Voorlopige editie
ARREST VAN HET HOF (Tiende kamer)
3 september 2026 (*)
„ Hogere voorziening – Dumping – Uitvoeringsverordening (EU) 2021/1100 – Invoer van bepaalde warmgewalste platte producten van ijzer, van niet-gelegeerd staal of van ander gelegeerd staal van oorsprong uit Turkije – Definitief antidumpingrecht – Berekening van de normale waarde – Billijke vergelijking – Verordening (EU) 2016/1036 – Artikel 2, lid 5 – Artikel 2, lid 10, onder j) – Correcties – Omrekening van valuta – Afdekkingswinsten en ‑verliezen – Artikel 18, leden 3 en 6 – Medewerking van belanghebbenden ”
In zaak C‑499/24 P,
betreffende een hogere voorziening krachtens artikel 56 van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie, ingesteld op 17 juli 2024,
Ereğli Demir ve Çelik Fabrikaları TAŞ, gevestigd te Istanbul (Turkije),
İskenderun Demir ve Çelik AŞ, gevestigd te Payas (Turkije),
Erdemir Çelik Servis Merkezi Sanayi ve Ticaret AŞ, gevestigd te Gebze (Turkije),
vertegenwoordigd door J. Cornelis en F. Graafsma, advocaten,
rekwirantes,
andere partij in de procedure:
Europese Commissie, aanvankelijk vertegenwoordigd door G. Gattinara, G. Luengo en J. Zieliński, vervolgens door G. Gattinara en J. Zieliński als gemachtigden,
verweerster in eerste aanleg,
wijst
HET HOF (Tiende kamer),
samengesteld als volgt: E. Regan, waarnemend voor de president van de Tiende kamer, D. Gratsias en B. Smulders (rapporteur), rechters,
advocaat-generaal: R. Norkus,
griffier: A. Calot Escobar,
gezien de stukken,
gehoord de conclusie van de advocaat-generaal ter terechtzitting van 20 november 2025,
het navolgende
Arrest
1 Met hun hogere voorziening vorderen Ereğli Demir ve Çelik Fabrikaları TAȘ, İskenderun Demir ve Çelik AȘ en Erdemir Çelik Servis Merkezi Sanayi ve Ticaret AŞ (hierna respectievelijk: „Erdemir”, „Isdemir” en „Ersem”) vernietiging van het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 8 mei 2024, Ereğli Demir ve Çelik Fabrikaları e.a./Commissie (T‑629/21, EU:T:2024:303; hierna: „bestreden arrest”), waarbij hun beroep is verworpen dat strekte tot nietigverklaring van uitvoeringsverordening (EU) 2021/1100 van de Commissie van 5 juli 2021 tot instelling van een definitief antidumpingrecht en tot definitieve inning van het voorlopige antidumpingrecht op bepaalde warmgewalste platte producten van ijzer, van niet-gelegeerd staal of van ander gelegeerd staal van oorsprong uit Turkije (PB 2021, L 238, blz. 32; hierna: „litigieuze verordening”).
Toepasselijke bepalingen
Internationaal recht
2 Bij besluit 94/800/EG van de Raad van 22 december 1994 betreffende de sluiting, namens de Europese Gemeenschap voor wat betreft de onder haar bevoegdheid vallende aangelegenheden, van de uit de multilaterale handelsbesprekingen in het kader van de Uruguayronde (1986‑1994) voortvloeiende overeenkomsten (PB 1994, L 336, blz. 1), heeft de Raad van de Europese Unie goedkeuring gehecht aan de op 15 april 1994 te Marrakesh ondertekende Overeenkomst tot oprichting van de Wereldhandelsorganisatie (WTO), alsmede aan de in de bijlagen 1 tot en met 3 bij deze overeenkomst opgenomen overeenkomsten, waaronder de Overeenkomst inzake de toepassing van artikel VI van de Algemene Overeenkomst betreffende tarieven en handel van 1994 (PB 1994, L 336, blz. 103; hierna: „antidumpingovereenkomst”).
3 Artikel 2 („Vaststelling van dumping”) van de antidumpingovereenkomst bepaalt:
„2.1. Voor de toepassing van deze Overeenkomst wordt een product geacht met dumping te zijn ingevoerd, met andere woorden in een ander land op de markt te zijn gebracht tegen een prijs die lager is dan zijn normale waarde, indien de prijs van dit product bij uitvoer naar een ander land lager is dan de vergelijkbare prijs, in het kader van normale handelstransacties, van het soortgelijke product dat voor verbruik in het land van uitvoer is bestemd.
2.2. [...]
2.2.1. De verkoop van het soortgelijke product op de binnenlandse markt van het land van uitvoer of de verkoop aan een derde land tegen prijzen die lager zijn dan de productiekosten (vaste en variabele) per eenheid, vermeerderd met verkoopkosten, administratiekosten en algemene kosten mag uitsluitend worden behandeld als verkoop die, gezien de prijs, niet in het kader van normale handelstransacties heeft plaatsgevonden en mag bij de vaststelling van de normale waarde buiten beschouwing worden gelaten, indien de autoriteiten vaststellen dat een dergelijke verkoop over een lange periode en in aanzienlijke hoeveelheden plaatsvindt tegen prijzen die het niet mogelijk maken binnen een redelijke termijn alle kosten terug te verdienen. Prijzen die op het tijdstip van de verkoop beneden de kostprijs liggen, doch die hoger zijn dan de gewogen gemiddelde kostprijs in het onderzoektijdvak, worden geacht toereikend te zijn om de betrokken producenten in staat te stellen hun kosten binnen een redelijke termijn terug te verdienen.
2.2.1.1. Voor de toepassing van lid 2 worden de kosten normaliter berekend aan de hand van de administratie van de bij het onderzoek betrokken exporteur of producent, mits deze wordt gevoerd overeenkomstig methoden die in het land van uitvoer algemeen aanvaard zijn en een redelijk beeld geeft van de kosten die aan de vervaardiging en de verkoop van het betrokken product zijn verbonden. De autoriteiten houden rekening met al het beschikbare bewijsmateriaal betreffende de correcte kostenallocatie, met inbegrip van het bewijsmateriaal dat tijdens het onderzoek door de exporteur of de producent wordt verschaft, op voorwaarde dat dit betrekking heeft op de kostenallocatiemethode die de betrokken exporteur of producent in het verleden heeft gebruikt, meer bepaald bij het vaststellen van passende amortisatie- en afschrijvingstermijnen en correcties voor kapitaaluitgaven en andere ontwikkelingskosten. Tenzij bij de in deze alinea bedoelde kostenallocatie hiermede reeds rekening is gehouden, worden de kosten op passende wijze gecorrigeerd voor eenmalige kostenelementen die aan de toekomstige en/of de huidige productie worden toegerekend, of voor omstandigheden waarin ze gedurende het onderzoektijdvak door het opstarten van productieprocessen werden beïnvloed.
2.2.2. Voor de toepassing van het bepaalde in lid 2 worden de bedragen voor administratiekosten, verkoopkosten, algemene kosten en winst gebaseerd op de feitelijke gegevens in verband met de productie en de verkoop van het soortgelijke product in het kader van normale handelstransacties van de exporteur of producent waarop het onderzoek betrekking heeft. Wanneer deze bedragen niet op de bovenomschreven grondslag kunnen worden vastgesteld, mogen zij worden vastgesteld op basis van:
i) de werkelijke kosten en de winst van de betrokken exporteur of producent bij de vervaardiging en de verkoop van dezelfde algemene categorie producten op de binnenlandse markt van het land van oorsprong;
ii) het gewogen gemiddelde van de werkelijke kosten en de winst van andere bij het onderzoek betrokken exporteurs en producenten bij de vervaardiging en de verkoop van het soortgelijke product op de binnenlandse markt van het land van oorsprong;
iii) elke andere redelijke methode, mits het aldus vastgestelde bedrag voor winst niet hoger is dan de winst die andere exporteurs en producenten bij de verkoop van producten van dezelfde algemene categorie op de binnenlandse markt van het land van oorsprong gewoonlijk maken.
[...]
2.4. De exportprijs wordt op billijke wijze met de normale waarde vergeleken. Deze vergelijking geschiedt op hetzelfde handelsniveau, gewoonlijk het stadium af fabriek, en voor zo dicht mogelijk bij elkaar liggende verkoopdata. Voor elk geval wordt, naargelang de bijzondere kenmerken van de zaak, rekening gehouden met verschillen die van invloed zijn op de vergelijkbaarheid van de prijzen, waaronder verschillen op het gebied van verkoopvoorwaarden en ‑omstandigheden, belastingen en heffingen, handelsniveau, hoeveelheden, fysieke kenmerken en alle andere verschillen waarvan wordt aangetoond dat zij eveneens van invloed zijn op de vergelijkbaarheid van de prijzen. In de in lid [3] bedoelde gevallen worden correcties toegepast voor de kosten tussen invoer en wederverkoop, met inbegrip van de rechten, heffingen en winst. Indien in deze gevallen de prijzen niet geheel vergelijkbaar zijn, stellen de autoriteiten de normale waarde vast in een handelsstadium dat gelijkwaardig is aan het handelsstadium waarin de exportprijs werd geconstrueerd of passen zij de krachtens dit lid toegestane correctie toe. De autoriteiten delen de belanghebbenden mede welke gegevens zij voor een billijke vergelijking nodig hebben en leggen deze belanghebbenden geen onredelijke bewijslast op.
2.4.1. Wanneer de in lid 4 bedoelde vergelijking een omrekening van valuta noodzakelijk maakt, dient deze omrekening te geschieden tegen de omrekeningskoers die op de verkoopdatum van toepassing was, met dien verstande dat wanneer de verkoop van vreemde valuta op de termijnmarkt rechtstreeks aan de betrokken verkoop voor uitvoer gekoppeld is, de bij de termijnverkoop toegepaste omrekeningskoers dient te worden gebruikt. Wisselkoersschommelingen worden buiten beschouwing gelaten en wanneer een onderzoek wordt ingesteld staan de autoriteiten de exporteurs een termijn van ten minste 60 dagen toe om hun exportprijzen aan te passen teneinde rekening te houden met wisselkoerswijzigingen in het onderzoektijdvak die een relatief permanent karakter hebben.
2.4.2. Onder voorbehoud van het bepaalde in lid 4 betreffende de billijke vergelijking, wordt het bestaan van dumpingmarges in de onderzoekfase normaliter vastgesteld door vergelijking van een gewogen gemiddelde normale waarde met een gewogen gemiddelde van de prijzen van alle vergelijkbare uitvoertransacties of door vergelijking van de normale waarde en de exportprijs van afzonderlijke transacties. [...]
[...]”
Unierecht
4 Overweging 27 van verordening (EU) 2016/1036 van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2016 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Unie (PB 2016, L 176, blz. 21; hierna: „basisverordening”) luidt als volgt:
„Het is noodzakelijk te bepalen dat voor belanghebbenden die niet voldoende medewerking aan het onderzoek verlenen, andere informatie kan worden gebruikt en dat dergelijke informatie voor de betrokken belanghebbenden minder gunstig kan zijn dan in het geval waarin zij wel medewerking aan het onderzoek hadden verleend.”
5 Artikel 2 van deze verordening („Vaststelling van dumping”) luidt:
„A. Normale waarde
1. De normale waarde is normaal gebaseerd op de prijzen die door onafhankelijke afnemers in het land van uitvoer in het kader van normale handelstransacties worden betaald of dienen te worden betaald.
[...]
3. Wanneer het soortgelijke product niet of niet in voldoende hoeveelheden in het kader van normale handelstransacties is verkocht of indien, wegens de bijzondere marktsituatie, deze verkoop geen deugdelijke vergelijking mogelijk maakt, wordt de normale waarde van het soortgelijke product berekend aan de hand van de productiekosten in het land van oorsprong, vermeerderd met een redelijk bedrag voor verkoopkosten, algemene kosten, administratiekosten en winst, of aan de hand van de prijzen bij uitvoer naar een geschikt derde land in het kader van normale handelstransacties, mits deze prijzen representatief zijn.
[...]
5. De kosten worden normaal berekend aan de hand van de administratie van diegene waarop het onderzoek betrekking heeft, mits deze wordt gevoerd overeenkomstig de algemeen aanvaarde boekhoudkundige beginselen van het betrokken land en wordt aangetoond, dat deze een redelijk beeld geeft van de aan de vervaardiging en de verkoop van het betrokken product verbonden kosten.
Indien de administratie van de betrokkene geen redelijk beeld geeft van de kosten in verband met de productie en de verkoop van het onderzochte product, worden deze gecorrigeerd of vastgesteld aan de hand van de kosten van producenten of exporteurs in hetzelfde land of, wanneer dergelijke gegevens niet beschikbaar zijn of niet kunnen worden gebruikt, op een andere redelijke basis, zoals aan de hand van gegevens over andere representatieve markten.
