<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-04.cj-20080212.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="ECRCJ1981ELA.0200061501.case.xml"><NO.CASE>148/79</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>61979J0148</NO.CELEX><NO.SEQ>0017.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST>616</PAGE.FIRST><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST>630</PAGE.LAST><PAGE.TOTAL>15</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><LEFT>ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ <DATE ISO="19810226">26. 2. 1981</DATE> — ΥΠΟΘΕΣΗ 148/79</LEFT><RIGHT>KORTER / ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ</RIGHT></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><IE/></P></TI></TITLE><JUDGMENT.INIT><P>Στην υπόθεση 148/79</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P>Walter Korter, υπάλληλος τοῦ Συμβουλίου τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, ὁ όποιος διαμένει στίς Βρυξέλλες καί εκπροσωπείται ἀπό τόν Hans-Georg Hornung, δικηγόρο Trier, μέ ἀντίκλητο στό Λουξεμβοῦργο τό δικηγόρο Pierre-Paul Schleimer, 78, Grand'rue,</P><PARTY.STATUS>προσφεύγων,</PARTY.STATUS></PLAINTIFS><AGAINST>κατά</AGAINST><DEFENDANTS><P>Συμβουλιου τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτητων, εκπροσωπούμενου ἀπό τόν Pierre L. Prüm, δικηγόρο Λουξεμβούργου, μέ ἀντίκλητο στό Λουξεμβοῦργο τό δικηγόρο Prüm, 22, Côte d'Eich,</P><PARTY.STATUS>καθ' οὗ,</PARTY.STATUS></DEFENDANTS></PARTIES><P>πού έχει ὡς ἀντικείμενο προσφυγή μέ την ὁποία ζητείται νά υποχρεωθεί τό Συμβούλιο νά ἀποφανθεί, μέ ἀπόφαση υποκείμενη σέ ένδικα μέσα, ἐπί τῆς αιτήσεως ἀλλαγῆς τοποθετήσεως τοῦ Korter,</P><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (δεύτερο τμήμα)</P><P>συγκείμενο ἀπό τους Ρ. Pescatore, πρόεδρο τμήματος, Α. Touffait καί Ο. Due, δικαστές,</P><P>γενικός εἰσαγγελεύς: F. Capotorti</P><P>γραμματεύς: Α. Van Houtte</P></PREAMBLE.INIT><PREAMBLE.FINAL><P>εκδίδει την ἀκόλουθη</P></PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>ΑΠΟΦΑΣΗ</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Περιστατικά</P></TI></TITLE><P>Τά πραγματικά περιστατικά τῆς υποθέσεως, ἡ εξέλιξη τῆς διαδικασίας, τά αιτήματα, οἱ ισχυρισμοί καί τά επιχειρήματα τῶν διαδίκων μποροῦν νά συνοψιστοῦν ὡς ἑξης:</P><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>I —</NO.P><TXT>Πραγματικά περιστατικά</TXT></NP></TI></TITLE><P>Στίς <DATE ISO="19780811">11 Αυγούστου 1978</DATE> ἡ γενική γραμματεία τοῦ Συμβουλίου δημοσίευσε τήν<?PAGE NO="617"?> 189/78 ἀνακοίνωση πρός τό προσωπικό, πού πληροφοροῦσε τους υπαλλήλους ὅτι μιά θέση υπαλλήλου διοικήσεως κατηγορίας Α, βαθμοῦ Α 7/Α 6, ήταν κενή, προσωρινά γιά ἔνα χρόνο, στή γενική διεύθυνση Ε, διεύθυνση III, διαπραγματεύσεις περί προσχωρήσεως.</P><P>Ἡ ἀνακοίνωση καλοῦσε τους υπαλλήλους πού ενδιαφέρονταν γιά τή θέση αυτή καί πού έκριναν ὅτι είχαν τά ἀπαιτούμενα προσόντα νά υποβάλουν στή διοίκηση, γραφείο προσωπικοῦ, τό ἀργότερο μέχρι τίς <DATE ISO="19780929">29 Σεπτεμβρίου 1978</DATE>, αίτηση ἀλλαγής τοποθετήσεως. Δεκτές θά γίνονταν οἱ ὑποψηφιότητες τῶν υπαλλήλων πού εἶχαν ἤδη τό βαθμό Α 7/Α 6.</P><P>Ἡ ἀνακοίνωση διευκρίνιζε ὅτι δέν ήταν ἀναγκαία ἡ συμπλήρωση εἰδικοῦ έντυπου γιά την υποβολή τῶν υποψηφιοτήτων καί ὅτι ἀρκοῦσε ένα υπηρεσιακό σημείωμα συνοδευόμενο ἀπό ένα σύντομο βιογραφικό σημείωμα.</P><P>'Αναφερόμενος στην ἀνακοίνωση αὐτή, ὁ Walter Korter, υπάλληλος διοικήσεως στή γενική γραμματεία τοῦ Συμβουλίου ἀπό τήν <DATE ISO="19731001">1η Ὀκτωβρίου 1973</DATE>, ζήτησε μέ υπηρεσιακό σημείωμα τῆς <DATE ISO="19780927">27ης Σεπτεμβρίου 1978</DATE> τήν ἀλλαγή τῆς τοποθετήσεως του.</P><P>Μέ υπηρεσιακό σημείωμα τῆς <DATE ISO="19790206">6ης Φεβρουαρίου 1979</DATE>, ὁ προϊστάμενος τοῦ γραφείου προσωπικοῦ πληροφόρησε τόν Korter ὅτι δέν έγινε δεκτή καμιά υποψηφιότητα γιά τήν κενή θέση.</P><P>Στις <DATE ISO="19790223">23 Φεβρουαρίου 1979</DATE> ὁ Korter έστειλε στό διευθυντή τῆς διοικήσεως ὑπηρεσιακό σημείωμα στό όποιο ἀμφισβητοῦσε τό δικαίωμα υπογραφής τοῦ συντάκτη τοῦ ὑπηρεσιακοῦ σημειώματος τῆς 6ης Φεβρουαρίου καί ζητοῦσε σχετικές διευκρινίσεις. Ό Korter ἀνέφερε ὅτι εἶχε μόλις πληροφορηθεῖ ὅτι τό υπηρεσιακό σημείωμα έπρεπε νά θεωρηθεί ως διοικητική πράξη πού έθιγε τά συμφέροντα του. Ό χαρακτηρισμός ὅμως αυτός τοῦ φαινόταν ἀμφίβολος: ἡ ἐν λόγω πράξη δέν περιείχε καμιά ἀναφορά στην ἀρμόδια γιά τους διορισμούς ἀρχή, ἐνῶ τό δικαίωμα υπογραφής δέν Ισχύει παρά μόνο ἄν ἀπορρέει ἀπό τή ρητή εξουσιοδότηση τοῦ γενικοῦ γραμματέως πρός ὁρισμένο πρόσωπο, πράγμα πού δέ συνέβαινε στην περίπτωση αυτή.</P><P>Στίς <DATE ISO="19790319">19 Μαρτίου 1979</DATE> ὁ Korter πληρο-φορήθηκε, σέ ἀπάντηση τοῦ σημειώματός του τῆς <DATE ISO="19790223">23ης Φεβρουαρίου 1979</DATE>, ὅτι καμιά αίτηση μεταθέσεως δέν εἶχε ληφθεί υπόψη ἀπό τόν ἁρμόδιο τῆς σχετικής υπηρεσίας καί ὅτι ὁ προϊστάμενος τοῦ γραφείου προσωπικού ήταν ἐξουσιοδοτημένος νά υπογράφει ἀνακοινώσεις πού έχουν, ὅπως καί ἡ ἀνακοίνωση τῆς βης Φεβρουαρίου, ἁπλῶς καί μόνο πληροφοριακό χαρακτήρα.</P><P>Μέ υπηρεσιακό σημείωμα τῆς 'ίδιας ἡμέρας, ὁ Korter ζήτησε νά μάθει ἀπό τή διοίκηση πότε σκόπευε ἡ ἁρμόδια γιά τους διορισμούς ἀρχή, ἐν ὄψει τῆς προθεσμίας πού προβλέπεται στό άρθρο 90 πρώτη καί δεύτερη παράγραφος τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως, νά λάβει ἀπόφαση ἐπί τῆς αιτήσεως του τῆς <DATE ISO="19780927">27ης Σεπτεμβρίου 1978</DATE> περί μεταθέσεως.</P><P>Στίς <DATE ISO="19790425">25 'Απριλίου 1979</DATE> ἡ διοίκηση ἐπιβεβαίωσε στόν Korter ὅτι τό υπηρεσιακό σημείωμα τῆς 6ης Φεβρουαρίου ἀποτε-λοῦσε ἁπλώς μιά πληροφορία στό πλαίσιο μιᾶς διαδικασίας πού κινείται σέ περίπτωση κενώσεως θέσεως. Οἱ υποψηφιότητες πού κατατίθενται στό πλαίσιο των διαδικασιών αυτών διαβιβάζονται στόν προϊστάμενο τῆς αρμόδιας υπηρεσίας, ὁ όποιος έχει κάθε ευχέρεια εἴτε νά κάνει δεκτή κάποια υποψηφιότητα εἴτε νά προτείνει άλλη λύση. Οἱ υπάλληλοι πού υποβάλλουν υποψηφιότητα λαμβάνουν ὁπωσδήποτε ἀπάντηση ἀπό τή διοίκηση. Δέν εἶναι θέμα τῆς ἁρμόδιας γιά τους διορισμούς ἀρχής νά ἀπαντήσει στίς υποψηφιότητες πού υποβάλλονται στό πλαίσιο μιᾶς τέτοιας διαδικασίας.</P><?PAGE NO="618"?><P>Στίς <DATE ISO="19790426">26 'Απριλίου 1979</DATE> ὁ Korter υπέβαλε ένσταση, σύμφωνα μέ τό άρθρο 90 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακῆς καταστάσεως, προς τό γενικό γραμματέα τοῦ Συμβουλίου καί τοῦ ζήτησε νά δεχτεί, ὡς ἁρμόδια γιά τους διορισμούς ἀρχή, τήν αίτηση μεταθέσεώς του τῆς <DATE ISO="19780927">27ης Σεπτεμβρίου 1978</DATE> ἡ τουλάχιστον νά λάβει ἀπόφαση κατά τόν προσήκοντα τύπο.