<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.55-20141201.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C‑481/13</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62013CJ0481</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2101">EU:C:2014:2101</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>6</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>6</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P>WYROK Z DNIA <DATE ISO="20140717">17.7.2014</DATE> R. – SPRAWA C‑481/13</P><P>QURBANI</P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Wyrok Trybunału</HT> (czwarta izba)</P><P>z dnia <DATE ISO="20140717">17 lipca 2014 r.</DATE><NOTE NUMBERING="STAR" TYPE="FOOTNOTE" NOTE.ID="E0001"><P>Język postępowania: niemiecki.</P></NOTE></P></TI></TITLE><INDEX><KEYWORD>Odesłanie prejudycjalne</KEYWORD><KEYWORD>Konwencja genewska z dnia <DATE ISO="19510728">28 lipca 1951 r.</DATE> dotycząca statusu uchodźców</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 31</KEYWORD><KEYWORD>Obywatel państwa trzeciego, który wjechał na terytorium państwa członkowskiego, przejechawszy przez inne państwo członkowskie</KEYWORD><KEYWORD>Korzystanie z usług osób dokonujących przerzutu przez granicę</KEYWORD><KEYWORD>Nielegalny wjazd na terytorium i nielegalny pobyt</KEYWORD><KEYWORD>Przedstawienie fałszywego paszportu</KEYWORD><KEYWORD>Sankcje karne</KEYWORD><KEYWORD>Brak właściwości Trybunału</KEYWORD></INDEX><JUDGMENT.INIT><P>W sprawie C‑481/13</P><P>mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Oberlandesgericht Bamberg (Niemcy) postanowieniem z dnia <DATE ISO="20130829">29 sierpnia 2013 r.</DATE>, które wpłynęło do Trybunału w dniu <DATE ISO="20130909">9 września 2013 r.</DATE>, w postępowaniu karnym przeciwko</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><P><HT TYPE="BOLD">Mohammadowi Feroozowi Qurbaniemu,</HT></P></PARTIES><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>TRYBUNAŁ (czwarta izba),</P><P>w składzie: L. Bay Larsen (sprawozdawca), prezes izby, M. Safjan, J. Malenovský, A. Prechal i K. Jürimäe, sędziowie,</P><P>rzecznik generalny: E. Sharpston,</P><P>sekretarz: A. Calot Escobar,</P></PREAMBLE.INIT><GR.VISA><VISA>uwzględniając pisemny etap postępowania,</VISA></GR.VISA><GR.CONSID><CONSID><P>rozważywszy uwagi przedstawione:</P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>w imieniu M. Qurbaniego przez M. Kocha, Rechtsanwalt,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu Staatsanwaltschaft Würzburg przez D. Geudera, Leitender Oberstaatsanwalt,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu niemieckiego przez T. Henzego oraz A. Wiedmann, działających w charakterze pełnomocników,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu niderlandzkiego przez M. Bulterman oraz J. Langera, działających w charakterze pełnomocników,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu austriackiego przez C. Pesendorfer, działającą w charakterze pełnomocnika,</P></ITEM><?PAGE NO="2"?><ITEM><P>w imieniu Komisji Europejskiej przez W. Bogensbergera oraz M. Condou‑Durande, działających w charakterze pełnomocników,</P></ITEM></LIST></CONSID></GR.CONSID><GR.VISA><VISA>podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,</VISA></GR.VISA><PREAMBLE.FINAL>wydaje następujący</PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Wyrok</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>1</NO.P><TXT>Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 31 Konwencji dotyczącej statusu uchodźców, podpisanej w Genewie w dniu <DATE ISO="19510728">28 lipca 1951 r.</DATE>, która weszła w życie w dniu <DATE ISO="19540422">22 kwietnia 1954 r.</DATE> [<HT TYPE="ITALIC">Recueil des traités des Nations unies</HT>, t. 189, s. 150, nr 2545 (1954)] (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>konwencją genewską<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>), uzupełnionej Protokołem dotyczącym statusu uchodźców z dnia <DATE ISO="19670131">31 stycznia 1967 r.</DATE>, który wszedł w życie w dniu <DATE ISO="19671004">4 października 1967 r.