Al het voorgelegde bewijsmateriaal betreffende de correcte kostenallocatie wordt in aanmerking genomen, op voorwaarde dat wordt aangetoond dat deze methode van kostenallocatie ook in het verleden is gebruikt. Bij gebreke van een geschiktere methode, wordt de voorkeur gegeven aan kostenallocatie op basis van de omzet. Tenzij bij de in deze alinea bedoelde kostenallocatie hiermede reeds rekening is gehouden, worden de kosten op passende wijze gecorrigeerd voor eenmalige kostenelementen die aan de toekomstige en/of de huidige productie worden toegerekend.
[...]
6. De bedragen voor verkoopkosten, algemene kosten, administratiekosten en winst worden gebaseerd op feitelijke gegevens over de productie en de verkoop van het soortgelijke product, in het kader van normale handelstransacties, door de exporteur of de producent op wie het onderzoek betrekking heeft. Wanneer deze bedragen niet op de bovenomschreven grondslag kunnen worden vastgesteld, mogen zij worden vastgesteld op basis van:
a) het gewogen gemiddelde van de werkelijke bedragen die voor andere bij het onderzoek betrokken exporteurs of producenten zijn vastgesteld in verband met de vervaardiging en de verkoop van het soortgelijke product op de binnenlandse markt van het land van oorsprong;
b) de werkelijke bedragen die in het kader van normale handelstransacties voor de betrokken exporteur of producent op de binnenlandse markt van het land van oorsprong van toepassing zijn bij de productie en de verkoop van dezelfde algemene categorie van producten;
c) elke andere redelijke methode, mits het aldus vastgestelde bedrag voor winst niet hoger is dan de winst die andere exporteurs of producenten gewoonlijk maken bij de verkoop van producten van dezelfde algemene categorie op de binnenlandse markt van het land van oorsprong.
[...]
B. Uitvoerprijs
[...]
C. Vergelijking
10. De uitvoerprijs wordt op billijke wijze met de normale waarde vergeleken. Deze vergelijking geschiedt in hetzelfde handelsstadium, voor verkopen op zo dicht mogelijk bij elkaar liggende data en met inachtneming van andere verschillen die van invloed zijn op de vergelijkbaarheid van de prijzen. Wanneer de vastgestelde normale waarde en de uitvoerprijs niet op deze grondslag kunnen worden vergeleken, wordt door middel van correcties, naargelang van de bijzondere kenmerken van elke zaak, rekening gehouden met verschillen tussen factoren waarvan wordt beweerd en aangetoond dat zij van invloed op de prijzen zijn en, dientengevolge, op de vergelijkbaarheid daarvan. Hierbij dienen dubbele correcties te worden vermeden, in het bijzonder wat de kortingen, rabatten, hoeveelheden en het handelsstadium betreft. Wanneer aan de gestelde voorwaarden is voldaan, kunnen correcties worden toegepast voor de hiernavolgende factoren:
[...]
j) Omrekening van valuta
Wanneer ten behoeve van de prijsvergelijking valuta dienen te worden omgerekend, wordt daarvoor de wisselkoers op de datum van verkoop gebruikt. Wanneer echter de verkoop van vreemde valuta op de termijnmarkt rechtstreeks aan de betrokken verkoop voor uitvoer is gekoppeld, wordt de bij de termijnverkoop gebruikte wisselkoers toegepast. De datum van verkoop is normaal de factuurdatum. Indien evenwel de datum van het contract, van de kooporder of van de orderbevestiging meer in overeenstemming is met de verkoopvoorwaarden, mag één van deze data worden gebruikt. Met wisselkoersschommelingen wordt geen rekening gehouden en exporteurs hebben 60 dagen de tijd om met duurzame veranderingen van de wisselkoersen gedurende het onderzoektijdvak rekening te houden.
[...]”
6 Artikel 6 van die verordening („Het onderzoek”) luidt als volgt:
„1. Na de inleiding van de procedure maakt de [Europese] Commissie, in samenwerking met de lidstaten, een aanvang met het onderzoek op het vlak van de [Europese] Unie. Dit onderzoek heeft zowel betrekking op de dumping als op de schade en deze beide elementen worden terzelfder tijd onderzocht.
Om ervoor te zorgen dat de bevindingen representatief zijn, wordt een onderzoektijdvak vastgesteld, dat normaal een onmiddellijk aan de procedure voorafgaande periode van ten minste zes maanden beslaat.
Informatie die betrekking heeft op een na het onderzoektijdvak volgende periode wordt normaal niet in aanmerking genomen.
2. Belanghebbenden die een bij een antidumpingonderzoek gebruikte vragenlijst ontvangen, beschikken over ten minste 30 dagen om deze te beantwoorden. Voor de exporteurs gaat de termijn in op de dag van ontvangst van de vragenlijst, die voor dit doel geacht wordt te zijn ontvangen binnen één week nadat zij de exporteur of de geëigende diplomatieke vertegenwoordiger van het land van uitvoer is toegezonden. De termijn van 30 dagen kan worden verlengd, op voorwaarde dat rekening wordt gehouden met de voor het onderzoek vastgestelde termijn en dat de belanghebbende zijn verzoek naar behoren motiveert door opgave van de bijzondere omstandigheden waarin hij zich bevindt.
[...]”
7 Artikel 16 („Controlebezoeken”) van die verordening luidt als volgt:
„1. Ingeval zij dit nuttig oordeelt, legt de Commissie bezoeken af om de administratie van importeurs, exporteurs, handelaars, vertegenwoordigers, producenten, handelsverenigingen en -organisaties ter plaatse te onderzoeken, teneinde de ingewonnen inlichtingen over dumping en schade te controleren. Indien niet tijdig een correct antwoord wordt ontvangen, kan de Commissie besluiten van een controlebezoek af te zien.
2. De Commissie kan zo nodig onderzoeken in derde landen verrichten, mits de betrokken ondernemingen hiermee instemmen en de vertegenwoordigers van de regering van het betrokken land op de hoogte worden gesteld en dit tegen het onderzoek geen bezwaar maakt. Zodra de toestemming van de betrokken ondernemingen is verkregen, deelt de Commissie de autoriteiten van het land van uitvoer de namen en adressen mede van de te bezoeken ondernemingen en de overeengekomen bezoekdata.
3. De betrokken ondernemingen worden in kennis gesteld van de aard van de tijdens het bezoek te controleren inlichtingen en van alle tijdens het bezoek te verstrekken aanvullende gegevens, hetgeen echter niet belet dat ter plaatse in het licht van de verkregen inlichtingen nadere bijzonderheden kunnen worden gevraagd.
[...]”
8 Artikel 18 van die verordening („Niet-medewerking”) luidt als volgt:
„[...]
3. Wanneer de door een belanghebbende verstrekte inlichtingen niet in alle opzichten toereikend zijn, worden zij niet buiten beschouwing gelaten, mits de tekortkomingen niet van dien aard zijn dat zij het bereiken van redelijk betrouwbare conclusies onnodig bemoeilijken, de inlichtingen op passende wijze binnen de termijnen worden verstrekt en controleerbaar zijn en de betrokkene naar beste vermogen heeft gehandeld.
[...]
6. Indien een belanghebbende geen of slechts gedeeltelijke medewerking verleent waardoor relevante inlichtingen niet beschikbaar zijn, kan dit tot gevolg hebben dat de resultaten van het onderzoek voor deze belanghebbende minder gunstig zijn dan indien hij wel medewerking had verleend.”
Voorgeschiedenis van het geding
9 De voorgeschiedenis van het geding is in de punten 2 tot en met 10 van het bestreden arrest als volgt samengevat.
„2 [Rekwirantes] zijn ondernemingen naar Turks recht. Erdemir en Isdemir produceren en verkopen warmgewalste platte producten. Ersem is hun verbonden handelaar.
3 Op 14 mei 2020 heeft de Europese Commissie een antidumpingonderzoek geopend met betrekking tot de invoer in de Europese Unie van bepaalde warmgewalste platte producten van ijzer, van niet-gelegeerd staal of van ander gelegeerd staal (hierna: ,betrokken product’) van oorsprong uit Turkije (hierna: ,onderzoek’).
4 Het onderzoek had betrekking op de periode van 1 januari tot en met 31 december 2019 (hierna: ,onderzoektijdvak’). Het onderzoek naar de voor de schadebeoordeling nuttige ontwikkelingen had betrekking op de periode van 1 januari 2016 tot het einde van het onderzoektijdvak. [Rekwirantes] hebben schriftelijke opmerkingen ingediend in de loop van het onderzoek.
5 [Rekwirantes] zijn als drie Turkse exporteurs geselecteerd voor de steekproef en hebben op 7 juli 2020 geantwoord op de vragenlijst, en op 26 augustus 2020 (voor Erdemir), 10 september 2020 (voor Isdemir) en 21 september 2020 (voor Ersem) geantwoord op een verzoek om aanvullende informatie.
6 Van 28 september tot en met 9 oktober 2020 is een kruiscontrole op afstand uitgevoerd.
7 Op 6 januari 2021 heeft de Commissie uitvoeringsverordening (EU) 2021/9 tot instelling van een voorlopig antidumpingrecht op bepaalde warmgewalste platte producten van ijzer, van niet-gelegeerd staal of van ander gelegeerd staal van oorsprong uit Turkije (PB 2021, L 3, blz. 4) vastgesteld, waarbij [rekwirantes’] uitvoer van het betrokken product naar de Unie aan een voorlopig antidumpingrecht van 5,4 % werd onderworpen.
8 Op 23 april 2021 heeft de Commissie [rekwirantes] in kennis gesteld van de definitieve feiten en overwegingen op basis waarvan zij voornemens was definitieve antidumpingrechten in te stellen.
9 Op 6 mei 2021 heeft de Commissie [rekwirantes] in kennis gesteld van aanvullende definitieve bevindingen op grond waarvan de antidumpingrechten die zij voornemens was aan [rekwirantes] op te leggen, waren verhoogd tot 5 %. Op 10 mei 2021 hebben [rekwirantes] hun opmerkingen over deze definitieve bevindingen ingediend.
10 Op 5 juli 2021 heeft de Commissie de [litigieuze] verordening vastgesteld en daarbij op de invoer in de Unie van het door [rekwirantes] vervaardigde product een antidumpingrecht van 5 % ingesteld.”
Procedure bij het Gerecht en bestreden arrest
10 Bij verzoekschrift, neergelegd ter griffie van het Gerecht op 29 september 2021, hebben rekwirantes beroep ingesteld tot nietigverklaring van de litigieuze verordening.
11 Ter ondersteuning van hun beroep tot nietigverklaring hebben rekwirantes vier middelen aangevoerd. Het eerste middel betrof schending van artikel 2, lid 5, artikel 2, lid 10, eerste tot en met derde en vijfde volzin, en artikel 2, lid 10, onder j), van de basisverordening. Het tweede middel betrof schending van artikel 2, lid 10, onder j), van de basisverordening, artikel 2.4 van de antidumpingovereenkomst en het beginsel van behoorlijk bestuur doordat de Commissie een correctie voor afdekkingswinsten en -verliezen had afgewezen. Met hun derde middel hebben rekwirantes aangevoerd dat artikel 2, leden 5 en 6, en artikel 2, lid 10, eerste tot en met derde volzin van de basisverordening waren geschonden. Het vierde middel, ten slotte, was ontleend aan schending van artikel 2, lid 6, van de basisverordening en artikel 2.2.2 van de antidumpingovereenkomst.
12 Bij het bestreden arrest heeft het Gerecht deze vier middelen afgewezen en bijgevolg het beroep in zijn geheel verworpen.
Conclusies van partijen voor het Hof
13 Met hun hogere voorziening verzoeken rekwirantes het Hof:
– primair:
– het bestreden arrest te vernietigen;
– de litigieuze verordening nietig te verklaren, alsmede
– de Commissie te verwijzen in de kosten van de procedure in hogere voorziening en van de procedure bij het Gerecht, en
– subsidiair:
– de zaak terug te verwijzen naar het Gerecht, en
– de beslissing omtrent de kosten van beide instanties aan te houden.
14 De Commissie verzoekt het Hof:
– de hogere voorziening af te wijzen, en
– rekwirantes te verwijzen in de kosten.