</P><P>Ό γενικός γραμματεύς τοῦ Συμβουλίου πληροφόρησε, μέ υπηρεσιακό σημείωμα τῆς <DATE ISO="19790627">27ης 'Ιουνίου 1979</DATE>, τόν Korter ὅτι ἡ αἴτησή του δέ συνιστοῦσε ἔνσταση κατά τήν έννοια τοῦ ἄρθρου 90 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως, επειδή δέν πληροῦνταν οἱ προϋποθέσεις πού προβλέπει ή διάταξη αυτή. Ή ἁρμόδια γιά τους διορισμούς ἀρχή δέν εἶχε λάβει στην περίπτωση αυτή καμιά ἀπόφαση πού νά τόν άφορᾶ καί δέν μποροῦσε, στό πλαίσιο μιᾶς διαδικασίας πού δέν προβλέπεται ἀπό τόν κανονισμό υπηρεσιακής καταστάσεως καί πού προσδιορίζει σαφῶς τήν ἀρχή πού εἶναι εξουσιοδοτημένη νά προβεί στην επιλογή, νά θεσπίσει ένα μέτρο πού προβλέπεται ἀπό τόν κανονισμό υπηρεσιακής καταστάσεως. Τό σημείωμα τῆς <DATE ISO="19790206">6ης Φεβρουαρίου 1979</DATE>, πού εἶχε πληροφοριακό ἁπλώς χαρακτήρα καί δέν ἀποτελοῦσε ἀπόφαση κατά τήν έννοια τοῦ ἄρθρου 7 τοῦ κανονισμοῦ ὑπηρεσιακής καταστάσεως, ήταν υπογεγραμμένο ἀπό τόν ἁρμόδιο υπάλληλο.</P></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>II —</NO.P><TXT>'Έγγραφη διαδικασία</TXT></NP></TI></TITLE><P>Ὁ Korter άσκησε τήν παρούσα προσφυγή στίς <DATE ISO="19790925">25 Σεπτεμβρίου 1979</DATE>.</P><P>Τό Συμβούλιο, καθ' οὗ, κατέθεσε στίς <DATE ISO="19791206">6 Δεκεμβρίου 1979</DATE> χωριστό δικόγραφο, σύμφωνα μέ τό άρθρο 91 πρώτη παράγραφος τοῦ κανονισμοῦ διαδικασίας, μέ τό όποιο ζήτᾶ ἀπό τό Δικαστήριο νά ἀποφανθεί, χωρίς νά εισέλθει στην ουσία, ἐπί τοῦ παραδεκτοῦ τῆς προσφυγής καί νά τήν ἀπορρίψει ὡς απαράδεκτη. 'Ο προσφεύγων υπέβαλε τίς παρατηρήσεις του ἐπί τῆς ενστάσεως τοῦ Συμβουλίου μέ δικόγραφο πού κατέθεσε στίς <DATE ISO="19800130">30 'Ιανουαρίου 1980</DATE>. Μέ διάταξη τῆς <DATE ISO="19800213">13ης Φεβρουαρίου 1980</DATE>, τό Δικαστήριο (δεύτερο τμήμα) ἀποφάσισε νά συνεκδικάσει τήν ένσταση μέ τήν ουσία τῆς υποθέσεως καί επιφυλάχθηκε ὡς πρός τά δικαστικά έξοδα.</P><P>Ή έγγραφη διαδικασία ἀκολούθησε κατόπιν κανονική πορεία.</P><P>Τό Δικαστήριο (δεύτερο τμήμα), κατόπιν εκθέσεως τοῦ εισηγητή δικαστή καί ἀφοῦ άκουσε τό γενικό εισαγγελέα, ἀποφάσισε νά προχωρήσει στην προφορική διαδικασία χωρίς προηγούμενη διεξαγωγή ἀποδείξεων. Κάλεσε πάντως ἀφ' ενός μέν τό Συμβούλιο νά τό πληροφορήσει εγγράφως σχετικά μέ τό ποιά συνέχεια δόθηκε στή δημόσια γνωστοποίηση καί γιά ποιο λόγο δέν έκανε τελικά δεκτή καμιά ἀπό τίς υποψηφιότητες πού τοῦ υποβλήθηκαν σύμφωνα μέ τήν ἀνακοίνωση πρός τό προσωπικό τῆς <DATE ISO="19780811">11ης Αυγούστου 1978</DATE>, ἀφ' ἑτερου δέ τόν προσφεύγοντα νά διευκρινίσει εγγράφως ποιό εἶναι τό ἀντικείμενο τῆς ἀποφάσεως πού ζητά μέ τήν προσφυγή του καί τί συμφέρον έχει γιά τήν ἀπόφαση αυτή. Οι διάδικοι ἀνταποκρίθηκαν καί οἱ δύο στην πρόσκληση αυτή μέσα στην προθεσμία πού τους τάχθηκε.</P></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>III —</NO.P><TXT>Αιτήματα τῶν διαδίκων</TXT></NP></TI></TITLE><P>Ό <HT TYPE="ITALIC">προσφεύγων ζητᾶ</HT> ἀπό τό Δικαστήριο:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>νά ἀπορρίψει τήν ένσταση ἀπαραδέκτου πού προτάθηκε κατά τῆς προσφυγής,</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>νά καταδικάσει τό Συμβούλιο νά ἀποφανθεί μέ ἀπόφαση υποκείμενη σέ ένδικα μέσα ἐπί τῆς αιτήσεως ἀλλαγής τοποθετήσεως πού υποβλήθηκε στίς <DATE ISO="19780927">27 Σεπτεμβρίου 1978</DATE>,</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>γ)</NO.P><TXT>νά καταδικάσει τό Συμβούλιο στά δικαστικά έξοδα.</TXT></NP></ITEM></LIST><P>Τό <HT TYPE="ITALIC">Συμβούλιο</HT> ζήτᾶ ἀπό τό Δικαστήριο:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>νά κηρύξει τήν προσφυγή ἀπαράδεκτη,</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>νά τήν ἀπορρίψει ἐν πάση περιπτώσει ὡς ἀβάσιμη,</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>γ)</NO.P><TXT>νά ἀποφανθεί ἐπί τῶν δικαστικών εξόδων σύμφωνα μέ τίς ἰσχύουσες διατάξεις.</TXT></NP></ITEM></LIST></GR.SEQ><?PAGE NO="619"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>IV —</NO.P><TXT>'Ισχυρισμοί καί επιχειρήματα των διαδίκων κατά την έγγραφη διαδικασία</TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>Α —</NO.P><TXT>'Επί τοῦ παραδεκτοῦ</TXT></NP></TI></TITLE><P>Τό <HT TYPE="ITALIC">Συμβούλιο</HT> θεωρεί την προσφυγή ἀπαράδεκτη γιά διάφορους λόγους.</P><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>Ἔλλειψη ἀντικειμένου</TXT></NP></TI></TITLE><P>Ή ἀρνητική θέση πού έλαβε ὁ γενικός γραμματεύς τοῦ Συμβουλίου στίς <DATE ISO="19790627">27 'Ιουνίου 1979</DATE> δέν μπορεί νά θεωρηθεί ὡς πράξη πού θίγει τά συμφέροντα τοῦ προσφεύγοντος, ἀφοῦ ἡ αίτηση ἀλλαγής τοποθετήσεως τοῦ προσφεύγοντος εἶχε ἀποτελέσει ἀντικείμενο ἀποφάσεως τῆς διοικήσεως στίς <DATE ISO="19790206">6 Φεβρουαρίου 1979</DATE>.</P><P>Ή ἀνακοίνωση τοῦ γενικού γραμματέως δέν μπορεί νά νοηθεί ὡς ρητή ἀπόρριψη της αιτήσεως μεταθέσεως: συνιστούσε ἀπλῶς τήν επιβεβαίωση ὅτι τό υπηρεσιακό σημείωμα τῆς <DATE ISO="19790206">6ης Φεβρουαρίου 1979</DATE> είχε υπογραφεί ἀπό τόν ἁρμόδιο υπάλληλο καί δέν ἀποτελούσε στή συγκεκριμένη περίπτωση παρά μιά ἁπλή διοικητική ρύθμιση.</P><P>Δέν μπορεί άλλωστε νά θεωρηθεί ὅτι ή προσβαλλόμενη ἀπόφαση υπάγεται στό άρθρο 90 δεύτερη παράγραφος τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως γιά τό λόγο ὅτι ἡ ἁρμόδια γιά τους διορισμούς ἀρχή <QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="00AB"/>παρέλειψε νά λάβει μέτρο πού επιβάλλεται ἀπό τόν κανονισμό<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="00BB"/>: ἀπόφαση είχε ήδη ληφθεί καί ἡ προσφυγή ἀποτελοῦσε ἀπόπειρα νά ἐπιτευχτεῖ ἡ έκδοση δεύτερης ἀποφάσεως στην 'ίδια υπόθεση.</P></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>Ἔλλειψη έννομου συμφέροντος</TXT></NP></TI></TITLE><P>'Αν τό σημείωμα τῆς <DATE ISO="19790206">6ης Φεβρουαρίου 1979</DATE> ἀποτελοῦσε, ὁπως ισχυρίζεται ὁ προσφεύγων, πράξη πού θίγει τά συμφέροντά του, θά μπορούσε νά ἀσκήσει προσφυγή κατά τῆς πράξεως αυτής. Σύμφωνα ὅμως μέ τή νομολογία τοῦ Δικαστηρίου, ἀπορρίπτεται ὡς κενό περιεχομένου τό αίτημα νά κηρυχτεί ἀντικανονική μιά διοικητική πράξη καί νά υποχρεωθεί ἡ ἁρμόδια γιά τους διορισμούς ἀρχή νά τήν επαναλάβει, ἄν τό μέτρο αυτό δέν πρόκειται νά ωφελήσει τόν προσφεύγοντα.