Zo neen:

Zo ja:

Artikel 11 van verordening nr. 823/68 is een zuivere heffingsregeling. Verordening nr. 823/68 is gebaseerd op artikel 14, lid 6, van verordening nr. 804/68 van de Raad van 27 juni 1968 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector melk en zuivelprodukten (PB L 148 van 1968, blz. 13); deze machtigingsbepaling maakt deel uit van titel III, die uitsluitend betrekking heeft op de regeling van het handelsverkeer met derde landen.

Het bijzondere van de berekening van de heffing komt duidelijk naar voren in de considerans van verordening nr. 823/68: er moet bij de berekening een forfaitair vastgesteld gehalte aan zetmeel en zuivelprodukten in aanmerking worden genomen. Daartoe dient van het laagst mogelijke zetmeelgehalte, maar van het hoogst mogelijke zuivelgehalte te worden uitgegaan. Hier blijkt duidelijk dat bij de keuze van de berekeningsmethode de beschermingsgedachte heeft voorgezeten. In de considerans van verordening nr. 823/68 wordt er verder op gewezen dat de zuivelbestanddelen een aanzienlijke grotere invloed hebben op de totstandkoming van de kostprijs dan de graanbestanddelen. De Raad heeft dan ook in artikel 11, lid 1, van deze verordening bepaald dat het gehalte aan melk en zuivelprodukten behorende tot onderverdeling ex 23.07 B, wordt vastgeteld door het lactosegehalte te vermeningvuldigen met 2. Hiermee heeft de Raad voor de heffing een belastinggrondslag geschapen die afwijkt van het stelsel van douanetarieven. De tariefindeling van een produkt van post 23.07 B geschiedt op basis van het werkelijk gehalte aan zuivelprodukten, terwijl volgens verordening nr. 823/68 het fictieve gehalte bepalend is ten einde bij de berekening van de heffing tegenover derde landen het hoogst mogelijke gehalte aan zuivelprodukten in aanmerking te nemen en aldus de gemeenschappelijke markt voldoende bescherming te bieden.

Bij de bepaling van de restituties krachtens 's Raads verordening nr. 876/68 van 28 juni 1968 tot vaststelling van de algemene voorschriften betreffende de toekenning van de restituties bij de uitvoer en de criteria voor de vaststelling van het bedrag van de restitutie in de sector melk en zuivelprodukten (PB L 155 van 1968, blz. 1), neemt de Commissie het werkelijke gehalte aan zuivelprodukten in aanmerking.

De bijzondere regels inzake heffingen zijn geenszins bepalend voor de tariefindeling volgens de algemene regels voor de uitlegging van het gemeenschappelijk douanetarief. Wanneer volgens artikel 19 van verordening nr. 804/68 de regels voor de toepassing van het gemeenschappelijk douanetarief van toepassing zijn voor de tariefindeling van de produkten die onder de gemeenschappelijke ordening der markten in de sector melk en zuivelprodukten vallen, dan is deze tariefindeling alleen bepalend voor de heffing van douanerechten; voor de toepassing van de heffing vormt zij evenwel slechts een indicatie.

Deze beginselen gelden ook voor de berekening van de monetaire compenserende bedragen. Deze hebben niet dezelfde doeleinden als heffingen: terwijl deze laatste een beschermende functie in het kader van de gemeenschapspreferentie hebben, dienen de monetaire compenserende bedragen ter compensatie van de schommelingen van instabiele wisselkoersen, die in een op gemeenschappelijke prijzen gebaseerd stelsel van marktordeningen verstoringen in de handel in landbouwprodukten kunnen veroorzaken. Het kan niet in overeenstemming zijn met de doelstelling van de monetaire compenserende bedragen, de produkten zowel voor de toepassing van de heffingen als voor de heffing van de monetaire compenserende bedragen volgens dezelfde bepalingen, en met name volgens dezelfde tariefnomenclatuur in te delen. Artikel 11 van verordening nr. 823/68 ziet uitsluitend op de berekening van de heffing. Daarentegen mogen de monetaire compenserende bedragen niet hoger zijn dan strikt noodzakelijk is om de invloed van de monetaire maatregelen op de prijzen van basisprodukten waarvoor interventiemaatregelen bestaan, te compenseren. Het melksubstitutievoeder is een zogenaamd afgeleid produkt als bedoeld in artikel 1, lid 2, sub b, van 's Raads verordening nr. 974/71 van 12 mei 1971 betreffende bepaalde conjunctuurpolitieke maatregelen welke naar aanleiding van de tijdelijke verruiming van de fluctuatiemarges van de valuta's van sommige Lid-Staten dienen te worden genomen in de landbouwsector (PB L 106 van 1971, blz. 1). Gezien de doelstelling en de bepalingen van deze verordening, dient voor de berekening van de grenscompensatie dan ook niet het hoogst mogelijke gehalte aan zuivelprodukten in aanmerking te worden genomen, doch hoogstens het werkelijke gehalte. Dit geldt temeer wanneer de in verordening nr. 823/68 geregelde methode voor de berekening van het lactosegehalte van melksubstitutievoeder ongetwijfeld tot onjuiste resultaten leidt, indien in het produkt tevens melkpoeder is verwerkt.

