Προσωρινό κείμενο
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (δέκατο τμήμα)
της 3ης Σεπτεμβρίου 2026 (*)
« Αίτηση αναιρέσεως – Ντάμπινγκ – Εκτελεστικός κανονισμός (ΕΕ) 2021/1100 – Εισαγωγές ορισμένων πλατέων προϊόντων θερμής έλασης από σίδηρο, μη κραματοποιημένο χάλυβα ή άλλο κραματοποιημένο χάλυβα καταγωγής Τουρκίας – Οριστικός δασμός αντιντάμπινγκ – Υπολογισμός της κανονικής αξίας – Δίκαιη σύγκριση – Κανονισμός (ΕΕ) 2016/1036 – Άρθρο 2, παράγραφος 5 – Άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιʹ – Προσαρμογές – Μετατροπές νομισμάτων – Κέρδη και ζημίες αντιστάθμισης – Άρθρο 18, παράγραφοι 3 και 6 – Συνεργασία των ενδιαφερομένων »
Στην υπόθεση C‑499/24 P,
με αντικείμενο αίτηση αναιρέσεως δυνάμει του άρθρου 56 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που ασκήθηκε στις 17 Ιουλίου 2024,
Ereğli Demir ve Çelik Fabrikaları TAŞ, με έδρα την Κωνσταντινούπολη (Τουρκία),
İskenderun Demir ve Çelik AŞ, με έδρα τον Payas (Τουρκία),
Erdemir Çelik Servis Merkezi Sanayi ve Ticaret AŞ, με έδρα το Gebze (Τουρκία),
εκπροσωπούμενες από τους J. Cornelis και F. Graafsma, advocaten,
αναιρεσείουσες,
όπου ο έτερος διάδικος είναι η:
Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκπροσωπούμενη αρχικώς από τους G. Gattinara, G. Luengo και J. Zieliński, στη συνέχεια από τους G. Gattinara και J. Zieliński,
καθής πρωτοδίκως,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (δέκατο τμήμα),
συγκείμενο από τους E. Regan, προεδρεύοντα του δεκάτου τμήματος, Δ. Γρατσία και B. Smulders (εισηγητή), δικαστές,
γενικός εισαγγελέας: R. Norkus
γραμματέας: A. Calot Escobar
έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία,
αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα που ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της 20ής Νοεμβρίου 2025,
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
1 Με την υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως, η Ereğli Demir ve Çelik Fabrikaları TAȘ, η İskenderun Demir ve Çelik AȘ και η Erdemir Çelik Servis Merkezi Sanayi ve Ticaret AŞ (στο εξής, αντιστοίχως: Erdemir, Isdemir και Ersem) ζητούν την αναίρεση της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 8ης Μαΐου 2024, Ereğli Demir ve Çelik Fabrikaları κ.λπ. κατά Επιτροπής (T‑629/21, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, EU:T:2024:303), με την οποία το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή τους με αίτημα την ακύρωση του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 2021/1100 της Επιτροπής, της 5ης Ιουλίου 2021, για την επιβολή οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ και την οριστική είσπραξη του προσωρινού δασμού που επιβλήθηκε στις εισαγωγές ορισμένων πλατέων προϊόντων θερμής έλασης από σίδηρο, μη κραματοποιημένο χάλυβα ή άλλο κραματοποιημένο χάλυβα καταγωγής Τουρκίας (ΕΕ 2021, L 238, σ. 32, στο εξής: επίδικος κανονισμός).
Το νομικό πλαίσιο
Το διεθνές δίκαιο
2 Με την απόφαση 94/800/ΕΚ του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 1994, σχετικά με την εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Κοινότητας σύναψη των συμφωνιών που απέρρευσαν από τις πολυμερείς διαπραγματεύσεις του Γύρου της Ουρουγουάης (1986-1994), καθ’ όσον αφορά τα θέματα που εμπίπτουν στις αρμοδιότητές της (ΕΕ 1994, L 336, σ. 1), το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης ενέκρινε τη Συμφωνία για την ίδρυση του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ), η οποία υπογράφηκε στο Μαρακές στις 15 Απριλίου 1994, καθώς και τις συμφωνίες που περιλαμβάνονται στα παραρτήματα 1 έως 3 της συμφωνίας αυτής, μεταξύ των οποίων και η Συμφωνία για την εφαρμογή του άρθρου VI της Γενικής Συμφωνίας Δασμών και Εμπορίου του 1994 (ΕΕ 1994, L 336, σ. 103, στο εξής: συμφωνία αντιντάμπινγκ).
3 Το άρθρο 2 της συμφωνίας αντιντάμπινγκ, το οποίο επιγράφεται «Καθορισμός του ντάμπινγκ», προβλέπει τα εξής:
«2.1 Για τους σκοπούς της παρούσας συμφωνίας, ένα προϊόν θεωρείται ότι αποτελεί αντικείμενο ντάμπινγκ, δηλαδή ότι εισάγεται στην αγορά μιας άλλης χώρας σε τιμή κατώτερη της κανονικής του αξίας, αν η τιμή εξαγωγής του προϊόντος που εξάγεται από μία χώρα σε μια άλλη είναι κατώτερη της αντίστοιχης τιμής που εφαρμόζεται υπό κανονικές συνθήκες εμπορίας για ομοειδές προϊόν, όταν το τελευταίο προορίζεται για κατανάλωση στη χώρα εξαγωγής.
2.2 [...]
2.2.1 Οι πωλήσεις ομοειδούς προϊόντος στην εγχώρια αγορά της χώρας εξαγωγής ή οι πωλήσεις προς μια τρίτη χώρα σε τιμές κατώτερες του κόστους παραγωγής ανά μονάδα (πάγιου και μεταβλητού), προσαυξημένου κατά τα έξοδα πωλήσεων και τα γενικά και διοικητικά έξοδα, είναι δυνατό να θεωρηθούν ως μη ανταποκρινόμενες σε κανονικές συνθήκες εμπορίας εξαιτίας της τιμής τους και κατά συνέπεια να μη ληφθούν υπόψη για τον καθορισμό της κανονικής αξίας, μόνο εφόσον οι αρχές [...] καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι οι εν λόγω πωλήσεις πραγματοποιούνται για ικανό χρονικό διάστημα [...] σε αξιόλογες ποσότητες [...] και σε τιμές που δεν επιτρέπουν την ολοσχερή κάλυψη του κόστους εντός ευλόγου χρονικού διαστήματος. Αν οι τιμές υπολείπονται μεν του κόστους ανά μονάδα κατά το χρόνο πώλησης, αλλά είναι ανώτερες του μέσου σταθμισμένου κόστους ανά μονάδα κατά την περίοδο έρευνας, γίνεται δεκτό ότι οι εν λόγω τιμές επιτρέπουν την κάλυψη του κόστους εντός ευλόγου χρονικού διαστήματος.
2.2.1.1 Για την εφαρμογή της παραγράφου 2, το κόστος υπολογίζεται κανονικά με βάση τα στοιχεία που τηρεί ο εξαγωγέας ή ο παραγωγός τον οποίον αφορά η έρευνα, υπό την προϋπόθεση ότι τα εν λόγω στοιχεία ανταποκρίνονται στους γενικώς παραδεδεγμένους κανόνες της λογιστικής που ισχύουν στη χώρα εξαγωγής και αντανακλούν σε ικανοποιητικό βαθμό τις δαπάνες τις σχετικές με την παραγωγή και την πώληση του υπό εξέταση προϊόντος. Οι αρχές συνεκτιμούν όλα τα διαθέσιμα αποδεικτικά στοιχεία για τον ορθό καταλογισμό των δαπανών, συμπεριλαμβανομένων των στοιχείων που έχει υποβάλει ο εξαγωγέας ή ο παραγωγός κατά τη διάρκεια της έρευνας, υπό την προϋπόθεση ότι ο συγκεκριμένος τρόπος καταλογισμού είναι αυτός που χρησιμοποιείται παγίως από τον εκάστοτε εξαγωγέα ή παραγωγό, ιδίως όταν πρέπει να προσδιοριστούν κατάλληλοι χρόνοι αποπληρωμής και απόσβεσης ή να ληφθούν υπόψη οι κεφαλαιακές δαπάνες και οι λοιπές δαπάνες ανάπτυξης. Σε περίπτωση και μόνο που δεν έχουν ήδη ληφθεί υπόψη για τον καταλογισμό των δαπανών βάσει της παρούσας παραγράφου, οι δαπάνες πρέπει να αναπροσαρμόζονται καταλλήλως, ώστε να αντανακλούν από τα έκτακτα έξοδα εκείνα τα οποία ευνοούν τη μελλοντική ή/και την τρέχουσα παραγωγή ή να λαμβάνουν υπόψη τυχόν περιστάσεις, που έχουν ως αποτέλεσμα τα έξοδα κατά την περίοδο έρευνας να επηρεάζονται από πράξεις που εκτελεί δεδομένη επιχείρηση σε αρχικό στάδιο της λειτουργίας της [...].
2.2.2 Για την εφαρμογή της παραγράφου 2, τα ποσά που αντιστοιχούν στα γενικά και διοικητικά έξοδα, στα έξοδα πωλήσεων και στα κέρδη υπολογίζονται με βάση τα πραγματικά στοιχεία τα σχετικά με την παραγωγή και τις πωλήσεις του ομοειδούς προϊόντος υπό κανονικές συνθήκες εμπορίας από τον εξαγωγέα ή τον παραγωγό τον οποίον αφορά η έρευνα. Σε περίπτωση που τα εν λόγω ποσά δεν είναι δυνατό να υπολογιστούν με τον ανωτέρω τρόπο, αυτά είναι δυνατό να υπολογίζονται με βάση:
i) τα πραγματικά ποσά για τα οποία έχει δεσμευθεί και τα οποία έχει εισπράξει ο εκάστοτε εξαγωγέας ή παραγωγός σε σχέση με την παραγωγή και τις πωλήσεις στην εγχώρια αγορά της χώρας καταγωγής για την ίδια γενική κατηγορία προϊόντων·
ii) το σταθμισμένο μέσο όρο των πραγματικών ποσών για τα οποία έχουν δεσμευθεί και τα οποία έχουν εισπράξει άλλοι εξαγωγείς ή παραγωγοί τους οποίους αφορά η έρευνα σε σχέση με την παραγωγή και τις πωλήσεις ομοειδούς προϊόντος στην εγχώρια αγορά της χώρας καταγωγής·
iii) οποιαδήποτε άλλη εύλογη μέθοδο, υπό την προϋπόθεση ότι η τιμή που προκύπτει με τον τρόπο αυτό για το κέρδος δεν υπερβαίνει το κέρδος που πραγματοποιείται κανονικά από άλλους εξαγωγείς ή παραγωγούς επί πωλήσεων προϊόντων της ίδιας γενικής κατηγορίας στην εγχώρια αγορά της χώρας καταγωγής.
[...]
2.4 Μεταξύ της τιμής εξαγωγής και της κανονικής αξίας διεξάγεται εύλογη σύγκριση. Η σύγκριση αυτή αφορά το ίδιο στάδιο εμπορίας, και συνήθως το στάδιο εξόδου εκ του εργοστασίου, και πωλήσεις που πραγματοποιήθηκαν σε χρόνο όσο γίνεται πλησιέστερο. Για κάθε περίπτωση λαμβάνονται δεόντως υπόψη, με βάση τα ατομικά στοιχεία της υπόθεσης, διαφορές που επηρεάζουν τη συγκρισιμότητα των τιμών, συμπεριλαμβανομένων των διαφορών που υφίστανται όσον αφορά τους γενικούς και ειδικούς όρους και προϋποθέσεις πώλησης, τη φορολογία, τα στάδια εμπορίας, τις ποσότητες, τα φυσικά χαρακτηριστικά και οποιεσδήποτε άλλες διαφορές οι οποίες αποδεδειγμένα επηρεάζουν ομοίως τη συγκρισιμότητα των τιμών. [...] Στις περιπτώσεις για τις οποίες γίνεται λόγος στην παράγραφο 3, πρέπει επίσης να λαμβάνονται υπόψη τα έξοδα που ανακύπτουν μεταξύ εισαγωγής και μεταπώλησης (συμπεριλαμβανομένων των δασμών και των φόρων) και τα αντίστοιχα πραγματοποιούμενα κέρδη. Εάν, στις περιπτώσεις αυτές, έχει επηρεασθεί η συγκρισιμότητα των τιμών, οι αρχές καθορίζουν την κανονική αξία για στάδιο εμπορίας αντίστοιχο του σταδίου εμπορίας που ισχύει για την κατασκευασμένη τιμή εξαγωγής ή συνεκτιμούν δεόντως τους παράγοντες που προβλέπονται από την παρούσα παράγραφο. Οι αρχές οφείλουν να ενημερώνουν τους ενδιαφερομένους σχετικά με τα στοιχεία που απαιτούνται για τη διασφάλιση δίκαιων όρων σύγκρισης, ενώ το βάρος της απόδειξης που επιβάλλουν στους ενδιαφερομένους δεν πρέπει να είναι υπέρμετρο.
2.4.1 Όταν για τη σύγκριση βάσει της παραγράφου 4 είναι απαραίτητη η μετατροπή των νομισμάτων, η μετατροπή αυτή πρέπει να γίνεται με βάση τη συναλλαγματική ισοτιμία που ισχύει κατά την ημερομηνία πώλησης [...], υπό την προϋπόθεση ότι, όταν μια πράξη πώλησης συναλλάγματος σε προθεσμιακές αγορές συνδέεται άμεσα με την αντίστοιχη πράξη αγοράς προς εξαγωγή, λαμβάνεται υπόψη η συναλλαγματική ισοτιμία που ισχύει για την προθεσμιακή πώληση. Οι διακυμάνσεις των συναλλαγματικών ισοτιμιών δεν λαμβάνονται υπόψη, ενώ στο πλαίσιο μιας έρευνας οι αρχές τάσσουν στους εξαγωγείς προθεσμία 60 ημερών τουλάχιστον, προκειμένου να αναπροσαρμόσουν τις τιμές εξαγωγής που εφαρμόζουν, με βάση τις μη πρόσκαιρου χαρακτήρα αυξομειώσεις των συναλλαγματικών ισοτιμιών που έχουν σημειωθεί κατά την περίοδο έρευνας.
2.4.2 Με την επιφύλαξη των διατάξεων της παραγράφου 4, που διέπουν τα σχετικά με τη δίκαιη σύγκριση, η ύπαρξη περιθωρίων ντάμπινγκ κατά το στάδιο της έρευνας κρίνεται καταρχήν με βάση τη σύγκριση κάποιας σταθμισμένης μέσης κανονικής αξίας με το σταθμισμένο μέσο όρο των τιμών που έχουν ισχύσει για όλες τις ανάλογες εξαγωγικές πράξεις ή με βάση τη σύγκριση της κανονικής αξίας με τις τιμές εξαγωγής για κάθε συναλλαγή ξεχωριστά. [...]
[...]»
Το δίκαιο της Ένωσης
4 Η αιτιολογική σκέψη 27 του κανονισμού (ΕΕ) 2016/1036 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 8ης Ιουνίου 2016, για την άμυνα κατά των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ εκ μέρους χωρών μη μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ 2016, L 176, σ. 21, στο εξής: βασικός κανονισμός), διαλαμβάνει τα εξής:
«Είναι ανάγκη να προβλεφθεί ότι, όταν τα μέρη δεν συνεργάζονται κατά τρόπο ικανοποιητικό, είναι δυνατό να χρησιμοποιηθούν άλλα στοιχεία προς εξαγωγή συμπερασμάτων και ότι τα στοιχεία αυτά ενδέχεται να είναι λιγότερο ευνοϊκά για τα μέρη από εκείνα που θα υπήρχαν αν είχαν συνεργασθεί.»
5 Το άρθρο 2 του βασικού κανονισμού, το οποίο επιγράφεται «Καθορισμός του ντάμπινγκ», προβλέπει τα εξής:
«A. Κανονική αξία
1. Η κανονική αξία βασίζεται καταρχήν στις πληρωθείσες ή πληρωτέες τιμές, κατά τις συνήθεις εμπορικές πράξεις, από ανεξάρτητους πελάτες στη χώρα εξαγωγής.
[...]
3. Όταν δεν υπάρχουν πωλήσεις του ομοειδούς προϊόντος στο πλαίσιο συνήθων εμπορικών πράξεων ή όταν αυτές δεν είναι επαρκείς ή όταν οι πωλήσεις αυτές δεν επιτρέπουν τη διεξαγωγή ορθής σύγκρισης εξαιτίας των ειδικών συνθηκών που επικρατούν στην αγορά, η κανονική αξία του ομοειδούς προϊόντος υπολογίζεται με βάση το κόστος παραγωγής στη χώρα καταγωγής συν ένα εύλογο ποσό για τα έξοδα πώλησης, τα γενικά και διοικητικά έξοδα και τα κέρδη ή με βάση τις τιμές εξαγωγής, κατά τις συνήθεις εμπορικές πράξεις, προς μια κατάλληλη τρίτη χώρα, υπό την προϋπόθεση ότι οι τιμές αυτές είναι αντιπροσωπευτικές.
[...]
5. Το κόστος υπολογίζεται καταρχήν με βάση τα στοιχεία που τηρεί το μέρος σε σχέση με το οποίο διεξάγεται έρευνα, υπό την προϋπόθεση ότι τα στοιχεία αυτά ανταποκρίνονται στις γενικώς παραδεδεγμένες αρχές της λογιστικής που ισχύουν στην οικεία χώρα και ότι αποδεικνύεται πως τα στοιχεία αντανακλούν σε ικανοποιητικό βαθμό τις δαπάνες που συνδέονται με την παραγωγή και πώληση του υπό εξέταση προϊόντος.
Αν οι δαπάνες που συνδέονται με την παραγωγή και την πώληση του υπό εξέταση προϊόντος δεν αντανακλώνται ευλόγως στα στοιχεία του εν λόγω μέρους, αυτές προσαρμόζονται ή καθορίζονται με βάση το κόστος άλλων παραγωγών ή εξαγωγέων στην ίδια χώρα, ή, όταν δεν υπάρχουν διαθέσιμα τέτοια στοιχεία ή δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν, πάνω σε κάθε άλλη εύλογη βάση, περιλαμβανομένων των στοιχείων από άλλες αντιπροσωπευτικές αγορές.