</P><P>'Αντίθετα, τό σημείωμα τῆς <DATE ISO="19790206">6ης Φεβρουαρίου 1979</DATE>, ἄν καί δέν εἶχε παρά πληροφοριακό χαρακτήρα, ἐν τούτοις ήταν υπογεγραμμένο κατά τόν προσήκοντα τύπο. Τυχόν <QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="00AB"/>ἀπόφαση<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="00BB"/> επομένως τῆς ἁρμόδιας γιά τους διορισμούς ἀρχής δέ θά είχε ἀντικείμενο.</P><P>Ή προσφυγή περιορίζεται στό αίτημα νά καταδικαστεί ἡ αρμόδια γιά τους διορισμούς ἀρχή νά λάβει ἀπόφαση πού νά υπόκειται σέ ένδικα μέσα. Ό προσφεύγων δέν μπορεί νά πετύχει στην καλύτερη περίπτωση παρά μιά ἀπόφαση πού θά επαναλαμβάνει, μέ άλλη μορφή, τήν ἀπάντηση πού έχει ήδη λάβει στην ένσταση του, πράγμα πού δέν έχει νόημα. Ἕνα μέλος τοῦ προσωπικού δέν έχει δικαίωμα νά ἀπαιτήσει ἀφηρημένα τήν εφαρμογή των διατάξεων τοῦ κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως, χωρίς νά ισχυριστεί συγχρόνως ὅτι οἱ διατάξεις αυτές επηρεάζουν τά προσωπικά του δικαιώματα.</P></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>γ)</NO.P><TXT>Μή τήρηση τῶν διατάξεων τοῦ κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως</TXT></NP></TI></TITLE><P>Ή αίτηση τοῦ προσφεύγοντος τῆς <DATE ISO="19790426">26ης 'Απριλίου 1979</DATE>, ἄν καί ἀπό τόν 'ίδιο χαρακτηρίζεται ὡς <QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="00AB"/>ένσταση σύμφωνα μέ τό άρθρο 90 τοῦ κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="00BB"/>, δέν ἀποτελεί παρά μιά μορφή αιτήσεως, ὅπως οἱ αιτήσεις πού ὁποιοσδήποτε υπάλληλος μπορεί ὁποτεδήποτε νά ἀπευθύνει πρός τήν ἁρμόδια γιά τους διορισμούς ἀρχή. Δέν εἶναι δυνατό νά συνιστᾶ ένσταση κατά τήν έννοια τοῦ άρθρου 90, ἀφοῦ δέν πληρούται καμιά ἀπό τίς δυό προϋποθέσεις πού ἀπαιτοῦνται ἀπό τόν κανονισμό υπηρεσιακής καταστάσεως: στην προκειμένη περίπτωση δέν υπάρχει ούτε ἀπόφαση τῆς ἁρμόδιας γιά τους διορισμούς ἀρχής πού νά θίγει τά συμφέροντά του οὔτε παράλειψη τῆς ἀρχής αυτής νά λάβει μέτρο πού επιβάλλεται ἀπό τόν κανονισμό.</P></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>δ)</NO.P><TXT>Ἔλλειψη βλάβης</TXT></NP></TI></TITLE><P>Ούτε τό σημείωμα τῆς <DATE ISO="19790206">6ης Φεβρουαρίου 1979</DATE>, πού εἶχε χαρακτήρα καθαρά πληροφοριακό, οὔτε τό σημείωμα τοῦ γενικοῦ<?PAGE NO="620"?> γραμματέως τοῦ Συμβουλίου τῆς <DATE ISO="19790627">27ης 'Ιουνίου 1979</DATE>, ἡ ἀπόφαση δηλαδή ἐπί τῆς ενστάσεως, αποτελοῦν διοικητικές πράξεις πού θίγουν τά συμφέροντα τοῦ προσφεύγοντος. Ή διαδικασία ἑπομένως τῆς προσφυγῆς ἐνώπιον τοῦ Δικαστηρίου εἶναι χωρίς ἀντικείμενο.</P><P>'Αποκλείεται ἐξαλλου ἡ ύπαρξη ὁποιασδήποτε δυσμενέστερης μεταχειρίσεως τοῦ προσφεύγοντος έναντι τῶν άλλων υπαλλήλων, ὅσον άφορᾶ τή θέση του.</P></GR.SEQ><P>Ό <HT TYPE="ITALIC">προσφεύγων</HT> ἀμφισβητεί τήν ὀρθότητα των επιχειρημάτων πού προβάλλει τό Συμβούλιο για νά στηρίξει τήν ἔνσταση του περί ἀπαραδέκτου.</P><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>'Αντικείμενο τῆς διαφοράς</TXT></NP></TI></TITLE><P>Ή ρητή άρνηση τοῦ γενικοῦ γραμματέως τοῦ Συμβουλίου νά λάβει απόφαση πρέπει νά ερμηνευτεί εἴτε ὡς παράλειψη λήψεως μέτρου πού επιβάλλεται ἀπό τόν κανονισμό υπηρεσιακής καταστάσεως εἴτε ὡς ρητή ἀπόρριψη τῆς αιτήσεως μεταθέσεως τοῦ προσφεύγοντος. Ό προσφεύγων δέν προσέβαλε τήν ἀπόφαση τοῦ γενικοῦ γραμματέως ἐπί τῆς ενστάσεως του, άλλα τή ρητή άρνηση λήψεως άποφάσεως ἐπί τῆς μεταθέσεως.</P><P>Δέν μπορεί νά γίνει δεκτή ἡ άποψη τοῦ Συμβουλίου, ἡ οποία ἀντικρούεται ἀπό τά έγγραφα πού περιέχονται στό φάκελο τῆς υποθέσεως καί σύμφωνα μέ τήν ὁποία ή αίτηση μεταθέσεως τοῦ προσφεύγοντος εἶχε ἤδη κριθεί μέ τήν ἀνακοίνωση της διοικήσεως τῆς <DATE ISO="19790206">6ης Φεβρουαρίου 1979</DATE>: ἀφ' ενός μέν εξουσιοδοτημένος νά ἀποφανθεί ἐπί τῶν αἰτήσεων μεταθέσεως τῆς κατηγορίας Α ήταν μόνο ὁ γενικός γραμματεύς, ἀφ' έτερου δέ, ἄν ἡ επιστολή τῆς <DATE ISO="19790206">6ης Φεβρουαρίου 1979</DATE> δέν έχει, ὅπως υποστηρίζει τό Συμβούλιο, παρά μόνο πληροφοριακό χαρακτήρα, τότε δέν ἀποτελεί ἀπόφαση κατά τήν έννοια τοῦ ἄρθρου 7 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακῆς καταστάσεως, άλλά ἁπλή πληροφορία χωρίς έννομα ἀποτελέσματα.</P><P>Ή ἁρμόδια ἀρχή δέν έκρινε εγκύρως ἐπί της αιτήσεως μεταθέσεως. Ό προσφεύγων δέν ευθύνεται γιά τό γεγονός ὅτι ἡ διφορούμενη συμπεριφορά τοῦ γενικού γραμματέως τοῦ Συμβουλίου μπορεί επίσης νά χαρακτηριστεί ὡς ρητή άρνηση τοῦ μέτρου πού εἶχε ζητήσει ὁ προσφεύγων. 'Αλλωστε ή άποψη αυτή δέν επηρεάζει τελικά τό ἀντικείμενο τῆς διαφοράς ἤ τό παραδεκτό καί τό βάσιμο τῆς προσφυγής.</P><P>Ό προσφεύγων υπέβαλε τήν ένσταση, ὄχι επειδή ἡ διοίκηση εἶχε διαφορετική άποψη ἀπό τή δική του, άλλά επειδή <QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="00AB"/>μέχρι τώρα δέν έχει ληφθεί ἀπόφαση ἐπί τῆς αἰτήσεως αυτής ἀπό τήν ἁρμόδια ἀρχή σύμφωνα μέ τό άρθρο 7 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="00BB"/>.</P></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>6)</NO.P><TXT>Ἔννομο συμφέρον</TXT></NP></TI></TITLE><P>Ή άρνηση λήψεως ἀποφάσεως ἐπί τῆς αιτήσεως του ἀλλαγής τοποθετήσεως, άρνηση ἀρχικά σιωπηρή, στή συνέχεια ὅμως, μετά ἀπό τήν ένσταση τοῦ προσφεύγοντος, ρητή, ἀποτελεί κατά τόν προσφεύγοντα πράξη πού θίγει τά συμφέροντά του, καθ' ὅσον θίγεται ἡ νομική του κατάσταση.</P><P>Ό προσφεύγων έχει συμφέρον γιά τήν παροχή έννομης προστασίας στην προκείμενη περίπτωση. 'Αντίθετα ἀπό τους κατηγορηματικούς ισχυρισμούς τοῦ Συμβουλίου, ὁ προσφεύγων μπορεί νά επιτύχει κάτι διαφορετικό ἀπό τήν <QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="00AB"/>επανάληψη μέ άλλη μορφή τῆς ἀπαντήσεως στην ένσταση του<QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="00BB"/>: τό 'ίδιο τό Συμβούλιο παραδέχεται ὅτι ἡ ἀπάντηση τοῦ γενικοῦ γραμματέως στην ένσταση πρέπει οπωσδήποτε νά έχει διαφορετική μορφή καί τό ζήτημα ἄν ή ἀπάντηση δέν μπορεί παρά νά εἶναι ἀρνητική παραμένει ἀνοιχτό, ἀφοῦ, λόγω τοῦ ὅτι ὁ γενικός γραμματεύς δέν έχει παρέμβει στή διαδικασία, ἡ μόνη ἀρχή πού μπορεί νά έχει σφαιρική γνώση τοῦ συμφέροντος τής υπηρεσίας δέν έχει ακόμα ἀσκήσει τήν εξουσία ἐκτιμήσεως τῆς καταστάσεως τήν ὁποία έχει.</P><P>Ὁ προσφεύγων έχει ἀναντίρρητα συμφέρον γιά τήν αυτόνομη προστασία πού εξασφαλίζει ἡ ὀρθή εφαρμογή ἀπό τήν ἁρμόδια<?PAGE NO="621"?> γιά τούς διορισμούς ἀρχή τῶν διατάξεων τοῦ κανονισμοί) υπηρεσιακῆς καταστάσεως, καί εἰδικότερα γιά τήν εξέταση τῆς αιτήσεως του περί μεταθέσεως ἀπό τήν άποψη τοῦ συμφέροντος τῆς υπηρεσίας καί μόνο καί χωρίς νά ληφθεί υπόψη ἡ ἰθαγέ-νειά του (άρθρο 7 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως), γιά τήν αιτιολόγηση τῆς ἀρνητικής ἀποφάσεως κατά τόν προσήκοντα τύπο (άρθρο 25) καί γιά τή λήψη ἀποφάσεως ἐπί τῆς ενστάσεώς του (άρθρο 90). Είναι σημαντικό γιά τή νομική του κατάσταση νά ληφθεί ἀπόφαση, ἡ εγκυρότητα τῆς ὁποίας νά υπόκειται σέ δικαστικό έλεγχο.