Verordening nr. 1380/75 van de Commissie van 29 mei 1975 houdende uitvoeringsbepalingen betreffende de monetaire compenserende bedragen (PB L 139 van 1975, blz. 37) maakt onderscheid tussen de toepassing van de monetaire compenserende bedragen in het handelsverkeer met derde landen en in het intracommunautaire handelsverkeer. In het verkeer met derde landen zijn op grond van deze verordening met name de bepalingen inzake het heffen van douanerechten of invoerheffingen bepalend. Voor het intracommunautaire handelsverkeer ontbreekt evenwel een uitdrukkelijke bepaling. Hiermee wordt geen inbreuk gemaakt op het beginsel dat bij de tarifering van een produkt door de douane de herkomst geen rol speelt. De tarifering geschiedt aan de hand van de objectieve kenmerken en eigenschappen van een produkt. Een afwijking is natuurlijk mogelijk indien er sprake is van bijzondere omstandigheden, zoals een speciale heffingberekening. Deze bijzondere omstandigheden zijn evenwel uitzonderingen en spelen slechts een rol in het kader waarvoor ze uitdrukkelijk zijn voorzien. Waar het gaat om de heffing van monetaire compenserende bedragen, ontbreekt iedere directe of indirecte verwijzing naar artikel 11 van verordening nr. 823/68.

Maar al zou een dergelijke verwijzing bestaan, dan nog is de berekening van de monetaire compenserende bedragen voor melksubstitutievoeder volgens de berekeningswijze van artikel 11 van verordening nr. 823/68 in strijd met het discriminatieverbod en het voorschrift van eenvormige berekeningswijzen van artikel 40, lid 3, EEG-Verdrag.

De firma Milchfutter en de Nederlandse exporteur worden in het onderhavige geval gediscrimineerd ten opzichte van Duitse producenten van melksubstitutievoeder, wanneer zij bij de uitvoer respectievelijk invoer van melksubstitutievoeder niet slechts voor het werkelijke gehalte, maar ook voor het fictieve gehalte aan zuivelprodukten monetaire compenserende bedragen moeten betalen. Het verschil is hier aanzienlijk; het komt neer op een heffing van gelijke werking als een douanerecht en kan niet meer worden beschouwd als een compensatie van de schommelingen van instabiele wisselkoersen.

Voorts moet volgens artikel 40, lid 3, derde alinea, EEG-Verdrag een gemeenschappelijk prijsbeleid op gemeenschappelijke criteria en op eenvormige berekeningswijzen berusten. Waar het stelsel van monetaire compenserende bedragen reeds het beginsel van eenvormige prijzen doorbreekt, dient deze afwijking te worden beperkt tot het werkelijke gehalte aan zuivelprodukten.

In het kader van de gemeenschappelijke prijsregelingen voor landbouwprodukten kan men er niet onderuit de tarifering te baseren op de in het mengvoeder verwerkte hoeveelheid zuivelprodukten. De waarde en de prijsvorming van dergelijke veevoeders worden bepaald door de graanprodukten en door de hoeveelheid van elk van de zuivelprodukten die bij de produktie zijn gebruikt (mageremelkpoeder, wei in poedervorm, gedeeltelijk ontsuikerde wei in poedervorm, zoete wei in poedervorm, zure-melkpoeder, karnemelkpoeder, lactose, caseïne, melkeiwit).