</DATE></TXT></NP><NP><NO.P>2</NO.P><TXT>Wniosek ten został przedstawiony w ramach postępowania karnego przeciwko M. Qurbaniemu o fałszerstwo dokumentów, nielegalny wjazd na terytorium, nielegalny pobyt i nielegalny pobyt bez paszportu.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Prawo międzynarodowe</HT></P></TI></TITLE><P>Konwencja genewska</P><NP><NO.P>3</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 31 konwencji genewskiej, zatytułowanym <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>Uchodźcy przebywający nielegalnie w państwie przyjęcia<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="031.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Umawiające się państwa nie będą nakładały kar za nielegalny wjazd lub pobyt na uchodźców przybywających bezpośrednio z terytorium, na którym ich życiu lub wolności zagrażało niebezpieczeństwo w rozumieniu artykułu 1, i weszli lub przebywają na ich terytorium bez zezwolenia, pod warunkiem że zgłoszą się bezzwłocznie do władz i przedstawią wiarygodne przyczyny swojego nielegalnego wjazdu lub pobytu.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="031.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Umawiające się państwa nie będą nakładały na poruszanie się takich uchodźców ograniczeń poza tymi, które są niezbędne; ograniczenia takie będą stosowane tylko dopóty, dopóki status tych uchodźców w państwie nie zostanie uregulowany lub dopóki nie zostaną przyjęci w innym państwie. Umawiające się państwa przyznają uchodźcom odpowiedni czas, jak również wszystkie niezbędne ułatwienia dla uzyskania prawa przyjęcia w innym państwie<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Prawo Unii</HT></P></TI></TITLE><P>Dyrektywa 2004/83/WE</P><NP><NO.P>4</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 14 dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia <DATE ISO="20040429">29 kwietnia 2004 r.</DATE> w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osób, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="304" PAGE.FIRST="12" DATE.PUB="2004">Dz.U. L 304, s. 12</REF.DOC.OJ>; sprostowanie <REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="204" PAGE.FIRST="24" DATE.PUB="2005">Dz.U. 2005, L 204, s. 24</REF.DOC.OJ>; wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 19, t. 7, s. 96):</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>[…]</P><?PAGE NO="3"?><PARAG IDENTIFIER="014.004"><NO.PARAG>4.</NO.PARAG><ALINEA><P>Państwa członkowskie mogą cofnąć, uchylić lub odmówić odnowienia statusu przyznanego uchodźcy przez rządowy, administracyjny, sądowy lub quasi‑sądowy organ, kiedy:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>istnieją uzasadnione podstawy do uznania go za stanowiącego zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa członkowskiego, w którym się on znajduje;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>został skazany w drodze prawomocnego wyroku sądowego za szczególnie poważne przestępstwo, stanowiące niebezpieczeństwo dla społeczności w tym państwie członkowskim.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="014.005"><NO.PARAG>5.</NO.PARAG><ALINEA>W sytuacji określonej w ust. 4 państwa członkowskie mogą zdecydować o nieprzyznaniu uchodźcy statusu, w przypadku gdy taka decyzja nie została jeszcze podjęta.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="014.006"><NO.PARAG>6.</NO.PARAG><ALINEA>Osoby, w stosunku do których mają zastosowanie ust. 4 i 5, są uprawnione do uzyskania praw określonych lub podobnych do określonych w artykułach 3, 4, 16, 22, 31, 32 i 33 konwencji genewskiej, dopóki pozostają w państwie członkowskim<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Prawo niemieckie</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>5</NO.P><TXT>Paragraf 267 ust. 1 Strafgesetzbuch (kodeksu karnego) stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>Kto w celu wprowadzenia w błąd w stosunkach prawnych podrabia lub przerabia dokument, lub takiego dokumentu jako autentycznego używa, podlega grzywnie albo karze pozbawienia wolności do lat 5<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Postępowanie główne i pytania prejudycjalne</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>6</NO.P><TXT>Mohammad Ferooz Qurbani jest obywatelem afgańskim, który korzystając z usług osoby dokonującej przerzutu przez granicę, przedostał się przez Iran i Turcję do Grecji.