Hogere voorziening
15 Ter ondersteuning van hun hogere voorziening voeren rekwirantes acht middelen aan. Het eerste middel is gebaseerd op een motiveringsgebrek en schending van artikel 2, lid 10, onder j), van de basisverordening door een onjuiste uitlegging van het door rekwirantes in eerste aanleg aangevoerde argument dat alle cijfers in dezelfde valuta waren verstrekt en dat de door de Commissie verrichte aanvullende omrekening dus niet noodzakelijk was. Ter ondersteuning van hun tweede middel voeren rekwirantes schending aan van de verplichting om bij de uitlegging van de bepalingen van de basisverordening rekening te houden met de WTO-overeenkomsten. Met hun derde middel verwijten rekwirantes het Gerecht dat het artikel 2, lid 10, onder j), van de basisverordening heeft geschonden door te oordelen dat artikel 2, lid 5, van deze verordening geen verplichting oplegt om een bepaalde wisselkoers te gebruiken. Met hun vierde middel betogen rekwirantes dat het Gerecht de bewijzen onjuist heeft opgevat door te oordelen dat zij om een maandelijkse omrekening hadden verzocht, hier positief tegenover stonden en zelf een dergelijke omrekening hadden toegepast. Met hun vijfde middel verwijten rekwirantes het Gerecht dat het een buitensporige bewijslast heeft opgelegd door te eisen dat nieuwe informatie over de productiekosten in Turkse lira (TRY) werd verstrekt. Het zesde middel is gebaseerd op een onjuiste uitlegging van artikel 2, lid 10, onder j), van de basisverordening. Het zevende middel is gebaseerd op een ontoereikende motivering van het bestreden arrest doordat het Gerecht niet is ingegaan op een deel van de argumenten die rekwirantes in eerste aanleg aanvoerden. Ten slotte betogen rekwirantes met hun achtste middel dat het Gerecht de rechtspraak van het Hof en het Gerecht inzake de informatieplicht van producenten-exporteurs tegen wie een antidumpingonderzoek loopt, onjuist heeft uitgelegd en aan deze verplichting een draagwijdte heeft toegekend die de zorgvuldigheidsplicht en de verplichting tot behoorlijk bestuur van de Commissie teniet zou kunnen doen.
Eerste middel
Argumenten van partijen
16 Met hun eerste middel betogen rekwirantes in essentie dat het Gerecht in de punten 45, 47 tot en met 49 en 68 van het bestreden arrest zijn motiveringsplicht niet is nagekomen doordat het het door rekwirantes in eerste aanleg aangevoerde argument dat omrekening van valuta alleen kan plaatsvinden wanneer dat noodzakelijk is, onjuist heeft uitgelegd, en het artikel 2, lid 10, onder j), van de basisverordening onjuist heeft toegepast.
17 Volgens rekwirantes heeft het Gerecht onderzocht of omrekening van valuta in het algemeen noodzakelijk was, terwijl rekwirantes alle niet in Amerikaanse dollar (USD) uitgedrukte transacties al hadden omgerekend in die valuta – die hun rekenvaluta was – met het oog op de boekhoudkundige verwerking op de transactiedatum ervan. De latere omrekening door de Commissie is bij het Gerecht betwist, aangezien deze niet noodzakelijk was voor een billijke vergelijking. Alle relevante gegevens die nodig waren voor de prijsvergelijking (de verkopen op de binnenlandse markt, de verkopen voor uitvoer, de productiekosten en de cijfers over de verkoopkosten, administratiekosten en andere algemene kosten) zouden immers in USD zijn opgegeven, zodat een omrekening uit hoofde van artikel 2, lid 10, onder j), van de basisverordening niet nodig was. Bijgevolg is de tweede omrekening door de Commissie overbodig en dus in strijd met deze bepaling.
18 Het Gerecht heeft zich echter niet gebogen over de noodzaak van deze tweede omrekening van valuta in het licht van zijn geformuleerde criteria, volgens welke het aan de Commissie is om de omrekeningen inzake de verkopen voor uitvoer, de binnenlandse verkopen en de productiekosten te rechtvaardigen. Dit verzuim vormt een motiveringsgebrek en een onjuiste toepassing van artikel 2, lid 10, onder j), van de basisverordening. Het verzuim betreft ook punt 68 van het bestreden arrest, volgens welke de productiekosten naar TRY moesten worden omgerekend, aangezien was geoordeeld dat het noodzakelijk was om de uitvoerprijzen en de normale waarde in deze valuta om te rekenen teneinde een billijke vergelijking in de zin van artikel 2, lid 10, van deze verordening te waarborgen.
19 De Commissie betoogt dat dit middel ongegrond en niet ter zake dienend is.
Beoordeling door het Hof
20 Volgens vaste rechtspraak moet uit de motivering van een arrest duidelijk en ondubbelzinnig de redenering van het Gerecht blijken, zodat de betrokkenen kennis kunnen nemen van de gronden voor de genomen beslissing en het Hof zijn rechterlijke controle kan uitoefenen (arresten van 13 januari 2022, Duitsland – Ville de Paris e.a./Commissie, C‑177/19 P–C‑179/19 P, EU:C:2022:10, punt 37 en aldaar aangehaalde rechtspraak, en 14 november 2024, LE/Commissie, C‑781/22 P, EU:C:2024:960, punt 73).
21 Bovendien kan krachtens artikel 2, lid 10, onder j), van de basisverordening een correctie in de vorm van een omrekening van valuta worden toegepast om een billijke vergelijking tussen de uitvoerprijs en de normale waarde te waarborgen.
22 Anders dan rekwirantes stellen, heeft het Gerecht zich in de onderhavige zaak gebogen over de vraag of de „latere” omrekening van valuta – die overeenkomt met de door rekwirantes bedoelde „tweede” omrekening – noodzakelijk was. Alvorens in punt 49 van het bestreden arrest de rechtmatigheid van deze omrekening te beoordelen, heeft het Gerecht duidelijk vastgesteld dat rekwirantes gegevens uit hun boekhouding hadden overgelegd die naar USD waren omgerekend. Zo heeft het Gerecht in punt 44 van het bestreden arrest vastgesteld dat partijen het erover eens waren dat de USD de basisvaluta van de boekhouding van rekwirantes was. In punt 45 van het bestreden arrest heeft het Gerecht opgemerkt dat „[d]e Commissie [...] op basis van de boekhoudverslagen [van rekwirantes] de in USD verstrekte gegevens, te weten de binnenlandse verkopen, de verkopen voor uitvoer, de correcties op de verkopen en de productiekosten, en voorts de door rekwirantes in EUR gefactureerde verkopen voor uitvoer, via EUR [heeft] omgerekend naar TRY”. Vervolgens heeft het Gerecht er in punt 46 van het bestreden arrest aan herinnerd dat de Commissie in overweging 127 van de litigieuze verordening „deze omrekeningen” had gerechtvaardigd. In deze overweging heeft de Commissie er in essentie op gewezen dat zij, ten eerste, had vastgesteld dat rekwirantes transacties in USD, EUR en TRY hadden verricht en dat omrekening van valuta derhalve nodig was om de waarden uit te drukken in één valuta die een vergelijking mogelijk zou maken. Ten tweede heeft de Commissie vermeld dat zij niet had betwist dat rekwirantes alle waarden zelf naar USD hadden omgerekend, aangezien USD de rekenvaluta van de ondernemingen was. Deze instelling achtte het niettemin passend om de valuta van het betrokken land te gebruiken, namelijk de TRY, om de normale waarde met de uitvoerprijs te vergelijken.
23 In punt 47 van het bestreden arrest heeft het Gerecht geoordeeld dat een omrekening van valuta noodzakelijk was om een dergelijke billijke vergelijking te kunnen maken aangezien, zoals rekwirantes hadden erkend, hun verkopen voor uitvoer naar de Unie hadden plaatsgevonden in EUR en in USD terwijl alle facturen voor binnenlandse verkopen, met uitzondering van één factuur van Ersem, in TRY waren opgesteld, waarbij de USD slechts als aanvullende valuta was vermeld. Voorts werd de betaling in een van deze valuta opgesteld nadat de factuur was voldaan.
24 Daarmee heeft het Gerecht artikel 2, lid 10, onder j), van de basisverordening niet geschonden. Deze bepaling verplichtte de Commissie namelijk niet om rekening te houden met de valuta die rekwirantes verklaarden te gebruiken voor hun boekhouding. Wanneer een dergelijke omrekening noodzakelijk blijkt, verplicht artikel 2, lid 10, onder j), van de basisverordening deze instelling niet om de valuta van de verkopen voor uitvoer om te rekenen naar de door de producent-exporteur verzochte valuta, zoals het Gerecht in punt 48 van het bestreden arrest terecht heeft geoordeeld. Het feit dat rekwirantes zelf voor boekhoudkundige doeleinden valuta hadden omgerekend, volstaat dus niet om aan te tonen dat de Commissie deze bepaling heeft geschonden toen zij op basis van die bepaling een omrekening in een andere valuta verrichte dan de valuta die rekwirantes in aanmerking hadden genomen.
25 Uit deze overwegingen volgt dat het Gerecht, anders dan rekwirantes stellen, concreet en niet in het algemeen heeft onderzocht of de „tweede omrekening” door de Commissie, namelijk de omrekening naar TRY, in de onderhavige zaak noodzakelijk was. Het Gerecht heeft ook concreet onderzocht of de door de Commissie overgelegde bewijzen voldeden aan de met name in de punten 40, 42 en 43 van het bestreden arrest uiteengezette criteria.
26 Aldus is het Gerecht zijn motiveringsplicht nagekomen en heeft het artikel 2, lid 10, onder j), van de basisverordening niet geschonden.
27 Derhalve moet het eerste middel ongegrond worden verklaard.
Tweede middel
Argumenten van partijen
28 Het tweede middel is gericht tegen de punten 63, 66, 67 en 70 van het bestreden arrest. Dit middel is gebaseerd op schending van de verplichting om bij de uitlegging van de bepalingen van de basisverordening rekening te houden met de WTO-overeenkomsten.
29 Volgens rekwirantes blijkt met name uit punt 31 van het arrest van 20 januari 2022, Commissie/Hubei Xinyegang Special Tube (C‑891/19 P, EU:C:2022:38), dat de voorrang van de door de Unie gesloten internationale overeenkomsten vereist dat de teksten van afgeleid Unierecht zoveel mogelijk in overeenstemming met die overeenkomsten worden uitgelegd. In punt 63 van het bestreden arrest heeft het Gerecht evenwel geoordeeld dat artikel 2.2.1.1 van de antidumpingovereenkomst „geen invloed [heeft] op de uitlegging van artikel 2, lid 5, eerste alinea, van de basisverordening”.
30 Door aldus ten onrechte te weigeren om bij de uitlegging van artikel 2, lid 5, eerste alinea, van de basisverordening rekening te houden met artikel 2.2.1.1 van de antidumpingovereenkomst, zoals uitgelegd door de WTO-panels en de WTO-beroepsinstantie, is het Gerecht voorbijgegaan aan de grenzen van de mogelijkheid van de met het onderzoek belaste autoriteiten om niet te verwijzen naar de boekhouding van een producent-exporteur. De Commissie had in de onderhavige zaak dus moeten aantonen dat er sprake was van een „dwingende reden” om niet te verwijzen naar de administratie van rekwirantes, hetgeen zij niet heeft gedaan.
31 Voorts impliceert het gebruik van de uitdrukking „aan de hand van de administratie” in artikel 2, lid 5, van de basisverordening niet dat de boekhouding door de met het onderzoek belaste autoriteit vrijelijk kan worden gecorrigeerd of verwerkt. Uit artikel 2, lid 5, derde alinea, tweede volzin, van deze verordening blijkt inderdaad dat deze autoriteit bepaalde kosten mag corrigeren om een nauwkeurigere berekening te verkrijgen en een daadwerkelijk verband te waarborgen tussen de in de administratie weergegeven kosten en de kosten in verband met de productie en de verkoop van het betrokken specifieke product. Volgens rekwirantes was deze vraag echter niet aan de orde bij het Gerecht, aangezien de Commissie de door rekwirantes gebruikte kostenallocatie had aanvaard.
32 Bijgevolg heeft het Gerecht geen rekening gehouden met de rechtspraak van de WTO-panels en de WTO-beroepsinstantie door in punt 66 van het bestreden arrest te oordelen dat „de Commissie niet verplicht is om zonder enige controle te vertrouwen op gegevens uit de boekhouding die de betrokkene tijdens het onderzoek heeft overgelegd, en [...] deze niet als zodanig hoeft te gebruiken”.
33 Volgens de Commissie moet dit middel worden afgewezen, aangezien het berust op een onjuiste lezing van punt 63 van het bestreden arrest. Voorts is dit middel niet ter zake dienend voor zover het is gericht tegen de punten 67 en 70 van dat arrest. Het is hoe dan ook ongegrond.
Beoordeling door het Hof
34 Vastgesteld moet worden dat het tweede middel berust op een onjuiste lezing van punt 63 van het bestreden arrest, waarin het Gerecht heeft geoordeeld dat „[a]rtikel 2.2.1.1 van de antidumpingovereenkomst, waarop rekwirantes zich beroepen, een nagenoeg identieke formulering bevat en dus geen invloed heeft op de uitlegging die moet worden gegeven aan artikel 2, lid 5, eerste alinea, van de basisverordening”.