Τυχόν αποδεικτικά στοιχεία που έχουν προσκομισθεί σε σχέση με το θέμα της ορθής κατανομής του κόστους λαμβάνονται υπόψη, υπό την προϋπόθεση ότι αποδεικνύεται πως η εκάστοτε κατανομή του κόστους ανταποκρίνεται σε πάγια πρακτική. Εφόσον δεν υπάρχει καταλληλότερη μέθοδος, προκρίνεται η κατανομή του κόστους με βάση τον κύκλο εργασιών. Το κόστος αναπροσαρμόζεται καταλλήλως, προκειμένου να ληφθούν υπόψη μη επαναλαμβανόμενα στοιχεία του κόστους που ευνοούν τη μελλοντική και/ή την τρέχουσα παραγωγή, εκτός αν αυτά αντικατοπτρίζονται ήδη στην κατανομή του κόστους βάσει του παρόντος εδαφίου.
[...]
6. Τα ποσά που αντιστοιχούν στα έξοδα πώλησης, στα γενικά και διοικητικά έξοδα και στα κέρδη υπολογίζονται με βάση πραγματικά στοιχεία για την παραγωγή και τις πωλήσεις, κατά τις συνήθεις εμπορικές πράξεις, του ομοειδούς προϊόντος, που έχει πραγματοποιήσει ο εξαγωγέας ή ο παραγωγός τον οποίο αφορά η έρευνα. Όταν τα παραπάνω ποσά δεν είναι δυνατό να υπολογισθούν με αυτή τη βάση, επιτρέπεται ο υπολογισμός τους με βάση:
α) τον σταθμισμένο μέσο όρο των πραγματικών ποσών που έχουν καθορισθεί για άλλους εξαγωγείς ή παραγωγούς ως προς τους οποίους γίνεται η έρευνα όσον αφορά την παραγωγή και τις πωλήσεις του ομοειδούς προϊόντος στην εγχώρια αγορά της χώρας καταγωγής·
β) τα πραγματικά ποσά που εφαρμόζονται από τον εκάστοτε εξαγωγέα ή παραγωγό στην παραγωγή και τις πωλήσεις, κατά τις συνήθεις εμπορικές πράξεις, της ίδιας γενικής κατηγορίας προϊόντων στην εγχώρια αγορά της χώρας καταγωγής·
γ) οποιαδήποτε άλλη εύλογη μέθοδο, υπό την προϋπόθεση ότι το προκύπτον βάσει αυτής ποσό κέρδους δεν υπερβαίνει το κέρδος που πραγματοποιούν υπό κανονικές συνθήκες άλλοι εξαγωγείς ή παραγωγοί σε σχέση με τις πωλήσεις προϊόντων της ιδίας γενικής κατηγορίας στην εγχώρια αγορά της χώρας καταγωγής.
[...]
Β. Τιμή εξαγωγής
[...]
Γ. Σύγκριση
10. Μεταξύ της τιμής εξαγωγής και της κανονικής αξίας διεξάγεται δίκαιη σύγκριση. Η σύγκριση αυτή αφορά το ίδιο στάδιο εμπορίας και πωλήσεις πραγματοποιηθείσες σε ημερομηνίες όσο το δυνατόν εγγύτερες, λαμβάνονται δε δεόντως υπόψη άλλες διαφορές που επηρεάζουν τη συγκρισιμότητα των τιμών. Όταν η κανονική αξία και η τιμή εξαγωγής που διαμορφώνεται δεν πληρούν αυτές τις προϋποθέσεις σύγκρισης, πραγματοποιούνται προσαρμογές για κάθε περίπτωση, με βάση τα ατομικά της στοιχεία προκειμένου να ληφθούν δεόντως υπόψη διαφορές των παραγόντων για τους οποίους προβάλλεται ο ισχυρ[ισμ]ός και αποδεικνύεται ότι επηρεάζουν τις τιμές και, κατ’ επέκταση, τη συγκρισιμότητα των τιμών. Πρέπει να αποφεύγεται οποιαδήποτε επανάληψη προσαρμογής που έχει ήδη γίνει, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για εκπτώσεις επί της τιμής και επιστροφές, για τις ποσότητες και για το στάδιο εμπορίας. Όταν πληρούνται οι προκαθορισμένες προϋποθέσεις, είναι δυνατό να πραγματοποιούνται προσαρμογές, όσον αφορά τους ακόλουθους παράγοντες:
[...]
ι) Μετατροπές νομισμάτων
Όταν για τη σύγκριση της τιμής απαιτείται μετατροπή νομισμάτων, η μετατροπή αυτή διενεργείται με τη χρήση της συναλλαγματικής ισοτιμίας κατά την ημερομηνία πώλησης, εκτός αν μια πώληση συναλλάγματος σε προθεσμιακές αγορές συνδέεται άμεσα με την υπό εξέταση εξαγωγική πώληση, οπότε λαμβάνεται υπόψη η συναλλαγματική ισοτιμία της προθεσμιακής πώλησης. Κατά κανόνα, ως ημερομηνία πώλησης λαμβάνεται η ημερομηνία του τιμολογίου, αλλά είναι δυνατόν να ληφθεί υπόψη η ημερομηνία της συμβάσεως, της εντολής αγοράς ή της επιβεβαίωσης εντολής, αν οι τελευταίες αυτές ημερομηνίες κρίνονται καταλληλότερες για τον καθορισμό των ουσιωδών όρων της πώλησης. Δεν λαμβάνονται υπόψη τυχόν διακυμάνσεις των συναλλαγματικών ισοτιμιών, ενώ στους εξαγωγείς παραχωρούνται 60 ημέρες προκειμένου να προσαρμοσθούν σε σταθερές αυξομειώσεις των συναλλαγματικών ισοτιμιών κατά τη διάρκεια της υπό έρευνα περιόδου.
[...]»
6 Το άρθρο 6 του κανονισμού αυτού, το οποίο φέρει τον τίτλο «Έρευνα», ορίζει τα ακόλουθα:
«1. Μετά την κίνηση της διαδικασίας, η [Ευρωπαϊκή] Επιτροπή, ενεργώντας σε συνεργασία με τα κράτη μέλη, αρχίζει έρευνα σε επίπεδο [Ευρωπαϊκής] Ένωσης. Η έρευνα αυτή αφορά τόσο το ντάμπινγκ, όσο και τη ζημία, και διεξάγεται και για τα δύο ταυτοχρόνως.
Προκειμένου να εξαχθούν αντιπροσωπευτικά συμπεράσματα, επιλέγεται μια περίοδος έρευνας η οποία, στην περίπτωση του ντάμπινγκ, συνήθως καλύπτει διάστημα όχι βραχύτερο των έξι μηνών αμέσως πριν από την έναρξη της διαδικασίας.
Κατά κανόνα, τυχόν πληροφορίες που αναφέρονται σε χρονικό διάστημα μεταγενέστερο της περιόδου έρευνας δεν λαμβάνονται υπόψη.
2. Στα μέρη που λαμβάνουν τα ερωτηματολόγια που χρησιμοποιούνται σε έρευνα αντιντάμπινγκ τάσσεται προθεσμία 30 ημερών τουλάχιστον για να απαντήσουν. Για τους εξαγωγείς η προθεσμία άρχεται από την ημερομηνία παραλαβής του ερωτηματολογίου, το οποίο εν προκειμένω τεκμαίρεται ότι λαμβάνεται μία εβδομάδα μετά την ημερομηνία αποστολής του στον εξαγωγέα ή διαβίβασής του στον ενδεδειγμένο διπλωματικό εκπρόσωπο της χώρας εξαγωγής. Είναι δυνατό να επιτραπεί παράταση της ανωτέρω τριακονθήμερης προθεσμίας, αφού ληφθούν δεόντως υπόψη οι προθεσμίες που ισχύουν για την έρευνα εφόσον το μέρος αποδεικνύει ότι υπάρχουν βάσιμοι λόγοι για την παράταση αυτή, από άποψη των ειδικών περιστάσεών της.
[...]»
7 Το άρθρο 16 του εν λόγω κανονισμού, το οποίο φέρει τον τίτλο «Επιτόπιες επαληθεύσεις», έχει ως ακολούθως:
«1. Η Επιτροπή, όποτε το κρίνει σκόπιμο, πραγματοποιεί επιτόπιες επαληθεύσεις προκειμένου να εξετάσει τα στοιχεία που τηρούν οι εισαγωγείς, οι εξαγωγείς, οι έμποροι, οι αντιπρόσωποι, οι παραγωγοί και οι εμπορικές ενώσεις και οργανισμοί, και να επαληθεύσει τα στοιχεία που έχουν προσκομισθεί για το ντάμπινγκ και τη ζημία. Η Επιτροπή δύναται να επιλέξει να μην πραγματοποιήσει επιτόπια επαλήθευση, εφόσον δεν έχει παρασχεθεί προσήκουσα και εμπρόθεσμη απάντηση.
2. Η Επιτροπή δύναται, όταν είναι αναγκαίο, να διενεργεί έρευνες σε τρίτες χώρες, υπό την προϋπόθεση ότι εξασφαλίζει τη συγκατάθεση των εμπλεκόμενων επιχειρήσεων και επιπλέον ότι έχει ενημερώσει τους εκπροσώπους της κυβέρνησης της οικείας χώρας, χωρίς αυτή η τελευταία να διατυπώσει αντίρρηση για τη διενέργεια της έρευνας. Το συντομότερο δυνατό μετά την εξασφάλιση της συγκατάθεσης των εμπλεκόμενων επιχειρήσεων, η Επιτροπή οφείλει να γνωστοποιεί στις αρχές της χώρας εξαγωγής τις ονομασίες και τις διευθύνσεις των επιχειρήσεων στις εγκαταστάσεις των οποίων πρόκειται να πραγματοποιηθεί επιτόπια επαλήθευση, καθώς και τις συμφωνηθείσες ημερομηνίες.
3. Οι εμπλεκόμενες επιχειρήσεις ενημερώνονται σχετικά με τον χαρακτήρα των στοιχείων που πρόκειται να επαληθευτούν κατά τη διάρκεια της επιτόπιας επαλήθευσης, καθώς και σχετικά με οποιοδήποτε επιπλέον στοιχείο που πρέπει να παρασχεθεί κατά τη διάρκεια της επαλήθευσης αυτής, αν και αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι δυνατό να ζητούνται κατά τη διάρκεια της έρευνας περαιτέρω στοιχεία που κρίνονται χρήσιμα με βάση τις πληροφορίες που έχουν ήδη συγκεντρωθεί.
[...]»
8 Κατά το άρθρο 18 του ίδιου κανονισμού, το οποίο φέρει τον τίτλο «Άρνηση συνεργασίας»:
«[...]
3. Αν οι πληροφορίες που προσκομίζει ένα ενδιαφερόμενο μέρος δεν είναι ενδεχομένως άρτιες από κάθε άποψη, λαμβάνονται οπωσδήποτε υπόψη, υπό την προϋπόθεση ότι οι ενδεχόμενες ελλείψεις δεν είναι τέτοιες ώστε να δυσχεραίνουν υπέρμετρα τη συναγωγή συμπεράσματος με ικανοποιητική ακρίβεια και υπό την προϋπόθεση ότι οι εν λόγω πληροφορίες υποβάλλονται με τον δέοντα τρόπο και εγκαίρως, ότι είναι επαληθεύσιμες και ότι το οικείο μέρος έχει επιδείξει κάθε δυνατή επιμέλεια.
[...]
6. Αν ένα ενδιαφερόμενο μέρος αρνείται να συνεργασθεί ή συνεργάζεται μεν, αλλά μόνον εν μέρει και με τον τρόπο αυτό εμποδίζεται η πρόσβαση σε χρήσιμες πληροφορίες, το τελικό αποτέλεσμα ενδέχεται να είναι λιγότερο ευνοϊκό για το εν λόγω μέρος από ό,τι θα ήταν αν είχε δεχθεί να συνεργασθεί.»
Το ιστορικό της διαφοράς
9 Στις σκέψεις 2 έως 10 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το ιστορικό της διαφοράς συνοψίζεται ως εξής.
«2 Οι προσφεύγουσες είναι εταιρίες τουρκικού δικαίου. Η Erdemir και η Isdemir δραστηριοποιούνται στην παραγωγή και την πώληση πλατέων προϊόντων θερμής έλασης. Η Ersem είναι ο συνδεδεμένος έμπορός τους.
3 Στις 14 Μαΐου 2020, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κίνησε έρευνα αντιντάμπινγκ όσον αφορά τις εισαγωγές στην Ευρωπαϊκή Ένωση ορισμένων πλατέων προϊόντων θερμής έλασης από σίδηρο, μη κραματοποιημένο χάλυβα ή άλλο κραματοποιημένο χάλυβα (στο εξής: υπό εξέταση προϊόν) καταγωγής Τουρκίας (στο εξής: έρευνα).
4 Η έρευνα κάλυψε το χρονικό διάστημα από την 1η Ιανουαρίου έως τις 31 Δεκεμβρίου 2019 (στο εξής: περίοδος έρευνας). Η εξέταση των συναφών για την εκτίμηση της ζημίας τάσεων κάλυψε το χρονικό διάστημα από την 1η Ιανουαρίου 2016 έως το τέλος της περιόδου έρευνας. Οι προσφεύγουσες υπέβαλαν τις γραπτές παρατηρήσεις τους κατά τη διάρκεια της έρευνας.
5 Οι προσφεύγουσες επελέγησαν μεταξύ των τριών Τούρκων εξαγωγέων του δείγματος και υπέβαλαν απάντηση στο ερωτηματολόγιο στις 7 Ιουλίου 2020 καθώς και απαντήσεις σε αίτηση παροχής πρόσθετων πληροφοριών στις 26 Αυγούστου 2020 (για την Erdemir), στις 10 Σεπτεμβρίου 2020 (για την Isdemir) και στις 21 Σεπτεμβρίου 2020 (για την Ersem).
6 Από τις 28 Σεπτεμβρίου έως τις 9 Οκτωβρίου 2020 πραγματοποιήθηκε διασταυρούμενος έλεγχος εξ αποστάσεως.
7 Στις 6 Ιανουαρίου 2021, η Επιτροπή εξέδωσε τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 2021/9, για την επιβολή προσωρινού δασμού αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές ορισμένων πλατέων προϊόντων θερμής έλασης από σίδηρο, μη κραματοποιημένο χάλυβα ή άλλο κραματοποιημένο χάλυβα καταγωγής Τουρκίας (ΕΕ 2021, L 3, σ. 4), επιβάλλοντας στις προσφεύγουσες προσωρινό δασμό αντιντάμπινγκ ύψους 5,4 % για τις εξαγωγές τους του υπό εξέταση προϊόντος στην Ένωση.
8 Στις 23 Απριλίου 2021, η Επιτροπή κοινοποίησε στις προσφεύγουσες τα οριστικά πραγματικά περιστατικά και τις εκτιμήσεις βάσει των οποίων σκόπευε να επιβάλει οριστικούς δασμούς αντιντάμπινγκ.
9 Στις 6 Μαΐου 2021, η Επιτροπή κοινοποίησε στις προσφεύγουσες συμπληρωματικά τελικά συμπεράσματα, βάσει των οποίων οι δασμοί αντιντάμπινγκ που σκόπευε να επιβάλει στις προσφεύγουσες καθορίστηκαν σε 5 %. Οι προσφεύγουσες υπέβαλαν τις παρατηρήσεις τους επί των εν λόγω συμπερασμάτων στις 10 Μαΐου 2021.
10 Στις 5 Ιουλίου 2021, η Επιτροπή εξέδωσε τον [επίδικο] κανονισμό, για την επιβολή δασμού αντιντάμπινγκ ύψους 5 % στις εισαγωγές στην Ένωση του παραγόμενου από τις προσφεύγουσες υπό εξέταση προϊόντος.»
Η διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση
10 Με δικόγραφο που κατέθεσαν στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 29 Σεπτεμβρίου 2021, οι πρωτοδίκως προσφεύγουσες και νυν αναιρεσείουσες άσκησαν προσφυγή ακυρώσεως του επίδικου κανονισμού.
11 Προς στήριξη της προσφυγής τους, οι πρωτοδίκως προσφεύγουσες και νυν αναιρεσείουσες προέβαλαν τέσσερις λόγους. Ο πρώτος λόγος ακυρώσεως αφορούσε παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 5, παράγραφος 10, πρώτη έως τρίτη και πέμπτη περίοδος, καθώς και παράγραφος 10, στοιχείο ιʹ, του βασικού κανονισμού. Ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως αφορούσε παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιʹ, του βασικού κανονισμού και του άρθρου 2.4 της συμφωνίας αντιντάμπινγκ καθώς και παραβίαση της αρχής της χρηστής διοικήσεως, λόγω της απορρίψεως, εκ μέρους της Επιτροπής, προσαρμογής για τα κέρδη και τις ζημίες αντιστάθμισης. Με τον τρίτο λόγο ακυρώσεως, οι πρωτοδίκως προσφεύγουσες και νυν αναιρεσείουσες προέβαλαν παράβαση του άρθρου 2, παράγραφοι 5 και 6, καθώς και παράγραφος 10, πρώτη έως τρίτη περίοδος, του βασικού κανονισμού. Τέλος, ο τέταρτος λόγος ακυρώσεως αφορούσε παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 6, του βασικού κανονισμού καθώς και του άρθρου 2.2.2 της συμφωνίας αντιντάμπινγκ.
12 Με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε τους τέσσερις λόγους ακυρώσεως και, συνακόλουθα, την προσφυγή στο σύνολό της.
Τα αιτήματα των διαδίκων ενώπιον του Δικαστηρίου
13 Με την υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως, οι πρωτοδίκως προσφεύγουσες και νυν αναιρεσείουσες (στο εξής: αναιρεσείουσες) ζητούν από το Δικαστήριο:
– να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση·
– να ακυρώσει τον επίδικο κανονισμό, και
– να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα τόσο της αναιρετικής διαδικασίας όσο και της διαδικασίας ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, και
– επικουρικώς:
– να αναπέμψει την υπόθεση ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου·
– να επιφυλαχθεί ως προς τα δικαστικά έξοδα αμφοτέρων των βαθμών δικαιοδοσίας.
14 Η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο:
– να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως και
– να καταδικάσει τις αναιρεσείουσες στα δικαστικά έξοδα.