</P><P>Ό προσφεύγων έχει συμφέρον νά ληφθεί θετική ἀπόφαση ἐπί τῆς μεταθέσεώς του, σύμφωνα μέ τόν κανονισμό υπηρεσιακής καταστάσεως. Ή ἀπόφαση αυτή θά τοῦ επιτρέψει νά ἀναπτύξει τίς γνώσεις του, τίς ικανότητες καί τά ἐνδιαφέροντα του σέ μιά νέα θέση. Τό συμφέρον αυτό υφίσταται ἀκόμα, ἀφοῦ ἡ αἴτησή του δέν έχει ἀπορριφθεί ούτε σιωπηρά ούτε ρητά. Νέα ένσταση εἶναι ἀδιανόητη.</P><P>Τό συμφέρον τοῦ προσφεύγοντος γιά τήν ἀπόφαση ἐπί τῆς μεταθέσεώς του δέν επηρεάζεται ἀπό τό γεγονός ὅτι ἡ ἁρμόδια γιά τούς διορισμούς ἀρχή λαμβάνει ὁρισμένα μέτρα πού εφαρμόζονται σέ τρίτους καί πού εμπεριέχουν απόφαση ως πρός αυτόν.</P><P>Τό συμφέρον τοῦ προσφεύγοντος νά ζητήσει τήν παροχή έννομης προστασίας θα υφίσταται καί γιά τό μέλλον: ὁ προσφεύγων έχει δικαίωμα νά ἀποτελέσουν οἱ μελλοντικές αιτήσεις του ἀλλαγής τοποθετήσεως ἀντικείμενο ἀποφάσεων πού θά λάβει ή ἁρμόδια ἀρχή στό πλαίσιο τῶν άρθρων 7, 25 καί 29 τοῦ κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως καί σέ συμφωνία μέ αυτά. Δέν εἶναι δυνατό νά επιβληθεί στόν προσφεύγοντα νά περιμένει αιώνια νά ληφθεί μιά ἀπόφαση ἐπί τῆς μεταθέσεως κατ' εφαρμογή τοῦ ἄρθρου 7 τοῦ κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως, τήν ὁποία ὁ γενικός γραμματεύς ἀρνείται νά λάβει, ή κάποιο μέτρο έναντι τρίτου, τό όποιο δέ θά τοῦ γνωστοποιηθεί ποτέ, σύμφωνα μέ τήν πρακτική τοῦ γενικοί) γραμματέως.</P></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>Β —</NO.P><TXT>'Επί τῆς ουσίας</TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>Ἐπί τῆς παραβάσεως τοῦ ἄρθρου 7 τοῦ κανονισμοί) υπηρεσιακής καταστάσεως</TXT></NP></TI></TITLE><P>Ό <HT TYPE="ITALIC">προσφεύγων</HT> ισχυρίζεται ὅτι τό Συμβούλιο στην προκείμενη ὑπόθεση δέ λαμβάνει ὑπόψη του τό άρθρο 7 τοῦ κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως.</P><P>Σύμφωνα μέ τήν ἀπόφαση τοῦ Συμβουλίου τῆς <DATE ISO="19620514">14ης Μαΐου 1962</DATE> περί καθορισμού τῆς ἁρμόδιας γιά τούς διορισμούς ἀρχής ὅσον άφορᾶ τή γενική γραμματεία τοῦ Συμβουλίου (ABl. 1963, σ. 34. ΕΕ ειδ. ἔκδ. τόμ. 01/001, σ. 86), ó γενικός γραμματεύς ἀσκεῖ τίς εξουσίες πού ἀνατίθενται στην ἁρμόδια γιά τούς διορισμούς ἀρχή ὡς πρός τήν εφαρμογή τοῦ ἄρθρου 7 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακῆς καταστάσεως. Τό άρθρο 7' παράγραφος 1 δεύτερο εδάφιο τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακῆς καταστάσεως παρέχει στον προσφεύγοντα τό δικαίωμα <QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="00AB"/>νά ζητήσει νά μετατεθεί ἐντός τοῦ ὀργάνου του<QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="00BB"/>. Ή μετάθεση αὐτή υπόκειται σέ ἀπόφαση τῆς ἁρμόδιας γιά τούς διορισμούς ἀρχής.</P><P>Ή 189/78 ἀνακοίνωση πρός τό προσωπικό τῆς <DATE ISO="19780811">11ης Αυγούστου 1978</DATE> ἀφοροῦσε ρητά <QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="00AB"/>αιτήσεις αλλαγής τοποθετήσεως (μεταθέσεως)<QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="00BB"/>. 'Επομένως ἡ ἁρμόδια γιά τούς διορισμούς ἀρχή είχε προφανῶς τήν πρόθεση νά ἐξετάσει τίς δυνατότητες πού τῆς προσφέρονταν στό πλαίσιο τοῦ ἄρθρου 7 παράγραφος 1 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως. Στή συνέχεια ἀρνήθηκε, εσφαλμένα, νά ἀσκήσει τήν ἁρμοδιότητα πού τῆς παρέχεται ρητά ἀπό τή διάταξη αυτή.</P><P>Τό άρθρο 7 εφαρμόζεται ἐν τούτοις στην προκειμένη υπόθεση.</P><P>Τό συμπληρωματικό πρωτόκολλο διαπραγματεύσεων, πού συνάφθηκε στίς <DATE ISO="19780405">5 Ἀπριλίου 1978</DATE> μεταξύ τοῦ γενικοῦ γραμματέως τοῦ Συμβουλίου καί τῶν συνδικαλιστικών ὀργανώσεων, προβλέπει στό σημείο ΙV (<QUOT.START ID="QS0008" REF.END="QE0008" CODE="00AB"/>Μετακίνηση<QUOT.END ID="QE0008" REF.START="QS0008" CODE="00BB"/>) ὅτι</P><P>κάθε διαθέσιμη θέση, έκτός ἀπό τίς θέσεις πού πρόκειται νά καλυφθοῦν μέ μετάθεση γιά λόγους ὑγείας καί ἀπό τίς θέσεις πού ἀναφέρονται στό σημείο III. 5 τοῦ παραρτήματος τοῦ πρωτοκόλλου διαπραγματεύσεων τῆς <DATE ISO="19750612">12ης Ἰουνίου 1975</DATE>, γνωστοποιείται στό προσωπικό μέ ἀνακοίνωση περί τῆς δυνατότητας μεταθέσεως, πού συνοδεύεται<?PAGE NO="622"?> ἀπό τήν περιγραφή τῶν καθηκόντων καί πρόσκληση γιά την υποβολή υποψηφιοτήτων.</P><P>Ό Ιεραρχικά προϊστάμενος <HT TYPE="ITALIC">'έχει</HT> την ευχέρεια νά επιλέξει εἴτε μεταξύ τῶν υποψηφίων πού ζητούν τή μετάθεση τους κατόπιν τῆς δημοσιεύσεως αυτής εἴτε ἐκτος τοῦ κύκλου αὐτοῦ. Ή επιλογή αυτή δέν μπορεί νά γίνει μέ άλλο κριτήριο έκτος ἀπό τό συμφέρον τῆς υπηρεσίας καί μόνο.</P><P>Τό πρωτόκολλο αυτό δέν εἶναι δυνατό νά <HT TYPE="ITALIC">'έχει</HT> τό χαρακτήρα διατάξεως τροποποιητικῆς τοῦ κανονισμού ὑπηρεσιακής καταστάσεως καί κυρίως δέν συνεπάγεται μεταβίβαση ἁρμοδιοτήτων.</P><P>Ή ἁρμόδια γιά τους διορισμούς ἀρχή ενός ὀργάνου καί τά συνδικάτα μπορούν, στό πλαίσιο τῶν διατάξεων τοῦ κανονισμού ὑπηρεσιακής καταστάσεως, νά περιορίζουν τίς ἁρμοδιότητες τους συνάπτοντας συμφωνίες ἡ νά υποβάλλουν τήν άσκηση των ἁρμοδιοτήτων αυτών σέ ὁρισμένες διαδικασίες. Οἱ συμφωνίες αὐτές πάντως δέν μπορούν μέ κανένα τρόπο νά παραβιάζουν τόν κανονισμό υπηρεσιακής καταστάσεως ἡ νά τόν τροποποιοῦν. Μόνο τό Συμβούλιο, ως ὄργανο εξουσιοδοτημένο νά θεσπίζει κανονισμούς, <HT TYPE="ITALIC">'έχει</HT> τήν εξουσία νά τροποποιεί τόν κανονισμό υπηρεσιακής καταστάσεως.</P><P>Εἶναι εσφαλμένος ἑπομένως ὁ ισχυρισμός ὅτι ὁ γενικός γραμματεύς δέν έχει πλέον δικαίωμα, ἀφότου τέθηκε σέ ἰσχύ τό συμπληρωματικό πρωτόκολλο διαπραγματεύσεων, νά ἀποφανθεί ἐπί τῆς μεταθέσεως πού ζήτᾶ ὁ προσφεύγων.</P><P>Τό γεγονός ὅτι ἡ διαδικασία πού θεσπίζεται ἀπό τό πρωτόκολλο δέν προβλέπεται ἀπό τόν κανονισμό υπηρεσιακής καταστάσεως δέν ἀπαλλάσσει, ἀπό νομική άποψη, τό γενικό γραμματέα ἀπό τήν υποχρέωση του νά λάβει ἀπόφαση σύμφωνα μέ τό άρθρο 7 παράγραφος 1. Ή διαπίστωση ὅτι μετά τό πέρας τῶν διαφόρων φάσεων τῆς διαδικασίας αυτής ὁ ιεραρχικά προϊστάμενος δέν κάνει τελικά δεκτό κανέναν υποψήφιο, δέ μεταβάλλει σέ τίποτα τή νομική κατάσταση ὡς πρός τίς ἁρμοδιότητες τοῦ γενικού γραμματέως, ὁ όποιος στην προκειμένη υπόθεση έπρεπε' νά γνωστοποιήσει μέ αιτιολογημένη ἀπόφαση στόν προσφεύγοντα ὅτι δέν έκανε δεκτή τήν αἴτησή του περί ἀλλαγής τοποθετήσεως. Μέ τήν ἀνακοίνωση του τῆς <DATE ISO="19790627">27ης 'Ιουνίου 1979</DATE> ὅμως τό ἀρνήθηκε ρητά.