35 Anders dan rekwirantes stellen, blijkt immers uit deze overweging dat het Gerecht niet heeft geweigerd om rekening te houden met artikel 2.2.1.1 van de antidumpingovereenkomst, noch met de relevante beslissingen van de WTO-panels of de WTO-beroepsinstantie, maar integendeel rekening heeft gehouden met de formulering van deze bepaling en heeft opgemerkt dat deze „nagenoeg identiek” was aan die van artikel 2, lid 5, van de basisverordening. Daarmee heeft het Gerecht niet geoordeeld dat artikel 2.2.1.1 van die overeenkomst als zodanig irrelevant was, maar dat de bewoordingen van deze bepaling geen aanvullende aanwijzingen bevatten voor de uitlegging van artikel 2, lid 5, van de basisverordening, gelet op de nagenoeg identieke formulering van deze twee bepalingen.
36 Voorts kan het Gerecht niet worden verweten dat het geen rekening heeft gehouden met de relevante beslissingen van de WTO over de uitlegging van artikel 2.2.1.1 van de antidumpingovereenkomst, die in het verzoekschrift in eerste aanleg zijn aangevoerd. Uit het bestreden arrest blijkt namelijk dat het Gerecht onder verwijzing naar hetgeen het reeds in punt 67 van het bestreden arrest had verklaard, in punt 70 van dat arrest heeft vastgesteld dat de Commissie de boekhouding van rekwirantes niet buiten beschouwing had gelaten, zonder de in punt 69 van dat arrest bedoelde beslissing van het WTO-panel ter discussie te stellen dat de Commissie enkel kan weigeren rekening te houden met de boekhouding van de betrokken producent indien zij kan rechtvaardigen dat er sprake is van een „dwingende reden”. A fortiori hoefde deze instelling dus niet te rechtvaardigen dat er sprake was van een dergelijke „dwingende reden”.
37 Bijgevolg blijkt uit het bestreden arrest niet dat het Gerecht artikel 2, lid 5, van de basisverordening aldus heeft uitgelegd dat de Commissie mag afwijken van de boekhouding van de producent-exporteur zonder dat zij een „dwingende reden” hoeft aan te tonen, noch dat de Commissie in de onderhavige zaak geen rekening met die boekhouding heeft gehouden.
38 Het tweede middel, dat dus berust op een onjuiste lezing van het bestreden arrest, moet ongegrond worden verklaard.
Derde middel
Argumenten van partijen
39 Met hun derde middel verwijten rekwirantes het Gerecht dat het artikel 2, lid 10, onder j), van de basisverordening heeft geschonden door in punt 72 van het bestreden arrest te oordelen dat artikel 2, lid 5, van deze verordening geen verplichting oplegt om een bepaalde wisselkoers te gebruiken.
40 Rekwirantes betogen in essentie dat het Gerecht bij de uitlegging van artikel 2, lid 5, van de basisverordening ten onrechte heeft geoordeeld dat er geen verplichting bestond met betrekking tot de wisselkoers die moet worden gebruikt voor de omrekening van de productiekosten, terwijl artikel 2, lid 10, onder j), eerste volzin, van deze verordening vereist dat de wisselkoers op de transactiedatum wordt gebruikt en het Gerecht voorts al heeft geoordeeld dat deze bepaling van toepassing is op de omrekening van de productiekosten.
41 De Commissie betoogt dat het derde middel niet-ontvankelijk moet worden verklaard op grond dat, ten eerste, rekwirantes het argument dat zij aan artikel 2, lid 10, onder j), van de basisverordening willen ontlenen onvoldoende nauwkeurig uiteenzetten en, ten tweede, zij een nieuw middel aanvoeren en het voorwerp van het geding bij het Gerecht wijzigen, door laatstbedoelde bepaling voor het eerst bij het Hof aan te voeren ter ondersteuning van hun bij het Gerecht aangevoerde argument dat het gebruik van maandelijkse wisselkoersen inbreuk maakt op artikel 2, lid 5, van de basisverordening.
42 Bovendien stelt de Commissie dat dit middel niet ter zake dienend is gelet op de beslissing van het Gerecht in punt 67 van het bestreden arrest, die door rekwirantes niet wordt betwist. Dit middel moet hoe dan ook ongegrond worden verklaard.
Beoordeling door het Hof
43 Uit artikel 256, lid 1, tweede alinea, VWEU, artikel 58, eerste alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie en artikel 168, lid 1, onder d), en artikel 169, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof volgt dat een hogere voorziening, op straffe van niet-ontvankelijkheid van de hogere voorziening of van het betrokken middel, duidelijk moet aangeven tegen welke onderdelen van het arrest waarvan de vernietiging wordt gevorderd zij is gericht, en welke juridische argumenten die vordering specifiek staven (arrest van 18 december 2025, Hamoudi/Frontex, C‑136/24 P, EU:C:2025:977, punt 54 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
44 Voorts is het Hof volgens vaste rechtspraak in hogere voorziening enkel bevoegd om te oordelen over de rechtsbeslissing van de rechter in eerste aanleg op de middelen en argumenten die voor hem zijn aangevoerd. Een partij kan een middel dat zij bij het Gerecht niet heeft aangevoerd dus niet voor het eerst bij het Hof aanvoeren, aangezien zij anders bij het Hof, waarvan de bevoegdheid in hogere voorziening beperkt is, een geschil aanhangig zou mogen maken met een ruimere strekking dan het geschil waarvan het Gerecht kennis heeft genomen. Desalniettemin mag een verzoekende partij wel een hogere voorziening instellen waarin zij bij het Hof middelen en argumenten aanvoert die uit het bestreden arrest zelf voortvloeien en ertoe strekken de gegrondheid ervan in rechte te betwisten (arrest van 6 oktober 2021, Sigma Alimentos Exterior/Commissie, C‑50/19 P, EU:C:2021:792, punten 38 en 39 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
45 Wat in de onderhavige zaak de ontvankelijkheid van het derde middel betreft, moet ten eerste worden vastgesteld dat dit middel, anders dan de Commissie betoogt, ondubbelzinnig de gestelde fout preciseert en dus niet onnauwkeurig is. Rekwirantes hebben namelijk gewezen op het betwiste punt van het bestreden arrest, te weten punt 72, waarbij zij hebben uiteengezet dat de fout die het Gerecht volgens hen heeft gemaakt erin bestaat dat het heeft geoordeeld dat artikel 2, lid 5, van de basisverordening geen verplichting bevat om een bepaalde wisselkoers te gebruiken, terwijl het Gerecht in punt 40 van het bestreden arrest heeft geoordeeld dat artikel 2, lid 10, onder j), van deze verordening van toepassing is op de omrekening van de productiekosten en de verplichting inhoudt om de wisselkoers op de datum van verkoop te gebruiken.
46 Ten tweede hadden rekwirantes in hun inleidend verzoekschrift bij het Gerecht aangevoerd dat het gebruik van een maandelijkse wisselkoers in plaats van een dagkoers, zoals bedoeld in artikel 2, lid 10, onder j), van de basisverordening en die rekwirantes in hun boekhouding hadden toegepast, een schending van artikel 2, lid 5, van deze verordening tot gevolg had. Voor zover rekwirantes het Gerecht met hun derde middel in essentie verwijten dat het dit door hen aangevoerde argument heeft afgewezen, kan dus niet worden geacht dat dit middel het voorwerp van het geding bij het Gerecht wijzigt.
47 Uit het voorgaande volgt dat het derde middel ontvankelijk is.
48 Voorts volstaat punt 67 van het bestreden arrest, anders dan de Commissie stelt, bovendien niet om de beslissing van het Gerecht te rechtvaardigen dat de Commissie een maandelijkse wisselkoers mocht gebruiken voor de omrekening die zij in het kader van de controle van de productiekosten van rekwirantes heeft verricht.
49 Wat de gegrondheid van dit derde middel betreft, zij eraan herinnerd dat volgens artikel 2, lid 3, van de basisverordening de normale waarde van het soortgelijke product in bijzondere situaties kan worden berekend aan de hand van de productiekosten in het land van oorsprong, vermeerderd met een redelijk bedrag voor verkoopkosten, algemene kosten en administratiekosten en winst.
50 Bovendien preciseert artikel 2, lid 5, van de basisverordening onder andere dat de kosten normaal worden berekend aan de hand van de boekhouding van degene op wie het onderzoek betrekking heeft, mits deze wordt gevoerd overeenkomstig de algemeen aanvaarde boekhoudkundige beginselen van het betrokken land en wordt aangetoond dat deze een redelijk beeld geeft van de aan de vervaardiging en de verkoop van het betrokken product verbonden kosten. Indien dat niet het geval is, worden deze kosten gecorrigeerd of vastgesteld aan de hand van de kosten van producenten of exporteurs in hetzelfde land of, wanneer dergelijke gegevens niet beschikbaar zijn of niet kunnen worden gebruikt, op een andere redelijke basis.
51 Laatstbedoelde bepaling verwijst echter geenszins naar een omrekening van het in aanmerking te nemen bedrag van deze kosten, uitgedrukt in een bepaalde valuta, noch, a fortiori, naar het soort wisselkoers dat bij die omrekening moet worden gebruikt.
52 Bijgevolg heeft het Gerecht geen blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat artikel 2, lid 5, van de basisverordening geen verplichting bevat om een bepaald soort wisselkoers te gebruiken.
53 Aan deze overweging wordt niet afgedaan door het feit dat artikel 2, lid 10, onder j), van de basisverordening bepaalt dat een billijke vergelijking tussen de uitvoerprijs en de normale waarde moet worden gemaakt en dat daarvoor in beginsel mogelijk valuta dienen te worden omgerekend waarvoor de wisselkoers op de datum van verkoop wordt gebruikt, en wanneer de verkoop van vreemde valuta op de termijnmarkt rechtstreeks aan de betrokken verkoop voor uitvoer is gekoppeld, de bij de termijnverkoop gebruikte wisselkoers wordt toegepast.
54 Uit de bewoordingen van laatstbedoelde bepaling blijkt immers duidelijk dat de daarin opgenomen uitdrukking „wisselkoers op de datum van verkoop” verwijst naar de verkoopprijs en niet naar de kosten die in aanmerking worden genomen bij de berekening van de normale waarde.
55 Deze uitlegging is in overeenstemming met de uitlegging van artikel 2.4.1 van de antidumpingovereenkomst – dat overeenkomt met artikel 2, lid 10, onder j), van de basisverordening – die blijkt uit het rapport van het WTO-panel van 22 december 2000 in de zaak Verenigde Staten – antidumpingmaatregelen betreffende uit Korea afkomstige roestvrijstalen platen in rollen en roestvrijstalen bladen en stroken (VS – roestvrij staal; WT/DS179/R), waarop rekwirantes zich beroepen en dat met name betrekking had op de vraag of, met het oog op een billijke vergelijking, omrekeningen van valuta waren toegepast die in strijd waren met artikel 2.4.1.
56 In dit verband moet worden opgemerkt dat deze uitlegging van artikel 2.4.1 van de antidumpingovereenkomst in de punten 6.9 tot en met 6.41 van dat rapport uitsluitend betrekking heeft op de regel in het eerste deel van de eerste volzin van artikel 2.4.1 van de antidumpingovereenkomst, volgens welke een omrekening van valuta alleen mag plaatsvinden wanneer deze noodzakelijk is voor de billijke vergelijking. In dat rapport wordt daarentegen geenszins ingegaan op de toepassing op de productiekosten van de andere bepalingen van deze eerste volzin, die betrekking hebben op de vaststelling van de wisselkoers die van toepassing is bij een omrekening van valuta met het oog op een billijke vergelijking.
57 Uit een en ander volgt dat het derde middel ongegrond moet worden verklaard.
Vierde middel
Argumenten van partijen
58 Met hun vierde middel betwisten rekwirantes dat het Gerecht in punt 73 van het bestreden arrest op goede gronden heeft kunnen oordelen, dat zij, ten eerste, de Commissie hadden verzocht om een maandelijkse wisselkoers te gebruiken voor zowel de verkopen als de kosten en hier positief tegenover stonden en, ten tweede, deze instelling zelf een lijst hadden verstrekt van de verkopen op de binnenlandse markt die in USD waren opgesteld en met maandelijkse wisselkoersen waren omgerekend naar TRY. Met deze beslissing heeft het Gerecht de ter beoordeling voorgelegde bewijzen onjuist opgevat.