Επί της αιτήσεως αναιρέσεως
15 Προς στήριξη της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως, οι αναιρεσείουσες προβάλλουν οκτώ λόγους. Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως προβάλλεται έλλειψη αιτιολογίας και παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιʹ, του βασικού κανονισμού, λόγω εσφαλμένης ερμηνείας του επιχειρήματος που προέβαλαν οι αναιρεσείουσες πρωτοδίκως, κατά το οποίο όλα τα αριθμητικά στοιχεία είχαν προσκομιστεί στο ίδιο νόμισμα και, συνεπώς, η συμπληρωματική μετατροπή στην οποία προέβη η Επιτροπή δεν ήταν αναγκαία. Προς στήριξη του δευτέρου λόγου αναιρέσεως, οι αναιρεσείουσες προβάλλουν παράβαση της υποχρέωσης συνεκτίμησης των συμφωνιών του ΠΟΕ για την ερμηνεία των διατάξεων του βασικού κανονισμού. Με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως, οι αναιρεσείουσες προσάπτουν στο Γενικό Δικαστήριο ότι παρέβη το άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιʹ, του βασικού κανονισμού καθόσον έκρινε ότι το άρθρο 2, παράγραφος 5, του κανονισμού αυτού δεν προβλέπει καμία υποχρέωση χρήσης συγκεκριμένης συναλλαγματικής ισοτιμίας. Με τον τέταρτο λόγο αναιρέσεως, οι αναιρεσείουσες υποστηρίζουν ότι το Γενικό Δικαστήριο παραμόρφωσε τα αποδεικτικά στοιχεία, καθόσον έκρινε ότι είχαν ζητήσει και ανταποκριθεί θετικά στο ενδεχόμενο μηνιαίας μετατροπής και ότι οι ίδιες είχαν εφαρμόσει μια τέτοια μετατροπή. Με τον πέμπτο λόγο αναιρέσεως, οι αναιρεσείουσες προσάπτουν στο Γενικό Δικαστήριο ότι επέβαλε υπέρμετρο βάρος απόδειξης απαιτώντας την παροχή νέων πληροφοριών σχετικά με το κόστος παραγωγής σε τουρκικές λίρες. Ο έκτος λόγος αναιρέσεως αφορά εσφαλμένη ερμηνεία του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιʹ, του βασικού κανονισμού. Ο έβδομος λόγος αναιρέσεως αντλείται από έλλειψη αιτιολογίας της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, καθόσον το Γενικό Δικαστήριο δεν εξέτασε μέρος των επιχειρημάτων που προέβαλαν πρωτοδίκως οι αναιρεσείουσες. Τέλος, με τον όγδοο λόγο αναιρέσεως, οι αναιρεσείουσες υποστηρίζουν ότι το Γενικό Δικαστήριο ερμήνευσε εσφαλμένως τη νομολογία του Δικαστηρίου και του Γενικού Δικαστηρίου σχετικά με την υποχρέωση παροχής πληροφοριών που βαρύνει τους παραγωγούς-εξαγωγείς τους οποίους αφορά έρευνα αντιντάμπινγκ και προσέδωσε στην εν λόγω υποχρέωση περιεχόμενο που ενέχει τον κίνδυνο εξαλείψεως της υποχρέωσης επιμέλειας και χρηστής διοικήσεως την οποία υπέχει η Επιτροπή.
Επί του πρώτου λόγου αναιρέσεως
Επιχειρηματολογία των διαδίκων
16 Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, οι αναιρεσείουσες υποστηρίζουν, κατ’ ουσίαν, ότι, στις σκέψεις 45, 47 έως 49 και 68 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο, αφενός, παρέβη την υποχρέωση αιτιολογήσεως που υπέχει, καθόσον ερμήνευσε εσφαλμένως το επιχείρημα που προέβαλαν οι αναιρεσείουσες πρωτοδίκως, κατά το οποίο μετατροπή νομισμάτων μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνον όταν είναι αναγκαία, και, αφετέρου, εφάρμοσε εσφαλμένως το άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιʹ, του βασικού κανονισμού.
17 Κατά τις αναιρεσείουσες, το Γενικό Δικαστήριο εξέτασε το ζήτημα αν οι μετατροπές νομισμάτων ήταν γενικώς αναγκαίες, ενώ οι αναιρεσείουσες είχαν ήδη μετατρέψει όλες τις συναλλαγές που δεν εκφράζονταν σε δολάρια Ηνωμένων Πολιτειών στο νόμισμα αυτό, το οποίο ήταν το λογιστικό τους νόμισμα, για τους σκοπούς της λογιστικής καταχώρισής τους κατά την ημερομηνία της συναλλαγής. Ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου αμφισβητήθηκε η μεταγενέστερη μετατροπή στην οποία προέβη η Επιτροπή, δεδομένου ότι αυτή δεν ήταν αναγκαία για να καταστεί δυνατή η διενέργεια δίκαιης σύγκρισης. Συγκεκριμένα, όλα τα κρίσιμα στοιχεία που ήταν αναγκαία για τη σύγκριση των τιμών (οι πωλήσεις στην εγχώρια αγορά, οι εξαγωγικές πωλήσεις, το κόστος παραγωγής καθώς και τα αριθμητικά στοιχεία σχετικά με τα έξοδα πώλησης, τα γενικά και τα διοικητικά έξοδα) είχαν δηλωθεί σε δολάρια Ηνωμένων Πολιτειών, οπότε δεν συνέτρεχε λόγος να γίνει μετατροπή βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιʹ, του βασικού κανονισμού. Κατά συνέπεια, η δεύτερη μετατροπή στην οποία προέβη η Επιτροπή ήταν περιττή και, ως εκ τούτου, μη σύμφωνη προς τη διάταξη αυτή.
18 Ωστόσο, το Γενικό Δικαστήριο δεν εξέτασε την αναγκαιότητα της δεύτερης αυτής μετατροπής νομισμάτων υπό το πρίσμα των κριτηρίων που το ίδιο διατύπωσε, κατά τα οποία εναπόκειται στην Επιτροπή να δικαιολογήσει τις μετατροπές που πραγματοποιούνται σχετικά με τις εξαγωγικές πωλήσεις, τις εγχώριες πωλήσεις και το κόστος παραγωγής. Η παράλειψη αυτή συνιστά έλλειψη αιτιολογίας καθώς και εσφαλμένη εφαρμογή του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιʹ, του βασικού κανονισμού. Αφορά επίσης τη σκέψη 68 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, κατά την οποία ήταν αναγκαία η μετατροπή του κόστους παραγωγής σε τουρκικές λίρες, αφ’ ης στιγμής είχε κριθεί αναγκαία η μετατροπή των τιμών εξαγωγής και της κανονικής αξίας στο νόμισμα αυτό προκειμένου να διασφαλιστεί δίκαιη σύγκριση, κατά την έννοια του άρθρου 2, παράγραφος 10, του κανονισμού αυτού.
19 Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι αβάσιμος και αλυσιτελής.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
20 Κατά πάγια νομολογία, από την αιτιολογία μιας αποφάσεως πρέπει να προκύπτει με σαφήνεια και χωρίς αμφισημία η συλλογιστική του Γενικού Δικαστηρίου, ώστε να παρέχεται η δυνατότητα στους μεν ενδιαφερομένους να γνωρίζουν τους λόγους για τους οποίους ελήφθη η απόφαση, στο δε Δικαστήριο να ασκήσει τον δικαιοδοτικό έλεγχό του (αποφάσεις της 13ης Ιανουαρίου 2022, Γερμανία – Ville de Paris κ.λπ. κατά Επιτροπής, C‑177/19 P έως C‑179/19 P, EU:C:2022:10, σκέψη 37 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και της 14ης Νοεμβρίου 2024, LE κατά Επιτροπής, C‑781/22 P, EU:C:2024:960, σκέψη 73).
21 Επιπλέον, δυνάμει του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιʹ, του βασικού κανονισμού, μπορεί να πραγματοποιηθεί προσαρμογή υπό τη μορφή μετατροπής νομισμάτων προκειμένου να διασφαλιστεί δίκαιη σύγκριση μεταξύ της τιμής εξαγωγής και της κανονικής αξίας.
22 Εν προκειμένω, αντιθέτως προς ό,τι ισχυρίζονται οι αναιρεσείουσες, το Γενικό Δικαστήριο εξέτασε το ζήτημα αν ήταν αναγκαία η «μεταγενέστερη» μετατροπή νομισμάτων, η οποία αντιστοιχεί στη «δεύτερη» μετατροπή στην οποία αναφέρονται οι αναιρεσείουσες. Προτού εκτιμήσει, στη σκέψη 49 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, τη νομιμότητα της εν λόγω μετατροπής, το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε σαφώς ότι οι αναιρεσείουσες είχαν προσκομίσει στοιχεία προερχόμενα από τα λογιστικά τους βιβλία τα οποία είχαν μετατρέψει σε δολάρια Ηνωμένων Πολιτειών. Συνακόλουθα, στη σκέψη 44 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε ότι οι διάδικοι δεν αμφισβητούσαν το γεγονός ότι το δολάριο Ηνωμένων Πολιτειών ήταν το κύριο λογιστικό νόμισμα των αναιρεσειουσών. Στη σκέψη 45 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε ότι, «βάσει των λογιστικών εκθέσεων [των αναιρεσειουσών], η Επιτροπή μετέτρεψε σε τουρκικές λίρες, αφενός, στοιχεία που είχαν παρασχεθεί σε δολάρια Ηνωμένων Πολιτειών, ήτοι τις εγχώριες πωλήσεις, τις εξαγωγικές πωλήσεις, τις προσαρμογές επί των πωλήσεων και το κόστος παραγωγής, μέσω του ευρώ, και, αφετέρου, τις εξαγωγικές πωλήσεις που είχαν τιμολογηθεί από τις [αναιρεσείουσες] σε ευρώ». Εν συνεχεία, το Γενικό Δικαστήριο υπενθύμισε, στη σκέψη 46 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η Επιτροπή είχε δικαιολογήσει «τις εν λόγω μετατροπές» στην αιτιολογική σκέψη 127 του επίδικου κανονισμού. Στην εν λόγω αιτιολογική σκέψη, η Επιτροπή επισήμανε, κατ’ ουσίαν, ότι, πρώτον, είχε διαπιστώσει ότι οι αναιρεσείουσες είχαν πραγματοποιήσει συναλλαγές σε δολάρια Ηνωμένων Πολιτειών, σε ευρώ και σε τουρκικές λίρες και ότι, ως εκ τούτου, οι μετατροπές νομισμάτων ήταν απαραίτητες για να εκφραστούν οι αξίες σε ένα νόμισμα που θα καθιστούσε δυνατή τη σύγκριση. Δεύτερον, η Επιτροπή ανέφερε ότι δεν είχε αμφισβητήσει το γεγονός ότι οι αναιρεσείουσες είχαν μετατρέψει οι ίδιες όλα τα ποσά σε δολάρια Ηνωμένων Πολιτειών καθώς το δολάριο Ηνωμένων Πολιτειών ήταν το λογιστικό τους νόμισμα. Ωστόσο, το εν λόγω θεσμικό όργανο έκρινε ενδεδειγμένο να χρησιμοποιήσει το νόμισμα της οικείας χώρας, ήτοι την τουρκική λίρα, για τους σκοπούς της σύγκρισης μεταξύ της κανονικής αξίας και της τιμής εξαγωγής.
23 Στη σκέψη 47 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η μετατροπή νομισμάτων ήταν αναγκαία προκειμένου να καταστεί δυνατό να διεξαχθεί μια τέτοια δίκαιη σύγκριση, δεδομένου ότι, όπως είχαν αναγνωρίσει οι αναιρεσείουσες, οι εξαγωγικές πωλήσεις τους προς την Ένωση είχαν πραγματοποιηθεί σε ευρώ και σε δολάρια Ηνωμένων Πολιτειών, ενώ όλα τα τιμολόγια εγχώριων πωλήσεων, πλην ενός τιμολογίου της Ersem, εκφράζονταν σε τουρκικές λίρες, το δε δολάριο Ηνωμένων Πολιτειών αναφερόταν μόνον ως συμπληρωματικό νόμισμα. Επιπλέον, μετά την εξόφληση του τιμολογίου, η πληρωμή εκφραζόταν σε οποιοδήποτε από τα νομίσματα αυτά.
24 Κρίνοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο, το Γενικό Δικαστήριο δεν παρέβη το άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιʹ, του βασικού κανονισμού. Ειδικότερα, η διάταξη αυτή δεν υποχρέωνε την Επιτροπή να λάβει υπόψη το νόμισμα το οποίο οι αναιρεσείουσες χρησιμοποιούσαν κατά δήλωσή τους για τις λογιστικές τους πράξεις. Όπως ορθώς έκρινε το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 48 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, όταν μια τέτοια μετατροπή αποδεικνύεται αναγκαία, το άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιʹ, του βασικού κανονισμού δεν επιβάλλει στο εν λόγω θεσμικό όργανο την υποχρέωση να μετατρέψει το νόμισμα των εξαγωγικών πωλήσεων στο νόμισμα που ζητεί ο παραγωγός-εξαγωγέας. Συνακόλουθα, το γεγονός ότι οι ίδιες οι αναιρεσείουσες είχαν προβεί σε μετατροπή νομισμάτων για λογιστικούς σκοπούς δεν αρκεί προς απόδειξη του ότι η Επιτροπή παρέβη τη διάταξη αυτή όταν προέβη, βάσει της εν λόγω διάταξης, σε μετατροπή σε νόμισμα διαφορετικό από εκείνο που είχαν επιλέξει οι αναιρεσείουσες.
25 Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζουν οι αναιρεσείουσες, το Γενικό Δικαστήριο εξέτασε κατά τρόπο συγκεκριμένο, και όχι γενικώς, αν η «δεύτερη μετατροπή» στην οποία προέβη η Επιτροπή, ήτοι η μετατροπή σε τουρκικές λίρες, ήταν αναγκαία εν προκειμένω. Το Γενικό Δικαστήριο εξέτασε επίσης κατά τρόπο συγκεκριμένο αν τα αποδεικτικά στοιχεία που είχε προσκομίσει η Επιτροπή πληρούσαν τα κριτήρια που το ίδιο διατύπωσε, μεταξύ άλλων, στις σκέψεις 40, 42 και 43 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
26 Ενεργώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο, το Γενικό Δικαστήριο τήρησε την υποχρέωσή του αιτιολογήσεως και δεν παρέβη το άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιʹ, του βασικού κανονισμού.
27 Επομένως, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.
Επί του δευτέρου λόγου αναιρέσεως
Επιχειρηματολογία των διαδίκων
28 Ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως βάλλει κατά των σκέψεων 63, 66, 67 και 70 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως. Ο λόγος αυτός αντλείται από παράβαση της υποχρέωσης συνεκτίμησης των συμφωνιών του ΠΟΕ για την ερμηνεία των διατάξεων του βασικού κανονισμού.
29 Κατά τις αναιρεσείουσες, από τη σκέψη 31 της αποφάσεως της 20ής Ιανουαρίου 2022, Επιτροπή κατά Hubei Xinyegang Special Tube (C‑891/19 P, EU:C:2022:38), προκύπτει, μεταξύ άλλων, ότι η υπεροχή των συναπτομένων από την Ένωση διεθνών συμφωνιών επιβάλλει η ερμηνεία των διατάξεων του παραγώγου δικαίου της Ένωσης να συνάδει, στο μέτρο του δυνατού, προς τις εν λόγω συμφωνίες. Ωστόσο, στη σκέψη 63 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι το άρθρο 2.2.1.1 της συμφωνίας αντιντάμπινγκ «δεν επηρεάζει [...] την ερμηνεία που πρέπει να δοθεί στο άρθρο 2, παράγραφος 5, πρώτο εδάφιο, του βασικού κανονισμού».
30 Το Γενικό Δικαστήριο, αρνούμενο ωσαύτως αδικαιολόγητα να λάβει υπόψη το άρθρο 2.2.1.1 της συμφωνίας αντιντάμπινγκ, όπως έχει ερμηνευθεί από τις ειδικές ομάδες και από το δευτεροβάθμιο δικαιοδοτικό όργανο του ΠΟΕ, για τους σκοπούς της ερμηνείας του άρθρου 2, παράγραφος 5, πρώτο εδάφιο, του βασικού κανονισμού, αγνόησε τους περιορισμούς που επιβάλλονται στην ευχέρεια την οποία διαθέτουν οι αρμόδιες για την έρευνα αρχές να μην παραπέμπουν στα στοιχεία παραγωγού-εξαγωγέα. Συνακόλουθα, η Επιτροπή έπρεπε, εν προκειμένω, να έχει δικαιολογήσει την ύπαρξη «επιτακτικού λόγου» για τη μη παραπομπή στα στοιχεία των αναιρεσειουσών, αιτιολόγηση την οποία δεν παρέσχε.
31 Επιπλέον, η χρήση της φράσης «με βάση τα στοιχεία» στο άρθρο 2, παράγραφος 5, του βασικού κανονισμού δεν σημαίνει ότι η αρμόδια για την έρευνα αρχή μπορεί να προσαρμόζει ή να επεξεργάζεται ελεύθερα τα στοιχεία. Βεβαίως, από το άρθρο 2, παράγραφος 5, τρίτο εδάφιο, δεύτερη περίοδος, του βασικού κανονισμού προκύπτει ότι η αρμόδια για την έρευνα αρχή έχει τη δυνατότητα να προβεί σε ορισμένες προσαρμογές του κόστους προκειμένου να επιτύχει ακριβέστερο υπολογισμό και να διασφαλίσει μια πραγματική σχέση μεταξύ των δαπανών που αντανακλώνται στις καταγραφές της εταιρίας και των δαπανών που συνδέονται με την παραγωγή και την πώληση του συγκεκριμένου υπό εξέταση προϊόντος. Ωστόσο, κατά τις αναιρεσείουσες, το ζήτημα αυτό δεν τέθηκε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, δεδομένου ότι η Επιτροπή δέχθηκε την κατανομή των εξόδων την οποία είχαν χρησιμοποιήσει οι αναιρεσείουσες.
32 Ως εκ τούτου, το Γενικό Δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη τη νομολογία των ειδικών ομάδων και του δευτεροβάθμιου δικαιοδοτικού οργάνου του ΠΟΕ κρίνοντας, στη σκέψη 66 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι «η Επιτροπή δεν υποχρεούται να βασίζεται, χωρίς να προβαίνει σε καμία επαλήθευση, στα στοιχεία που προσκόμισε το ενδιαφερόμενο μέρος κατά τη διάρκεια της έρευνας και [...] δεν υποχρεούται να τα χρησιμοποιήσει ως έχουν».
33 Η Επιτροπή ζητεί την απόρριψη του λόγου αυτού αναιρέσεως, ο οποίος στηρίζεται σε εσφαλμένη ερμηνεία της σκέψης 63 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως. Επιπλέον, ο λόγος αυτός αναιρέσεως, καθόσον βάλλει κατά των σκέψεων 67 και 70 της αποφάσεως αυτής, είναι αλυσιτελής. Εν πάση περιπτώσει, κατά την Επιτροπή, ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι αβάσιμος.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
34 Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως στηρίζεται σε εσφαλμένη ερμηνεία της σκέψης 63 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, με την οποία το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι «[τ]ο άρθρο 2.2.1.1 της συμφωνίας αντιντάμπινγκ, το οποίο επικαλούνται οι [αναιρεσείουσες], περιέχει σχεδόν πανομοιότυπη διατύπωση και δεν επηρεάζει επομένως την ερμηνεία που πρέπει να δοθεί στο άρθρο 2, παράγραφος 5, πρώτο εδάφιο, του βασικού κανονισμού».