</P><P>'Αντίθετα μέ τήν άποψη πού εξέφραζε ὁ γενικός γραμματεύς στην ἀνακοίνωση αυτή, ἀπό τή νομολογία τοῦ Διακαστηρίου προκύπτει σαφῶς ὅτι τό άρθρο 7 τοῦ κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως εφαρμόζεται σέ ὁποιασδήποτε φύσεως ἀλλαγή τοποθετήσεως.</P><P>Εἶναι έξάλλου ὁμοίως ἀπαράδεκτη ή άποψη, σύμφωνα μέ τήν ὁποία τό άρθρο 7 δέν τροποποιήθηκε, άλλά ἀπλούστατα καταργήθηκε. 'Η άποψη αύτη έχει ὡς συνέπεια ὅτι καμιά μετάθεση δέν μπορεί πλέον νά γίνει στή γενική γραμματεία τοῦ Συμβουλίου κατ' εφαρμογή τοῦ ἄρθρου 7.</P><P>'Αν ἀντίθετα ὁ γενικός γραμματεύς θεωρεί ὅτι κατ' εφαρμογή τῶν συνδυασμένων διατάξεων τοῦ ἄρθρου 7 καί τῆς διαδικασίας πού προβλέπεται στό συμπληρωματικό πρωτόκολλο διαπραγματεύσεων δέν μπορεί νά λάβει παρά θετική απόφαση, δηλαδή ὅτι δέν μπορεί νά λάβει ἀπόφαση παρά μόνο στην περίπτωση πού ὁ ιεραρχικά προϊστάμενος επιλέξει έναν ἡ περισσότερους υποψηφίους, ἡ άποψη αυτή ἀποτελεί βαριά παραβίαση τῆς ἀρχής τῆς ισότητας μεταχειρίσεως. Δε συμβιβάζεται μέ τήν ἀρχή τῆς νομικής ισότητας τῶν υπαλλήλων τό νά υπόκειται σέ προσφυγή μόνο ἡ ἀπόφαση πού άφορᾶ τόν υποψήφιο πού επιλέχτηκε ἀπό τόν ιεραρχικά προϊστάμενο, νά στερούνται δέ κάθε ένδικο μέσο ἡ βοήθημα οἱ υποψήφιοι πού δέν έγιναν δεκτοί, τά συμφέροντα των ὁποίων θίγονται ἀπό τό γεγονός ὅτι δέν έγινε δεκτή ἡ αἴτησή τους.</P><P>Σύμφωνα μέ τόν κανονισμό υπηρεσιακής καταστάσεως, δέν μπορεί νά υπάρξει παρά μιά μόνο ενιαία ἑρμηνεία τῆς νομικῆς έννοιας <QUOT.START ID="QS0009" REF.END="QE0009" CODE="00AB"/>αίτηση μεταθέσεως<QUOT.END ID="QE0009" REF.START="QS0009" CODE="00BB"/>. Βάσει τυχόν συμπληρωματικών διαδικασιῶν δέν μπο-ροῦν νά συναχθοῦν ἀπό τίς 'ίδιες νομικές έννοιες τοῦ κανονισμού υπηρεσιακῆς καταστάσεως διαφορετικά νομικά ἀποτελέσματα. Τελικά στην ἀρμόδια γιά τους διορισμούς ἀρχή ἀπόκειται νά λάβει ἀπόφαση, θετική ἡ ἀρνητική, ἐπί τῆς αιτήσεως μεταθέσεως.</P><P>Ή προσφυγή εἶναι βάσιμη λόγω τῆς ἀρνήσεως ποῦ γενικοῦ γραμματέως νά εφαρμόσει τό άρθρο 7 τοῦ κανονισμού υπηρεσιακῆς καταστάσεως, έστω καί μέ ἀρνητικά ἀποτελέσματα γιά τόν προσφεύγοντα.</P><?PAGE NO="623"?><P>Τό <HT TYPE="ITALIC">Συμβούλιο</HT> ἀμφισβητεί ὅτι τό άρθρο 7 παράγραφος 1 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως εφαρμόζεται στην προκειμένη υπόθεση.</P><P>Τό ὑπηρεσιακό σημείωμα τῆς <DATE ISO="19790206">6ης Φεβρουαρίου 1979</DATE>, πού είχε απλῶς πληροφοριακό χαρακτήρα καί ἀπευθυνόταν στους υποψηφίους, δέν ἀποτελούσε παρά διοικητικό μέτρο στό πλαίσιο τοῦ συμπληρωματικοῦ πρωτοκόλλου διαπραγματεύσεων καί ὄχι ἀπόφαση κατά την έννοια τοῦ ἄρθρου 7 ή ἀτομική ἀπόφαση κατά τήν έννοια τοῦ άρθρου 25 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως.</P><P>Μετά ἀπό τή σύναψη τοῦ συμπληρωματικοῦ πρωτοκόλλου διαπραγματεύσεων, ή διοίκηση εισήγαγε κάποια διαδικασία, μέ σκοπό νά εξασφαλίσει στους ὑπαλλήλους πού εἶχαν ὑποβάλει τίς υποψηφιότητες τους γιά κάποια κενή θέση ταχύτερη πληροφόρηση ὡς πρός τά ἀποτελέσματα των ἐνεργειών τους. Ή διοικητική αυτή ἀνακοίνωση δέν θίγει τά δικαιώματα καί τίς υποχρεώσεις τῶν υπαλλήλων καί δέ χρειάζεται αιτιολόγηση.</P><P>Στην προκειμένη ὑπόθεση, ἡ διοίκηση γνωστοποίησε μια δυνατότητα μεταθέσεως καί ζήτησε ἀπό τους ενδιαφερόμενους νά υποβάλουν τήν υποψηφιότητα τους, επρόκειτο δηλαδή γιά μιά προκαταρκτική διαδικασία καθαρά πληροφοριακοῦ χαρακτήρα. Ό 'ίδιος ὁ προσφεύγων ἀποδέχτηκε τους κανόνες τῆς διαδικασίας αυτής, ἡ ὁποία προβλέπεται καί επιβάλλεται ἀπό τό συμπληρωματικό πρωτόκολλο διαπραγματεύσεων.</P><P>Ή ἀναφορά στό άρθρο 7 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως δέ δικαιολογείται. Ή διάταξη αυτή διέπει τήν τοποθέτηση, μέ διορισμό ἡ μέ μετάθεση, τῶν υπαλλήλων στίς θέσεις τους. Στόν υπάλληλο προσφέρεται ἡ δυνατότητα νά ζητήσει τή μετάθεση του στό εσωτερικό τοῦ ὀργάνου στό όποιο ἀνήκει, άλλα πρέπει νά ἀπευθύνει τήν αἴτησή του πρός τήν ἁρμόδια γιά τους διορισμούς ἀρχή. Στην προκειμένη υπόθεση ὁ προσφεύγων δέν υπέβαλε τέτοια αίτηση ἁπλώς εκδήλωσε πρός τόν προϊστάμενο τοῦ γραφείου προσωπικοῦ τό ἐνδιαφέρον του γιά τή θέση πού είχε κηρυχτεί διαθέσιμη μέ τήν ἀνακοίνωση 189/78 πρός τό προσωπικό. Ἀπό τό σύνολο τῶν περιστάσεων κάτω ἀπό τίς όποιες υποβλήθηκε ἡ αἴτηση τοῦ προσφεύγοντος, καθώς καί ἀπό τήν ὀνομασία της καί τό περιεχόμενό της, προκύπτει ὅτι δέν επρόκειτο γιά αίτηση μεταθέσεως κατά τήν έννοια τοῦ ἄρθρου 7 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως, ἡ οποία θά έπρεπε νά σταλεί ὄχι στόν ιεραρχικά προϊστάμενο, ἀλλά στην ἁρμόδια γιά τους διορισμούς ἀρχή, κάτω ἀπό τελείως διαφορετικές συνθήκες.</P><P>Κατά συνέπεια, ἡ ἁρμόδια γιά τους διορισμούς ἀρχή δέν ήταν ὑποχρεωμένη νά ἀπαντήσει στην επίδικη αίτηση. Ἀφοῦ δέν ὄφειλε νά λάβει ἀπόφαση, δέν μπορεί νά τῆς καταλογιστεί ἡ σχετική παράλειψη.</P></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>'Επί τῆς παραβάσεως τοῦ ἄρθρου 25 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως</TXT></NP></TI></TITLE><P>Ὁ <HT TYPE="ITALIC">προσφεύγων</HT> επικαλείται τή νομολογία τοῦ Δικαστηρίου τό όποιο έκρινε, όταν κάποτε ένας υποψήφιος δέν έγινε δεκτός στίς εξετάσεις, ὅτι οἱ ἀντικειμενικοί λόγοι τῆς ἀρνήσεως καί ιδιαίτερα τά κριτήρια τῆς επιλογής πρέπει νά γνωστοποιοῦνται στό πρόσωπο ἡ υποψηφιότητα τοῦ ὁποίου ἀπορρίπτεται. Ή ελάχιστη αυτή προϋπόθεση ισχύει καί γιά τίς μεταθέσεις τῶν υπαλλήλων πού ὑπηρετοῦν ήδη στό Συμβούλιο.</P><P>Στην προκειμένη υπόθεση κοινοποιήθηκε στόν προσφεύγοντα μιά ἀπόφαση τοῦ γενικοῦ γραμματέως πού δέν περιείχε καμιά αιτιολογία. 'Επειδή ἐπρόκειτο γιά ἀπορριπτική ἀπόφαση, άρα γιά πράξη πού έθιγε συμφέροντα, έπρεπε νά τηρηθεί τό άρθρο 25 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως.</P><P>Τό <HT TYPE="ITALIC">Συμβούλιο</HT> υποστηρίζει ὅτι καμιά αίτηση δέν υποβλήθηκε στην ἁρμόδια γιά τους διορισμούς ἀρχή καί καμία ἀπόφαση δέν λήφθηκε βάσει τοῦ κανονισμοῦ ὑπηρεσιακής καταστάσεως πού θά έπρεπε νά ἀνακοινωθεί ἀμέσως καί εγγράφως στόν ενδιαφερόμενο υπάλληλο. Κατά συνέπεια<?PAGE NO="624"?> δέν πληροῦνται οἱ προϋποθέσεις εφαρμογῆς τοῦ ἄρθρου 25.</P><P>Ἐν πάση περιπτώσει ἀπό τη νομολογία τοῦ Δικαστηρίου συνάγεται ὅτι ἡ ἁρμόδια γιά τους διορισμούς ἀρχή δέν <HT TYPE="ITALIC">'έχει</HT> υποχρέωση νά αιτιολογεί τίς ἀποφάσεις μέ τίς όποιες δέν κάνει δεκτή κάποια υποψηφιότητα, επειδή ἡ αιτιολόγηση αυτή μπορεί νά βλάψει τόν υποψήφιο.