59 In dit verband betogen rekwirantes in essentie dat zij, nadat zij in de voorlopige fase de omrekening van valuta door de Commissie hadden betwist, hebben verzocht om een consistent gebruik van de soorten wisselkoersen voor de omrekening van de productie- en verkoopkosten. Nadat de Commissie in het stadium van de definitieve mededeling de gehanteerde wisselkoersen had gewijzigd, stonden rekwirantes inderdaad positief tegenover het consistente gebruik van hetzelfde soort wisselkoers, namelijk een maandelijkse wisselkoers, maar enkel voor zover daardoor de ernstigste verstorende effecten van de vorige methode voor de berekening van de dumpingmarge werden weggenomen, en merkten zij in essentie op dat de door de Commissie in TRY opgestelde kosten niet de in hun boekhouding vermelde productiekosten van Erdemir en Isdemir weergaven.
60 Volgens rekwirantes blijkt uit de opmerkingen die zij na het stadium van de definitieve mededeling hebben ingediend, dat zij niet om het gebruik van een maandelijkse wisselkoers hadden verzocht, maar dat zij slechts „positief” tegenover het gebruik van een dergelijke soort wisselkoers stonden voor zover dit in overeenstemming was met de vorige door de Commissie gebruikte methode, en dat zij daarna hun argument hadden gehandhaafd dat het gebruik van een maandelijkse wisselkoers in plaats van een dagkoers in strijd was met artikel 2, lid 5, van de basisverordening. Het Gerecht heeft de bewijzen in het dossier dus onjuist opgevat.
61 Ook de overweging in punt 73 van het bestreden arrest dat rekwirantes een lijst hadden verstrekt van de gegevens van de verkopen op de interne markt die met behulp van een maandelijkse wisselkoers waren omgerekend, en de insinuatie dat rekwirantes aldus hadden „ingestemd” met het gebruik van een maandelijkse wisselkoers, vormen eveneens een onjuiste opvatting van de bewijzen. Deze lijst is immers tijdens de kruiscontrole op afstand uitsluitend op uitdrukkelijk verzoek van de Commissie verstrekt om te voorkomen dat zij zou besluiten om haar bevindingen overeenkomstig artikel 18 van de basisverordening vast te stellen aan de hand van de beschikbare gegevens, op grond dat de gevraagde informatie niet was verstrekt.
62 De Commissie is van mening dat het vierde middel niet ter zake dienend of in elk geval ongegrond moet worden verklaard.
Beoordeling door het Hof
63 Er zij aan herinnerd dat er volgens vaste rechtspraak met name sprake is van een onjuiste opvatting van het bewijsmateriaal wanneer het Gerecht de grenzen van een redelijke beoordeling van dit bewijsmateriaal kennelijk heeft overschreden. De onjuiste opvatting moet duidelijk naar voren komen uit de stukken van het dossier, zonder dat de feiten en de bewijzen opnieuw hoeven te worden beoordeeld. In dit verband volstaat het niet om aan te tonen dat een document kan worden opgevat op een wijze die verschilt van die van het Gerecht (zie in die zin arrest van 16 februari 2023, Commissie/Italië en Spanje, C‑635/20 P, EU:C:2023:98, punt 127 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
64 In de onderhavige zaak heeft het Gerecht in punt 73 van het bestreden arrest vastgesteld dat „[rekwirantes] de Commissie tijdens het onderzoek uitdrukkelijk hebben verzocht om voor de wisselkoersen van de verkopen en kosten dezelfde benadering te hanteren door gebruik te maken van een maandelijkse wisselkoers. Vervolgens stonden [rekwirantes] tijdens de administratieve procedure positief tegenover de benadering van de Commissie om de wisselkoersen op één lijn te brengen door een maandelijkse wisselkoers te hanteren. Bovendien hadden [rekwirantes] in de door hen aan de Commissie overgelegde lijst ,afzonderlijke transacties’ van de binnenlandse verkopen zelf een gemiddelde maandelijkse wisselkoers opgenomen voor de omrekening van [USD naar TRY]”.
65 Vastgesteld moet worden dat rekwirantes niet hebben aangetoond dat uit de bewijzen in het dossier duidelijk bleek dat zij hadden geëist dat een dagkoers in plaats van een maandelijkse wisselkoers zou worden gebruikt.
66 Hoewel uit hun opmerkingen over de definitieve mededeling blijkt dat rekwirantes van mening waren dat de door de Commissie in aanmerking genomen productiekosten niet de in hun boekhouding vermelde productiekosten van Erdemir en Isdemir weergaven, blijkt uit deze opmerkingen namelijk niet uitdrukkelijk dat de oorzaak van deze vermeende discrepantie was gelegen in het ontbreken van een omrekening op basis van dagkoersen.
67 Voorts heeft het Gerecht in de laatste zin van punt 73 van het bestreden arrest vastgesteld dat rekwirantes een lijst hadden verstrekt van de gegevens inzake de verkopen op de binnenlandse markt die op basis van een maandelijkse wisselkoers waren omgerekend, hetgeen rekwirantes in het kader van hun hogere voorziening niet betwisten.
68 Bijgevolg kan niet worden geoordeeld dat het Gerecht in punt 73 van het bestreden arrest de grenzen van een redelijke beoordeling van die opmerkingen heeft overschreden of de ter beoordeling voorgelegde bewijzen onjuist heeft opgevat.
69 Het vierde middel moet derhalve ongegrond worden verklaard.
Vijfde middel
Argumenten van partijen
70 Met hun vijfde middel betwisten rekwirantes punt 74 van het bestreden arrest en verwijten zij het Gerecht dat het hun een buitensporige bewijslast heeft opgelegd door te eisen dat nieuwe informatie over de productiekosten in TRY werd verstrekt.
71 Onder verwijzing naar het arrest van 21 februari 2024, Sinopec Chongqing SVW Chemical e.a./Commissie (T‑762/20, EU:T:2024:113, punt 129), waaruit blijkt dat de instellingen van de Unie, onder andere op grond van het beginsel van behoorlijk bestuur, een partij die om een correctie verzoekt moeten meedelen welke inlichtingen daartoe noodzakelijk zijn en die partij geen onredelijke bewijslast mogen opleggen, betogen rekwirantes dat het, gelet op de in het stadium van de definitieve mededeling aan hen gestelde termijn van slechts tien dagen om opmerkingen te maken, voor hen nagenoeg onmogelijk was geweest om nieuwe productiekosten te verstrekken die op basis van een dagkoers in TRY waren omgerekend. Hoe dan ook heeft het Gerecht in punt 114 van het bestreden arrest opgemerkt dat een nieuwe lijst die na afloop van de controle (of de kruiscontrole op afstand) was verstrekt, niet in aanmerking had kunnen worden genomen, waardoor het belang van de verstrekking van een dergelijke lijst niet duidelijk was.
72 De Commissie is van mening dat het vijfde middel niet-ontvankelijk moet worden verklaard, aangezien rekwirantes in wezen de beoordeling van de feiten door het Gerecht ter discussie stellen. Het Gerecht heeft immers in het kader van zijn soevereine beoordelingsbevoegdheid geoordeeld dat rekwirantes voldoende tijd hadden gehad om hun eigen omrekeningen in TRY van de gegevens inzake de verkopen en productiekosten mee te delen, waarbij zij hun eigen soort wisselkoers hebben toegepast. Rekwirantes hebben in dit verband niet aangevoerd dat het Gerecht de feiten onjuist heeft opgevat. Voorts is het argument dat het beginsel van behoorlijk bestuur is geschonden door oplegging van een buitensporige bewijslast niet bij het Gerecht aangevoerd en is het dus irrelevant. Anders dan rekwirantes stellen, beschikten zij hoe dan ook over meer dan tien dagen om de hierboven bedoelde gegevens te verstrekken, hetgeen zij niet betwisten. Derhalve moet dit middel worden afgewezen.
Beoordeling door het Hof
73 Volgens vaste rechtspraak is het Hof niet bevoegd om de feiten vast te stellen en in beginsel evenmin om de bewijzen te onderzoeken die het Gerecht tot staving van deze feiten in aanmerking heeft genomen. Wanneer die bewijzen op regelmatige wijze zijn verkregen en de algemene rechtsbeginselen en de procedurevoorschriften op het gebied van de bewijslast en de bewijsvoering zijn nageleefd, is het immers uitsluitend aan het Gerecht om te beoordelen welke waarde aan de overgelegde bewijzen moet worden gehecht. Deze beoordeling vormt dus geen rechtsvraag die als zodanig vatbaar is voor toetsing door het Hof, behoudens in het geval van een onjuiste opvatting van die bewijzen. De gestelde schending van de toepasselijke bewijsregels betreft echter een rechtsvraag die in hogere voorziening kan worden onderzocht (arrest van 26 januari 2017, Maxcom/City Cycle Industries, C‑248/15 P, C‑254/15 P en C‑260/15 P, EU:C:2017:62, punten 52 en 53).
74 In punt 74 van het bestreden arrest heeft het Gerecht geoordeeld dat „[n]aar aanleiding van de contacten met de Commissie en met name de voorafgaande mededeling waarbij de Commissie haar voornemen kenbaar heeft gemaakt om de door [rekwirantes] opgegeven gegevens inzake de verkopen en de productiekosten om te zetten naar TRY, [...] [rekwirantes] de mogelijkheid [hadden] om hun eigen omrekeningen naar TRY van deze cijfers mee te delen, in voorkomend geval met gebruikmaking van een dagkoers, hetgeen zij niet hebben gedaan”.
75 Daarmee heeft het Gerecht, anders dan rekwirantes stellen, hun geen bewijslast opgelegd door te oordelen dat zij hun eigen omrekeningen naar TRY van de cijfers inzake de verkopen en productiekosten aan de Commissie moesten verstrekken, maar heeft het op basis van een soevereine beoordeling van de feiten, waarvan rekwirantes niet stellen dat zij onjuist zijn opgevat, enkel vastgesteld dat zij, gelet op het tijdstip waarop zij op de hoogte waren gesteld van het voornemen van de Commissie om deze gegevens zelf in TRY om te rekenen, de mogelijkheid en de benodigde tijd hadden gehad om dienaangaande hun eigen cijfers mee te delen, hetgeen zij echter niet hebben gedaan. Het Gerecht heeft dus enkel vastgesteld dat rekwirantes hebben nagelaten hun eigen omrekeningen van bovengenoemde gegevens aan de Commissie mee te delen, ter ondersteuning van de in punt 73 van het bestreden arrest aangevoerde gronden ter rechtvaardiging van de in punt 75 van dat arrest geformuleerde vaststelling dat de Commissie de gemiddelde maandelijkse koers voor die omrekeningen mocht gebruiken, en daarmee artikel 2, lid 5, van de basisverordening niet heeft geschonden.
76 Aangezien het vijfde middel berust op een onjuiste lezing van het bestreden arrest, moet het ongegrond worden verklaard.
Zesde middel
Argumenten van partijen
77 Met hun zesde middel, waarmee de punten 85 tot en met 87 en 91 tot en met 94 van het bestreden arrest worden betwist, betogen rekwirantes dat het Gerecht artikel 2, lid 10, onder j), van de basisverordening heeft geschonden door zich te baseren op de valuta in het hedgingcontract in plaats van op de in dat contract opgenomen datum voor de vaststelling van de wisselkoers.
78 Volgens rekwirantes legt deze bepaling de nadruk op de datum van de wisselkoers, ongeacht de valuta waarvan de wisselkoers in het hedgingcontract is vastgelegd. Dit zou blijken uit de verwijzing naar de „datum van verkoop” in elk van de zinnen van die bepaling. Bovendien is een dergelijke verwijzing naar die datum in plaats van naar de valuta in het hedgingcontract volgens hen logisch vanuit financieel oogpunt, gelet op het feit dat de wisselkoersen tussen de verschillende valuta onderling verbonden zijn.
79 Rekwirantes zijn dan ook van mening dat het te gemakkelijk zou zijn om de verplichting van artikel 2, lid 10, onder j), eerste volzin, van de basisverordening te omzeilen, indien zou worden uitgegaan van het standpunt dat hedges alleen in aanmerking kunnen worden genomen wanneer de transactie betrekking heeft op de valuta van de factuur en de door de Commissie gebruikte omrekeningsvaluta. De Commissie zou de transacties namelijk naar EUR of naar andere valuta kunnen omrekenen teneinde de hedges tussen EUR en TRY buiten beschouwing te kunnen laten. De uitlegging van deze bepaling mag de Commissie echter niet in staat stellen om deze bepaling haar nuttig effect te ontnemen.
80 De Commissie is van mening dat het zesde middel niet ter zake dienend is, aangezien rekwirantes punt 82 van het bestreden arrest niet betwisten. Dit middel is hoe dan ook ongegrond.
Beoordeling door het Hof
81 In de eerste plaats stelt de Commissie ten onrechte dat het zesde middel niet ter zake dienend is aangezien rekwirantes punt 82 van het bestreden arrest niet hebben betwist. In dit punt wordt namelijk slechts de inhoud van overweging 98 van de litigieuze verordening uiteengezet zonder dat het Gerecht de gegrondheid ervan beoordeelt, zodat het enkele feit dat dit punt niet wordt betwist, er niet toe kan leiden dat dit middel niet ter zake dienend is.