35 Συγκεκριμένα, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζουν οι αναιρεσείουσες, από την ανωτέρω εκτίμηση προκύπτει ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν αρνήθηκε να λάβει υπόψη το άρθρο 2.2.1.1 της συμφωνίας αντιντάμπινγκ ούτε τις σχετικές αποφάσεις των ειδικών ομάδων ή του δευτεροβάθμιου δικαιοδοτικού οργάνου του ΠΟΕ, αλλά, αντιθέτως, έλαβε υπόψη τη διατύπωση της εν λόγω διάταξης και επισήμανε ότι αυτή ήταν «σχεδόν πανομοιότυπη» με εκείνη του άρθρου 2, παράγραφος 5, του βασικού κανονισμού. Ενεργώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο, το Γενικό Δικαστήριο δεν έκρινε ότι το άρθρο 2.2.1.1 της συμφωνίας αντιντάμπινγκ δεν ασκούσε επιρροή αυτό καθεαυτό, αλλά ότι το γράμμα της διάταξης δεν περιείχε καμία πρόσθετη ένδειξη για τους σκοπούς της ερμηνείας του άρθρου 2, παράγραφος 5, του βασικού κανονισμού, λαμβανομένης υπόψη της σχεδόν πανομοιότυπης διατύπωσης των δύο αυτών διατάξεων.
36 Επιπλέον, δεν μπορεί να προσαφθεί στο Γενικό Δικαστήριο ότι δεν έλαβε υπόψη τις σχετικές αποφάσεις του ΠΟΕ όσον αφορά την ερμηνεία του άρθρου 2.2.1.1 της συμφωνίας αντιντάμπινγκ, των οποίων έγινε επίκληση πρωτοδίκως με το δικόγραφο της προσφυγής. Συγκεκριμένα, από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι το Γενικό Δικαστήριο, χωρίς να αμφισβητήσει την απόφαση της ειδικής ομάδας του ΠΟΕ η οποία μνημονεύεται στη σκέψη 69 της αποφάσεως αυτής, κατά την οποία μόνον αν η Επιτροπή μπορεί να δικαιολογήσει την ύπαρξη «επιτακτικού λόγου» μπορεί να αρνηθεί να λάβει υπόψη τις λογιστικές καταγραφές του οικείου παραγωγού, διαπίστωσε, στη σκέψη 70 της εν λόγω αποφάσεως, παραπέμποντας σε όσα είχε ήδη επισημάνει στη σκέψη 67 της αποφάσεως αυτής, ότι η Επιτροπή δεν είχε παραβλέψει τις λογιστικές καταγραφές των αναιρεσειουσών. A fortiori, το εν λόγω θεσμικό όργανο δεν όφειλε, επομένως, να δικαιολογήσει την ύπαρξη τέτοιου «επιτακτικού λόγου».
37 Κατά συνέπεια, από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση δεν προκύπτει ότι το Γενικό Δικαστήριο ερμήνευσε το άρθρο 2, παράγραφος 5, του βασικού κανονισμού υπό την έννοια ότι επιτρέπεται στην Επιτροπή να αποκλίνει από τα στοιχεία του παραγωγού-εξαγωγέα χωρίς να χρειάζεται να αποδείξει την ύπαρξη «επιτακτικού λόγου» ούτε ότι η Επιτροπή δεν έλαβε υπόψη τα στοιχεία αυτά εν προκειμένω.
38 Ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως, ο οποίος στηρίζεται, επομένως, σε εσφαλμένη ερμηνεία της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.
Επί του τρίτου λόγου αναιρέσεως
Επιχειρηματολογία των διαδίκων
39 Με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως, οι αναιρεσείουσες προσάπτουν στο Γενικό Δικαστήριο ότι παρέβη το άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιʹ, του βασικού κανονισμού καθόσον έκρινε, στη σκέψη 72 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι το άρθρο 2, παράγραφος 5, του κανονισμού αυτού δεν προβλέπει καμία υποχρέωση χρήσης συγκεκριμένης συναλλαγματικής ισοτιμίας.
40 Κατ’ ουσίαν, οι αναιρεσείουσες υποστηρίζουν ότι το Γενικό Δικαστήριο κακώς έκρινε, κατά την εκ μέρους του ερμηνεία του άρθρου 2, παράγραφος 5, του βασικού κανονισμού, ότι δεν υφίστατο καμία υποχρέωση όσον αφορά τη συναλλαγματική ισοτιμία που έπρεπε να χρησιμοποιηθεί για τη μετατροπή του κόστους παραγωγής, ενώ, αφενός, το άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιʹ, πρώτη περίοδος, του κανονισμού αυτού απαιτεί να χρησιμοποιείται η συναλλαγματική ισοτιμία που ισχύει κατά την ημερομηνία της συναλλαγής και, αφετέρου, το Γενικό Δικαστήριο έχει ήδη κρίνει ότι η διάταξη αυτή εφαρμόζεται στη μετατροπή του κόστους παραγωγής.
41 Η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι ο τρίτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος, για τον λόγο, αφενός, ότι οι αναιρεσείουσες δεν εκθέτουν με επαρκή ακρίβεια το επιχείρημα που προτίθενται να αντλήσουν από το άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιʹ, του βασικού κανονισμού και, αφετέρου, ότι, επικαλούμενες, για πρώτη φορά ενώπιον του Δικαστηρίου, την τελευταία αυτή διάταξη προς στήριξη του προβληθέντος ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου επιχειρήματός τους ότι η χρήση μηνιαίων συναλλαγματικών ισοτιμιών συνιστούσε παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 5, του βασικού κανονισμού, προβάλλουν νέο λόγο και μεταβάλλουν το αντικείμενο της ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου διαφοράς.
42 Επιπλέον, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι αλυσιτελής, λαμβανομένης υπόψη της κρίσης του Γενικού Δικαστηρίου που περιλαμβάνεται στη σκέψη 67 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, την οποία δεν αμφισβητούν οι αναιρεσείουσες. Εν πάση περιπτώσει, ο λόγος αυτός αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
43 Από το άρθρο 256, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ, από το άρθρο 58, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς και από το άρθρο 168, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, και από το άρθρο 169, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου προκύπτει ότι στην αίτηση αναιρέσεως πρέπει να προσδιορίζονται με ακρίβεια οι επίμαχες σκέψεις της αποφάσεως της οποίας ζητείται η αναίρεση, καθώς και τα νομικά επιχειρήματα τα οποία στηρίζουν κατά τρόπο συγκεκριμένο το αίτημα αυτό, άλλως η αίτηση αναιρέσεως ή ο οικείος λόγος αναιρέσεως είναι απαράδεκτα (απόφαση της 18ης Δεκεμβρίου 2025, Hamoudi κατά Frontex, C‑136/24 P, EU:C:2025:977, σκέψη 54 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
44 Επιπλέον, κατά πάγια νομολογία, η αναιρετική αρμοδιότητα του Δικαστηρίου περιορίζεται στην εκτίμηση της νομικής λύσεως που δόθηκε σε σχέση με τους ισχυρισμούς και τα επιχειρήματα που προβλήθηκαν πρωτοδίκως. Συνεπώς, οι διάδικοι δεν επιτρέπεται να προβάλουν για πρώτη φορά ενώπιον του Δικαστηρίου λόγο που δεν προέβαλαν ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, διότι άλλως θα τους παρεχόταν η δυνατότητα να υποβάλουν στην κρίση του Δικαστηρίου, του οποίου η αρμοδιότητα στις αναιρετικές διαδικασίες είναι περιορισμένη, διαφορά με αντικείμενο ευρύτερο της διαφοράς που εκδίκασε το Γενικό Δικαστήριο. Πάντως, ο αναιρεσείων μπορεί παραδεκτώς να ασκήσει αναίρεση προβάλλοντας, ενώπιον του Δικαστηρίου, λόγους και επιχειρήματα αντλούμενα από την ίδια την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση με τα οποία αμφισβητείται η νομική της ορθότητα (απόφαση της 6ης Οκτωβρίου 2021, Sigma Alimentos Exterior κατά Επιτροπής, C‑50/19 P, EU:C:2021:792, σκέψεις 38 έως 39 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
45 Εν προκειμένω, όσον αφορά το παραδεκτό του τρίτου λόγου αναιρέσεως, διαπιστώνεται, αφενός, ότι με αυτόν εκτίθεται, κατά τρόπο μη επιδεχόμενο αμφισβήτηση, το προβαλλόμενο σφάλμα και, επομένως, αυτός δεν είναι ασαφής, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η Επιτροπή. Συγκεκριμένα, οι αναιρεσείουσες επισήμαναν την επικρινόμενη σκέψη της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ήτοι τη σκέψη 72 αυτής, εκθέτοντας ότι το σφάλμα στο οποίο υπέπεσε το Γενικό Δικαστήριο, κατά την άποψή τους, συνίσταται στην κρίση του ότι το άρθρο 2, παράγραφος 5, του βασικού κανονισμού δεν προβλέπει καμία υποχρέωση χρήσης συγκεκριμένης συναλλαγματικής ισοτιμίας, ενώ, στη σκέψη 40 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, έκρινε ότι το άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιʹ, του κανονισμού αυτού είχε εφαρμογή στη μετατροπή του κόστους παραγωγής, όπερ συνεπάγεται την υποχρέωση χρήσης της συναλλαγματικής ισοτιμίας που ίσχυε κατά την ημερομηνία της πώλησης.
46 Αφετέρου, με το εισαγωγικό της δίκης δικόγραφο ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, οι αναιρεσείουσες είχαν υποστηρίξει ότι η χρήση μηνιαίας συναλλαγματικής ισοτιμίας αντί ημερήσιας ισοτιμίας, όπως προβλέπεται στο άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιʹ, του βασικού κανονισμού και την οποία οι αναιρεσείουσες χρησιμοποιούσαν για την τήρηση των λογιστικών τους βιβλίων, συνεπαγόταν παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 5, του κανονισμού αυτού. Ως εκ τούτου, στο μέτρο που, με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως, οι αναιρεσείουσες προσάπτουν, κατ’ ουσίαν, στο Γενικό Δικαστήριο ότι απέρριψε το επιχείρημα αυτό που είχαν προβάλει ενώπιόν του, ο λόγος αυτός δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι μεταβάλλει το αντικείμενο της ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου διαφοράς.
47 Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι ο τρίτος λόγος αναιρέσεως είναι παραδεκτός.
48 Επιπλέον, αντιθέτως προς όσα ισχυρίζεται η Επιτροπή, η σκέψη 67 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως δεν αρκεί για να δικαιολογήσει την κρίση του Γενικού Δικαστηρίου ότι η Επιτροπή μπορούσε να χρησιμοποιήσει μηνιαία συναλλαγματική ισοτιμία για τις μετατροπές στις οποίες προέβη το εν λόγω θεσμικό όργανο στο πλαίσιο της επαλήθευσης του κόστους παραγωγής των αναιρεσειουσών.
49 Όσον αφορά το βάσιμο του τρίτου λόγου αναιρέσεως, υπενθυμίζεται ότι, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 2, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού, η κανονική αξία του ομοειδούς προϊόντος μπορεί, υπό ειδικές συνθήκες, να υπολογιστεί με βάση το κόστος παραγωγής στη χώρα καταγωγής συν ένα εύλογο ποσό για τα έξοδα πώλησης, τα γενικά και διοικητικά έξοδα και τα κέρδη.
50 Επιπλέον, το άρθρο 2, παράγραφος 5, του βασικού κανονισμού διευκρινίζει, μεταξύ άλλων, ότι το κόστος υπολογίζεται καταρχήν με βάση τα στοιχεία που τηρεί το μέρος σε σχέση με το οποίο διεξάγεται έρευνα, υπό την προϋπόθεση ότι τα στοιχεία αυτά ανταποκρίνονται στις γενικώς παραδεδεγμένες αρχές της λογιστικής που ισχύουν στην οικεία χώρα και ότι αποδεικνύεται ότι τα στοιχεία αντανακλούν σε ικανοποιητικό βαθμό τις δαπάνες που συνδέονται με την παραγωγή και πώληση του υπό εξέταση προϊόντος. Σε αντίθετη περίπτωση, οι δαπάνες αυτές προσαρμόζονται ή καθορίζονται με βάση το κόστος άλλων παραγωγών ή εξαγωγέων στην ίδια χώρα, ή, όταν δεν υπάρχουν διαθέσιμα τέτοια στοιχεία ή δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν, πάνω σε κάθε άλλη εύλογη βάση.
51 Η τελευταία ως άνω διάταξη δεν περιέχει, ωστόσο, καμία αναφορά σε μετατροπή του ποσού των εν λόγω δαπανών που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη, εκφρασμένων σε συγκεκριμένο νόμισμα, ούτε, κατά μείζονα λόγο, στο είδος της συναλλαγματικής ισοτιμίας που πρέπει να χρησιμοποιείται κατά την εν λόγω μετατροπή.
52 Ως εκ τούτου, το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας ότι το άρθρο 2, παράγραφος 5, του βασικού κανονισμού δεν προβλέπει καμία υποχρέωση χρήσης συγκεκριμένου είδους συναλλαγματικής ισοτιμίας.
53 Η ανωτέρω εκτίμηση δεν αναιρείται από το γεγονός ότι το άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιʹ, του βασικού κανονισμού προβλέπει ότι πρέπει να πραγματοποιείται δίκαιη σύγκριση μεταξύ της τιμής εξαγωγής και της κανονικής αξίας και ότι μια τέτοια σύγκριση μπορεί να απαιτεί μετατροπή των νομισμάτων με τη χρήση, κατ’ αρχήν, της συναλλαγματικής ισοτιμίας που ισχύει κατά την ημερομηνία της πώλησης, εκτός αν μια πώληση συναλλάγματος σε προθεσμιακές αγορές συνδέεται άμεσα με την υπό εξέταση εξαγωγική πώληση, οπότε λαμβάνεται υπόψη η συναλλαγματική ισοτιμία της προθεσμιακής πώλησης.
54 Ειδικότερα, από το γράμμα της τελευταίας αυτής διάταξης προκύπτει σαφώς ότι η φράση «της συναλλαγματικής ισοτιμίας κατά την ημερομηνία πώλησης» την οποία περιέχει παραπέμπει στην τιμή των πωλήσεων και όχι στις δαπάνες που λαμβάνονται υπόψη για τον υπολογισμό της κανονικής αξίας.
55 Η ανωτέρω ερμηνεία συνάδει προς την ερμηνεία του αντιστοιχούντος στο άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιʹ, του βασικού κανονισμού άρθρου 2.4.1 της συμφωνίας αντιντάμπινγκ, όπως αυτή προκύπτει από την έκθεση της ειδικής ομάδας του ΠΟΕ, της 22ας Δεκεμβρίου 2000, στην υπόθεση Ηνωμένες Πολιτείες – Μέτρα αντιντάμπινγκ για τις λαμαρίνες από ανοξείδωτο χάλυβα σε κυλίνδρους και τα φύλλα και ταινίες ανοξείδωτου χάλυβα καταγωγής Κορέας (WT/DS 179/R), την οποία επικαλούνται οι αναιρεσείουσες, και η οποία αφορούσε, μεταξύ άλλων, το ζήτημα εάν είχαν πραγματοποιηθεί, για τους σκοπούς της δίκαιης σύγκρισης, μετατροπές νομισμάτων όσον αφορά τις τιμές, κατά παράβαση του άρθρου 2.4.1.
56 Συναφώς, επισημαίνεται ότι η ως άνω ερμηνεία του άρθρου 2.4.1 της συμφωνίας αντιντάμπινγκ, η οποία περιλαμβάνεται στις παραγράφους 6.9 έως 6.41 της έκθεσης αυτής, αφορά αποκλειστικά και μόνον τον κανόνα που διατυπώνεται στο πρώτο σκέλος της πρώτης περιόδου του άρθρου 2.4.1 της συμφωνίας αντιντάμπινγκ, κατά το οποίο η μετατροπή νομισμάτων πρέπει να πραγματοποιείται μόνον όταν είναι αναγκαία για τη δίκαιη σύγκριση. Αντιθέτως, η εν λόγω έκθεση ουδόλως αφορά την εφαρμογή επί του κόστους παραγωγής των λοιπών διατάξεων της πρώτης αυτής περιόδου, οι οποίες αφορούν τον καθορισμό της εφαρμοστέας κατά τη μετατροπή νομίσματος συναλλαγματικής ισοτιμίας με σκοπό τη δίκαιη σύγκριση.
57 Από τις προπαρατεθείσες σκέψεις προκύπτει ότι ο τρίτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.
Επί του τετάρτου λόγου αναιρέσεως
Επιχειρηματολογία των διαδίκων
58 Με τον τέταρτο λόγο αναιρέσεως, οι αναιρεσείουσες αμφισβητούν το γεγονός ότι το Γενικό Δικαστήριο μπορούσε βασίμως να κρίνει, στη σκέψη 73 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, πρώτον, ότι αυτές είχαν ζητήσει και ανταποκριθεί θετικά στη χρήση μηνιαίας συναλλαγματικής ισοτιμίας από την Επιτροπή τόσο για τις πωλήσεις όσο και για τα έξοδα και, δεύτερον, ότι οι ίδιες είχαν παράσχει από μόνες τους στο εν λόγω θεσμικό όργανο κατάλογο των πωλήσεων στην εγχώρια αγορά, οι οποίες εκφράζονταν σε δολάρια Ηνωμένων Πολιτειών και μετατράπηκαν σε τουρκικές λίρες με τη χρήση μηνιαίων συναλλαγματικών ισοτιμιών. Κρίνοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο, το Γενικό Δικαστήριο παραμόρφωσε τα αποδεικτικά στοιχεία που υποβλήθηκαν στην εκτίμησή του.
59 Συναφώς, οι αναιρεσείουσες ισχυρίζονται, κατ’ ουσίαν, ότι, αφού αμφισβήτησαν, κατά το προσωρινό στάδιο, τη μετατροπή νομισμάτων την οποία πραγματοποίησε η Επιτροπή, ζήτησαν να γίνει συνεπής χρήση των ειδών συναλλαγματικών ισοτιμιών για τη μετατροπή του κόστους παραγωγής και πώλησης. Αφού η Επιτροπή τροποποίησε, κατά το στάδιο της κοινοποίησης των τελικών πορισμάτων, τις χρησιμοποιηθείσες συναλλαγματικές ισοτιμίες, οι αναιρεσείουσες ανταποκρίθηκαν πράγματι θετικά στη συνεπή χρήση του ίδιου είδους συναλλαγματικής ισοτιμίας, ήτοι μηνιαίας συναλλαγματικής ισοτιμίας, μόνον όμως στο μέτρο που αυτό εξάλειφε τις σοβαρότερες στρεβλωτικές επιπτώσεις της προηγούμενης μεθόδου όσον αφορά τον υπολογισμό του περιθωρίου ντάμπινγκ και επισημαίνοντας, κατ’ ουσίαν, ότι το εκφρασθέν σε τουρκικές λίρες κόστος το οποίο χρησιμοποίησε η Επιτροπή δεν αντικατόπτριζε το κόστος παραγωγής της Erdemir και της Isdemir, όπως αυτό αποτυπωνόταν στα λογιστικά τους στοιχεία.