De tarifering van een bepaald produkt voor de toepassing van monetaire compenserende heffingen is de taak van de douane van de invoerende Lid-Staat. Deze kan daarbij enkel uitgaan van de produkten die haar in het concrete geval ter controle zijn aangeboden. Zij moet de verschillende veevoeders aan de hand van objectieve eigenschappen en van hun samenstelling determineren. De tekst van het douanetarief maakt deze determinatie nu eenmaal noodzakelijk, maar de douane mag bij de uitvoering van haar controlerende taak niet voor onmogelijke opgaven worden gesteld en er moeten geen onredelijk hoge kosten of dure installaties voor nodig zijn.

De controle van het mengvoeder in het buitenland — daar waar het wordt geproduceerd — is hiertoe onvoldoende. Zij heeft slechts bewijskracht wanneer met zekerheid kan worden aangenomen dat de ingevoerde en de gecontroleerde produkten dezelfde zijn. Dit is slechts bij uitzondering mogelijk.

Het probleem van de identiteit van gecontroleerde en ingevoerde produkten kan weliswaar worden opgelost door een analyse van het ingevoerde mengvoeder, die het douanekantoor bij de invoer verricht aan de hand van zelf getrokken monsters, doch dit neemt niet weg dat een betrouwbare kwantitatieve analyse van deze monsters, waaruit het juiste gehalte aan elk zuivelprodukt zou moeten blijken, onmogelijk is.

Bij de heffingen op de uit derde landen ingevoerde produkten is het probleem aldus opgelost, dat de nomenclatuur van het douanetarief weliswaar differentieert op grond van het gehalte aan zuivelprodukten, maar dat de douane met deze differentiatie kan werken dankzij de aanvullende regel dat het bepalende gehalte wordt vastgesteld aan de hand van een forfaitaire berekening achteraf op basis van het door analyse vast te stellen lactosegehalte van het voedermiddel (artikel 11 van verordening nr. 823/68 en verordening nr. 1216/68). Deze forfaitaire berekening is voldoende om de met de heffing nagestreefde prijscompensatie te realiseren; voor de douane en de importeur heeft zij het voordeel van een zekere, eenvoudige en eenvormige tarifering en berekening van de toe te passen heffingen.

Een uitdrukkelijke bepaling voor het op gelijke wijze determineren van de ver schillende voedermiddelen van tariefpost 23.07-B-I-a met het oog op de monetaire compenserende bedragen, ontbreekt. Maar in het belang van de rechtszekerheid en een eenvormige rechtstoepassing zouden zij in het kader van de monetaire compenserende bedragen op dezelfde wijze getarifeerd moeten worden als in het kader der heffingen. Waar betere analyse- en controlemogelijkheden ontbreken, is er nagenoeg geen andere keus.

De belangen en de materiële noodzaak zijn bij de monetaire compenserende bedragen niet wezenlijk anders dan bij de heffingen. De verordeningen tot vaststelling van de monetaire compenserende bedragen gebruiken dezelfde nomenclatuur als die voor de heffingen. Beide mechanismen worden in werking gesteld door de invoer in een Lid-Staat. In de relatie met derde landen worden de heffingen verhoogd of verlaagd met de monetaire compenserende bedragen ten einde de definitieve invoerbelasting te kunnen bepalen. Op dit gebied is er geen reële mogelijkheid om het gehalte aan zuivelprodukten anders vast te stellen dan door toepassing van verordening nr. 823/68. De monetaire compensatie in het intracommunautaire handelsverkeer kan niet bij voorbaat aan andere maatstaven zijn onderworpen. De verantwoordelijkheid voor de juiste tarifering moet immers bij de bevoegde douane-instanties blijven liggen en voor de vaststelling van het gehalte aan zuivelprodukten moeten deze instanties zoveel mogelijk uitgaan van de kenmerken en samenstelling van de ter invoer aangeboden waren. Het is nauwelijks verenigbaar met het streven naar een eenvormige toepassing van het gemeenschapsrecht om het gehalte aan zuivelprodukten van een bepaald produkt in het handelsverkeer tussen Lid-Staten op andere wijze vast te stellen dan in de relatie met derde landen.

In 1975 was het dan ook niet in strijd met het gemeenschapsrecht dat de Duitse douane bij de berekening van de monetaire compenserende bedragen in het handelsverkeer met Nederland het daarvoor relevante gehalte aan zuivelprodukten van een voedermiddel van tariefpost 23.07-B-I-a forfaitair vaststelde door op het lactosegehalte een coëfficiënt toe te passen. Deze opvatting, die rekening houdt met wat in de praktijk noodzakelijk is, wordt gedeeld door het Comité Nomenclatuur van het Gemeenschappelijk Douanetarief.