82 Wat in de tweede plaats de gegrondheid van dit middel betreft, moet worden opgemerkt dat het Gerecht in de punten 85 tot en met 87 en 91 tot en met 94 van het bestreden arrest de benadering van de Commissie in de litigieuze verordening heeft bevestigd, volgens welke de door rekwirantes gesloten hedgingcontracten niet relevant waren voor de omrekening van valuta die deze instelling had verricht om een billijke vergelijking van de uitvoerprijs met de normale waarde uit hoofde van artikel 2, lid 10, van de basisverordening te waarborgen.
83 Meer in het bijzonder heeft het Gerecht in punt 85 van het bestreden arrest opgemerkt dat er geen dekking was geweest voor de in USD gefactureerde transacties, maar alleen voor de in EUR gefactureerde transacties, en dat rekwirantes’ verkopen voor uitvoer in EUR door de Commissie naar TRY hadden moeten worden omgerekend om een billijke vergelijking tussen de verkopen voor uitvoer en de binnenlandse verkopen te waarborgen. Deze omrekening had de Commissie rechtstreeks van EUR naar TRY verricht zonder tussentijdse omrekening naar USD, in tegenstelling tot wat rekwirantes beweerden. Voorts heeft het Gerecht geoordeeld dat deze omrekening, aangezien een omrekeningskoers van EUR naar USD in de betrokken hedgingcontracten was opgenomen voor hedging tegen USD, niets te maken had met de omrekening van de Commissie, te weten van EUR naar TRY. Het Gerecht heeft derhalve rekwirantes’ argument afgewezen dat de Commissie verplicht was om de in de hedgingcontracten vastgestelde omrekeningskoers te gebruiken.
84 Rekwirantes zijn van mening dat deze beoordeling is gebaseerd op een onjuiste uitlegging van artikel 2, lid 10, onder j), van de basisverordening, aangezien zij betrekking heeft op de valuta in het hedgingcontract, en niet op de in dat contract opgenomen datum voor de vaststelling van de wisselkoers die echter in die bepaling wordt bedoeld, en dat deze beoordeling in strijd is met het nuttig effect van deze bepaling.
85 In dit verband zij er allereerst aan herinnerd dat volgens artikel 2, lid 10, onder j), van de basisverordening een billijke vergelijking wordt gemaakt tussen de uitvoerprijs en de normale waarde. Deze vergelijking geschiedt in hetzelfde handelsstadium voor verkopen op zo dicht mogelijk bij elkaar liggende data en met inachtneming van andere verschillen die van invloed zijn op de vergelijkbaarheid van de prijzen. Wanneer de vastgestelde normale waarde en de uitvoerprijs niet op deze grondslag kunnen worden vergeleken, wordt door middel van correcties, naargelang van de bijzondere kenmerken van elke zaak, rekening gehouden met verschillen tussen factoren waarvan wordt beweerd en aangetoond dat zij van invloed zijn op de prijzen en, dientengevolge, op de vergelijkbaarheid daarvan.
86 Een van de factoren op grond waarvan correcties kunnen worden toegepast is de omrekening van valuta, zoals vermeld in artikel 2, lid 10, onder j). Wanneer ten behoeve van de prijsvergelijking valuta dienen te worden omgerekend, wordt volgens deze bepaling daarvoor de wisselkoers op de datum van verkoop gebruikt. Wanneer echter de verkoop van vreemde valuta op de termijnmarkt rechtstreeks aan de betrokken verkoop voor uitvoer is gekoppeld, wordt de bij de termijnverkoop gebruikte wisselkoers toegepast. Deze bepaling preciseert daarnaast dat de datum van verkoop normaal de factuurdatum is. Indien evenwel de datum van het contract, van de kooporder of van de orderbevestiging meer in overeenstemming is met de verkoopvoorwaarden, mag een van deze data worden gebruikt. Met wisselkoersschommelingen wordt geen rekening gehouden en exporteurs hebben 60 dagen de tijd om met duurzame veranderingen van de wisselkoersen gedurende het onderzoektijdvak rekening te houden.
87 Wanneer een omrekening van valuta noodzakelijk is om de uitvoerprijs en de normale waarde billijk te kunnen vergelijken, wordt in artikel 2, lid 10, onder j), van de basisverordening dus verduidelijkt hoe de voor deze omrekening geldende wisselkoers moet worden vastgesteld. Deze wisselkoers moet overeenkomen met de wisselkoers op de datum van de verkoop, tenzij die koers is overeengekomen bij een termijnverkoop die rechtstreeks verband houdt met de verkoop voor uitvoer die in aanmerking moet worden genomen bij de vergelijking met de normale waarde. Uit de bewoordingen van deze bepaling blijkt namelijk dat de bij de termijnverkoop gebruikte wisselkoers wordt toegepast indien de verkoop van vreemde valuta op de termijnmarkt rechtstreeks aan de betrokken verkoop voor uitvoer is gekoppeld. Deze bepaling preciseert bovendien hoe de datum van verkoop moet worden bepaald wanneer daarmee rekening moet worden gehouden, en geeft aan dat met wisselkoersschommelingen geen rekening wordt gehouden.
88 Vervolgens moet worden opgemerkt dat artikel 2, lid 10, onder j), van de basisverordening geen enkele aanwijzing bevat over de valuta waarnaar de omrekening moet plaatsvinden wanneer deze omrekening noodzakelijk is voor een billijke vergelijking tussen de uitvoerprijs en de normale waarde. Hieruit volgt dat wanneer een omrekening van valuta noodzakelijk is voor deze vergelijking, de Commissie over een beoordelingsmarge beschikt om te bepalen naar welke valuta die prijzen moeten worden omgerekend. Bij het rechterlijk toezicht op deze beoordelingsmarge dient alleen te worden nagegaan of de procedureregels in acht zijn genomen, of de feiten op grond waarvan de betwiste keuze van de valuta is gemaakt, juist zijn vastgesteld, en of er geen sprake is van een kennelijk onjuiste beoordeling van deze feiten dan wel van misbruik van bevoegdheid (zie in die zin arrest van 28 november 2024, Hengshi Egypt Fiberglass Fabrics en Jushi Egypt for Fiberglass Industry/Commissie, C‑269/23 P en C‑272/23 P, EU:C:2024:984, punt 125 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
89 Ten slotte maakt een hedgingcontract, zoals het Gerecht in punt 84 van het bestreden arrest terecht in herinnering heeft gebracht, het mogelijk om op het moment van sluiting van het contract de wisselkoers vast te zetten die moet worden toegepast op een valutatransactie die op een toekomstige datum zal plaatsvinden, en aldus het financiële risico te verminderen waaraan een contractpartij wordt blootgesteld als gevolg van ongunstige wisselkoersschommelingen.
90 In een hedgingcontract wordt aldus een wisselkoers vastgelegd voor de termijnverkoop in de zin van artikel 2, lid 10, onder j), van de basisverordening.
91 Aangezien deze bepaling, zoals blijkt uit de punten 87 en 88 hierboven, preciseert hoe de voor de omrekening van valuta geldende wisselkoers moet worden vastgesteld om de uitvoerprijs en de normale waarde met elkaar te vergelijken, maar geen enkele aanwijzing geeft over de keuze van de valuta waarnaar deze omrekening moet plaatsvinden, kan van de Commissie op grond van die bepaling echter niet worden verlangd dat zij bij deze vergelijking rekening houdt met de in dat hedgingcontract gebruikte valuta, en dus evenmin dat zij de daarin vastgelegde wisselkoers toepast, op de enkele grond dat dit contract rechtstreeks verband houdt met de betrokken verkoop voor uitvoer.
92 Teneinde van de Commissie te kunnen verlangen dat zij rekening houdt met de in een hedgingcontract vastgelegde wisselkoers, is het niet alleen noodzakelijk dat dit contract rechtstreeks verband houdt met de betrokken verkoop voor uitvoer, maar ook dat de Commissie meent dat de prijzen moeten worden omgerekend naar de in dat contract opgenomen valuta teneinde een billijke vergelijking tussen de uitvoerprijs en de normale waarde mogelijk te maken. Het feit dat een hedgingcontract rechtstreeks verband houdt met de betrokken verkoop voor uitvoer geeft echter geen aanwijzing over de vraag of de uitvoerprijs en de normale waarde moeten worden omgerekend naar de valuta waarvan de wisselkoers in dat contract is vastgelegd, teneinde een billijke vergelijking tussen deze prijzen overeenkomstig artikel 2, lid 10, eerste volzin, van de basisverordening te waarborgen.
93 Anders dan rekwirantes stellen, volgt uit het feit dat artikel 2, lid 10, onder j), van de basisverordening de nadruk legt op de datum van de wisselkoers ongeacht de valuta waarvan de wisselkoers in het contract is vastgelegd, dus niet dat de Commissie, wanneer een producent-exporteur een hedgingcontract heeft gesloten, noodzakelijkerwijs verplicht is om de valuta om te rekenen naar de in dat contract opgenomen valuta teneinde een billijke vergelijking tussen de uitvoerprijs en de normale waarde te waarborgen.
94 Voorts stellen rekwirantes ten onrechte dat het feit dat de Commissie een hedgingcontract slechts in aanmerking mag nemen wanneer de transactie betrekking heeft op de door de Commissie gebruikte factuur- en omrekeningsvaluta, erop zou neerkomen dat deze instelling de verplichting van artikel 2, lid 10, onder j), eerste volzin, van de basisverordening kan omzeilen. Zoals in de punten 91 tot en met 92 hierboven is uiteengezet, betreft deze verplichting immers uitsluitend de wijze waarop de omrekeningskoers wordt bepaald die voor een billijke vergelijking moet worden toegepast, en niet de keuze van de om te rekenen valuta.
95 Anders dan rekwirantes eveneens betogen, heeft deze uitlegging van artikel 2, lid 10, onder j), van de basisverordening bovendien niet tot gevolg dat de Commissie die verplichting haar nuttig effect kan ontnemen. Wanneer deze instelling van mening is dat de prijzen van de verkopen voor uitvoer moeten worden omgerekend naar een andere valuta dan de valuta in een hedgingcontract dat rechtstreeks verband houdt met die verkopen, blijft zij namelijk krachtens artikel 2, lid 10, onder j), eerste volzin, van deze verordening in beginsel verplicht om gebruik te maken van de wisselkoers die gold op de datum van verkoop.
96 Bovendien en meer fundamenteel moet de Commissie, wanneer zij de valuta kiest waarnaar de betrokken prijzen volgens haar moeten worden omgerekend, op grond van de in artikel 2, lid 10, eerste volzin, van deze verordening geformuleerde principiële verplichting ervoor zorgen dat met deze keuze een billijke vergelijking tussen de uitvoerprijs en de normale waarde kan worden gewaarborgd. Deze keuze, die valt onder de beoordelingsbevoegdheid waarover deze instelling beschikt wegens de complexe economische en politieke situaties die zij moet onderzoeken, blijft, zoals blijkt uit punt 88 hierboven, onderworpen aan het toezicht van de Unierechter.
97 Gelet op het voorgaande moet worden vastgesteld dat het Gerecht artikel 2, lid 10, onder j), van de basisverordening niet onjuist heeft uitgelegd doordat het, na zijn vaststelling dat in de door rekwirantes gesloten hedgingcontracten een wisselkoers tussen de EUR en de USD was vastgelegd, heeft geoordeeld dat deze koers niet relevant was voor de omrekening door de Commissie van de prijzen van de verkopen voor uitvoer, te weten van EUR naar TRY.
98 Derhalve moet het onderhavige middel worden verworpen.
Achtste middel
Argumenten van partijen
99 Met hun achtste middel, waarmee de punten 108 tot en met 117 van het bestreden arrest worden betwist, verwijten rekwirantes het Gerecht dat het uit de in die punten aangehaalde rechtspraak van het Hof en het Gerecht, die betrekking heeft op de toepassing van artikel 18 van de basisverordening, ten onrechte een informatieplicht voor de onderzochte producenten-exporteurs heeft afgeleid, die erin bestaat de Commissie vanaf het begin van de procedure en naar beste vermogen alle informatie te verstrekken die nuttig is voor een goed begrip van hun gegevens, teneinde het goede verloop van de antidumpingprocedure niet in gevaar te brengen en deze instelling in staat te stellen tijdig de nodige controles te verrichten. Ten eerste kan deze rechtspraak, die betrekking heeft op artikel 18 van de basisverordening inzake niet-medewerking, in de onderhavige zaak niet worden toegepast aangezien rekwirantes aan de antidumpingprocedure hebben meegewerkt. Ten tweede heeft het Gerecht aan deze informatieplicht een te ruime draagwijdte toegekend door de Commissie toe te staan geen rekening te houden met bepaalde informatie wanneer zij van mening is dat deze onduidelijk is, zonder dat deze instelling hoeft te proberen deze informatie te verduidelijken op grond van haar bevoegdheid om aanvullende inlichtingen bij producenten-exporteurs op te vragen. Artikel 18, lid 3, van de basisverordening biedt een zekere flexibiliteit, aangezien het bepaalt dat gegevens die „niet in alle opzichten toereikend zijn” door de Commissie niet van rechtswege buiten beschouwing mogen worden gelaten. Ten derde zou het opleggen van een dergelijke plicht aan producenten-exporteurs derhalve de zorgvuldigheidsplicht en de verplichting tot behoorlijk bestuur van de Commissie teniet kunnen doen.