60 Κατά τις αναιρεσείουσες, από τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν μετά το στάδιο της κοινοποίησης των τελικών πορισμάτων προκύπτει ότι δεν είχαν ζητήσει τη χρήση μηνιαίας συναλλαγματικής ισοτιμίας, αλλά ότι είχαν απλώς και μόνον ανταποκριθεί «θετικά» στη χρήση ενός τέτοιου είδους συναλλαγματικής ισοτιμίας, στο μέτρο που αυτό ήταν συνεπές σε σχέση με την προηγούμενη μέθοδο που είχε χρησιμοποιήσει η Επιτροπή, και ότι είχαν εμμείνει εν συνεχεία στο επιχείρημά τους ότι η χρήση μηνιαίας συναλλαγματικής ισοτιμίας αντί ημερήσιας ισοτιμίας συνιστούσε παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 5, του βασικού κανονισμού. Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο παραμόρφωσε τα αποδεικτικά στοιχεία της δικογραφίας.
61 Ομοίως, η εκτίμηση, στη σκέψη 73 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι οι αναιρεσείουσες είχαν προσκομίσει κατάλογο των στοιχείων των πωλήσεων στην εγχώρια αγορά χρησιμοποιώντας μηνιαία συναλλαγματική ισοτιμία για τη μετατροπή και ο υπαινιγμός ότι οι αναιρεσείουσες είχαν κατ’ αυτόν τον τρόπο «συναινέσει» στη χρήση μηνιαίας συναλλαγματικής ισοτιμίας συνιστούν επίσης παραμόρφωση των αποδεικτικών στοιχείων. Ειδικότερα, ο εν λόγω κατάλογος προσκομίστηκε μόνον κατόπιν ρητού αιτήματος της Επιτροπής κατά τον διασταυρούμενο έλεγχο εξ αποστάσεως, προκειμένου να αποφευχθεί το ενδεχόμενο η Επιτροπή να αποφασίσει να συναγάγει τα συμπεράσματά της με βάση τα διαθέσιμα στοιχεία, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 18 του βασικού κανονισμού, με την αιτιολογία ότι δεν είχαν παρασχεθεί οι ζητηθείσες πληροφορίες.
62 Η Επιτροπή φρονεί ότι ο τέταρτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αλυσιτελής ή, εν πάση περιπτώσει, ως αβάσιμος.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
63 Υπενθυμίζεται ότι, κατά πάγια νομολογία, παραμόρφωση των αποδεικτικών στοιχείων υφίσταται ιδίως όταν το Γενικό Δικαστήριο υπερέβη προδήλως τα όρια της εύλογης εκτιμήσεως των στοιχείων αυτών. Η παραμόρφωση πρέπει να προκύπτει προδήλως από τα στοιχεία της δικογραφίας, χωρίς να απαιτείται να πραγματοποιηθεί νέα εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών και των αποδεικτικών στοιχείων. Συναφώς, δεν αρκεί να δειχθεί ότι ένα έγγραφο μπορεί να τύχει διαφορετικής ερμηνείας από εκείνη που δέχθηκε το Γενικό Δικαστήριο (πρβλ. απόφαση της 16ης Φεβρουαρίου 2023, Επιτροπή κατά Ιταλίας και Ισπανίας, C‑635/20 P, EU:C:2023:98, σκέψη 127 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
64 Εν προκειμένω, το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε, στη σκέψη 73 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι, «κατά την έρευνα, οι [αναιρεσείουσες] ζήτησαν ρητώς από την Επιτροπή να ακολουθήσει την ίδια προσέγγιση ως προς τις συναλλαγματικές ισοτιμίες για τις πωλήσεις και τα έξοδα με τη χρήση μηνιαίας συναλλαγματικής ισοτιμίας. Εν συνεχεία, κατά τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας, οι [αναιρεσείουσες] ανταποκρίθηκαν θετικά στην προσέγγιση της Επιτροπής η οποία συνίστατο στην ευθυγράμμιση των συναλλαγματικών ισοτιμιών, διά της χρήσης μηνιαίας ισοτιμίας. Επιπλέον, οι ίδιες οι [αναιρεσείουσες] συμπεριέλαβαν, στον κατάλογο “για κάθε συναλλαγή ξεχωριστά” των εγχώριων πωλήσεων τον οποίο προσκόμισαν ενώπιον της Επιτροπής, μια μέση μηνιαία συναλλαγματική ισοτιμία για τη μετατροπή των [δολαρίων Ηνωμένων Πολιτειών σε τουρκικές λίρες]».
65 Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι οι αναιρεσείουσες δεν απέδειξαν ότι από τα αποδεικτικά στοιχεία της δικογραφίας προέκυπτε προδήλως ότι είχαν απαιτήσει τη χρήση ημερήσιας συναλλαγματικής ισοτιμίας αντί μηνιαίας συναλλαγματικής ισοτιμίας.
66 Πιο συγκεκριμένα, καίτοι από τις παρατηρήσεις τους σε σχέση με την κοινοποίηση των τελικών πορισμάτων προκύπτει ότι οι αναιρεσείουσες θεωρούσαν ότι το κόστος παραγωγής το οποίο έλαβε υπόψη η Επιτροπή δεν αντικατόπτριζε το κόστος παραγωγής της Erdemir και της Isdemir, όπως αυτό αποτυπωνόταν στα λογιστικά τους στοιχεία, από τις παρατηρήσεις αυτές δεν προκύπτει ρητώς ότι η εν λόγω φερόμενη ασυμφωνία οφειλόταν στο ότι δεν είχε γίνει μετατροπή σε ημερήσια βάση.
67 Επιπλέον, στην τελευταία περίοδο της σκέψης 73 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε ότι οι αναιρεσείουσες είχαν προσκομίσει κατάλογο των στοιχείων σχετικά με τις πωλήσεις στην εγχώρια αγορά που είχαν μετατραπεί με βάση μηνιαία συναλλαγματική ισοτιμία, πράγμα το οποίο δεν αμφισβήτησαν οι αναιρεσείουσες στο πλαίσιο της αιτήσεως αναιρέσεώς τους.
68 Ως εκ τούτου, δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι, στη σκέψη 73 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο υπερέβη τα όρια της εύλογης εκτιμήσεως των εν λόγω παρατηρήσεων ή ότι παραμόρφωσε τα αποδεικτικά στοιχεία που υποβλήθηκαν στην εκτίμησή του.
69 Επομένως, ο τέταρτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.
Επί του πέμπτου λόγου αναιρέσεως
Επιχειρηματολογία των διαδίκων
70 Με τον πέμπτο λόγο αναιρέσεως, οι αναιρεσείουσες προσάπτουν στο Γενικό Δικαστήριο ότι τους επέβαλε υπέρμετρο βάρος απόδειξης απαιτώντας την παροχή νέων πληροφοριών σχετικά με το κόστος παραγωγής σε τουρκικές λίρες.
71 Παραπέμποντας στην απόφαση της 21ης Φεβρουαρίου 2024, Sinopec Chongqing SVW Chemical κ.λπ. κατά Επιτροπής (T‑762/20, EU:T:2024:113, σκέψη 129), κατά την οποία εναπόκειται στα θεσμικά όργανα της Ένωσης, ιδίως δυνάμει της αρχής της χρηστής διοικήσεως, να υποδείξουν σε διάδικο που ζητεί προσαρμογή ποιες πληροφορίες είναι αναγκαίες προς τούτο και να μην του επιβάλουν υπέρμετρο βάρος αποδείξεως, οι αναιρεσείουσες υποστηρίζουν ότι, λαμβανομένης υπόψη της προθεσμίας δέκα μόλις ημερών που τους τάχθηκε προκειμένου να υποβάλουν τις παρατηρήσεις τους κατά το στάδιο της κοινοποίησης των τελικών πορισμάτων, θα ήταν σχεδόν αδύνατο γι’ αυτές να παράσχουν νέο κόστος παραγωγής που να έχει μετατραπεί σε τουρκικές λίρες, με βάση ημερήσια συναλλαγματική ισοτιμία. Εν πάση περιπτώσει, το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε, στη σκέψη 114 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι δεν θα μπορούσε να ληφθεί υπόψη νέος κατάλογος προσκομισθείς μετά το πέρας της επαλήθευσης (ή του διασταυρούμενου ελέγχου εξ αποστάσεως), συνεπώς δε δεν προέκυπτε σαφώς εάν το να προσκομισθεί ένας τέτοιος κατάλογος εξυπηρετούσε κάποιο συμφέρον.
72 Η Επιτροπή θεωρεί ότι ο πέμπτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος, δεδομένου ότι οι αναιρεσείουσες αμφισβητούν, κατ’ ουσίαν, την εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών στην οποία προέβη το Γενικό Δικαστήριο. Συγκεκριμένα, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, στο πλαίσιο της εκ μέρους του κυριαρχικής εξουσίας εκτιμήσεως, ότι οι αναιρεσείουσες είχαν στη διάθεσή τους επαρκή χρόνο προκειμένου να γνωστοποιήσουν τις δικές τους μετατροπές σε τουρκικές λίρες των στοιχείων σχετικά με τις πωλήσεις και το κόστος παραγωγής, εφαρμόζοντας προς τούτο το δικό τους είδος συναλλαγματικής ισοτιμίας. Οι αναιρεσείουσες δεν προέβαλαν συναφώς παραμόρφωση των πραγματικών περιστατικών. Επιπλέον, το επιχείρημα που αντλείται από παραβίαση της αρχής της χρηστής διοικήσεως λόγω του ότι τους επιβλήθηκε υπέρμετρο βάρος αποδείξεως δεν προβλήθηκε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και είναι, επομένως, αλυσιτελές. Εν πάση περιπτώσει, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζουν οι αναιρεσείουσες, αυτές είχαν στη διάθεσή τους περισσότερες από δέκα ημέρες για να παράσχουν τα προαναφερθέντα στοιχεία, γεγονός το οποίο οι ίδιες δεν αμφισβητούν. Ως εκ τούτου, ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι απορριπτέος.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
73 Υπενθυμίζεται ότι, κατά πάγια νομολογία, το Δικαστήριο δεν είναι αρμόδιο να εξακριβώνει τα πραγματικά περιστατικά ούτε, καταρχήν, να εξετάζει τα αποδεικτικά στοιχεία που δέχθηκε το Γενικό Δικαστήριο σε σχέση με τα περιστατικά αυτά. Συγκεκριμένα, εφόσον η προσκόμιση των αποδεικτικών αυτών στοιχείων ήταν νομότυπη και τηρήθηκαν οι γενικές αρχές του δικαίου καθώς και οι δικονομικοί κανόνες που διέπουν τη διεξαγωγή των αποδείξεων και το βάρος αποδείξεως, το Γενικό Δικαστήριο είναι το μόνο αρμόδιο να εκτιμά την αξία που πρέπει να προσδοθεί στα στοιχεία τα οποία του έχουν υποβληθεί. Επομένως, η εκτίμηση αυτή δεν αποτελεί νομικό ζήτημα υποκείμενο στον έλεγχο του Δικαστηρίου, εκτός αν συντρέχει παραμόρφωση του περιεχομένου των στοιχείων αυτών. Προβαλλόμενη, όμως, παράβαση των κανόνων περί αποδείξεως συνιστά νομικό ζήτημα το οποίο παραδεκτώς προβάλλεται κατ’ αναίρεση (απόφαση της 26ης Ιανουαρίου 2017, Maxcom κατά City Cycle Industries, C‑248/15 P, C‑254/15 P και C‑260/15 P, EU:C:2017:62, σκέψεις 52 και 53).
74 Στη σκέψη 74 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι, «[κ]ατόπιν σειράς επαφών με την Επιτροπή και ιδίως της προηγούμενης γνωστοποίησης με την οποία η Επιτροπή κατέστησε γνωστή την πρόθεσή της να μετατρέψει σε τουρκικές λίρες τα δηλωθέντα από τις [αναιρεσείουσες] στοιχεία σχετικά με τις πωλήσεις και το κόστος παραγωγής, αυτές είχαν τη δυνατότητα να γνωστοποιήσουν τις δικές τους μετατροπές των εν λόγω αριθμητικών στοιχείων σε τουρκικές λίρες, χρησιμοποιώντας ενδεχομένως ημερήσια συναλλαγματική ισοτιμία, πράγμα το οποίο δεν έπραξαν».
75 Κρίνοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο, το Γενικό Δικαστήριο, αντιθέτως προς ό,τι ισχυρίζονται οι αναιρεσείουσες, δεν τους επέβαλε οποιοδήποτε βάρος αποδείξεως εκτιμώντας ότι αυτές όφειλαν να παράσχουν στην Επιτροπή τις δικές τους μετατροπές σε τουρκικές λίρες των σχετικών με τις πωλήσεις και το κόστος παραγωγής αριθμητικών στοιχείων, αλλά απλώς διαπίστωσε, βάσει κυριαρχικής εκτιμήσεως των πραγματικών περιστατικών, σε σχέση με την οποία οι αναιρεσείουσες δεν προβάλλουν παραμόρφωση, ότι, λαμβανομένου υπόψη του χρονικού σημείου κατά το οποίο ενημερώθηκαν για την πρόθεση της Επιτροπής να μετατρέψει η ίδια τα εν λόγω στοιχεία σε τουρκικές λίρες, είχαν τόσο τη δυνατότητα όσο και τον αναγκαίο χρόνο για να γνωστοποιήσουν τα δικά τους αριθμητικά στοιχεία συναφώς, πράγμα το οποίο ωστόσο δεν έπραξαν. Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο περιορίστηκε στη διαπίστωση ότι οι αναιρεσείουσες δεν γνωστοποίησαν στην Επιτροπή τις δικές τους μετατροπές των προαναφερθέντων στοιχείων, ως στοιχείο που επιρρωννύει το σκεπτικό που παρατίθεται στη σκέψη 73 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως και που δικαιολογεί το συμπέρασμα το οποίο διατυπώνεται στη σκέψη 75 της αποφάσεως αυτής, ότι δηλαδή η Επιτροπή μπορούσε να χρησιμοποιήσει τη μέση μηνιαία ισοτιμία για τις εν λόγω μετατροπές και ότι, ενεργώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο, δεν παρέβη το άρθρο 2, παράγραφος 5, του βασικού κανονισμού.
76 Δεδομένου ότι ο πέμπτος λόγος αναιρέσεως στηρίζεται σε εσφαλμένη ερμηνεία της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.
Επί του έκτου λόγου αναιρέσεως
Επιχειρηματολογία των διαδίκων
77 Με τον έκτο λόγο αναιρέσεως, ο οποίος βάλλει κατά των σκέψεων 85 έως 87 και 91 έως 94 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, οι αναιρεσείουσες υποστηρίζουν ότι το Γενικό Δικαστήριο παρέβη το άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιʹ, του βασικού κανονισμού, καθόσον εστίασε στα νομίσματα που καλύπτονταν από τη σύμβαση αντιστάθμισης κινδύνου και όχι στην ημερομηνία καθορισμού της συναλλαγματικής ισοτιμίας στη σύμβαση αυτή.
78 Κατά τις αναιρεσείουσες, η ως άνω διάταξη δίνει έμφαση στην ημερομηνία της συναλλαγματικής ισοτιμίας ανεξαρτήτως των νομισμάτων η συναλλαγματική ισοτιμία των οποίων καθορίζεται από τη σύμβαση αντιστάθμισης κινδύνου. Τούτο προκύπτει από την αναφορά στην «ημερομηνία πώλησης», η οποία επαναλαμβάνεται σε καθεμία από τις περιόδους της εν λόγω διάταξης. Επιπλέον, μια τέτοια αναφορά στην ημερομηνία αυτή και όχι στα νομίσματα που καλύπτονται από τη σύμβαση αντιστάθμισης κινδύνου είναι εύλογη από οικονομικής άποψης, λαμβανομένου υπόψη του γεγονότος ότι οι συναλλαγματικές ισοτιμίες μεταξύ των διαφόρων νομισμάτων είναι αλληλένδετες.
79 Συνακόλουθα, οι αναιρεσείουσες εκτιμούν ότι, εάν γινόταν δεκτή η θέση κατά την οποία οι πράξεις αντιστάθμισης μπορούν να ληφθούν υπόψη μόνον όταν η συναλλαγή αφορά το νόμισμα του τιμολογίου και το νόμισμα μετατροπής που χρησιμοποιεί η Επιτροπή, θα ήταν εξαιρετικά εύκολο να παρακαμφθεί η υποχρέωση που ορίζεται στο άρθρο 2, παράγραφος, 10, στοιχείο ιʹ, πρώτη περίοδος, του βασικού κανονισμού. Συγκεκριμένα, η Επιτροπή θα μπορούσε να μετατρέπει τις συναλλαγές σε ευρώ ή σε άλλα νομίσματα ώστε να μη χρειάζεται να λάβει υπόψη τις πράξεις αντιστάθμισης μεταξύ ευρώ και τουρκικών λιρών. Πάντως, η προμνησθείσα διάταξη δεν πρέπει να ερμηνεύεται κατά τρόπον ώστε η Επιτροπή να δύναται να την καταστήσει άνευ πρακτικής αποτελεσματικότητας.
80 Η Επιτροπή εκτιμά ότι ο έκτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αλυσιτελής, καθόσον οι αναιρεσείουσες δεν αμφισβητούν τη σκέψη 82 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως. Κατ’ αυτήν, ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι, εν πάση περιπτώσει, αβάσιμος.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
81 Πρώτον, η Επιτροπή εσφαλμένως υποστηρίζει ότι ο έκτος λόγος αναιρέσεως είναι αλυσιτελής για τον λόγο ότι οι αναιρεσείουσες δεν αμφισβήτησαν τη σκέψη 82 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως. Ειδικότερα, η προμνησθείσα σκέψη απλώς εκθέτει το περιεχόμενο της αιτιολογικής σκέψης 98 του επίδικου κανονισμού, χωρίς το Γενικό Δικαστήριο να προβαίνει σε εκτίμηση του βασίμου του, οπότε η μη αμφισβήτηση της εν λόγω σκέψης δεν αρκεί για να καταστήσει τον λόγο αυτό αλυσιτελή.