</TXT></NP><NP><NO.P>7</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20100817">17 sierpnia 2010 r.</DATE> oskarżony opuścił Grecję, aby dotrzeć samolotem do Monachium (Niemcy), posługując się sfałszowanym paszportem pakistańskim, w który zaopatrzył się u innej osoby dokonującej przerzutu przez granicę.</TXT></NP><NP><NO.P>8</NO.P><TXT>Na lotnisku w Monachium organy odpowiedzialne za kontrolę wykryły, że paszport przedstawiony przez M. Qurbaniego jest sfałszowany, a sam M. Qurbani został zatrzymany.</TXT></NP><NP><NO.P>9</NO.P><TXT>Oskarżony natychmiast wskazał, że pragnie ubiegać się o status uchodźcy.</TXT></NP><NP><NO.P>10</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20100818">18 sierpnia 2010 r.</DATE> M. Qurbani został doprowadzony do Bundesamt für Migration und Flüchtlinge (federalnego biura ds. migracji i uchodźców), gdzie złożył formalny wniosek o udzielenie azylu.</TXT></NP><NP><NO.P>11</NO.P><TXT>Z informacji przekazanych przez sąd odsyłający wynika, że postępowanie w przedmiocie wniosku o udzielenie azylu jest nadal w toku.</TXT></NP><NP><NO.P>12</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20110411">11 kwietnia 2011 r.</DATE> Staatsanwaltschaft Würzburg (prokuratura w Würzburgu) wniosła do Amtsgericht o wydanie przeciwko M. Qurbaniemu w postępowaniu uproszczonym sądowego nakazu karnego z tytułu popełnienia czynów polegających na nielegalnym wjeździe na terytorium kraju, nielegalnym pobycie i nielegalnym pobycie bez paszportu, a także na fałszerstwie dokumentu. Wobec wydanego przez Amtsgericht nakazu M. Qurbani złożył sprzeciw.</TXT></NP><?PAGE NO="4"?><NP><NO.P>13</NO.P><TXT>Wyrokiem z dnia <DATE ISO="20130204">4 lutego 2013 r.</DATE> Amtsgericht Würzburg (sąd rejonowy w Würzburgu) uwolnił M. Qurbaniego od wszystkich zarzutów.</TXT></NP><NP><NO.P>14</NO.P><TXT>Według tego sądu prawo do azylu gwarantowane niemiecką konstytucją stoi na przeszkodzie skazaniu oskarżonego za nielegalny pobyt i nielegalny pobyt bez paszportu, a do przestępstw nielegalnego wjazdu na terytorium i fałszerstwa dokumentów ma zastosowanie zwolnienie od kary przewidziane w art. 31 konwencji genewskiej.</TXT></NP><NP><NO.P>15</NO.P><TXT>Staatsanwaltschaft Würzburg wniósł rewizję do Oberlandesgericht Bamberg (wyższego sądu okręgowego w Bambergu), powołując zasadniczo brak możliwości zastosowania w niniejszej sprawie art. 31 konwencji genewskiej z tego względu, że oskarżony wjechał na terytorium Niemiec nie bezpośrednio z państwa prześladowań, lecz przejechawszy przez państwo członkowskie inne niż Republika Federalna Niemiec, w rozpatrywanej sprawie – przez Republikę Grecką. Ponadto artykuł ten dotyczy jedynie nielegalnego wjazdu na terytorium i nie może pozbawić władz niemieckich możliwości wymierzenia kary za przestępstwa, które są z tym wjazdem związane.</TXT></NP><NP><NO.P>16</NO.P><TXT>W tych okolicznościach Oberlandesgericht Bamberg, który powziął wątpliwości dotyczące właściwej wykładni art. 31 konwencji genewskiej, postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>1)</NO.P><TXT>Czy podmiotowe zwolnienie od kary, o którym mowa w art. 31 [konwencji genewskiej], wykracza także poza brzmienie tego postanowienia, obejmując również fałszowanie dokumentów, którego dopuszczono się poprzez przedstawienie oficerowi policji fałszywego paszportu przy okazji przybycia na terytorium [Niemiec] drogą lotniczą, jeżeli owo posłużenie się fałszywym paszportem w ogóle nie jest konieczne do ubiegania się o przyznanie azylu w tym państwie?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Czy skorzystanie z usług osób zajmujących się przemytem ludzi wyłącza możliwość powołania się na art. 31 konwencji genewskiej?