100 De Commissie is van mening dat het achtste middel niet-ontvankelijk moet worden verklaard.
101 In dit verband voert deze instelling in de eerste plaats aan dat de stellingen van rekwirantes dat het Gerecht hun ten onrechte heeft verweten dat zij vanaf het begin van de antidumpingprocedure niet alle informatie hebben verstrekt die nuttig was voor een goed begrip van hun gegevens, kennelijk niet-ontvankelijk zijn. Rekwirantes verzoeken het Hof immers om zijn eigen beoordeling van de feiten en bewijzen in de plaats te stellen van die van het Gerecht, zonder te stellen dat hun opmerkingen daarover of de gegevens in het dossier onjuist zijn opgevat. In de tweede plaats voeren rekwirantes, door hun betoog op artikel 18, lid 3, van de basisverordening te baseren, een nieuw middel aan, dat in hogere voorziening dus niet-ontvankelijk is. Rekwirantes hebben bij het Gerecht immers niet aangevoerd dat de Commissie deze bepaling heeft geschonden door geen rekening te houden met de informatie die zij haar hadden verstrekt over de rol van Erdemir bij de binnenlandse verkopen van Isdemir, noch dat deze instelling haar zorgvuldigheidsplicht of haar verplichting tot behoorlijk bestuur niet was nagekomen.
102 De Commissie betoogt dat het achtste middel hoe dan ook ongegrond is.
Beoordeling door het Hof
– Ontvankelijkheid
103 In de eerste plaats moet worden vastgesteld dat met het achtste middel niet wordt beoogd om de beoordeling door het Gerecht van de door rekwirantes verstrekte feiten en bewijzen ter discussie te stellen, noch zijn vaststelling in punt 110 van het bestreden arrest dat het, gelet op de door rekwirantes verstrekte informatie over de binnenlandse verkopen van Isdemir, voor de Commissie moeilijk bleef om na te gaan of de door Isdemir opgegeven verkoopkosten, administratiekosten en andere algemene kosten (hierna samen: „VAA-kosten”) een correct beeld gaven van de verkoopfuncties van Erdemir. Met dit middel verwijten rekwirantes het Gerecht namelijk dat het in punt 116 van dat arrest op basis van zijn eigen rechtspraak en die van het Hof een te ruime draagwijdte heeft toegekend aan de informatieplicht van producenten-exporteurs tegen wie een antidumpingonderzoek loopt.
104 Aangezien het Hof met dit middel dus niet wordt verzocht om een nieuwe beoordeling van de feiten of bewijzen maar om zich over een rechtsvraag te buigen, moet de in dit verband door de Commissie aangevoerde exceptie van niet-ontvankelijkheid worden afgewezen.
105 In de tweede plaats moet worden opgemerkt dat het middel evenmin nieuw is omdat het gebaseerd zou zijn op schending van artikel 18, lid 3, van de basisverordening, dat in eerste aanleg niet is aangevoerd.
106 Volgens vaste rechtspraak mag een rekwirant in hogere voorziening immers middelen aanvoeren die op het bestreden arrest zelf zijn gebaseerd en ertoe strekken in rechte de gegrondheid daarvan te betwisten (arresten van 6 september 2018, Tsjechië/Commissie, C‑4/17 P, EU:C:2018:678, punt 24, en 6 oktober 2021, Sigma Alimentos Exterior/Commissie, C‑50/19 P, EU:C:2021:792, punt 39, en aldaar aangehaalde rechtspraak).
107 In de onderhavige zaak betogen rekwirantes dat het Gerecht zich op rechtspraak inzake de toepassing van artikel 18 van de basisverordening heeft gebaseerd om het eerste onderdeel van het derde middel van hun beroep af te wijzen. In deze context voeren zij niet aan dat de Commissie artikel 18, lid 3, van deze verordening heeft geschonden, maar wel het Gerecht, doordat het de precieze draagwijdte heeft miskend van de informatieplicht die hun krachtens deze bepaling is opgelegd. Zij verwijten de Commissie evenmin dat zij haar zorgvuldigheidsplicht of haar verplichting tot behoorlijk bestuur niet is nagekomen, maar betogen dat de uitlegging door het Gerecht van de informatieplicht tot gevolg zou hebben dat deze verplichting teniet wordt gedaan. Het gaat dus om een rechtsvraag die tot de bevoegdheid van het Hof in hogere voorziening behoort.
108 Hieruit volgt dat de door de Commissie in dit verband opgeworpen exceptie van niet-ontvankelijkheid moet worden afgewezen.
– Ten gronde
109 Zoals blijkt uit punt 103 hierboven, verwijten rekwirantes het Gerecht in essentie dat het artikel 18 van de basisverordening heeft geschonden, niet alleen doordat het heeft geoordeeld dat rekwirantes in het onderhavige geval gebonden waren aan de uit deze bepaling voortvloeiende informatieplicht terwijl zij aan het onderzoek hadden meegewerkt, maar ook doordat het Gerecht op basis van zijn eigen rechtspraak en die van het Hof een te ruime draagwijdte aan die plicht heeft toegekend, in die zin dat de Commissie op basis daarvan kan weigeren om rekening te houden met bepaalde informatie op grond dat deze onvoldoende duidelijk was. Uit artikel 18, lid 3, van de basisverordening moet dienaangaande een zekere tolerantie worden afgeleid. Bovendien zou de erkenning van een dergelijke draagwijdte van deze informatieplicht de zorgvuldigheidsplicht en de verplichting tot behoorlijk bestuur van de Commissie teniet kunnen doen, aangezien zij niet verplicht is om te verzoeken om een eventuele verduidelijking op grond van haar bevoegdheid om aanvullende inlichtingen op te vragen.
110 In dat verband dient eraan te worden herinnerd dat de Commissie, zoals volgt uit de gezamenlijke lezing van de artikelen 6, 16 en 18 van de basisverordening, bij een onderzoek of er sprake is van dumping en van schade, bij voorkeur relevante gegevens moet verzamelen op basis van een vrijwillige medewerking van de belanghebbenden. Voorts moet de Commissie, overeenkomstig het doel van de basisverordening om dumping en schade objectief vast te stellen teneinde passende antidumpingrechten te heffen, alle informatie waarover zij beschikt met de nodige zorgvuldigheid onderzoeken (zie in die zin arrest van 12 mei 2022, Commissie/Hansol Paper, C‑260/20 P, EU:C:2022:370, punten 48 en 50 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
111 In de punten 112 tot en met 114 van het bestreden arrest heeft het Gerecht herinnerd aan de verplichtingen die in het kader van een antidumpingonderzoek respectievelijk op de Commissie en de producenten-exporteurs rusten. Onder verwijzing naar precedenten in de rechtspraak over de uitlegging van de artikelen 6 en 16 van deze verordening of van de verordening die zij heeft vervangen, heeft het Gerecht met name aangegeven dat de belanghebbenden aan wie een vragenlijst is toegezonden de Commissie de informatie moeten verstrekken die haar in staat zal stellen om het antidumpingonderzoek tot een goed einde te brengen. Het heeft ook het belang uiteengezet van een controle ter plaatse of een kruiscontrole op afstand voor de controle van het bij de onderzochte belanghebbenden verzamelde bewijsmateriaal.
112 Voorts heeft het Gerecht verwezen naar de rechtspraak inzake de uitlegging van artikel 18, leden 3 en 6, van de basisverordening, die betrekking hebben op situaties waarin belanghebbenden onvoldoende of slechts gedeeltelijke medewerking verlenen. Zo heeft het Gerecht in punt 115 van het bestreden arrest erop gewezen dat uit deze bepalingen volgt dat de inlichtingen die de belanghebbenden aan de Commissie moeten verstrekken, door de instellingen van de Unie moeten worden gebruikt voor de conclusies van het antidumpingonderzoek en dat die belanghebbenden geen relevante inlichtingen mogen achterhouden.
113 Wanneer de door een belanghebbende verstrekte inlichtingen niet in alle opzichten toereikend zijn, worden zij op grond van artikel 18, lid 3, van de basisverordening niet buiten beschouwing gelaten, mits de tekortkomingen niet van dien aard zijn dat zij het bereiken van redelijk betrouwbare conclusies onnodig bemoeilijken, de inlichtingen op passende wijze binnen de termijnen zijn verstrekt en controleerbaar zijn, en de betrokkene naar beste vermogen heeft gehandeld. Aangezien de basisverordening geen enkele bepaling bevat die de Commissie de bevoegdheid verleent om belanghebbenden te verplichten aan het onderzoek deel te nemen of inlichtingen te verstrekken, is deze instelling voor de verstrekking van de nodige gegevens echter afhankelijk van de vrijwillige medewerking van die belanghebbenden [zie in die zin arrest van 14 december 2017, EBMA/Giant (China), C‑61/16 P, EU:C:2017:968, punt 54].
114 Uit overweging 27 van de basisverordening volgt dat de Uniewetgever in deze context heeft willen bepalen dat voor belanghebbenden die onvoldoende medewerking aan het onderzoek verlenen, andere informatie kan worden gebruikt voor de vaststelling van dumping en schade, en dat dergelijke informatie voor de betrokken belanghebbenden minder gunstig kan blijken dan in het geval waarin zij wel medewerking aan het onderzoek hadden verleend. Artikel 18 van de basisverordening heeft dus tot doel de Commissie in staat de stellen om het onderzoek voort te zetten, zelfs indien de belanghebbenden hun medewerking weigeren of onvoldoende medewerking verlenen [zie in die zin arrest van 14 december 2017, EBMA/Giant (China), C‑61/16 P, EU:C:2017:968, punt 55].
115 Uit deze overwegingen volgt dat de artikelen 6 en 16 alsmede artikel 18, leden 3 en 6, van de basisverordening, gelezen in hun onderlinge samenhang, tot doel hebben te bepalen in hoeverre de Commissie rekening moet houden met de informatie die is verstrekt door degene op wie het antidumpingonderzoek betrekking heeft, en welke gevolgen kunnen worden verbonden aan geen, gedeeltelijke of onvolledige medewerking van deze betrokkene. Aldus hoeft de Commissie die informatie slechts in aanmerking te nemen wanneer deze voldoet aan de in punt 113 hierboven genoemde voorwaarden. Voorts kan onvoldoende medewerking leiden tot een minder gunstige situatie voor die betrokkene dan wanneer hij wel medewerking had verleend.
116 Hieruit volgt ten eerste dat het Gerecht, anders dan rekwirantes stellen, deze bepalingen van de basisverordening en met name artikel 18 ervan, niet heeft geschonden door in punt 116 van het bestreden arrest te oordelen dat het aan rekwirantes was om de Commissie vanaf het begin van de antidumpingprocedure en naar beste vermogen alle informatie te verstrekken die nuttig is voor een goed begrip van hun gegevens, teneinde het goede verloop van deze procedure niet in gevaar te brengen en de Commissie in staat te stellen tijdig de nodige controles te verrichten.
117 Ten tweede heeft het Gerecht in het onderhavige geval in punt 110 van het bestreden arrest, zonder dat dienaangaande een onjuiste opvatting is aangevoerd, vastgesteld dat de door rekwirantes verstrekte informatie zelfs na de kruiscontrole op afstand onvoldoende duidelijk was en de Commissie niet in staat had gesteld om na te gaan of de door Isdemir opgegeven VAA-kosten een correct beeld gaven van de Erdemirs betrokkenheid bij de verkopen van Isdemir, en heeft het aldus op goede gronden kunnen oordelen dat deze feiten binnen de werkingssfeer van artikel 18, lid 3, van de basisverordening vielen aangezien de betrokken informatie niet controleerbaar was in de zin van die bepaling. De vaststelling van dit verzuim van rekwirantes om duidelijke, correcte en toereikende informatie te verstrekken, heeft het Gerecht ook in staat gesteld om, zonder in punt 117 van zijn arrest blijk te geven van een onjuiste rechtsopvatting, te beslissen dat de Commissie terecht een aangepast bedrag aan VAA-kosten heeft toegevoegd om een correct beeld te geven van Erdemirs betrokkenheid bij het verkoopproces van Isdemir op de binnenlandse markt.