</P></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>γ)</NO.P><TXT>'Επί τῆς παραβάσεως τοῦ ἄρθρου 90 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως</TXT></NP></TI></TITLE><P>Ό <HT TYPE="ITALIC">προσφεύγων</HT> καταλογίζει στό γενικό γραμματέα τοῦ Συμβουλίου τό γεγονός ὅτι ἔλαβε ἀπόφαση, ἀντί τοῦ Δικαστηρίου, ἐπί των προϋποθέσεων τοῦ παραδεκτοῦ μιᾶς προσφυγής, μή ἀναγνωρίζοντας σέ μιά ένσταση τό χαρακτήρα τῆς αυτό καί θεωρώντας ὅτι ἡ ἀπάντηση του βρίσκεται σαφώς έκτός τοῦ πλαισίου τοῦ ἄρθρου 90 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως. Στην αίτηση τοῦ προσφεύγοντος, την ὁποία ὁ 'ίδιος χαρακτήρισε ρητά ὡς ένσταση κατά τήν ἔννοια τοῦ ἄρθρου 90 καί τήν ὁποία άσκησε ιεραρχικά δέ δόθηκε ἀπάντηση ἀπό τό γενικό γραμματέα ὡς ένσταση. Ή άποψη ὅτι δέν υποβλήθηκε στό γενικό γραμματέα ένσταση κατά τήν έννοια τοῦ ἄρθρου 90 καί ὅτι ούτε ή ἀπάντηση τῆς <DATE ISO="19790627">27ης 'Ιουνίου 1979</DATE> ἐμπίπτει στή διάταξη αυτή συνιστᾶ νομική πλάνη.</P><P>Ή ἁρμόδια γιά τους διορισμούς ἀρχή ὀφείλει νά ἀπαντήσει στην ένσταση πού χαρακτηρίζεται ρητά ὡς ένσταση σύμφωνα μέ τίς διατάξεις τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως ἡ νά τήν ἀπορρίψει σιωπηρά. Δέν εἶναι δικό τῆς θέμα νά ἀποφανθεί ἄν πρόκειται γιά ένσταση καί ἄν εἶναι παραδεκτή ἡ ὄχι ἡ προσφυγή κατά τῆς ἀπαντήσεως σέ ένσταση. Ἀπό τό άρθρο 91 παράγραφος 2 συνάγεται σαφώς ὅτι ὁ έλεγχος αυτός ἀνήκει στην αρμοδιότητα τοῦ Δικαστηρίου καί μόνο. Ἡ ἀνακοίνωση τῆς <DATE ISO="19790627">27ης 'Ιουνίου 1979</DATE> ἀποτελεί υπέρβαση ἁρμοδιότητας καί εἶναι ἑπομένως παράνομη.</P><P>Σύμφωνα μέ τό <HT TYPE="ITALIC">Σνμβούλιο</HT> τό υπηρεσιακό σημείωμα τοῦ προσφεύγοντος τῆς <DATE ISO="19790426">26ης 'Απριλίου 1979</DATE> δέν έχει στην πραγματικότητα τό χαρακτήρα ενστάσεως κατά τήν έννοια τοῦ ἄρθρου 90 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως: ἡ διαδικασία πού ἀκολουθείται στην προκειμένη υπόθεση διέπεται ἀπό τό συμπληρωματικό πρωτόκολλο διαπραγματεύσεων καί έχει καθαρά πληροφοριακό χαρακτήρα.</P></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>V —</NO.P><TXT>Προφορική διαδικασία</TXT></NP></TI></TITLE><P>Ό προσφεύγων, εκπροσωπούμενος ἀπό τό δικηγόρο Hornung, καί τό Συμβούλιο, εκπροσωπούμενο ἀπό τό δικηγόρο Prüm, ἀνέπτυξαν προφορικά τους ισχυρισμούς τους ἐπί τῆς ουσίας τῆς υποθέσεως κατά τή συνεδρίαση τῆς <DATE ISO="19801204">4ης Δεκεμβρίου 1980</DATE>.</P><P>Ό γενικός εἰσαγγελεύς ἀνέπτυξε τίς προτάσεις του κατά τή συνεδρίαση τῆς <DATE ISO="19810129">29ης 'Ιανουαρίου 1981</DATE>.</P></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Σκεπτικό</P></TI></TITLE><NP><NO.P>1</NO.P><TXT>Μέ δικόγραφο πού κατέθεσε στη γραμματεία τοῦ Δικαστηρίου στίς <DATE ISO="19790925">25 Σεπτεμβρίου 1979</DATE>, ὁ Korter, υπάλληλος διοικήσεως στη γενική γραμματεία τοῦ Συμβουλίου, άσκησε προσφυγή μέ την ὁποία ζητᾶ νά υποχρεωθεί ἡ ἁρμόδια γιά τους διορισμούς ἀρχή νά λάβει ἀπόφαση κατά τόν προσήκοντα τύπο ἐπί της αιτήσεως ἀλλαγής τοποθετήσεως πού υπέβαλε ὁ ἴδιος στίς <DATE ISO="19780927">27 Σεπτεμβρίου 1978</DATE> κατόπιν τῆς δημοσιεύσεως σχετικής ἀνακοινώσεως τῆς διοικήσεως.</TXT></NP><?PAGE NO="625"?><NP><NO.P>2</NO.P><TXT>Ἀπό τή δικογραφία προκύπτει ὅτι, καί τά γεγονότα αυτά δέν ἀμφισβητοῦνται, στίς <DATE ISO="19780811">11 Αυγούστου 1978</DATE> ἡ γενική γραμματεία τοῦ Συμβουλίου δημοσίευσε στίς <QUOT.START ID="QS0010" REF.END="QE0010" CODE="00AB"/>ἀνακοινώσεις πρός τό προσωπικό<QUOT.END ID="QE0010" REF.START="QS0010" CODE="00BB"/> την ἀνακοίνωση 189/78 μέ τόν έξης τίτλο.: <QUOT.START ID="QS0011" REF.END="QE0011" CODE="00AB"/>Αίτηση ἀλλαγῆς τοποθετήσεως (μεταθέσεως)<QUOT.END ID="QE0011" REF.START="QS0011" CODE="00BB"/>. Ή ἀνακοίνωση αὐτή πληροφορούσε τους υπαλλήλους τῆς γενικής γραμματείας τοῦ Συμβουλίου ὅτι μιά θέση υπαλλήλου διοικήσεως βαθμοῦ Α 7/Α 6 ήταν κενή, προσωρινά γιά ἕνα χρόνο, στή γενική διεύθυνση Ε — διεύθυνση III — διαπραγματεύσεις περί προσχωρήσεως. 'Αφού περιέγραφε τά καθήκοντα καί τά ἀπαιτούμενα προσόντα, ἡ ἀνακοίνωση καλοῦσε τους ενδιαφερόμενους υπαλλήλους νά υποβάλουν στή διοίκηση, εκπροσωπούμενη ἀπό τόν προϊστάμενο τοῦ γραφείου προσωπικού, αίτηση ἀλλαγής τοποθετήσεως. Δεκτές θά γίνονταν μόνο οἱ υποψηφιότητες των ὑπαλλήλων πού εἶχαν ήδη τό βαθμό Α 7/Α 6. Ή ἀνακοίνωση διευκρίνιζε ὅτι δέν ήταν ἀναγκαία ἡ συμπλήρωση εἰδικοῦ ἐντυπου γιά τήν υποβολή τῶν ὑποψηφιοτήτων καί ὅτι ἀρκούσε ἕνα ὑπηρεσιακό σημείωμα συνοδευόμενο ἀπό ἕνα σύντομο βιογραφικό σημείωμα.</TXT></NP><NP><NO.P>3</NO.P><TXT>Κατόπιν τῆς αιτήσεως αυτής, ὁ προσφεύγων υπέβαλε στίς <DATE ISO="19780927">27 Σεπτεμβρίου 1978</DATE> στόν προϊστάμενο τοῦ γραφείου προσωπικού αίτηση ἀλλαγής τοποθετήσεως. Στίς <DATE ISO="19790206">6 Φεβρουαρίου 1979</DATE> ὁ υπάλληλος αυτός τοῦ έστειλε ἕνα υπηρεσιακό σημείωμα μέ τό έξῆς περιεχόμενο: <QUOT.START ID="QS0012" REF.END="QE0012" CODE="00AB"/>Σέ ἀπάντηση τῆς αιτήσεως σας περί μεταθέ-σεως στή γενική διεύθυνση Ε, διεύθυνση III, βρίσκομαι στή δυσάρεστη θέση νά σᾶς πληροφορήσω ὅτι καμιά υποψηφιότητα δέν έγινε δεκτή<QUOT.END ID="QE0012" REF.START="QS0012" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>4</NO.P><TXT>Κατόπιν τῆς ἀνακοινώσεως αυτής, ὁ προσφεύγων άρχισε τήν ἀνταλλαγή υπηρεσιακῶν σημειωμάτων μέ τή διοίκηση, κατά τήν ὁποία ἀμφισβήτησε κυρίως τό δικαίωμα υπογραφής τοῦ συντάκτη τῆς ἀπαντήσεως αυτής. Όταν ἡ διοίκηση τοῦ ἀπάντησε ὅτι ἡ ἐν λόγω ἀνακοίνωση εἶχε <QUOT.START ID="QS0013" REF.END="QE0013" CODE="00AB"/>καθαρά πληροφοριακό<QUOT.END ID="QE0013" REF.START="QS0013" CODE="00BB"/> χαρακτήρα (επιστολή τῆς <DATE ISO="19790319">19ης Μαρτίου 1979</DATE>), ζήτησε επίμονα, ὡς ἀπάντηση στην αἴτηση του, μιά ἀπόφαση τῆς ἁρμόδιας γιά τους διορισμούς ἀρχής πού νά έχει εκδοθεί κατά τόν προσήκοντα τύπο.</TXT></NP><NP><NO.P>5</NO.P><TXT>'Αφού τό αἴτημά του δέν ικανοποιήθηκε, ὁ προσφεύγων υπέβαλε στίς <DATE ISO="19790426">26 'Απριλίου 1979</DATE> στό γενικό γραμματέα τοῦ Συμβουλίου ένσταση κατά τόν προσήκοντα τύπο, δυνάμει τοῦ ἄρθρου 90 τοῦ κανονισμοῦ ὑπηρεσιακής καταστάσεως των υπαλλήλων, στην ὁποία διατυπώνει ἕνα εναλλακτικό αίτημα: νά γίνει δεκτή ή υποψηφιότητα πού είχε υποβάλει στίς <DATE ISO="19780927">27 Σεπτεμβρίου 1978</DATE> ἡ τουλάχιστον νά λάβει ἡ ἁρμόδια γιά τους διορισμούς ἀρχή μιά ἀπόφαση σύμφωνα μέ τό άρθρο 7 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως.</TXT></NP><?PAGE NO="626"?