82 Δεύτερον, όσον αφορά το βάσιμο του συγκεκριμένου λόγου αναιρέσεως, επισημαίνεται ότι, στις σκέψεις 85 έως 87 και 91 έως 94 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο επικύρωσε την προσέγγιση την οποία ακολούθησε η Επιτροπή στον επίδικο κανονισμό, κατά την οποία οι συναφθείσες από τις αναιρεσείουσες συμβάσεις αντιστάθμισης κινδύνου δεν ήταν κρίσιμες για τις μετατροπές νομισμάτων στις οποίες προέβη το εν λόγω θεσμικό όργανο, προκειμένου να διασφαλιστεί η δίκαιη σύγκριση μεταξύ της τιμής εξαγωγής και της κανονικής αξίας βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού.
83 Ειδικότερα, το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε, στη σκέψη 85 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι δεν υπήρξε αντιστάθμιση για τις συναλλαγές που τιμολογήθηκαν σε δολάρια Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά μόνο για τις συναλλαγές που τιμολογήθηκαν σε ευρώ, και ότι οι εξαγωγικές πωλήσεις των αναιρεσειουσών σε ευρώ έπρεπε να μετατραπούν σε τουρκικές λίρες από την Επιτροπή προκειμένου να διασφαλιστεί η δίκαιη σύγκριση μεταξύ των εν λόγω συναλλαγών και των εγχώριων πωλήσεων, μετατροπή στην οποία το εν λόγω θεσμικό όργανο είχε προβεί απευθείας, χωρίς ενδιάμεση μετατροπή σε δολάρια Ηνωμένων Πολιτειών, αντιθέτως προς ό,τι ισχυρίζονταν οι αναιρεσείουσες. Επιπλέον, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι, δεδομένου ότι οι επίμαχες συμβάσεις αντιστάθμισης κινδύνου προέβλεπαν κάλυψη σε δολάρια Ηνωμένων Πολιτειών περιλαμβάνοντας συμφωνία ως προς την ισοτιμία μετατροπής μεταξύ του ευρώ και του δολαρίου Ηνωμένων Πολιτειών, η μετατροπή αυτή ήταν ξένη προς τη μετατροπή την οποία πραγματοποίησε η Επιτροπή, ήτοι από το ευρώ προς την τουρκική λίρα. Ως εκ τούτου, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε το επιχείρημα των αναιρεσειουσών ότι η Επιτροπή ήταν υποχρεωμένη να χρησιμοποιήσει την ισοτιμία μετατροπής που προβλεπόταν στις συμβάσεις αντιστάθμισης κινδύνου.
84 Οι αναιρεσείουσες εκτιμούν ότι η ανωτέρω εκτίμηση στηρίζεται σε εσφαλμένη ερμηνεία του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιʹ, του βασικού κανονισμού, καθόσον αφορά μάλλον τα νομίσματα που καλύπτονται από τη σύμβαση αντιστάθμισης κινδύνου, και όχι στην ημερομηνία καθορισμού της συναλλαγματικής ισοτιμίας στη σύμβαση, στην οποία αναφέρεται ωστόσο η εν λόγω διάταξη, και θίγει την πρακτική αποτελεσματικότητά της.
85 Συναφώς, υπενθυμίζεται κατ’ αρχάς ότι, σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιʹ, του βασικού κανονισμού, μεταξύ της τιμής εξαγωγής και της κανονικής αξίας διεξάγεται δίκαιη σύγκριση. Η σύγκριση αυτή αφορά το ίδιο στάδιο εμπορίας και πωλήσεις πραγματοποιηθείσες σε ημερομηνίες όσο το δυνατόν εγγύτερες, λαμβάνονται δε δεόντως υπόψη άλλες διαφορές που επηρεάζουν τη συγκρισιμότητα των τιμών. Όταν η κανονική αξία και η τιμή εξαγωγής που διαμορφώνεται δεν πληρούν αυτές τις προϋποθέσεις σύγκρισης, πρέπει να πραγματοποιούνται προσαρμογές για κάθε περίπτωση, με βάση τα ατομικά της στοιχεία προκειμένου να ληφθούν δεόντως υπόψη διαφορές των παραγόντων για τους οποίους προβάλλεται ο ισχυρισμός και αποδεικνύεται ότι επηρεάζουν τις τιμές και, κατ’ επέκταση, τη συγκρισιμότητα των τιμών.
86 Μεταξύ των παραγόντων σε σχέση με τους οποίους είναι δυνατό να πραγματοποιούνται προσαρμογές συγκαταλέγονται, στο στοιχείο ιʹ του άρθρου 2, παράγραφος 10, οι μετατροπές νομισμάτων. Η εν λόγω διάταξη προβλέπει ότι, όταν για τη σύγκριση της τιμής απαιτείται μια τέτοια μετατροπή, η μετατροπή αυτή διενεργείται με τη χρήση της συναλλαγματικής ισοτιμίας κατά την ημερομηνία πώλησης, εκτός αν μια πώληση συναλλάγματος σε προθεσμιακές αγορές συνδέεται άμεσα με την υπό εξέταση εξαγωγική πώληση, οπότε λαμβάνεται υπόψη η συναλλαγματική ισοτιμία της προθεσμιακής πώλησης. Στη διάταξη αυτή διευκρινίζεται ακόμη ότι, κατά κανόνα, ως ημερομηνία πώλησης λαμβάνεται η ημερομηνία του τιμολογίου, αλλά ότι είναι δυνατόν να ληφθεί υπόψη η ημερομηνία της συμβάσεως, της εντολής αγοράς ή της επιβεβαίωσης εντολής, αν οι τελευταίες αυτές ημερομηνίες κρίνονται καταλληλότερες για τον καθορισμό των ουσιωδών όρων της πώλησης. Δεν λαμβάνονται υπόψη τυχόν διακυμάνσεις των συναλλαγματικών ισοτιμιών, ενώ στους εξαγωγείς παραχωρούνται 60 ημέρες προκειμένου να προσαρμοσθούν σε σταθερές αυξομειώσεις των συναλλαγματικών ισοτιμιών κατά τη διάρκεια της υπό έρευνα περιόδου.
87 Συνακόλουθα, όταν η μετατροπή νομισμάτων είναι αναγκαία προκειμένου να διεξαχθεί δίκαιη σύγκριση της τιμής εξαγωγής και της κανονικής αξίας, το άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιʹ, του βασικού κανονισμού διευκρινίζει τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να καθορίζεται η εφαρμοζόμενη στην εν λόγω μετατροπή συναλλαγματική ισοτιμία. Η συναλλαγματική ισοτιμία πρέπει να αντιστοιχεί σε εκείνη που ισχύει κατά την ημερομηνία της πώλησης, εκτός εάν η εν λόγω συναλλαγματική ισοτιμία έχει συμφωνηθεί στο πλαίσιο προθεσμιακής πώλησης άμεσα συνδεόμενης με την εξαγωγική πώληση, η οποία πρέπει να λαμβάνεται υπόψη στο πλαίσιο της σύγκρισης με την κανονική αξία. Πράγματι, από το γράμμα της προμνησθείσας διάταξης προκύπτει ότι, εάν η πώληση συναλλάγματος στην προθεσμιακή αγορά συνδέεται άμεσα με την υπό εξέταση εξαγωγική πώληση, λαμβάνεται υπόψη η συναλλαγματική ισοτιμία της προθεσμιακής πώλησης. Η εν λόγω διάταξη διευκρινίζει, εξάλλου, τον τρόπο με τον οποίο καθορίζεται η ημερομηνία της πώλησης όταν αυτή πρέπει να λαμβάνεται υπόψη και αναφέρει ότι δεν λαμβάνονται υπόψη τυχόν διακυμάνσεις των συναλλαγματικών ισοτιμιών.
88 Εν συνεχεία, επισημαίνεται ότι το άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιʹ, του βασικού κανονισμού δεν παρέχει καμία ένδειξη ως προς το νόμισμα προς το οποίο πρέπει να πραγματοποιείται η μετατροπή όταν αυτή απαιτείται προκειμένου να διεξαχθεί δίκαιη σύγκριση μεταξύ της τιμής εξαγωγής και της κανονικής αξίας. Επομένως, όταν επιβάλλεται να γίνει μετατροπή νομισμάτων προκειμένου να καταστεί δυνατή μια τέτοια σύγκριση, η Επιτροπή διαθέτει περιθώριο εκτιμήσεως προκειμένου να καθορίσει το νόμισμα στο οποίο θα πρέπει να μετατραπούν οι τιμές αυτές. Ο δικαιοδοτικός έλεγχος του εν λόγω περιθωρίου εκτιμήσεως πρέπει να περιορίζεται στην εξακρίβωση της τήρησης των κανόνων της διαδικασίας, της ακρίβειας των πραγματικών περιστατικών που ελήφθησαν υπόψη προκειμένου να επιλεγεί το αμφισβητούμενο νόμισμα, της απουσίας πρόδηλης πλάνης κατά την εκτίμηση των περιστατικών αυτών ή της απουσίας κατάχρησης εξουσίας (πρβλ. απόφαση της 28ης Νοεμβρίου 2024, Hengshi Egypt Fiberglass Fabrics και Jushi Egypt for Fiberglass Industry κατά Επιτροπής, C‑269/23 P και C‑272/23 P, EU:C:2024:984, σκέψη 125 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
89 Τέλος, όπως ορθώς υπενθύμισε το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 84 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, χάρη στη σύμβαση αντιστάθμισης κινδύνου καθίσταται δυνατό να «κλειδώσει», κατά τον χρόνο συνάψεως της συμβάσεως, η συναλλαγματική ισοτιμία που πρέπει να εφαρμοστεί σε νομισματική συναλλαγή η οποία πρόκειται να πραγματοποιηθεί σε μελλοντική ημερομηνία και, κατ’ αυτόν τον τρόπο, να μειωθεί ο χρηματοοικονομικός κίνδυνος στον οποίο εκτίθεται ο συμβαλλόμενος λόγω των δυσμενών διακυμάνσεων των συναλλαγματικών ισοτιμιών.
90 Ωσαύτως, μια σύμβαση αντιστάθμισης κινδύνου καθορίζει συναλλαγματική ισοτιμία για την προθεσμιακή πώληση, κατά την έννοια του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιʹ, του βασικού κανονισμού.
91 Μολαταύτα, δεδομένου ότι, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 87 και 88 της παρούσας αποφάσεως, η διάταξη αυτή διευκρινίζει τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να καθορίζεται η εφαρμοζόμενη σε μετατροπή νομισμάτων συναλλαγματική ισοτιμία για τους σκοπούς της σύγκρισης της τιμής εξαγωγής και της κανονικής αξίας, αλλά δεν παρέχει καμία ένδειξη ως προς την επιλογή του νομίσματος προς το οποίο πρέπει να πραγματοποιείται η μετατροπή αυτή, η Επιτροπή δεν υποχρεούται, κατ’ εφαρμογήν της εν λόγω διάταξης, να λάβει υπόψη τα νομίσματα που χρησιμοποιούνται στην εν λόγω σύμβαση αντιστάθμισης κινδύνου προκειμένου να προβεί στη σύγκριση ούτε, συνακόλουθα, να εφαρμόσει τη συναλλαγματική ισοτιμία που καθορίζεται στην εν λόγω σύμβαση για τον λόγο και μόνον ότι συνδέεται άμεσα με την υπό εξέταση εξαγωγική πώληση.
92 Για να υποχρεωθεί η Επιτροπή να λάβει υπόψη τη συναλλαγματική ισοτιμία που καθορίζεται σε σύμβαση αντιστάθμισης κινδύνου, είναι αναγκαίο όχι μόνον η σύμβαση να συνδέεται άμεσα με την υπό εξέταση εξαγωγική πώληση, αλλά και το νόμισμα το οποίο αναφέρεται στην εν λόγω σύμβαση να είναι επίσης το νόμισμα προς το οποίο το εν λόγω θεσμικό όργανο εκτιμά ότι πρέπει να μετατραπούν οι τιμές, προκειμένου να καταστεί δυνατή η δίκαιη σύγκριση μεταξύ της τιμής εξαγωγής και της κανονικής αξίας. Το γεγονός ότι μια σύμβαση αντιστάθμισης κινδύνου συνδέεται άμεσα με την υπό εξέταση εξαγωγική πώληση δεν παρέχει, εντούτοις, καμία ένδειξη ως προς το ζήτημα εάν το νόμισμα του οποίου η συναλλαγματική ισοτιμία καθορίζεται στη σύμβαση είναι εκείνο προς το οποίο πρέπει να μετατραπούν οι τιμές εξαγωγής και η κανονική αξία προκειμένου να διασφαλιστεί η δίκαιη σύγκρισή τους, σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφος 10, πρώτη περίοδος, του βασικού κανονισμού.
93 Ως εκ τούτου, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζουν οι αναιρεσείουσες, από το γεγονός ότι το άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιʹ, του βασικού κανονισμού δίνει έμφαση στην ημερομηνία της συναλλαγματικής ισοτιμίας ανεξαρτήτως των νομισμάτων των οποίων η συναλλαγματική ισοτιμία καθορίζεται στη σύμβαση δεν προκύπτει ότι, όταν ένας παραγωγός-εξαγωγέας έχει συνάψει σύμβαση αντιστάθμισης κινδύνου, η Επιτροπή υποχρεούται κατ’ ανάγκην να προβεί σε μετατροπή με βάση τα νομίσματα τα οποία αναφέρονται στη σύμβαση αυτή, προκειμένου να διασφαλίσει δίκαιη σύγκριση μεταξύ της τιμής εξαγωγής και της κανονικής αξίας.
94 Επιπλέον, εσφαλμένως υποστηρίζουν οι αναιρεσείουσες ότι το γεγονός ότι μια σύμβαση αντιστάθμισης κινδύνου πρέπει να λαμβάνεται υπόψη μόνον όταν η πράξη αφορά το νόμισμα του τιμολογίου και το νόμισμα μετατροπής τα οποία χρησιμοποιεί η Επιτροπή ισοδυναμεί με το να παρέχεται στο εν λόγω θεσμικό όργανο η δυνατότητα να παρακάμψει την υποχρέωση που προβλέπεται στο άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιʹ, πρώτη περίοδος, του βασικού κανονισμού. Ειδικότερα, όπως εκτέθηκε στις σκέψεις 91 έως 92 της παρούσας αποφάσεως, η υποχρέωση αυτή αφορά αποκλειστικώς και μόνον τον τρόπο καθορισμού της συναλλαγματικής ισοτιμίας που πρέπει να εφαρμοστεί για τους σκοπούς της δίκαιης σύγκρισης, και όχι την επιλογή των νομισμάτων που πρόκειται να μετατραπούν.
95 Εξάλλου, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζουν επίσης οι αναιρεσείουσες, η ανωτέρω ερμηνεία του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιʹ, του βασικού κανονισμού δεν έχει ως αποτέλεσμα να παρέχεται στην Επιτροπή η δυνατότητα να στερήσει από την εν λόγω υποχρέωση κάθε πρακτική αποτελεσματικότητα. Πράγματι, όταν το εν λόγω θεσμικό όργανο εκτιμά ότι οι τιμές των εξαγωγικών πωλήσεων πρέπει να μετατραπούν σε νόμισμα διαφορετικό από εκείνο που καλύπτεται από σύμβαση αντιστάθμισης κινδύνου άμεσα συνδεόμενη με τις πωλήσεις αυτές, εξακολουθεί, κατ’ αρχήν, να υποχρεούται, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιʹ, πρώτη περίοδος, του βασικού κανονισμού, να χρησιμοποιεί τη συναλλαγματική ισοτιμία που ισχύει κατά την ημερομηνία της πώλησης.
96 Επιπλέον και βασικότερα, η Επιτροπή, όταν επιλέγει το νόμισμα προς το οποίο εκτιμά ότι πρέπει να μετατραπούν οι επίμαχες τιμές, υποχρεούται, δυνάμει της υποχρεώσεως η οποία κατ’ αρχήν απορρέει από το άρθρο 2, παράγραφος 10, πρώτη περίοδος, του εν λόγω κανονισμού, να διασφαλίζει ότι η επιλογή αυτή καθιστά δυνατό να διασφαλιστεί η δίκαιη σύγκριση μεταξύ της τιμής εξαγωγής και της κανονικής αξίας. Η εν λόγω επιλογή, η οποία εμπίπτει στην εξουσία εκτιμήσεως που διαθέτει το εν λόγω θεσμικό όργανο λόγω της πολυπλοκότητας των οικονομικών και πολιτικών καταστάσεων που πρέπει να εξετάζει, εξακολουθεί ωστόσο να υπόκειται στον έλεγχο του δικαστή της Ένωσης, όπως προκύπτει από τη σκέψη 88 της παρούσας αποφάσεως.
97 Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, γίνεται δεκτό ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν ερμήνευσε εσφαλμένως το άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιʹ, του βασικού κανονισμού καθόσον έκρινε, αφού διαπίστωσε ότι οι συμβάσεις αντιστάθμισης κινδύνου τις οποίες είχαν συνάψει οι αναιρεσείουσες καθόριζαν συναλλαγματική ισοτιμία μεταξύ του ευρώ και του δολαρίου Ηνωμένων Πολιτειών, ότι η ισοτιμία αυτή δεν ήταν κρίσιμη για τους σκοπούς της μετατροπής των τιμών των εξαγωγικών πωλήσεων την οποία πραγματοποίησε η Επιτροπή, ήτοι από το ευρώ προς την τουρκική λίρα.
98 Ως εκ τούτου, ο έκτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.