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Czy ustanowioną w art. 31 konwencji genewskiej przesłankę dotyczącą <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>bezpośredniego<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="00AB" ID="QE0007"/> przybycia zainteresowanego z terytorium, na którym jego życiu lub wolności zagrażało niebezpieczeństwo, należy interpretować w ten sposób, że owa przesłanka jest spełniona także wówczas, gdy zainteresowany wjechał najpierw na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej (w tym wypadku [Republiki Greckiej]) i z tego państwa kontynuował podróż do innego państwa członkowskiego (w tym wypadku Republiki Federalnej Niemiec), gdzie wystąpił o azyl?<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie właściwości Trybunału</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>17</NO.P><TXT>Przez swoje pytanie sąd odsyłający zmierza w istocie do ustalenia, czy art. 31 konwencji genewskiej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by dana osoba mogła, po pierwsze, podlegać sankcji karnej w państwie członkowskim, w którym wystąpiła o udzielenie azylu, za przestępstwa związane z jej nielegalnym wjazdem na terytorium tego państwa członkowskiego, takie jak w szczególności nielegalny wjazd z pomocą osoby dokonującej przerzutu przez granicę i za pomocą sfałszowanego dokumentu tożsamości, a po drugie, powoływać się na przewidziane w tym artykule zwolnienie od kary, w przypadku gdy osoba ta wjechała na terytorium tego państwa członkowskiego, przejechawszy przez inne państwo członkowskie Unii.</TXT></NP><NP><NO.P>18</NO.P><TXT>Należy wskazać na wstępie, że niniejszy wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym rodzi pytanie o właściwość Trybunału.</TXT></NP><?PAGE NO="5"?><NP><NO.P>19</NO.P><TXT>W tym względzie rządy niemiecki i niderlandzki, a także Komisja Europejska podnoszą brak właściwości Trybunału do udzielenia odpowiedzi na pytania prejudycjalne jako takie, zmierzające do tego, by Trybunał dokonał wykładni bezpośrednio art. 31 konwencji genewskiej.</TXT></NP><NP><NO.P>20</NO.P><TXT>Wobec tego należy przypomnieć, że ze względu na fakt, iż konwencja genewska nie zawiera klauzuli przyznającej Trybunałowi jurysdykcję, Trybunał może przedstawić żądaną wykładnię postanowień tej konwencji, w niniejszej sprawie – wykładnię jej art. 31, tylko jeśli taka jego kompetencja wynika z art. 267 TFUE (wyrok TNT Express Nederland, C‑533/08, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:243">EU:C:2010:243</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 58).</TXT></NP><NP><NO.P>21</NO.P><TXT>Tymczasem zgodnie z utrwalonym orzecznictwem wynikające z tego przepisu uprawnienie do dokonywania wykładni w trybie prejudycjalnym obejmuje normy, które stanowią część prawa Unii (wyrok TNT Express Nederland, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:243">EU:C:2010:243</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 59 i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP><NP><NO.P>22</NO.P><TXT>W odniesieniu do umów międzynarodowych jest bezsporne, że umowy zawarte przez Unię Europejską stanowią integralną część porządku prawnego Unii, a zatem mogą być przedmiotem wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym. Trybunał nie jest natomiast co do zasady właściwy do dokonywania w ramach postępowania prejudycjalnego wykładni umów międzynarodowych zawartych pomiędzy państwami członkowskimi a państwami trzecimi (wyrok TNT Express Nederland, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:243">EU:C:2010:243</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 60, 61 i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP><NP><NO.P>23</NO.P><TXT>Tylko jeżeli Unia przejęła kompetencje wykonywane uprzednio przez państwa członkowskie w zakresie zastosowania konwencji międzynarodowej niezawartej przez Unię i w konsekwencji postanowienia tej konwencji mają wiążący skutek dla Unii, oraz w zakresie, w jakim przejęła ona te kompetencje, Trybunał jest właściwy do dokonania wykładni takiej konwencji (wyrok TNT Express