεσης<QUOT.END REF.START="QS0064" CODE="00BB" ID="QE0064"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78.</NO.P><TXT>Θα μπορούσε να αντιταχθεί ότι, ακόμη και έτσι, ο εθνικός κανόνας δεν συνάδει με το άρθρο 14 της οδηγίας 2004/48: κατά το άρθρο αυτό, στον νικήσαντα διάδικο πρέπει να αποδίδονται τα εύλογα δικαστικά έξοδα, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0065" REF.END="QE0065"/>εκτός εάν λόγοι επιεικείας επιβάλλουν άλλως<QUOT.END REF.START="QS0065" CODE="00BB" ID="QE0065"/>, ενώ, όπως σημειώνει το αιτούν δικαστήριο, το άρθρο 97a, παράγραφος 3, UrhG αντιστρέφει, στην πραγματικότητα, τον κανόνα αυτόν.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79.</NO.P><TXT>Φρονώ ότι η ένσταση αυτή δεν επαρκεί για τον εκτοπισμό του εθνικού κανόνα, εάν αυτός μπορεί να ερμηνευθεί σύμφωνα με το δίκαιο της Ένωσης, κατά τρόπο ώστε, εν τέλει, το αποτέλεσμα του να είναι ίδιο με αυτό που επιβάλλει το τελευταίο.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80.</NO.P><TXT>Η αναφορά αμφοτέρων των άρθρων (του άρθρου 97a, παράγραφος 3, του UrhG και του άρθρου 14 της οδηγίας 2004/48) στην επιείκεια επιτρέπει στο εθνικό δικαστήριο να προσαρμόσει προς τα πάνω την αποδοτέα δικηγορική αμοιβή, εάν η αυστηρή εφαρμογή του εθνικού κανόνα θα είχε ως αποτέλεσμα να αποδίδεται ποσό μικρότερο από αυτό που θα ήταν εύλογο και αναλογικό.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81.</NO.P><TXT>Συμμερίζομαι, συνεπώς, την άποψη της Επιτροπής καθ’ ο μέρος αναφέρει ότι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0066" REF.END="QE0066"/>[…] το άρθρο 97a του UrhG παρέχει επαρκές περιθώριο ελιγμού στο εθνικό δικαστήριο ώστε, σε κάθε περίπτωση, να εκτιμά εάν τα πραγματικά περιστατικά της διαφοράς καθιστούν άδικη την εφαρμογή του ορίου<QUOT.END REF.START="QS0066" CODE="00BB" ID="QE0066"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0035"><P>Σημείο 33 των γραπτών παρατηρήσεών της.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0082"><NO.P>82.</NO.P><TXT>Το αιτούν δικαστήριο οφείλει, συνεπώς, να προβεί σε διπλή επαλήθευση, στην οποία δεν μπορεί να το υποκαταστήσει το Δικαστήριο:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>πρώτον, οφείλει να διαπιστώσει εάν, στις περιπτώσεις αυτές, ο περιορισμός της αξίας του αντικειμένου της διαφοράς έχει ως αποτέλεσμα η αποδοτέα από τον παραβάτη δικηγορική αμοιβή να είναι πολύ χαμηλότερη από το σύνηθες (ή μέσο) ποσό για τις εξώδικες οχλήσεις·</P></ITEM><ITEM><P>δεύτερον, σε καταφατική περίπτωση, δύναται, για λόγους επιείκειας, να αυξήσει το ποσό της αμοιβής αυτής έως ότου να ανέλθει σε εύλογο και αναλογικό επίπεδο.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0083"><NO.P>83.</NO.P><TXT>Ουδόλως κωλύεται το αιτούν δικαστήριο, κατά την εκτίμηση αυτή, να σταθμίσει τις επιπτώσεις, μεταξύ άλλων, των παραγόντων που το ίδιο επισημαίνει στο δεύτερο σκέλος του δευτέρου προδικαστικού ερωτήματος: του <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0067" REF.END="QE0067"/>επίκαιρου χαρακτήρα του έργου, της διάρκειας της<?PAGE NO="16"?> δημοσιότητας<QUOT.END REF.START="QS0067" CODE="00BB" ID="QE0067"/> ή του γεγονότος ότι η προσβολή συνίσταται στη διάθεση στο κοινό προστατευόμενου έργου <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0068" REF.END="QE0068"/>προς δωρεάν μεταφόρτωση σε όλους τους μετέχοντες σε ανοικτή πλατφόρμα ανταλλαγής αρχείων χωρίς διαχείριση ψηφιακών δικαιωμάτων<QUOT.END REF.START="QS0068" CODE="00BB" ID="QE0068"/>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">V.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Πρόταση</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0084"><NO.P>84.</NO.P><TXT>Βάσει των προεκτεθέντων, προτείνω στο Δικαστήριο να απαντήσει στο Landgericht Saarbrücken (εφετείο Saarbrücken, Γερμανία) ως εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0069" REF.END="QE0069"/>1)</NO.P><TXT>Το άρθρο 14 της οδηγίας 2004/48/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20040429">29ης Απριλίου 2004</DATE>, σχετικά με την επιβολή των δικαιωμάτων διανοητικής ιδιοκτησίας, πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι καλύπτει τα έξοδα (δικηγορικές αμοιβές) στα οποία υποβλήθηκε ο κάτοχος δικαιωμάτων διανοητικής ιδιοκτησίας στο πλαίσιο εξώδικης όχλησης απευθυνθείσας σε παραβάτη προκειμένου αυτός να παύσει την προσβολή των οικείων δικαιωμάτων, ως προστάδιο της άσκησης αγωγής με το ίδιο αυτό αντικείμενο.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Το άρθρο 14 της οδηγίας 2004/48 πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι δεν αντιτίθεται σε εθνικό κανόνα ο οποίος, κατά τον υπολογισμό των αποδοτέων από τον παραβάτη δικηγορικών αμοιβών σε σχέση με την εξώδικη όχληση προς παράλειψη, περιορίζει την αξία του αντικείμενου της διαφοράς στα <FT TYPE="NUMBER">1000</FT> ευρώ, όταν η προσβολή των δικαιωμάτων διαπράττεται από φυσικό πρόσωπο που δρα εκτός του πλαισίου της επαγγελματικής ή εμπορικής δραστηριότητάς του, υπό τον όρο ότι ο εθνικός κανόνας επιτρέπει στο δικαστήριο να αποστεί, σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, από το όριο αυτό για λόγους επιείκειας.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Προκειμένου να καθοριστεί εάν οι οφειλόμενες δικηγορικές αμοιβές, οι οποίες αποδίδονται από τον παραβάτη, είναι εύλογες και αναλογικές, το δικαστήριο πρέπει να λάβει υπόψη όλους τους συντρέχοντες παράγοντες. Μεταξύ αυτών μπορούν να περιλαμβάνονται ο επίκαιρος χαρακτήρας του έργου, η διάρκεια της δημοσιότητας ή το γεγονός ότι η προσβολή συνίσταται στη διάθεση στο κοινό προστατευόμενου έργου προς δωρεάν μεταφόρτωση σε όλους τους μετέχοντες σε ανοικτή πλατφόρμα ανταλλαγής αρχείων χωρίς διαχείριση ψηφιακών δικαιωμάτων<QUOT.END REF.START="QS0069" CODE="00BB" ID="QE0069"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>