Επί του ογδόου λόγου αναιρέσεως
Επιχειρηματολογία των διαδίκων
99 Με τον όγδοο λόγο αναιρέσεως, ο οποίος βάλλει κατά των σκέψεων 108 έως 117 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, οι αναιρεσείουσες προσάπτουν στο Γενικό Δικαστήριο ότι κακώς συνήγαγε από τη νομολογία του Δικαστηρίου και του Γενικού Δικαστηρίου η οποία μνημονεύθηκε στις εν λόγω σκέψεις και η οποία αφορά την εφαρμογή του άρθρου 18 του βασικού κανονισμού ότι οι παραγωγοί-εξαγωγείς που υπόκεινται σε έρευνα υπέχουν υποχρέωση παροχής πληροφοριών, η οποία συνίσταται στο να παράσχουν στην Επιτροπή, ήδη από την έναρξη της διαδικασίας και ενεργώντας με κάθε δυνατή επιμέλεια, όλες τις πληροφορίες που είναι χρήσιμες για την ορθή κατανόηση των στοιχείων τους, προκειμένου να μην υπάρχει κίνδυνος παρακωλύσεως της ομαλής διεξαγωγής της διαδικασίας αντιντάμπινγκ και ούτως ώστε να είναι το εν λόγω θεσμικό όργανο σε θέση να διενεργήσει εγκαίρως τους αναγκαίους ελέγχους. Πλην όμως, πρώτον, η σχετική με το άρθρο 18 του βασικού κανονισμού –το οποίο διέπει την άρνηση συνεργασίας– νομολογία δεν μπορεί να εφαρμοστεί εν προκειμένω, διότι οι προσφεύγουσες συνεργάστηκαν στο πλαίσιο της διαδικασίας αντιντάμπινγκ. Δεύτερον, το Γενικό Δικαστήριο προσέδωσε στην εν λόγω υποχρέωση παροχής πληροφοριών υπερβολικά ευρύ περιεχόμενο, επιτρέποντας στην Επιτροπή να μη λαμβάνει υπόψη ορισμένες πληροφορίες όταν εκτιμά ότι αυτές δεν είναι σαφείς, χωρίς το εν λόγω θεσμικό όργανο να υποχρεούται να επιδιώξει να τις αποσαφηνίσει δυνάμει της εξουσίας που του παρέχεται να ζητεί συμπληρωματικές πληροφορίες από τους παραγωγούς-εξαγωγείς. Το άρθρο 18, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού επιτρέπει, όμως, ορισμένη ευελιξία, καθόσον προβλέπει ότι οι πληροφορίες που «δεν είναι ενδεχομένως άρτιες από κάθε άποψη» δεν μπορούν να μη λαμβάνονται αυτοδικαίως υπόψη από την Επιτροπή. Ως εκ τούτου, τρίτον, η επιβολή τέτοιας υποχρέωσης στους παραγωγούς-εξαγωγείς ενέχει τον κίνδυνο εξαλείψεως της υποχρέωσης επιμέλειας και χρηστής διοικήσεως την οποία υπέχει η Επιτροπή.
100 Η Επιτροπή θεωρεί ότι ο όγδοος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.
101 Συναφώς, το εν λόγω θεσμικό όργανο υποστηρίζει, πρώτον, ότι οι ισχυρισμοί των αναιρεσειουσών σχετικά με το ότι κακώς το Γενικό Δικαστήριο τους προσήψε ότι δεν προσκόμισαν, ήδη από την έναρξη της διαδικασίας αντιντάμπινγκ, όλες τις πληροφορίες που ήταν χρήσιμες για την ορθή κατανόηση των στοιχείων τους είναι προδήλως απαράδεκτοι. Συγκεκριμένα, με τους εν λόγω ισχυρισμούς, οι αναιρεσείουσες ζητούν από το Δικαστήριο, χωρίς να προβάλλουν οποιαδήποτε παραμόρφωση των σχετικών παρατηρήσεών τους ή των στοιχείων της δικογραφίας, να υποκαταστήσει με τη δική του εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών και των αποδεικτικών στοιχείων εκείνη του Γενικού Δικαστηρίου. Δεύτερον, στηρίζοντας την επιχειρηματολογία τους στο άρθρο 18, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού, οι αναιρεσείουσες προβάλλουν νέο λόγο, ο οποίος, ως εκ τούτου, απαραδέκτως προβάλλεται κατ’ αναίρεση. Συγκεκριμένα, οι αναιρεσείουσες δεν υποστήριξαν ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου ούτε ότι η Επιτροπή παρέβη την προμνησθείσα διάταξη καθόσον δεν έλαβε υπόψη τις πληροφορίες που της είχαν παράσχει όσον αφορά τον ρόλο της Erdemir στις εγχώριες πωλήσεις της Isdemir ούτε ότι το εν λόγω θεσμικό όργανο παρέβη την υποχρέωσή του επιμέλειας ή χρηστής διοικήσεως.
102 Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι ο όγδοος λόγος αναιρέσεως είναι, εν πάση περιπτώσει, αβάσιμος.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
– Επί του παραδεκτού
103 Πρώτον, διαπιστώνεται ότι ο υπό κρίση λόγος αναιρέσεως δεν αποσκοπεί στην αμφισβήτηση της εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου εκτίμησης των πραγματικών περιστατικών και των αποδεικτικών στοιχείων τα οποία προσκόμισαν οι αναιρεσείουσες, ούτε της εκ μέρους του διαπίστωσης, στη σκέψη 110 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι, λαμβανομένων υπόψη των πληροφοριών που είχαν παράσχει οι αναιρεσείουσες όσον αφορά τις εγχώριες πωλήσεις της Isdemir, εξακολουθούσε να είναι δύσκολο για την Επιτροπή να εξακριβώσει αν οι εργασίες πωλήσεως της Erdemir αντανακλώνταν ορθώς στα δηλωθέντα από την Isdemir γενικά και διοικητικά έξοδα και έξοδα πωλήσεων (στο εξής: ΓΔΕΠ). Ειδικότερα, με τον όγδοο λόγο αναιρέσεως, οι αναιρεσείουσες προσάπτουν στο Γενικό Δικαστήριο ότι, στη σκέψη 116 της αποφάσεως αυτής, βάσει της δικής του νομολογίας και της νομολογίας του Δικαστηρίου, προσέδωσε υπερβολικά ευρύ περιεχόμενο στην υποχρέωση παροχής πληροφοριών την οποία υπέχουν οι παραγωγοί-εξαγωγείς τους οποίους αφορά έρευνα αντιντάμπινγκ.
104 Επομένως, αφ’ ης στιγμής με τον λόγο αναιρέσεως δεν καλείται το Δικαστήριο να προβεί σε νέα εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών ή των αποδεικτικών στοιχείων, αλλά να εξετάσει ένα νομικό ζήτημα, η ένσταση απαραδέκτου την οποία προέβαλε συναφώς η Επιτροπή πρέπει να απορριφθεί.
105 Δεύτερον, επισημαίνεται ότι ο λόγος αναιρέσεως ούτε νέος είναι, κατ’ επίκληση του ότι αντλείται από μη προβληθείσα πρωτοδίκως παράβαση του άρθρου 18, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού.
106 Πράγματι, κατά πάγια νομολογία, ο αναιρεσείων μπορεί παραδεκτώς να ασκήσει αναίρεση προβάλλοντας λόγους αντλούμενους από την ίδια την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση με τους οποίους αμφισβητείται η νομική της ορθότητα (αποφάσεις της 6ης Σεπτεμβρίου 2018, Τσεχική Δημοκρατία κατά Επιτροπής, C‑4/17 P, EU:C:2018:678, σκέψη 24, και της 6ης Οκτωβρίου 2021, Sigma Alimentos Exterior κατά Επιτροπής, C‑50/19 P, EU:C:2021:792, σκέψη 39 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
107 Εν προκειμένω, οι αναιρεσείουσες υποστηρίζουν ότι το Γενικό Δικαστήριο, προκειμένου να απορρίψει το πρώτο σκέλος του τρίτου λόγου ακυρώσεως της προσφυγής τους, στηρίχθηκε σε νομολογία σχετική με την εφαρμογή του άρθρου 18 του βασικού κανονισμού. Στο πλαίσιο αυτό, προβάλλουν παράβαση του άρθρου 18, παράγραφος 3, του κανονισμού αυτού όχι εκ μέρους της Επιτροπής, αλλά εκ μέρους του Γενικό Δικαστηρίου, καθόσον το Γενικό Δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη το ακριβές περιεχόμενο της υποχρέωσης παροχής πληροφοριών που τους επιβάλλει η διάταξη αυτή. Ούτε προσάπτουν στην Επιτροπή ότι παρέβη την υποχρέωσή της επιμέλειας ή χρηστής διοικήσεως, αλλά ισχυρίζονται ότι η υποχρέωση παροχής πληροφοριών, όπως ερμηνεύθηκε από το Γενικό Δικαστήριο, έχει ως αποτέλεσμα την εξάλειψη της υποχρεώσεως αυτής. Πρόκειται, επομένως, για νομικό ζήτημα που εμπίπτει στην αναιρετική αρμοδιότητα του Δικαστηρίου.
108 Εκ των ανωτέρω συνάγεται ότι η ένσταση απαραδέκτου την οποία προέβαλε συναφώς η Επιτροπή πρέπει να απορριφθεί.
– Επί της ουσίας
109 Κατ’ ουσίαν, όπως προκύπτει από τη σκέψη 103 της παρούσας αποφάσεως, οι αναιρεσείουσες προσάπτουν στο Γενικό Δικαστήριο ότι παρέβη το άρθρο 18 του βασικού κανονισμού όχι μόνον καθόσον έκρινε ότι οι αναιρεσείουσες υπείχαν, εν προκειμένω, την απορρέουσα από την εν λόγω διάταξη υποχρέωση παροχής πληροφοριών, ενώ οι αναιρεσείουσες είχαν συνεργαστεί στο πλαίσιο της έρευνας, αλλά και καθόσον προσέδωσε στην υποχρέωση αυτή, βάσει της δικής του νομολογίας και της νομολογίας του Δικαστηρίου, υπερβολικά ευρύ περιεχόμενο, υπό την έννοια ότι την ερμήνευσε κατά τρόπον ώστε να επιτρέπεται στην Επιτροπή να αρνείται να λάβει υπόψη ορισμένες πληροφορίες για τον λόγο ότι δεν ήταν αρκούντως σαφείς. Όμως, από το άρθρο 18, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού πρέπει να συναχθεί ότι αναγνωρίζεται ορισμένη ανοχή ως προς το ζήτημα αυτό. Επιπλέον, η αναγνώριση τέτοιου περιεχομένου στην εν λόγω υποχρέωση παροχής πληροφοριών θα ενείχε τον κίνδυνο να εκμηδενιστεί η υποχρέωση επιμέλειας και χρηστής διοικήσεως που υπέχει η Επιτροπή, καθόσον η τελευταία δεν θα ήταν υποχρεωμένη να ζητήσει ενδεχόμενες διευκρινίσεις δυνάμει της εξουσίας που της παρέχεται να ζητεί συμπληρωματικές πληροφορίες.
110 Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι, όπως προκύπτει από τον συνδυασμό των άρθρων 6, 16 και 18 του βασικού κανονισμού, η Επιτροπή, όταν ερευνά την ύπαρξη ντάμπινγκ και ζημίας, οφείλει κατά προτεραιότητα να συγκεντρώσει χρήσιμες πληροφορίες βάσει οικειοθελούς συνεργασίας των ενδιαφερομένων μερών. Επιπλέον, η Επιτροπή υποχρεούται, συμφώνως προς τον επιδιωκόμενο με τον βασικό κανονισμό σκοπό ο οποίος συνίσταται στην απόδειξη της ύπαρξης ντάμπινγκ και ζημίας κατά τρόπο αντικειμενικό προκειμένου να επιβληθούν δασμοί αντιντάμπινγκ κατάλληλου ύψους, να εξετάζει με τη δέουσα επιμέλεια όλες τις πληροφορίες που έχει στη διάθεσή της (πρβλ. απόφαση της 12ης Μαΐου 2022, Επιτροπή κατά Hansol Paper, C‑260/20 P, EU:C:2022:370, σκέψεις 48 και 50 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
111 Στις σκέψεις 112 έως 114 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο υπενθύμισε τις υποχρεώσεις τις οποίες υπέχουν, αντιστοίχως, η Επιτροπή και οι παραγωγοί-εξαγωγείς στο πλαίσιο έρευνας αντιντάμπινγκ. Ειδικότερα, παραπέμποντας σε νομολογιακά προηγούμενα που αφορούν την ερμηνεία των άρθρων 6 και 16 του εν λόγω κανονισμού ή εκείνου τον οποίο αντικατέστησε, επισήμανε ότι τα μέρη στα οποία διαβιβάζεται ερωτηματολόγιο υποχρεούνται να παράσχουν στην Επιτροπή τις πληροφορίες που θα της επιτρέψουν να φέρει εις πέρας την έρευνα αντιντάμπινγκ. Ανέδειξε επίσης τη σημασία ενός επιτόπιου ελέγχου ή διασταυρούμενου ελέγχου εξ αποστάσεως για τους σκοπούς της επαλήθευσης των στοιχείων που συλλέχθηκαν από τα μέρη που αποτελούν αντικείμενο της εν λόγω έρευνας.
112 Επιπλέον, το Γενικό Δικαστήριο παρέπεμψε στη νομολογία σχετικά με την ερμηνεία του άρθρου 18, παράγραφοι 3 και 6, του βασικού κανονισμού, το οποίο αφορά περιπτώσεις ανεπαρκούς ή μερικής συνεργασίας εκ μέρους των ενδιαφερομένων μερών. Συνακόλουθα, στη σκέψη 115 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε ότι από τις διατάξεις αυτές προκύπτει ότι οι πληροφορίες τις οποίες τα ενδιαφερόμενα μέρη υποχρεούνται να παράσχουν στην Επιτροπή πρέπει να χρησιμοποιηθούν από τα θεσμικά όργανα της Ένωσης προκειμένου να συναχθούν τα συμπεράσματα της έρευνας αντιντάμπινγκ και ότι τα εν λόγω μέρη δεν πρέπει να παραλείψουν τις κρίσιμες πληροφορίες.
113 Σύμφωνα με το άρθρο 18, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού, αν οι πληροφορίες που προσκομίζει ένα ενδιαφερόμενο μέρος δεν είναι ενδεχομένως άρτιες από κάθε άποψη, λαμβάνονται οπωσδήποτε υπόψη, υπό την προϋπόθεση ότι οι ενδεχόμενες ελλείψεις δεν είναι τέτοιες ώστε να δυσχεραίνουν υπέρμετρα τη συναγωγή συμπεράσματος με ικανοποιητική ακρίβεια και υπό την προϋπόθεση ότι οι εν λόγω πληροφορίες υποβάλλονται με τον δέοντα τρόπο και εγκαίρως, ότι είναι επαληθεύσιμες και ότι το οικείο μέρος έχει επιδείξει κάθε δυνατή επιμέλεια. Ωστόσο, στο μέτρο που καμία διάταξη του βασικού κανονισμού δεν παρέχει στην Επιτροπή την εξουσία να υποχρεώσει τα ενδιαφερόμενα μέρη να συμμετάσχουν στην έρευνα ή να προσκομίσουν πληροφορίες, το εν λόγω θεσμικό όργανο στηρίζεται στην οικειοθελή συνεργασία τους προκειμένου να λάβει τις απαραίτητες πληροφορίες [πρβλ. απόφαση της 14ης Δεκεμβρίου 2017, EBMA κατά Giant (China), C 61/16 P, EU:C:2017:968, σκέψη 54].
114 Από την αιτιολογική σκέψη 27 του βασικού κανονισμού προκύπτει ότι ο νομοθέτης της Ένωσης θέλησε να προβλέψει, στο πλαίσιο αυτό, ότι, όσον αφορά τα μέρη που δεν συνεργάζονται με ικανοποιητικό τρόπο, μπορούν να χρησιμοποιηθούν άλλες πληροφορίες για τον καθορισμό του ντάμπινγκ καθώς και της ζημίας, οι δε πληροφορίες αυτές μπορεί να αποδειχθούν λιγότερο ευνοϊκές για τα εν λόγω μέρη από ό,τι θα ήταν αν αυτά είχαν δεχθεί να συνεργαστούν. Επομένως, ο σκοπός του άρθρου 18 του βασικού κανονισμού είναι να παρέχεται στην Επιτροπή η δυνατότητα να συνεχίσει την έρευνα έστω και αν τα ενδιαφερόμενα μέρη αρνούνται να συνεργαστούν ή συνεργάζονται με μη ικανοποιητικό τρόπο [πρβλ. απόφαση της 14ης Δεκεμβρίου 2017, EBMA κατά Giant (China), C 61/16 P, EU:C:2017:968, σκέψη 55].
115 Από τις ανωτέρω σκέψεις προκύπτει ότι τα άρθρα 6 και 16 καθώς και το άρθρο 18, παράγραφοι 3 και 6, του βασικού κανονισμού, ερμηνευόμενα από κοινού, αποσκοπούν στο να καθοριστούν τόσο ο βαθμός στον οποίο η Επιτροπή οφείλει να λάβει υπόψη τις πληροφορίες τις οποίες παρέσχε το μέρος που αποτελεί αντικείμενο έρευνας αντιντάμπινγκ όσο και οι συνέπειες τις οποίες μπορεί να επιφέρει η ανύπαρκτη, μερική ή ελλιπής συνεργασία του εν λόγω μέρους. Συνακόλουθα, αφενός, η Επιτροπή οφείλει να λαμβάνει υπόψη τις πληροφορίες αυτές μόνον όταν πληρούν τις προϋποθέσεις που μνημονεύονται στη σκέψη 113 της παρούσας αποφάσεως. Αφετέρου, σε περίπτωση ανεπαρκούς συνεργασίας, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι λιγότερο ευνοϊκό για το εν λόγω μέρος από ό,τι θα ήταν αν αυτό είχε συνεργαστεί.
116 Εκ των ανωτέρω προκύπτει, πρώτον, ότι, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζουν οι αναιρεσείουσες, το Γενικό Δικαστήριο δεν παρέβη τις εν λόγω διατάξεις του βασικού κανονισμού, και ιδίως το άρθρο 18 αυτού, καθόσον έκρινε, στη σκέψη 116 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι εναπέκειτο στις αναιρεσείουσες να παράσχουν στην Επιτροπή, ήδη από την έναρξη της διαδικασίας αντιντάμπινγκ και ενεργώντας με κάθε δυνατή επιμέλεια, όλες τις πληροφορίες που ήταν χρήσιμες για την ορθή κατανόηση των στοιχείων τους, προκειμένου να μην υπάρχει κίνδυνος παρακωλύσεως της ομαλής διεξαγωγής της διαδικασίας και ούτως ώστε να είναι η Επιτροπή σε θέση να διενεργήσει εγκαίρως τους αναγκαίους ελέγχους.