118 Bijgevolg kan het Gerecht niet worden verweten dat het artikel 18 van de basisverordening heeft geschonden door deze bepaling of rechtspraak over die bepaling toe te passen op een situatie waarin zij niet geldt.
119 Ten derde kan het Gerecht evenmin worden verweten dat het artikel 18, lid 3, van de basisverordening heeft geschonden doordat het, hoewel volgens deze bepaling inlichtingen die niet „in alle opzichten toereikend” zijn niet ambtshalve buiten beschouwing mogen worden gelaten, heeft geoordeeld dat de Commissie geen rekening hoeft te houden met bepaalde informatie wanneer zij van mening is dat deze onduidelijk is, zonder dat zij vooraf hoeft te proberen deze informatie te verduidelijken op grond van haar bevoegdheid om aanvullende inlichtingen bij producenten-exporteurs op te vragen.
120 Uit het bestreden arrest blijkt namelijk niet dat het Gerecht heeft geoordeeld dat de Commissie bevoegd was om deze gegevens niet in aanmerking te nemen. Integendeel, in punt 115 van dat arrest heeft het Gerecht eraan herinnerd dat deze instelling de verstrekte gegevens moest gebruiken voor de conclusies van het antidumpingonderzoek. Het Gerecht heeft daarentegen terecht geoordeeld dat de Commissie het bedrag van de door een verbonden onderneming opgegeven kosten mag verhogen om haar betrokkenheid bij het proces van de binnenlandse verkopen van de betrokken producent-exporteur weer te geven, wanneer deze instelling niet kan controleren of de door de betrokkenen in dat verband verstrekte gegevens juist zijn, zelfs niet nadat zij daartoe stappen heeft ondernomen. Zoals blijkt uit de punten 110 en 111 van het bestreden arrest, heeft het Gerecht in de onderhavige zaak vastgesteld dat het, zelfs gelet op de documenten die na een kruiscontrole op afstand werden verstrekt, voor die instelling moeilijk bleef om na te gaan of de door Isdemir opgegeven VAA-kosten een correct beeld gaven van de verkoopfuncties.
121 Uit het voorgaande volgt dat het achtste middel berust op een onjuiste lezing van het bestreden arrest en ongegrond moet worden verklaard, voor zover het is gebaseerd op schending door het Gerecht van artikel 18, lid 3, van de basisverordening doordat het zou hebben erkend dat de Commissie bepaalde informatie die onvoldoende duidelijk zou zijn ambtshalve buiten beschouwing mocht laten of mocht weigeren deze te gebruiken.
122 Ten vierde en ten slotte moet derhalve ook de grief worden afgewezen die is gebaseerd op het risico dat de zorgvuldigheidsplicht en de verplichting tot behoorlijk bestuur van de Commissie teniet worden gedaan, aangezien deze grief berust op het onjuiste uitgangspunt dat het Gerecht ten onrechte heeft geoordeeld dat de Commissie ambtshalve mag weigeren om bepaalde informatie te gebruiken zonder dat zij hoeft te proberen deze te verduidelijken.
Zevende middel
Argumenten van partijen
123 Met hun zevende middel, waarmee de punten 116, 117, 122, 124 en 125 van het bestreden arrest worden betwist, betogen rekwirantes dat het Gerecht zijn motiveringsplicht niet is nagekomen doordat het slechts gedeeltelijk heeft geantwoord op het argument dat zij ter ondersteuning van het eerste onderdeel van hun derde middel in eerste aanleg hebben aangevoerd, namelijk dat de Commissie bepaalde VAA-kosten tweemaal heeft geboekt, te weten de vervoerskosten van Erdemir die zij rechtstreeks aan Isdemir in rekening heeft gebracht. Het Gerecht heeft de kwestie van de dubbele boeking echter enkel onderzocht in het licht van de „groepsdiensten” en niet in het licht van de „vervoerskosten”.
124 De Commissie is van mening dat het zevende middel ongegrond is.
Beoordeling door het Hof
125 Volgens vaste rechtspraak moet uit de motivering van een arrest duidelijk en ondubbelzinnig de redenering van het Gerecht blijken, zodat de betrokkenen kennis kunnen nemen van de gronden voor de genomen beslissing en het Hof zijn rechterlijke controle kan uitoefenen (arresten van 13 januari 2022, Duitsland – Ville de Paris e.a./Commissie, C‑177/19 P–C‑179/19 P, EU:C:2022:10, punt 37 en aldaar aangehaalde rechtspraak, en 14 november 2024, LE/Commissie, C‑781/22 P, EU:C:2024:960, punt 73). De motiveringsplicht van het Gerecht houdt echter niet in dat het Gerecht een uiteenzetting moet geven die volledig en één voor één alle argumenten van de partijen volgt, waardoor de motivering van het Gerecht dus impliciet kan zijn, mits zij de belanghebbenden in staat stelt kennis te nemen van de redenen waarom het Gerecht hun argumenten niet heeft aanvaard en het Hof voldoende gegevens verschaft om zijn toezicht uit te oefenen (arresten van 5 mei 2022, Zhejiang Jiuli Hi-Tech Metals/Commissie, C‑718/20 P, EU:C:2022:362, punt 92 en aldaar aangehaalde rechtspraak, en 30 januari 2025, Frajese/Commissie, C‑586/23 P, EU:C:2025:45, punt 35 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
126 Vastgesteld moet worden dat het Gerecht in de punten 96 tot en met 125 van het bestreden arrest heeft geantwoord op het argument inzake de eventuele dubbele boeking van de vervoerskosten in verband met de binnenlandse verkopen van Isdemir die waren verricht door Erdemir, en zijn afwijzing van het eerste onderdeel van het derde middel van rekwirantes rechtens genoegzaam heeft gemotiveerd.
127 In dit verband heeft het Gerecht in de punten 96 en 97 van het bestreden arrest allereerst de draagwijdte afgebakend van de argumenten die rekwirantes ter ondersteuning van dit eerste onderdeel hadden aangevoerd, door uiteen te zetten dat Erdemir deze verkopen volgens hen in het kader van de binnenlandse verkopen van Isdemir aan onafhankelijke afnemers had doorberekend tegen dezelfde waarde die Isdemir aan Erdemir in rekening bracht, terwijl de vervoerskosten door de goederenleveranciers in rekening werden gebracht aan Erdemir, die deze doorberekende aan Isdemir. In het kader van de berekening van de definitieve dumpingmarge voor Isdemir heeft de Commissie de door Isdemir opgegeven VAA-kosten van de binnenlandse verkopen echter ten onrechte verhoogd met een bedrag dat volgens deze instelling overeenkwam met de VAA-kosten ter dekking van Erdemirs betrokkenheid bij het verkoopproces op de binnenlandse markt van Isdemir.
128 In dit verband moet rekening worden gehouden met het feit dat rekwirantes in punt 115 van hun verzoekschrift bij het Gerecht hadden opgemerkt dat de aanvankelijk door Erdemir gemaakte vervoerskosten aan Isdemir werden doorberekend en dat deze kosten in de VAA-kosten van Isdemir waren opgenomen. In verband met overweging 74 van de litigieuze verordening, die in punt 118 van dat verzoekschrift in herinnering is gebracht en waarin de Commissie heeft aangegeven dat zij niet kon vaststellen of de in rekening gebrachte diensten betrekking hadden op kosten die waren gemaakt bij de wederverkoop op de binnenlandse markt aangezien de transacties die waren opgenomen in de boekhouding en/of de afgegeven facturen allemaal uitsluitend als „groepsdiensten” waren aangemerkt, hebben rekwirantes in punt 120 van dat verzoekschrift voorts erkend dat de facturen en boekhouding verwezen naar „kosten van groepsdiensten”, waarbij zij hebben aangevoerd dat zij gedetailleerde uitleg hadden verstrekt over de berekening van de kostenallocatie zodat de door elke onderneming gemaakte kosten konden worden bepaald.
129 Het is dus met inachtneming van deze argumenten van rekwirantes dat het Gerecht, zoals blijkt uit de punten 96 en 97 van het bestreden arrest, heeft geoordeeld dat het de kwestie van een eventuele dubbele boeking van de vervoerskosten in verband met deze binnenlandse verkopen diende te onderzoeken als onderdeel van de door Isdemir opgegeven VAA-kosten, voor zover zij waren opgenomen in de door Erdemir aan haar in rekening gebrachte „groepsdiensten”.
130 In dit verband heeft het Gerecht om te beginnen in de punten 101 en 102 van het bestreden arrest uiteengezet dat de Commissie voor de vaststelling van de winstgevendheid van de binnenlandse verkopen in voorkomend geval rekening houdt met de VAA-kosten van de verbonden handelaren, en heeft het eraan herinnerd dat de bedragen voor deze kosten en de winst zijn gebaseerd op feitelijke gegevens over de productie en de verkoop.
131 Vervolgens heeft het Gerecht in punt 104 van het bestreden arrest vastgesteld dat de Commissie in de onderhavige zaak niet had kunnen vaststellen of de in rekening gebrachte diensten inderdaad betrekking hadden op de kosten die waren gemaakt bij wederverkoop op de binnenlandse markt, aangezien de transacties die waren opgenomen in de boekhouding en/of de afgegeven facturen allemaal uitsluitend als groepsdiensten waren aangemerkt. Bovendien heeft het Gerecht in punt 110 van dat arrest erop gewezen dat de Commissie in het kader van de kruiscontrole op afstand niet in staat was geweest om vast te stellen of na te gaan of de door Erdemir aan Isdemir in rekening gebrachte diensten een correct beeld gaven van Erdemirs betrokkenheid bij het proces van de binnenlandse verkopen, en dat het bovendien voor de Commissie, na de kruiscontrole op afstand en ondanks de verstrekking van facturen en boekhoudkundige gegevens, moeilijk bleef om na te gaan of de door Isdemir opgegeven VAA-kosten een correct beeld gaven van Erdemirs verkoopfuncties.
132 Ten slotte is het Gerecht, na in punt 112 van het bestreden arrest te hebben geoordeeld dat het niet aan de Commissie was om uit de antwoorden op de vragenlijst en de verzoeken om aanvullende informatie af te leiden dat de binnenlandse verkopen van Isdemir via Erdemir in rekening werden gebracht, in punt 117 van dat arrest tot de slotsom gekomen dat de Commissie niet kon worden verweten dat zij niet in staat was om vast te stellen en na te gaan of de door Erdemir aan Isdemir in rekening gebrachte diensten een correct beeld gaven van deze betrokkenheid van Erdemir, en dat deze instelling dus terecht een bedrag aan VAA-kosten had kunnen toevoegen om rekening te houden met de door Erdemir verrichte verkoopdiensten.
133 Uit deze overwegingen volgt dat het Gerecht in het kader van zijn soevereine beoordeling van de feiten heeft geoordeeld dat de Commissie op basis van de door rekwirantes verstrekte informatie niet had kunnen vaststellen welke kosten precies vielen onder de door Erdemir in rekening gebrachte „groepsdiensten”, en dus evenmin had kunnen nagaan of die diensten of de door Isdemir gemaakte en opgegeven VAA-kosten voor de binnenlandse verkopen een correct beeld gaven van de door Erdemir gemaakte vervoerskosten in verband met de verkopen op de binnenlandse markt die deze onderneming als tussenpersoon voor Isdemir had verricht.
134 Deze motivering stelt rekwirantes dus in staat om kennis te nemen van de redenen waarom het Gerecht hun argumenten niet heeft aanvaard en verschaft het Hof voldoende gegevens om zijn toezicht uit te oefenen.
135 Hieruit volgt dat het zevende middel, dat is gebaseerd op een ontoereikende motivering van het bestreden arrest, ongegrond moet worden verklaard.
136 Gelet op een en ander moet de hogere voorziening in haar geheel worden afgewezen.
Kosten
137 Volgens artikel 184, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering beslist het Hof over de kosten wanneer de hogere voorziening ongegrond is.
138 Ingevolge artikel 138, lid 1, van dat Reglement, dat op grond van artikel 184, lid 1, ervan van toepassing is op de procedure in hogere voorziening, wordt de in het ongelijk gestelde partij verwezen in de kosten voor zover dit is gevorderd.
139 Aangezien rekwirantes in het onderhavige geval in het ongelijk zijn gesteld, moeten zij overeenkomstig de vordering van de Commissie worden verwezen in hun eigen kosten en in die van de Commissie.
Het Hof (Tiende kamer) verklaart:
1) De hogere voorziening wordt afgewezen.
2) Ereğli Demir ve Çelik Fabrikaları TAŞ, İskenderun Demir ve Çelik AŞ en Erdemir Çelik Servis Merkezi Sanayi ve Ticaret AŞ worden verwezen in hun eigen kosten en in die van de Europese Commissie.
ondertekeningen
* Procestaal: Engels.