><NP><NO.P>6</NO.P><TXT>Στην ἀπάντηση του τῆς <DATE ISO="19790627">27ης 'Ιουνίου 1979</DATE> ὁ γενικός γραμματεύς τοῦ Συμβουλίου, επικαλούμενος τό συμπληρωματικό πρωτόκολλο διαπραγματεύσεων πού συνάφθηκε στίς Βρυξέλλες στίς <DATE ISO="19780405">5 'Απριλίου 1978</DATE> μεταξύ τοῦ γενικοῦ γραμματέως καί τῶν συνδικαλιστικών ὀργανώσεων τοῦ προσωπικοῦ (στό έξης θά ἀποκαλείται πρωτόκολλο τῆς <DATE ISO="19780405">5ης 'Απριλίου 1978</DATE> — τό κείμενό του δημοσιεύτηκε στίς <QUOT.START ID="QS0014" REF.END="QE0014" CODE="00AB"/>ἀνακοινώσεις πρός τό προσωπικό<QUOT.END ID="QE0014" REF.START="QS0014" CODE="00BB"/> 77/78 τῆς <DATE ISO="19780414">14ης 'Απριλίου 1978</DATE>), πληροφόρησε τόν προσφεύγοντα ὅτι δέν μπορούσε νά θεωρήσει τό υπηρεσιακό σημείωμα του ὡς ένσταση κατά την έννοια τοῦ ἄρθρου 90 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακῆς καταστάσεως, προσθέτοντας ὅτι <QUOT.START ID="QS0015" REF.END="QE0015" CODE="00AB"/>εἶναι σαφές ὅτι, ἄν ἡ ἁρμόδια γιά τους διορισμούς ἀρχή δέν έλαβε ποτέ ἀπόφαση πού νά σᾶς άφορᾶ σχετικά μέ τό ζήτημα αυτό, ὁπωσδήποτε δέν μπορεί νά παρέλειψε νά λάβει μέτρο πού ἐπιβάλλεται ἀπό τόν κανονισμό — στό πλαίσιο μιᾶς διαδικασίας α) πού δέν προβλέπεται ἀπό τόν κανονισμό υπηρεσιακής καταστάσεως καί β) πού σαφῶς ὁρίζει τό πρόσωπο πού εἶναι ἁρμόδιο νά προβεί στην επιλογή<QUOT.END ID="QE0015" REF.START="QS0015" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>7</NO.P><TXT>'Επί τῆς ουσίας τῆς ενστάσεως ὁ γενικός γραμματεύς επιβεβαίωσε τήν ἀπάντηση πού εἶχε ήδη δώσει ἡ διοίκηση, δηλαδή ὅτι ὁ υπεύθυνος τῆς υπηρεσίας προσωπικοῦ, στόν όποιο είχε ἀπευθύνει ὁ προσφεύγων τήν υποψηφιότητά του, ήταν ὁ ἁρμόδιος νά υπογράψει τό ἀπορριπτικό σημείωμα τῆς <DATE ISO="19790206">6ης Φεβρουαρίου 1979</DATE>.</TXT></NP><NP><NO.P>8</NO.P><TXT>Ό γενικός γραμματεύς κατέληγε ὅτι τό υπηρεσιακό σημείωμα τοῦ προϊσταμένου τοῦ γραφείου προσωπικοῦ πρός τους υπαλλήλους πού είχαν υποβάλει τήν υποψηφιότητα τους στό πλαίσιο τῆς διαδικασίας πού άρχισε μέ τήν ἀνακοίνωση 189/78 ήταν ἁπλώς ένα ὀργανωτικό μέτρο στό πλαίσιο τοῦ πρωτοκόλλου τῆς <DATE ISO="19780405">5ης 'Απριλίου 1978</DATE> καί όχι ἀπόφαση κατά τήν έννοια τοῦ ἄρθρου 7 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως, τό όποιο θεωρεί ὅτι δέν εφαρμόζεται στην παρούσα υπόθεση.</TXT></NP><NP><NO.P>9</NO.P><TXT>Κατά τῆς ἀνακοινώσεως λοιπόν αυτής τοῦ γενικοῦ γραμματέως άσκησε ὁ προσφεύγων, εμπρόθεσμα, τήν προσφυγή του, στην ὁποία προβάλλει σειρά επιχειρημάτων, πού ἀντλεί ἀπό τήν κακή εκτίμηση ἐκ μέρους τοῦ Συμβουλίου των άρθρων 7, 25 καί 90 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακῆς καταστάσεως. 'Ισχυρίζεται κυρίως ὅτι ἡ διαδικασία πού άρχισε μέ τήν ἀνακοίνωση 189/78 ἀποτελοῦσε διαδικασία μεταθέσεως κατά τήν έννοια τοῦ ἄρθρου 7 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως, άρα έπρεπε νά ληφθεί αιτιολογημένη απόφαση σύμφωνα μέ τό άρθρο 25 δεύτερη παράγραφος τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως. 'Επειδή ἐπρόκειτο γιά υπάλληλο τῆς κατηγορίάς Α, ἡ ἀπόφαση αυτή έπρεπε νά προέλθει ἀπό τόν 'ίδιο τό γενικό γραμματέα τοῦ Συμβουλίου λόγω τῆς ιδιότητάς του ὡς ἁρμόδιας ἀρχης γιά τους διορισμούς τῆς κατηγορίας αυτής των υπαλλήλων, σύμφωνα μέ ὅσα ὁρίζει ἡ ἀπόφαση 63/9 τοῦ Συμβουλίου τῆς <DATE ISO="19620514">14ης Μαΐου 1962</DATE> (ABl. 1963, σ. 34, ΕΕ εἰδ. ἔκδ. τόμ. 01/001, σ. 86). Κατά συνέπεια ὁ γενικός γραμματεύς, στην ἀνακοίνωση του τῆς <DATE ISO="19790627">27ης 'Ιουνίου 1979</DATE>, παρέβη τό<?PAGE NO="627"?> καθῆκον του νά λάβει θέση, ἄν και τοῦ εἶχε ὑποβληθεί κατά τόν προσήκοντα τύπο ένσταση σύμφωνα μέ τό άρθρο 90 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακῆς καταστάσεως. Ό προσφεύγων θεωρεί ὅτι τό πρωτόκολλο τῆς <DATE ISO="19780405">5ης Ἀπριλίου 1978</DATE>, πού επικαλείται ὁ γενικός γραμματεύς γιά νά δικαιολογήσει τόν τρόπο ενέργειας τῆς διοικήσεως, δέν μπορεί νά ἀπομακρύνεται ἀπό τίς διατάξεις ἀναγκαστικοῦ δικαίου τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>10</NO.P><TXT>Μέ χωριστό δικόγραφο, πού κατέθεσε σύμφωνα μέ τό άρθρο 91 τοῦ κανονισμοῦ διαδικασίας, τό Συμβούλιο ἀμφισβήτησε τό παραδεκτό τῆς προσφυγής καί ζήτησε ἀπό τό Δικαστήριο νά ἀποφανθεί ἐπί τοῦ θέματος αὐτοῦ χωρίς νά υπεισέλθει στην ουσία τῆς υποθέσεως. Ἀφοῦ έλαβε γνώση τῶν παρατηρήσεων τοῦ προσφεύγοντος, τό Δικαστήριο (δεύτερο τμήμα) ἀποφάσισε, μέ διάταξη τῆς <DATE ISO="19800213">13ης Φεβρουαρίου 1980</DATE>, νά συνεκδικάσει τήν ένσταση μέ τήν ουσία τῆς υποθέσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>11</NO.P><TXT>Τό Συμβούλιο ζήτᾶ ἀπό τό Δικαστήριο, ὡς κύριο αίτημα τήν ἀπόρριψη της προσφυγής ὡς ἀπαράδεκτης. 'Ισχυρίζεται ὅτι ἡ διαδικασία πού άρχισε μέ τήν ἀνακοίνωση 189/78 δέν ἀποτελοῦσε παρά <QUOT.START ID="QS0016" REF.END="QE0016" CODE="00AB"/>διοικητικό μέτρο<QUOT.END ID="QE0016" REF.START="QS0016" CODE="00BB"/> στό πλαίσιο τοῦ πρωτοκόλλου τῆς <DATE ISO="19780405">5ης 'Απριλίου 1978</DATE>, τοῦ ὁποίου τό μέρος ΙV (μετακίνηση) παράγραφος 1 προβλέπει ὡς έξης:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P>&#x00AB;Κάθε διαθέσιμη θέση,ἐκτός ἀπό τίς θέσεις πού πρόκειται νά καλυφθοῦν μέ μετάθεση γιά λόγους υγείας καί ἀπό τίς θέσεις πού αναφέρονται στό σημείο III. 5 τοῦ παραρτήματος τοῦ πρωτοκόλλου διαπραγματεύσεων τῆς <DATE ISO="19750612">12ης 'Ιουνίου 1975</DATE>, γνωστοποιείται στό προσωπικό μέ ἀνακοίνωση περί τῆς δυνατότητας μεταθέσεως, πού συνοδεύεται ἀπό τήν περιγραφή τῶν καθηκόντων καί πρόσκληση γιά τήν υποβολή υποψηφιοτήτων.</P><P>Ό Ιεραρχικά προϊστάμενος έχει τήν ευχέρεια νά επιλέξει εἴτε μεταξύ τῶν υποψηφίων πού ζητοῦν τή μετάθεση τους κατόπιν τῆς δημοσιεύσεως αυτής εἴτε έκτός τοῦ κύκλου αὐτοῦ. 'Η επιλογή αύτη δέν μπορεί νά γίνει μέ άλλο κριτήριο έκτός ἀπό τό συμφέρον τῆς υπηρεσίας καί μόνο.</P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>12</NO.P><TXT>Τό Συμβούλιο υποστηρίζει ὅτι ὑπό τό φως τοῦ κειμένου αὐτοῦ οἱ ἀνακοινώσεις πρός τόν προσφεύγοντα είχαν <QUOT.START ID="QS0017" REF.END="QE0017" CODE="00AB"/>πληροφοριακό<QUOT.END ID="QE0017" REF.START="QS0017" CODE="00BB"/> ἁπλώς χαρακτήρα καί δέν μπορούν νά χαρακτηριστούν ὡς ἀποφάσεις κατά τήν έννοια τῶν άρθρων 7 ἡ 25 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακῆς καταστάσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>13</NO.P><TXT>Όσον άφορᾶ τήν ουσία τῆς υποθέσεως, τό Συμβούλιο ισχυρίζεται ὅτι άσκησε νόμιμα τήν ἐξουσία εκτιμήσεως πού εἶχε ὡς πρός τίς υποψηφιότητες πού τοῦ είχαν ὑποβληθεί κατόπιν τῆς δημοσιεύσεως τῆς ἀνακοινώσεως καί ὅτι ἡ ἀρνητική<?PAGE NO="628"?> ἀπάντηση πού δόθηκε στόν προσφεύγοντα δέ χρειαζόταν αιτιολογία, ὅπως προκύπτει ἀπό πάγια νομολογία τοῦ Δικαστηρίου.