117 Δεύτερον, δεδομένου ότι, εν προκειμένω, το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε, στη σκέψη 110 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, και χωρίς να προβάλλεται συναφώς παραμόρφωση, ότι οι πληροφορίες τις οποίες παρείχαν οι αναιρεσείουσες, ακόμη και μετά τον διασταυρούμενο έλεγχο εξ αποστάσεως, δεν ήταν αρκούντως σαφείς, ούτως ώστε η Επιτροπή να μην έχει τη δυνατότητα να εξακριβώσει εάν η συμμετοχή της Erdemir στις πωλήσεις της Isdemir αποτυπωνόταν ορθώς στα δηλωθέντα από την Isdemir ΓΔΕΠ, μπορούσε βασίμως να κρίνει ότι τα εν λόγω πραγματικά στοιχεία ενέπιπταν στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 18, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού, στο μέτρο που οι σχετικές πληροφορίες δεν ήταν επαληθεύσιμες, κατά την έννοια της διάταξης αυτής. Λόγω της διαπίστωσης τέτοιας μη παροχής σαφών, ορθών και επαρκών πληροφοριών εκ μέρους των αναιρεσειουσών, το Γενικό Δικαστήριο εδύνατο επίσης να αποφανθεί, χωρίς η απόφανσή του να ενέχει νομικό σφάλμα, στη σκέψη 117 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η Επιτροπή βασίμως προσέθεσε ένα προσαρμοσμένο ποσό ΓΔΕΠ, προκειμένου να αποτυπωθεί ορθώς η συμμετοχή της Erdemir στη διαδικασία πωλήσεως της Isdemir στην εγχώρια αγορά.
118 Ως εκ τούτου, δεν μπορεί να προσαφθεί στο Γενικό Δικαστήριο ότι παρέβη το άρθρο 18 του βασικού κανονισμού, καθόσον εφάρμοσε τη διάταξη αυτή, ή καθόσον εφάρμοσε νομολογία σχετική με αυτήν σε κατάσταση στην οποία δεν ετύγχανε εφαρμογής.
119 Τρίτον, ούτε μπορεί να προσαφθεί στο Γενικό Δικαστήριο ότι παρέβη το άρθρο 18, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού καθόσον, ενώ η διάταξη αυτή προβλέπει ότι πληροφορίες που δεν είναι «άρτιες από κάθε άποψη» δεν μπορούν να μη λαμβάνονται αυτοδικαίως υπόψη, έκρινε ότι η Επιτροπή δεν είναι υποχρεωμένη να λαμβάνει υπόψη ορισμένες πληροφορίες όταν εκτιμά ότι αυτές δεν είναι σαφείς, χωρίς να οφείλει, προηγουμένως, να προσπαθήσει να τις αποσαφηνίσει δυνάμει της εξουσίας που της παρέχεται να ζητεί συμπληρωματικές πληροφορίες από τους παραγωγούς-εξαγωγείς.
120 Συγκεκριμένα, από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση δεν προκύπτει ότι το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η Επιτροπή δικαιούνταν να αρνηθεί να λάβει υπόψη τα στοιχεία αυτά. Τουναντίον, στη σκέψη 115 της αποφάσεως αυτής, το Γενικό Δικαστήριο υπενθύμισε ότι το εν λόγω θεσμικό όργανο όφειλε να χρησιμοποιήσει τις παρασχεθείσες πληροφορίες προκειμένου να καταλήξει στα συμπεράσματα της έρευνας αντιντάμπινγκ. Στον αντίποδα, ορθώς έκρινε το Γενικό Δικαστήριο ότι η Επιτροπή είχε τη δυνατότητα να αυξήσει το ποσό των εξόδων τα οποία είχε δηλώσει συνδεδεμένη εταιρία προκειμένου να αποτυπωθεί η συμμετοχή της στη διαδικασία των εγχώριων πωλήσεων του οικείου παραγωγού-εξαγωγέα, όταν το εν λόγω θεσμικό όργανο δεν είναι σε θέση να επαληθεύσει την ακρίβεια των στοιχείων που προσκόμισαν συναφώς τα ενδιαφερόμενα μέρη, ακόμη και αφού προέβη σε ενέργειες προς τον σκοπό αυτό. Όπως, όμως, προκύπτει από τις σκέψεις 110 και 111 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε, εν προκειμένω, ότι, ακόμη και υπό το πρίσμα των εγγράφων που προσκομίστηκαν κατόπιν διασταυρούμενου ελέγχου εξ αποστάσεως, εξακολουθούσε να είναι δύσκολο για το εν λόγω θεσμικό όργανο να εξακριβώσει αν οι εργασίες πωλήσεως είχαν αποτυπωθεί ορθώς στα ΓΔΕΠ τα οποία είχε δηλώσει η Isdemir.
121 Από τις ανωτέρω σκέψεις προκύπτει ότι ο όγδοος λόγος αναιρέσεως, στο μέτρο που αντλείται από εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου παράβαση του άρθρου 18, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού, καθόσον δέχθηκε ότι η Επιτροπή δικαιούνταν να μη λάβει αυτοδικαίως υπόψη ή να αρνηθεί να χρησιμοποιήσει ορισμένες πληροφορίες που δεν ήταν αρκούντως σαφείς, στηρίζεται σε εσφαλμένη ερμηνεία της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως και πρέπει να κριθεί αβάσιμος.
122 Τέλος, τέταρτον, πρέπει επίσης να απορριφθεί η αιτίαση που αντλείται από τον κίνδυνο να εκμηδενιστεί η υποχρέωση επιμέλειας και χρηστής διοικήσεως της Επιτροπής, αιτίαση η οποία στηρίζεται στην εσφαλμένη παραδοχή ότι το Γενικό Δικαστήριο κακώς έκρινε ότι επιτρέπεται στην Επιτροπή να αρνηθεί αυτοδικαίως να χρησιμοποιήσει ορισμένες πληροφορίες χωρίς να χρειάζεται να επιδιώξει να τις αποσαφηνίσει.
Επί του εβδόμου λόγου αναιρέσεως
Επιχειρηματολογία των διαδίκων
123 Με τον έβδομο λόγο αναιρέσεως, ο οποίος βάλλει κατά των σκέψεων 116, 117, 122, 124 και 125 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, οι αναιρεσείουσες υποστηρίζουν ότι το Γενικό Δικαστήριο παρέβη την υποχρέωση αιτιολογήσεως που υπέχει, καθόσον απάντησε μόνον εν μέρει στο επιχείρημα το οποίο επικαλέστηκαν προς στήριξη του πρώτου σκέλους του τρίτου λόγου ακυρώσεως που προέβαλαν πρωτοδίκως και το οποίο αφορά το γεγονός ότι η Επιτροπή καταχώρισε δις ορισμένα ΓΔΕΠ, ήτοι κόστος μεταφοράς στο οποίο είχε υποβληθεί η Erdemir και το οποίο η τελευταία είχε χρεώσει απευθείας στην Isdemir. Εντούτοις, το Γενικό Δικαστήριο εξέτασε το ζήτημα της διπλής καταχώρισης μόνο σε σχέση με τις «ενδοομιλικές υπηρεσίες» και όχι σε σχέση με το «κόστος μεταφοράς».
124 Η Επιτροπή θεωρεί ότι ο έβδομος λόγος αναιρέσεως είναι αβάσιμος.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
125 Κατά πάγια νομολογία, από την αιτιολογία μιας αποφάσεως πρέπει να προκύπτει με σαφήνεια και χωρίς αμφισημία η συλλογιστική του Γενικού Δικαστηρίου, ώστε να παρέχεται η δυνατότητα στους μεν ενδιαφερομένους να γνωρίζουν τους λόγους για τους οποίους ελήφθη η απόφαση, στο δε Δικαστήριο να ασκήσει τον δικαιοδοτικό έλεγχό του (αποφάσεις της 13ης Ιανουαρίου 2022, Γερμανία – Ville de Paris κ.λπ. κατά Επιτροπής, C‑177/19 P έως C‑179/19 P, EU:C:2022:10, σκέψη 37 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και της 14ης Νοεμβρίου 2024, LE κατά Επιτροπής, C‑781/22 P, EU:C:2024:960, σκέψη 73). Ωστόσο, η υποχρέωση αιτιολογήσεως που υπέχει το Γενικό Δικαστήριο δεν του επιβάλλει να παραθέτει αιτιολογία η οποία να ακολουθεί σε όλη τους την έκταση και έναν προς έναν όλους τους συλλογισμούς που διατύπωσαν οι διάδικοι και, επομένως, η αιτιολογία του Γενικού Δικαστηρίου μπορεί να συνάγεται εμμέσως, υπό την προϋπόθεση ότι παρέχει τη δυνατότητα στους μεν ενδιαφερομένους να λαμβάνουν γνώση των λόγων για τους οποίους το Γενικό Δικαστήριο δεν δέχθηκε τα επιχειρήματά τους, στο δε Δικαστήριο να διαθέτει επαρκή στοιχεία ώστε να ασκήσει τον έλεγχό του (αποφάσεις της 5ης Μαΐου 2022, Zhejiang Jiuli Hi-Tech Metals κατά Επιτροπής, C‑718/20 P, EU:C:2022:362, σκέψη 92 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και της 30ής Ιανουαρίου 2025, Frajese κατά Επιτροπής, C‑586/23 P, EU:C:2025:45, σκέψη 35 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
126 Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, στις σκέψεις 96 έως 125 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο απάντησε στο επιχείρημα που αντλείται από την ενδεχόμενη διπλή καταχώριση του κόστους μεταφοράς που συνδεόταν με τις εγχώριες πωλήσεις της Isdemir, τις οποίες πραγματοποίησε η Erdemir, και αιτιολόγησε επαρκώς κατά νόμον την απόρριψη του πρώτου σκέλους του τρίτου λόγου ακυρώσεως των αναιρεσειουσών.
127 Συναφώς, προσδιόρισε εκ προοιμίου, στις σκέψεις 96 και 97 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το περιεχόμενο των επιχειρημάτων που προέβαλαν οι αναιρεσείουσες προς στήριξη του εν λόγω πρώτου σκέλους, εκθέτοντας ότι, κατά τις αναιρεσείουσες, στο πλαίσιο της διαδικασίας των εγχώριων πωλήσεων της Isdemir, οι πωλήσεις αυτές τιμολογούνταν εκ νέου από την Erdemir στους ανεξάρτητους πελάτες στην ίδια αξία με εκείνη που χρέωνε στην τελευταία η Isdemir, ενώ το κόστος μεταφοράς χρεωνόταν από τους παρόχους εμπορευματικών μεταφορών στην Erdemir, η οποία το τιμολογούσε εκ νέου στην Isdemir. Η Επιτροπή, όμως, στο πλαίσιο του υπολογισμού του περιθωρίου ντάμπινγκ κατά το οριστικό στάδιο όσον αφορά την Isdemir, αύξησε εσφαλμένως τα ΓΔΕΠ τα οποία είχε δηλώσει η τελευταία για τις εγχώριες πωλήσεις κατά ένα ποσό το οποίο το εν λόγω θεσμικό όργανο εκτιμούσε ότι αντιστοιχούσε στα ΓΔΕΠ που κάλυπταν τη συμμετοχή της Erdemir στη διαδικασία πωλήσεως της Isdemir στην εγχώρια αγορά.
128 Στο πλαίσιο αυτό, πρέπει να ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι, στο σημείο 115 του δικογράφου της προσφυγής τους ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, οι αναιρεσείουσες επισήμαναν ότι το κόστος μεταφοράς στο οποίο υποβαλλόταν αρχικώς η Erdemir τιμολογούνταν εκ νέου στην Isdemir και ότι συνυπολογιζόταν στα ΓΔΕΠ της Isdemir. Επιπλέον, στο σημείο 120 του δικογράφου της προσφυγής, οι αναιρεσείουσες παραδέχθηκαν, σε σχέση με την αιτιολογική σκέψη 74 του επίδικου κανονισμού, η οποία υπομνήσθηκε στο σημείο 118 του εν λόγω δικογράφου και στην οποία η Επιτροπή επισήμανε ότι δεν ήταν σε θέση να διαπιστώσει αν οι υπηρεσίες που είχαν τιμολογηθεί αφορούσαν το κόστος μεταπώλησης στην εγχώρια αγορά, δεδομένου ότι οι συναλλαγές που είχαν καταχωρισθεί στους λογαριασμούς και/ή τα τιμολόγια που είχαν εκδοθεί είχαν όλα επισημανθεί ως «ενδοομιλικές υπηρεσίες» μόνο, ότι τα τιμολόγια και οι λογιστικές εγγραφές αναφέρονταν σε «κόστος ενδοομιλικών υπηρεσιών», υποστηρίζοντας συγχρόνως ότι είχαν παράσχει λεπτομερείς εξηγήσεις σχετικά με τον υπολογισμό της κατανομής του κόστους προκειμένου να προσδιοριστεί το κόστος στο οποίο είχε υποβληθεί κάθε εταιρία.
129 Όπως προκύπτει από τις σκέψεις 96 και 97 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο, λαμβάνοντας επομένως υπόψη τα εν λόγω επιχειρήματα των αναιρεσειουσών, έκρινε ότι έπρεπε να εξετάσει το ζήτημα μιας ενδεχόμενης διπλής καταχώρισης του κόστους μεταφοράς που συνδεόταν με τις εν λόγω εγχώριες πωλήσεις ως μέρους των ΓΔΕΠ που είχε δηλώσει η Isdemir, καθόσον περιλαμβανόταν στις «ενδοομιλικές υπηρεσίες» τις οποίες η Erdemir χρέωνε στην τελευταία.
130 Στο πλαίσιο αυτό, το Γενικό Δικαστήριο εξέθεσε, κατ’ αρχάς, στις σκέψεις 101 και 102 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι, ακριβώς για τους σκοπούς του προσδιορισμού της κερδοφορίας των εγχώριων πωλήσεων η Επιτροπή λαμβάνει υπόψη, κατά περίπτωση, τα ΓΔΕΠ των συνδεδεμένων εμπόρων και υπενθύμισε ότι τα ποσά που αντιστοιχούν στα έξοδα αυτά καθώς και στα κέρδη βασίζονται σε πραγματικά στοιχεία σχετικά με την παραγωγή και τις πωλήσεις.
131 Ακολούθως, το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε, στη σκέψη 104 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι, εν προκειμένω, η Επιτροπή δεν ήταν σε θέση να διαπιστώσει αν οι τιμολογηθείσες υπηρεσίες αφορούσαν πράγματι το κόστος μεταπώλησης στην εγχώρια αγορά, δεδομένου ότι οι συναλλαγές που είχαν καταχωρισθεί στους λογαριασμούς και/ή τα τιμολόγια που είχαν εκδοθεί είχαν όλα επισημανθεί ως «ενδοομιλικές υπηρεσίες» μόνο. Επιπλέον, στη σκέψη 110 της αποφάσεως αυτής, το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε ότι, στο πλαίσιο του διασταυρούμενου ελέγχου εξ αποστάσεως, η Επιτροπή δεν ήταν σε θέση να διαπιστώσει ούτε να εξακριβώσει αν οι υπηρεσίες που είχαν τιμολογηθεί από την Erdemir στην Isdemir αντικατόπτριζαν ορθώς τη συμμετοχή της Erdemir στη διαδικασία εγχώριων πωλήσεων και, επιπλέον, ότι εξακολουθούσε να είναι δύσκολο για την Επιτροπή, κατόπιν του διασταυρούμενου ελέγχου εξ αποστάσεως και παρά την προσκόμιση τιμολογίων ή αποσπασμάτων ισολογισμού, να επαληθεύσει αν οι εργασίες πωλήσεως της Erdemir αποτυπώνονταν ορθώς στα δηλωθέντα από την Isdemir ΓΔΕΠ.
132 Τέλος, αφού έκρινε, στη σκέψη 112 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι δεν εναπέκειτο στο εν λόγω θεσμικό όργανο να συναγάγει από τις απαντήσεις που είχαν δοθεί στο ερωτηματολόγιο και στις αιτήσεις παροχής συμπληρωματικών πληροφοριών ότι οι εγχώριες πωλήσεις της Isdemir τιμολογούνταν μέσω της Erdemir, το Γενικό Δικαστήριο συμπέρανε, στη σκέψη 117 της αποφάσεως αυτής, ότι δεν μπορούσε να προσαφθεί στην Επιτροπή το γεγονός ότι έκρινε ότι δεν ήταν σε θέση να διαπιστώσει και να εξακριβώσει αν οι υπηρεσίες που είχαν τιμολογηθεί από την Erdemir στην Isdemir αντικατόπτριζαν ορθώς μια τέτοια συμμετοχή της Erdemir και ότι το εν λόγω θεσμικό όργανο μπορούσε, επομένως, εγκύρως να προσθέσει ένα ποσό ΓΔΕΠ με σκοπό να ληφθούν υπόψη μέσω αυτού οι υπηρεσίες πωλήσεως που παρέσχε η Erdemir.
133 Από τις ανωτέρω σκέψεις προκύπτει ότι, στο πλαίσιο της κυριαρχικής εκτιμήσεως των πραγματικών περιστατικών, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι οι πληροφορίες τις οποίες είχαν παράσχει οι αναιρεσείουσες δεν κατέστησαν δυνατό στην Επιτροπή να διακρίνει ποια ακριβώς ήταν τα έξοδα που ενέπιπταν στις «ενδοομιλικές υπηρεσίες» τις οποίες χρέωνε η Erdemir ούτε, επομένως, να εξακριβώσει αν το κόστος μεταφοράς, στο οποίο υποβλήθηκε η Erdemir και το οποίο συνδεόταν με τις πωλήσεις στην εγχώρια αγορά που η εταιρία αυτή είχε πραγματοποιήσει ως μεσάζων για την Isdemir, αποτυπωνόταν ορθώς στις υπηρεσίες αυτές ή στα ΓΔΕΠ στα οποία υποβλήθηκε και τα οποία δήλωσε η Isdemir για τις εγχώριες πωλήσεις.
134 Επομένως, η αιτιολογία αυτή παρέχει τη δυνατότητα στις μεν αναιρεσείουσες να γνωρίζουν τους λόγους για τους οποίους το Γενικό Δικαστήριο δεν δέχθηκε τα επιχειρήματά τους, στο δε Δικαστήριο να έχει στη διάθεσή του επαρκή στοιχεία για να ασκήσει τον έλεγχό του.
135 Εκ των ανωτέρω συνάγεται ότι ο έβδομος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο προβάλλεται έλλειψη αιτιολογίας της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.
136 Από το σύνολο των προεκτεθέντων προκύπτει ότι η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της.
Επί των δικαστικών εξόδων
137 Δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, όταν η αίτηση αναιρέσεως είναι αβάσιμη, το Δικαστήριο αποφαίνεται επί των δικαστικών εξόδων.
138 Κατά το άρθρο 138, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, το οποίο εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.
139 Εν προκειμένου, δεδομένου ότι οι αναιρεσείουσες ηττήθηκαν, πρέπει να φέρουν, πέραν των δικαστικών εξόδων τους, τα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η Επιτροπή, σύμφωνα με το σχετικό αίτημα της τελευταίας.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (δέκατο τμήμα) αποφασίζει:
1) Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
2) Οι Ereğli Demir ve Çelik Fabrikaları TAŞ,İskenderun Demir ve Çelik AŞκαιErdemir Çelik Servis Merkezi Sanayi ve Ticaret AŞ φέρουν, πέραν των δικαστικών εξόδων τους, τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
(υπογραφές)
* Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.