Nederland, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:243">EU:C:2010:243</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 62 i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP><NP><NO.P>24</NO.P><TXT>W rozpatrywanym przypadku w ramach ustanawiania wspólnego europejskiego systemu azylowego w zakresie zastosowania konwencji genewskiej zostało wprawdzie przyjętych kilka aktów prawnych, jest jednak oczywiste, że państwa członkowskie zachowały pewne kompetencje należące do tego zakresu, zwłaszcza w obszarze objętym art. 31 tej konwencji. Co za tym idzie, Trybunał nie może być właściwy do dokonywania wykładni bezpośrednio ani art. 31 tej konwencji, ani żadnego innego jej artykułu.</TXT></NP><NP><NO.P>25</NO.P><TXT>Fakt, że art. 78 TFUE stanowi, iż wspólna polityka w dziedzinie azylu musi być zgodna z konwencją genewską, a art. 18 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej podkreśla, że gwarantuje się prawo do azylu z poszanowaniem zasad tej konwencji i protokołu dotyczącego statusu uchodźców z dnia <DATE ISO="19670131">31 stycznia 1967 r.</DATE>, nie jest w stanie podważyć wywiedzionego w poprzednim punkcie stwierdzenia o braku właściwości Trybunału.</TXT></NP><NP><NO.P>26</NO.P><TXT>Ponadto, jak orzeczono już w pkt 71 wyroku B i D (C‑57/09 i C‑101/09, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:661">EU:C:2010:661</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), jakkolwiek w interesie Unii leży, by dla uniknięcia rozbieżności interpretacyjnych mogących powstać w przyszłości postanowienia tej konwencji międzynarodowej przejęte przez prawo krajowe oraz przepisy prawa Unii były interpretowane w sposób jednolity, niezależnie od warunków, w jakich mają zostać zastosowane, to jednak należy stwierdzić, że art. 31 konwencji genewskiej nie został przejęty przez treść prawa Unii, a kilka przepisów tego prawa odnosi się do tego artykułu.</TXT></NP><NP><NO.P>27</NO.P><TXT>W tym względzie Komisja podnosi w swoich uwagach na piśmie, że do art. 31 konwencji genewskiej odsyła art. 14 ust. 6 dyrektywy 2004/83.</TXT></NP><NP><NO.P>28</NO.P><TXT>Tymczasem chociaż w wyrokach Bolbol (C‑31/09, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:351">EU:C:2010:351</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) oraz Abed El Karem El Kott i in. (C‑364/11, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:826">EU:C:2012:826</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) Trybunał uznał się za właściwy do dokonania wykładni przepisów konwencji genewskiej, do których odsyłały przepisy prawa Unii, to jednak należy stwierdzić, że niniejszy wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym nie zawiera żadnej wzmianki o przepisie prawa Unii, który odsyłałby do art. 31 konwencji genewskiej, a w szczególności żadnej<?PAGE NO="6"?> wzmianki o art. 14 ust. 6 dyrektywy 2004/83. Co więcej, należy podkreślić, że wniosek ten nie zawiera żadnego elementu, który pozwalałby zakładać, iż art. 14 ust. 6 dyrektywy 2004/83 ma znaczenie dla sprawy w postępowaniu głównym.</TXT></NP><NP><NO.P>29</NO.P><TXT>Z całości powyższych rozważań wynika, że w niniejszej sprawie nie wywiedziono właściwości Trybunału do dokonania wykładni art. 31 konwencji genewskiej.</TXT></NP><NP><NO.P>30</NO.P><TXT>W tych okolicznościach należy stwierdzić, że Trybunał nie jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania zadane w trybie prejudycjalnym przez Oberlandesgericht Bamberg.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie kosztów</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>31</NO.P><TXT>Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO>Z powyższych względów Trybunał (czwarta izba) orzeka, co następuje:</INTRO><P><HT TYPE="BOLD">Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania zadane w trybie prejudycjalnym przez Oberlandesgericht Bamberg (Niemcy) postanowieniem z dnia <DATE ISO="20130829">29 sierpnia 2013 r.</DATE> w sprawie C‑481/13.</HT></P></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><SIGNATORY><P>Podpisy</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>