</TXT></NP><NP><NO.P>14</NO.P><TXT>Σέ ἀπάντηση ερωτήματος πού ἔθεσε τό Δικαστήριο, τό Συμβούλιο δήλωσε ὅτι ή δημοσίευση τῆς ἀνακοινώσεως 189/78 προκάλεσε τήν υποβολή τεσσάρων υποψηφιοτήτων, ὅτι ἡ μία ἀπό αυτές κρίθηκε ἀπαράδεκτη καί ὅτι οἱ τρεις άλλοι υποψήφιοι, μεταξύ τῶν ὁποίων καί ὁ προσφεύγων, ἄν καί συγκέντρωναν τίς τυπικές προϋποθέσεις, ἐν τούτοις δέν φαινόταν νά έχουν τά ειδικά προσόντα πού συνδέονταν μέ τήν κατάληψη τῆς κενής θέσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>15</NO.P><TXT>Ή εξέταση τῆς δικογραφίας καί τῶν επιχειρημάτων πού προβάλλουν οἱ διάδικοι δείχνει ὅτι ἡ διαφορά προέρχεται κυρίως ἀπό τήν ἀβεβαιότητα πού υπάρχει ὡς προς τή φύση τῆς προσφορᾶς πού δημοσιεύτηκε στην ἀνακοίνωση 189/78, σέ σχέση μέ τίς διατάξεις τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως. Ή ἀνακοίνωση αυτή ἀφοροῦσε τή θέση ενός υπαλλήλου διοικήσεως πού θά ήταν κενή προσωρινά γιά ἕνα χρόνο καί καλοῦσε τους ενδιαφερόμενους υπαλλήλους νά υποβάλουν <QUOT.START ID="QS0018" REF.END="QE0018" CODE="00AB"/>αἴτηση ἀλλαγής τοποθετήσεως<QUOT.END ID="QE0018" REF.START="QS0018" CODE="00BB"/> δεκτές πάντως θά γίνονταν μόνο οἱ υποψηφιότητες τῶν υπαλλήλων πού κατείχαν ήδη θέση τῆς 'ίδιας κατηγορίας καί τοῦ 'ίδιου βαθμοῦ μέ τή θέση πού επρόκειτο νά πληρωθεί. Σύμφωνα μέ τήν 'ίδια ἀνακοίνωση, ἡ θέση αυτή, πού σχετιζόταν μέ τίς εργασίες τοῦ Συμβουλίου στόν τομέα τῶν διαπραγματεύσεων περί προσχωρήσεως, ἀπαιτοῦσε ειδικά προσόντα, ὅπως ἀναλυτική καί συνθετική ικανότητα, ὀργανωτικό πνεῦμα καί μέθοδο, ικανότητα προσαρμογής σέ νέα θέματα καί πολύ καλή γνώση γλωσσών.</TXT></NP><NP><NO.P>16</NO.P><TXT>Ἀπο τήν ἀνακοίνωση αυτή ὡς σύνολο φαίνεται ὅτι τό θέμα ήταν νά δοθεί σέ κάποιο υπάλληλο τῆς γραμματείας ἡ δυνατότητα νά δείξει τίς ικανότητες του σέ ἕναν τομέα δραστηριοτήτων ἐξαιρετικοῦ χαρακτήρα, γιά περιορισμένο χρονικό διάστημα καί χωρίς νά ἀλλάξει ἡ υπηρεσιακή του κατάσταση. Ἑπομένως εἶναι ἀμφίβολο ἄν ἀντικειμενικά ἡ ἀλλαγή τοποθετήσεως πού ἀναφέρεται στην ἀνακοίνωση αυτή ἀνταποκρίνεται στην έννοια τῆς μεταθέσεως τοῦ ἄρθρου 7 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως, πού άφορά τίς μόνιμες τοποθετήσεις, οἱ όποιες, λόγω τῆς μονιμότητάς τους, έχουν άμεση ἐπίδραση στίς προοπτικές σταδιοδρομίας τῶν υπαλλήλων. Ή ἀνακοίνωση πού ἀποτελεί τήν ἀρχική αἰτία τῆς διαφορᾶς εἶναι διφορούμενη ἀπό τήν άποψη αυτή, ἀφοῦ, ἐνῶ ἀναφέρει τή δυνατότητα <QUOT.START ID="QS0019" REF.END="QE0019" CODE="00AB"/>μεταθέσεως<QUOT.END ID="QE0019" REF.START="QS0019" CODE="00BB"/>, κινεί μιά διαδικασία πού δέν ἀνταποκρίνεται στίς προϋποθέσεις τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως γιά τίς κατά κυριολεξία μεταθέσεις. Ή ἀβεβαιότητα αυτή διατηρήθηκε καί κατά τίς ἀλλεπάλληλες ενστάσεις τοῦ προσφεύγοντος μέχρι τό υπηρεσιακό σημείωμα τῆς <DATE ISO="19790627">27ης 'Ιουνίου 1979</DATE>, μέ τό όποιο ὁ γενικός γραμματεύς ἀρνήθηκε νά ἀναγνωρίσει στή διαδικασία<?PAGE NO="629"?> πού άρχισε μέ τήν ἀνακοίνωση 189/78, παρά τη διατύπωση πού είχε χρησιμοποιηθεί, τό χαρακτήρα μιας διαδικασίας μεταθέσεως κατά κυριολεξία.</TXT></NP><NP><NO.P>17</NO.P><TXT>'Από τά ἀνωτέρω προκύπτει ὅτι οἱ ἐνστάσεις τοῦ προσφεύγοντος δέν ήταν ἀδικαιολόγητες, μέ τήν ἔννοια ὅτι διαμαρτυρόταν κατά τοῦ γεγονότος ὅτι ἡ υπηρεσιακή κατάσταση τῶν υπαλλήλων μπορεί νά επηρεάζεται ἀπό παράλληλες διαδικασίες γιά τίς όποιες δέν ἰσχύουν οἱ εγγυήσεις τοῦ κανονισμοί) υπηρεσιακής καταστάσεως. Συγχρόνως ὅμως πρέπει νά ἀναγνωριστεί ὅτι δέν ήταν σέ θέση νά ἀποδείξει τήν ύπαρξη πράξεως πού έθιγε τά συμφέροντα του κατά τήν έννοια τοῦ ἄρθρου 90 τοῦ κανονισμοί) υπηρεσιακής καταστάσεως, ἀκόμη καί ὅταν ή διοίκηση, μετά ἀπό τή δημοσίευση τῆς ἀνακοινώσεως 189/78, ἀποφάσισε νά μή λάβει υπόψη τῆς καμιά ἀπό τίς υποψηφιότητες πού είχαν ὑποβληθεί. Όπως ὀρθά τόνισε τό Συμβούλιο, ὁ προσφεύγων δέν εἶχε καμία ἀξίωση γιά τή θέση γιά τήν ὁποία είχε υποβάλει τήν ὑποψηφιότητα του. Ἀφοῦ ἡ διοίκηση σταμάτησε τήν επίδικη διαδικασία, ὁ προσφεύγων δέν έχει συμφέρον νά ἐπιτύχει τήν έκδοση ἀποφάσεως κατά τόν προσήκοντα τύπο στό πλαίσιο τῆς διαδικασίας αυτής.</TXT></NP><NP><NO.P>18</NO.P><TXT>Ἀπό τά ἀνωτέρω συνάγεται ὅτι ἡ προσφυγή εἶναι ἀπαράδεκτη.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Ἐπί τῶν δικαστικῶν εξόδων</P></TI></TITLE><NP><NO.P>19</NO.P><TXT>Γιά τό διακανονισμό ὅμως τῶν δικαστικῶν εξόδων πρέπει νά ληφθοῦν υπόψη τά ἀνωτέρω ἐκτεθέντα. Φαίνεται πράγματι ὅτι ἡ γένεση καί ἡ ἐξέλιξη τῆς διαφοράς ευνοήθηκαν ἀπό τή στάση τῆς διοικήσεως τοῦ Συμβουλίου, ιδιαίτερα ἀπό τή νομική ἀβεβαιότητα πού διατήρησε ὡς πρός τή φύση, ἀπό τήν άποψη τοῦ κανονισμοί) υπηρεσιακής καταστάσεως, τῆς δυνατότητας μεταθέσεως πού γνωστοποιούνταν μέ τήν ἀνακοίνωση 189/78 καί ἀπό τήν άρνηση τῆς νά δώσει στον προσφεύγοντα ὁποιαδήποτε εξήγηση γιά τους λόγους τῶν ενεργειών της, οἱ όποιοι δέν ἀποκαλύφθηκαν παρά μόνο κατά τή διάρκεια τῆς δίκης. Ὑπό τίς περιστάσεις αυτές δέν εἶναι δυνατό νά καταλογιστεί στον προσφεύγοντα ὅτι άσκησε προσφυγή ὡς ἀντίδραση κατά μιᾶς ενέργειας τῆς διοικήσεως πού δικαιολογημένα θεώρησε ὡς αὐθαίρετη ὡς πρός αυτόν. Ἑπομένως πρέπει νά εφαρμοστεί τό άρθρο 69 παράγραφος 3 δεύτερο ἐδάφιο τοῦ κανονισμοί) διαδικασίας, σύμφωνα μέ τό όποιο <QUOT.START ID="QS0020" REF.END="QE0020" CODE="00AB"/>τό Δικαστήριο μπορεί νά καταδικάσει ἀκόμα καί τό νικήσαντα διάδικο στην καταβολή πρός τόν ἀντίδικο τῶν εξόδων στά όποια ἀναγκάστηκε νά υποβληθεί, ἄν κρίνει ὅτι τά έξοδα αυτά προκλήθηκαν χωρίς εύλογη αιτία ἡ κακοβουλος<QUOT.END ID="QE0020" REF.START="QS0020" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>20</NO.P><TXT>Ἑπομένως τό σύνολο τῶν εξόδων τῆς διαδικασίας πρέπει νά επιβληθεί στό Συμβούλιο.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="630"?><JURISDICTION><INTRO><P>Διά ταῦτα</P><P>ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (δεύτερο τμῆμα)</P><P>κρίνει καί ἀποφασίζει:</P></INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Ἀπορρίπτει τήν προσφυγή ὡς ἀπαράδεκτη.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Τό Συμβούλιο φέρει τό σύνολο τῶν δικαστικῶν εξόδων, στά όποια συμπεριλαμβάνονται καί τά έξοδα τοῦ προσφεύγοντος.</TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><P>Pescatore</P><P>Touffait</P><P>Due</P><P>Δημοσιεύτηκε σέ δημόσια συνεδρίαση στό Λουξεμβοῦργο στίς <DATE ISO="19810226">26 Φεβρουαρίου 1981</DATE>.</P><SIGNATORY><P>Ὁ γραμματεύς</P><P>A. Van Houtte</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Ό πρόεδρος τοῦ δεύτερου τμήματος</P><P>P. Pescatore</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>